Αρχική Blog Σελίδα 1609

Μύλος στο Νίγηρα: Όχι επέμβαση λέει η Ιταλία – Φεύγουν όλοι οι Κινέζοι – Σιωπηρή παράταση στο τελεσίγραφο της ECOWAS – Άνω κάτω οι πτήσεις στην κεντρική Αφρική

0

Οι ηγέτες της Οικονομικής Κοινότητας Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) θα συνεδριάσουν εκτάκτως την Πέμπτη στην Αμπούτζα, με αντικείμενο την κατάσταση στον Νίγηρα, όπως ανακοίνωσαν σήμερα, λίγες ώρες αφότου έληξε το τελεσίγραφο που είχαν δώσει στους πραξικοπηματίες, ζητώντας την αποκατάσταση του εκλεγμένου προέδρου Μοαμέντ Μπαζούμ.

«Οι ηγέτες του ECOWAS θα εξετάσουν την πολιτική κατάσταση και τις πρόσφατες εξελίξεις στον Νίγηρα» αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο οργανισμός αυτός, ο οποίος είχε απειλήσει με πιθανή προσφυγή στη βία εάν οι στρατιωτικοί δεν αποκαθιστούσαν τη συνταγματική τάξη μέχρι την Κυριακή. Η στρατιωτική χούντα ωστόσο έκλεισε τον εναέριο χώρα του Νίγηρα και προειδοποίησε ότι θα «υπερασπιστεί» τη χώρα. «Οι ένοπλες δυνάμεις του Νίγηρα και όλες οι δυνάμεις ασφαλείας και άμυνας, με την αδιάκοπη στήριξη του λαού μας, είναι έτοιμες να υπερασπιστούν την ακεραιότητα του εδάφους μας» ανέφερε η ανακοίνωση που διάβασε ένας εκπρόσωπος της χούντας στην εθνική τηλεόραση.

Ο Νίγηρας είναι μια περίκλειστη χώρα, με μέγεθος διπλάσιο της Γαλλίας. Υπό φυσιολογικές συνθήκες πολλές πτήσεις από και προς άλλες χώρες της Αφρικής περνούν από τον εναέριο χώρο του. Η γαλλική εταιρεία Air France ανέστειλε τις πτήσεις από και προς την Ουαγκαντούγκου της Μπουρκίνα Φάσο και το Μπαμακό, στο Μαλί –χώρες που συνορεύουν με τον Νίγηρα– μέχρι τις 11 Αυγούστου και ανέφερε ότι άλλες πτήσεις μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο.

Αφρικανικές και δυτικές χώρες επέβαλαν κυρώσεις και περιέκοψαν την οικονομική βοήθειά τους προς τον Νίγηρα, προσπαθώντας να πιέσουν τη χούντα. Η Γερμανία ανακοίνωσε σήμερα ότι εξετάζει κυρώσεις, ωστόσο ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Αντόνιο Ταγιάνι, είπε σε μια συνέντευξή του ότι η ECOWAS θα πρέπει να παρατείνει τη διορία που είχε δώσει στους στρατιωτικούς. «Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της διπλωματίας» είπε στην εφημερίδα La Stampa ο Ταγιάνι. «Είναι σωστό να ελευθερωθεί ο Μπαζούμ, όμως δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς. Οι ΗΠΑ είναι πολύ επιφυλακτικές, είναι αδιανόητο να ξεκινήσουν μια στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα», πρόσθεσε.

Η Γαλλία κάλεσε τους πολίτες της να μην ταξιδεύουν στον Νίγηρα ενώ η κινεζική πρεσβεία στη Νιαμέι ανακοίνωσε ότι οι Κινέζοι που βρίσκονται στη χώρα αυτήν θα πρέπει να φύγουν αν δεν έχουν κάποιον συγκεκριμένο λόγο να μείνουν.

Ο ίδιος ο Μπαζούμ, σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα, έγραφε ότι είναι όμηρος και κάλεσε τις ΗΠΑ και τη διεθνή κοινότητα να αποκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη στον Νίγηρα.

epa10788511 A supporter of the military painted the flags of Niger and Russia on his body during a rally in Niamey, Niger, 06 August 2023, (issued 07 August 2023). Thousands of pro-junta supporters gathered in a stadium to show their support for the military coup ahead of the deadline give by the Economic Community of West African States, (ECOWAS), to free and re-instate democratically elected President Mohamed Bazoum. EPA/ISSIFOU DJIBO

Με πληροφορίες από AFP-Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ- / Φ.Γ.
Αμπούτζα, Νιγηρία

https://hellasjournal.com/2023/08/milos-sto-nigira-ochi-epemvasi-lei-i-italia-fevgoun-oli-i-kinezi-siopiri-paratasi-sto-telesigrafo-tis-ecowas-ano-kato-i-ptisis-stin-kentriki-afriki-videos/

Αλ. Παπαχελάς: η ιστορία μιας τροπολογίας

2

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ελλάδα και ΗΠΑ διαπραγματεύονταν το 2021 και για μεγάλο διάστημα την ανανέωση της συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας. Η Αθήνα είχε δύο στόχους: να συμπεριλάβει στη συμφωνία αμερικανικές βάσεις σε περιοχές που θεωρούνται «ευαίσθητες» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να λάβει κάποιες εγγυήσεις για την αμερικανική βούληση να διασφαλιστεί η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο τραπέζι έπεσαν δύο ιδέες ως προς τις νέες βάσεις, η Αλεξανδρούπολη και η Σκύρος. Το διπλωματικό ρεπορτάζ της εποχής έλεγε πως από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα έφυγε μια πρόταση που συμπεριλάμβανε και τις δύο βάσεις. Η πρόταση όμως απορρίφθηκε ως προς τη Σκύρο από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο. Το επιχείρημα ήταν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε την αντίδραση της Αγκυρας. Ακόμη και για την Αλεξανδρούπολη διατυπώθηκαν αντιρρήσεις. Αξίζει να θυμηθούμε βέβαια ότι αυτό ήταν πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η πρόταση για να μπει η Αλεξανδρούπολη στη λίστα των βάσεων εγκρίθηκε με τη σαφή επισήμανση ότι η αμερικανική παρουσία εκεί δεν θα έπρεπε να είναι εμφανής. Γι’ αυτό, αν παρατηρήσει κανείς, πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί ή αξιωματούχοι χαρακτηρίζουν τις επισκέψεις τους εκεί «ιδιωτικές». Ελληνες διπλωμάτες έφεραν αντιρρήσεις για την υπογραφή της συμφωνίας, με το επιχείρημα ότι δεν επιτεύχθηκαν αρκετά ανταλλάγματα. Μητσοτάκης και Δένδιας επέμεναν, όμως, θεωρώντας ότι η αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη είχε στρατηγική σημασία και σημειολογία. Δικαιώθηκαν από τις αντιδράσεις της Αγκυρας και τις μετέπειτα εξελίξεις.

Κανείς στην Ουάσιγκτον δεν σχεδιάζει την άμεση απόκτηση βάσης σε κάποιο ελληνικό νησί.

Στο ζήτημα των εγγυήσεων δόθηκε η επιστολή Μπλίνκεν, που όμως απέχει πολύ από το «ιερό δισκοπότηρο» των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, την περίφημη επιστολή Μπίτσιου – Κίσινγκερ.

Τι σημαίνει τώρα η τροπολογία; Στελέχη του ελληνοαμερικανικού λόμπι, τα οποία διεξάγουν έναν συνεχή «ανταρτοπόλεμο» με το αμερικανικό βαθύ κράτος, που έχει μείνει προσκολλημένο στο δόγμα «δεν κάνουμε τίποτα που να ενοχλεί την Τουρκία», βοήθησαν να συνταχθεί. Σκοπός, (α) να συνταχθεί μια υπεύθυνη έκθεση προς τα μέλη του Κογκρέσου που να εξηγεί τη σημασία της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, ώστε να πειστεί το Κογκρέσο να δώσει το ok για σημαντικά μεταχειρισμένα εξοπλιστικά συστήματα προς την Ελλάδα, και (β) να πείσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες να τοποθετηθούν στο ζήτημα της δημιουργίας νέων βάσεων σε ελληνικά νησιά. Αυτή είναι η ιστορία της τροπολογίας. Κανείς στην Ουάσιγκτον δεν σχεδιάζει την άμεση απόκτηση βάσης σε κάποιο νησί. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην κατηγορία «Αύγουστος είναι, φασαρία να γίνεται».

Καθημερινή

Ο Σίσι πρότεινε στον Μητσοτάκη 4μερη Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας-Αιγύπτου;

1

Πρότεινε ο Αιγύπτιος πρόεδρος τετραμερή Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας-Αιγύπτου για την «διευθέτηση» θεμάτων της νοτιοανατολικής Μεσογείου; Αυτό αποκαλύπτει αραβικός ιστότοπος και αναδημοσιεύει η ιστοσελίδα antitheto.gr .

Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα διαψεύδουν το ρεπορτάζ της αραβικής ιστοσελίδας που έχει πάντως ενδιαφέρον:

Το αιγυπτιακό σχέδιο για συνάντηση Κορυφής Σίσι, Ερντογάν, Μητσοτάκη, Χριστοδουλίδη, προκειμένου να «επιλυθούν» τα προβλήματα της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, πρότεινε ο Αιγύπτιος πρόεδρος, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, στον Ελληνα πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη,κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνάντησής τους, στη νέα πόλη του Ελ Αλαμέϊν, στην Αίγυπτο, όπως υποστηρίζει σε δημοσίευμά του ο αραβικός ιστότοπος, με έδρα το Λονδίνο, Al-Araby Al-Jadeed.

Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γίνεται λόγος για λίαν περίεργες μεθοδεύσεις «μυστικής διπλωματίας», οι οποίες ανοίγουν τον δρόμο για «διευθετήσεις» – πακέτο των ελληνοτουρκικών και σειράς καυτών ζητημάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, ερήμην του ελληνικού λαού.

Το antitheto.gr έχει επανειλημμένως επισημάνει ότι, στο πλαίσιο της αποκατάστασης των σχέσεων Αιγύπτου – Τουρκίας, οι οποίες ήταν παγωμένες επί σειρά πολλών ετών, θα επιχειρηθεί και το άνοιγμα του διαλόγου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ Αιγύπτου – Τουρκίας. Κάτι που, αντικειμενικά, αφορά άμεσα τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο.

Ενδεικτικό, εξάλλου, είναι και το σχετικό δημοσίευμα του site, militaire.gr.

Αίγυπτος – Τουρκία: Προς οριοθέτηση τουρκο-αιγυπτιακής ΑΟΖ

Επίσης, ότι στην πορεία για την εξομάλυνση των αγυπτιο-τουρκικών σχέσεων, σχεδιάζεται επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου στην Τουρκία, κατόπιν πρόσκλησης που ήδη του έχει κάνει ο Ταγίπ Ερντογάν.

Συνάντηση Μητσοτάκη – Σίσι με το Κάιρο να “καλοκοιτάει” την Άγκυρα

Τετραμερής

Ειδικότερα, σύμφωνα με υψηλόβαθμη αιγυπτιακή διπλωματική πηγή, την οποία επικαλείται ο αραβικός ιστότοπος, Al-Araby Al-Jadeed, «ο Αλ Σίσι παρουσίασε στον Έλληνα πρωθυπουργό το αιγυπτιακό όραμα για διεξαγωγή τετραμερούς Συνόδου Κορυφής στο Κάιρο την επόμενη περίοδο, στην οποία θα συμμετέχουν οι Αίγυπτος, Ελλάδα, Τουρκία και η Κύπρος, προκειμένου να συζητηθούν οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και να γεφυρωθούν οι απόψεις για την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και το ενδεχόμενο ένταξης της Τουρκίας σε ένα φόρουμ του Αερίου Ανατολικής Μεσογείου».

Άραγε, εάν ισχύουν αυτές οι «διαρροές» εκ μέρους αιγυπτιακών διπλωματικών κύκλων, τι απάντηση έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον Αιγύπτιο πρόεδρο; Συμφώνησε ή όχι; Έως τώρα, τόσο το μέγαρο Μαξίμου όσο και το υπουργείο Εξωτερικών (στην Αίγυπτο βρέθηκαν και οι υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, Γ. Γεραπετρίτης και Ν. Δένδιας), έχουν περιβάλει την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Αίγυπτο με πέπλο σιωπής.

Επιπλέον, ακόμα και εάν δεν προχωρήσουν άμεσα τα σχέδια περί τετραμερούς συνάντησης, δεδομένου ότι δύσκολα η Τουρκία θα δεχτεί να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με την Κύπρο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι διατεθειμένη να δώσει το πράσινο φως, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την είσοδο της Τουρκίας στο Φόρουμ φυσικού αερίου.

Να σημειωθεί ότι το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες ιδιαίτερα ΗΠΑ-ΕΕ προωθούν την θέση περί ένταξης της Τουρκίας στο Eastern Mediterranean Gas Forum. Το EMGF, ως γνωστόν, ιδρύθηκε το 2019. Σε αυτό μετέχουν οι Αίγυπτος, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος, Ιορδανία, Ισραήλ και Παλαιστίνη.

«Διευθετήσεις» στην Ανατολική Μεσόγειο

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Al-Araby Al-Jadeed, η ίδια «υψηλόβαθμη αιγυπτιακή διπλωματική πηγή αποκάλυψε ότι στη συνάντησή τους, οι Αλ Σίσι και Κυριάκος Μητσοτάκης συζήτησαν ρυθμίσεις για την αναδιαμόρφωση των σχέσεων στην περιοχή της Α.Μεσογείου, προσπάθειες τερματισμού των συγκρούσεων στην περιοχή και επίτευξη συμφωνιών μεταξύ των μερών (σ.σ. όλων), ούτως ώστε να αξιοποιηθούν στο έπακρο οι πόροι της περιοχής».

Ο Αιγύπτιος διπλωμάτης, συνεχίζει η Al-Araby Al-Jadeed, ανέφερε ότι «η σύνοδος κορυφής προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί μετά την επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου στην Άγκυρα, το ερχόμενο χρονικό διάστημα, και αφού ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ολοκληρώσει την περιοδεία του στη Βόρεια Αφρική, περιλαμβανομένης της Λιβύης, για την οποία αυτή τη στιγμή διεξάγονται συζητήσεις μεταξύ Καΐρου και Αγκυρας».

Ο ίδιος διπλωμάτης, σημειώνει ο ιστότοπος, εξήγησε ότι «ο Σίσι διαβεβαίωσε τον Κ.Μητσοτάκη ότι η Αίγυπτος επιθυμεί την συνεργασία με την Ελλάδα και με την Κύπρο και ότι δεν σκοπεύει να κάνει κανένα βήμα με την Τουρκία που θα έβλαπτε την Αθήνα και τη Λευκωσία».

