Αρχική Blog Σελίδα 1607

Κυρώσεις από το Ηνωμένο Βασίλειο κατά δύο τουρκικών εταιρειών αμυντικών προϊόντων

0

Το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι θα επιβάλει νέες κυρώσεις σε 25 εταιρείες και ιδιώτες για να εμποδίσει την πρόσβαση της Ρωσίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Μεταξύ αυτών είναι δύο εταιρείες με έδρα την Τουρκία που εξάγουν μικροηλεκτρονικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται από τον ρωσικό στρατό. Αυτές οι εταιρείες είναι η Turkik Union και η Azu International.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC-στην τουρκική, ο υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Κλέβερλι δήλωσε ότι 22 εταιρείες και άτομα που υπόκεινται σε κυρώσεις βρίσκονται εκτός Ρωσίας και υποστηρίζουν την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία.

Ο υπουργός είπε ότι τρία από αυτά έχουν έδρα στη Ρωσία και εισάγουν ηλεκτρονικά προϊόντα ζωτικής σημασίας για στρατιωτικό εξοπλισμό.

Η Βρετανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και οι ΗΠΑ εφαρμόζουν διάφορες κυρώσεις στη Ρωσία από την εισβολή της στην Ουκρανία. Οι κυρώσεις αποσκοπούν στον περιορισμό της πρόσβασης της Ρωσίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό και στην αποδυνάμωση της άμυνας της Ρωσίας.

Ωστόσο, ο εξοπλισμός συνεχίζει να φτάνει στη Ρωσία μέσω διαφόρων χωρών, μεταξύ των οποίων η Κίνα, η Τουρκία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ως σημαντικά στρατιωτικά προϊόντα από τις δυτικές χώρες.

Οι εταιρείες Turkik Union και Azu International

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών, η Turkik Union και η Azu International με έδρα την Τουρκία είναι μεταξύ των εταιρειών που έχουν επιβληθεί κυρώσεις. Το υπουργείο αναφέρει ότι οι εταιρείες αυτές εξάγουν στη Ρωσία μικροηλεκτρονικά προϊόντα απαραίτητα για τις στρατιωτικές δραστηριότητες της Μόσχας στην Ουκρανία.

Επιπλέον, μια εταιρεία με έδρα το Ντουμπάι που φέρεται να προμηθεύει μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα στη Μόσχα, ένας Σλοβάκος πολίτης που έπαιξε ρόλο σε συμφωνίες όπλων και μια ελβετική θυγατρική με τον τομέα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών της Ρωσίας θα τιμωρηθούν.

Το Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι επέκτεινε επίσης τις κυρώσεις κατά του Ιράν και της Λευκορωσίας, σημειώνει το τούρκικο δημοσίευμα.

https://echedoros.blog/2023/08/09/%ce%ba%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b7%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac/

Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας Τουρκίας: Έμφαση σε τρομοκρατία, γεγονότα Αφρικής, κάψιμο Κορανίου, Συνθήκη Λωζάνης

0

 

Μετά από διάλειμμα περίπου δύο μηνών συνήλθε εκ νέου το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας  της Τουρκίας (MGK). Η συνάντηση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προήδρευσε της συνάντησης που πραγματοποιήθηκε στο Μπεσττέπε.

Μετά το πέρας της συνάντησης έγινε γραπτή ανακοίνωση.

Σε αυτήν αναφέρθηκε ότι παρακολουθήθηκαν τα γεγονότα της Αφρικής και οι καταλληλότερες λύσεις στα προβλήματα της ηπείρου θα μπορούσαν να δώσουν μόνο οι ιδιοκτήτες της ηπείρου.

Στην ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε στο κοινό από την Προεδρία των Επικοινωνιών τονίστηκαν τα παρακάτω σημεία:

Κούρδοι Αυτονομιστές και FETO

«1. Το ΔΣ έχει ενημερωθεί για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται με αποφασιστικότητα, αποφασιστικότητα και επιτυχία ενάντια σε κάθε είδους απειλές και κινδύνους κατά της εθνικής μας ενότητας και αλληλεγγύης και της επιβίωσής μας, ιδιαίτερα των τρομοκρατικών οργανώσεων PKK/KCK-PYD/YPG, FETO και DEASH.

Αξιολογήθηκε το τελευταίο στάδιο που επιτεύχθηκε στον αγώνα κατά της FETO. Τονίστηκε για άλλη μια φορά ότι αυτό το προδοτικό δίκτυο, το οποίο σχεδιάστηκε και ενεργοποιήθηκε για να αποτρέψει τα στρατηγικά κέρδη της Τουρκίας, ιδιαίτερα στους τομείς της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής, δεν θα επιτραπεί σε καμία περίπτωση να υπάρξει.

Τα 100 χρόνια της Συνθήκη της Λωζάνης

2. Στην εκατονταετή επέτειο της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, που υπογράφηκε στο τέλος του Εθνικού μας Αγώνα, που κερδήθηκε με απαράμιλλες θυσίες, δηλώθηκε ότι εκπληρώθηκαν οι απαιτήσεις της ευθύνης που είχε επιβάλει η ιστορία στη Δημοκρατία της Τουρκίας με ακρίβεια. Η αποφασιστικότητα να εδραιωθεί η τάξη που καθιερώθηκε με τη συνθήκη, η οποία αποτέλεσε τη βάση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή μας για έναν αιώνα, επιβεβαιώθηκε σύμφωνα με τα συμφέροντα του έθνους μας.

Έμφαση στη συνεργασία με το Ιράκ

3. Δηλώθηκε ότι η περαιτέρω ανάπτυξη της συνεργασίας μας με το γείτονά μας Ιράκ σε όλους τους τομείς θα συμβάλει στην επίτευξη σημαντικών κερδών τόσο στις χώρες μας όσο και στην περιοχή μας. Επισημάνθηκε ότι η ειλικρινής υποστήριξη των προσπαθειών της Τουρκίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τη διασφάλιση της ασφάλειας και της σταθερότητας θα ενισχύσει το έδαφος για συνεργασία.

Ο Πόλεμος Ρωσίας Ουκρανίας και ο διάδρομος των σιτηρών

4. Η πορεία του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και οι πιθανές επιπτώσεις του στην περιοχή μας στα επόμενα στάδια συζητήθηκαν αναλυτικά. Αναφέρθηκε ότι η κλιμάκωση της έντασης στη Μαύρη Θάλασσα δεν θα ήταν προς το συμφέρον κανενός. Όλα τα μέρη κλήθηκαν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να τερματίσουν τον πόλεμο χωρίς καθυστέρηση. Τονίστηκε ότι η επιστροφή στη συμφωνία για τα σιτηρά θα αποτρέψει πιθανές αρνητικές επιπτώσεις σε άπορες χώρες και θα συμβάλει στη σταθερότητα των τροφίμων.

Αξιολόγηση των γεγονότων στην Αφρική

5. Αξιολογήθηκαν οι τελευταίες εξελίξεις στην Αφρική που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν στην ήπειρο. Δηλώθηκε ότι οι καταλληλότερες λύσεις στα προβλήματα της ηπείρου μπορούν να βρεθούν μόνο από τους ιδιοκτήτες της ηπείρου.

