Αρχική Blog Σελίδα 1610

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΜΕ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ. ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ

2
του Παντελή Σαββίδη
Θυμάμαι, όπως όλοι μας φαντάζομαι, την δήλωση της Τσουδερού ότι στα Σκόπια υπάρχουν 200.000 Έλληνες. Στη συνέχεια άλλοι κατέβασαν λίγο τον αριθμό αλλά πάντα ήταν αρκετές δεκάδες χιλιάδες. Υπάρχουν, πράγματι, αυτοί οι Έλληνες;
Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι Έλληνες των Σκοπίων; Κατ αρχάς οι βλαχόφωνοι Έλληνες. Υπάρχουν, ναι, και συνάντησα και εγώ πολλούς. Μάλιστα σε περίοπτες θέσεις στην κοινωνική ιεραρχία της γειτονικής χώρας. Θα μπορούσαν, επίσης, να είναι άνθρωποι που δεν μιλούσαν ελληνικά αλλά ακολουθούσαν το Πατριαρχείο, έμειναν στην περιοχή και έχουν ελληνική συνείδηση. Θα μπορούσαν να είναι ρωμιοί, ρωμαίοι πολίτες, δηλαδή, που όταν ο ρωμιός ονομάστηκε Έλληνας περιήλθαν στην ευρύτερη ελληνική οικογένεια. Θα μπορούσαν να είναι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας που βρέθηκαν στην περιοχή για διάφορους λόγους και έμειναν εκεί. Θα μπορούσαν να είναι πολιτικοί πρόσφυγες που αναγκάστηκαν σε υπερορία και οι απόγονοί τους έμειναν στα Σκόπια. Είναι όλοι αυτοί 200.000 άνθρωποι; Μπορεί. Αλλά δεν τους μέτρησε κανείς.
Για να τους μετρήσεις πρέπει να γίνει απογραφή και στο απογραφικό δελτίο να μπει το ερώτημα αν είσαι Έλληνας.
Το ερώτημα αυτό τα Σκόπια, μονίμως, το αρνούνταν. Κατέγραφαν Τούρκους, Ρομά, Σέρβους, Αλβανούς και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς αλλά Έλληνας απαγορευόταν να καταγραφείς.
Καθώς τα Σκόπια άρχισαν μια διαδικασία για την Ε.Ε. η Βουλγαρία έθεσε θέμα να συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα της χώρας ότι “«Πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας είναι, ο Μακεδονικός λαός, μέρος του αλβανικού λαού, ο τουρκικός λαός, ο λαός της Βλαχίας, ο σερβικός λαός, ο λαός των Ρομά, ο βοσνιακός λαός, ο βουλγαρικός λαός, ο κροατικός λαός, ο λαός του Μαυροβουνίου, ο σλοβενικός λαός, ο εβραϊκός λαός και ο αιγυπτιακός λαός». Πουθενά, πάλι, δεν γίνεται αναφορά σε Έλληνες.
Βρέθηκε ένας αρθρογράφος στα Σκόπια ο Πάντε Κολεμισέφσκι, ο οποίος έγραψε στη γνωστή Νόβα Μακεντόνια πως ο ίδιος προτείνει να γίνεται αναφορά και σε Έλληνες. Ανέφερε, μάλιστα, αρκετούς ενδιαφέροντες λόγους, μεταξύ των οποίων, ότι η Ελλάδα είναι η πιο ανοικτή χώρα στους “μακεδόνες”.
Ο αρθογράφος είναι πολίτης της γειτονικής χώρας και, προφανώς, έχει μεγαλώσει με το αφήγημα του μακεδονισμού. Αλλά, φαίνεται πως για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει, συμπάθησε τη χώρα μας και σου λέει, αφού αναφέρετε διάφορους λαούς πως είναι πολίτες της δημοκρατίας, γιατί δεν αναφέρετε και τους Έλληνες; Που υπάρχουν.
Κάτι θετικό, δηλαδή, αφού ακούγεται για πρώτη φορά Έλληνας στα Σκόπια.
Ανήρτησα το σχόλιό του ως θετικό γεγονός. Και είναι. Εκεί, δηλαδή, που όποιος υπονούσε ότι είναι Έλληνας διώκονταν, άρχισαν να υπάρχουν φωνές που να λένε ότι υπάρχουν και Έλληνες.
Το τι του έσυραν του ανθρώπου οι σχολιαστές του διαδικτύου επειδή αναφέρεται σε “μακεδονικό λαό” κάτι που αναγνώρισε η ελληνική κυβέρνηση του Συριζα και αποδέχθηκε η ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ δεν λέγεται.
Αναρωτιέσαι: που ζούμε; Δεν έχει μείνει στοιχειώδης λογική σε αυτόν τον τόπο; Είναι καλύτερα στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας να γίνεται αναφορά σε όλους, πλην, Ελλήνων; Ναι, είναι, για πολλούς ομοεθνείς μας.
Ένα γρήγορο πέρασμα απο το διαδίκτυο και διαπιστώνεις πως και η κουτσή Μαρία έχει γίνει κάτι μεταξύ Σωκράτη, Πλάτωνα, Μακιαβέλη, Κλαούζεβιτς, Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μότσαρτ και δεν συμμαζεύεται. Και χαρακτηρίζει όσους διαφωνούν μαζί της προδότες.
Καλώς ήλθαμε στον νέο κόσμο. Να δούμε πως θα φύγουμε.

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΕΤΡΟΥ «Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΘΕΛΟΥΜΕ.

10
Ευθύμιος Πέτρου
 Τα περιστατικά είναι αλλεπάλληλα. Με αποκορύφωμα την έκρηξη βομβών σε αποθήκευση στις εγκαταστάσεις της 111 Πτέρυγας Μάχης στην Αγχίαλο. Σε έναν σχηματισμό πρώτης γραμμής της Πολεμικής Αεροπορίας. Είχε προηγηθεί επεισόδιο την 2η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών, όπου ένας μόνιμος υπαξιωματικός με 19 χρόνια προϋπηρεσίας βρέθηκε να καταδιώκει και να πυροβολεί τον διοικητή του. Και αυτό το περιστατικό σε μιαν επίλεκτη μονάδα του Στρατού μας. Μπορεί κάποιος, με περισσή ελαφρότητα, να χαρακτηρίσει τα δύο περιστατικά «μεμονωμένα». Δεν είναι. Είναι συμπτώματα παθογενειών.
Είναι εκδηλώσεις προβλημάτων που υποβόσκουν. Και το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να τα αγνοήσουμε ή να τα συγκαλύψουμε. Η στρατιωτική ηγεσία γνωρίζει πολύ καλά και τα συμπτώματα και τις παθογένειες. Και εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι τα έχει θέσει σε διαδοχικές Κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν αποφύγει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να εξουσιοδοτήσουν την λύση των προβλημάτων. Πριν λίγα χρόνια η Κυβέρνησις έλαβε μιαν απόφαση απόφαση αυξήσεως της στρατιωτικής θητείας. Από εννέα μήνες πάλι σε εννέα! Πήγε στους 12 μήνες σε μονάδες των μετόπισθεν, αλλά ο Στρατός δεν είναι για να παραθερίζει στην Αθήνα. Είναι για να στελεχώνει τις μονάδες των πρόσω. Τότε είχε ανακοινωθεί ότι οι αποφάσεις ελήφθησαν με βάση τις εισηγήσεις των Γενικών Επιτελείων. Σοβαρά; Ήθελαν δηλαδή να πιστέψουμε ότι τα Γενικά Επιτελεία εισηγήθηκαν μιαν απόφαση που θα σημαίνει πως οι σχηματισμοί και οι μονάδες θα συνέχιζαν να είναι τραγικά υποστελεχωμένες; Ήθελαν δηλαδή να πιστέψουμε ότι ότι τα Γενικά Επιτελεία εισηγήθηκαν μια απόφαση που σημαίνει πως το στρατιωτικό προσωπικό θα συνέχιζε να αποσπάται από την κυρία αποστολή του και θα γινόταν πυροσβέστης, διασώστης ή εμβολιαστής;
Ευτυχώς είχαν παύσει οι στρατιώτες μας να παριστάνουν τους τροφοδότες και τους υπηρέτες δομών φιλοξενίας παρανόμων-μεταναστών, όπως τους είχε καταδικάσει η Κυβέρνησις του ΣΥΡΙΖΑ. Και πάλι όμως το βάρος είναι μεγάλο. Δεν θέλουμε να αναφερθούμε σε στοιχεία για τα ποσοστά στελεχώσεως των μονάδων, ακόμη και στην παραμεθόριο. Αρκούμεθα να επισημάνουμε ότι είναι απογοητευτικά. Τα γνωρίζει η στρατιωτική ηγεσία. Αλλά πέρα από την στρατιωτική θητεία, υπάρχει και το ζήτημα μιας γενικώτερης απογοητεύσεως των στελεχών. Και δεν είναι μοναδικό ζήτημα οι χαμηλές αποδοχές τους. Είναι και μια γενική απαξίωσις με την οποία βλέπουν να αντιμετωπίζονται από κυβερνητικά στελέχη. Η απογοήτευσις εκδηλώνεται δια των πολλών παραιτήσεων αξιωματικών κατά κύριο λόγο. Υπάρχει όμως και μια απαρέσκεια αναλήψεως θέσεων ευθύνης. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι οι βάσεις για τις Σχολές Υπαξιωματικών είναι υψηλώτερες από τις βάσεις για τις Σχολές Αξιωματικών. Αφ’ ενός, όπως προαναφέραμε είναι το ζήτημα της αναλήψεως ευθυνών διοικήσεως, αλλά αφ’ ετέρου είναι και το γεγονός ότ η εξέλιξις ενός αξιωματικού μέχρι την ανωτάτη βαθμίδα είναι θεωρητική. Πολλοί καταλήγουν στον βαθμό του Συνταγματάρχου, τον οποίο φθάνουν και οι πλείστοι των υπαξιωματικών. Η πυραμίδα της διοικήσεως έχει διαστρεβλωθεί.
Αυτή η κατάστασις αντιμετωπίζεται μόνον με σοβαρή αναδιοργάνωση που θα αποκαταστήσει το κύρος των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μέρος αυτής της αναδιοργανώσεως πρέπει να είναι η αύξησις της θητείας στους 18 μήνες. Αμέσως και χωρίς μεταβατικές περιόδους. Και για να το θέσουμε με όρους πολιτικής, τώρα που η Κυβέρνησις έχει νωπή εντολή. Οι πρώτοι έξη μήνες είναι καθοριστικοί για ολόκληρη την τετραετία. Οι «τομές» πρέπει να γίνουν τώρα. Αλλιώς δεν θα γίνουν ποτέ. Με μιαν αύξηση της θητείας θα βελτιωθεί η στελέχωσις μονάδων και σχηματισμών. Επειδή δεν υπάρχουν κληρωτοί στρατιώτες δεν μπορούσε η 111 Πτέρυγα Μάχης να κάνει αποψιλώσεις ώστε να τηρηθούν οι ζώνες πυρασφαλείας και να μην φθάσει η φωτιά στις βόμβες, οι οποίες ήσαν κανονικώς εν αποθέσει.
Επειδή δεν υπάρχουν κληρωτοί στρατιώτες τα αλλότρια έργα επιβαρύνουν τόσο πολύ τα μόνιμα στελέχη, ώστε να φθάσει ένας επαγγελματίας στρατιώτης να στραφεί κατά του διοικητού του. Επειδή δεν υπάρχουν κληρωτοί στρατιώτες έχει απωλεσθεί η έννοια της ιεραρχίας και στις μονάδες όλοι τα κάνουν όλα, με επιτπώσεις στην διοίκηση και στην πειθαρχία. Και το ερώτημα είναι, μπορεί αυτός ο Στρατός, όπως είναι σήμερα να αντιμετωπίσει μια κρίση, ή ακόμη περισσότερο ένα πόλεμο; Την ώρα της κρίσεως δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες. Ούτε περιθώρια για συγκαλύψεις. Για αυτό και δεν πρέπει να φθάσουμε εκεί. Είμαστε μια χώρα, ο Στρατός της οποίας φρουρεί εθνικά σύνορα. Η διεθνής πρακτική και η στρατιωτική επιστήμη διδάσκουν ότι αυτό το έργο το επιτυγχάνουν εθνικοί Στρατοί στελεχωμένοι από κληρωτούς στρατιώτες.
Οι επαγγελματικοί Στρατοί, όπως ο Αμερικανικός και ο Βρεταννικός είναι για υπερπόντιες εκστρατείες. Δεν είναι υποδείγματα για την Ελλάδα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν συγκεκριμένες επαγγελματικές μονάδες για να αναλαμβάνουν την ελληνική συμμετοχή σε διεθνείς αποστολές που και αυτή πρέπει να αυξηθεί αν θέλουμε να παίζουμε ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα. Επιπροσθέτως, όταν υπάρχουν στρατιώτες, θα αποκατασταθεί το κύρος και του υπαξιωματικού και του αξιωματικού. Η ιεραρχία θα ομαλοποιηθεί. Και τότε θα μπορεί ο Στρατός να κάνει και την κοινωνική του προσφορά με άνεση και όχι εις βάρος της αποστολής του. Αυτόν τον Στρατό θέλουν οι πολίτες. Αυτόν τον Στρατό θέλουν τα στελέχη. Αυτόν τον Στρατό θέλει η στρατιωτική ηγεσία.»
ΕΣΤΙΑ

Οι ρωσικοί Kh-47M2 Kinzhal και τα Tu-95 χτύπησαν την Ουκρανία αλλά «έπληξαν» και την… τουρκική αεροπορική βιομηχανία

0

Πως το ρωσικό χτύπημα αντιποίνων δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στην τουρκική βιομηχανία

Με πυραυλικά πλήγματα με το στρατηγικό όπλο Kh-47M2 Kinzhal και μαζική εκτόξευση πυραύλων cruise από 15 στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95, απάντησαν οι Ρώσοι κατά των ουκρανικών επιθέσεων με θαλάσσια drones  στη Μαύρη Θάλασσα και το μεγαλύτερο πλήγμα θα δεχτεί τελικά η… Τουρκία.

Μάλιστα στο συγκεκριμένο εργοστάσιο είχε υπογραφτεί σύμβαση για να κατασκευαστούν 30 στροβιλοκινητήρες AI-450T που χρησιμοποιούνται στα Bayraktar Akinci της Τουρκίας για να φέρουμε μόνο ένα παράδειγμα των διμερών σχέσεων της ουκρανικής εταιρείας με την Τουρκία.

Bayraktar, AKinci, Kızılelma, Τ-629 και ATAK-II μένουν χωρίς κινητήρες ενώ επίσης κρίσιμες θα είναι οι εξελίξεις και για τα HURJET και KAAN που σημαίνει ότι η τουρκική βιομηχανία εν συνόλω θα πληγεί σε εξοπλιστικά προγράμματα που αποδίδουν και τα μεγαλύτερα συμβόλαια στην Τουρκία.

«Μια νέα επίθεση με ρωσικούς πυραύλους έγινε εναντίον της χώρας μας.  Έπληξαν τη Motor Sich και την περιοχή του Χμελνίτσκι» ανέφερε ο Ζελένσκι στο καθημερινό διάγγελμά του που μεταδίδεται από ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης.

Να σημειωθεί ότι στις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις οι Ουκρανοί κατασκευάζουν μηχανές για αεροσκάφη, ελικόπτερα και drones.

Ταυτόχρονα πύραυλοι cruise Kalibr εκτοξεύτηκαν από σκάφη του ρωσικού Ναυτικού στη Μαύρη Θάλασσα κατά ουκρανικών στόχων, ενώ εκρήξεις αναφέρονται στο  Ζιτομίρ.

Το εργοστάσιο της Motor Sich στη Ζαπορίζια είχε χτυπηθεί από τους Ρώσους λίγους μήνες μετά την επέμβαση στην Ουκρανία. Πέρσι το φθινόπωρο το ουκρανικό κράτος εθνικοποίησε την εταιρεία η οποία κατασκευάζει κυρίως μηχανές για αεροσκάφη, ελικόπτερα και drones.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oi-rosikoi-kh-47m2-kinzhal-kai-ta-tu-95-xtypisan-tin-oukrania-kai-epliksan-tin-tourkiki-aeroporiki-viomixania/

Ο Νίγηρας απάντησε στην Γαλλία: «Έχετε 30 ημέρες να φύγει ο στρατός σας από την χώρα» – Η προσγείωση του πρώτου αεροσκάφους με τους Wagner

0

Αλγερινό βέτο στην ECOWAS: «Καμιά λύση χωρίς να αποφασίσουμε εμείς – Δεν θα αναφλέξετε το Σαχέλ» – Φρένο στη Νιγηρίανή επέμβαση

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο Νίγηρα καθώς το τελεσίγραφο της ECOWAS λήγει σήμερα αλλά η εμφάνιση της Wagner στο Νίγηρα οδήγησαν τον αρχηγό της de facto κυβέρνησης της χώρας να απαντά στην Γαλλία, που δήλωσε ότι δεν θα αποχωρήσει στρατιωτικά: «Έχετε 30 ημέρες για να φύγετε από την χώρα».

Ήδη φαίνεται να υπάρχουν ισχυρές ρωγμές στο μπλοκ των αφρικανικών κρατών (αρκετοί τους βλέπουν σαν βιτρίνα των Γαλλίας και ΗΠΑ) καθώς η Νιγηριανή Γερουσία δεν εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο της χώρας για στρατιωτική επέμβαση (παρά τις δηλώσεις του) ενώ ο επικεφαλής της χούντας Τιανί εξασφάλισε την υποστήριξη των στρατιωτικών καθεστώτων του Μαλί και της Μπουρκίνα Φάσο ενώ παράλληλα το Τσαντ δήλωσε ότι δεν θα επέμβει κατά του Νίγηρα ενώ η Αλγερία δηλώνει κατηγορηματικά όχι κατά μίας επέμβασης.

Πλάνα από την προσγείωση του πρώτου il-76 που μεταφέρει τους άνδρες της ομάδας Wagner.

Οι δηλώσεις του ΥΠΑΜ του Τσαντ που διέψευσε τους Γάλλους για μια ευρεία συμμαχία:

 

 

Η ψηφοφορία στην Νιγηριανή Γερουσία που ακύρωσε τις δηλώσεις του προέδρου για στρατιωτική επέμβαση.