Επιπλέον, ότι «επιθυμεί να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ των δύο χωρών, προκειμένου να τερματιστεί η σύγκρουση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας και να ηρεμήσει η κατάσταση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».

Μυστική διπλωματία

Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο διπλωμάτη, «ο Έλληνας πρωθυπουργός εξέφρασε επιφυλακτική έγκριση για τη σύνοδο κορυφής, ζητώντας περισσότερες εγγυήσεις σχετικά με τη σοβαρότητα της Τουρκίας να εμπλακεί σε αυτές τις διαπραγματεύσεις και να αλλάξει την προσέγγιση της με βάση μεμονωμένες κινήσεις. Αποκάλυψε ότι και η κυπριακή πλευρά χαιρέτισε το αιγυπτιακό βήμα».

Εάν πράγματι έδωσε την -έστω και συγκρατημένη- έγκρισή του στον Αιγύπτιο πρόεδρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιβάλλεται να το διευκρινίσει το μέγαρο Μαξίμου. Πόσο μάλλον, όταν τέτοιου είδους συζητήσεις για τόσο σοβαρά ζητήματα, όταν δεν συνοδεύονται από την πληροφόρηση της ελληνικής κοινής γνώμης, συνιστούν «μυστική διπλωματία».

ΑΟΖ Αιγύπτου – Τουρκίας

Ο ιστότοπος, Al-Araby Al-Jadeed, σημειώνει ότι στις αιγυπτιο-τουρκικές σχέσεις σημειώθηκε αξιοσημείωτη πρόοδος στην άνοδο του επιπέδου της διπλωματικής εκπροσώπησης μεταξύ των δύο χωρών σε επίπεδο πρεσβευτών.

Προσθέτει, δε, ότι διπλωματικές πηγές επιβεβαίωσαν στο Al-Araby Al-Jadeed ότι «το θέμα του καθορισμού των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών (σ.σ. Αιγύπτου – Τουρκίας) βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας της επικείμενης συνάντησης Ερντογάν – Αλ Σίσι, όπως και ο «φάκελος της Λιβυκής κρίσης».

Εκτός το Καστελόριζο

Ο ιστότοπος, επίσης, παρατηρεί ότι «το Κάιρο δεν έχει αποφασίσει ακόμη τα του «φακέλλου» καθορισμού των θαλάσσιων συνόρων με την Αθήνα, προκειμένου να μην προδικαστούν τα τουρκικά συμφέροντα» (!).

Ως γνωστόν, η οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου είναι μερική, φτάνει στο ύψος της Ρόδου και «αγνοεί» το σύμπλεγμα της Μεγίστης, το οποίο η Αγκυρα θέλει με απειροελάχιστη επήρεια.

Ο ιστότοπος, τέλος, αναφέρει ότι ο πρώην βοηθός υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου, πρέσβης, Rakha Ahmed Hassan, σε συνέντευξή του στο Al-Araby Al-Jadeed δήλωσε ότι «οι χώρες της τριμερούς συμμαχίας (Αίγυπτος, Κύπρος και Ελλάδα) ελπίζουν ότι η βελτίωση των σχέσεων Αιγύπτου και Τουρκίας θα έχουν θετική αντανάκλαση στη γενική κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα υπό το φως της επικείμενης συνάντησης μεταξύ των προέδρων της Τουρκίας και της Αιγύπτου.

Ίσως, μάλιστα, ο Σίσι να ζητήσει από τον Ερντογάν να επιτρέψει στις δύο χώρες να εξερευνήσουν φυσικό αέριο το επόμενο διάστημα».

https://www.militaire.gr/o-sisi-proteine-ston-mitsotaki-4meri-elladas-kyproy-toyrkias-aigyptoy/

Σχολιασμός της γνώμης τεσσάρων αναλυτών σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου: Κάπου κάνετε μεγάλο λάθος κύριοι…

5

Στιγμιότυπο από την Πολυεθνική Άσκηση Ναρκοπολέμου «ΑΡΙΑΔΝΗ 20». Φωτογραφία Πολεμικό Ναυτικό – Hellenic Navy, Facebook

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΤΣΟΥΦΡΟΥ*

Σε συνέχεια του άρθρου μου με τίτλο «Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και εφικτή και νόμιμη», το οποίο ανάρτησε η φιλόξενη ηλεκτρονική εφημερίδα Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατίου (βλέπε ΕΔΩ), επανέρχομαι δριμύτερος για έναν εποικοδομητικό, όπως πιστεύω,  διάλογο με αφορμή την γνώμη που διατυπώνουν τέσσερις έγκριτοι αναλυτές (Α. Διακόπουλος, Π. Λιάκουρας, Κ. Υφαντής και Κ. Φίλης) στο φύλλο της Καθημερινής της Κυριακής 31ης Ιουλίου 2023 υπό τον τίτλο «Ελληνοτουρκικά: Ιχνηλατώντας τον δρόμο για την Χάγη» (βλέπε ΕΔΩ).

Ανένταχτος, υπηρετώ κατά συνείδηση την αλήθεια και τον ορθό και ασυμβίβαστο νομικό λόγο, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος και χωρίς βεβαίως να διεκδικώ το αλάθητο.

Κατά την ταπεινή μου λοιπόν γνώμη και με όλο τον σεβασμό στην διαφορετική άποψη, βασικό στοιχείο ενός ειλικρινούς και έντιμου διαλόγου, η συλλογιστική της ανάλυσης των «τεσσάρων» στο συγκεκριμένο ζήτημα της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου (για να περιοριστώ αποκλειστικά στο ταλαίπωρο αυτό θέμα το οποίο οι «τέσσερις» σχολιάζουν από κοινού σε δύο παραγράφους) πάσχει επειδή κινείται εκτός του πλαισίου της νομικής πραγματικότητας, ερχόμενη σε ευθεία ρήξη με την διεθνή νομιμότητα για την οποία οι ίδιοι επιδεικνύουν, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν, ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως ακόμη και υπερβάλλοντα ζήλο, υπό μία άλλη οπτική γωνία.

  • Παραθέτω αυτούσιες τις δύο επίμαχες παραγράφους της ανάλυσή τους, αφήνοντάς τες και στην βάσανο της κρίσης των αναγνωστών, ειδικών και μη:

«είναι αλυσιτελής η πρόταση για άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο προκειμένου να φέρουμε την Άγκυρα προ τετελεσμένων. Είναι προφανές ότι όμορες [εννοούν προφανώς γειτονικές] χώρες, όπως η Αίγυπτος, σημαντικός περιφερειακός δρων και εκ των σημαντικότερων αραβικών κρατών, με τις οποίες επιθυμούμε μια σχέση εμπιστοσύνης και λειτουργική, θα προβληματίζονταν, ενώ στα μάτια της διεθνούς κοινότητας θα εμφανιζόμασταν περιφρονητικοί έναντι προνοιών του Δικαίου της Θάλασσας που κατά τα άλλα επικαλούμαστε.

Το σημαντικότερο: Η Άγκυρα θα προσπαθούσε άμεσα, αφού πρώτα μας κατήγγελλε για αποκλεισμό της, να παραβιάζει την συμφωνία μας με την Λευκωσία με διάφορους τρόπους (ερευνητικά, πλωτά γεωτρύπανα κ. ά.) και εμείς θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να την υπερασπιζόμαστε επιχειρησιακά μόνιμα και μόνοι μας, δεδομένης της αντικειμενικής αδυναμίας τη Κύπρου» (τα πλάγια γράμματα είναι δικά μου).

Ως γνωστόν, η οριοθέτηση χωρεί μεταξύ δύο κρατών, οι ακτές των οποίων είτε παράκεινται είτε αντίκεινται. Τότε και μόνον τότε οι αντίστοιχες προβολές τους στην θάλασσα συναντώνται και επικαλύπτονται, καθιστώντας αναγκαία την οριοθέτηση των εκατέρωθεν θαλάσσιων ζωνών κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας είτε με συμφωνία μεταξύ των δύο ενδιαφερόμενων παράκτιων κρατών είτε με προσφυγή στην διεθνή δικαιοσύνη ή στην διαιτησία.

Οι ληπτέες υπόψη για τους σκοπούς της οριοθέτησης ακτές στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως προκύπτει από την σύγκριση του γνωστού τουρκικού χάρτη του Μαρτίου 2020 (28ος έως 32ος μεσημβρινός, βλέπε προσαρτημένο χάρτη στο έγγραφο Α/74/757 της Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2020 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ), με τον αποκαλούμενο «χάρτη της Σεβίλλης» (βλέπε ΕΔΩ, στην σελίδα 95), ο οποίος αποτυπώνει εν τέλει το πρώτο από τα τρία στάδια της γνωστής νομολογιακώς ως οριοθετικής διαδικασίας (σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της 3ης Φεβρουαρίου 2009 στην υπόθεση της θαλάσσιας οριοθέτησης στην Μαύρη Θάλασσα, Ρουμανία κατά Ουκρανίας, σκέψεις 115 επ., ΕΔΩ), αλλά και  με τις διεθνείς συμφωνίες που συνήψαν η Αίγυπτος με την Κύπρο (30ος μεσημβρινός στα δυτικά) και με την Ελλάδα (28ος μεσημβρινός στα ανατολικά), είναι οι περικλειόμενες μεταξύ του 28ου και του 32ου μεσημβρινού.

Επίσης, μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου παρεμβάλλονται με κατεύθυνση από βορρά προς νότο οι ακτές του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου και από ανατολή προς δύση οι δυτικές ακτές της Κύπρου και οι ανατολικές ακτές της Κρήτης αντίστοιχα.

Υπό την έννοια αυτή, ναι μεν οι ακτές της Αιγύπτου και της Τουρκίας αντίκεινται γεωγραφικώς, πλην όμως παρεμβάλλονται οι ακτές τρίτων παράκτιων κρατών οι οποίες διακόπτουν την συγκεκριμένη σχέση των αιγυπτιακών ακτών με τις τουρκικές.

Το γεγονός μάλιστα ότι η απόσταση μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας είναι κατά προσέγγιση η ίδια με την απόσταση μεταξύ Κρήτης και Κύπρου ενισχύει την άποψη ότι ο τίτλος των μεν δεν είναι ισχυρότερος των δε λόγω ακριβώς του ίδιου βαθμού εγγύτητας.

Ειδικότερα, πέραν του ότι πάγια στρατηγική της Ελλάδας είναι, σύμφωνα με επανειλημμένες επίσημες δηλώσεις, η σύναψη συμφωνιών οριοθέτησης με όλες τις γειτονικές της χώρες (βλέπε λεπτομερέστερα προαναφερθέν άρθρο μου στην Hellas Journal), η μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου οριοθέτηση ούτε θίγει τα έννομα συμφέροντα ούτε παραβιάζει τα δικαιώματα της Αιγύπτου.

Αν μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας δεν παρεμβάλλονταν το νησιωτικό τόξο, το νησιωτικό σύμπλεγμα και η Κύπρος, τότε η μέση γραμμή μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών τους θα εξέφραζε πλήρως το επιδιωκόμενο δίκαιο της σχετικής οριοθέτησης αποτέλεσμα.

Γεγονός όμως είναι ότι η ακτινοειδής προβολή των ακτών του νησιωτικού τόξου, σε συνδυασμό με την ακτινοειδή προβολή του νησιωτικού συμπλέγματος και την προβολή των ακτών μεταξύ Κρήτης και Κύπρου και την συνακόλουθη επικάλυψή τους, διακόπτει, λόγω ακριβώς της παρεμβολής τους, οποιαδήποτε σχέση μετωπικότητας μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας, δημιουργώντας ένα ελληνο-κυπριακό ανάχωμα το οποίο, ανεξάρτητα από τον αποδοτέο βαθμό επήρειας στο σύμπλεγμα του Καστελλορίζου, ενώνοντας τις ζώνες δικαιοδοσίας των δύο κρατών, λειτουργεί ως ομφάλιος λώρος που τις συνδέει.

Το συγκεκριμένο προς οριοθέτηση μεταξύ πλειόνων παράκτιων κρατών θαλάσσιο τμήμα συμπίπτει με το προς νότον όριο των επικαλυπτόμενων μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου διεκδικούμενων ζωνών δικαιοδοσίας, χωρίς να θίγονται οποιαδήποτε έννομα συμφέροντα ή δικαιώματα της Αιγύπτου.

Επείγει λοιπόν η οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ώστε να μην βρεθούμε για δεύτερη φορά προ τετελεσμένων μέσω της, αργά ή γρήγορα αλλά αναπότρεπτα, σύναψης συμφωνίας μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας, όπως άλλωστε υπαινίσσεται και ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς με άρθρο του τιτλοφορούμενο «Ελληνοτουρκικά: κανόνες, συμβιβασμοί, υποχωρήσεις» στο ίδιο φύλλο της Καθημερινής.

Ο πρώην ΥΠΕΞ, «θεωρ[εί] πιθανό να υπάρξει στο άμεσο μέλλον συμφωνία ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία για την μεταξύ τους ΑΟΖ, στην οποία δεν αποκλείεται να συμπεριληφθεί και εκείνο το τμήμα θαλάσσης που η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε λανθασμένα να μείνει εκτός της ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας» (βλέπε ΕΔΩ) (η έμφαση είναι δική μου).

Εξ άλλου, ο χαρακτηρισμός της πρότασης για άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο ως αλυσιτελούς, δηλαδή ως μάταιης, μη αναγκαίας, ανωφελούς ή ασύμφορης, για να χρησιμοποιήσω ορισμένα από τα ηχηρά συνώνυμα του επιθετικού αυτού προσδιορισμού, δεν είναι απλώς αφελής αλλά και άκρως επιφανειακός, αν λάβουμε υπόψη και τον υποτιθέμενο σκοπό που συνίσταται κατά τους «τέσσερις» στο να φέρουμε την γείτονα προ τετελεσμένων.

Υπενθυμίζω ότι το 2019 η Τουρκία οριοθέτησε με την σπαρασσόμενη από έναν εμφύλιο πόλεμο Λιβύη την μεταξύ τους (;) ΑΟΖ, εκλαμβάνοντας ως ληπτέα υπόψη για τους σκοπούς της οριοθέτησης λιβυκή ακτή το τμήμα εκείνο της παράκτιας Ανατολικής Λιβύης το οποίο εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να βρίσκεται εκτός του ελέγχου της «νόμιμης» ή «διεθνώς αναγνωρισμένης» λιβυκής κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντας τις τουρκικές ακτές ως αντικείμενες των λιβυκών και αγνοώντας απροκάλυπτα την παρουσία των νησιωτικών εδαφών της Ελλάδας, η παρεμβολή των οποίων διακόπτει οποιαδήποτε σχέση των ακτών των δύο μερών ως ευθέως αντικειμένων (που ούτως ή άλλως δεν είναι ούτε από γεωγραφική άποψη).