Η προσβολή των Μουσουλμάνων με το κάψιμο του Κορανίου

6. Κράτη που δεν εκπληρώνουν τις ευθύνες τους σχετικά με την πρόληψη αποτρόπαιων πράξεων που προσβάλλουν σχεδόν δύο δισεκατομμύρια μουσουλμάνους στοχεύοντας τη θρησκεία του Ισλάμ και τα οποία περιγράφονται ως εγκλήματα μίσους από τα Ηνωμένα Έθνη, πρέπει να τιμωρούν τους εγκληματίες. Συνειδητοποιώντας τις καταστροφικές συνέπειες των σπόρων του μίσους που σπέρνουν με το πρόσχημα της ελευθερίας της έκφρασης, καλούνται να αλλάξουν τη στάση τους το συντομότερο δυνατό και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις επιθέσεις σε ιερές αξίες.

Κλιματική Αλλαγή και μετανάστευση

7. Τονίστηκαν οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε παγκόσμια κρίση, που μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα από την παράτυπη μετανάστευση έως την κοινωνική ύφεση, από τις εσωτερικές συγκρούσεις έως τις διακρατικές συγκρούσεις. Έχει δηλωθεί ότι μόνο οι δίκαιες και ειλικρινείς προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας μπορούν να φέρουν λύση σε αυτό το κοινό πρόβλημα της ανθρωπότητας μέσω της συνεργασίας.
Παρουσιάζεται στο κοινό με σεβασμό».

https://echedoros.blog/2023/08/09/%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1/

Η στιγμή που ένοπλος δολοφονεί τον υποψήφιο για την προεδρία του Ισημερινού Φερνάντο Βιγιαβιτσένσιο

0

Ο υποψήφιος είχε δεσμευτεί πως θα χτυπήσει το οργανωμένο έγκλημα όπως κάνει και ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ

Ένοπλος πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές της 20ής Αυγούστου στον Ισημερινό, Φερνάντο Βιγιαβισένσιο, καθώς ολοκληρωνόταν η προεκλογική του συγκέντρωση χθες Τετάρτη το βράδυ στην πρωτεύουσα Κίτο και η στιγμή της δολοφονίας του καταγράφηκε στην κάμερα.

Ο προεδρικός υποψήφιος, μεταφέρθηκε βαριά πληγωμένος στο νοσοκομείο όπου υπέκυψε στα τραύματά του.

Ο Φερνάντο Βιγιαβισένσιο, κεντρώος πολιτικός, 59 ετών, συγκαταλεγόταν στους οκτώ υποψήφιους στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών αλλά θεωρούνταν απειλή για το οργανωμένο έγκλημα καθώς είχε δεσμευτεί ότι θα το χτυπήσει αλύπητα ακριβώς όπως έχει κάνει και ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ Nayib Bukele.

Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, κατατασσόταν στη δεύτερη θέση ως προς τις προθέσεις ψήφου, συγκέντρωνε από 7,5 ως 13%, πίσω από τη δικηγόρο Λουίσα Γκονσάλες, την υποψήφια της παράταξης του σοσιαλιστή πρώην προέδρου Ραφαέλ Κορέα.

Τα καρτέλ σε Μεξικό και Νότια Αμερική είναι πανίσχυρα και διαθέτουν προϋπολογισμούς κρατών τουλάχιστον μεσαίας κλίμακας.

Διαθέτουν επίσης στρατιές από αφοσιωμένους δολοφόνους, τους περιβόητους «sicarios» που θα εκτελέσουν το θύμα τους υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ότι κι αν συμβεί, κι αν συλληφθούν δεν θα μιλήσουν ποτέ.

Ο ύποπτος για την δολοφονία του προεδρικού υποψήφιου έχει συλληφθεί αλλά πολύ δύσκολα θα προκύψει κάτι ουσιαστικό, ενώ θεωρείται πως στην δολοφονία συμμετείχαν κι άλλοι.

 

Ο πρόεδρος Λάσο τόνισε: «Είμαι αγανακτισμένος και σοκαρισμένος εξαιτίας της δολοφονίας του υποψηφίου για την προεδρία Φερνάντο Βιγιαβισένσιο. Θέλω να σας διαβεβαιώσω πως το έγκλημα αυτό δεν θα μείνει ατιμώρητο».

Και υποσχέθηκε: «Το οργανωμένο έγκλημα το παρατράβηξε, όμως θα αντιμετωπίσει το πλήρες βάρος του νόμου».

Ο πρόεδρος Λάσο, δεξιός πρώην τραπεζίτης, συγκάλεσε εκτάκτως αργά το βράδυ σύσκεψη με αξιωματούχους αρμόδιους για την ασφάλεια.

Τα τελευταία χρόνια, ο Ισημερινός, ανάμεσα στην Κολομβία και το Περού, πλήττεται από κύμα βίας αποδιδόμενο σε συμμορίες που διακινούν ναρκωτικά.

Εν μέσω προεκλογικής διαδικασίας, δολοφονήθηκαν δήμαρχος και υποψήφιος για το κοινοβούλιο.

Η πρόεδρος του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου (CNE), η Ντιάνα Αταμαΐντ, κατήγγειλε χθες Τετάρτη πως μέλη του θεσμού, που είναι αρμόδιος για την οργάνωση της εκλογικής διαδικασίας, έχουν δεχτεί απειλές κατά της ζωής τους.

Όπως είπαμε, τα καρτέλ στην Λατινική Αμερική είναι πολύ πλούσια και όλοι «έχουν την τιμή τους», έτσι πάρα πολοί στον Ισημερινό θεωρούν πως η δολοφονία του Φερνάντο Βιγιαβισένσιο έγινε με βοήθεια εκ των έσω, θεωρώντας πως η συνοδεία του δεν τον προστάτεψε «επαρκώς».

Ο ίδιος σε προεκλογική του ομιλία είχε πει «πάμε να σταματήσουμε τις οικογένειες (τα καρτέλ), εγώ δεν τους φοβάμαι, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να με σκοτώσουν».

Ήταν όντως γενναίος.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/isimerinos-enoplos-dolofonise-ton-ypopsifio-gia-tin-proedria-tis-xoras-fernanto-vigiavitsensio/

 

Μετά την κατάρρευση των αμερικανικών πόλεων χάος & στο Λονδίνο: Εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν για να ληστέψουν κατόπιν… προσκλήσεως!

0

Κυκλοφόρησε πρόσκληση για λεηλασία καταστήματος με αθλητικά είδη στην Οξφορντ Στριτ – Συγκρούσεις με την αστυνομία

Φαίνεται πως  η παρακμή που διατρέχει τις αμερικανικές πόλεις διέσχισε τον Ατλαντικό και πέρασε στο Λονδίνο της Βρετανίας, όπου κυκλοφόρησε πρόσκληση για λεηλασία καταστήματος με αθλητικά είδη, στην Οξφορντ Στριτ, τον μεγάλο εμπορικό δρόμο του Λονδίνου, μέσω του Snapchat και του TikTok και οδήγησε στην συγκέντρωση εκατοντάδων ανθρώπων μπροστά από το JD Sports που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα με tag, «rob JD Sports».