 

Το διάταγμα του Νίγηρα για τερματισμό της γαλλικής στρατιωτικής αποστολής στη χώρα και εντολή εξόδου των στρατευμάτων από την χώρα εντός 30 ημερών.

 

Το ενδεχόμενο να υπάρξει ξένη στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα αποτελεί «άμεση απειλή για την Αλγερία. Απορρίπτουμε κατηγορηματικά οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση», δήλωσε αργά το βράδυ χθες Σάββατο ο Αλγερινός πρόεδρος Αμπντελματζίντ Ταμπούν στο τηλεοπτικό δίκτυο Ενάχαρ.

Ο Ταμπούν επέμεινε πως «δεν θα υπάρξει καμιά λύση χωρίς εμάς» [σ.σ. την Αλγερία], καθώς «είμαστε οι βασικοί ενδιαφερόμενοι», θέτοντας έτσι όρια στης ECOWAS.

«Η Αλγερία έχει σύνορα χιλίων χιλιομέτρων» με τον Νίγηρα, θύμισε.

«Σε ποια κατάσταση βρίσκονται σήμερα χώρες όπου υπήρξαν στρατιωτικές επεμβάσεις;», ρώτησε ρητορικά ο πρόεδρος της Αλγερίας, προσθέτοντας «δείτε τι γίνεται στη Λιβύη, στη Συρία».

Η ενδεχόμενη ξένη στρατιωτική επέμβαση «θα μπορούσε να προκαλέσει ανάφλεξη σε όλη την περιοχή του Σαχέλ», προειδοποίησε.

Την 30ή Ιουλίου, τέσσερις ημέρες μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο Μοαμέντ Μπαζούμ, η Οικονομική Κοινότητα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (CEDEAO) έδωσε στους πραξικοπηματίες επτά ημέρες –ως απόψε– για να τον επαναφέρουν στα καθήκοντά του, διαμηνύοντας πως σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί «βία».

Οι επικεφαλής των ένοπλων δυνάμεων κρατών της δυτικής Αφρικής διεμήνυσαν πως είναι έτοιμες να στείλουν δυνάμεις (Σενεγάλη, Ακτή Ελεφαντοστού κ.ά.), σύμφωνα με πηγές ενήμερες για όσα συζήτησαν στην Αμπούτζα, που πάντως δεν διευκρίνισαν τα μεγέθη των δυνάμεων που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν.

Ωστόσο ο πρόεδρος της Αλγερίας τόνισε πως «δυο χώρες», αναφερόμενος στο Μάλι και στην Μπουρκίνα Φάσο, «είναι έτοιμες να μπουν στη μάχη» στο πλευρό των πραξικοπηματιών του Νίγηρα.

Τα στρατιωτικά καθεστώτα αυτών των δυο χωρών έκαναν σαφές πως θα θεωρήσουν «κήρυξη πολέμου» εναντίον τους οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα.

Ο Ταμπούν υπογράμμισε ότι το Αλγέρι τάσσεται υπέρ της «θεσμικής νομιμότητας. Πρέπει να υπάρξει επιστροφή σε αυτή τη νομιμότητα» και πρόσθεσε πως «είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε» τη Νιαμέ.

Πάντως η Αλγερία «δεν θα χρησιμοποιήσει βία εναντίον γειτόνων της», συμπλήρωσε ο πρόεδρος.

Την ίδια στιγμή υπάρχουν επικρίσεις για την κυβέρνηση Τ.Μπάιντεν: “οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξόδεψαν περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή και τον εξοπλισμό των στρατιωτικών δυνάμεων του Νίγηρα, αλλά ταυτόχρονα δεν μπόρεσαν ούτε να αποτρέψουν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ούτε να σώσουν τον πρόεδρο αυτής της χώρας”, ο οποίος είχε αποκλειστεί στο παλάτι του, γράφει η «Wall Street Journal».

Τώρα οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε αυτή τη χώρα, που θεωρούνταν ένα από τα αμερικανικά προπύργια στην Αφρική, μπορεί ήδη να βρίσκονται στα χέρια της Ρωσίας, τονίζει το άκρως επικριτικό για την Αμερικανική διοίκηση κείμενο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταδικάσει δημόσια το πραξικόπημα, έχουν αποφύγει όμως να ξεκαθαρίσουν για την κατάσταση των στρατιωτικών βάσεων. Αντίθετα, έδωσαν εντολή σε διπλωμάτες και τις οικογένειές τους να εγκαταλείψουν τη χώρα ενώ τερμάτισαν το πρόγραμμα βοήθειας, κρατώντας όμως εκεί διπλωματική παρουσία.

Η απάντηση του αρχηγού της κυβέρνησης του Νίγηρα ήταν απλή: “Ας τα κρατήσουν για να λύσουν το δικό τους πρόβλημα αστέγων”.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/o-nigiras-apantise-stin-gallia-exete-30-imeres-na-fygei-o-stratos-sas-apo-tin-xora-i-prosgeiosi-tou-protou-aeroskafous-me-tous-wagner/

Μιχάλης Ψύλος : το αφρικανικό «πηγάδι» εκρήγνυται

0

REUTERS/Mahamadou Hamidou

Ο Νίγηρας δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια αποτυχία των προηγούμενων δυτικών επιχειρήσεων, αλλά και ένα στοιχείο ακραίας αστάθειας για το μέλλον της Δύσης.

Η Δύση παρακολουθεί προσεκτικά τα γεγονότα στον Νίγηρα και ανησυχεί για έναν πιθανό πόλεμο στην Αφρική. Το λάθος της Δύσης, ειδικά των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών, είναι ότι δεν δίνουν όμως τη δέουσα προσοχή στην Αφρική.

Η αφρικανική ήπειρος θεωρούνταν πάντα από τη Δύση ως ένα πηγάδι από το οποίο αντλούνται πόροι, ακόμη και με τη χρήση βίας και υποταγής.

Κάθε σχέδιο που εκπονήθηκε για την Αφρική βλέπει τη Μαύρη Ήπειρο ως αντικείμενο και όχι ως υποκείμενο. Με άλλα λόγια, η οικονομία που υπάρχει στην Αφρική δεν είναι μόνο ως επί το πλείστον ξένη, αλλά είναι «εξορυκτική», δηλαδή έχει στόχο τη μεταφορά πόρων έξω από την Αφρική. Σύμφωνα με αφρικανούς εμπειρογνώμονες και οικονομολόγους, ένας πόλεμος στον Νίγηρα θα ενέπλεκε επίσης τη Νιγηρία – την πλουσιότερη και πιο ισχυρή χώρα στη Δυτική Αφρική – αλλά και τη Λιβύη.

Ενδεχόμενο ξέσπασμα ενός πολέμου, θα αύξανε το εσωτερικό μεταναστευτικό ρεύμα από τον Νίγηρα στη Λιβύη και από εκεί προς την Ευρώπη.

Άρα, ένας πόλεμος στον Νίγηρα πρέπει να αποφευχθεί, όχι μόνο για τα ανθρώπινα θύματα και τις φρικτές συνέπειες μιας σύγκρουσης, αλλά με πιο «εγωιστικά» χρηστικούς όρους, διότι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα θα χαθούν επίσης.

Τα δυτικά συμφέροντα

Ο Νίγηρας κατέχει το 7% των παγκόσμιων αποθεμάτων ουρανίου, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας στην Ευρώπη και ο έβδομος μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο. Η χούντα επέβαλε τώρα τη διακοπή της εξαγωγής ουρανίου στη Γαλλία. Ο γάλλος πρόεδρος, Μακρόν, έχει ήδη εκφράσει τη θέση του ότι «η αντίδραση θα είναι άμεση και αδιάλλακτη» σε περίπτωση επίθεσης εναντίον Γάλλων πολιτών και των γαλλικών συμφερόντων. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβεί, αρκεί δηλαδή να μη θιγούν τα γαλλικά συμφέροντα και το συγκεκριμένο παράδειγμα της νεοαποικιοκρατίας και της εκμετάλλευσης των αφρικανικών πόρων.

Υπάρχουν επίσης αμερικανικά συμφέροντα, με την Ουάσιγκτον να βλέπει στον Νίγηρα την πολλοστή αποτυχία ενός σχεδίου περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας και των μισθοφόρων Βάγκνερ – στον Νίγηρα, όπως στο Μάλι και σε άλλες αφρικανικές χώρες. Περίπου 1.000 αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται στον Νίγηρα και είχαν καθήκον να περιορίσουν την προέλαση των τζιχαντιστικών ομάδων, έχοντας αναλάβει την εκπαίδευση του τοπικού στρατού. Αυτός ακριβώς ο ίδιος στρατός που υποτίθεται ότι θα υπερασπιζόταν τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μπαζούμ το 2021, συμμετείχε ενεργά στο στρατιωτικό πραξικόπημα.

Η ρωσική επιρροή

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι στρατιωτικοί που είναι υπέρ του Βλαντιμίρ Πούτιν και της Ρωσίας γενικότερα. Σε περίπτωση μάλιστα που ξεσπάσει πόλεμος στον Νίγηρα, η ρωσική επιρροή θα αυξανόταν σε σύγκριση με τη δυτική.