Αποκλείοντας έτσι την γεωγραφική επικάλυψη της προβολής τους, η παρεμβολή των ελληνικών και κυπριακών νησιωτικών εδαφών έχει ως αποτέλεσμα να αποδεικνύεται αδύνατη η χάραξη κοινών τουρκο-λιβυκών θαλάσσιων ορίων.

Η ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία του 2020 η οποία απορροφά στο σύνολό της την οριοθέτηση του τουρκο-λιβυκού μνημονίου αγνοεί παντελώς την ύπαρξη της δεύτερης, καθιστώντας την και στην πράξη ανυπόστατη. Επρόκειτο δηλαδή για εσπευσμένη στρατηγική κίνηση απεγκλωβισμού από το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο με απτά όμως νομικά αποτελέσματα.           Όσον αφορά ειδικότερα τον υποτιθέμενο προβληματισμό της Αιγύπτου από την συμφωνία Ελλάδας και Κύπρου, η οποία θα κλόνιζε δήθεν την λειτουργική της σχέση εμπιστοσύνης με την Ελλάδα,  αποφασιστικής σημασίας είναι συναφώς η εν τοις πράγμασι στάση της ίδιας της Αιγύπτου πέρα από τις φλύαρες υποθέσεις.

Πρώτον, με την συμφωνία οριοθέτησης του 2003, η Αίγυπτος αναγνωρίζει υπέρ της νησιωτικής Κύπρου όχι απλώς το πλήρες δικαίωμά της σε ΑΟΖ αλλά και την πλήρη επήρειά της στην οριοθετική διαδικασία βάσει της μέσης γραμμής (βλέπε χάρτη, ΕΔΩ). 

Δεύτερον, ο χαρακτηρισμός του τουρκο-λιβυκού μνημονίου του 2019 από την Αίγυπτο (έγγραφο Α/74/628 της 23ης Δεκεμβρίου 2019 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ), την Ελλάδα (έγγραφο Α/74/706 της 14ης Φεβρουαρίου 2020 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ) και την Κύπρο (έγγραφο A/74/824-S/2020/332 της 24ης Απριλίου 2020 προς τον γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ) ως ανυπόστατης (null and void) διεθνούς πράξης  σημαίνει ότι και οι τρεις χώρες ενστερνίζονται την άποψη ότι η παρεμβολή ενός τρίτου παράκτιου κράτους μεταξύ άλλων δύο διακόπτει την σχέση των ακτών τους ως αντικειμένων ή και παρακειμένων, καθιστώντας ανέφικτη την μεταξύ τους οριοθέτηση.

Η κραυγαλέα ομοιότητα της υπόθεσης της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας του 1969 την οποία υποστήριξα εξ αρχής και για την οποία λοιδορήθηκα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δανία και Κάτω Χώρες συνήψαν το 1965 συμφωνία οριοθέτησης της μεταξύ τους (;) υφαλοκρηπίδας με βάση την μέση γραμμή, υποστηρίζοντας ότι οι ακτές τους τελούν σε σχέση μετωπικότητας και αγνοώντας ως μη υπάρχουσα την παρεμβαλλόμενη Γερμανία.

Το ΔΔ δεν κλήθηκε να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα αλλά να υποδείξει στα τρία διάδικα κράτη τις αρχές και τους κανόνες που διέπουν την θαλάσσια οριοθέτηση γενικώς και ειδικότερα στην συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.

Το ΔΔ έκρινε όμως ως παρεμπίπτον (obiter dictum) ότι οι δανικές και οι ολλανδικές ακτές ούτε αντίκεινται ούτε παράκεινται, με αποτέλεσμα η συναφθείσα μεταξύ τους συμφωνία να μην πληροί τα αναγκαία για την οριοθέτηση κριτήρια της ευθείας μετωπικότητας ή της άμεσης πλευρικής γειτνίασης.

Στην πράξη, η συμφωνία του 1965 καταργήθηκε με νεότερες συμφωνίες του 1971 μεταξύ των τριών κρατών, συμμορφούμενων προς την απόφαση του ΔΔ, και η Δανία δεν διαθέτει έκτοτε κοινό θαλάσσιο όριο με τις Κάτω Χώρες (βλέπε χάρτες: ΕΔΩ και ΕΔΩ).

Τρίτον, η ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία του 2020 έρχεται να επιβεβαιώσει με πανηγυρικό τρόπο όχι μόνον την συναντίληψη των δύο μερών περί του ανυπόστατου χαρακτήρα του τουρκο-λιβυκού μνημονίου αλλά και, κυρίως, την ανάγκη ολοκλήρωσης («completion») της μερικής οριοθέτησης με την επέκταση της οριογραμμής τόσο προς ανατολάς όσο και προς δυσμάς, όπερ σημαίνει ότι η χάραξή της δεν σταματά προφανώς στον 28ο μεσημβρινό.

Το άρθρο 1, υπό α), της συμφωνίας του 2020 προβλέπει ειδικότερα ότι  «η ολοκλήρωση της οριοθέτησης θα λάβει χώρα, όπου αρμόζει, μέσω διαβουλεύσεων μεταξύ των δύο Μερών πέραν του σημείου (Α) και του σημείου (Ε), σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Αλλά και τα υπό δ) και ε) σημεία του ίδιου άρθρου διατυπώνονται υπό το αυτό πνεύμα, ενισχύοντας την δυναμική της επέκτασης της οριογραμμής.

Τελικά, η Αίγυπτος διασφάλισε πλήρως, λαμβανομένης υπόψη και της συγκυρίας, τα έννομα συμφέροντά της αποκομίζοντας μόνον οφέλη από την συγκεκριμένη οριοθέτηση.

Αρκεί συνεπώς η υποτιθέμενη διαφορετική άποψη μίας φίλα διακείμενης έναντι της Ελλάδας χώρας (όπως η Αίγυπτος) σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου να αποτρέψει την σύναψη μίας απολύτως νόμιμης συμφωνίας υπό το πρόσχημα της τουρκικής αντίδρασης σε παρόμοιο ενδεχόμενο την στιγμή μάλιστα που δεν θίγονται καν τα συμφέροντά της;

Τέταρτον, ο μονομερής καθορισμός (με το αιγυπτιακό προεδρικό διάταγμα 595 του 2022) των πλευρικών ορίων των θαλάσσιων ζωνών της έναντι της Λιβύης από τα σημεία 1 έως 8 αντιστοιχεί στην αιγυπτιακή αιγιαλίτιδα ζώνη των 12 νμ, και από το σημείο 8 μέχρι το σημείο 9 και σε ευθεία γραμμή με κατεύθυνση προς βορρά συμπίπτει με τον 25ο μεσημβρινό και απέχει ελάχιστα για να ενωθεί νοερά με το σημείο Ε της ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας του 2020  (βλέπε το διάταγμα και συνημμένο χάρτη, ΕΔΩ σελίδες 15 έως 17).

Η εθνική αυτή ρύθμιση αποδεικνύει περίτρανα ότι η Αίγυπτος όχι μόνον προασπίζεται αποτελεσματικά τα εθνικά συμφέροντά της αλλά και, αυτοπεριοριζόμενη, αποδέχεται ως ανώτατο όριο της προς βορρά δικαιοδοσίας της την μέση γραμμή μεταξύ των ακτών της και των ακτών της Κρήτης, συμπεριλαμβανομένης και της προβολής τους ανατολικά μέχρι την επικάλυψή της με την αντίστοιχη προβολή των ακτών της Κύπρου πέραν των συμφωνημένων ορίων της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο.

Το συμπέρασμα που συνάγεται αβίαστα από τα ανωτέρω είναι δεν υπάρχει περίπτωση αιφνιδιασμού ή παραγκωνισμού της Αιγύπτου, πολλώ δε μάλλον περιφρόνησης των προνοιών του δικαίου της θάλασσας λόγω της σύναψης παρόμοιας συμφωνίας οριοθέτησης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Εναλλακτικώς, σε περίπτωση που η Αίγυπτος διαφωνεί ως προς το αν υπάρχει και έως πού εκτείνεται κοινό θαλάσσιο όριο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, οι τρεις φίλιες χώρες, ως συμβαλλόμενα μέρη στην Σύμβαση του 1982 για το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS), έχουν την δυνατότητα να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο, συνάπτοντας συνυποσχετικό ανά ζεύγη, κατά το πρότυπο της υπόθεσης της Βόρειας Θάλασσας, με αντικείμενο την μεταξύ τους οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.

Εννοείται ότι η ευόδωση μιας τέτοιας εξέλιξης δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση ως περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, θεματοφύλακας και αυθεντικός ερμηνευτής του οποίου δεν είναι άλλο από το ανώτατο δικαιοδοτικό όργανο του ΟΗΕ.

Τέλος, αν ίσχυε η λογική των «τεσσάρων» για την μη σύναψη συμφωνίας οριοθέτησης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου με το αιτιολογικό ότι η Τουρκία θα αμφισβητούσε διαρκώς και επιμόνως με διάφορα μέσα την συμφωνία, τότε ούτε η Ελλάδα θα έπρεπε να διανοηθεί να συνάψει την συμφωνία με την Αίγυπτο, όπως αποδεικνύεται στην πράξη και με το δεύτερο σκανδαλώδες τουρκο-λιβυκό μνημόνιο της 3ης Οκτωβρίου 2022 σχετικά  με την συνεργασία των δύο χωρών στο τομέα των υδρογονανθράκων κατ’ εφαρμογή του πρώτου μνημονίου του 2019 (βλέπε κοινό έγγραφο A/77/646-S/2022/936 της Λιβύης και της Τουρκίας της 9ης Δεκεμβρίου 2022 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ).

Με την ίδια επίσης λογική, η Κύπρος, αιχμάλωτη της «αντικειμενικής  αδυναμίας της» να απαντήσει στις επί του πεδίου προκλήσεις της Τουρκίας, δεν θα έπρεπε να συνάψει καμία από τις τρεις συμφωνίες της με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο, τελούσα σε κατάσταση φόβου,  καταναγκασμού και εθνικής ταπείνωσης.

Ομοίως, καθηλωμένη σε μία ατέρμονη απραξία λόγω ακριβώς της αντικειμενικής αυτής αδυναμίας της, η Κύπρος δεν θα έπρεπε, αν ευσταθούσε η άποψη των «τεσσάρων», ούτε καν να καθορίσει μονομερώς τα όρια της θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας της, όπως τα αντιλαμβάνεται η ίδια και όπως πράττει η Άγκυρα ανενόχλητη, υπερβαίνοντας με τον επεκτατισμό της οποιοδήποτε λογικό όριο.

Είναι πεπεισμένοι λοιπόν οι «τέσσερις» ότι μία τέτοια εξέλιξη θα απέβαινε μακροπρόθεσμα υπέρ των εθνικών συμφερόντων της Μεγαλονήσου;

Η δημιουργική ασάφεια της ανάλυσης των «τεσσάρων» πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά ως προς το αν η οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου αποτελεί «προπατορικό αμάρτημα» και αν είναι ως εκ τούτου εξοβελιστέα.

Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι ομολογούν οι «τέσσερις» εμμέσως με την αναφορά τους στην γεωγραφία ως «πεπρωμένο» και στην ανάγκη «να βρούμε τον τρόπο (όχι βέβαια οποιονδήποτε τρόπο) να συνυπάρξουμε με την Τουρκία που έχουμε, όχι με αυτή που θέλουμε».

Και επειδή κατ’ Ευριπίδη «σοφόν τοι το σαφές, ού το μη σαφές» (Ορέστης, στίχος 397), πρέπει να πειστούμε εμείς οι ίδιοι, πριν πείσουμε την Τουρκία, ότι γεωγραφικοί, πολιτικοί, ιστορικοί και νομικοί λόγοι την κατατάσσουν στην κατηγορία των «γεωγραφικώς μειονεκτούντων παράκτιων κρατών» (βλέπε άρθρα 69 και 70 της UNCLOS), όπως συμβαίνει στην γειτονιά μας με την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η ελάχιστης έκτασης αιγιαλίτιδα ζώνη της οποίας βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός των εσωτερικών υδάτων της Κροατίας (!) (βλέπε χάρτη, ΕΔΩ), ή με την Σλοβενία, η πρόσβαση της οποίας στην ανοικτή θάλασσα είναι εφικτή μόνον μέσω μίας αποκαλούμενης Junction Area (δηλαδή ενός διαδρόμου ζεύξης της  με τα διεθνή ύδατα μέσω θαλάσσιας ζώνης δικαιοδοσίας της Κροατίας) (βλέπε χάρτη, ΕΔΩ), ή μακρύτερα στην Αφρικανική Ήπειρο, με το Καμερούν, η μακρά ακτογραμμή του οποίου δεν επιτρέπει την πλήρη και ανεμπόδιστη προβολή της στην θάλασσα λόγω της παρεμβολής της νήσου Bioko της Ισημερινής Γουϊνέας η οποία του αποστερεί ή του μειώνει δραματικά το δικαίωμα σε εκτεταμένη ΑΟΖ (βλέπε χάρτη, ΕΔΩ).

Ας κοιταχτούμε λοιπόν στο καθρέφτη και ας απαντήσουμε με παρρησία στο φλέγον ερώτημα: έχουμε ή όχι κοινά θαλάσσια όρια με την Κυπριακή Δημοκρατία;

Για να συμπληρώσω και ολοκληρώσω την συλλογιστική μου, ακόμη και με όρους γεωπολιτικής, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο είναι απολύτως σαφές ότι εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα αμφοτέρων με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο, χωρίς να θίγονται συμφέροντα φίλιών τους χωρών, όπως ήδη τόνισα.

Την εκκρεμότητα αυτή μπορούν να διευθετήσουν είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε ευθέως και το συντομότερο μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου, χωρίς να χάνουν  πολύτιμο χρόνο «ιχνηλατώντας [ακόμη άσκοπα] τον δρόμο για την Χάγη».

Η Τουρκία εγκλωβίζεται ουσιαστικά λόγω της γεωγραφίας της περιοχής σε ό,τι της ανήκει βάσει του εθιμικού διεθνούς δικαίου της θάλασσας και όχι με υπαιτιότητα της Ελλάδας ή και της Κύπρου και άσχετα από τις γνωστές αιτιάσεις περί ανατροπής της (ποιας αλήθεια;) «εύθραυστης ισορροπίας» της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923, την οποία θυμήθηκε όψιμα.