Το μήνυμα καλούσε τους ανθρώπους να φορούν μπαλακλάβα και γάντια. «Μην έρθετε αν δεν μπορείτε να τρέξετε», έγραφε.

Ακολούθησε η επέμβαση της αστυνομίας, η οποία, ειδοποιημένη για τα σχέδια λεηλασίας, είχε αναπτυχθεί στην περιοχή και συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ αστυνομικών και νεαρών. Πολλά καταστήματα κλείδωσαν τις πόρτες τους με τους πελάτες στο εσωτερικό τους. Εννέα άτομα συνελήφθησαν.

Ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν είχε καλέσει τους Λονδρέζους να μην συμμετάσχουν στους «παραλογισμούς» που κυκλοφορούν στο TikTok.

«Δεν μπορούμε να δεχθούμε αυτό το είδος της αναρχίας που βλέπουμε σε ορισμένες αμερικανικές πόλεις να εγκαθίσταται στους δρόμους του Ηνωμένου Βασιλείου», έγραψε στο Twitter (X) η Bρετανίδα υπουργός Εσωτερικών Σουέλα Μπράβερμαν. «Οι υπεύθυνοι πρέπει να βρεθούν και να φυλακισθούν».

Διάχυτη είναι η παρακμή και σε όλες τις ΗΠΑ της διακυβέρνησης Μπάιντεν με τις εικόνες χάους και «απροσδόκητης εξέγερσης» για δύο… PlayStation, στην Νέα Υόρκη να έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου.

Συγκεκριμένα ο influencer του Twitch, Kai Cenat, ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει δύο PlayStation στο Union Square Park της Νέας Υόρκης, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι νεαρής ηλικίας στο σημείο και εν συνεχεία να ξεκινήσουν μαζικές ταραχές!

Η Νέα Υόρκη ήταν η τρίτη αμερικανική μεγαλούπολη μετά το Σαν Φρανσίσκο και το Λος Άντζελες που παρουσίασε τέτοια δείγματα μαζικής παρακμής και κατάρρευσης της τάξης μέσα σε λίγες ημέρες.

Την στιγμή που η αμερικανική βοήθεια σε χορηγίες, δάνεια και πολεμικό υλικό προς την Ουκρανία φτάνει τα 72 δισ. δολάρια, το Σαν Φρανσίσκο, η εμβληματική πόλη-λιμάνι της δυτικής ακτής, ζει μέσα σε σκηνικά «Mad Max» με τα πεζοδρόμια των κεντρικών δρόμων να είναι γεμάτα από αστέγους (κατά βάση εθισμένων στο ναρκωτικό φαιντανύλη) που ζουν σε μια ημι-αγρια κατάσταση.

Ξύλο, άστεγοι, ληστείες, κλοπές και χρήση ναρκωτικών βρίσκονται σε συνεχή χρήση με τις μονάδες επέμβασης να μην ξέρουν τι να πρωτοκάνουν αλλά και που να τους πάνε (ακόμα και αν συλληφθούν) και δημιουργώντας για την πόλη μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.

Έχει ξεφύγει η κατάσταση με τις συμμορίες και τις ληστείες και στο άλλοτε «φωτεινό» Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με ένα βίντεο που δείχνει τη στιγμή που συμμορία ληστών φεύγει τρέχοντας από ένα κατάστημα Gucci και έναν φύλακα να περπατά από πίσω τους να κάνει το γύρω του διαδικτύου τις τελευταίες ώρες. 

Φαίνεται όμως πως η παρακμή μεταδίδεται και στην Ευρώπη και φυσικά πέρασε πιο εύκολα στην «εξαδέλφη» των ΗΠΑ, την Βρετανία.
Τα φαινόμενα αυτά είναι ανησυχητικά καθώς οι δυτικές κοινωνίες (και μαζί τους και η ελληνική) δείχνουν να καταρρέουν μέσα στον «βούρκο» που οι ίδιες δημιούργησαν καταστρέφοντας τις παραδοσιακές αξίες.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/meta-tin-katarreysi-ton-amerikanikon-poleon-xaos-sto-londino-ekatontades-sygkentrothikan-gia-na-listepsoun-katopin-proskliseos/

ΗΠΑ: Σκότωσαν άνδρα που απειλούσε τον Μπάιντεν

0

Αιματηρή κατάληξη είχε έφοδος του FBI σε σπίτι της πόλης Πρόβο στη Γιούτα των ΗΠΑ για τη σύλληψη υπόπτου που είχε διατυπώσει απειλές κατά του προέδρου Μπάιντεν, της αντιπροέδρου Χάρις και υψηλόβαθμων αξιωματούχων. Ο άνδρας έπεσε νεκρός στη διάρκεια ανταλλαγής πυρών, στην προσπάθειά του να διαφύγει τη σύλληψη, σύμφωνα με τις αρχές.

Το γραφείο του FBI στο Σολτ Λέικ Σίτι ανακοίνωσε πως το επεισόδιο σημειώθηκε όταν πράκτορες, με ένταλμα σύλληψης του υπόπτου, έκαναν έφοδο στο σπίτι.

Σύμφωνα με δικαστικό έγγραφο που επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, ο Κρεγκ Ρόμπερτσον είχε διατυπώσει απειλές κατά της ζωής του προέδρου Τζο Μπάιντεν, της αντιπροέδρου Κάμαλας Χάρις, του υπουργού Δικαιοσύνης Μέρικ Γκάρλαντ και του εισαγγελέα του Μανχάταν Άλβιν Μπραγκ – ο οποίος ηγήθηκε δικαστικής έρευνας σε βάρος του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Το τηλεοπτικό δίκτυο CBS μετέδωσε πως σε ανάρτηση που έκανε στις 6 Αυγούστου ο Ρόμπερτσον έγραφε: «Μαθαίνω πως ο Μπάιντεν έρχεται στη Γιούτα», συμπληρώνοντας πως «καθάριζε» το M24 (σ.σ. τουφέκι ελεύθερου σκοπευτή της Ρέμιγκτον), συνοδεύοντας το μήνυμα με φωτογραφία στην οποία πόζαρε με στρατιωτική παραλλαγή.

Σε παλαιότερη ανάρτησή του, ο Ρόμπερτσον έγραφε ότι θα πήγαινε στη Νέα Υόρκη «για να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου, να εξολοθρεύσω τον Μπραγκ».

Η πολιτικά υποκινούμενη βία παρουσιάζει έξαρση τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, με το Reuters να υπογραμμίζει σε ρεπορτάζ που δημοσίευσε χθες πως η κατάσταση βρίσκεται στο χειρότερο επίπεδο από τη δεκαετία του 1970.