Επομένως, ο Νίγηρας δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια αποτυχία των προηγούμενων δυτικών επιχειρήσεων, αλλά και ένα στοιχείο ακραίας αστάθειας για το μέλλον της Δύσης.

Η Οικονομική Κοινότητα των χωρών της Δυτικής Αφρικής έχει θέσει επίσης τελεσίγραφο που εκπνέει σήμερα και έχει απειλήσει τον Νίγηρα ακόμη και με χρήση βίας, εάν δεν αποκατασταθεί η νομιμότητα. Το Μάλι, η Μπουρκίνα Φάσο και η Γουινέα απάντησαν ότι μια ένοπλη επέμβαση στον Νίγηρα, θα ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου εναντίον τους. Η πιθανότητα εμπλοκής και άλλων χωρών στην περιοχή του Σαχέλ αυξάνεται μέρα με τη μέρα.

Μια άλλη πτυχή που ελάχιστα μελετήθηκε είναι ότι αυτή η ιστορία, που δεν είναι  καθόλου νέα, είναι ικανή να τροφοδοτήσει ισχυρό αντιδυτικό αίσθημα. Είναι κυρίως νέοι άνθρωποι – ο μέσος όρος ηλικίας στην Αφρική είναι τα 20 έτη – έχουν βαρεθεί με τη δυτική «θεραπεία». Όλες σχεδόν οι αφρικανικές χώρες υποφέρουν σήμερα από τον πληθωρισμό και την αύξηση των επιτοκίων, δηλαδή το δημόσιο χρέος. Το μέσο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν είναι πολύ χαμηλό και επομένως η αύξηση του δημόσιου χρέους είναι ένα ανησυχητικό γεγονός, που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ο πληθυσμός του Νίγηρα αισθάνεται τις επιπτώσεις του πληθωρισμού και της αυξανόμενης ανεργίας. Ο κίνδυνος είναι οι λαϊκές εξεγέρσεις.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η νέα γενιά της δεκαετίας του 2020 έχει πρόβλημα με τη Γαλλία και τους αφρικανούς φίλους της ιδιαίτερα. Σε αντίθεση με τη Βρετανία, η Γαλλία προσκολλήθηκε στις αποικίες της τη δεκαετία του 1960. Διεξήγαγε τους πιο αιματηρούς πολέμους στην Αλγερία, «στρατολόγησε» υπηκόους που ήταν όσο το δυνατόν πιο πιστοί στο Παρίσι στις πρώην επαρχίες της γαλλικής Δυτικής Αφρικής και της Κεντρικής Αφρικής και τραβούσε τα νήματα εκεί: τα στρατεύματα κατοχής έγιναν στρατεύματα επέμβασης, οι διαχειριστές της εξουσίας έγιναν απλά «σύμβουλοι», το παλιό αποικιακό φράγκο CFA παρέμεινε και συνέχισε να λειτουργεί  από το Παρίσι, καθώς και η γλώσσα, το σχολικό σύστημα, το νομικό σύστημα, η οικονομία, η πολιτιστική και πνευματική ζωή.

Βαθιές αναταράξεις

Η Αφρική βιώνει αυτήν τη στιγμή μία από τις βαθιές αναταράξεις που συγκλονίζουν την ήπειρο περίπου κάθε 30 χρόνια. Στη δεκαετία του 1960, η Ευρώπη αναγκάστηκε να  εγκαταλείψει τις αποικιακές αυτοκρατορίες της, υπό το φως των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Μέσα σε περίπου 10 χρόνια σχεδόν όλες οι αποικιακές περιοχές έγιναν ανεξάρτητες. Αλλά τα νεαρά κράτη  ήταν ως επί το πλείστον φτωχά αντίγραφα των προηγούμενων αποικιών και, με ελάχιστες εξαιρέσεις και δεν ακολούθησαν το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο.

Τα μονοκομματικά καθεστώτα αντικαταστάθηκαν μεν στη δεκαετία του 90 από πολυκομματικά συστήματα ή από ομάδες ανταρτών. Αλλά η «δεύτερη απελευθέρωση» καταλήφθηκε ως επί το πλείστον από τις παλιές ελίτ, που «έντυσαν» τον παλιό αυταρχισμό με ένα νέο, πιο δημοκρατικό προσωπείο.

Την ίδια στιγμή, η Αφρική παρασύρθηκε στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση με μειονεκτικούς όρους.

Η νέα γενιά

Τώρα, στη δεκαετία του 2020, μια νέα γενιά μπαίνει στο προσκήνιο με στόχο μια νέα Αφρική, με αυτοπεποίθηση που θα χειραφετηθεί από κάθε άποψη από την αποικιακή κληρονομιά.
Η γενιά αυτή δεν θυμάται καν τις μέρες της αποικιοκρατίας από τις ιστορίες των γονιών της.

Δεν μπορεί πλέον να αυτοπροσδιορίζεται θετικά ή αρνητικά σε σχέση με την αποικιακή εμπειρία. Θέλει τις δικές της αφρικανικές εμπειρίες και, αν χρειαστεί, τις δημιουργεί η ίδια.

Από το Σουδάν μέχρι τη Σενεγάλη, με τις χώρες  του Σαχέλ ενδιάμεσα, αυτή η γενιά προωθεί την  «τρίτη απελευθέρωση», κόβοντας μια λωρίδα σε όλη την ήπειρο.

Από το Καμερούν μέχρι την Ουγκάντα, από τη Ζιμπάμπουε μέχρι τη Νιγηρία, η ανυπομονησία μεγαλώνει στους νέους ανθρώπους που θέλουν να απομακρύνουν από τα πράγματα τους «πεισματάρηδες ηλικιωμένους», που αρνούνται να μετακινηθούν.

Κάποια στιγμή στη Νότια Αφρική, επίσης, η γενιά που γνωρίζει μόνο τον Νέλσον Μαντέλα ως μύθο, θα ανατρέψει και το ANC ως μια ανίσχυρη σκιά του εαυτού του, στον σωρό των σκουπιδιών της ιστορίας.

Η «τρίτη απελευθέρωση»

Η νέα ανατροπή της Αφρικής φαίνεται να πηγαίνει πολύ πιο βαθιά. Έχει κυριαρχήσει η αντίληψη ότι η Αφρική είναι πάντα θύμα των κρίσεων των άλλων. Η Αφρική υπέφερε από τα παγκόσμια lock down ως αποτέλεσμα της πανδημίας του κορωνοϊού, αν και η Αφρική δεν έφταιγε για τον Covid-19.

Οι δικές της ασθένειες είναι πολύ πιο καταστροφικές στην Αφρική, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν νοιάζεται σχεδόν καθόλου.

Η Αφρική υποφέρει από την παγκόσμια επισιτιστική κρίση που προέκυψε από τον πόλεμο της Ουκρανίας, αν και δεν φταίει η Αφρική.

Οι δικοί της πόλεμοι είναι πολύ πιο καταστροφικοί στην Αφρική, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν νοιάζεται σχεδόν καθόλου. Μερικές φορές ο υπόλοιπος κόσμος ανησυχεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αφρική, αλλά κλείνει τα μάτια στους μαζικούς θανάτους στη Μεσόγειο των «καταραμένων» που φεύγουν από τα αφρικανικά δεινά προς την Ευρώπη.

Πόσο ακόμη πρέπει να χορεύει η Αφρική στο ρυθμό των άλλων; Υπάρχει χώρος για νέους ηγέτες ή ευκαιρίες συμμετοχής στη διακυβέρνηση που να δημιουργούν τον δικό τους αναπτυξιακό ρυθμό, ώστε η Αφρική να μπορέσει επιτέλους να συμμετάσχει στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο στη δική της βάση; Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα πίσω από το πραξικόπημα του Νίγηρα, το οποίο έχει πυροδοτήσει μια μεγάλη συζήτηση στην ίδια την Αφρική, που δεν έχει καμία σχέση με τις σχετικά κοινότοπες αναλύσεις στη Δύση. Η χειρότερη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα ήταν ότι «απλώς πώς δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια στην πολιτισμένη Δύση».

naftemporiki.gr

Η «πιο ελληνική βραδιά» του Μάρτιν Βάλζερ

0

Έφυγε πλήρης ημερών ο Μάρτιν Βάλζερ, από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς πεζογράφους. Ο ρόλος του Χέλντερλιν στο έργο του και μια βραδιά στη Θεσσαλονίκη.

Ένας συγγραφέας που σημάδεψε την εποχή τουΕικόνα: Patrick Seeger/dpa/picture alliance 

Τώρα που αποχώρησε για το άγνωστο και ο Μάρτιν Βάλζερ, αναρωτιέται κανείς τι μένει από έναν σημαντικό συγγραφέα του 20ού αιώνα. Σίγουρα το ήθος της πρόζας του, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ταπεινοί ήρωές του, αυτοί για τους οποίους έχυσε πολύ μελάνι στο ωκεάνιο έργο του, οι αποτυχημένοι, οι κακομοίρηδες, αυτοί που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις περιστάσεις, οι αντίποδες των ωραίων της ημέρας. Το έργο του είναι μνημείο των ταπεινών. Από τον Βάλζερ μένουν επίσης οι παρεμβάσεις του στη δημόσια συζήτηση εδώ στη Γερμανία, γιατί ήταν συχνά αναπάντεχες, ανεξάρτητες από κάθε πολιτικό καθωσπρεπισμό, αλλά πάντα απόρροια ενός υπόγειου σφυγμού στη Γερμανία.

