Αρχική Blog Σελίδα 1611

Μια ανάσα από γενικευμένη πολεμική σύρραξη στη Δυτική Αφρική για το… ουράνιο του Νίγηρα: Η αποτυχία της Γαλλίας και ο ρόλος της Ρωσίας

0

Πυκνώνουν τα σύννεφα στη Δυτική Αφρική καθώς η χούντα που κατέλαβε την εξουσία στο Νίγηρα, επιμένει να αγνοεί τις προειδοποιήσεις που δεν αποκλείεται να οδηγήσουν ακόμη και σε πολεμική σύρραξη στην ευρύτερη περιοχή.

Σήμερα Σάββατο η Γαλλία -στην πρώην αποκία της οποίας διακυβεύονται ζωτικά οικονομικά συμφέροντα καθώς εκτός των άλλων ελέγχει το δεύτερο μεγαλύτερο στο κόσμο εργοστάσιο εξόρυξης ουρανίου που βρίσκεται στο βορρά της χώρα- ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει αποφασιστικά τις προσπάθειες της Περιφερειακής Ένωσης Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) για την αποτυχία του στρατιωτικού πραξικοπήματος στον Νίγηρα.

Η Γαλλίδα υπουργός των Εξωτερικών Κατρίν Κολονά συναντήθηκε σήμερα, με τον πρωθυπουργό του Νίγηρα Ουχουμούντου Μαχαμάντου, αλλά και τον πρεσβευτή της χώρας στο Παρίσι.

Ο πρόεδρος της Νιγηρίας θέλει να στείλει τον στρατό στη γειτονική χώρα

Την ίδια ώρα ο νιγηριανός πρόεδρος Μπόλα Τινούμπου ζήτησε από τη Γερουσία της Νιγηρίας την έγκρισή της για να συμμετάσχει η χώρα του σε στρατιωτική επέμβαση στον γειτονικό Νίγηρα, μετά το πραξικόπημα της 26ης Ιουλίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Punch.

Ο κ. Τινούμπου, ο οποίος ασκεί επίσης το τρέχον διάστημα την προεδρία της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS στα αγγλικά, CEDEAO στα γαλλικά), ζήτησε πράσινο φως για να προχωρήσει σε «στρατιωτική επέμβαση» στον Νίγηρα, προκειμένου να αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη στη χώρα αυτή, «αν η στρατιωτική χούντα δεν πειθαρχήσει» στο τελεσίγραφο που της έχει απευθύνει ο περιφερειακός οργανισμός.

Την Κυριακή, οι ηγέτες της κοινότητας έδωσαν τελεσίγραφο μιας εβδομάδας στη στρατιωτική χούντα στον Νίγηρα για την «πλήρη επιστροφή στη συνταγματική τάξη», προσθέτοντας πως δεν αποκλείουν την «καταφυγή στη βία» εάν δεν συμβεί αυτό μέχρι αύριο.

Αποφάσισαν επίσης την «αναστολή όλων των εμπορικών και χρηματοοικονομικών συναλλαγών» ανάμεσα στα κράτη μέλη και τον Νίγηρα και το πάγωμα τυχόν πόρων των στρατιωτικών που ενέχονται στο πραξικόπημα στις δικαιοδοσίες τους.

Αξιωματικοί του στρατού ανέτρεψαν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μοαμέντ Μπαζούμ, ανέστειλαν το Σύνταγμα και κατέλυσαν τους θεσμούς· συνέλαβαν τον πρόεδρο, υπουργούς της κυβέρνησης και εκατοντάδες στελέχη του κόμματος του. Ο επικεφαλής των πραξικοπηματιών Αμπνταραμάν Τσιανί αυτοανακηρύχθηκε νέος αρχηγός του κράτους.

Ανώτατοι αξιωματικοί των ένοπλων δυνάμεων των χωρών-μελών της ECOWAS ανακοίνωσαν χθες πως πλέον είναι έτοιμοι να επέμβουν στρατιωτικά στον Νίγηρα αν λάβουν τη διαταγή.

Φεύγουν οι ξένοι υπήκοοι

Συνολικά 74 άνθρωποι, υπήκοοι 18 χωρών, προσγειώθηκαν χθες Παρασκευή στη Μαδρίτη μετά την εσπευσμένη απομάκρυνσή τους από τον Νίγηρα με ισπανικό στρατιωτικό αεροσκάφος, δέκα ημέρες μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον πρόεδρο Μοαμέντ Μπαζούμ.

Το Airbus A330 της ισπανικής πολεμικής αεροπορίας προσγειώθηκε χθες μετά το μεσημέρι στην αεροπορική βάση Τορεχόν, κοντά στη Μαδρίτη, με 16 Ισπανούς και τέσσερις συγγενείς τους, υπηκόους Νίγηρα, διευκρίνισε το ισπανικό υπουργείο Εξωτερικών στο δελτίο Τύπου που έδωσε στη δημοσιότητα.

Το αεροσκάφος, που έφθασε χθες το πρωί στη Νιαμέ, παρέλαβε και μετέφερε επίσης πολίτες της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Ρουμανίας, της Ιταλίας και άλλων δώδεκα χωρών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέφερε μέσω X (το πρώην Twitter) ο υπουργός Χοσέ Μανουέλ Άλβαρες.

Οι εννέα από τους ανθρώπους που έφθασαν στην Ισπανία είναι υπήκοοι κρατών μελών της ΕΕ, επτά των ΗΠΑ και οι υπόλοιποι 32 δέκα κρατών της Αφρικής, της Ασίας και της Ωκεανίας.

Τι συμβαίνει στην ευρύτερη περιοχή

Η χούντα του Νίγηρα προκάλεσε την ανάκληση μιας σειράς από συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με τη Γαλλία την Πέμπτη (3 Αυγούστου) – μια απόφαση που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει δραστικά τον αγώνα κατά των ισλαμιστών ανταρτών στην περιοχή μετά την απομάκρυνση του προέδρου Μοχάμεντ Μπαζούμ την περασμένη εβδομάδα.

Όπως και τα πρόσφατα πραξικοπήματα στη γειτονική Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι, η στρατιωτική κατάληψη της περασμένης εβδομάδας στον Νίγηρα ήρθε εν μέσω ενός αυξανόμενου κύματος αντι-γαλλικών αισθημάτων με ορισμένους ντόπιους να κατηγορούν τον πρώην αποικιοκράτη ότι παρεμβαίνει στις υποθέσεις τους.

Η Γαλλία διαθέτει μεταξύ 1.000 και 1.500 στρατιώτες στον Νίγηρα, βοηθώντας στην καταστολή της εξέγερσης από ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, η οποία έχει αποσταθεροποιήσει την περιοχή Σαχέλ της Δυτικής Αφρικής.

Η απόφαση σχετικά με την ανάκληση πέντε στρατιωτικών συμφωνιών με τη Γαλλία που χρονολογούνται μεταξύ 1977 και 2020 έγινε γνωστή στην εθνική τηλεόραση αργά την Πέμπτη από τον εκπρόσωπο της χούντας Αμαντού Αμπντραμανέ.

Ο Αμπντραμανέ πρόσθεσε ότι θα αποσταλεί σχετική διπλωματική ανακοίνωση στη Γαλλία. Δεν υπήρξε όμως άμεση απάντηση από τη Γαλλία.

Οι περιφερειακοί και δυτικοί εταίροι του Νίγηρα, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχουν επιβάλει σαρωτικές κυρώσεις σε μια προσπάθεια να πιέσουν τους πραξικοπηματίες ηγέτες να αποκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη μετά την απομάκρυνση του Μπαζούμ – το έβδομο πραξικόπημα στη Δυτική και Κεντρική Αφρική από το 2020.

Ωστόσο, ο ηγέτης της χούντας Αμπντουραχμάν Τιανί, πρώην επικεφαλής της προεδρικής φρουράς του Νίγηρα, δήλωσε ότι δεν θα υποχωρήσει.

Ο Τιανί έχει κερδίσει την υποστήριξη των χούντας στο Μαλί και την Μπουρκίνα Φάσο και επικαλέστηκε τη συνεχιζόμενη ανασφάλεια ως κύρια δικαιολογία για την κατάληψη της εξουσίας, παρόλο που τα στοιχεία για τις επιθέσεις στη χώρα δείχνουν ότι η ασφάλεια έχει πράγματι βελτιωθεί.

Ο πρώην πρόεδρος Μπαζούμ δήλωσε σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στην Washington Post ότι είναι όμηρος και κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη.

«Αυτό το πραξικόπημα, που εξαπολύθηκε κατά της κυβέρνησής μου από μια φράξια του στρατού στις 26 Ιουλίου, δεν έχει καμία απολύτως δικαιολογία. Αν πετύχει, θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας, την περιοχή μας και ολόκληρο τον κόσμο», έγραψε ο Μπαζούμ.

Σε ένα ακόμη σημάδι της αντίστασης της χούντας στους πρώην συμμάχους της, ο Νίγηρας ανέστειλε νωρίτερα την Πέμπτη τις εκπομπές των γαλλικών διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων France 24 και RFI που χρηματοδοτούνται από το κράτος – προκαλώντας την καταδίκη του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών.

Η κίνηση αυτή απηχεί παρόμοιες καταστολές των γαλλικών μέσων ενημέρωσης μετά το πραξικόπημα από τις χούντες στο Μάλι και την Μπουρκίνα Φάσο, οι οποίες επίσης έδιωξαν τα γαλλικά στρατεύματα, πολλά από τα οποία σταθμεύουν τώρα στον Νίγηρα.

Την Πέμπτη εκατοντάδες διαδηλωτές διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα του Νιαμέι για να δείξουν την αντίθεσή τους στις ξένες πιέσεις προς τους πραξικοπηματίες ηγέτες. Εκτός από τις κυρώσεις, το κύριο περιφερειακό μπλοκ, η Οικονομική Κοινότητα Δυτικοαφρικανικών Κρατών (ECOWAS), δήλωσε ότι θα μπορούσε να εγκρίνει τη χρήση βίας εάν οι στρατιώτες δεν επαναφέρουν τον Μπαζούμ στην εξουσία μέχρι την Κυριακή.

Ένας από τους διαδηλωτές στο Νιαμέι κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε: «Ζήτω ο Νίγηρας, η Ρωσία, το Μάλι και η Μπουρκίνα. Κάτω η Γαλλία, η ECOWAS, η ΕΕ». Άλλοι κυμάτιζαν ρωσικές σημαίες συγκεντρωμένοι έξω από την Εθνοσυνέλευση.

Η χούντα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την ECOWAS, η οποία έχει υιοθετήσει την πιο σκληρή στάση της ως τώρα για το πραξικόπημα, καθώς αγωνίζεται να περιορίσει τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση στη Δυτική Αφρική, όπου λέει ότι τα πραξικοπήματα δεν θα γίνονται πλέον ανεκτά.

Μια αντιπροσωπεία της ECOWAS βρίσκεται στο Νιαμέι, ελπίζοντας να εξασφαλίσει «μια οριστική και φιλική λύση», ενώ οι επικεφαλής της άμυνας του μπλοκ έχουν επίσης συναντηθεί αυτή την εβδομάδα για να συζητήσουν μια πιθανή στρατιωτική αντίδραση, η οποία, όπως δήλωσαν, θα είναι η έσχατη λύση.

Την Πέμπτη η χούντα δήλωσε ότι οποιαδήποτε επίθεση ή απόπειρα επίθεσης από την ECOWAS θα αντιμετωπιστεί με άμεση αντεπίθεση χωρίς προειδοποίηση από τις ένοπλες δυνάμεις του Νίγηρα σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος της ECOWAS, εκτός από εκείνα που είναι φιλικά προσκείμενα στον Νίγηρα.

Το Μαλί και η Μπουρκίνα Φάσο δήλωσαν ότι θα αντιμετώπιζαν μια επέμβαση στον Νίγηρα ως «κήρυξη πολέμου» εναντίον τους και θα αμύνονταν για λογαριασμό του Νιαμέι. Ο Τιανί έστειλε στρατηγό και στις δύο χώρες την Τετάρτη για να ενισχύσει την υποστήριξη.

Η αποτυχία της Γαλλίας και της Ευρώπης

Η κρίση πηγάζει από την «απόρριψη της γαλλικής παρουσίας στη χώρα», δήλωσε ο Araud στη EURACTIV, και την απογοήτευση των τοπικών πληθυσμών για την κληρονομιά της «Françafrique», όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους στενούς και «αιμομικτικούς» οικονομικούς και διπλωματικούς δεσμούς που διατηρεί η Γαλλία με τις πρώην αφρικανικές αποικίες.