Ειδικότερα στο Αιγαίο, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία, χωρίς εξαιρέσεις και  αστερίσκους, το ενδεχόμενο παροχής διευκολύνσεων στο πλαίσιο των κανόνων της καλής γειτονίας και της οφειλόμενης διεθνούς αβρότητας, όπως επί παραδείγματι, με την πρόβλεψη συγκεκριμένων διαδρόμων ελεύθερης διέλευσης τουρκικών σκαφών και αεροσκαφών, εξαιρουμένων των πολεμικών ενόσω η Άγκυρα εμμένει στην τήρηση της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιωτικών εδαφών, ή και με την απόδοση τυχόν πλεονάσματος του αλιευτικού πλούτου υπό τον όρο της αυστηρής τήρησης των διεθνών και ενωσιακών κανόνων που αφορούν τόσο τα αποθέματα όσο και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

* Θεοδώρος Κατσούφρος
νομικού διεθνολόγου

hellasjournal.com

Beyond the hyperbolic headlines

0

Over the last several years, July has been a key month for advancing a pro-Hellenic legislative agenda in the United States Congress. Given the August recess, July is extraordinarily busy as both houses of Congress try to pass their versions of two annual “must pass” bills – the National Defense Authorization Act (NDAA) and the Appropriations Act. In 2018 an NDAA amendment halting F-35 sales to Turkey advanced at this time. In 2019, we saw an NDAA amendment lifting the arms embargo on Cyprus and an appropriations amendment incorporating the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act. In 2021, the US-Greece Defense and Interparliamentary Partnership Act became law via an NDAA amendment. And last year, there was the amendment conditioning F-16 sales to Turkey on Ankara ending its belligerence in the Aegean (although this amendment did not become law, the policy debate it instigated has changed US policy).

With their 2023 NDAA amendment, Congresswoman Grace Meng and the Hellenic Caucus kept this July “tradition” going. Since reporting on the amendment has zeroed in on just one part of it – and has unfortunately misquoted that part – let’s take a closer look at the actual substance of the amendment and why it is so important.

The amendment does not establish any bases; what it does do is require that the secretary of defense and the secretary of state jointly submit to the appropriate Congressional committees a report on the security relationship between the United States and Greece. That report is to have four elements.

1. A description of the basing rights granted to the United States under the updated US-Greece Mutual Defense Cooperation Agreement (MDCA) signed October 14, 2021.

February 2022 will for the foreseeable future mark the beginning of a new phase in global politics. The MDCA was strategically significant even in the era that preceded Russia’s war of aggression on Ukraine, but it has become far more important than anyone involved in the signing could have expected in 2021.

The port of Alexandroupoli has garnered plenty of attention – in Congressional hearings, in think-tank analyses, in New York Times stories – but other facilities have also increased in importance.

The members of Congress that sponsored this amendment are aware of recent Congressional delegations to Larissa Air Base and Stefanovikeio, and they have deemed it important that the rest of Congress and the American public are aware of the hard assets Greece is providing.

2. A description of US activities and investment on the bases covered in the MDCA since its enactment. 

Too many analysts provide commentary in the Greek press by saying, “You have to understand the American system,” and then explain it incorrectly. Given the heights the US-Greece bilateral relationship has risen to and its potential to grow even further, the Greek public deserves an actual understanding of the policy making process in the United States.

Under the US Constitution it is Congress – not the president – that wields the “power of the purse.” We are experiencing an unprecedented period of pro-Hellenic legislation, but that should not tempt us to forget what preceded it.

It was not too long ago – the beginning of the Trump presidency to be precise – that proposals were made to cut the amount Greece received under certain defense programs (the International Military Education and Training Program) and there were objections to even nominal amounts to Foreign Military Financing for Greece.

The members of the Hellenic Caucus certainly remember this, and they know the importance of showing their colleagues that the investment the US has made in bases in Greece has already demonstrated a significant rate of return. There may come a time when Congress is asked to appropriate money for investment in facilities in Greece. This reporting requirement will make such an ask easier.

3. An analysis of the potential for additional bases or an expanded US military presence in the Hellenic Republic, particularly on Greek islands.

This is the section of the amendment that garnered the most headlines and has been misinterpreted either through an overabundance of excitement or intentionally.

This section only authorizes an analysis – not a new base. In fact, even if the analysis recommends a new base, this section does not predetermine that such a base will be on a Greek island.

With this request these members of Congress are raising a strategic consideration: Given so many Greek islands that can serve as unsinkable aircraft carriers, is it not prudent to at least consider the options these islands open up for the Western Alliance?

The administration’s concession that Turkey is pursuing an “independent foreign policy” has revealed that Ankara’s reliability is in question in Washington, DC. Preventing Russia’s breakout from the Black Sea may require more of a presence in Greece and in the Aegean.

4. An assessment of the status of the security cooperation mandated by the US-Greece Defense and Interparliamentary Partnership Act of 2021. 

This section is a reminder from Congress to the administration that it has authorized – through the above legislation – an expedited process for F-35 sales and the delivery of excess defense articles to Greece. Congressional leaders are understandably annoyed that the State Department has not moved slowly on finalizing the F-35 sales to Greece, and they are showing it.

There are still months to go in the NDAA process and before such a report is required by law. Given the controversies raised by non-defense-related amendments attached by the right wing of the Republican majority in the House, there is still a chance that the NDAA includes few if any amendments.

But what is clear is that Congress – which played the lead role in getting the US-Greece relationship to the point it is at now – is determined to lead again as the relationship goes to the next level.


Endy Zemenides is the executive director of the Hellenic American Leadership Council (HALC).

ekathimerini.com/

Ρόμπερτ Κιγιοσάκι: «Το δολάριο πλησιάζει στο τέλος της ζωής του – Οι BRICS θα ανακοινώσουν το νέο τους νόμισμα»

0

Το δολάριο θα χάσει το status του αποθεματικού νομίσματος

Το δολάριο των ΗΠΑ πλησιάζει στο τέλος ζωής του, καθώς ένας συνασπισμός κρατών ετοιμάζεται να υιοθετήσει ένα νέο νόμισμα που υποστηρίζεται από χρυσό αναφερόμενος στα BRICS επισημαίνει ο γνωστός οικονομολόγος, γκουρού του personal finance, Ρόμπερτ Κιγιοσάκι.

Σε δημόσια τοποθέτησή του επισήμανε ότι το δολάριο ΗΠΑ θα παρακμάσει αφού τα κράτη της ομάδας τωn BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) ξεκινήσουν συνομιλίες για την κυκλοφορία του νέου τους νομίσματος σε μια διάσκεψη στο Γιοχάνεσμπουργκ τον τρέχοντα μήνα.

Σύμφωνα με τον Kιγιοσάκι, η κίνηση από τους BRICS θα μπορούσε να είναι αυτό που κάνει τις ΗΠΑ να χάσουν το προνομιακό καθεστώς τους ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

«Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές στην παγκόσμια ιστορία θα λάβει χώρα στις 22 Αυγούστου 2023, τα κράτη BRICS διοργανώνουν μία σύνοδο στο Γιοχάνεσμπουργκ για να αναδείξουν το δικό τους νόμισμα το οποίο είναι στηριγμένο στο χρυσό» δήλωσε ο Robert Kiyosaki

«Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές στην παγκόσμια ιστορία θα λάβει χώρα στις 22 Αυγούστου 2023, τα κράτη BRICS διοργανώνουν μία σύνοδο στο Γιοχάνεσμπουργκ για να αναδείξουν το δικό τους νόμισμα το οποίο είναι στηριγμένο στο χρυσό.
Τώρα, τι σημαίνει αυτό για το δολάριο ΗΠΑ;

Το δολάριο το 1944 κατέστη το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, που σημαίνει ότι οι κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο έχουν τρισεκατομμύρια, όχι δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια δολάρια  στα αποθεματικά τους –  επειδή αυτό σημαίνει αποθεματικό νόμισμα – οι τράπεζες του κόσμου έπρεπε να διακρατούν δολάρια αντί για χρυσό στα [ταμεία] τους, οπότε ελπίζω να κάνω λάθος, μπορεί να κάνω λάθος αν υιοθετήσουν ένα χρυσό πίσω crypto, [αλλά] το δολάριο ΗΠΑ θα συνθλιβεί – αν έχω δίκιο στη ανάλυσή μου».

Ο Kiyosaki, ένας φανατικός οπαδός του Bitcoin, έχει δηλώσει ότι το ψηφιακό νόμισμα μπορεί να είναι ένας από τους μεγάλους ωφελούμενους μιας μεταβαλλόμενης παγκόσμιας νομισματικής τάξης και οι ΗΠΑ χάνουν τα προνόμιά τους όσον αφορά το δολάριο ως κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα.

Ωστόσο, λέει ότι από τη στιγμή που μεγάλα ιδρύματα ενταχθούν στο οικοσύστημα κρυπτογράφησης, όπως η Standard Chartered Bank, ο μέσος άνθρωπος θα αρχίσει να εκτιμά και να χρησιμοποιεί το Bitcoin.

«Μία από τις προκλήσεις με το Bitcoin είναι ότι οι άνθρωποι δεν το αποδέχονται, δεν ξέρουν τι σημαίνει.

Η Standard Chartered Bank, μια τεράστια ασιατική τράπεζα, δήλωσε ότι αναμένει ότι το Bitcoin το 2023 θα φτάσει τα 50.000 δολ..

Σήμερα είναι 30.000 δολ [και] όχι μόνο αυτό, η Standard Chartered προβλέπει ότι το Bitcoin θα φτάσει στα 120.000 δολ. από 30.000 δολ το 2024 – δεν λέω ότι θα συμβεί, δεν κάνουμε συστάσεις», σημείωσε.

Η Ρωσία θα αρχίσει να αγοράζει ξένο νόμισμα και χρυσό καθώς η ανάκαμψη των ενεργειακών εσόδων της χώρας υπερκέρασε τον στόχο ο οποίος είχε τεθεί στον προϋπολογισμό.

Το ρωσικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε την Πέμπτη 3 Αυγούστου ότι θα αγοράσει 40,5 δισεκατομμύρια ρούβλια (433 εκατομμύρια δολάρια) κατά την περίοδο 7 Αυγούστου – 6 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο ενός δημοσιονομικού μηχανισμού που έχει σχεδιαστεί για να απομονώνει την οικονομία από την αστάθεια των αγορών εμπορευμάτων.

Δεδομένου ότι οι αγορές σταμάτησαν στα τέλη Ιανουαρίου 2022 και ακολούθησε η αναστολή του προγράμματος μετά την εισβολή στην Ουκρανία τον επόμενο μήνα, το υπουργείο Οικονομικών πούλησε ξένο νόμισμα μόνο φέτος ως μέρος του ανανεωμένου δημοσιονομικού μηχανισμού.

Καθώς το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγματικών της αποθεμάτων έχει παγώσει από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις, το γουάν είναι το κύριο περιουσιακό στοιχείο που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ρωσία για τέτοιες πράξεις.

Η Ρωσία λαμβάνει περίπου το ένα τρίτο των εσόδων του προϋπολογισμού της από τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Σημειώνεται ότι κατά 1 εκατομμύριο ουγγιές αυξήθηκαν τα αποθέματα της Ρωσίας σε χρυσό το 2022, σύμφωνα με την κεντρική της τράπεζα, καθώς αγόρασε μεγάλες ποσότητες ενόψει των δυτικών κυρώσεων.

Η Τράπεζα της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι κατείχε 74,9 εκατομμύρια ουγγιές χρυσού στα τέλη Φεβρουαρίου, αμετάβλητο σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, αλλά περισσότερο από τις 73,9 εκατομμύρια ένα χρόνο νωρίτερα.

Τα αποθέματα χρυσού της χώρας ισούνται με 135,6 δισεκατομμυρίων δολαρια, σύμφωνα με το Bloomberg.

https://www.pronews.gr/oikonomia/rompert-kigiosaki-to-dolario-plisiazei-sto-telos-tis-zois-tou-oi-brics-tha-anakoinosoun-to-neo-tous-nomisma/

Η Γαλλία θέτει στο «στόχαστρο» και Μπουρκίνα Φάσο-Μάλι εκτός από το Νίγηρα: «Να μην ταξιδέψει κανείς σε αυτές τις χώρες»

0

Οι στρατιωτικές ηγεσίες της ΕCOWAS παρέδωσαν τα σχέδια της επικείμενης εισβολή

H Γαλλία εξέδωσε πριν από λίγο ταξιδιωτική οδηγία μέσω του γαλλικού ΥΠΕΞ, με την οποία ζητάει από τους Γάλλους πολίτες να αποφεύγουν τα ταξίδια σε Νίγηρα, Μάλι και Μπουρκίνα Φάσο, εντάσσοντας τες όλες μαζί σε ένα κοινό αντίπαλο στρατόπεδο, και επομένως ως επικείμενο στρατιωτικό στόχο, και ενώ έληξε από τα μεσάνυχτα της Κυριακής το τελεσίγραφο της Δύσης, που είχε δοθεί στην στρατιωτική κυβέρνηση της Νιαμέι για να παραδώσει την εξουσία.

H Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων έχει τεθεί σε συναγερμό και αναμένεται να δράσει αμέσως μετά την έναρξη των επιχειρήσεων από τους Νιγηριανούς, αναλόγως των αποτελεσμάτων που είναι πιθανό να μην είναι ικανοποιητικά καθώς θα αντιμετωπίσουν την ρωσική Wagner.

Μετά τις ανακοινώσεις από Μάλι και Μπουρκίνα Φάσο, πως θα ενισχύσουν στρατιωτικά τις δυνάμεις του Νίγηρα εάν αυτές δεχτούν επίθεση από Νιγηριανούς και εν τέλει από δυτικές χώρες όπως Γαλλία και ΗΠΑ, η Δύση αποφασίζει να τις αντιμετωπίσει ενιαία.

Οι στρατιωτικές ηγεσίες της ECOWAS παρέδωσαν στις πολιτικές τους ηγεσίες τα σχέδια που θα εφαρμοστούν κατά την στρατιωτική επέμβαση και μένει μόνο να συμφωνηθεί ο χρόνος εκτέλεσης και ο τρόπος διεξαγωγής των επιχειρήσεων.

Χθες το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωνε ότι η Γαλλία σταματά την παροχή βοήθειας στην Μπουρκίνα Φάσο η οποία διάκειται φιλικά προς τον Νίγηρα και αυτό ήταν η αρχή.

 

Στο μεταξύ η στήριξη στη νέα στρατιωτική κυβέρνηση του Νίγηρα από τον λαό της χώρας είναι εμφανής. Άλλωστε όταν ένας λαός με πλούσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους είναι τόσο φτωχός, ποσώς τον ενδιαφέρει εάν μία κυβέρνηση είναι εκλεγμένη ή όχι.