Παρά το ότι ανήκε σε μια παλιότερη γενιά, εξέφρασε γύρω στο 2000 τον πόθο των νεαρών Γερμανών να διατηρήσουν τη μνήμη του Άουσβιτς αλλά να αποτινάξουν την ενοχή που τους βάραινε σχεδόν προκαταβολικά. Ήταν η εποχή που και ο άλλος μεγάλος της εποχής του, ο Γκύντερ Γκρας, έθιγε για πρώτη φορά και τα δεινά που υπέστη ο γερμανικός λαός στον πόλεμο, την προσφυγιά και τη δυστυχία. Η λογοτεχνία μόνο ανθρώπινα μπορεί να αποδώσει την ιστορία, οι τελεσίδικες κρίσεις για το ποια είναι τα καλά και ποια τα κακά θύματα είναι υπόθεση των Ερινύων.

Οι ασυνέχειες της ιστορίας

Ο Γερμανός ποιητής Φρήντριχ Χέλντερλιν (1770-1843)
Ο Γερμανός ποιητής Φρήντριχ Χέλντερλιν (1770-1843)Εικόνα: picture-alliance/Heritage-Images/Fine Art Images

Όπως όλοι οι συγγραφείς της γενιάς του ο Μάρτιν Βάλζερ δεν μπορούσε να διανοηθεί την πνευματική του παίδευση χωρίς την Ελλάδα. Να τι μας έλεγε σε μια συνέντευξη το 2012: «Είμαι συγγραφέας και αντιλαμβάνεστε τι σημασία έχει για μένα ο Χέλντερλιν. Και ο Χέλντερλιν έμαθε να γράφει βάσει ελληνικών ασκληπιάδειων στίχων. Στην Ελλάδα έμαθε να γράφει και κατά τη γνώμη μου τα γερμανικά πέτυχαν με τον Χέλντερλιν ένα εκφραστικό ύψος που ούτε είχαν ποτέ πριν, ούτε πρόκειται να ξαναφθάσουν. Οι Ύμνοι και οι Ωδές του Χέλντερλιν βρίθουν από Ελλάδα και αν δεν γνωρίζει κανείς τις λεπτομέρειες της ελληνικής αρχαιότητας δεν μπορεί καν να τα καταλάβει.»

Στη δική μας επισήμανση ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός δεν οδηγεί κατ’ ευθείαν στο σημερινό ελληνικό παρόν, ότι η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη κενά και ρήγματα και μακραίωνες σιωπές ήταν πανέτοιμος να απαντήσει. Μας υπενθύμισε ότι ασυνέχειες έχει η ιστορία όλων των λαών και των τόπων, η ασυνέχεια είναι η κανονικότητα της ιστορίας.

Το δώρο του εστιάτορα

Ο συγγραφέας Μάρτιν Βάλζερ
Στις όχθες της λίμνης της ΚωνσταντίαςΕικόνα: picture alliance/dpa/P.Seeger

Είχα γνωρίσει παλιότερα τον Μάρτιν Βάλζερ, το 2009 στη Θεσσαλονίκη, όταν η Γερμανία ήταν τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ένα βράδυ λοιπόν οι εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ οργάνωσαν προς τιμήν του ένα δείπνο. Ήταν ζέστη, καθόμασταν έξω, αλλά ο μόνος που δεν ήταν εξουθενωμένος στο τέλος της ημέρας ήταν ο ογδοντάρης και πλέον Βάλζερ. Μιλούσε ακατάπαυστα για τις σχέσεις μάνας και γιού, καθώς έγραφε τότε το βιβλίο «Ο κανακάρης της μάνας του» που κυκλοφόρησε το 2011, για τη λατρεία των λειψάνων ανά τους αιώνες και πολλά άλλα, αχαλίνωτος, χειμαρρώδης, γαλαντόμος. Με τον ίδιο ζήλο κατανάλωνε και τα καρτούτσα που έφερνε ο κάπελας. Του άρεσαν πολύ τα μπακιρένια αυτά κανατάκια, οπότε σκέφτηκα να είναι αυτό το ενθύμιο της βραδιάς. Και ο εστιάτορας του χάρισε όντως ένα μπακίρι του ενός λίτρου για να το πάρει μαζί του στη Γερμανία, αλλά του το έφερε γεμάτο. Οπότε ο Βάλζερ μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας άρχισε να πίνει από την κανάτα θεωρώντας την προφανώς ποτήρι, ανάλογο με τα δικά του μέτρα. Κι αργότερα μου έγραψε: «Ήταν η πιο ελληνική βραδιά, δηλαδή η πιο όμορφη.»

Λίγους μήνες μετά τον επισκέφθηκα στο Καστανοχώρι όπου έμενε, στις όχθες της λίμνης της Κωνσταντίας. Αφορμή μια συνέντευξη για την εικοσαετία από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και την επανένωση των δύο Γερμανιών. Αυτή η μονοκατοικία δίπλα στο νερό είχε μια αρχοντική απλότητα, μια αυθόρμητη άνεση. Και ο Βάλζερ το ύφος ενός αγαθού πατριάρχη, θρονιασμένος πίσω από το γραφείο του, με τις παλιομοδίτικες παντούφλες του. Κάτω από τα δασύτριχα φρύδια του έλαμπε ένα βλέμμα καθαρό και έντιμο. Στον αποχαιρετισμό ήταν παρούσες και η γυναίκα και η μια από τις κόρες του, στητές, παρεμφερείς, μελανειμονούσες, χαμογελαστές, χωρίς λόγια. Και ένιωσα τότε, για μια στιγμή, πως τρεις γερμανικές ψυχές με αγκάλιαζαν ανεπιτήδευτα.

Μ. Τσιντσίνης: Φρέντι Μπελέρης: Παραπετάσματα

3

Θα µπορούσε κανείς να αφηγηθεί την ιστορία των ελληνοαλβανικών σχέσεων ως success story. Είναι μια ιστορία μετά το «τέλος της ιστορίας», που οδήγησε όντως στην άρση των «παραπετασμάτων» του προηγούμενου αιώνα.

Με δυσκολίες και, ενίοτε, βάναυσες ανορθογραφίες, οι δύο γειτονικές κοινωνίες κατάφεραν μια σπάνια ώσμωση: Οι πρώτοι μετανάστες αφομοιώθηκαν τόσο ώστε τα περισσότερα από τα παιδιά τους να μη γνωρίζουν άλλη πατρίδα από την Ελλάδα – έστω κι αν η Ελλάδα δεν έχει φτάσει να τα αναγνωρίζει σαν δικά της παιδιά. Και η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία κατάφερε να ζει ελεύθερα στις εστίες της – πιο ελεύθερα από ποτέ. Οι εικόνες από την τελευταία επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού –η υποδοχή του με τις γαλανόλευκες σημαίες– θα ήταν αδιανόητες στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Την πρόοδο αυτή, που καμία παροδική ασυνέχεια τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν έχει καταφέρει να ανασχέσει, μοιάζει να διακόπτει η παγίδευση και φυλάκιση του Φρέντι Μπελέρη. Το αλβανικό κράτος επιστρέφει στην ενταφιασμένη εργαλειοθήκη της καταπίεσης και της αυθαιρεσίας. Αν παρακολουθήσει κανείς τα ρεπορτάζ για τα κίνητρα της δίωξης, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει την οικονομική από την πολιτική στόχευση. Η μειονοτική ταυτότητα του διωκόμενου δημάρχου μάλλον χρησιμεύει ως πολιτικό περιτύλιγμα για να εξασφαλιστεί η εκμετάλλευση της αλβανικής Ριβιέρας.

Ακόμη κι αν είναι έτσι –ακόμη κι αν ο Μπελέρης έχει πέσει θύμα μάλλον ενός κράτους-μαφίας παρά ενός καθεστώτος συστημικού ρατσισμού–, το ζήτημα δεν είναι «εσωτερικό» της Αλβανίας. Ούτε για την ελληνική διπλωματία είναι, όπως συχνά παρουσιάζεται, μόνο θέμα γοήτρου.

Τι λείπει από την ελληνική προσπάθεια κατά της αυθαιρεσίας του γείτονα;

Το ρητορικό στερεότυπο με το οποίο η Ελλάδα ορίζει το στίγμα της στον χάρτη των Βαλκανίων είναι η «ευρωπαϊκή άγκυρα σταθερότητας και διασφάλισης του διεθνούς δικαίου». Αυτά τα προτάγματα δεν έχουν περιεχόμενο όταν εκείνος που τα επικαλείται δεν μπορεί να τα επιβάλει ούτε όταν τον ευνοεί ο συσχετισμός ισχύος.

Κι εδώ η ελληνική διπλωματία φαίνεται να έχει στερέψει από εμπνεύσεις. Φαίνεται να έχει εξαντληθεί σε διακηρύξεις, χωρίς να έχει βρει μέχρι στιγμής τρόπο να ασκήσει αποτελεσματική πίεση στην πλευρά που αυθαιρετεί.