Ο Araud, ένας έμπειρος πρέσβης που έχει διατελέσει πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, την Ουάσινγκτον και το Ισραήλ, ήταν πρώην γενικός διευθυντής για θέματα πολιτικής και ασφάλειας στο γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στα αφρικανικά έθνη με γαλλικό αποικιακό παρελθόν, «γινόμαστε μάρτυρες μιας εξέγερσης της νεολαίας» τόσο κατά της Γαλλίας όσο και κατά των εθνικών τους κυβερνήσεων, οι οποίες θεωρούνται μαριονέτες της Γαλλίας στην περιοχή, δήλωσε ο Araud.

Σύμφωνα με τον διπλωμάτη, η οργή κατά των Γάλλων συνδυάζεται με μια δημογραφική έκρηξη και την ακραία φτώχεια, η οποία έχει επιβαρύνει σημαντικά τις εθνικές αρχές.

Αποτυχία της στρατιωτικής επιχείρησης «Barkhane»

Η Γαλλία έχει στρατιωτική και οικονομική παρουσία στο Σαχέλ εδώ και τρεις αιώνες, αποικίζοντας μεταξύ άλλων χώρες όπως η Ακτή Ελεφαντοστού, η Γουινέα, η Σενεγάλη και το Σουδάν.

Η ανεξαρτησία τη δεκαετία του 1960 δεν διέκοψε εντελώς τους δεσμούς με τη Γαλλία – και οι στρατιωτικές επεμβάσεις της χώρας μέσω των επιχειρήσεων Serval και Barkhane τα τελευταία 10 χρόνια σηματοδότησαν τις προσπάθειες της Γαλλίας να παραμείνει μια σημαντική δύναμη στην περιοχή.

Η επιχείρηση Serval του 2012-13, η οποία επεδίωξε να απωθήσει τους τζιχαντιστές στο βόρειο Μάλι, θεωρήθηκε επιτυχής, με αποτέλεσμα οι Γάλλοι στρατιώτες να γίνουν ευπρόσδεκτοι στη χώρα ως «μαχητές της ελευθερίας», δήλωσε ο Araud στη EURACTIV.

«Αλλά κάθε απελευθερωτικός στρατός γίνεται, μετά από λίγο, κατακτητής», συμπλήρωσε.

Η εννιάχρονη επιχείρηση Barkhane, η οποία τέθηκε για πρώτη φορά σε ισχύ το 2014, είχε ευρύτερο πεδίο από την Serval και επεδίωκε να καταπολεμήσει τον τζιχαντισμό σε ολόκληρη την περιοχή του Σαχέλ. Οι Γάλλοι στρατιώτες «έκαναν τεράστια δουλειά σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες», ωστόσο απέτυχαν να βάλουν τέλος στην τρομοκρατία των τζιχαντιστών, εξήγησε.

Τόσο πολύ που ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron ζήτησε τη σταδιακή κατάργηση της επιχείρησης τον Νοέμβριο του 2022.

«Θα έλεγα ότι η επιχείρηση Barkhane ενισχύθηκε στην πραγματικότητα από τους τζιχαντιστές, καθώς συμμάχησαν με άλλες τρομοκρατικές και εθνικές ομάδες, των οποίων η μόνη εμμονή είναι ο θάνατος του δυτικού στρατιώτη», δήλωσε ο Araud.

Αυτό συνέβαλε στη διάδοση των αφηγήσεων στην Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι – οι οποίες τα τελευταία χρόνια βίωσαν επίσης στρατιωτικά πραξικοπήματα – ότι η Γαλλία υποστήριξε στην πραγματικότητα την άνοδο των τζιχαντιστικών ομάδων, πρόσθεσε ο διπλωμάτης.

«Κανονικοποίηση» των σχέσεων

Το κλείσιμο των στρατώνων του γαλλικού στρατού στον Νίγηρα έχει καθυστερήσει εδώ και καιρό, υποστήριξε ο Araud: «Η ύπαρξη στρατιωτικών βάσεων σηματοδοτεί την επιθυμία ανάμειξης στις αφρικανικές υποθέσεις».

Κατά κάποιον τρόπο, «ο Νίγηρας είναι για τη Γαλλία ό,τι το Αφγανιστάν για τις ΗΠΑ», είπε, προσθέτοντας ότι είναι καιρός να εξομαλυνθούν οι πολιτικές και οικονομικές σχέσεις και η Γαλλία να αντιμετωπίζει τους αφρικανικούς ομολόγους της ως κυρίαρχα έθνη.

«Αφήστε τα σε διπλωμάτες και εταιρείες», πρόσθεσε, «και απαλλαγείτε εντελώς από τη στρατιωτική παρουσία», συνεχίζοντας ότι η Γαλλία δεν έχει πλέον κανένα «εξέχοντα» ρόλο στην περιοχή.

Η απουσία οποιασδήποτε σαφούς ευρωπαϊκής ενότητας σχετικά με μια κοινή αφρικανική στρατηγική συμβάλλει επίσης στο χάος που βιώνει σήμερα η περιοχή, εξήγησε ο Araud. Ενώ η ΕΕ είναι βασικός χορηγός αναπτυξιακής βοήθειας, οι χώρες της ΕΕ βρίσκονται στην ίδια σελίδα όσον αφορά στην προσέγγισή της στο Σαχέλ.

Αυτό, υποστηρίζει, καθιστά την Ευρώπη «αποτυχημένη». Η Γερμανία και η Ιταλία, οι οποίες είχαν επίσης στρατιωτικά αποσπάσματα στον Νίγηρα, πρέπει επίσης να επανεκτιμήσουν.

«Η Ρωσία απλώς δαμάζει τα κύματα»

Τελικά όμως η Γαλλία έχασε απέναντι στη Ρωσία;

«Η Ρωσία απλώς δαμάζει τα κύματα», διατύπωσε ο Araud, ενώ ο Λευκός Οίκος δεν βρήκε καμία απόδειξη ότι η Ρωσία βρίσκεται πίσω από το πραξικόπημα.

Η στροφή στους μισθοφόρους της Wagner δεν ταιριάζει σε καμία μεγάλη ρωσική στρατηγική στην Αφρική, είπε, προσθέτοντας ότι είναι «απλώς καιροσκοπική» χωρίς προφανή οικονομικά συμφέροντα.

Η περιοχή του Σαχέλ είναι μία από τις φτωχότερες στον κόσμο, στερούμενη σημαντικών πόρων. Ακόμη και το ουράνιο, το οποίο εξορύσσεται από τον γαλλικό πυρηνικό κολοσσό Orano, παραμένει μια άφθονη πηγή σε όλο τον κόσμο, με αποθέματα στη Ρωσία.

«Δεν έχουμε επιστρέψει σε κατάσταση ψυχρού πολέμου», τόνισε. «Υπάρχει μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία, αν και δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ισχυρή όσο η ΕΣΣΔ».

Αντίθετα, οι συγκρουόμενες δυνάμεις στην περιοχή απεικονίζουν «μια αρχαϊκή προσέγγιση για το τι συνιστά δύναμη [στο Σαχέλ]» – μια δυναμική που πρέπει να αλλάξει επειγόντως, αν πρόκειται να βρεθεί περισσότερη σταθερότητα.

Με πληροφορίες από Reuters, dpa, AFP, ΑΠΕ-ΜΠΕ και euroactiv.g

https://hellasjournal.com/2023/08/mia-anasa-apo-genikevmeni-polemiki-sirraxi-sti-ditiki-afriki-gia-to-ouranio-tou-nigira-i-apotichia-tis-gallias-ke-o-rolos-tis-rosias-videos/

Τα τελευταία λόγια αστροναύτη την ώρα που έπεφτε από το διάστημα

0

Του δόθηκε εντολή να επιστρέψει στη Γη, ωστόσο η επιστροφή του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ

 Ο Vladimir Mikhaylovich Komarov, κατάφερε να μείνει στην ιστορία ως ο «άνθρωπος που έπεσε από το διάστημα». Έχασε τη ζωή του, τον Απρίλιο του 1967 όταν συνετρίβη το Soyuz 1, μια επανδρωμένη διαστημική πτήση του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.

Γύρω από τον θάνατο του Κομάροφ υπάρχει ακόμα ένα άλυτο μυστήριο. Ο θάνατός του περιγράφεται μόνο στο ιστορικά «αμφιλεγόμενο» βιβλίο του 2011, Starman, The Truth Behind the Legend of Yuri Gagarin, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως «γεμάτο ανακρίβιες και λάθη».

Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο Κομάροφ έκανε πολλές περιφορές γύρω από τη Γη με το διαστημόπλοιο του και αγωνίστηκε να επανέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα μετά το τέλος της αποστολής του.

Συγκεκριμενα, στις 23 Απριλίου 1967 πραγματοποιήθηκε το τελευταίο ταξίδι της διαστημικής αποστολής του Κομάροφ και σε διάστημα 24 ωρών έκανε 16 φορές την τροχιά του γύρω από τη Γη.

Ο ένας από τους δύο ηλιακούς συλλέκτες που παρείχαν ενέργεια για τον ελιγμό απέτυχε να αναπτυχθεί, πράγμα που σημαίνει ότι ο Κομάροφ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τον τελικό στόχο της αποστολής. Του δόθηκε εντολή να επιστρέψει στη Γη, ωστόσο η επιστροφή του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Θα ακολουθούσαν άλλα δύο ταξίδια γύρω από τη Γη σε μια προσπάθεια επανεισόδου πριν από την τελική του προσπάθεια. Όταν έφτασε στα 7000 μέτρα επιχείρησε να ανοίξει το αλεξίπτωτο αλλά απέτυχε. Ο Κομάροφ έπεσε με τραγικό τρόπο στο έδαφος και σκοτώθηκε σε έκρηξη στις 24 Απριλίου 1967.

Κατά κάποιο τραγικό τρόπο, ο Κομάροφ ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει, καθώς τα τελευταία του λόγια ακούστηκαν από τις αμερικανικές θέσεις ακρόασης στην Τουρκία.

Μπορούμε να πούμε ότι ήταν σαφώς εξοργισμένος μιλώντας με τον Alexei Kosygin, τότε υψηλόβαθμο αξιωματούχο της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς το αεροσκάφος του κατέρρεε.

«Αυτό το διαβολικό σκάφος! Τίποτα από όσα βάζω στα χέρια μου δεν λειτουργεί σωστά».

24ωρο με 27 ώρες ανακάλυψε ο Α.Γεωργιάδης: «16 ώρες εργασία και 11 ώρες ξεκούραση»!

1

Πώς θα μπορεί κάποιος να εργάζεται δύο οκτάωρα

Μια δήλωση που προκάλεσε σύγχυση έκανε ο υπουργός Εργασίας Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος ανακάλυψε μέρα η οποία θα διαρκεί 27 (!) ώρες, από τις οποίες θα μπορούμε να εργαζόμαστε τις 16. 

Συγκεκριμένα ο Α.Γεωργιάδης περιχαρής ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση φέρνει νομοσχέδιο προς διαβούλευση που θα επιτρέπει την 16ωρη εργασία. Εν ολίγοις, ένας εργαζόμενος θα μπορεί την ημέρα να δουλεύει δύο 8ωρα σε δύο διαφορετικούς εργοδότες. 

«Θεσπίζουμε τη δυνατότητα εργαζομένου να δουλεύει σε πολλαπλούς εργοδότες. Μπορεί να δουλεύει δύο οχτάωρα σε δυο διαφορετικούς εργοδότες και να είναι απολύτως νόμιμο, δηλωμένο και στα εισοδήματα του», δήλωσε ο υπουργός Εργασίας Α. Γεωργιάδης μιλώντας στον ΣΚΑΙ.

Σε ερώτηση της έκπληκτης παρουσιάστριας για το αν πρόκειται για δυο 8ωρα την ίδια ημέρα κι άρα 16 ώρες εργασίας, ο υπουργός απάντησε «αν το επιθυμεί ναι, δική του είναι η απόφαση όχι δική μου, από δω και μπρος θα του το επιτρέπουμε, σήμερα δεν γίνεται».

Μάλιστα στη συνέχεια εξέδωσε διευκρινιστική δήλωση, με την οποία μάλλον μας μπέρδεψε περισσότερο, καθώς «ανακάλυψε» μέρα που θα διαρκεί 27 ώρες.