(Με πληροφορίες από CBS)

https://www.militaire.gr/ipa-skotosan-andra-poy-apeiloyse-ton-mpainten/

Γερμανία: Η AfD παραμένει δεύτερη δύναμη στις δημοσκοπήσεις – Το 47% τάσσεται υπέρ της απαγόρευσής της

0

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) παραμένει βασική κερδισμένη των δημοσκοπήσεων, καθώς έχει παγιωθεί στη δεύτερη θέση και με ποσοστά άνω του 20%. Την ίδια ώρα, σχεδόν ένας στους δύο Γερμανούς τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης του κόμματος – συμπεριλαμβανομένου και 10% των ίδιων των ψηφοφόρων του.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του TrendBarometer για λογαριασμό των ιδιωτικών ειδησεογραφικών σταθμών RTL/n-tv, η Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU) παραμένει στο 25%, ενώ ακολουθεί η AfD, σταθερή στο 21%. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) παραμένει στο 17%, όπως και οι Πράσινοι στο 15%. Οι Φιλελεύθεροι (FDP) βελτιώνουν την επίδοσή τους κατά μία μονάδα και φθάνουν στο 7%, ενώ η Αριστερά χάνει αντίστοιχα μία μονάδα και βρίσκεται στο 4%, κάτω από το όριο εισόδου στη Bundestag.

Στην ερώτηση για απευθείας εκλογή καγκελάριου, ο Όλαφ Σολτς προηγείται με 21%, έναντι 17% του αρχηγού του CDU Φρίντριχ Μερτς και 16% του αντικαγκελάριου και υπουργού Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ (Πράσινοι).

Όσο όμως ενισχύεται δημοσκοπικά η AfD φαίνεται ότι αυξάνεται και η κριτική σε βάρος της. «Υπάρχουν ενδείξεις ότι (από την AfD) αμφισβητείται για κάποιες πληθυσμιακές ομάδες η εγγύηση της αξιοπρέπειας που παρέχεται από το Σύνταγμα», δήλωσε χθες στο ARD ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος Τόμας Χάλντενβανγκ. Η Υπηρεσία του έχει άλλωστε θέσει υπό παρακολούθηση τμήματα της κομματικής οργάνωσης της AfD, κάνοντας λόγο για “επικίνδυνες εξτρεμιστικές ομάδες”. Την ίδια ώρα σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Forsa για λογαριασμό του περιοδικού Stern, το 47% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θα υποστήριζε ενδεχόμενη απαγόρευση της AfD – ανάμεσά τους μάλιστα και 10% των πολιτών που ψήφισαν το κόμμα στις τελευταίες εκλογές. Αντίστοιχα, 47% των ερωτηθέντων τάχθηκε κατά μιας τέτοιας πιθανότητας.

Στη Βαυαρία, όπου στις 8 Οκτωβρίου διενεργούνται κρατιδιακές εκλογές, ο πρωθυπουργός και αρχηγός της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) Μάρκους Ζέντερ απέκλεισε το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με την AfD, η οποία σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις φθάνει το 14%. Η CSU, η οποία συγκυβερνά σήμερα με τους Ελεύθερους Ψηφοφόρους, προηγείται στις δημοσκοπήσεις με 39% και δεν φαίνεται να συγκεντρώνει απόλυτη πλειοψηφία. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό των Sat 1 Bayern και Antenne Bayern, το 44% συμφωνεί με τη στάση του, το 24% θα ήθελε «κάποια» συνεργασία, ενώ το 26% δηλώνει ότι θα ήθελε οποιαδήποτε συνεργασία να εξεταστεί κατά περίπτωση.

https://www.militaire.gr/germania-i-afd-paramenei-deyteri-dynami-stis-dimoskopiseis-to-47-tassetai-yper-tis-apagoreysis-tis/

Γερμανία: Συνελήφθη αξιωματικός της Bundeswehr για κατασκοπεία υπέρ της Ρωσίας

0

Αξιωματικός των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων συνελήφθη νωρίτερα σήμερα για κατασκοπεία υπέρ της Ρωσίας, ανακοίνωσε η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία.

Ο Τόμας Χ. εργαζόταν στο γραφείο Προμηθειών της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εξοπλισμών, Πληροφορικής και Χρήσης της Bundeswehr, αρμόδιο για τον εξοπλισμό των γερμανικών δυνάμεων και θεωρείται ότι ήδη τον Μάιο επικοινώνησε κατ’ επανάληψη με τη ρωσική πρεσβεία στο Βερολίνο και με το ρωσικό Γενικό Προξενείο στη Βόννη – «με δική του πρωτοβουλία» – και προσέφερε τη συνεργασία του. Με αυτόν τον τρόπο εκτιμάται ότι παρέδωσε στη ρωσική πλευρά πληροφορίες στις οποίες είχε πρόσβαση λόγω της θέσης του στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. Απώτερος σκοπός ήταν η διαβίβαση των πληροφοριών στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.

Οι έρευνες διεξήχθησαν σε στενή συνεργασία με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Στρατιωτικής Αντικατασκοπείας και την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος και σε βάρος του αξιωματικού εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης στις 27 Ιουλίου. Στις 9 Αυγούστου ο Τόμας Χ. οδηγήθηκε ενώπιον του ανακριτή και βρίσκεται πλέον υπό κράτηση. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει επισύρουν ποινή φυλάκισης έως και 10 ετών.

https://www.militaire.gr/germania-synelifthi-axiomatikos-tis-bundeswehr-gia-kataskopeia-yper-tis-rosias/

Θ. Νικολοβγένης: απαντώντας στο άρθρο των τριών καθηγητών και ενός Ναυάρχου

9

 

 

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*

              “ Ιχνηλατώντας τον δρόμο για την Χάγη “ τιτλοφορείται το άρθρο τριών καθηγητών (δύο Διεθνών Σχέσεων κι ενός Διεθνούς Δικαίου) κι ενός Αντιναυάρχου ε.α που διετέλεσε και σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, στο οποίο αισθανόμαστε ανάγκη να απαντήσουμε.         

Ξεκινώντας από τον τίτλο,  το πρώτο σχόλιο που έχουμε να καταθέσουμε είναι πως το άρθρο ξεκινάει ανάποδα. Είναι δηλαδή χτισμένο πάνω στο ότι η παραπομπή στην Χάγη είναι μια αναγκαιότητα. Δεν έχει ωστόσο αποδειχθεί οτι η συγκεκριμένη είναι η βέλτιστη λύση η οποία θα εξασφαλίσει στην Ελλάδα πως δεν θα εξέλθει αλώβητη όσον αφορά την Εθνική της Κυριαρχία και τα Κυριαρχικά της Δικαιώματα, καθώς ακόμη και στην περίπτωση που οι δύο χώρες συμφωνήσουν το πλαίσιο, υπάρχουν τρόποι η Τουρκία απλά να εγγράψει τις δικές της διεκδικήσεις επί θεμάτων Ελληνικής Κυριαρχίας σε ένα επίσημο έγγραφο, γεγονός που θα αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα για τις επόμενες κινήσεις της. Δεν θα σταθούμε όμως σε αυτό και θα προχωρήσουμε στο κυρίως μέρος του άρθρου, παραθέτωντας την άποψή μας με μπλε χρώμα.