Δεν χρειαζόταν η υπόθεση Μπελέρη για να διαπιστώσει κανείς τον βαθμό θεσμικής ατροφίας του γειτονικού κράτους. Ομως εδώ και σχεδόν τρεις μήνες εκτυλίσσεται ανεμπόδιστη όχι μόνο μια αυθαίρετη ψευτοποινική διαδικασία, που καταπατά τα ατομικά δικαιώματα του θύματος, αλλά και μια απόπειρα de facto κατάργησης μιας εκλογής. Μια απόπειρα που πλέον βρίσκεται μισό βήμα από το να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Τι στερείται η Ελλάδα ώστε να αποτρέψει αυτά τα τετελεσμένα; Της λείπει το δίκαιο; Η ισχύς; Ή μήπως η διπλωματική ευφυΐα;

kathimerini.gr

Turkey’s Chase for the ‘Red Apple’

0
MUS, TURKEY - AUGUST 26: President of Turkey Recep Tayyip Erdogan attends a ceremony marking the 949th anniversary of the Battle of Manzikert, in Mus, Turkey on August 26, 2020. (Photo by Ozkan Bilgin/Anadolu Agency via Getty Images)

Over the last five years, Turkish President Erdoğan and his allies have repeatedly used the image of the Red Apple (Kızıl Elma) as a symbol of their ambitions for Turkey

President of Turkey Recep Tayyip Erdogan attends a ceremony marking the 949th anniversary of the Battle of Manzikert, Aug.26, 2020/Ozkan Bilgin/Anadolu Agency via Getty Images

Turkic archers on horseback gallop as they unleash their arrows, Ottoman infantry rush to repel an attack in World War I, and modern Turkey’s army shows off its prowess. “To the Red Apple!” declaims President Recep Tayyip Erdoğan in a voiceover.

The aim of this striking video merging different eras is clear — to claim continuity throughout 1,000 years of Turkish history, from the exploits of the Turkic tribes who began to win control of Anatolia a millennium ago, to the young Ottoman troops who resisted an Allied invasion in 1915 at the Battle of Gallipoli, to the exploits of modern Turkey under the rule of Erdoğan himself.

But why the reference to a single piece of colored fruit?

Over the last five years, Erdoğan and his allies have repeatedly used the image of the Red Apple (Kızıl Elma) as a symbol of their present and future ambitions for a fast-developing, economically independent Yeni Türkiye (new Turkey).

Above all, the Red Apple is a symbol of a vision and quest for modern Turkey — to wield influence and hegemony well beyond its borders into Muslim-majority lands formerly ruled by the Ottomans in the Balkans, Middle East, and the Caucasus.

“When asked where they were going, they said they were ‘going to the Red Apple,’” Erdoğan said of Turkish troops who in early 2018 took part in one of three major operations Ankara has launched inside Syria in the last few years. “This is the thing. Yes, we have our Red Apple.”

To outsiders it may seem bizarre to produce the bucolic image of a fruit to project military and political ambition and power. But the Red Apple is a symbol with roots extending long before Erdoğan that equates with Turkey’s centuries-old pursuit of global power.

But what is extraordinary about this symbol that has become central to the ideology of modern Turkey is that both its origins and meaning are mysterious, even to those who use it so emphatically to promote their beliefs. As in all quest myths, such as the Holy Grail, the pursuit is as important as the end goal.

The usual explanation is that the Red Apple was a term for a globe held by the Byzantine Emperor Justinian in a giant statue that once stood outside the Hagia Sophia in Istanbul, symbolizing a desire for world domination. The symbol was then taken up by the Ottomans, Turkish nationalists, and now by Erdoğan himself as he seeks to draw inspiration from the imperial era.

For Turkish nationalists, the country’s cultural borders extend well beyond the limits of the political frontiers accepted by the country’s founder, Kemal Atatürk, when modern Turkey was created in 1923 in the wake of the Ottoman defeat in World War I and the Turkish victory in the War of Independence against Greece.

Erdoğan stated this credo plainly in a speech in November 2016: “Turkey is bigger than Turkey. We know this. We can’t fit into 780,000 square kilometers. The borders of our heart are quite different from our physical borders.”

In the last five years, Erdoğan has increasingly taken on the mantle of nationalism, and a political alliance with the Nationalist Movement Party strengthened his grip on power and helped him win the 2018 presidential election.

These same nationalists have long dreamed of far-fetched concepts like a Turan Army, a force that would include all the Turkic peoples stretching out to Central Asia to project Turkic power across the world.

The nationalist poet Ziya Gökalp, a writer oft quoted by Edoǧan in his speeches, wrote a poem in the early 20th century titled “The Red Apple” in which he declared: “Our last desire in this mortal world / We are Turkish, we will arrive to the Red Apple.”

Those images mixing the arrow-firing Turkic horsemen and the young Mehmetçikler (an affectionate term that refers to soldiers) in World War I are from a video published in August 2020 on Erdoğan’s social media channels to mark the 949th anniversary of the Battle of Manzikert.

In that battle, Seljuk Turks inflicted their first significant victory over the Byzantines in Anatolia, famously even taking the Byzantine Emperor Diogenes prisoner.

The mixing of images of different epochs in the videos — all accompanied by the frenzied strains of the Mehter Band, the Ottoman military orchestra — make clear Erdoğan’s emphasis on a consistent thread running through Turkish history that links together the millennium leading up to his own rule. These feats are united by the constant pursuit of the Red Apple.

In speeches, Erdoğan has repeatedly described Turkish history as a continual march forward, marked by heroic deeds on the way. The thread begins with Manzikert, followed by the 1453 conquest of Constantinople, the 1915 resistance of the Allied invasion at Gallipoli, and the War of Independence led by Atatürk, to name just some of the key dates.

He has, more than any Turkish leader in modern times, glorified the Ottoman era, portraying the modern republic as a continuation of that epoch and not a rejection of its terms. Among the sultans whose reputation he has sought to resurrect are Selim I, who conquered swaths of the Middle East during a reign of just eight years in the 16th century, and Abdülhamid II, long dismissed as a conservative reactionary but now portrayed as a leader who stood up to the West.

It is a vision of Turkish history as a near-mystical quest for greatness, a continuous pursuit of the Red Apple. And Erdoğan’s desire to etch himself a place in Turkish history on a scale that at the very least ranks alongside that of Atatürk has always been crystal clear. He wants his two decades of rule to be very much a part of this thread and its deeds — to go down as a modern destan (epic) in the great saga of Turkish heroism.

The ideology is not just abstract and political but also backed up by wildly popular TV dramas. Not limited to kitschy romance stories set in the present, they include historical epics such as “Diriliş: Ertuğrul,” about the early years of the Ottoman conquests, and “Payitaht: Abdülhamid,” which makes a hero out of Abdülhamid II, the last sultan to wield real power.

Erdoğan claims his building of a new Turkey is part of this historic march and a continuation of the exploits of the Seljuk warriors at Manzikert almost 1,000 years ago. This thread leads directly to the exploit that he most insistently refers to above all others: the defeat of the July 15, 2016, coup bid against his rule.

“For us, the Red Apple is a big and strong Turkey. It is the happy march of our nation which wrote epics from Manzikert to 15 July,” was how Erdoğan’s powerful communications advisor Fahrettin Altun described the videos released in August.

The attempted coup and its aftermath remain controversial outside Turkey. It was followed by a massive crackdown that encompassed opponents of Erdoğan who were deeply critical of the exiled preacher Fethullah Gülen, the person blamed for the plot. The context and timeline of key events on that fateful July night also remain unclear.

But for Erdoğan and his supporters, what happened that night was simple — the people of Turkey of all generations and sections of society rose up to mount tanks and stand in the way of armed troops to defeat a terrorist plot, thereby writing another destan in the annals of Turkish history. Every year when Turkey remembers the anniversary of the coup, billboards go up nationwide glorifying the 15 Temmuz destani, the epic of July 15. And this march towards the Red Apple continues.

In recent years, Erdoğan has taken steps to fulfill his pledge that Turkey’s destiny lies well outside its current borders. It launched three major military operations in Syria, giving Ankara de facto control of a large swath of the north of the country. Turkish soldiers were sent into Libya to ensure a favorable government remained in charge in Tripoli. Meanwhile, Turkey has sought to project its influence in Muslim regions from the Balkans (notably in Bosnia) to Africa (especially Somalia and Sudan), the Middle East, and Central Asia.

In the past few months alone, this quest for the Red Apple has been intensified, causing even greater controversy and putting Turkey at risk of severe EU sanctions. It sent hydrocarbon research vessels including the Oruç Reis — named after an Ottoman seaman regarded in the West as a pirate — into eastern Mediterranean waters, which Greece regards as a violation of its sovereignty. Most boldly of all, it gave military support to Azerbaijan’s offensive to retake control of the region of Nagorno-Karabakh.

In that conflict, Turkey deployed its arsenal of highly sophisticated drones, which had already shown their effectiveness in Libya. They are one of the key pillars of Ankara’s military strategy and feature prominently in the August videos, taking their place alongside the mustachioed, arrow-firing warriors in chainmail.

Turkey was also accused of deploying its own forces and even sending Syrian militia fighters to wage the conflict on behalf of Muslim Azerbaijan against Christian Armenia.