«Στο Σχέδιο Νόμου που θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, την επόμενη εβδομάδα, ρητώς διευκρινίζεται η δυνατότητα της εργασίας σε πολλαπλούς εργοδότες, όπως ορίζει η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Σε καμία όμως περίπτωση δεν σταματά να εφαρμόζεται το ΠΔ88/1999 περί των ελαχίστων περιόδων ανάπαυσης που αποτελεί υπερεθνικό δίκαιο και όπου εκεί ορίζεται ρητώς ότι για κάθε περίοδο 24 ωρών η ελάχιστη ανάπαυση δεν μπορεί να είναι κατώτερη των 11 συνεχών ωρών, το οποίο συνεχίζει να ισχύει για κάθε εργοδότη στον οποίο εργάζεται ο εργαζόμενος».

Τώρα, πώς γίνεται να υπάρχει ευρωπαϊκή νομοθεσία και ταυτόχρονα «υπερεθνικό» ΠΔ και πώς γίνεται, να μπορεί κάποιος να εργάζεται δύο οκτάωρα την ημέρα και να έχει ανάπαυση 11 συνεχών ωρών για κάθε περίοδο 24 ωρών, θα πρέπει να το εξηγήσει η κυβέρνηση.

https://www.pronews.gr/pronews-tv/mera-me-27-ores-anakalypse-o-a-georgiadis-16-ores-ergasia-kai-11-ores-ksekourasi/

Ξεκινά πόλεμος: Η Νιγηρία εισβάλει στο Νίγηρα που υπέγραψε συμμαχία με τη Wagner

0

Ταχεία ανάπτυξη της ρωσικής εθελοντικής μονάδας απέναντι στα νιγηριανά στρατεύματα

Η μεγαλύτερη πολεμική σύγκρουση στην αφρικανική ήπειρο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φαίνεται ότι ξεκινά, καθώς ο φιλοδυτικός πρόεδρος της Νιγηρίας Bola Ahmed Tinubu, πήρε έγκριση από τη Γερουσία να ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Νίγηρα, αποσκοπώντας στην επιστροφή της κυβέρνησης του Μοάμεντ Μπαζούμ που ανατράπηκε από το φιλορωσικό κίνημα της περασμένης εβδομάδας.   

Την ίδια στιγμή η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα υπέγραψε συμφωνία με το ρωσικό εθελοντικό σώμα της Wagner, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην άμυνα της χώρας.

Ήδη μονάδες της Wagner από τη Λιβύη, το Μάλι και την Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, χώρες στις οποίες βρίσκονται ήδη ανεπτυγμένες, έχουν μπει στο Νίγηρα και αναπτύσσονται κατά μήκος των οδών, των οποίων πιθανόν θα περάσουν να νιγηριανά στρατεύματα, πιθανότατα υποστηριζόμενα από τη γαλλική Αεροπορία. 

Οι δυνάμεις της Wagner που αναπτύσσονται υπολογίζονται σε 3.000 άνδρες, στη παρούσα φάση, ενώ περίπου 10.000 εθελοντές του ίδιου σώματος είναι έτοιμοι για αναχώρηση από τη Λευκορωσία προς το Νίγηρα. 

 

 

Η πιο σημαντική χώρα της περιοχής που έχει δηλώσει με σαφήνεια ότι θα υπερασπιστεί το Νίγηρα και τη νέα κυβέρνηση είναι η Αλγερία, η οποία αποτελεί, μαζί με την Αίγυπτο, την ισχυρότερη δύναμη της Αφρικής. Οι λοιπές χώρες που υποστηρίζουν τον Νίγηρα και έχουν δηλώσει πρόθεση στρατιωτικής υποστήριξης είναι η Γουινέα, η Μπουρκίνα Φάσο, η Λιβύη, το Τσαντ και το Μάλι. 

Οι χώρες που υποστηρίζουν τη Νιγηρία και τους δυτικούς είναι η λεγόμενη Δυτικοαφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ECOWA). Οι χώρες που την υποστηρίζουν είναι το Μπενίν, το Κάπε Βέρδε, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Λιβερία, η Σενεγάλη, η Γκάμπια, η Γκάνα, η Μαυριτανία, η Σιέρρα Λεόνε, η Γουινέα-Μπισάου και το Τονγκό. 

Συγκεκριμένα ο πρόεδρος της Νιγηρίας, Bola Ahmed Tinubu, ζήτησε επίσημα από τη Γερουσία της Νιγηρίας να υποστηρίξει μια πλήρους κλίμακας στρατιωτική επέμβαση κατά της στρατιωτικής χούντας στο Νίγηρα, ενώ ζήτησε επίσης αποκλεισμό των χερσαίων και αεροπορικών δρόμων από και προς το Νίγηρα.

 

Νωρίτερα η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με ΗΠΑ, Νιγηρία και Τόνγκο.

Ο Βρετανός ΥΠΕΞ Τζέιμς Κλίβερλι επισκέφτηκε τη Νιγηρία και δήλωσε ότι η χώρα του θα εγκρίνει οποιαδήποτε ενέργεια της ECOWAS (της Νιγηρίας επί το πλείστον) κατά της στρατιωτικής κυβερνήσεως της Νιαμέι.

 

 

 

 

Στην Ευρώπη ανησυχούν για τις εξαγωγές ουρανίου το οποίο χρησιμοποιείται για την τροφοδοσία των πυρηνικών αντιδραστήρων.

Οι φόβοι αυτοί επιβεβαιώθηκαν τη Δευτέρα όταν η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τις εξαγωγές ουρανίου στη Γαλλία.

Βέβαια, η Γαλλία θα έχει πολύ σημαντικό πρόβλημα καθώς μπορεί ο Νίγηρας να αντιπροσωπεύει μόλις το 5% της παραγωγής ουρανίου παγκοσμίως, ωστόσο είναι σημαντικός προμηθευτής του βαρέος μετάλλου για το Παρίσι, το οποίο εισάγει το 15% των ποσοτήτων που της είναι αναγκαίες από τον Νίγηρα, ενώ η ΕΕ εισάγει το 20% των αναγκών της σε ουράνιο από την ίδια χώρα.

Η Euratom, ο οργανισμός της ΕΕ για την πυρηνική ενέργεια, δήλωσε την Τρίτη στο Reuters ότι δεν βλέπει άμεσο κίνδυνο για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στο ευρωπαϊκό μπλοκ ακόμα και εάν ο Νίγηρας διακόψει τις παραδόσεις του και πρόσθεσε ότι υπάρχουν αρκετά αποθέματα ουρανίου για να τροφοδοτήσουν τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της ΕΕ για τρία χρόνια.

Γάλλος αξιωματούχος του υπουργείου Ενέργειας ανέφερε στο Politico ότι η Γαλλία δεν εξαρτάται από καμία συγκεκριμένη περιοχή, εταιρεία ή χώρα και ότι “η κατάσταση στον Νίγηρα δεν θέτει κανένα κίνδυνο για την ασφάλεια εφοδιασμού της Γαλλίας με ουράνιο”.

Αξιωματούχοι της ΕΕ προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τις ανησυχίες, με τον εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Adalbert Jahnz να σημειώνει ότι οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας της ΕΕ διαθέτουν επαρκή αποθέματα ουρανίου για να αποκλιμακώσουν τον κίνδυνο εφοδιασμού τους, ενώ όπως είπε ο ίδιος στο AFP, “μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα υπάρχουν αρκετά κοιτάσματα στην παγκόσμια αγορά για να καλύψουν τις ανάγκες της ΕΕ”.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Όταν ξεκινούν ελλείψεις, αυξάνονται οι τιμές με τις οποίες αντικαθιστούν το προϊόν οι «εναλλακτικοί» παραγωγοί του προϊόντος.

Η ήδη εύθραυστη γαλλική οικονομία κινδυνεύει με «κραχ» ενώ η γαλλική κοινωνία όπως καταδεικνύουν και οι συνεχείς ταραχές είναι έτοιμη να εκραγεί.

Αν για παράδειγμα αυξάνονταν η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος τι συνέπειες θα είχε αυτό για την εσωτερική σταθερότητα στην Γαλλία;

Το 2022 ο Νίγηρας κάλυψε το 25,38% των αναγκών της ΕΕ και αναδείχθηκε στον δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή ουρανίου στο μπλοκ. Στην 1η θέση ήταν το Καζακασταν με μερίδιο με 26,82% και στην τρίτη ο Καναδάς με 21,99%.

Η Γαλλία συγκαταλέγεται στους βασικούς εισαγωγείς ουρανίου από το Νίγηρα, χρησιμοποιώντας το ραδιενεργό μέταλλο για την τροφοδοσία της πυρηνικής της βιομηχανίας.

Οι χώρες που χρησιμοποιούν την πυρηνική ενέργεια για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζονται ουράνιο ως καύσιμο.

Η Γαλλία είναι ένα από τα 13 κράτη-μέλη της ΕΕ που χρησιμοποιούν πυρηνικά εργοστάσια για την παραγωγή ενέργειας, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 25% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην ΕΕ.

Ενώ ορισμένες χώρες έχουν μειώσει την εξάρτησή τους -η Γερμανία, για παράδειγμα, αποφάσισε να καταργήσει σταδιακά την πυρηνική ενέργεια και το έπραξε νωρίτερα φέτος- άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, συνεχίζουν να βασίζονται στην πυρηνική ενέργεια.

Η Γαλλία υποστηρίζει ότι η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μια εναλλακτική λύση χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα έναντι των ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Η ανάγκη για ουράνιο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσε να εμποδίσει την ΕΕ να υιοθετήσει πυρηνικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δήλωσε στο Politico ο Phuc-Vinh Nguyen, ειδικός σε θέματα ενέργειας στο Ινστιτούτο Jacques Delors στο Παρίσι.

Το ουράνιο, και γενικότερα η πυρηνική ενέργεια, δεν υπόκειται προς το παρόν σε κυρώσεις από την ΕΕ. Εάν μειωθεί η προσφορά ουρανίου από τον Νίγηρα, τότε οι χώρες της ΕΕ θα μπορούσαν να αναζητήσουν αλλού προμήθειες.

Στο μεταξύ, η Ρωσία είναι μεταξύ των μεγαλύτερους εξαγωγέων ουρανίου στον κόσμο, παράγοντας περίπου 2.500 τόνους το 2022, σύμφωνα με την Παγκόσμια Πυρηνική Ένωση.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ksekina-polemos-i-nigiria-eisvalei-sto-nigira-pou-ypegrapse-symmaxia-me-ti-wagner/

Πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης έγινε η Ρωσία: Πέρασε τη Γερμανία σε ΑΕΠ το 2022

0

Εν μέσω πολέμου με την Ουκρανία

Η εμπόλεμη Ρωσία είναι πλέον η πρώτη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, καθώς ξεπέρασε τη Γερμανία και τη Βρετανία. 

Όλο αυτό… εν μέσω πολέμου, με τη Ρωσία πλέον να είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο, πίσω από Κίνα, ΗΠΑ, Ινδία και Ιαπωνία.

Το ΑΕΠ της Ρωσίας είναι στα 5,32 δισ. δολάρια ενώ της Γερμανίας κοντά στα 5,31 δισ. δολάρια. Η Γερμανία είναι η 6η πιο ισχυρή οικονικά χώρα. 

Πίσω της ακολουθούν η Ινδονησία, η Βραζιλία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Τονίζουμε επίσης, ότι σύμφωνα με το Sputnik η Ρωσία παρήγαγε φέτος αγαθά και υπηρεσίες αξίας 2,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Να σημειώσουμε ότι αυτή είναι η πρώτη φορά μετά το 2014 που η Ρωσία βρίσκεται σε τόσο ψηλή θέση. Συγκεκριμένα το 2014 η Ρωσία κατέλαβε την ένατη θέση στον κατάλογο των μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου παράγοντας αγαθά και υπηρεσίες αξίας 2,05 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, ενώ το 2021 η χώρα βρισκόταν στην 11η θέση, σύμφωνα με τα στοιχεία.

Η αξιολόγηση του ΑΕΠ των χωρών το 2022 βασίστηκε στα πιο πρόσφατα ετήσια ή τριμηνιαία στοιχεία που παρείχαν οι εθνικές στατιστικές υπηρεσίες σε κρατικά νομίσματα και επαναϋπολογίστηκε σε όρους δολαρίου.

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι η Ρωσία κατάφερε να ενταχθεί ανάμεσα στις 10 κορυφαίες οικονομίες του πλανήτη εν μέσω πολέμου με την Ουκρανία και ενώ η Δύση της έχει επιβάλλει κυρώσεις.

Οι κυρώσεις της Δύσης που δεν είχαν επιτυχία 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία Δύση και ΗΠΑ επέβαλαν 15.311 κυρώσεις έως τις 5 Απριλίου στη Ρωσία, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν είχαν επιτυχία. 

Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι δυτικές χώρες αριθμητικά είναι ως εξής:

  • ΗΠΑ (2.201)
  • Ελβετία (1.999)
  • Καναδάς (1.783)
  • Ηνωμένο Βασίλειο (1.521)
  • Ευρωπαϊκή Ένωση (1.511)
  • Γαλλία (1.445)
  • Αυστραλία (1.115)
  • Ιαπωνία (1.041)

Πριν από τον Φεβρουάριο του 2022 και την απόφαση του Κρεμλίνου να επέμβει στην Ουκρανία, οι κυρώσεις από αυτές τις χώρες ανέρχονταν σε 2.695, ήτοι:

  • ΗΠΑ (951)
  • Καναδάς (454)
  • Ελβετία (256)
  • Ευρωπαϊκή Ένωση (248)
  • Γαλλία (248)
  • Ηνωμένο Βασίλειο (236)
  • Αυστραλία (220)
  • Ιαπωνία (82)

Ο πρώτος γύρος των συνολικά 2.695 κυρώσεων επιβλήθηκαν το 2014, έγινε λόγω της ανάκτησης της Κριμαίας από την Ρωσία.

Οι 15.311 κυρώσεις επιβλήθηκαν σε οργανισμούς, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κρατικές υπηρεσίες, πάγωμα περιουσιακών στοιχείων τόσο φυσικών όσο και νομικών προσώπων, πλαφόν στις τιμές του πετρελαίου και οι Δυτικοί περίμεναν ότι η Ρωσία θα «βουλιάξει» παίρνοντας ως παράδειγμα τις δικές τους οικονομίες.

https://www.pronews.gr/oikonomia/diethnis-oikonomia/proti-oikonomiki-dynami-tis-eyropis-egine-i-rosia-perase-ti-germania-se-aep-to-2022/

ΤΟ ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

10

του Παντελή Σαββίδη
Στα 200 χρόνια του βίου της η Ελλάδα δεν κατάφερε να αποκτήσει κάποια βασικά στοιχεία ανεξάρτητης υπόστασης ως κράτους. Η εξωτερική και αμυντική της πολιτική καθορίζεται απολύτως από τους δύο διεθνείς θεσμούς στους οποίους συμμετέχει, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ

 04/08/2023 11:23

Η ενδιαφέρουσα είδηση των ημερών ήταν η τροπολογία που πέρασε στην αμερικανική βουλή για επέκταση και στα νησιά της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας.

Από τις στήλες αυτές εκφράστηκαν τρία σενάρια για το τι μπορεί να σημαίνει η τροπολογία αυτή.

Πρώτον, το θετικό σενάριο, να εγκατασταθούν αμερικανικά στρατεύματα στα νησιά αμφισβητώντας de facto την αποστρατιωτικοποίηση, δεύτερον να προτείνουν οι ΗΠΑ στην Αθήνα τα αμερικανικά στρατεύματα να αντικαταστήσουν τα ελληνικά για να ικανοποιηθεί η Τουρκία σε ένα σχέδιο «επίλυσης» κάποιων διαφορών μεταξύ των δύο χωρών και τρίτον να ΝΑΤΟποιηθεί σιγά σιγά η άμυνα (τρόπος του λέγειν άμυνα) των νησιών. Και πάλι προς ικανοποίηση της Τουρκίας.

Αυτά είναι σενάρια, δεν είναι πληροφορίες. Τα κράτη, πλέον, λειτουργούν με σενάρια.

Αργά χθες το βράδυ παρενέβη στην δημοσία συζήτηση ο Άντυ Ζεμενίδης εξέχον στέλεχος της ελληνικής ομογένειας στις ΗΠΑ και δήλωσε πως η τροπολογία ήταν επιτυχία της ομογένειας με σκοπό να πληροφορηθεί το κογκρέσο και η αμερικανική διοίκηση τις επιτυχίες που είχε η ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία, πως η Ελλάδα δεν είναι, απλώς, πυλώνας σταθερότητας αλλά απαραίτητος σύμμαχος των ΗΠΑ και πως η τροπολογία δεν αποσκοπεί σε βάσεις αλλά «να σκεφτούμε τι άλλη επένδυση μπορεί να γίνει».

Δεν πολυκαταλαβαίνω την δήλωση Ζεμενίδη, ιδιαιτέρως στην κατάληξή της «να δούμε τι άλλη επένδυση μπορεί να γίνει» και την διάκρισή της από κάποιο είδος αμερικανικής εγκατάστασης στα νησιά. Γενικώς, κρατάω μια επιφύλαξη ως προς την επιδιωκόμενη σκοπιμότητά της.

Στα 200 χρόνια του βίου της η Ελλάδα δεν κατάφερε να αποκτήσει κάποια βασικά στοιχεία ανεξάρτητης υπόστασης ως κράτους. Η εξωτερική και αμυντική της πολιτική καθορίζεται απολύτως από τους δύο διεθνείς θεσμούς στους οποίους συμμετέχει, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, δηλαδή, τους Αμερικανούς.

Εάν εξαιρέσει κανείς την περίοδο Ελευθερίου Βενιζέλου κατά την οποία επιχειρήθηκε η διαμόρφωση μιας εθνικής αστικής τάξης και η χώρα είχε ένα υψηλού επιπέδου πολιτικό προσωπικό, οι ελληνικές κυβερνήσεις, η κοινωνία και η αστική τάξη της χώρας κυμαίνονταν γύρω από το μηδέν. Δεν έχομεν χρείαν μαρτύρων περί αυτού, το αποτέλεσμα το επιβεβαιώνει.

Πολύ περισσότερο γύρω από το μηδέν κυμαίνεται η σημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική τάξη της χώρας.

Άρα, η χώρα για να επιβιώσει, την στιγμή που απειλείται υπαρξιακά από την Τουρκία έχει ανάγκη προστατών. Από τους προσφερόμενους προστάτες ο πιο αξιόπιστος είναι οι ΗΠΑ.

Δεν είμαι, λοιπόν, κατά της παρουσίας των ΗΠΑ στην χώρα. Θα ήμουν αν μπορούσαμε να την υπερασπιστούμε μόνοι μας. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις δείχνουν πως δεν μπορούμε.

Άρα, εκείνο που θα πρέπει να επιδιώξει η κυβέρνηση, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ θελήσουν να εγκατασταθούν στρατιωτικά σε ελληνικά νησιά είναι η ταυτόχρονη παρουσία ελληνικού στρατού στα νησιά. Δεν φεύγει Έλληνας στρατιώτης από τα νησιά. Οτιδήποτε άλλο υποθηκεύει και υπονομεύει το μέλλον της χώρας.

Δεν είμαι σίγουρος πως ο κ. Μητσοτάκης, εραστής της εξουσίας, είναι διατεθειμένος να επιμείνει σε μια τέτοια θέση δεδομένου ότι η παρουσία του στην κυβέρνηση εξαρτάται απολύτως από την αμερικανική ανοχή.

Υπάρχει και μια άλλη είδηση που αποκαλύπτει πόσο γυμνός είναι ο βασιλιάς στην εξωτερική του πολιτική.

Η Βόρεια Μακεδονία, μαζί με την Ιταλία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία ξεκίνησαν την περασμένη εβδομάδα την Πρωτοβουλία 8, η οποία εκτός από τις μεταφορικές και ενεργειακές συνδέσεις κατά μήκος του Διαδρόμου 8, θα έχει επίσης ως στόχο να χρησιμεύσει ως πολιτική πλατφόρμα για την προώθηση της αμοιβαίας συνεργασίας και την εντατικοποίηση των πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και κοινωνικών ανταλλαγών.

Εκτός της πρωτοβουλίας αυτής βρίσκεται η Ελλάδα. Δεν της έγινε, προφανώς, πρόταση και παρότι γειτνιάζει με τις τέσσερις χώρες παραβλέφθηκε.

Τέτοια φαινόμενα δεν πρέπει να δημιουργούν νευρικότητα, συμβαίνουν στην διεθνή σκηνή. Αλλά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από την ελληνική εξωτερική πολιτική και να συνάγονται τα συμπεράσματα.

Η Αθήνα δεν ασχολείται με τα Βαλκάνια. Το mentalité που διαμορφώθηκε στις κυβερνήσεις της είναι η περιφρόνηση των Βαλκανίων, κυρίως, λόγω συμπλεγμάτων ανωτερότητας. Συμπλέγματα ανωτερότητας δημιουργούνται και σ αυτόν που έχει ανάγκη να δείξει ότι είναι σπουδαίος. Η Αθήνα είναι μια παρακμασμένη πρωτεύουσα ενός πελαγοδρομούντος κράτους. Tα σύνδρομα δημιουργούνται στην ηγεσία της- που δυστυχώς είναι και κρατική ηγεσία- κυρίως διότι πρέπει να δείξει πόσο σπουδαία είναι αδιαφορώντας για τα Βαλκάνια.

Τα Βαλκάνια, όμως, εκδικούνται. Η περίπτωση της Πρωτοβουλίας 8 είναι χαρακτηριστική. Μια άλλη περίπτωση είναι ο προκλητικός τρόπος με τον οποίο η ψοφοδεής Αλβανία αντιμετωπίζει την Αθήνα με την υπόθεση Μπελέρη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει παντελή γύμνια στην διαχείριση της υπόθεσης. Ακόμη και τα Σκόπια θα πετύχαιναν περισσότερα σε ανάλογη περίπτωση.

Όλα αυτά δείχνουν το εκτόπισμα της αθηναϊκής εξωτερικής πολιτικής.

Έχουμε προτείνει από τις στήλες αυτές πως το βαλκανικό τμήμα του υπουργείου εξωτερικών πρέπει να εγκατασταθεί, μονίμως, στην Θεσσαλονίκη. Και έχοντας επικεφαλής έναν ικανό διπλωμάτη να αναπτύξει λεπτομερή βαλκανική πολιτική.

Δεν πρόκειται τίποτε να γίνει. Για τις αθηναϊκές κυβερνήσεις όλα βαίνουν καλώς. Μέχρι την επόμενη απώλεια κυριαρχίας και το ερχόμενο μνημόνιο. Αλλά και πάλι, έχοντας να διαχειριστούν μια παθητική κοινωνία χωρίς εναλλακτικές λύσεις μπροστά της, θα καταφέρουν να διατηρήσουν την σημερινή δομή ενός αποτυχημένου κράτους, Ενός κράτους προτεκτοράτου το οποίο κανείς δεν σέβεται και κανείς δεν υπολογίζει.

Μακεδονία

In Lebanon, Israel and America Are on Opposite Sides

0

August 1, 2023 | Tablet

Israel backpedals, while Hezbollah grows bolder

Tony Badran | Research Fellow

Israeli soldiers take position along the border with Lebanon, in the town of Metula in northern Israel on July 12, 2023. (JALAA MAREY/AFP via Getty Images)

Prime Minister Benjamin Netanyahu’s discussion on Sunday with senior IDF officials about Hezbollah provocations on the northern border was preceded by a flurry of press reports claiming that the IDF intelligence division had issued no less than four warnings about eroding Israeli deterrence. Military intelligence officials, we were told, have been warning Netanyahu about how the political crisis at home and fraying ties with the Americans were undermining deterrence of enemies like Hezbollah.

People might differ on how to read such assessments of the impact of Israel’s political crisis on the country’s deterrence posture. One could choose to read it as earnest analysis, or as political messaging whose point was to paint Netanyahu’s judicial reform as harming Israel’s security—a talking point of the prime minister’s opponents. However, in order to weigh the claim that fraying U.S.-Israeli ties are weakening Israel’s deterrence on the northern front, one would first need to examine the assumption that the United States and Israel share the same interests when it comes to Lebanon, and that this common front is being undermined by Israel’s reckless domestic politics. A sound assessment should begin by questioning the premise of U.S.-Israeli alignment in Lebanon—an alignment that demonstrably does not exist.

A year ago, leveraging a mock drone attack by the terror group Hezbollah against an Israeli offshore gas rig at the beginning of July, the Biden administration went to the caretaker Israeli government with an urgent demand: It must sign a maritime boundary delineation agreement with Lebanon within a couple of months, before the parliamentary elections in Israel, giving potentially valuable gas fields to Hezbollah-dominated Lebanon and signaling Israeli willingness to retreat in the face of Hezbollah’s aggressive threats and actions. This matter was a top priority of the president of the United States, the administration made public. Sure enough, the Biden team got its deal.