(το άρθρο των καθηγητών και του κ. Ναυάρχου με πλάγια μαύρα bold γράμματα)

Από την λεζάντα της αρχικής φωτογραφίας, ξεκινάει η διόπτευση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων εστιάζοντας εσφαλμένα στην τελευταία τετραετία λέγοντας πως:

“Σήμερα, ύστερα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πρωτοφανούς έντασης και επιθετικότητας από πλευράς Τουρκίας, η Αγκυρα εγκατέλειψε επί του παρόντος τη στρατηγική άσκησης συνεχούς και αυξανόμενης πίεσης προς τη χώρα μας”.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική καθώς αυτό που βλέπουμε, νιώθουμε, ζούμε από την τουρκική πλευρά δεν είναι τίποτε άλλο από έναν Ελληνοτουρκικό Ψυχρό Πόλεμο που ξεκίνησε από την 18η Φεβρουαρίου του 1952 ημερομηνία ταυτόχρονης εντάξεως των δυο χωρών στη Βορειοατλαντική Συμμαχία (υπενθυμίζουμε πως το 1964 και 1974 οι θερμές συρράξεις έλαβαν χώρα επί του Κυπριακού εδάφους, δηλαδή σε μη «ΝΑΤΟϊκο» έδαφος). Και σε έναν Ψυχρό Πόλεμο υπάρχουν οι λεγόμενες αυξομειώσεις της έντασης, αλλά δεν μεταβάλλεται η πραγματική πραγματικότητα, ότι δηλαδή υπάρχει πόλεμος.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε ορισμένα γεγονότα αποδεικτικά “πρωτοφανούς έντασης και επιθετικότητας από πλευράς Τουρκίας” την τελευταία εικοσαετία:

*Οι παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις και ο πακτωλός χρημάτων σε επιλεγμένες προσωπικότητες στην Κυπριακή Δημοκρατία προκειμένου να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ του Σχεδίου Ανάν (2001 – 2004),

*η κατάρτιση του Σχεδίου Βαριοπούλα (2003)

*η δολοφονία του Σμηναγού Ηλιάκη (2006),

*η κατάργηση της Κυπρο-λιβανικής Συμφωνίας ΑΟΖ (2007)

*η κατάργηση της Ελληνο-αλβανικής Συμφωνίας ΑΟΖ (2009)η διείσδυση μέσω των τουρκικών τηλεοπτικών σειρών  (2010)

*οι παρασκηνιακές κινήσεις για κατάργηση της Κυπρο-αιγυπτιακής Συμφωνίας ΑΟΖ (2012)

*ο παρολίγον διεμβολισμός του “Flying Enterprises” από τουρκική φρεγάτα (2005)

*η επιθετική στάση και εν τέλει αποχώρηση από το Κρανς Μοντανα (2017)

*η δήλωση για την αναγκαιότητα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης και τα “πραγματάκια” που έγιναν κατά την επίσκεψη Ερντογάν στην Θράκη (2017)

*η ενίσχυση του κατοχικού στρατού στην Κύπρο με τουρκικής κατασκευής συστήματα πυροβολικού και γερμανικά τεθωρακισμένα (2017)

*η σύλληψη των δυο Ελλήνων Στρατιωτικών (2018)

*ο διεμβολισμός του ΠΑΘ “Γαύδος” στην περιοχή των Ιμίων (2018)

*ο παρολίγον διεμβολισμός σκάφους του Πολεμικού Ναυτικού το ίδιος έτος

*η παραβίαση της Κυπριακής ΑΟΖ και οι επτά (7) παράνομες γεωτρήσεις (2018)

*και γενικότερα η επιθετική συμπεριφορά των τούρκων πιλότων από το 1983 έως τον Φεβρουάριο του 2023 η οποία είναι καταγεγραμμένη σε πληθώρα βίντεο από τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας και στη βάση δεδομένων του ΓΕΕΘΑ αναφορικά με τον αριθμό των παραβάσεων / παραβιάσεων / υπερπτήσεων, αποδεικνύουν πως η Τουρκία δεν παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά μόνο την τελευταία τετραετία (δεν είναι δηλαδή πρωτοφανής η ένταση και η επιθετικότητα), αλλά συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες με αυξομειώσεις έντασης κατά περίπτωση. Κατά συνέπεια, αποτελεί μεθοδολογικό σφάλμα, η εστίαση (zoom) της ανάλυσης των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων την τελευταία τετραετία, καθώς αυτό αποτελεί “απομόνωση συμπεριφορών και γεγονότων”.

Στο Βίλνιους, Μητσοτάκης και Ερντογάν έδειξαν έτοιμοι να δώσουν μια ευκαιρία στην επαναπροσέγγιση. Και ενδεχομένως να ακολουθήσει η διαπραγμάτευση. Αν και είμαστε πολύ μακριά από μια τέτοια προοπτική

Συμφωνούμε.

ο δημόσιος διάλογος έχει ανοίξει και η ψυχραιμία δεν περισσεύει. Σε αυτή την προοπτική θα σταθούμε. Τρία στοιχεία, διασυνδεόμενα, είναι σημαντικά σε μια διαπραγμάτευση: οι όροι/το πλαίσιο με τους οποίους αυτή γίνεται, οι εναλλακτικές που υπάρχουν σε περίπτωση μη συμφωνίας και ο χρόνος.

Διαφωνούμε, καθώς όπως εξηγήσαμε εάν το άρθρο δεν εστιάζονταν μόνο στην τελευταία τετραετία, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν επιπλέον παράγοντες στην ανάλυση.

Ο παράγων χρόνος, επί παραδείγματι, έχει τόσο την έννοια του χρονισμού (timing) όσο και του ποιο από τα δύο μέρη επείγεται περισσότερο για συμφωνία αλλά και του πώς εξελίσσονται οι συνθήκες που καθορίζουν τη δυναμική σχέση των δύο πλευρών, κάτι που αυτονόητα επηρεάζει και τις εναλλακτικές τους.

Συμφωνούμε για τον παράγοντα χρόνο, ωστόσο το ζήτημα είναι πολυπαραγοντικό και δεν επιτρέπει την ανάλυση κάθε παράγοντα ξεχωριστά και μόνο, αλλά ως ένα σύνολο παραγόντων.

Περί όρων / πλαισίου

Μετά σχεδόν τέσσερα χρόνια πρωτοφανούς έντασης και επιθετικότητας από πλευράς Τουρκίας

Διαφωνούμε, τοποθετηθήκαμε πιο πάνω.