Azerbaijan, now repeatedly described by Erdoğan and state media as dost ve kardeş ülke (friendly and brotherly state), triumphed in the conflict, winning back control of a swath of Nagorno-Karabakh and surrounding territories. The terms of the peace deal mean that Turkey, which shares a minute but significant border with Azerbaijan’s exclave Nakhchivan, could have unfettered access to the Caspian Sea.

But as he hailed the victory by Azerbaijan, Erdoğan, in true Red Apple style, also vowed that the quest in the Caucasus was far from over.

“Azerbaijan’s saving its lands from occupation does not mean that the struggle is over. The struggle carried out in the political and military areas will continue from now on many other fronts,” he said.

The nexus of the quest for the Red Apple has always been Istanbul, the origin and inspiration of the myth, and the anniversary of its conquest in 1453 is now celebrated with increasing fervor every year, with gargantuan firework displays and reenactments. Posters with the message, “Istanbul’un fethi kutlu olsun” (congratulations on the conquest of Istanbul) go up to mark the anniversary, as if the conquest had taken place the day before.

Erdoğan, a former mayor of the city, has done more than any other leader since the Ottomans to change the face of Istanbul, building a new bridge across the Bosphorus Strait named after Sultan Selim, train and road tunnels beneath the Bosphorus, as well as a vast new airport that may one day be named after him.

Having lived in Turkey for five years from 2014-2018, I witnessed the sometimes ruthless momentum of this development drive firsthand, watching from my window as buildings and even an entire museum were demolished to make way for the hugely ambitious Galataport development on the Karaköy dockside.

But there has also been a shift in the identity of the city to project a more determinedly Islamic front, a move symbolized in 2020 by changing the great Byzantine edifice of the Hagia Sophia into a mosque and renaming it the Hagia Sophia Grand Mosque, or Ayasofya-i Kebîr Câmi-i Şerîfi.

The 1453 conquest is not just a question of history, and many around Erdoğan suspect Europeans of harboring a sneaking regret, as they look out over the mosque-studded skyline, that the Byzantines ever lost control of the city in the first place.

“The conquest of Istanbul changed the course of history and turned the Ottomans into a world state,” Erdoğan’s advisor Ibrahim Kalin wrote in 2018. “Europeans never forgave the Ottomans for taking Istanbul.”

Will this quest for the Red Apple, this surge in Turkish ambition that has ruffled the West, ever stop? Under Erdoğan at least, the answer is no — this march forward under the banner of the historical narrative that he has created must never halt. The mixture of pushing fast development, espousing nationalism while looking back on the past, is now built into the DNA of his rule.

For a leader who has mixed ideology with pragmatism, it has its limits too. Turkey has been remarkably mute over the plight of the Turkic Uighur minority in China as its own relationship grows with Beijing. China has now ratified an extradition treaty with Turkey that activists fear will be used to deport Uighurs who have taken refuge in Istanbul and other cities. Turkey has done little to champion the cause of the Tatars in Russian-annexed Crimea, largely only bringing up the issue during moments of tension with Moscow.

Erdoğan, 66, has set out development goals for Turkey with targets that ultimately lie beyond his own lifetime. The staging posts in this march are 2023, the 100th anniversary of the foundation of modern Turkey (also a presidential election year); 2053, the 600th anniversary of the conquest of Istanbul; and 2071, the millennium anniversary of the battle of Manzikert, when Erdoğan would be 117 years old.

“We will build Turkey in 2023 together with you,” he told Turkish youth in an address in 2017. “The next ‘Red Apple’ is the Turkey of 2053, where we are entrusting you with everything. Likewise, you bear the responsibility of bringing the 2071 vision to the next generations.”

newlinesmag.com

Κ. Χολέβας: Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ: ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

1

«Ες γην εναλίαν Κύπρον», όπως έγραψε ο Ευριπίδης, η διπλωματία συναντά σε κάθε βήμα της την Ιστορία. Αυτό συνέβη και κατά την επίσημη επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Μεγαλόνησο στις 31 Ιουλίου.

Η Ιστορία ήταν παρούσα όταν η Υπουργός Δικαιοσύνης της Κύπρου κ. Άννα Κουκκίδου-Προκοπίου  ξενάγησε τον Πρωθυπουργό στα Φυλακισμένα Μνήματα των ηρώων του 1955-59 και του είπε: «Αυτά τα παιδιά αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν πρώτα για την Ελλάδα. Αυτό να το θυμάστε» !

Η Ιστορία και η Παράδοση της Ορθοδοξίας ήσαν παρούσες όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος χάρισε στον Έλληνα Πρωθυπουργό μία εικόνα του Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτού της Εκκλησίας της Κύπρου, και του είπε: «Και ο Απόστολος Βαρνάβας ήταν της ημετέρας Παιδείας μετέχων», εννοώντας ότι αυτός ο σπουδαίος Άγιος των πρώτων Χριστιανικών χρόνων είχε ελληνική κλασική παιδεία.

Η γλωσσική Ιστορία του ενιαίου Ελληνισμού έκανε έντονη την παρουσία της όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης αναφέρθηκε στους δεσμούς της Κύπρου με τη Ρόδο. Είναι γνωστό ότι η Κυπριακή διάλεκτος είναι στενή συγγενής των ελληνικών διαλέκτων του ΝΑ Αιγαίου. Σε ορισμένα μάλιστα χωριά της Ρόδου  οι κάτοικοι μιλούν  όπως στα χωριά της Κύπρου.

Φυσικά στη συνάντηση ήταν παρούσες και η διπλωματία και η πολιτική και η Άμυνα.

Οι δύο πολιτικοί διακήρυξαν ότι δεν γίνεται ανεκτή η συνέχιση της παρουσίας των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Συμφώνησαν απολύτως ότι ο Ελληνισμός δεν συζητεί τη λύση δύο κρατών ή οποιαδήποτε διχοτομική πρόταση για την Κύπρο. Ήταν μία ξεκάθαρη απάντηση των δύο ηγετών στην επαναλαμβανόμενη πρόταση των κ.κ. Ερντογάν και Τατάρ. Ο Τουρκοκύπριος ψευδοπρόεδρος προσφάτως έκανε μια χαρακτηριστική δήλωση: Άλλο πράγμα η συνεργασία μας στην ταυτοποίηση αγνοουμένων και άλλο η συζήτηση για πιθανή λύση του Κυπριακού.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός ενημέρωσε όλους ότι σε κάθε συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν τού θέτει το ζήτημα της Κύπρου και εξέφρασε συγκρατημένη αισιοδοξία για την προσπάθεια βελτίωσης των Ελληνοτουρκικών και των Ευρωτουρκικών σχέσεων. Κατέστησε πάντως σαφές ότι δεν είμαστε αφελείς. Με απλά λόγια δεν περιμένουμε θαύματα και ουδείς αποκλείει να δούμε πάλι μία ενίσχυση της τουρκικής επιθετικότητας, στα λόγια και στην πράξη.

Ανακοινώθηκε επίσης ότι στις 11 και 12 Οκτωβρίου θα συνεδριάσει συμβολικά στη Ρόδο το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδος-Κύπρου.

Ο Κύπριος Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι η Κυβέρνηση της Κύπρου αναλαμβάνει να χρηματοδοτήσει την αναδάσωση των περιοχών της Ρόδου που επλήγησαν από τις πρόσφατες πυρκαγιές.

Έγινε επίσης γνωστό στο πλαίσιο της συνάντησης ότι στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου θα επαναληφθούν οι εργασίες της Τριμερούς Συνεργασίας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ.

Την ίδια ημέρα όμως συνέβη κάτι διαφωτιστικό και ανησυχητικό. Σε φιλικό αγώνα μεταξύ της Τραμπζονσπόρ και της ΑΕΚ στην Τραπεζούντα οι διαφημιστικές πινακίδες του γηπέδου καλούσαν τους Τούρκους (και άλλους) στα αγγλικά να επισκεφθούν τα Κατεχόμενα: VISIT NORTH CYPRUS. Κράτος με τέτοιο όνομα δεν υπάρχει, αλλά η Τουρκία θα κάνει εργώδεις προσπάθειες να το διαφημίσει και να αποσπάσει  αναγνωρίσεις.

Ιστορία και διπλωματία πάντα συναντώνται. Το μέτωπο του Ελληνισμού πρέπει να είναι ενιαίο: Έβρος-Αιγαίο-Κύπρος.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 5.8.2023

πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Chasing The Mirage Of Turkey’s Western Orientation

0

THE EMBASSΥ

Turkey’s president might seem like he is shifting the country’s foreign policy back to the West. But Erdogan is simply an opportunist.

Turkish voters in May re-elected Recep Tayyip Erdogan for a third five-year term as president. In the weeks since, some analysts have started to wonder whether this is the moment that Erdogan will shift Turkish foreign policy to once again align with its traditional Western orientation.

Ever since the 2016 coup attempt that threatened to forcibly remove Erdogan from power, Turkey’s veteran leader has incrementally chipped away at the country’s credentials as a stalwart member of the Western alliance. This is because Erdogan accused the West of backing the coup. The history of Erdogan’s anti-Westernism goes back further, but it has been particularly visible during the process of NATO’s expansion to bring in Sweden and Finland. Turkey spent 12 months throwing up roadblocks to prevent the accession of the two Scandinavian countries. While it finally ratified Finland’s bid, Sweden is still in the doghouse. Many in NATO, as well as officials in the U.S. government, openly question Erdogan’s commitment to the West.