In the process, the Biden administration broadcast a new American posture in Lebanon. The U.S. now positioned itself between Israel and Hezbollah, taking on the role of protector of and advocate for Lebanon, which now figured in the imagination of U.S. policymakers and diplomats, if not in reality, as an independent country in need of buttressing. The maritime deal, a senior U.S. official explained last year, would serve as a security guarantee not just for Israel, but also for Lebanon—a territory now transformed in the language of U.S. diplomacy from an Iranian satrapy under the political and military control of the terror group Hezbollah to a sovereign state that might be the deserving recipient of nearly a billion dollars a year in U.S. aid.

As it turned out, the maritime deal did not, in fact, enhance Israel’s security, as U.S. negotiator Amos Hochstein and his echo chamber validators in the U.S. and Israeli press all claimed it would. In reality Israel’s security and deterrence has badly deteriorated on multiple fronts since the Biden administration came to office. The deal did enhance Hezbollah’s security, though, and consequently increased the group’s confidence to press its advantage against Israel.

Over the past few months, the terrorist group that rules Lebanon has conducted, in tandem with its auxiliary force the Lebanese Armed Forces (LAF), a series of border provocations and incursions into Israeli territory. Hezbollah’s moves were part of a larger, concerted campaign. As with the maritime border episode, Hezbollah is now locked in a dance with the Biden team to advance shared objectives and impose them on Israel.

Each time Hezbollah provokes, the U.S. reliably steps in to “mediate” between the terror group and Israel, with the goal of “stabilizing Lebanon.” Needless to say, the Israeli role is strictly to make concessions in the framework of a U.S.-brokered agreement, at the risk of displeasing its American patron. Hezbollah, meanwhile, knows that the structure of this Kabuki performance prohibits Israel from retaliating, making its provocations more or less risk-free—especially given the fact that the “Lebanese state” is a fiction.

In a speech marking the 17th anniversary of the 2006 war, Hezbollah’s leader, Hassan Nasrallah, explained exactly how the terror group’s dance with Team Obama-Biden and its emissaries works. Pointedly, his elucidation began with the maritime deal. The way Lebanon got everything it demanded, Nasrallah explained, was when “the resistance” threatened the Karish offshore platform, and when the official and popular supporting cast played their part. That’s when the Americans and Hochstein came and delivered the Israelis.

Having internalized that precedent, Hezbollah then decided it was time to press its advantage on land, where again, Nasrallah’s reading of the American posture had proven correct. The day before the terror leader’s speech, Amos Hochstein, the Biden administration’s special presidential coordinator for global infrastructure and energy security, who got the lame duck government of Yair Lapid to concede to all of Hezbollah’s demands in its last days in office, arrived in Israel to discuss tensions along the land border with Lebanon.

Hezbollah’s provocations on Israel’s northern border had begun months prior to Hochstein’s arrival. On June 21, Israeli media reported that Hezbollah operatives had entered Israeli territory several weeks earlier—the exact date was later said to have been April 8—and set up an outpost in the Mount Dov area, several meters inside Israel. Needless to say, this was months before the passage of Netanyahu’s judicial reform bill.

That Hezbollah’s actions took so long to surface in the Israeli press in part likely reflects the Israeli government’s reluctance to advertise its own weakness. Instead, the government vainly hoped that this sign of its impotence might be quietly resolved through diplomatic channels and UNIFIL. Israel filed a letter of complaint with the U.N. Security Council and then threatened to remove the tents by force after an unspecified deadline—a threat which, as more time passes, appears increasingly hollow.

Israel’s weak response to Hezbollah’s symbolic invasion of sovereign Israeli territory suggests a failure to recognize that Hezbollah’s cross-border encampment is, as Nasrallah explained, part of a systematic campaign. In turn, this failure appears to be embedded in an even larger refusal to comprehend America’s new posture in Lebanon. As a result, Israel is responding piecemeal to a coherent Hezbollah strategy aimed at forcing Israel to make additional concessions, this time on land, while using the new constraints forced on Israel by the new American posture to establish new operational dynamics at the border.

The oddity of this situation, then, is that both Israel and Hezbollah appear to be acting under the assumption that they have U.S. backing. In the case of Israel, however, this assumption is in part a mistake, and in part a bit of public posturing which has failed to convince their enemies to the north, who in fact know better.

Weeks before the story of the Hezbollah encampment came to light in Israel, the pro-Hezbollah press in Lebanon had already documented an episode in late May where Hezbollah had set up an additional outpost in the same region, in the outskirts of Kfar Shouba near the pond of Ba’athael (long a site of tensions involving Lebanese shepherds crossing into the area). Although Nasrallah would later claim that the second encampment was on the Lebanese side of the border, the ambiguity is deliberate. The episode in Kfar Shouba continued a few days later in June when so-called “locals” disrupted IDF fence construction and earthworks, which are aimed at fending off infiltration and livestock entering from the Lebanese side. A person identified as a local farmer who had blocked the IDF excavator in Kfar Shouba went on Hezbollah TV and declared that his actions were an example of Hezbollah’s whole-of-society doctrine, which it dubs the “army, people, resistance” triad.

A couple of days later, the LAF once again crossed the border fence into Israel. The LAF—whose salaries the Biden administration underwrites—posed for pro-Hezbollah TV cameras, and took positions pointing their weapons at IDF soldiers.

As with the farmer in Kfar Shouba, the choreographed LAF deployment was intended to showcase Hezbollah’s doctrine of synergy between the terror group, government institutions, and the citizenry. It underscored that Hezbollah was the spearhead of a position endorsed by the government and the country as a whole. The latter point was showcased further with trips to the outskirts of Kfar Shouba by members of the Lebanese parliament who expressed support for the liberation of “occupied Lebanese lands.” The LAF would participate in another such stunt alongside Hezbollah operatives in the area opposite Menara, west of Kiryat Shmona, where they crossed into Israeli territory to block IDF activity before being pushed back by the IDF.

The choice of the locations is not random. In 2000, Israel withdrew from Lebanon to the border line, known as the Blue Line, which was set by the U.N. based on historical maps. Aside from the northern part of the village of Ghajar, which the Blue Line cuts through, and leaving aside the Shebaa Farms and the Kfar Shouba hills, which are part of the Golan and which no one recognizes as Lebanese, there are a few points along the Blue Line that Lebanon contests.The Hezbollah stunts took place at some of these points along the security barrier in the area between Metula and Zar’it farther west. This is precisely the area where, in 2018, the IDF uncovered multiple Hezbollah cross-border tunnels.

In one instance near Metula in early July, Hezbollah operatives removed a security camera off the smart fence. In recent years, sabotaging surveillance equipment has been routine activity for Hezbollah, often assisted by the LAF. Hezbollah uses the cover of its so-called “environmental NGO” Green Without Borders both to plant trees that obstruct Israeli security cameras and to erect observation towers a few meters from the barrier. This past year, the group has erected 27 outposts along the Blue Line. Of course, Hezbollah also has its LAF auxiliary regularly disrupt the IDF from clearing the trees. In 2010, the LAF shot and killed an Israeli officer in the area west of Metula, as an IDF crew was removing trees.

To block Hezbollah operational plans of entering northern Israel in a future conflict, over the past several years the IDF has been building a concrete barrier and upgrading fortifications along the border with Lebanon, on the Israeli side. This effort has reached the Mount Dov region, opposite Kfar Shouba.

Some in Israel have assessed that Hezbollah’s current campaign is aimed at disrupting the building of this barrier and of the IDF’s security measures altogether. While that’s true, it falls well short of capturing the full picture. In fact, Nasrallah openly clarified the purpose of this choreography when he spoke of the complementary and cooperative roles of the group and the government to obtain territorial concessions from Israel, “as with the maritime deal.”

Hezbollah has been rather open about what it’s looking to achieve. First on the list is the village of Ghajar. The Blue Line cuts through the village located in the Golan, leaving the northern part of it in Lebanon. With Israel having committed to the Blue Line, the U.N. considers the northern section of Ghajar, that’s on the Lebanese side, occupied and the Security Council routinely urges Israel to complete its withdrawal from that part of the village.

In the period following Israel’s withdrawal in 2000 and leading up to the 2006 war, Ghajar and the Mount Dov area were targets of regular Hezbollah attacks, infiltration, and abduction attempts. Most notable was the November 2005 operation that simultaneously targeted an IDF post in nearby Mount Dov, around the spot where Hezbollah pitched its tent, and a post in Ghajar, in a failed attempt to abduct soldiers—in which they used motorcycles and ATV’s, much like what they featured in their recent military display in May and in the video they released in July simulating a cross-border attack by the Radwan special forces. Less than a year after the 2005 attack, a successful abduction operation near Zar’it sparked the July 2006 war. Clearly, Hezbollah is signaling a readiness to reestablish an updated version of the pre-2006 reality at the border.

Right before the maritime deal was signed last year, the local council of Ghajar began constructing a high fence with cameras and sensors along the northern part of the town. Israel then began allowing unrestricted movement and touristic activity in what had formerly been a closed military zone. What existed before the fence was a stretch of barbed wire that made the village a security vulnerability, in addition to being a location of drugs and weapons smuggling from Lebanon.

The decision to build the new security fence has turned out to be a boobytrap for the current government. After waiting almost a year, Hezbollah decided to take advantage of this opening, and set in motion the same play it ran with the maritime deal. “What we did with the oil, gas and maritime border delineation, today also, through complementarity and cooperation between the state and the resistance and with support from the Lebanese people and the political forces in Lebanon, we can recover our occupied land in the town of Ghajar,” Nasrallah explained.

First, Hezbollah fired an antitank missile near the village and a few days later Hezbollah media published footage of Israeli military vehicles at the fence and declared it a “reoccupation” and “annexation” of the Lebanese part of Ghajar. Then it delegated the government to hand a proposal to the Americans: you need to force the Israelis to take down the fence and to withdraw from the northern part of Ghajar. Sure enough, the U.S. appears to have acted on cue as Hezbollah’s messenger.

The reason Hezbollah decided to focus on Ghajar is because it is the spot where it enjoys the strongest footing with the U.S. and the U.N., who have long been fielding proposals to Israel concerning the status of the northern part of the village. If the U.S. pressures Netanyahu to concede, that would be an easy victory for Hezbollah—achieved without the need even for negotiations. If Israel does not agree, but at the same time opts, with U.S. encouragement, not to remove the Hezbollah tents by force, that would also be a win for Hezbollah—an affirmation of the perception that Israel is deterred. The latter point was the central refrain of Nasrallah’s speech: Israel’s hesitation is the direct result of the deterrence that Hezbollah has imposed.

Building on this perception of deterrence, one Hezbollah objective in the Kfar Shouba hills and the Shebaa Farms pertains to deployment and operations. Over the past decade, Hezbollah has been using the Mount Dov region as a theater for retaliation against Israeli strikes in Syria (and, rarely, in Lebanon) that the group deems to be violate the rules of engagement and the deterrence equation. Now it intends to turn the eastern sector of the Shebaa Farms/Kfar Shouba hills into an arena of regular active and visible deployment, much like in border points to the west.

After gauging Israel’s reaction to its activities in June, and especially after Hochstein’s July visit, Hezbollah has doubled down on its activities outside of Kfar Shouba. On July 20, it brought an excavator, removed IDF concrete obstacles, and proceeded to level the ground in front of the border fence. The same intrepid local farmer featured in the previous episodes helpfully explained on Hezbollah TV that the plan was to create a road along the fence that links to the Ba’athael region, so as to “be at the nearest point to the fence with the Zionist enemy.”

Nasrallah added more detail in his speech. The area where Hezbollah set up the tents is Lebanese land, Nasrallah said, indicating he had no intention to take them down. We have the freedom to do and build whatever we wish there, he added. As he mockingly went through the various things Hezbollah might wish to construct there, he included “a tower” in the list. It remains to be seen if we will soon witness new Green Without Borders observation towers go up along the fence in the area, as is the case farther to the west.

To drive home the normalization of the overt presence of Hezbollah operatives along the entire length of the border line, the IDF filmed masked Hezbollah operatives in full gear patrolling openly along the fence near Moshav Dovev in the upper Galilee, and pointedly looking straight at the camera.

It’s worth placing the campaign at the border in the broader context of Hezbollah’s operations against Israel. If the tent was set up in early April, it was in March that Nasrallah set in motion the action by “locals” and the LAF obstructing Israeli “expansion beyond the Blue Line,” namely near Houla, west of Metula. March was also the month when Hezbollah sent a bomber from Lebanon deep into Israel in an attempted attack at the Megiddo Junction, as part of linking the Lebanese front with the Palestinian front backed by Iran. On April 6, Hezbollah orchestrated the launching of 34 rockets from Lebanon. Two days later, according to Israeli sources, the Hezbollah encampment was set up inside Israeli territory.