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ektakto-i-gallia-thetei-sto-stoxastro-kai-mpourkina-faso-mali-ektos-apo-to-nigira-na-min-taksidepsei-kaneis-se-aytes-tis-xores/

Οι εξελίξεις στο Σαχέλ και γιατί θα πρέπει να απασχολούν και την Ελλάδα

0

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΡΟΓΛΗΣ

Ταξίαρχος ε.α

Οι καταιγιστικές εξελίξεις, είναι σίγουρο ότι δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστη τη “σωστή πλευρά” της ιστορίας…

Κάποιοι θα δουν την είδηση για το Σαχέλ (τεράστια εδαφική ζώνη της υποσαχάριας Αφρικής συμπεριλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό κρατών και χώρος ανταγωνιστικών συμφερόντων) , λίγοι  θα τη διαβάσουν και ακόμη λιγότεροι θα κατανοήσουν τις συνέπειες των γεγονότων με τις τις κινήσεις που γίνονται στη διεθνή σκακιέρα…

Και όμως “μας νοιάζει”, καθόσον και έχουμε ήδη διαλέξει “πλευρά” στην ιστορία, και “είμαστε σε πόλεμο” με τη Ρωσία (σύμφωνα και με δηλώσεις αξιωματούχων μας)…

Η Ρωσία με κινήσεις by proxies (wagner and subversion ops /επιχειρήσεις ανατροπής καθεστώτων) , δηλαδή με κινήσεις “διά αντιπροσώπων” και διά της μισθοφορικής οργάνωσης=ιδιωτικού στρατού της wagner, χτυπάει την “επιμελητεία” της Ε.Ε. και δη της Γαλλίας, μέσω των πόρων της Αφρικής και συγκεριμένα  για την υπόψη χρονική περίοδο, μέσω του Νίγηρα …

Δεδομένου ότι η ηλεκτρική ενέργεια της Γαλλίας, εξαρτάται πλήρως από τα πυρηνικά της εργοστάσια, τα οποία χρειάζονται ουράνιο για να λειτουργήσουν, αρχίζουν τα προβλήματα, καθόσον η μέχρι τώρα προμήθεια του ουρανίου, εξασφαλιζόταν σε σημαντικό ποσοστό από το Νίγηρα (περίπου 15-20%), ενώ ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό, προερχόταν από ρωσικό ουράνιο..

Παρόμοια προβλήματα, θα αρχίσουν και για τις λοιπές χώρες της Ε.Ε., που η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, εξαρτάται από πυρηνικά εργοστάσια και τα αναγκαία πυρηνικά καύσιμα. Ήδη στις διεθνείς αγορές, οι τιμές έχουν πάρει την ανιούσα, παρά τις διαβεβαιώσεις των υπευθύνων, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα..

Παράλληλα μια υπενθύμιση για τυχόν “ξεχασιάρηδες”,  η προσπάθεια ανατροπής του Προέδρου Τοκαγιεφ  στο Καζακστάν (η οποία μόνο άσχετη δεν είναι με τα τεκταινόμενα) , αρχές Ιανουαρίου 2022 και η άμεση αντίδραση της Ρωσίας, με αποστολή ειδικών δυνάμεων, ως “ειρηνευτικη δύναμη” του CSTO ,  για την επανασταθεροποίηση του Καζακστάν. Της χώρας δηλαδή που  παράγει  περίπου το 40%  των  παγκοσμίων πυρηνικών καυσίμων των εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας και το 20% των αντιστοίχων στην Ε.Ε. … 

Ομοίως ιδιαίτερη δυναμική παρουσιάζουν και οι κινήσεις που γίνονται στην ομάδα των BRICS,, με προσέλκυση νέων κρατών-μελών, από τον αφρικανικό και ασιατικό χώρο και με εκπεφρασμένη πρόθεση δημιουργίας νέου κοινού νομίσματος, μόνο ασύνδετες δεν είναι με τα τεκταινόμενα επί της Αφρικανικής ηπείρου..

Διαφαίνεται ότι η Ρωσία, σε συνέχεια της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης και συνδυαστικά με αυτήν, προσπαθεί να “μεταφέρει τη σύγκρουση”, επιλέγοντας  νέο γεωστρατηγικό χώρο αντιπαράθεσης, και ίσως  νέο θέατρο επιχειρήσεων, στο οποίο , το πλέον πιθανόν είναι ότι θα είναι ήδη προετοιμασμένη, μαζί με την Κίνα…

Η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, θα ζοριστούν ιδιαίτερα, δεδομένων των  σχετικά προσφάτων “εξώσεων” που έχουν ήδη λάβει από τις χώρες του Σαχέλ, και των μεγάλων αποστάσεων που αρχικά θα πρέπει να αντιμετωπίσουν για την υποστήριξη των επιχειρήσεων από τις έδρες εφοδιασμού τους, αλλά και των εξαιρετικά μεγάλων  διαστάσεων των τυχόν νέων ΘΕ  που θα δημιουργηθούν. Σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερες κλιματικές και εδαφολογικές  συνθήκες της περιοχής του Σαχέλ και τον “αφιλόξενο” πληθυσμό, τα προβλήματα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν θα είναι και υπερμεγέθη και ιδιαίτερα σε δυσκολία ( quantitative  and qualitative  factors).

Η επικείμενη στρατιωτική εμπλοκή της Νιγηρίας (θέση  150/180 στον δείκτη παγκοσμια διαφθοράς κρατών),  σε ρόλο χρήσιμου  proxy state εναντίον του Νίγηρα ,  το πλέον πιθανόν είναι να επιδεινώσει το  συγκρουσιακό περιβάλλον. Αντίστοιχα  η ECOWAS (Economic Community of Western African States), δεικνύει πρωτοφανή ανακλαστικά (απειλώντας με στρατιωτική επέμβαση) για τα “δημοκρατικά ιδεώδη” και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στο Νίγηρα, χωρίς να έχει επιδείξει τέτοια αντίδραση , έστω στα προηγούμενα εφτά πραξικοπήματα στην υπόψη ζώνη την τελευταία τριετία…Από την άλλη πλευρά, όλα τα υπόλοιπα κ-μ  της ECOWAS, πλην αυτών που ήδη συντάχθηκαν  ανοιχτά με το Νίγηρα, δεν έχουν την απαιτούμενη στρατιωτική ισχύ και το ειδικό πολιτικό βάρος, να επηρεάσουν καταλυτικά τη νεοδιαμορφωθείσα κατάσταση…

Και  ο  “κλήρος  πέφτει”  στις Η.Π.Α. και την Ε.Ε….

Οψόμεθα λοιπόν για το είδος και το μέγεθος της εμπλοκής τους..

Εκτιμάται  ότι θα είναι εσφαλμένη τυχόν εμπλοκή τους στον υπόψη χώρο, ακολουθώντας “εξαναγκαστικά”, και τσιμπώντας στο ρωσικό δόλωμα..Εξάλλου, και η Ρωσία, δεν τσίμπησε στο παραπλανητικό mega project AUKUS και από πλευράς της, εν τοις πράγμασι,  ορθώς εστίασε στην Ουκρανία..

Σαφέστατα και η “Δύση” (Η.Π.Α. , ΝΑΤΟ, Ε.Ε., ΗΒ και Γαλλία με τα ξεχωριστά της συμφέροντα), θα πιεστεί αναφορικά με τις ελείψεις  σε πυρηνικά καύσιμα και άλλες σημαντικές πρώτες ύλες και πόρους, αλλά το να ακολουθήσει σε μία προσχεδιασμένη εμπλοκή, δεν δεικνύει ως το πλέον σώφρον…

Ίσως μία αρχική στάση αναμονής, να ήταν η πλέον συμφέρουσα, προκειμένου να αποκρυσταλλωθεί μιά ξεκάθαρη εικόνα , να λειτουργήσει ο πράγοντας “χρόνος”, να αντληθούν περισσότερες πληροφορίες και να συναποφασιστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης ή μη, ευρείας στρατιωτικής επιχειρησης και εμπλοκής.

Από πλευράς εθνικών συμφερόντων, να μην διαλάθει της προσοχής, ότι στην περιοχή του Σαχέλ, κάνει και εκεί  “παιχνίδι” και η Τουρκία, διατηρώντας την επαμφοτερίζουσα στάση της στη Ρωσοουκρανική σύγκρουση, ενώ παράλληλα, διατηρεί και μία ειδική σχέση με τη Ρωσία..

Το ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ “καταδικασε” την  2 Αυγ ,το υπόψη πραξικόπημα, της 26 Ιουλίου, ουδέν άλλο έχει να προσφέρει, πέρα από την “προσήλωση”, στη σωστή πλευρά της ιστορίας…

Για τις κινήσεις της Ρωσίας στην Αφρική, έχει υπάρξει ανοιχτή τοποθέτηση, , πριν από ενάμισυ χρόνο…

Και στην υπόψη τοποθέτηση , είχαν προβλεφθεί “εν είδει προφητείας”, για την Αφρική και ειδικότερα για τη ζώνη του Σαχέλ, όλα αυτά που έρχονται τώρα…

Η “προφητεία” λοιπόν, από 15 Φεβ 2022, στο σχετικό βίντεο .

Το θλιβερό είναι ότι η ελληνική πολιτεία ( επί του παρόντος “μαθητευόμενοι μάγοι” και “επιτελικό κράτος των αρίστων”), πορευόμενη από ένα σαθρό (?), ανίκανο (?), αδιάφορο (?) και αρκετά πιθανόν από ένα δόλιο (?) πολιτικό σκηνικό, αδυνατεί να κατανοήσει τις εξελίξεις, πόσο δε να τις παρακολουθήσει σε πραγματικό χρόνο κατά τη διαμόρφωση τους και όχι να αντιδρά σπασμωδικά στις συνέπειές τους…

Για “συνδιαμόρφωση”, εννοείται ότι δεν γίνεται λόγος ούτε για αστείο…

Αγνοώντας λοιπόν επιδεικτικά τη ζοφερή πραγματικότητα, βιώνουμε ήδη θλιβερές καταστάσεις (οι οποίες δύναται να επιδεινωθούν έτι περαιτέρω) , διότι : “μπορείς να αγνοείς την πραγματικότητα (στρουθοκαμηλισμός)…μπορείς να συμπεριφέρεσαι ότι αυτή δεν υπάρχει (επικοινωνία)…θα υποστείς όμως τις πικρές συνέπειες της, μέχρι την τελευταία σταγόνα” ( πολιτικός ρεαλισμός του Θουκυδιδη, ο οποίος επιβεβαιώνεται καθημερινά, επί 2.500 χρόνια)…

Υ.Γ. : Για τυχόν ανησυχούντες : Σαφώς και η συμφωνία αμυντικής συνδρομής μεταξύ της χώρας μας και της Γαλλίας, έχει δύο λαβές και δεν είναι μονοδιάστατη…Κατόπιν όμως και του προ διετίας  “ξεκαθαρίσματος” από τη Γαλλίδα ΥΠΑΜ, σχετικά με την  έννοια της “κυριαρχίας” στο κείμενο της συμφωνίας, δεν θα πρέπει να υφίσταται λόγος ανησυχίας, αφού ο Νίγηρας, δεν είναι γαλλικό έδαφος  ή κτήση…Εκτός και η κυβέρνηση αποφασίσει διαφορετικά…σίγουρα όμως όχι , επικαλούμενη “υποχρεώσεις της ” εκ της συμφωνίας…

*MA in International Security and Applied Strategy

Diploma in Diplomatic and Strategic Studies 

Political Advisor EU / EAS / ESDC

ex  Mil Adv  of Greece to the UN

ex Mil Rep of Greece to the OSCE / HLPG

ex  NATO /PTEC / MPSOTC Commander

ex  HNDGS / JMMLC Commander

https://www.militaire.gr/sahel-ellada-panagiotis-geroglis/

Τραμπ: Υπόδικος, αλλά πολιτικά άτρωτος

0

Οι δίκες του Ντόναλντ Τραμπ τροφοδοτούν την ακραία πόλωση στην προεκλογική εκστρατεία για το 2024

Καμία διάταξη του αμερικανικού Συντάγματος δεν απαγορεύει στον οποιονδήποτε να θέσει υποψηφιότητα για το προεδρικό αξίωμα ακόμη και από το κελί της φυλακής – αρκεί μόνο να έχει γεννηθεί στις ΗΠΑ και να έχει συμπληρώσει τα 35 του χρόνια. Υπάρχει άλλωστε το προηγούμενο των προεδρικών εκλογών του 1920, όταν κατέβηκε υποψήφιος ο σοσιαλιστής Γιουτζίν Ντεμπς, ηγετική μορφή του αμερικανικού εργατικού κινήματος, όντας φυλακισμένος για τη συνδικαλιστική του δράση. Σε μια ειρωνεία της Ιστορίας, τη μοίρα του σοσιαλιστή συνδικαλιστή κινδυνεύει να μοιραστεί, έναν αιώνα αργότερα, ο μεγαλοεπιχειρηματίας, εκπρόσωπος της ριζοσπαστικής Δεξιάς, Ντόναλντ Τραμπ. Την Πέμπτη τού απαγγέλθηκαν από ομοσπονδιακό δικαστήριο της Ουάσιγκτον βαρύτατες κατηγορίες για την προσπάθεια ανατροπής των εκλογικών αποτελεσμάτων του 2020 και για τα έκτροπα της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο, οι οποίες επισύρουν ποινές πολυετούς κάθειρξης.

Hταν η τρίτη κατά σειρά δικαστική δίωξη εναντίον του 45ου προέδρου μέσα σε ένα τετράμηνο – είχε προηγηθεί η απαγγελία κατηγοριών από πολιτειακό δικαστήριο του Μανχάταν για λογιστικές παρανομίες, σχετικές με την εξαγορά της σιωπής της πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς και η δίωξή του από ομοσπονδιακό δικαστήριο της Φλόριντα για τα απόρρητα κρατικά έγγραφα που πήρε μαζί του, φεύγοντας από τον Λευκό Οίκο, στην ιδιωτική του έπαυλη στο Μαρ-α-Λάγκο. Μέσα στο ερχόμενο δεκαπενθήμερο αναμένεται και τέταρτη δίωξη, αυτή τη φορά για τις παρεμβάσεις του με στόχο την ανατροπή των εκλογικών αποτελεσμάτων του 2020 στην πολιτεία της Τζόρτζια. Ωστόσο η δίωξη που ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα από τον ειδικό εισαγγελέα Τζακ Σμιθ ξεπερνάει σε σημασία κατά πολύ όλες τις υπόλοιπες: για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά των ΗΠΑ, ένας πρώην πρόεδρος, που μάλιστα έχει αρχίσει τη μάχη για την επανεκλογή του, κατηγορείται ότι οργάνωσε συνωμοσία για να υπονομεύσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας της οποίας εννοεί να προΐσταται.