That said, some also thought Erdogan’s posturing was situational — that the bluster was related to his efforts to be re-elected, and therefore it would likely pass. This perspective is misguided.

Promising Signs, But We’ve Seen It Before

The argument goes something like this: In the run-up to elections, Erdogan needed to give voters a reason to choose him. The Turkish economy is plagued by high inflation and an eroded national currency. Those chronic issues joined with a devastating series of earthquakes at the beginning of 2023 to cast a long shadow over Erdogan’s appeal. Erdogan’s entire brand is predicated on strong economic growth. In its absence, he chose to go negative, and he used the foreign policy arena to secure public support.

A hawkish posture in the Eastern Mediterranean resulted in amped-up rhetoric about invading Greek islands and taking them back for Turkey. A threat to annex Northern Cyprus was further aggravated by his recalcitrant attitude toward NATO expansion. Worse, Ankara has refused to participate in international sanctions against Russia, with credible evidence to suggest that Ankara profits from the war in Ukraine.

At home, Erdogan has flouted the rule of law to the greatest possible extent. The country does not even implement the binding rulings of the European Court of Human Rights, which has directed the release of political prisoners such as philanthropist and human rights activist Osman Kavala, among countless others.

You may wonder what all this has to do with winning public support. It’s simple: The Turkish public largely admires Erdogan’s aggressive posture on the world stage. The more Erdogan barks at the West, threatens its neighbors, and pursues what he has referred to as an independent foreign policy, the prouder voters feel. It is a society-wide reflex born out of decades of ties with the West, which many Turks believe has undermined Turkey’s prestige and its rightful place as a powerful country. The blocking of Turkey’s accession to the European Union has led to the most visible expressions of society-wide resentment.

Now that Erdogan has won re-election, should we assume that Erdogan will abandon his aggressive use of foreign policy as a tool for nationalist posturing? I would not bet the house on it. On the positive side, Erdogan has abandoned his aggressive stance toward Greece. Gone are the threats to reclaim Greek islands, as well as the number of violations of Greek airspace in the Aegean. Instead, we have seen the reinstitution of bilateral trustbuilding measures between the Greek and Turkish governments, as well as a fresh round of diplomacy aimed at finding a negotiated settlement of the Cyprus question.

At the NATO summit in Vilnius, Erdogan indicated that Turkey would take up Sweden’s membership of NATO by referring it to the Turkish parliament for ratification when it comes back into session in October. Following a decade-plus of fractured relations with key Western partners, Erdogan has made some moves to rebuild his relationships with Israel, Egypt, the United Arab Emirates, and Saudi Arabia. All of this suggests that Erdogan may have abandoned his toxic brand of foreign policy independence. Not many people in positions of authority are buying it, however — leaders are accustomed to Erdogan’s sharp U-turns.

A Duck-and-Weave Foreign Policy

The qualifying term to describe all the positive developments discussed above is “for now.” Erdogan has de-escalated tensions with Greece and Cyprus mainly because of the influence their lobbies have in Washington. Key lawmakers in Congress — such as Sen. Bob Menendez, who chairs the Senate Foreign Relations Committee — are sympathetic to the Hellenic position, which sees Erdogan as a threat. Menendez and the committee he chairs are preventing the sale of new F-16 fighter jets to Turkey. For this acquisition to go through, Turkey needs to satisfy congressional requirements and not threaten Cyprus and Greece.

Much the same can be said for his attempts to rebuild his image in Turkey’s region. Erdogan is likely to meet with Israeli Prime Minister Netanyahu, and he has already shaken hands with the Egyptian leader, Abdel Fattah el-Sisi, whom he once referred to as a tyrant. This is in addition to conducting a tour of the UAE and Saudi Arabia following his re-election. Erdogan secured notable investments and trade deals as part of that effort.

Erdogan behaves this way for now, because if he does not mend ties with the powers cited, Ankara will be isolated. How far Erdogan’s shaking of hands with regional leaders will go to actually rebuilding substantive, close ties with the countries in question can be no more than a guess.

One thing is clear, however, and has been well explained by my colleague Steven Cook, who recently wrote that Erdogan’s goal is the “pursuit of three basic foreign-policy ideas: strategic independence, power, and prosperity.”

I would add that these three identifiers mean different things to Erdogan than to his counterparts. If Ankara does manage to acquire F-16’s from Washington, there is no guarantee it will not engage in antagonistic behavior toward its Hellenic neighbors. Within NATO, let’s assume the Turkish parliament ratifies Sweden membership. Can we be certain that at some point in the near future, Erdogan would not hold up NATO business, perhaps seeking to leverage another defense acquisition from Washington? If Ankara can procure investment streams from the Gulf, how sure can we be that Erdogan will continue rebuilding substantive political dialogue with Israel?

We should abandon the notion that Erdogan’s Turkey will anchor itself with the West. Leaders like Erdogan — and perhaps Viktor Orban of Hungary — have figured out that wholesale commitment to any cause or alliance pays low dividends. What pays more is leveraging one’s position inside entities such as NATO or the European Union. For now, it fits Erdogan to suit up as a team player. Turkey will hold its local and municipal elections in May 2024, and there is strong evidence to suggest that a strong economy will not be on offer as a winning message. Around the new year, I am waiting to see which country Erdogan will demonize, as he pivots back to emphasizing an “independent” foreign policy.

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power (CMPP).  

WRITTEN BY

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power (CMPP). Follow Sinan on Twitter @SinanCiddi.

19fortyfive.com

 

Πακιστάν: Συνελήφθη ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν

1

 

Ο πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν Ιμράν Χαν κρίθηκε σήμερα ένοχος από δικαστήριο και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για μια υπόθεση δώρων, τα οποία είχε δεχθεί όταν ήταν πρωθυπουργός, μετέδωσε σήμερα η κρατική τηλεόραση, ενώ έγινε γνωστό πως ο Χαν συνελήφθη.

«Ο δικαστής Χουμαγιούν Ντιλαουάρ ανακοίνωσε πως αποδείχθηκε η εμπλοκή του σε πρακτικές διαφθοράς», μετέδωσε η πακιστανική τηλεόραση. Ο Ιμράν Χαν, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός μέχρι τον Απρίλιο του 2022, δεν ήταν παρών στη δίκη και ο δικαστής διέταξε τη σύλληψή του.

Ο δικηγόρος του Χαν, ο Ιντάζαρ Χουσάιν Παντζούθα, δήλωσε λίγο αργότερα τηλεφωνικά στο Ρόιτερς πως η πακιστανική αστυνομία συνέλαβε τον πρώην πρωθυπουργό στην κατοικία του στη Λαχόρη.

Σύμφωνα με νομικούς εμπειρογνώμονες, η καταδίκη του στην υπόθεση αυτή μπορεί να βάλει τέλος στις ελπίδες του Χαν να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές που θα πρέπει να διεξαχθούν πριν από τις αρχές Νοεμβρίου.

Όπως ανακοίνωσε ο υπουργός πληροφοριών του Πακιστάν «η καταδίκη του δεν σχετίζεται με τις εκλογές».

Ο ίδιος πάντως σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ανέφερε πως «η σύλληψή του ήταν αναμενόμενη» και κάλεσε τους υποστηρικτές του να διαδηλώσουν ειρηνικά.

Σύμφωνα με διεθνή μέσα ενημέρωσης ο Χαν αναμένεται να μεταφερθεί στο Ισλαμαμπάντ.

https://www.kathimerini.gr/world/562556206/pakistan-synelifthi-o-proin-prothypoyrgos-imran-chan/

Ρωσία και Ουκρανία αντάλλαξαν σώματα νεκρών στρατιωτών

0

Σε πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ του ουκρανικού στρατού και του ρωσικού πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή των σορών των στρατιωτών που έπεσαν  στις ζώνες των μαχών.

Η Μόσχα παρέδωσε 44 σορούς στην Ουκρανία, ενώ το Κίεβο παρέδωσε 160 σορούς στη Ρωσία, όπως δήλωσε στο RBC ο βουλευτής της Κρατικής Δούμας και εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας συντονισμού για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία, Σαμσαΐλ Σαραλίγεφ. Αυτό ανακοίνωσε και η ουκρανική πλευρά το πρωί της 4ης Αυγούστου.

Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία και η Ουκρανία βρίσκονται σε κατάσταση σύγκρουσης, μια τέτοια ανταλλαγή είναι ένα σημαντικό βήμα στο πλαίσιο των προσπαθειών διατήρησης των ανθρωπιστικών προτύπων.

Η ανταλλαγή νεκρών στρατιωτών επιτρέπει στις οικογένειες και τους αγαπημένους των θυμάτων να θάψουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα με αξιοπρέπεια.

Ο Σαραλίγεφ δεν έδωσε λεπτομέρειες, ωστόσο, νωρίτερα είχαν ήδη πραγματοποιηθεί τέτοιες ανταλλαγές μεταξύ των δύο πλευρών της σύγκρουσης.

https://echedoros.blog/2023/08/05/%cf%81%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%b1%ce%bd-%cf%83%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/