The signals Hezbollah is sending with its campaign in the Shebaa Farms/Kfar Shouba hills are of a return to a modified pre-2006 status quo in the area. What the 2006 war did was to upend the rules of engagement that had governed the battle with Hezbollah in the previous decade, especially after the 2000 withdrawal. The pre-2006 rules had allowed south Lebanon to be an arena for low intensity warfare with Israel without Hezbollah suffering major consequences.

Ever since the Biden administration came into office, Hezbollah has steadily raised the temperature in south Lebanon: From the rocket salvos of summer of 2021 through the mock drone attack on the Karish offshore rig in July 2022, to the Megiddo Junction bomber and the April 2023 increased rocket launchings, Hezbollah has been slowly normalizing the Lebanese front as an arena from which to poke at Israel, albeit at a much lower level than that of the pre-2006 period.

“The bottom line here is still that whatever deterrence Israel had established with the 2006 war has now largely eroded.”

The bottom line here is still that whatever deterrence Israel had established with the 2006 war has now largely eroded. As Nasrallah underscored in his speech, Hezbollah does not believe Israel is willing to upend the new-old rules of engagement with another major war, certainly not over a tent. What’s more, he has seen, most clearly with the maritime deal, that the Americans oppose Israeli escalation in Lebanon and are actively constraining the Israelis. That is explicitly the way the maritime deal was designed to work. Team Biden was clear about how it viewed the maritime deal: It guaranteed Lebanon’s security and economic prosperity and precluded action that could destabilize it. In other words, it extended a protective umbrella to Lebanon and therefore to Hezbollah, by openly opposing Israeli kinetic action in Lebanon.

Sure enough, Nasrallah linked the American role and Israel’s deterrence in his remarks: “The situation is different now … That’s why the Israelis did not dare to make a kinetic move against the tent. Why? … Because the Israelis understand [that Hezbollah would retaliate]. And because they understand, they brought in mediation.” In other words, Nasrallah recognized that the function of American mediation is to constrain Israel’s actions in Lebanon while delivering wins that supposedly enhance the country’s “stability” by rewarding the terror group.

At the time of the maritime deal last year, most observers, if they even noted it at all, dismissed the notion that Hezbollah could piggyback on the maritime deal and leverage it on land, or that the two issues were intertwined. However, Nasrallah highlighted an additional linkage between the current campaign on the land border and Hochstein’s maritime deal. In laying out Lebanon’s territorial claims in the sector west of Ghajar, Nasrallah made sure to include Point B1 at Naqoura on the coast, as the terminus point of the Lebanese land border. During the maritime negotiations, the Lebanese insisted on Point B1 as the starting point on land from which the line at sea would begin.

Meanwhile, the Lapid caretaker government and its validators touted as a “key” win the maritime agreement’s supposed recognition of Israel’s so-called “buoy line” which extends out to sea from Rosh Hanikra. An anonymous Lapid government official fed reporters the following spin at the time: “The line of buoys is an important Israeli security line, that was never approved by any outside actor … This will allow Israel to treat it as its northern territorial border.”

In fact, the agreement does no such thing and leaves the situation unchanged, “without prejudice” to Lebanon’s claim to the area, which, the agreement says “remains undelimited.” The text further states: “the maritime boundary landward of the easternmost point of the [Maritime Boundary Line] is expected to be delimited in the context of, or in a timely manner after, the Parties’ demarcation of the land boundary.” (Emphasis added.)

As a matter of fact, coupling the maritime border with their claims on land was the Lebanese demand from the outset on which they conditioned their participation in the maritime negotiations. The State Department under Mike Pompeo, in one of its mind-boggling displays of bad judgment, conceded and included a paragraph in the Framework Agreement about the U.S. “looking forward” to separate talks on “unresolved issues related to the Blue Line.” In other words, the current situation on the land border is baked into the maritime deal—and that’s how the Lebanese are treating it.

Echoing what Nasrallah would announce the day after, Lebanese Speaker of Parliament Nabih Berri, a Hezbollah ally and U.S. interlocutor, bundled all of Lebanon’s claims on land and told his Western partners that “what is required of the international community is to oblige Israel … to withdraw from the northern part of the village of Ghajar, the Shebaa Farms, the Kfar Shouba hills, and point B1.” An article in the pro-Hezbollah al-Akhbar newspaper, which coincided with Hochstein’s visit to Israel and was echoed elsewhere in the Lebanese press, claimed that “Western countries informed Lebanon that Israel was willing to enter into talks about land border demarcation, despite previously opposing it, and to limit the discussion to the [13] points of dispute [along the Blue Line].” The article then claimed, citing anonymous diplomatic sources, that “the American administration sees in this development an opportunity to complete the land border demarcation which it has been in a rush to achieve ever since it finished the maritime delineation.”

Are these claims true? Who knows. What can be said with some certainty, however, is that the Biden administration has every incentive to try and lock Israel into such processes, as a continuation of the maritime agreement and the overall policy of “de-escalation” it is predicated on. The net result of such a course of action would be a win for Hezbollah: It escalated, Israel balked, the Americans stepped in the middle and discouraged the Israelis from taking forceful action, and instead encouraged them to enter into another process to entertain Hezbollah’s claims. Moreover, Nasrallah never once said anything about taking down the tents, even should Israel withdraw from Ghajar.

Of course, Hezbollah’s demands hardly stop in Ghajar and the 13 points along the Blue Line. Hezbollah is also looking to use the Blue Line to secure additional objectives in the Golan region. “What is the value of the tents? The value of the tents is that they have put the spotlight again on the whole situation on the border,” Nasrallah clarified. “You have seen what the value of the tent is, the value of the tent now is to open this discussion wide. We are a group with a goal.”

Ever since the U.N. and the U.S. began peddling initiatives to resolve the status of northern Ghajar, the Lebanese have been open about that process being the springboard to addressing the status of the Shebaa Farms and Kfar Shouba hills—the Lebanese claim to which is a fiction invented at the time of the Israeli withdrawal from Lebanon in 2000.

Curiously, al-Akhbar framed Israel’s fence construction in Mount Dov as an attempt “to take advantage of the American recognition, during the Trump presidency, of Israel’s total sovereignty over the Golan Heights.” The current U.S. position does not recognize the Lebanese claim to the Shebaa Farms and the Kfar Shouba hills. It regards them as part of the Golan Heights. However, Hezbollah is well aware of Team Obama’s support for UNSCR 2334 and its adoption of the 1967 lines, a policy which the Biden administration has followed faithfully in the context of Jerusalem and the Palestinian territories.

Obama administration officials, most of whom are now in the Biden administration, were never supportive of the recognition of Israeli sovereignty on the Golan. If Hezbollah can manage to induce a comment or introduce the slightest modification in the American position on the Shebaa Farms and Kfar Shouba hills, that would be another significant win.

How Netanyahu will decide to proceed remains to be seen. More than three weeks after Hochstein’s visit, and after months of protestation and appeals through third parties, Israel has largely gone silent on the issue of the tents. Even as it advertised its military preparedness for any scenario, following the security cabinet meeting on Sunday, the IDF continued to send signals of its preference for de-escalation and for avoiding any confrontation with Hezbollah, and that the encampment situation will be resolved “at a place and time of our choosing.”

It is unclear now whether Netanyahu will make good on the threat to use force, with the understanding of the likelihood of conflict with Hezbollah, however limited, or whether he will play along with Team Biden’s initiatives and wind up trapped in a new process in which Washington acts as Hezbollah’s lawyer, like it did with the maritime deal.

What Israel must realize is that the U.S. is not aligned with it on Lebanon. Washington’s policy in Lebanon makes it an amplifier, not a constrainer, of Hezbollah. Israel cannot rely on silly soundbites like demanding the LAF or UNIFIL take action or asking the U.S. to pressure the Lebanese government. All these soundbites advertise is a dated understanding of Lebanon’s reality, and of the actual U.S. posture. The American impulse is to keep Israel off of Lebanon and to promote the latter’s protection and prosperity—as a Hezbollah state.

However the Israeli government decides to deal with the tents—to take them out by force, or simply to do nothing—it therefore needs to stay far away from any U.S. initiative that further enshrines the precedent of the maritime deal that has positioned Washington as a broker between Israel and Hezbollah, and not as Israel’s ally.

Tony Badran is Tablet magazine’s Levant analyst and a research fellow at the Foundation for Defense of Democracies. He tweets @AcrossTheBay. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focused on national security and foreign policy.   

Can Saudi normalization with Israel hurt Palestinians?

0

August 4, 2023 | The Times of Israel

Riyadh has rightly stopped handing out free money to Palestinians unwilling to help themselves

Hussain Abdul-Hussain | Research Fellow

Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman. (FAYEZ NURELDINE/AFP via Getty Images)

 

Saudi Arabia has come to recognize a basic truth about the Israeli-Palestinian conflict: The Arab world can do little to help Palestinians unless they are willing to help themselves. Palestinian salvation starts from within and requires a clear vision of peace with Israel that Palestinian leaders have thus far spurned. That is why the possibility of bilateral Saudi peace with Israel is not tantamount to Riyadh “throwing Palestinians Riyadhunder the bus.” By toeing a “Saudi first” policy, the Saudis are simply pursuing their own national interests.

Arab countries, Turkey, and Iran are divided into two camps. The Gulf states and Turkey put national interests ahead of national pride, while Iran and its satellite Arab capitals in Lebanon, Syria, Yemen, and Iraq prioritize populist slogans over good governance and growing economies. Until recently, Saudi Arabia could afford to do both. Riyadh had enough oil revenue to ensure prosperity while also endorsing populist policies promising the liberation of Palestine.

But since 2015, realizing that oil revenue alone cannot sustain a growing population, Saudi policies have changed. Riyadh now understands that it must capture a share of the global economy. Doing so requires nurturing Saudi human resources that can compete with other economic actors. Economic growth also requires minimizing enemies and maximizing trade partners.

As Saudi economics changed, it was only natural for foreign policy to follow suit. Starting in 2015, Saudi Arabia abandoned its checkbook diplomacy and replaced it with aid packages in the form of investments. Instead of donating to Arabs in need – such as Egyptians and Jordanians – Riyadh now offers low-interest loans for these countries to generate revenue on their own. Lebanese and Palestinians, too, saw free Saudi money dry up. Riyadh has tied its assistance to both populations to institutional reform and an end to endemic corruption.

The only Saudi foreign policy relic left from days past is the Arab Peace Initiative (API) that the Arab League endorsed by consensus, in Beirut, in 2002.

The API was born riddled with problems. In addition to not recognizing the Jewishness of Israel, API relies on competent Palestinian leadership, which has been infested with violent divisions and endemic corruption, making peace with Israel impossible.

Hamas refuses the API and the two-state solution. Under pressure from its Qatari sponsors, Hamas amended its charter to accept a Palestinian state on 1967 territories, but only in return for a truce with Israel. Hamas refused to recognize Israel, and therefore never accepted the two-state plan or the API. Hamas won the 2006 parliamentary election, ejected Fatah and the Palestinian Authority (PA) from the Gaza Strip in 2007, and still commands the support of one-third of Palestinians today.

Last week, Palestinian factions held a conference in Egypt. In their final statement, the factions said that the Palestine Liberation Organization was the sole representative of all Palestinians and that its vision for a two-state solution was their only plan. Such a position guarantees that Hamas, Islamic Jihad, and many other armed factions will remain at odds with the PA. Palestinians still have no credible or representative interlocutor that can negotiate peace with Israel, let alone uphold any agreements with the Jewish state.

With all tools of confrontation against Israel exhausted, and with Palestinians’ inability to speak with one voice and agree on one vision, Arab countries are left with two choices: Either continue boycotting Israel, at a considerable economic cost and without a clear objective or outcome, or normalize with the Jewish state, even while maintaining support for the API and the Palestinians.

Neither an Arab boycott nor Arab peace with Israel will affect Palestinians. The Arabs have tried boycott and war for 75 years and have achieved little. Perhaps signing peace and reasoning with Israel over the best way to mitigate Palestinian misery can help. But even then, all the help in the world can change little for Palestinians unless Palestinians change themselves. As Quran 13:11 teaches, “God never changes a people’s state until they change within themselves.”

Hussain Abdul-Hussain is a research fellow at the Foundation for the Defense of Democracies (FDD), a non-partisan organization focused on national security and foreign policy. Follow Hussain on Twitter @hahussain.