η Αγκυρα εγκατέλειψε επί του παρόντος τη «διπλωματία του καταναγκασμού» (coercion diplomacy), δηλαδή τη στρατηγική άσκησης συνεχούς και αυξανόμενης πίεσης προς τη χώρα μας, προχωρώντας σε βήματα αποκλιμάκωσης 

Διαφωνούμε. Ίσως βέβαια να πρόκειται περί λεκτικού σφάλματος, αλλά αυτό που λαμβάνει χώρα στην Τουρκία δεν είναι εγκατάλειψη επί του παρόντος κάποιας στρατηγικής. Είναι απλά τακτικοί ελιγμοί και μόνο. Κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός η Τουρκία επί του πεδίου δεν έχει μεταβάλλει τη στρατηγική της. Το ότι στην παρούσα φάση δεν υπάρχουν παραβιάσεις πάνω από το Αιγαίο, συμβαίνει προκειμένου να εκπέσει μέρος των επιχειρημάτων του Γερουσιαστή Μενέντεζ για την μη αποδέσμευση των Viper) .

Οι περισσότεροι απέδωσαν αυτή την αλλαγή στη «διπλωματία των σεισμών», αν και κάποιες ενδείξεις είχαν διαφανεί νωρίτερα. Στην πραγματικότητα, ο σεισμός στην Τουρκία και η άμεση αντίδραση της Ελλάδας αποτέλεσαν απλώς επιβοηθητικούς παράγοντες, προσφέροντας και πολιτική κάλυψη στην αλλαγή κατεύθυνσης της γείτονος. Λειτούργησαν δηλαδή ως ένα άλλοθι για μια τακτική έστω αναδίπλωση. Αυτή ήλθε ως συνέχεια στα αντίστοιχα ανοίγματα της Τουρκίας προς Ισραήλ, Αίγυπτο, Σ. Αραβία και Εμιράτα. Οι λόγοι λοιπόν είναι βαθύτεροι και έχουν να κάνουν με την κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο πόλεμος ειδικά, επηρεάζει και περιορίζει σε κάποιο βαθμό τις τουρκικές επιλογές σε αρκετά επίπεδα.

Κατά την άποψή μας ήταν λάθος η εικόνα που παρουσιάσαμε, με τις αγκαλιές και τα φιλιά των δύο ΥΠ.ΕΞ. Ήταν ορθή η αποστολή των στελεχών της ΕΜΑΚ, αλλά εντελώς λανθασμένη η επίθεση που δεχθήκαμε στο δημόσιο λόγο περί ευκαιρίας και περί αλλαγής στάσεως του τουρκικού λαού έναντι στον Ελληνικό.

Κατ’ αρχάς, ανέδειξε ότι ο αναθεωρητισμός δεν είναι χωρίς κόστος, ιδιαίτερα σε συγκυρίες διεθνούς αποσταθεροποίησης και ιδιαίτερα όταν απειλεί τη συνοχή της Δύσης και του ΝΑΤΟ. 

Συμφωνούμε.

Η ενότητα που επέδειξε η Δύση, η συναντίληψη των συντριπτικά περισσοτέρων μελών της Συμμαχίας για τη ρωσική απειλή περιορίζει την ελευθερία κινήσεων της Aγκυρας, παρότι η τελευταία αναβαθμίζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Συμφωνούμε στο πρώτο σκέλος, διαφωνούμε στο δεύτερο. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε με ποιον τρόπο έχει αναβαθμιστεί η τουρκία που υπόκειται στο αμερικανικό εμπάργκο και παρατηρεί την απομείωση του γεωπολιτικού – γεωστρατηγικού της δυναμικού με την αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης. Επιπλέον, ο Οκτώβριος που επαναλειτουργεί η τουρκική εθνοσυνέλευση και θα πρέπει να επικυρωθεί ή όχι η είσοδος της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ γαρ εγγύς. Πραγματικά δεν αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο η Τουρκία είναι γεωπολιτικώς αναβαθμισμένη.

Επιπλέον, η απώλεια κύρους της Μόσχας, η αντιστροφή των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ Τουρκίας – Ρωσίας, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η επανάκαμψη των ΗΠΑ στην Ευρώπη έχουν δημιουργήσει ένα νέο περιβάλλον ασφάλειας που δεν διευκολύνει τον επιθετικό ακτιβισμό και τη στρατηγική αυτονομία που η Aγκυρα σταθερά επιδίωκε

Συμφωνούμε εκτός του σημείου ότι υπάρχει αντιστροφή των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή, η αναβάθμιση της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο, λόγω της στάσης της στο Ουκρανικό αλλά και της πολυδιάστατης γεωπολιτικής χρησιμότητας του λιμένος της Αλεξανδρούπολης, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό

Συμφωνούμε, το αναλύσαμε προηγουμένως. Θα μπορούσαμε δηλαδή να υποστηρίξουμε οτι οι συγγραφείς του άρθρου, αυτοαναιρούνται.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ε.Ε. έχουν ανανεώσει το ενδιαφέρον τους για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Χωρίς να παραβλέπουμε ότι το βασικό πρόβλημα είναι ο τουρκικός αναθεωρητισμός, τα παραπάνω δημιουργούν μια συγκυρία που ίσως ευνοεί μια διαδικασία ουσιαστικότερης διαπραγμάτευσης επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου, όπως διαχρονικά επιδιώκει η Αθήνα εδώ και μισόν αιώνα

Συμφωνούμε.

Ρεαλιστικά, η μόνη εναλλακτική που δεν οδηγεί σε σύγκρουση (μια καταστροφική από κάθε άποψη εξέλιξη και για τις δύο χώρες) είναι η διατήρηση της παρούσας κατάστασης

Διαφωνούμε πλήρως, καθώς ουσιαστικά η πιο πάνω θέση αποτελεί την αποδοχή του τουρκικού Casus Belli το οποίο είναι αντίθετο του Διεθνούς Δικαίου και παράνομο. Συμπληρώνονται σχεδόν τριάντα (30) χρόνια κατά τα οποία οι Ελληνικές Κυβερνήσεις χρησιμοποιώντας την δικαιολογία αυτή, αντί να την προσβάλλουν στους Διεθνείς Οργανισμούς και FORA, ακολουθούν κατευναστικές και υποχωρητικές πολιτικές  οι οποίες σταδιακά έχουν επιφέρει κέρδη για την Τουρκία η οποία ακολουθεί το pattern «δημοσιοποίηση θέσεως – ενέργειες επί του πεδίου (χωρίς θερμή σύγκρουση) – εξασφάλιση Ελληνικής αποδοχής εγγράφως».

Δεν είναι δυνατόν να ομιλούμε για μη σύγκρουση, οταν κατά την τριαντακονταετία έχουν χαθεί δεκάδες Αεροπόροι και αεροσκάφη εκατέρωθεν και έχουν επέλθει τετελεσμένα επί του εδάφους. Τελικά υφίσταται ο όρος μη σύγκρουση; Και αν ναι, τι ακριβώς σημαίνει; Η μη σύγκρουση είναι περισσότερο ειρήνη ή πόλεμος;

Το επιχειρήμα λοιπόν των αρθρογράφων περί μη σύγκρουσης, εκπίπτει.