Τέσσερα συμπεράσματα για τη δίκη Τραμπ

Τίποτα από ό,τι αναφέρεται στις 45 σελίδες του κατηγορητηρίου που συνέταξε ο Σμιθ δεν είναι καινούργιο για την αμερικανική κοινή γνώμη. Οι πάντες γνωρίζουν τις φαντασιοπληξίες του Τραμπ περί νοθείας υπέρ του Μπάιντεν στις κρίσιμες πολιτείες, τις πιέσεις του στο υπουργείο Δικαιοσύνης και στον τότε αντιπρόεδρο Μάικ Πενς για να μην επικυρωθούν τα αποτελέσματα από το Κογκρέσο και τις εμπρηστικές δηλώσεις του ενόψει του εξαγριωμένου όχλου της 6ης Ιανουαρίου, που πυροδότησαν την αιματηρή έφοδο στο Καπιτώλιο. Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα δύο τρίτα των Ρεπουμπλικανών και το ένα τρίτο του συνόλου των Αμερικανών πιστεύουν ότι το 2020 διεπράχθη όντως νοθεία υπέρ του Μπάιντεν, ενώ περίπου το μισό εκλογικό σώμα θεωρεί ότι ο Τραμπ ενήργησε καλή τη πίστει, πεπεισμένος ότι του είχαν κλέψει τη νίκη. Ενδεχόμενη καταδίκη του στην Ουάσιγκτον, μια περιοχή όπου πλειοψηφούν συντριπτικά οι Δημοκρατικοί, από μια δικαστή που διορίστηκε από τον Μπαράκ Ομπάμα, θα εκληφθεί από ένα μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας ως εκλογικό πραξικόπημα του βαθέος κράτους εναντίον του εκλεκτού τους.

«Αν με καταδιώξετε θα σας καταδιώξω» – Απειλητικό μήνυμα του Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ολα δείχνουν, άλλωστε, ότι οι δικαστικές διώξεις, αντί να εξασθενίσουν, ενισχύουν πολιτικά τον Τραμπ, τουλάχιστον στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικανών. Ερευνα του ινστιτούτου Siena College για λογαριασμό των New York Times, που δημοσιεύτηκε μία ημέρα πριν από την ανακοίνωση της νέας του δίωξης, έδειξε ότι ο πρώην πρόεδρος προηγείται με συντριπτική διαφορά έναντι των ανθυποψηφίων του για το προεδρικό χρίσμα του κόμματος (54% για τον Τραμπ, 17% για τον κυβερνήτη της Φλόριντα Ρον ντε Σάντις και μόλις 3% για τον Μάικ Πενς και την πρώην πρέσβειρα στον ΟΗΕ Νίκι Χέιλι). Είναι χαρακτηριστικό ότι, με εξαίρεση τον Πενς, όλα σχεδόν τα μεγάλα κεφάλια των Ρεπουμπλικανών, συμπεριλαμβανομένου του Ντε Σάντις και του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κέβιν Μακάρθι, συντάχθηκαν με τον Τραμπ, αποδοκιμάζοντας τη νέα δικαστική δίωξή του.

Παρά τις βαρύτατες κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος διατηρεί σοβαρές ελπίδες, εφόσον λάβει το χρίσμα, να κερδίσει τη ρεβάνς με τον Τζο Μπάιντεν.

Αμφίρροπη αναμέτρηση

Το πιο ανησυχητικό για τους Δημοκρατικούς είναι ότι η πολύ πιθανή, με τα σημερινά δεδομένα, μονομαχία-ρεβάνς μεταξύ Μπάιντεν και Τραμπ, το 2024, διαγράφεται άκρως αμφίρροπη. Στην προαναφερθείσα δημοσκόπηση, οι δύο μονομάχοι ισοβαθμούν με 43% ο καθένας στην προτίμηση ψήφου. Η φυσική και πνευματική υγεία του 80χρονου Μπάιντεν εξακολουθεί να εμπνέει ανησυχίες. Αν και μετά τα καλύτερα των αναμενομένων αποτελέσματα στις ενδιάμεσες εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου ο πρόεδρος ενίσχυσε τη θέση του στο εσωτερικό των Δημοκρατικών, ως ο μόνος που καταφέρνει να ενώνει την αριστερή και την κεντρώα πτέρυγα του κόμματος, το ποσοστό αποδοχής του πανεθνικά βρίσκεται στο απογοητευτικό 39%. Την περασμένη Πέμπτη, η Washington Post αποκάλυψε ότι τον Ιούνιο, στη διάρκεια γεύματος εργασίας στον Λευκό Οίκο, ο Μπαράκ Ομπάμα εξέφρασε την ανησυχία στον πρώην αντιπρόεδρό του για το ενδεχόμενο να νικήσει ο Τραμπ το 2024 και προσφέρθηκε να στρατευθεί στον προεκλογικό του αγώνα.

Η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε κύριο άρθρο όπου τόνιζε ότι ο κίνδυνος επανεκλογής του Τραμπ είναι κάτι παραπάνω από πραγματικός και ότι, σε περίπτωση δεύτερης θητείας του, είναι πολύ πιθανό να αποσύρει την Αμερική από το ΝΑΤΟ και να διαλύσει την ευρωατλαντική ενότητα, κάνοντας πράξη τον υπ’ αριθμόν ένα γεωστρατηγικό πόθο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Μάλιστα η εφημερίδα κάλεσε τη Βουλή των Αντιπροσώπων να μιμηθεί τη Γερουσία, η οποία πρόσφατα ψήφισε νομοσχέδιο ώστε να μην μπορεί ο εκάστοτε πρόεδρος να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των δύο τρίτων και των δύο νομοθετικών σωμάτων.

Στο μεταξύ, η ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικανούς Βουλή των Αντιπροσώπων συνεχίζει τις έρευνες για επιχειρηματικές απάτες του Χάντερ Μπάιντεν, γιου του προέδρου, στο εξωτερικό, στις οποίες προσπαθούν να εμπλέξουν και τον πατέρα του. Την περασμένη εβδομάδα ο Ντέιβον Αρτσερ, επιχειρηματικός εταίρος του Χάντερ Μπάιντεν, δήλωσε ότι ο πατέρας του συμμετείχε σε δεκάδες συνομιλίες του με ξένους επιχειρηματικούς παράγοντες ενώ ήταν αντιπρόεδρος της χώρας. Η σκιά των σκανδάλων και των δικαστικών περιπετειών, που μπορεί να φτάσουν και στο Ανώτατο Δικαστήριο, πέφτει βαριά πάνω από την προεκλογική εκστρατεία, κλιμακώνοντας μέχρι τα άκρα την πολιτική πόλωση.

Αρθρογράφος του έγκυρου Foreign Policy υποστήριζε ότι από αυτές τις εκλογές θα εξαρτηθεί αν οι ΗΠΑ θα επιβιώσουν ως ενιαία Δημοκρατία ώστε να γιορτάσουν τα 250 χρόνια τους το 2026. Αλλοι αναλυτές μιλούν για τον βαθύτερο διχασμό μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, τονίζοντας ότι οι «κόκκινες» (ρεπουμπλικανικές) και οι «γαλάζιες» (δημοκρατικές) πολιτείες αρχίζουν να μοιάζουν με παράλληλα σύμπαντα, με διαφορετικούς νόμους για τα πάντα, από τη φορολογία και την Παιδεία μέχρι τις εκτρώσεις και την κλιματική αλλαγή, ενώ μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού θεωρούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους κρυπτοκομμουνιστές ή νεοφασίστες, αντιστοίχως. Σε αυτό το φόντο, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται ως το σύμπτωμα και όχι η αιτία μιας βαθύτερης παθολογίας, που έχει φτάσει να απειλεί την ταυτότητα και τη συνοχή της αμερικανικής Δημοκρατίας.

Τραμπ: Υπόδικος, αλλά πολιτικά άτρωτος-1

Μας προετοιμάζουν. Ξέρουν πού πηγαίνουν;

4

  Παντελής Σαββίδης

Μ. Βλάχος, Ομ. Καθηγητής Johns Hopkins: η Ουκρανία καταρρέει ως στρατός, κοινωνία και κράτος!…

17

 

του Μιχαήλ Βλάχου*, ομοτ. καθηγητή  πολέμου και στρατηγικής στο Johns Hopkins

350.000 νεκρούς – το 2,5% των κατοίκων της! – και 200.000 τραυματίες μετρά η Ουκρανία στις 500 μέρες του πολέμου και ο πληθυσμός μειώθηκε από  52 το 1994  στα 20 εκατομμύρια σήμερα.

Ένας ηττημένος στρατός και ένας διαλυμένος στρατός είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ένας στρατός που απλώς ηττήθηκε στη μάχη μπορεί συχνά να κάνει επιτυχή υποχώρηση, να μεταρρυθμιστεί και να ανασυνθέσει τη δύναμή του – όπως έκανε η Ρώμη μετά την ταπείνωσή της στις Κάννες, καταστρέφοντας τελικά τον μεγάλο της αντίπαλο, την Καρχηδόνα. Αλλά όταν διαλύονται ολόκληροι στρατοί, όταν χάνουν τη θέλησή τους να πολεμήσουν, ολόκληρο το έθνος μπορεί επίσης να διαλυθεί. Αυτό συνέβη με τις μεγάλες αυτοκρατορίες στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι επίσης η μοίρα που περιμένει τον ουκρανικό στρατό.

Πώς ένα έθνος σε πόλεμο φτάνει σε κατάσταση όπου οι μαχητές του αρνούνται να πολεμήσουν;

Μια αιτία που διαλύει έναν στρατό είναι η φθορά, τόσο από απώλειες όσο και από το τραύμα που έρχεται μαζί με τις απώλειες στο πεδίο της μάχης. Το τραύμα αφορά στους ζωντανούς: τους φθείρει. Τόσο οι αρτιμελείς όσο και οι τραυματίες χάνουν τη ζωτικότητά τους ως μαχητική δύναμη, καθώς η θέρμη και η ελπίδα -οι ενέργειες από τις οποίες εξαρτάται η απόδοση της μάχης- συνεχίζουν να χάνονται.

Ως εκ τούτου, η τριβή «φθείρει», τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Πόση φθορά μπορεί να αντέξει ένας στρατός πριν διαλυθεί; Περίπου ένα εκατομμύριο υπηρέτησαν στον συνασπισμένο (confederate) στρατό: 350.000 πέθαναν και άλλοι 200.000 περίπου τραυματίστηκαν. Αυτή ήταν πραγματικά συγκλονιστική φθορά – οι μισοί από όλους τους άνδρες που πολέμησαν – για έναν στρατό που, στο τέλος, υποχώρησε αδιάσπαστος ακόμα. Ο καπετάνιος τους παραδόθηκε αντί να πολεμήσει έναν χαμένο πόλεμο και οι στρατιώτες που θα τον ακολουθούσαν στην κόλαση κατέθεσαν τα όπλα.

Σύγκριση με 1914-18

Από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914 – 1918): 6 από τους 7 στρατούς μεγάλων δυνάμεων κατέρρευσαν, οδηγώντας σε ανταρσίες, παραδόσεις και επαναστάσεις. Οι απώλειές τους στη μάχη ήταν συγκλονιστικές… Η Γερμανία έχασε το 3,1 τοις εκατό του πληθυσμού της, η Γαλλία έχασε το 3,6 τοις εκατό.

Τα θύματα, ωστόσο, είναι μόνο μέρος της εξίσωσης φθοράς. Με τον καιρό, στραγγίζουν τη θέρμη που είχαν την ελπίδα ότι θα κορυφωθεί όταν κηρύσσεται για πρώτη φορά ο πόλεμος, πριν χυθεί αίμα. Ωστόσο, ακόμη και ένας εξαντλημένος και απογοητευμένος στρατός θα συνεχίσει να πολεμά, όσο οι στρατιώτες του παραμένουν αφοσιωμένοι στην υπόθεση. Ως εκ τούτου, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στρατοί που  υπέστησαν δεκάδες χιλιάδες απώλειες σε μία μόνο μέρα—η Βρετανία έχασε 60.000 την πρώτη ημέρα της μάχης του Somme. Η Ιταλία έχασε 350.000 σε 17 ημέρες στο Caporetto – και κατά κάποιο τρόπο συνέχισε να πολεμά.

Υπάρχουν όμως τρεις άλλοι παράγοντες – σκεφτείτε τους ως φυσούνα αρνητικής ανάδρασης – που φουντώνουν το ήδη αρνητικό άγχος της φθοράς:

Η πρώτη αρνητική ανατροφοδότηση είναι όταν ένας πόλεμος που ξεκίνησε γεμάτος υψηλές ελπίδες φαίνεται ξαφνικά μη νικηφόρος. Οι πρόωρες νίκες είναι πλέον παλιές αναμνήσεις. Περισσότερες μάχες χάνονται παρά κερδίζονται και το κόστος της μάχης συνεχίζει να αυξάνεται μέχρι το κατώφλι της ανθρώπινης αντοχής – και μετά αυξάνεται ξανά.

Το δεύτερο είναι όταν η εξωτερική υποστήριξη από φίλους και συμμάχους αρχίζει να εξατμίζεται. Αυτός είναι ένας ιδιαίτερα οξύς αρνητικός παράγοντας εάν η συμμαχική υποστήριξη είναι το συναισθηματικό θεμέλιο της πίστης του στρατού στην τελική νίκη.

Τρίτον και τέλος, όσοι ξεκίνησαν τον πόλεμο, εκείνοι που υποσχέθηκαν έναν δρόμο στρωμένο με νίκη και που ορκίστηκαν ότι ο κόσμος θα υποστήριζε τον στρατό μέχρι να κερδίσει τη νίκη—όσο καιρό κι αν χρειαστεί— θεωρούνται όλο και περισσότερο ως ψεύτες και απατεώνες . Ο στρατός – ολόκληρο το έθνος – έχει προδοθεί από τους ηγέτες του. Όλα αυτά έχουν καταρρεύσει στην Ουκρανία τις τελευταίες έξι εβδομάδες.

Δεν υπήρξαν νίκες – ούτε καν αιματηρές και εξουθενωτικές νίκες, όπως στην  Τέταρτη Μάχη του Karkhov – για σχεδόν ένα χρόνο. Οι δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να ομολογούν ότι η υποστήριξή τους θα συνεχιστεί. Ωστόσο, η  Δυτική Συμμαχία παραδέχεται τώρα  ότι δεν έδωσε στους Ουκρανούς αρκετά καλά όπλα για ακόμη και μέτρια τακτικά κέρδη στη συνεχιζόμενη, θυσιαστική επίθεσή τους—και ήξερε ότι θα  αντεπίθετο. ως  τροφή των κανονιών  για την ικανοποίηση των αρχόντων του ΝΑΤΟ. Όχι μόνο διμοιρίες, αλλά μεγαλύτερες μονάδες παραδίδονται στις ρωσικές δυνάμεις. Το ηθικό πέφτει κατακόρυφα.