Άλκης Καλλιαντζίδης: Η απώλεια της βαθμολογίας τρία Α πόνεσε τις ΗΠΑ και φαίνεται να ανησυχεί τις αγορές

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Η υποβάθμιση της αξιολόγησης των Ηνωμένων Πολιτειών από τον οίκο Fitch ανακοινώθηκε αμέσως μετά τη μαζική προς τα πάνω αναθεώρηση των εκδόσεων χρέους των ΗΠΑ για  το τρέχον τρίμηνο. Προκάλεσε δε κάποια ανησυχία στις αγορές μετοχών.

Η Τζάνετ Γέλεν, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, αποδοκίμασε την απόφαση του Fitch, χαρακτηρίζοντάς την «αυθαίρετη και βασισμένη σε ξεπερασμένα δεδομένα», σύμφωνα με την Sophie Rolland, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Les Echos, 3-8-2023.

Δώδεκα χρόνια μετά τον οίκο αξιολόγησης S&P, ο οίκος Fitch αποφάσισε με τη σειρά του να αποσύρει το αριστοκρατικό «τριπλό A» των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή η βαθμολογία (ή αξιολόγηση) κορυφώνει τους πιο αξιόπιστους εκδότες χρέους, αυτούς δηλαδή με τις λιγότερες πιθανότητες αθέτησης των υποχρεώσεών τους. Και, πάνω απ’ όλα, τους επιτρέπει να δανείζονται χρήματα υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις από τους διεθνείς επενδυτές.

Όμως, όπως ανακοινώθηκε μετά το κλείσιμο της Wall Street την περασμένη Τρίτη, η είδηση ​​προκάλεσε πολύ μερικές ανασηκώσεις των ώμων μεταξύ των επαγγελματιών της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Ο Mohamed El–Erian, επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος της Allianz SE, εκτίμησε, όπως κι πολλοί άλλοι ότι η ανακοίνωση αυτή είναι απίθανο να ενοχλήσει τους επενδυτές. Το 2011, η απόφαση του οίκου S&P, που ελήφθη κατά το προηγούμενο ψυχόδραμα γύρω από το ανώτατο όριο του αμερικανικού χρέους, είχε απορροφηθεί γρήγορα από τους επενδυτές, παρόλο που συνέβη για πρώτη φορά.

Κυριαρχία του δολαρίου

Δεν λείπουν οι λόγοι σχετικοποίησης του εν λόγω θέματος. Ο οίκος Fitch είχε προειδοποιήσει πριν από δύο μήνες αυτό που επρόκειτο να κάνει τώρα. Βέβαια ο οίκος αυτός έχει την μικρότερη επιρροή σε σχέση με τους «μεγάλους τρεις οίκους» (ή αγγλιστί «Big Three»). Η επιδείνωση των δημοσιονομικών προοπτικών των ΗΠΑ είναι γνωστή. Επετεύχθη βέβαια μια πολιτική συμφωνία για αναβολή της προθεσμίας για το ανώτατο όριο του χρέους τους (31,4 τρις δολάρια).

Και πάνω από όλα, η χώρα διατηρεί το τριπλό της A από τον οίκο αξιολόγησης Moody‘s και εξακολουθεί να απολαμβάνει πολύ καλή βαθμολογία (AA+, με σταθερή προοπτική) από τους οίκους S&P και Fitch. Η κυριαρχία του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, ως αποθεματικό νόμισμα, καθιστά εξαιρετικά απίθανο οι διεθνείς επενδυτές να χάσουν το ενδιαφέρον τους για τα ομόλογα των ΗΠΑ, παρόλο που χθες και προχθές υπήρξε μια αναταραχή στις αγορές.

Αναταραχή στις αγορές

Οι μακροπρόθεσμες αμερικανικές αποδόσεις, οι οποίες είχαν ήδη αρχίσει να αυξάνονται πριν από την παρέμβαση του Fitch, συνέχισαν να ανεβαίνουν την περασμένη Τετάρτη 2-8-2023). Οι αποδόσεις του 10ετούς και του 30ετούς ομολόγου εξακολουθούσαν να αυξάνονται κατά 6 και 7 μονάδες βάσης, δηλαδή στο 4,09% και 4,17% αντίστοιχα στο τέλος των ευρωπαϊκών συναλλαγών. Δηλαδή στο υψηλότερο επίπεδό τους εδώ και εννέα μήνες.

Η υποβάθμιση της βαθμολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών προκάλεσε επίσης κάποια ανησυχία στις αγορές μετοχών. Στο κόκκινο βρίσκονταν όλα τα χρηματιστήρια την Τετάρτη. Στην Ευρώπη προχθές, ο παρισινός CAC 40 έχασε 1,26%, ο DAX της Φρανκφούρτης και ο FTSE του Λονδίνου, 1,36%. Το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ολοκλήρωσε με πτώση τη συνεδρίαση της Τετάρτης : ο Dow Jones επέστρεψε στο 0,98%, ο δείκτης Nasdaq, με μεγάλη στάθμιση σε μετοχές τεχνολογίας – των οποίων οι αποτιμήσεις είναι πολύ ευαίσθητες στο επίπεδο των επιτοκίων – υποχώρησαν κατά 2,17% και ο ευρύτερος δείκτης S&P 500  υποχώρησε κατά 1,38%.

Θα δούμε τι θα σημάνει η εν λόγω υποβάθμιση του αξιόχρεου των ΗΠΑ…

Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί… του ΕΛΙΑΜΕΠ η φωνή

2

Δεν ισχύει αυτό που λέγεται συχνά πως ο ΣΥΡΙΖΑ αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα. Οι διάσπαρτες κατά καιρούς δηλώσεις, πράξεις ή αποσιωπήσεις στελεχών του αποκτούν σαφές νόημα και κατεύθυνση, αν λάβουμε υπόψη μας την έντονη παρουσία μελών του στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Το πολυσυζητημένο τελευταίο κείμενο του εν λόγω ιδρύματος που δημοσιεύτηκε ολόκληρο μόνον στα αγγλικά(!) δυο μέρες πριν τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ερντογάν στο Βίλνιους, υπογράφεται από ανθρώπους της επιρροής ΣΥΡΙΖΑ, δύο εκ των οποίων είναι γνωστά στελέχη του.

Ο πρέσβης ε.τ. Γ. Αϋφαντής (τόσο ανεκτίμητος και τόσο μόνος σε αυτή τη χώρα) έχει κατονομάσει κάποιους εξ αυτών. Ανάμεσά τους και εκείνους που βρήκε μπροστά του στο πονεμένο θέμα της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, όταν ο Τσίπρας είχε την φαεινή, αλλά βραχύβια, έμπνευση να τον κάνει διπλωματικό σύμβουλό του.

Το κείμενο του ΕΛΙΑΜΕΠ παρέχει επιστημονική επίφαση την επικοινωνιακή εκστρατεία για την προετοιμασία της κοινής γνώμης να αποδεχθεί επώδυνες υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά. Τη σκυτάλη πήρε αμέσως μετά ο πρωθυπουργός, αναγγέλλοντας «υποχωρήσεις», πριν ακόμα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Στα βασικά του σημεία το κείμενο έχει κριθεί. Ωστόσο, θα άξιζε να αναδειχθεί ένα εντυπωσιακό “παράδοξο”.

Έχουμε μια κυβέρνηση με πολύ ισχυρή εντολή και με διακηρυγμένη και επισήμως από καιρό την απόφασή της να μην επιτρέψει ποτέ ξανά στην Αριστερά να κυβερνήσει. Η Αριστερά, στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ έχει δαιμονοποιηθεί όσο δεν πάει σε όλα τα θέματα. Ωστόσο σε ένα καίριο ζήτημα (το πλέον καίριο μάλιστα αν και καθόλου συζητημένο κατά την προεκλογική περίοδο), στα ελληνοτουρκικά, η ηγεσία της ΝΔ φαίνεται να συμπλέει με κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με την πλέον “αριστερή” του τάση! Βλέπουμε και το ΕΛΙΑΜΕΠ να αρθρώνει επίσημο λόγο επί του θέματος, με βάση το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα να εμπιστεύεται την διατύπωσή του στους ίδιους τους αυθεντικούς εκφραστές του.

Μία αξιοσημείωτη εκλεκτική συγγένεια

Πρόκειται για μια εκλεκτική συγγένεια που δεν θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητη. Καθόσον το ΕΛΙΑΜΕΠ δεν είναι ένας θεσμός, όπου πραγματοποιούνται αξιακά ουδέτερες μελέτες για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για οργανισμό σαφέστατα στρατευμένο στην πολιτική της μητσοτακικής-σημιτικής Δεξιάς, μια δεξαμενή σκέψης που λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός. Η προετοιμασία της κοινής γνώμης και όχι η επιστημονική ανάλυση του ζητήματος, αποτελεί οφθαλμοφανώς το μέλημά του. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως ότι δεν ενδιαφέρεται να είναι ευανάγνωστη η στάση τους και σε άλλους παρατηρητές. Το εν λόγω κείμενο εξάλλου γράφηκε μόνο στην αγγλική!

Φαίνεται πως αυτό που κρυφολέει η σημιτο-μητσοτακική Δεξιά με νοήματα και χειρονομίες και με υποκριτική ρητορική περί “εθνικών συμφερόντων”, η δικαιωματική Αριστερά μπορεί να το γράφει ρητά και στρογγυλά. Και έτσι είναι και οι δυο ευχαριστημένοι. Και ο μεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του, χωρίς να παραιτείται από την επιλεκτική χρήση εθνικόφρονος ρητορικής, όμως και οι δε μπορούν να αισθάνονται χρήσιμοι, χωρίς να κάνουν εκπτώσεις από αυτό που πιστεύουν. Έτσι ο Μητσοτάκης βρήκε τους ιδεώδεις λογογράφους του, σχεδόν δωρεάν, παραχωρώντας ενδεχομένως λίγη επικοινωνιακή ευμένεια. Ειδικά τώρα που η κατά πάσα πιθανότητα νέα ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει το “χρίσμα” σημαντικού μέρους της μιντιακο-εργολαβικο-ενεργειακής ολιγαρχίας και κυρίως της Πρεσβείας.

Μανιφέστο υποχωρητικότητας από το ΕΛΙΑΜΕΠ

Ασφαλώς αναμένει κανείς από μια δεξαμενή σκέψης να παρουσιάζει αμερόληπτες αναλύσεις και όχι μανιφέστα. Κάποιοι στην Ελλάδα όμως, φαίνεται να θεωρούν αμεροληψία, την μεροληψία εις βάρος της Ελλάδας. Έτσι διαβάζουμε ότι αποτελεί «μαξιμαλιστική αξίωση αμφίβολης νομιμότητας (maximalist claims of doubtful legality to zones of sovereignty), να ορίζουμε μονομερώς την ΑΟΖ στο Αιγαίο, παρά την μικρή απόσταση μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών ακτογραμμών (to unilaterally delimit the Exclusive Economic Zone in the Aegean Sea despite the limited distance between the Greek and Turkish coastlines).

Αναρωτιέται κανείς:

  • Πότε όρισε μονομερώς ΑΟΖ η Ελλάδα;
  • Με βάση ποιο έδαφος ορίζονται οι θαλάσσιες ζώνες, εφόσον η Τουρκία αμφισβητεί την κυριότητα της Ελλάδας επί 156 (μέχρι στιγμής) νησιών και βραχονησίδων;
  • Γιατί δεν αναφέρεται καθόλου ότι η τουρκική πλευρά θεωρεί casus belli την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, δικαίωμα που ασκείται μονομερώς από όλες τις χώρες;
  • Γιατί αποσιωπάται ότι η Τουρκία δεν δέχεται καν το δίκαιο της θάλασσας;
  • Για τις συνορεύουσες ακτές δεν ορίζεται η μέση γραμμή όταν οι αποστάσεις είναι μικρότερες από τα νόμιμα;
  • Γιατί αποσιωπάται ότι αμφισβητείται το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει ΑΟΖ ακόμα και από την πλευρά των νησιών που δεν είναι απέναντι στην τουρκική ακτογραμμή;

Ουσιαστικά το κείμενο ενοχοποιεί οποιαδήποτε στρατηγική δυνατότητα της χώρας να δημιουργήσει κάποιο περιθώριο διαπραγμάτευσης. Οφείλει δηλαδή να συρθεί σε μια διαπραγμάτευση όπου η χώρα δεν έχει να κερδίσει τίποτα, παρά μόνο μια αόριστη –και ανά πάσα στιγμή ανακλητή– υπόσχεση ειρήνης, εφόσον παραδώσει τα απαιτούμενα από την άλλη πλευρά.