Επιπλέον, καταστροφικός θα είναι ένας πόλεμος για αυτόν που θα τον χάσει. Είμαστε σίγουροι ότι σε περίπτωση πολέμου η Ελλάδα θα είναι η χαμένη; Το καλοκαίρι του 2020, άλλα έδειξε…

Αυτή η επιλογή έχει το μικρότερο πολιτικό κόστος

Συμφωνούμε και είναι αυτός ο μόνος λόγος που οι Ελληνικές Κυβερνήσεις επέλεξαν την πολιτική αυτή. Είναι η Στρατηγική του ελάσσονος πολιτικού κόστους, αλλά δυστυχώς μεγάλου κόστους επί του πεδίου. Θα τολμήσουμε να πούμε πως το αφήγημα του Casus Belli και των «άδικων συμμάχων» που συνεχώς «καβατζώνουν» την Τουρκία σε σχέση με την Ελλάδα και βέβαια το ότι «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται» αποτέλεσαν το τρίπτυχο της επιτυχούς διαφυγής των Ελληνικών Κυβερνήσεων τα τελευταία τριάντα (30) χρόνια. Αυτό που στο ποδόσφαιρό ονομάζεται «η μπάλα στην κερκίδα». Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να μην συμβεί στη βάρδιά μας .

αλλά δεν είναι χωρίς κόστος γενικότερα. Για το μείγμα εσωτερικής (αποτροπή) και εξωτερικής (ανάσχεση) εξισορρόπησης, δαπανούμε τεράστιους πόρους και πάρα πολύ διπλωματικό κεφάλαιο.

Και στο σημείο αυτό διαφωνούμε. Ποια είναι η αποτροπή που επέδειξαν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις από τη δολοφονία του Σμηναγού Ηλιάκη (2006) και έπειτα; Το AirPolicing αντί των σκληρών αναχαιτήσεων ή η εκκωφαντική σιωπή στις παραβιάσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και των Βαρωσιών; Να θυμίσουμε στον κ. Ναύαρχο ότι αναγκάσθηκε σε παραίτηση επειδή δήλωσε δημοσίως πως το Oruc Reis προχώρησε σε έρευνες εν αντιθέσει με τις επίσημες δηλώσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως; Θεωρείται αποτροπή η δημοσία δήλωση πως η κόκκινη γραμμή μας είναι τα 6 ν.μ; Θεωρείται αποτροπή η επίσημη δήλωση πως το Oruc Reis εισήλθε στο Ελληνικό FIR; Και για να πάμε πιο πίσω, θεωρείται αποτροπή η μη απάντηση στον διεμβολισμό σκάφους του Λιμενικού; Κατά συνέπεια, αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι οτι δαπανούμε τεράστιους πόρους επί του πεδίου και τα αποτελέσματα που παράγουν αυτοί τα δαπανούμε με  τη διπλωματική μας αμφισημία.

Υπολογίζεται ότι δαπανούμε περίπου το 4% του ΑΕΠ κατά μέσον όρο τα τελευταία 50 χρόνια για την Aμυνα. Σε σημερινές τιμές, έχουμε δαπανήσει συνολικά κοντά στα 400 δισ. ευρώ (όσο ακριβώς είναι σήμερα το δημόσιο χρέος)!

Κάποια φορά, ο γράφων συζητούσε με τον εργοδότη του για το πως θα μειωθεί το Logistics Cost της εταιρείας στην οποία εργάζεται. Λόγω του νεαρού της ηλικίας τότε, είχε προχωρήσει σε τολμηρές προτάσεις για να λάβει την απάντηση από τον έμπειρο επιχειρηματία “ξέρεις Θεόδωρε, υπάρχει τρόπος αν θέλεις να καταφέρουμε να έχουμε μηδενικό logistics cost. Να τα κλείσουμε και να πάμε σπίτι μας”. Δεν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ευστοχότερο επιχείρημα. Αν τα 400δις (αν είναι τόσα, διότι δεν στοιχειοθετείται )είναι πολλά, μπορούμε να τα κλείσουμε όλα και να πάμε κάπου αλλού.

Αλλά για μισό λεπτό.

Πόσο λιγότερα χρήματα θα είχαμε ξοδέψει αν από το 1975 και έπειτα απαντούσαμε στις τουρκικές παραβιάσεις με τον τρόπο που απάντησαν οι Δινόπουλος και Σκαμπαρδώνης; Υπενθυμίζουμε μετά την κατάρριψη του F-102, δεν έλαβε χώρα κανένας Ελληνοτουρκικός Πόλεμος. Ουτε καν το 1964 με τα γεγονότα της Τηλλυρίας δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Ούτε καν το 1974 με την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο κατά την οποία ενεπλάκισαν αμιγώς Ελλαδικές Δυνάμεις (ΕΛΔΥΚ, ‘Α Μοίρα Καταδρομών, Αρματαγωγό Λέσβος) με τουρκικές, δηλαδή έλαβε χώρα μάχη μεταξύ ΝΑΤΟϊκων τμημάτων.

Άρα λοιπόν είναι καταφανές, οτι στα εξοπλιστικά των 400 δις (αν είναι τόσα) δεν οδηγήσε οτιδήποτε άλλο, παρά μόνο η ατολμία και τα φοβικά σύνδρομα των εκάστοτε Ελληνικών Κυβερνήσεων.  Διαφεύγει όμως στους συντάκτες του άρθρου, ότι 2,5% του ΑΕΠ είναι η υποχρεωτική μας συνεισφορά στο ΝΑΤΟ.

Άρα αν ισχύουν τα νούμερα που παρατέθηκαν, πολύ φοβόμαστε ότι δεν ισχύουν, μόνο τα 150δις αφορούν επιπλέον από τους «υποχρεωτικούς» εξοπλισμούς. Ε, το χρέος δεν είναι μόνο 150δις.

Επίσης παράλογο είναι να συγκερίνεται η αξία των εξοπλιστικών με το δημόσιο χρέος. Απορίας άξιον γιατί δεν συγκρίνεται το δημόσιο χρέος με το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων, με τη ζημία του Χρηματιστηρίου, με το λειτουργικό κόστος του υπέρογκου, υπεράριθμου και αναποτελεσματικού δημοσίου τομέα, με την αξία της παραοικονομίας, με το κόστος των προστίμων λόγω των χρόνιων μη συμμορφώσεων με τις διάφορες ευρωπαικές οδηγίες ή τη ζημία που προκύπτει από τις πυρκαγιές που κάθε καλοκαίρι αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού ή τέλος το ύψος των καταναγκαστικών δανείων και των πολεμικών αποζημιώσεων;

Ο λόγος που χρησιμοποιείται το ύψος των εξοπλιστικών και συγκρίνεται με το δημόσιο χρέος είναι διότι οι συντάκτες του άρθρου επιθυμούν να οδηγήσουν την συζήτηση ακριβώς εκεί. Στο να περάσει υποσυνείδητα στο ευρύ κοινό, πως με έναν συμβιβασμό με την Τουρκία και χωρίς εξοπλιστικά, θα περνάμε καλύτερα, θα φτιάξει η τσέπη μας. Προκύπτει όμως η εξής απορία. Τα προηγούμενα δεκαπέντε έτη που οι εξοπλιστικές δαπάνες ήταν μηδενικές, το δημόσιο χρέος μειώθηκε ή αυξήθηκε;