Αυτή είναι η φθορά που ολοκληρώνεται. Οι πεσμένες αυτοκρατορίες του 1918 —Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία και Οθωμανοί— χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Στο ένα τρίτο αυτού του χρόνου, η Ουκρανία έχει χάσει το 2,5 τοις εκατό του πληθυσμού της. Αυτός ο απολογισμός ισοδυναμεί με αυτό που οι Σοβιετικοί ιστορικοί αποκαλούσαν «αναντικατάστατες απώλειες»—που σημαίνει, όλοι οι στρατιώτες ποτέ μα ποτέ δεν θα επέστρεφαν στις τάξεις.

Πράγματι, οι πραγματικές απώλειες της Ουκρανίας μπορεί κάλλιστα να είναι μεγαλύτερες. Ο υπολογισμός των απωλειών είναι μια σύνθετη κρίση που βασίζεται σε ένα μωσαϊκό  σοβαρής μεθοδολογίας, καθώς και σε απρόσεκτες  παραδοχές από το ΝΑΤΟ, την Ουκρανία και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Συγκριτική παράδοση πυροβολικού, πάντα με πρότυπο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Αυτό ευνόησε τη Ρωσία έναντι της Ουκρανίας  με συντελεστή έως και 10 προς 1 . Προσθέστε την αδιάκοπη αφοσίωση των ουκρανικών δυνάμεων στις  επιθέσεις με πολλές απώλειες, συν την ισότιμη αφοσίωση της Ρωσίας στη «διατήρηση της δύναμης», και η εικόνα φαίνεται εντελώς ζοφερή για το Κίεβο. Τώρα νέα στοιχεία της κλίμακας της ουκρανικής καταστροφής, από πολλούς φορείς, συσσωρεύονται: απλά μετρώντας τις  ουκρανικές αγγελίες θανάτου ή νεκρές κάρτες SIM .

Αλλά αυτό εγείρει το ερώτημα: Είναι οι ρωσικές δυνάμεις σε καλύτερη κατάσταση; Ναί. Μετά από περισσότερες από 500 ημέρες, η ρωσική πολεμική προσπάθεια επωφελείται τώρα από  πολύ λιγότερες  ανεπανόρθωτες απώλειες, κατά συντελεστή τουλάχιστον 5 προς 1, αυτοπεποίθηση σε όλο τον στρατό που πηγάζει από την ανθεκτικότητα στην αποτυχία,  την επιτυχημένη προσαρμογή  υπό πυρά και την ταχέως  εξελισσόμενη επιχειρησιακή τέχνη . Μια σειρά επιτυχιών στο μέτωπο και μια άνοδος της στρατηγικής ορμής. Ένα αίσθημα σε ολόκληρο το έθνος ότι η Ρωσία έχει τους άντρες,  τα εργαλεία και την  ικανότητα που κερδήθηκε με κόπο στο πεδίο της μάχης  για να ολοκληρώσει τη δουλειά. Και βλέποντας να καίγεται μπροστά στα μάτια τους ο κατασκευασμένος από το ΝΑΤΟ στρατός της Ουκρανία. Αυτό αθροίζεται για τη Ρωσία, αφαιρείται από την Ουκρανία.

Μιχαήλ Βλάχος: «Εκείνοι που υποσχέθηκαν έναν δρόμο στρωμένο με νίκη…θεωρούνται όλο και περισσότερο ψεύτες και απατεώνες . Ο στρατός – ολόκληρο το έθνος – προδόθηκε από τους ηγέτες του».

Ουκρανία: Από 52  το 1994, 20 εκ. σήμερα!!!

Παρά τον υψηλό αριθμό θυμάτων της Ουκρανίας, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η συνολική κατάσταση είναι διασώσιμη. Ωστόσο, οι συνέπειες των θυμάτων είναι ο αποφασιστικός παράγοντας, επειδή οι απώλειες στον πόλεμο πρέπει να συσσωρεύονται ενάντια στην υγεία και τη σταθερότητα ολόκληρης της κοινωνίας. Η Ουκρανία έχει  σχεδόν τη χαμηλότερη γονιμότητα  στον κόσμο και ένα ευθύ ηλικιακό γράφημα προς τα πάνω και προς τα κάτω ανά δημογραφική ομάδα. Για να το θέσουμε ωμά, οι άνδρες που χάθηκαν τις τελευταίες 500 ημέρες δεν θα είναι απόγονοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο υπολογισμός των ουκρανικών «αναντικατάστατων απωλειών» είναι σημαντικός. Δεν είναι μόνο οι νεκροί, αλλά και οι ανάπηροι μεταξύ των ανδρών που μπορούν να οδηγήσουν σε κατάρρευση της κοινωνίας. Αντιγραφή της Γαλλίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρκετές  εκατοντάδες χιλιάδες  άνδρες  έχασαν ένα ή περισσότερα μέλη. Γνωρίζουμε τώρα ότι η Ουκρανία αντικατοπτρίζει τη γαλλική φρίκη. 50.000 Ουκρανοί έχουν χάσει  ένα ή περισσότερα άκρα , κοντά στους 67.000 για τη Γερμανία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1914, υπήρχαν 39 εκατομμύρια Γάλλοι. Το 1940, υπήρχαν 39 εκατομμύρια.

Η Ουκρανία το 1994 ήταν  52 εκατομμύρια . Στη συνέχεια ξέσπασε η καταστροφή: Πρώτον, η καλύτερη και λαμπρότερη νεολαία αναζήτησε λαμπρότερο μέλλον  στην Ευρωπαϊκή Ένωση  και τη Ρωσία. Τότε ο τρόμος μετά το 2014 επιτάχυνε την εκροή. Τώρα ο πόλεμος έχει ουσιαστικά απομακρύνει  τους μισούς ανθρώπους  γεωγραφικά από τη γη τους. Η Ουκρανία ήταν ένα έθνος ίσως  33 εκατομμυρίων  στις  αρχές του 2022 . Σήμερα, το ένα τέταρτο του πληθυσμού αυτής της ήδη μειωμένης χώρας έχει  καταφύγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ένα άλλο τέταρτο βρίσκεται πλέον στις ρωσικές περιφέρειες ή διαμένει ως νέοι μετανάστες στην  ίδια τη Ρωσική Ομοσπονδία . Η Ουκρανία, με 20 εκατομμύρια, κατατάσσεται κάπως μεγαλύτερη από την Ολλανδία και κάπως μικρότερη από την Ταϊβάν.

Ωστόσο, σε όρους απωλειών σε πληθυσμό, οι ουκρανικές στρατιωτικές απώλειες, μετά από περισσότερες από 500 ημέρες πολέμου, πλησιάζουν αυτές που υπέστη η Γερμανία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο για περισσότερες από 1.500 ημέρες. Αυτό είναι ένα καταστροφικό ποσοστό φθοράς, που επιδεινώνεται και από τους τρεις βρόχους αρνητικής ανάδρασης που μπορούν να διαλύσουν έναν στρατό και ένα έθνος. Καθ’ όλη τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, οι ουκρανικές δυνάμεις ρίχτηκαν στη μάχη και προσγειώθηκαν. Μέχρι το φθινόπωρο, ο μαχητικός στρατός θα έχει εκπνεύσει – η τραγική μοίρα του Καλύτερου που περιμένει η Ουκρανία το 2023. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, ό,τι έχει απομείνει θα στρέφεται και θα κλίνει προς τη διάλυση, στους ανελέητους ανέμους του πολέμου.

https://www.voiceofeurope.com/the-ukrainian-army-is-breaking-michael-vlahos-compact-mag/

*Ο Μιχαήλ Βλάχος (γεν. 1951  ) είναι συγγραφέας του βιβλίου Fighting Identity: Sacred War and World Change . Για αρκετές δεκαετίες, έχει διδάξει πόλεμο και στρατηγική στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, στο Naval War College και στο Centro de Estudios Superiores Navales  και είναι συνεργάτης στο The John Batchelor Show. Ήταν συνεργάτης του Ιδρύματος Progress & Freedom και του Κέντρου Ναυτικής Ανάλυσης και επικεφαλής του Κέντρου Μελέτης στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Προηγουμένως, διετέλεσε διευθυντής του Προγράμματος Σπουδών Κινητών Αξιών στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies και στέλεχος της ομάδας αξιολόγησης Εθνικής Ασφάλειας του Τμήματος Ανάλυσης Εθνικής Ασφάλειας στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.

Έχει συγγράψει πολλά βιβλία που εκδόθηκαν από τον Johns Hopkins/SAIS και το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και τα σχόλιά του έχουν δημοσιευτεί στο  Washington Quarterly ,  Foreign Policy,  Foreign Affairs,  National Review  και στο  Times Literary Supplement .

Η διαρκής απογοήτευση των Κούρδων

0

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Le Monde Diplomatique

Οι μεγάλες αναταραχές που βιώνει η Μέση Ανατολή εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες επέτρεψαν στους Κούρδους του Ιράκ και της Συρίας να αποσπάσουν εδαφική αυτονομία –ελλείψει της πολυπόθητης ανεξαρτησίας. Όμως, ενισχυμένες από τις αδελφοκτόνες έριδες, οι πολυάριθμες απειλές συνεχίζουν να υφίστανται. Ιδίως στη Ροζάβα, όπου εντείνεται ο κίνδυνος της τουρκικής εισβολής.

Η διαρκής απογοήτευση των Κούρδων

↑ 

Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (ΚΠΚ) διενήργησε δημοψήφισμα υπέρ της ανεξαρτησίας του αυτόνομου κουρδικού θύλακα τον οποίο διοικεί στο Βόρειο Ιράκ. Παρά το συντριπτικό «ναι» του δημοψηφίσματος (92,73% ψήφοι υπέρ της ανεξαρτησίας), η πρωτοβουλία απέτυχε –κυρίως εξαιτίας της άρνησης της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης να επικυρώσει το αποτέλεσμα, αλλά και της εχθρικής διάθεσης των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ και Ρωσίας) και των γειτονικών χωρών (Σαουδική Αραβία, Ιράν και Τουρκία) απέναντι στον διαμελισμό του Ιράκ (1). Η αποτυχία αποδυνάμωσε την Περιφερειακή Κυβέρνηση, η οποία αναγκάστηκε στη συνέχεια να παραχωρήσει σημαντικά εδάφη στις δυνάμεις της κεντρικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της –στρατηγικής σημασίας– πόλης Κιρκούκ. Δυτικότερα, οι προοπτικές μοιάζουν το ίδιο δυσοίωνες για την προσφάτως σχηματισθείσα κουρδική οντότητα στη βορειοανατολική Συρία, γνωστή ως Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας ή Ροζάβα («Δύση» στην κουρδική γλώσσα). Η οντότητα αυτή βιώνει διαρκή απειλή από το συριακό καθεστώς και πλήττεται από τακτικές επιθέσεις του τουρκικού στρατού (2). Μπορεί οι εδαφικές διεκδικήσεις των Κούρδων να ματαιώνονται από τα παιχνίδια των μεγάλων και των περιφερειακών δυνάμεων, περιπλέκονται όμως και από τις εσωτερικές αντιπαλότητες των πολιτικών εκπροσώπων τους.

JPEG - 457.3 ko

Είναι αδύνατο να θίξουμε το ζήτημα της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή χωρίς να εξετάσουμε την κουρδική εξαίρεση. Την επομένη της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή αναδιαμορφώθηκε, περνώντας από αυτοκρατορίες στα χέρια δυναστειών σε νέα κράτη, δημιουργημένα στη βάση εθνοτικών κριτηρίων: την Τουρκία και τις αραβικές χώρες (Ιράκ, Λίβανος κ.λπ.). Στο χάρτη, οι Κούρδοι συνιστούσαν «έναν λαό χωρίς κράτος», καθώς ήταν διασκορπισμένοι μεταξύ της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν, χώρες που ελάχιστα σεβάστηκαν ή ακόμη και αρνήθηκαν τα θεμελιώδη δικαιώματά τους. Αυτή ήταν η αιτία για πολυάριθμες εξεγέρσεις, τις οποίες ακολούθησαν κύματα καταστολής. Τα τελευταία χρόνια, η αποδυνάμωση και η κατάρρευση του ιρακινού και του συριακού κράτους πρόσφεραν νέες ευκαιρίες στους Κούρδους –ιδίως από τη στιγμή που οι στρατιωτικές οργανώσεις τους στο Ιράκ και στη Συρία υπήρξαν οι κύριοι σύμμαχοι των (υπό την ηγεσία των ΗΠΑ) διεθνών συνασπισμών κατά του μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003 και κατά του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ ή ΙΣΙΣ) μετά το 2014. Η τελευταία εμπλοκή στον αγώνα κατά του ΙΚ έφερε μια πρωτοφανή διεθνή υποστήριξη στους Κούρδους μαχητές και στον αγώνα τους. Ευνόησε επίσης την ανάδυση μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας στη Συρία, αφότου η κινητοποίηση των Κούρδων του Ιράκ τους είχε επιτρέψει να πετύχουν την αναγνώριση της αυτονομίας της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο ιρακινό Σύνταγμα του 2005 (3).

Ωστόσο, οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις δεν κόπασαν, και ιδίως στο ιρακινό Κουρδιστάν, με την αντιπαλότητα μεταξύ της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (UPK) και του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PDK). Ως αποτέλεσμα, το Ιράκ έμεινε χωρίς Πρόεδρο της Δημοκρατίας –και συνεπώς χωρίς κυβέρνηση– επί αρκετούς μήνες. Από το 2005, η θέση του Προέδρου –εθιμοτυπική, αλλά συμβολική για την ενότητα του ιρακινού λαού– αναλαμβάνεται από Κούρδο, μετά από ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο και στο πλαίσιο μιας συμφωνίας μεταξύ των δύο κουρδικών κομμάτων: η προεδρία του Ιράκ πηγαίνει στην Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν, ενώ η διοίκηση της Περιφερειακής Κυβέρνησης στο Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Ωστόσο, μετά τις εθνικές βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2021, και οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί παρουσίασαν δικό τους υποψήφιο για την ηγεσία του ιρακινού κράτους, προκαλώντας θεσμικό αδιέξοδο. Μόλις τον Οκτώβριο του 2022, ο Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ, μέλος του UPK, κατάφερε τελικώς να εκλεγεί πρόεδρος, χάρη σε έναν συμβιβασμό μεταξύ των δύο παρατάξεων και άλλων πολιτικών σχηματισμών του Ιράκ. Όμως, παρά το τέλος της κρίσης, οι ηγέτες του PDK εξακολουθούν να θεωρούν ότι οι απαιτήσεις του UPK είναι υπερβολικά υψηλές σε σχέση με τα εκλογικά αποτελέσματά του. «Το UPK δεν αντιπροσωπεύει ούτε το ήμισυ του κουρδικού λαού», επιβεβαιώνει ο Μαχμούντ Μοχάμεντ, μέλος του πολιτικού γραφείου του PDK.