Το δε καλόπιστο επιχείρημα, το οποίο ακούστηκε από άλλη πλευρά, πως ο πρωθυπουργός φάνηκε πρόθυμος για υποχωρήσεις, επειδή η άλλη πλευρά δεν πρόκειται να υποχωρήσει και θα εκτεθεί ως αδιάλλακτη, καταρρίπτεται από το γεγονός ότι η άλλη πλευρά έχει τόσο μεγάλο κατάλογο διεκδικήσεων, ώστε κάλλιστα μπορεί να βγει κερδισμένη, “υποχωρώντας” σε κάποιες απαιτήσεις της, χωρίς να χάσει και το πλεονέκτημα να εμφανίζεται διαλλακτική. Στο κάτω-κάτω, αυτή τη φορά η Ελλάδα εμφανίζεται ως η επειγόμενη, επισπεύδουσα πλευρά.

Η “παρεξήγηση” για το ΕΛΙΑΜΕΠ

Το ζήτημα της αναντιστοιχίας μεταξύ των ορίων του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων είναι όντως μια “ανορθογραφία”· ωστόσο, αμφότερα τα όρια είναι κατώτερα του νομίμου δικαιώματος (10 και 6 μίλια αντιστοίχως) και η διόρθωση δεν είναι αυτονόητο γιατί πρέπει να γίνει προς τα κάτω. Σε κάθε περίπτωση είναι δευτερεύον ζήτημα, τη στιγμή που αμφισβητούνται οι Συνθήκες που ορίζουν τα σύνορα της χώρας.

  Πως ο Σημίτης έδωσε την εκλογική νίκη στον Κυριάκο

Και εδώ ερχόμαστε στο ζητούμενο. Γράφουν οι συντάκτες του κειμένου ότι ανάμεσα σε αυτά που πρέπει να γίνουν για να τερματιστεί η “παρεξήγηση” είναι «η οριστική οριοθέτηση των θαλασσίων ορίων (χωρικών υδάτων)» (the final delimitation of the maritime boundaries (territorial sea)). Γιατί η Τουρκία άραγε αρνείται την τεχνική διαδικασία χάραξης των θαλασσίων συνόρων, όταν επί της ουσίας η οριοθέτηση έχει γίνει από την Συνθήκη της Λωζάννης;

Μήπως αυτό ονομάζαμε παλιά ιμπεριαλισμό; Μήπως έχει σχέση με φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης; Μήπως έχει σχέση με την αλματώδη δημογραφική ανάπτυξη της Τουρκίας; Μήπως έχει σχέση με το γεγονός ότι «η TUSIAD (Turkish Industry & Business Association) εκπροσωπεί 4000 διεθνοποιημένους/ παγκοσμιοποιημένους βιομηχανικούς κολοσσούς, οι οποία αντιστοιχούν στο 80% του συνολικού εμπορίου και στο 50% της συνολικής εργατικής δύναμης της χώρας» (βλ. Β. Φούσκας, Τουρκικός Ιμπεριαλισμός και αποτροπή); Πόσο κατανοητή γίνεται η επεκτατική δυναμική μιας τέτοιας οικονομίας και η ανάγκη της για “ζωτικό χώρο”; Πόσο περιορίζει την αντιληπτική ικανότητα των διανοουμένων μας το γεγονός ότι ζουν σε μια χώρα που είναι αποικία χρέους, που βασίζεται στη μονοκαλλιέργεια της “βαριάς βιομηχανίας” της ξαπλώστρας και του μπιτσόμπαρου, μετά αμφιβίου σέρβις;

Πρόκειται, λοιπόν, σαφώς όχι για επιστημονική ανάλυση, αλλά για ιδεολογικό κείμενο, όπως φαίνεται ακόμα και από τις δευτερεύουσες φράσεις του. Πχ, η εισβολή στην Κύπρο ονομάζεται «στρατιωτική επέμβαση», παρ’ ολίγον “στρατιωτική επιχείρηση”, όπως ονομάζει ο Πούτιν τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος ωστόσο καταγγέλλεται –αλλοίμονο μην λείψει αυτό το refrain της δυτικής νομιμοφροσύνης– ως «εγκληματική επίθεση της Ρωσίας» (Russia’s criminal aggression). Ούτε βεβαίως αναφέρεται η λήξη της κατοχής της βόρειας Κύπρου μεταξύ εκείνων των κινήσεων που πρέπει να γίνουν για «να παραμεριστούν τα πάντα όσα έχουν δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις» (the setting aside of everything that has poisoned their bilateral relations). Η Κύπρος δεν χωράει στα «πάντα». Το καινούριο είναι ότι όλα αυτά σερβίρονται à la sauce écologique (με οικολογική σάλτσα).

slpress.gr

Προοίμιο πολέμου; – Η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με ΗΠΑ, Νιγηρία και Τόνγκο

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Βρετανός ΥΠΕΞ: «Θα υποστηρίξουμε οποιαδήποτε ενέργεια της ECOWAS κατά του Νίγηρα»

Η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με ΗΠΑ, Νιγηρία και Τόνγκο και όλα δείχνουν πως η ανάφλεξη στο Σαχέλ είναι ζήτημα ημερών.

Φυσικά σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αποσυρθούν άμεσα οι αμερικανικές δυνάμεις που δρουν στην χώρα στα πλαίσια της επιχείρησης Juniper Shield, η οποία διεξάγεται κατά των τζιχαντιστικών ομάδων από το 2013 μέχρι και σήμερα.

Η στρατιωτική επέμβαση κατά του Νίγηρα και του στρατιωτικού καθεστώτος του στρατηγού Αμπντουραχμάν Τιανί, θεωρείται βέβαιη.

ΗΠΑ. Βρετανία και Γαλλία θέλουν να πραγματοποιηθεί από τη Νιγηρία και άλλες αφρικανικές χώρες για να μην εκτεθούν στην διεθνή κοινή γνώμη ως εισβολείς σε ανεξάρτητη χώρα.

Ο Βρετανός ΥΠΕΞ Τζέιμς Κλίβερλι επισκέφτηκε τη Νιγηρία και δήλωσε ότι η χώρα του θα εγκρίνει οποιαδήποτε ενέργεια της ECOWAS (της Νιγηρίας επί το πλείστον) κατά της στρατιωτικής κυβερνήσεως της Νιαμέι.

 

 

 

Στην Ευρώπη ανησυχούν για τις εξαγωγές ουρανίου το οποίο χρησιμοποιείται για την τροφοδοσία των πυρηνικών αντιδραστήρων.

Οι φόβοι αυτοί επιβεβαιώθηκαν τη Δευτέρα όταν η νέα κυβέρνηση του Νίγηρα ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τις εξαγωγές ουρανίου στη Γαλλία.

Βέβαια, η Γαλλία θα έχει πολύ σημαντικό πρόβλημα καθώς μπορεί ο Νίγηρας να αντιπροσωπεύει μόλις το 5% της παραγωγής ουρανίου παγκοσμίως, ωστόσο είναι σημαντικός προμηθευτής του βαρέος μετάλλου για το Παρίσι, το οποίο εισάγει το 15% των ποσοτήτων που της είναι αναγκαίες από τον Νίγηρα, ενώ η ΕΕ εισάγει το 20% των αναγκών της σε ουράνιο από την ίδια χώρα.

Η Euratom, ο οργανισμός της ΕΕ για την πυρηνική ενέργεια, δήλωσε την Τρίτη στο Reuters ότι δεν βλέπει άμεσο κίνδυνο για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στο ευρωπαϊκό μπλοκ ακόμα και εάν ο Νίγηρας διακόψει τις παραδόσεις του και πρόσθεσε ότι υπάρχουν αρκετά αποθέματα ουρανίου για να τροφοδοτήσουν τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της ΕΕ για τρία χρόνια.

Γάλλος αξιωματούχος του υπουργείου Ενέργειας ανέφερε στο Politico ότι η Γαλλία δεν εξαρτάται από καμία συγκεκριμένη περιοχή, εταιρεία ή χώρα και ότι “η κατάσταση στον Νίγηρα δεν θέτει κανένα κίνδυνο για την ασφάλεια εφοδιασμού της Γαλλίας με ουράνιο”.

Αξιωματούχοι της ΕΕ προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τις ανησυχίες, με τον εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Adalbert Jahnz να σημειώνει ότι οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας της ΕΕ διαθέτουν επαρκή αποθέματα ουρανίου για να αποκλιμακώσουν τον κίνδυνο εφοδιασμού τους, ενώ όπως είπε ο ίδιος στο AFP, “μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα υπάρχουν αρκετά κοιτάσματα στην παγκόσμια αγορά για να καλύψουν τις ανάγκες της ΕΕ”.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Όταν ξεκινούν ελλείψεις, αυξάνονται οι τιμές με τις οποίες αντικαθιστούν το προϊόν οι «εναλλακτικοί» παραγωγοί του προϊόντος.

Η ήδη εύθραυστη γαλλική οικονομία κινδυνεύει με «κραχ» ενώ η γαλλική κοινωνία όπως καταδεικνύουν και οι συνεχείς ταραχές είναι έτοιμη να εκραγεί.

Αν για παράδειγμα αυξάνονταν η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος τι συνέπειες θα είχε αυτό για την εσωτερική σταθερότητα στην Γαλλία;

Το 2022 ο Νίγηρας κάλυψε το 25,38% των αναγκών της ΕΕ και αναδείχθηκε στον δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή ουρανίου στο μπλοκ. Στην 1η θέση ήταν το Καζακασταν με μερίδιο με 26,82% και στην τρίτη ο Καναδάς με 21,99%.

Η Γαλλία συγκαταλέγεται στους βασικούς εισαγωγείς ουρανίου από το Νίγηρα, χρησιμοποιώντας το ραδιενεργό μέταλλο για την τροφοδοσία της πυρηνικής της βιομηχανίας.

Οι χώρες που χρησιμοποιούν την πυρηνική ενέργεια για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζονται ουράνιο ως καύσιμο.

Η Γαλλία είναι ένα από τα 13 κράτη-μέλη της ΕΕ που χρησιμοποιούν πυρηνικά εργοστάσια για την παραγωγή ενέργειας, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 25% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην ΕΕ.

Ενώ ορισμένες χώρες έχουν μειώσει την εξάρτησή τους -η Γερμανία, για παράδειγμα, αποφάσισε να καταργήσει σταδιακά την πυρηνική ενέργεια και το έπραξε νωρίτερα φέτος- άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, συνεχίζουν να βασίζονται στην πυρηνική ενέργεια.

Η Γαλλία υποστηρίζει ότι η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μια εναλλακτική λύση χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα έναντι των ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Η ανάγκη για ουράνιο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσε να εμποδίσει την ΕΕ να υιοθετήσει πυρηνικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δήλωσε στο Politico ο Phuc-Vinh Nguyen, ειδικός σε θέματα ενέργειας στο Ινστιτούτο Jacques Delors στο Παρίσι.

Το ουράνιο, και γενικότερα η πυρηνική ενέργεια, δεν υπόκειται προς το παρόν σε κυρώσεις από την ΕΕ. Εάν μειωθεί η προσφορά ουρανίου από τον Νίγηρα, τότε οι χώρες της ΕΕ θα μπορούσαν να αναζητήσουν αλλού προμήθειες.

Στο μεταξύ, η Ρωσία είναι μεταξύ των μεγαλύτερους εξαγωγέων ουρανίου στον κόσμο, παράγοντας περίπου 2.500 τόνους το 2022, σύμφωνα με την Παγκόσμια Πυρηνική Ένωση.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/prooimio-polemou-i-nea-kyvernisi-tou-nigira-diekopse-tis-diplomatikes-sxeseis-me-ipa-nigiria-kai-tongko/

Περιπέτειες για την Τουρκάλα δημοσιογράφο που είχε φωτογραφηθεί με τον Μητσοτάκη

0

H Τουρκάλα δημοσιογράφος Χαντέ Φιράτ με την οποία περιχαρής φωτογραφήθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας, έχει νέες περιπέτειες. Ο σύζυγος της διώκεται από χτες από τον εισαγγελέα της Άγκυρας για απάτη, συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση με ποινή σχεδόν 22 χρόνια.

Η Φιράτ λέγεται ότι έχει επαφές με τη  ΜΙΤ .Μέσω του  κινητού της ο Ερντογάν είχε απευθυνθεί στους πολίτες.

https://www.militaire.gr/peripeteies-gia-tin-toyrkala-dimosiografo-poy-eiche-fotografithei-me-ton-mitsotaki/