Μια νέα γενιά ηγετών

Από την πλευρά του, το UPK, η εκλογική βάση του οποίου συγκεντρώνεται στο ανατολικό κομμάτι του ιρακινού Κουρδιστάν, διαμαρτύρεται για τον έλεγχο που ασκεί το PDK στην Περιφερειακή Κυβέρνηση, η οποία έχει έδρα την πόλη Ερμπίλ: ισχυρίζεται ότι οδηγεί σε άδικη κατανομή των οικονομικών πόρων. Παρ’ όλο που η Περιφερειακή Κυβέρνηση λαμβάνει το 17% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού του Ιράκ, δεν εξυπηρετούνται επαρκώς οι ανάγκες της επαρχίας Σουλεϊμανίγια, όπου το UPK έχει ισχυρή παρουσία, με τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, ιδίως εκπαιδευτικούς και δημοτικούς υπαλλήλους, να διαδηλώνουν τακτικά για τις καθυστερήσεις στις καταβολές των μισθών τους. Τα δύο κόμματα ερίζουν επίσης και για τον έλεγχο της παραγωγής πετρελαίου και τη διανομή των κερδών, καθώς η Περιφερειακή Κυβέρνηση διαθέτει αποθέματα μαύρου χρυσού της τάξης των 45 δισεκατομμυρίων βαρελιών (το 30% των αποθεμάτων του Ιράκ) και φυσικού αερίου της τάξης των 8.000 με 10.000 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Μια πιο θεμελιώδης εσωτερική διαφωνία έγκειται στην ενοποίηση των μαχητών Πεσμεργκά υπό ενιαία διοίκηση. Από το 1992 και την επίτευξη της κουρδικής αυτονομίας χάρη στην αμερικανική προστασία, δύο στρατιωτικοί σχηματισμοί διατηρούν υπό τον έλεγχό τους μία σαφώς καθορισμένη περιοχή ο καθένας. Η μονάδα 70 είναι πιστή στο UPK και η μονάδα 80 στο PDK. O διαχωρισμός αυτός αποδείχθηκε καταστροφικός σε πολλές περιπτώσεις: το 2014, όταν το IK επιτέθηκε στη μειονότητα των Γιεζίντι στην πόλη Σιντζάρ, οι Πεσμεργκά του PDK αποσύρθηκαν, επιτρέποντας τη σφαγή αρκετών χιλιάδων μελών της μειονότητας. Το 2017, όταν μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ο ιρακινός στρατός προέλασε στο Κιρκούκ, οι Πεσμεργκά του UPK εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, χάνοντας τον έλεγχο της πόλης-συμβόλου του πετρελαϊκού πλούτου του Κουρδιστάν (4). Μαζί της, η Βαγδάτη ανέκτησε και άλλα «αμφισβητούμενα εδάφη». «Με έναν ενοποιημένο και αναμορφωμένο στρατό Πεσμεργκά, θα είχαμε μια ευκαιρία να επιβιώσουμε. Με διαιρεμένες μονάδες Πεσμεργκά, κινδυνεύουμε με περισσότερες ήττες», εξηγεί ο Νιγιάζ Μπαρζανί, επικεφαλής της υπηρεσίας εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας στην προεδρία της Περιφερειακής Κυβέρνησης.

Ο άμεσος έλεγχος μιας στρατιωτικής δύναμης από κάθε κόμμα συνεπάγεται πως οποιαδήποτε πολιτική διαφωνία ενέχει τον κίνδυνο ένοπλης σύγκρουσης, όπως άλλωστε συνέβη τη δεκαετία του 1990. Εμποδίζει επίσης την εγκαθίδρυση μιας αποτελεσματικής διοίκησης υπεράνω κομματικών ζητημάτων. Εάν μία από τις δύο παρατάξεις ηττηθεί σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση, μπορεί πολύ εύκολα να μπει στη λογική του στρατιωτικού καταναγκασμού για τη διατήρηση της πολιτικής ηγεμονίας της (5). Εντούτοις, οι ηγεσίες του PDK και του UPK έχουν σε έναν βαθμό ανανεωθεί, γεγονός που δημιουργεί νέες ευκαιρίες, παράλληλα όμως προκαλεί και νέες εντάσεις. Το PDK, ιστορικός κουρδικός πολιτικός σχηματισμός, ιδρύθηκε το 1946 από τον Μουσταφά Μπαρζανί στο Μαχαμπάντ του Ιράν. Παν-κουρδικών αντιλήψεων στις απαρχές του, θεωρείται πλέον ένα παραδοσιοκρατικό κόμμα, υπό τον αυστηρό έλεγχο της οικογένειας Μπαρζανί. Μετά το θάνατο του ιδρυτή του το 1979, ο γιος του Μασούντ ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος και των στρατιωτικών δυνάμεών του. Ο ίδιος διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης από το 2005 έως και τον Νοέμβριο του 2017, οπότε και παραιτήθηκε μετά την αποτυχία του δημοψηφίσματος, το οποίο είχε πραγματοποιηθεί με δική του πρωτοβουλία. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να κινεί τα νήματα ενόσω μια νέα γενιά ηγετών, προερχόμενων από την οικογένειά του, αναλαμβάνει τα ηνία.

Προτιμώντας το δυτικό κοστούμι από τη στολή παραλλαγής, αυτοί οι νεαροί άνδρες ουδέποτε ενεπλάκησαν σε ενδοκουρδικές διαμάχες. Στερούμενοι όμως της νομιμοποίησης που απολάμβαναν οι προκάτοχοί τους –βετεράνοι των μαχών κατά του στρατού του Σαντάμ Χουσεΐν– οφείλουν τη θέση τους στην κορυφή της πολιτικής ιεραρχίας μονάχα στην ιδιότητά τους ως μέλη της δυναστείας Μπαρζανί. Η κουρδική κοινωνία δεν αμφισβητεί το προνόμιό τους αυτό, ανησυχεί όμως για την εμφάνιση νέων συσχετισμών δυνάμεων στο εσωτερικό της ίδιας της εξουσίας. Μετά την παραίτηση του Μασούντ Μπαρζανί από την προεδρία της Περιφερειακής Κυβέρνησης, τη θέση του ανέλαβε ο ανιψιός του Νετσερβάν Μπαρζανί, ενώ τη θέση του πρωθυπουργού ο γιος του Μασρούρ. Καθώς οι δύο θέσεις εξουσίας δεν έχουν διακριτές αρμοδιότητες, καθορισμένες ρητά στα νομοθετικά κείμενα που διέπουν τη λειτουργία της Περιφερειακής Κυβέρνησης, η αντιπαλότητα εντείνεται συνεχώς, ενώ οι πολιτικές εντάσεις έχουν κλιμακωθεί.

Η μάχη για την εξουσία ήταν σκληρότερη στο εσωτερικό του UPK. Μετά τον θάνατο του ιδρυτή και ιστορικού ηγέτη του Τζαλάλ Ταλαμπανί το 2017, ήρθαν αντιμέτωποι o γιος του Μπαφέλ και ο ανιψιός του Λαχούρ. Νωρίτερα, οι δύο άνδρες είχαν από κοινού φροντίσει να εκκαθαρίσουν την παλιά φρουρά από την παράταξη, έως τη μεταξύ τους σύγκρουση που οδήγησε στη νίκη του Μπαφέλ και στην απομάκρυνση του εξαδέλφου του από την ηγεσία του UPK (6). Επομένως, η σταθερότητα του ιρακινού Κουρδιστάν θα εξαρτηθεί τόσο από την ικανότητα των δύο παρατάξεων να διαχειριστούν τις μεταξύ τους διαφορές τους όσο και από τον τρόπο με τον οποίο η νέα γενιά ηγετών θα ασκήσει την εξουσία της στο εσωτερικό της κάθε οργάνωσης.

Τι συμβαίνει όμως στις σχέσεις μεταξύ της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης και της Ροζάβα; Ένα ταξίδι από το Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της Περιφερειακής Κυβέρνησης, στο Καμισλί (ή Καμεσλιγιέ), τη σημαντικότερη πόλη της Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, μαρτυρά το επίπεδο της εχθρότητας μεταξύ των δύο κουρδικών οντοτήτων. Τυπικά, η διαδρομή διαρκεί πέντε ώρες. Στην πράξη διαρκεί σχεδόν μια ολόκληρη ημέρα. Το συνοριακό φυλάκιο της Σιμάλκα –μια πλωτή γέφυρα στον ποταμό Τίγρη – είναι ανοιχτό μόνο τρεις ημέρες την εβδομάδα και μόνο για όσους φέρουν ειδική άδεια. Η κατάσταση αυτή προκύπτει από τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ του PDK και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο ιδρύθηκε στο τουρκικό Κουρδιστάν αλλά στη Συρία εκπροσωπείται από το τοπικό του παρακλάδι, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και την ένοπλη πτέρυγά του, τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG).

Διάλογος με τους Τούρκους;

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του PKK και του PDK αναζωπύρωσαν τους φόβους για έναν νέο ενδοκουρδικό πόλεμο. Οι συγκρούσεις αυτές είναι απότοκο των μαζικών επιθέσεων του τουρκικού στρατού κατά των Κούρδων ανταρτών στο εσωτερικό της Τουρκίας. Από το 2015, η Άγκυρα κατόρθωσε να περιορίσει τις στρατιωτικές δραστηριότητες του PKK με τίμημα την καταστροφή της Σουρ, της παλιάς πόλης του Ντιγιάρμπακιρ (7). Ως αποτέλεσμα αυτής της πίεσης, οι Κούρδοι μαχητές διασκορπίστηκαν σε νέες περιοχές στο εσωτερικό του Ιράκ και της Συρίας. Η παρουσία τους διόλου δεν εκτιμήθηκε από το PDK, το οποίο από καιρό επιδιώκει τη διατήρηση καλών σχέσεων με την Άγκυρα.

Όμως, οι ηγέτες της Ροζάβα δεν ανησυχούν τόσο για τις κακές σχέσεις τους με το PDK όσο για την Τουρκία. Η Άγκυρα έχει επανειλημμένα απειλήσει να εισβάλει σε ολόκληρη τη βόρεια Συρία προκειμένου να συγκροτήσει μια «ζώνη ασφαλείας» βάθους τριάντα χιλιομέτρων για την εγκατάσταση των Σύρων προσφύγων που ζουν στο έδαφός της και τη δημιουργία μιας «αραβικής περιμέτρου» στα νότια σύνορά της (8). Πολλοί παρατηρητές εκτιμούν ότι η εισβολή αυτή δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί εξαιτίας της παρουσίας περίπου εννιακοσίων Αμερικανών στρατιωτικών, διεσπαρμένων σε πάνω από δώδεκα βάσεις. Τι θα συνέβαινε αν αποσύρονταν; «Ουδέποτε διακόψαμε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία, παρά τη στρατιωτική συμμαχία μας με τις ΗΠΑ», επισημαίνει ο Αμπντουλκαρίμ Ομάρ, ντε φάκτο υπουργός Εξωτερικών της Αυτόνομης Διοίκησης. Ο Σαλέχ Μουσλίμ, συμπρόεδρος του PYD, μας υποδέχεται σε ένα στρατιωτικό συγκρότημα κοντά στη Χασάκα για να υπογραμμίσει την ικανότητα των Κούρδων της Συρίας να αντιμετωπίσουν μια τουρκική επίθεση. Λόγω της γειτνίασης με μια αμερικανική στρατιωτική βάση, ο ήχος των ελικοπτέρων διακόπτει συνεχώς τη συζήτησή μας. «Ο τουρκικός στρατός δεν είναι σε θέση να νικήσει τους αντάρτες [του PKK] στα βουνά», εξηγεί, αναφερόμενος στις συχνές μάχες στο βόρειο Ιράκ. Όταν τον ρωτάμε για τις πιθανότητες επικράτησης των κουρδικών δυνάμεων σε μια ενδεχόμενη επίθεση της Τουρκίας στη Συρία, με δεδομένο το επίπεδο έδαφος των άγονων στεπών της Ροζάβα, η απάντησή του είναι λακωνική: «Δεν έχουμε βουνά εδώ, αλλά μπορούμε να σκάψουμε σήραγγες».

Μεταξύ των Κούρδων της Συρίας, υπάρχουν ορισμένες φωνές που ζητούν διάλογο με την Τουρκία. «Οι Κούρδοι δεν θα καταφέρουν να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος στη σημερινή Συρία, οπότε ας σκεφτούμε πώς θα επιτύχουμε τη σταθερότητα αντί για έναν διαρκή πόλεμο», εκτιμά ο Νασέρ Χαζ Μανσούρ, διευθυντής του Συριακού Κέντρου Έρευνας και Διαλόγου, Κούρδος και ο ίδιος. Αναρωτιέται ωστόσο για την προθυμία της Άγκυρας να κάνει παραχωρήσεις, έστω και μικρές. Σε κάθε περίπτωση, η Ροζάβα και η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση παραμένουν πιο σταθερές και ευημερούσες από πολλά κράτη της περιοχής που απειλούνται με κατάρρευση, όπως ο Λίβανος ή η Συρία. Η επιβίωση και των δύο αυτόνομων οντοτήτων θα εξαρτηθεί τόσο από τις ευρύτερες αναταραχές στη Μέση Ανατολή όσο και από τη συνεργασία μεταξύ των Κούρδων.

Vicken Cheterian

Λέκτορας Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης
μετάφραση: Ελίνα Βέτση

(1) Βλ. Laurent Perpigna Iban, «Un référendum pour rien?», στο «1920-2020, le combat kurde», «Manière de voir», τ. 169, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2020.

(2) Βλ. Mireille Court και Chris Den Hond, «L’avenir suspendu du Rojava», «Le Monde diplomatique», Φεβρουάριος 2020.

(3) Βλ. «Ιστορική ευκαιρία για τους Κούρδους», «Le Monde diplomatique – Ελληνική έκδοση», Αύγουστος 2013, monde-diplomatique.gr.

(4) Βλ. Shahinez Dawood, «Kirkouk la disputée», στο «1920-2020, le combat kurde », όπ.π.

(5) Πρβ. Hawre Hasan Hama, «The consequences of the fragmented military in Iraqi Kurdistan», «British Journal of Middle Eastern Studies», τόμος 48-2, Γλασκόβη 2021.

(6) Πρβ. Amberin Zaman, «Talabani family feud at center of power struggle in Iraqi Kurdistan party», Al-Monitor, 14 Ιουλίου 2021, www.al-monitor.com.

(7) Βλ. Laura-Maï Gaveriaux, «La sale guerre du président Erdoğan», «Le Monde diplomatique», Ιούλιος 2016.

(8) Βλ. Jean Michel Morel, «La Syrie, une nouvelle Atlantide?», «Le Monde diplomatique», Φεβρουάριος 2023.

Le Monde Diplomatique