Είναι λοιπόν πιθανό η κούρσα εξοπλισμών, που ξεκίνησε λόγω της διαφοράς μας για την υφαλοκρηπίδα, να έχει κοστίσει μέχρι σήμερα περισσότερο από το όποιο προσδοκώμενο κέρδος θα μας απέφεραν τυχόν πλουτοπαραγωγικοί πόροι της υφαλοκρηπίδας. Επιπλέον, υπάρχει και το κόστος των ευκαιριών. Αν αυτό το ποσό επενδυόταν στο κράτος πρόνοιας, στις υποδομές και σε άλλους κοινωφελείς σκοπούς, θα μπορούσε να παραγάγει πολλαπλάσιο αποτέλεσμα σε οικονομία και κοινωνία

Κοιτάξτε, οι αμυντικές δαπάνες, επειδή είναι αμυντικές και όχι επεκτατικές – αναθεωρητικές, είναι απαραίτητες και αποτελούν προϋπόθεση για την ύπαρξη του κράτους προνοίας, των υποδομών και άλλων κοινωφελών σκοπών. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται τέτοιους είδους επιχειρήματα την ώρα του πολέμου στην Ουκρανία που απέδειξε ότι ο αναθεωρητής δεν σέβεται συνθήκες, συμφωνίες και υποδομές. Επίσης θα πρέπει να αναφέρουμε πως οι εξοπλιστικές δαπάνες δεν ξεκίνησαν όταν ξεκίνησε η διαφορά μας για την υφαλοκρηπίδα. Ξεκίνησαν την επομένη της ανεξαρτησίας του νέου Ελληνικού κράτους και συνεχίζονται έως σήμερα.  Ο Ελληνισμός δυστυχώς ή ευτυχώς γεννήθηκε και ανδρώθηκε στο χώρο αυτό, έναν χώρο  που από εκείνο το πρωινό του Σεπτεμβρίου του 490 π.Χ στην παραλία του Μαραθώνα, αποτέλεσε το πεδίο της αντιπαράθεσης της Ανατολής με τη Δύση. Θα ήταν ευχής έργο να γειτονεύαμε με το Λουξεμβούργο και την Κόστα Ρίκα, αλλά η γεωγραφία είναι καταδικαστική.

Επιπλέον, σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν νόημα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ακόμη και αν αυτά υπάρχουν και είναι εκμεταλλεύσιμα, λόγω της κλιματικής κρίσης και συνακόλουθα της αναπόφευκτης πράσινης μετάβασης

Έχουμε την εντύπωση, ότι τον πρώτο λόγο στο ζήτημα αυτό έχουν οι Κινέζοι, οι Ινδοί, οι Αμερικανοί και οι υπόλοιποι με βαριά βιομηχανία. Αυτοί θα καθορίσουν αν οι υδρογονάνθρακες είναι ξεπερασμένη πηγή ενέργειας. Όχι η Ελλάδα ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως εδώ υπεισέρχεται και το εξής ερώτημα:  Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε τα κοιτάσματά μας, έστω και με ορίζοντα εικοσαετίας, προκειμένου να ξεπληρώσουμε ολόκληρο ή μέρος του χρέους; Ας δεχτούμε ότι είμαστε υπέρμαχοι της πράσινης ενέργειας και ότι το οικονομικό μοντέλο που έχουμε επιλέξει να ακολουθήσουμε τις επόμενες δεκαετίες, δεν περιλαμβάνει την «παραγωγή» υδρογονανθράκων. Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε τα κοιτάσματα έστω και ευκαιριακά, χωρίς να δημιουργήσουμε ακριβές παραγωγικές υποδομές; Ας υλοποιήσουμε το οικονομικό μοντέλο που αποφασίσαμε και ας πουλήσουμε τους υδρογονάνθρακές over and above. Χαρτζιλίκι.

Κλωτσώντας λοιπόν το τενεκεδάκι παρακάτω, διατηρούμε μεν ακέραια τα «κυριαρχικά μας δικαιώματα» σε θεωρητικό (αλλά και φαντασιακό) επίπεδο, στην πράξη όμως, όσο δεν οριοθετούμε, δεν έχουμε τίποτα πέραν των 6 ν.μ. κυριαρχίας. Προσδοκούμε ΑΟΖ που φθάνει μέχρι την Κύπρο, αλλά προσώρας δεν μπορούμε καν να διεξάγουμε σεισμικές έρευνες στη μέση του Θερμαϊκού Κόλπου! 

Συμφωνούμε απόλυτα !!! Οι συντάκτες του άρθρου αυτοαναιρούνται για ακόμη μία φορά. Αφού τόσα χρόνια ακολουθούμε την πολιτική των διαπραγματεύσεων και των ΜΟΕ και έχουμε σκορπίσει έναν «σκασμό λεφτά» στα εξοπλιστικά και το μόνο που έχουμε επιτύχει είναι το να κλωτσούμε το τενεκεδάκι πιο κάτω, για ποιο λόγο συνεχίζουμε την ίδια τακτική;

Πολλοί αναλυτές και δημοσιολόγοι εκφράζουν βάσιμες ενστάσεις στη διαδικασία προσέγγισης με την Τουρκία λόγω της καθ’ υποτροπήν παραβατικότητάς της, καθώς επίσης εκφράζουν εύλογες αμφιβολίες για το κατά πόσον η Aγκυρα θα δεχτεί ποτέ μια επίλυση που θα βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Το πρόβλημα με τις αναλύσεις αυτές δεν είναι ότι έχουν άδικο στην επιχειρηματολογία τους, αλλά πως αδυνατούν να προτείνουν μια αξιόπιστη και ρεαλιστική εναλλακτική

Ο γράφων προτείνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: Εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου. Αν αυτό αποτελεί μη ρεαλιστική και μη αξιόπιστη λύση, τότε αγαπητοί κ. Καθηγητές και κ. πρώην Σύμβουλε Εθνικής Ασφαλείας η Ελληνική Υψηλή Στρατηγική των τελευταίων δεκαετιών έχει αποτύχει παταγωδώς, οπότε θα πρέπει να προτείνετε / προτείνουμε / προταθεί μια διαφορετική ιδέα και όχι η εντατικοποίηση της παλιάς, της αποτυχημένης που υποστηρίζεται στο παρόν άρθρο .

Κατασκευάζουν άρτια επιχειρήματα μεν, μη διευθέτησης δε. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ακινησία. Και αν κάποια πλευρά επιθυμεί να τορπιλίσει τον διάλογο, αυτή δεν (πρέπει να) είναι η Ελλάδα 

Το αφήγημα του blame game, που χρησιμοποιείται από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις είναι το τέταρτο εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Πως είναι δυνατόν, μια χώρα που αντιμετωπίζει χιλιάδες παραβιάσεις της σκληρής της κυριαρχίας, να κατηγορηθεί ότι προσπαθεί να τορπιλίσει τον διάλογο;

Ο καταγγελτικός και αφοριστικός λόγος (ακόμη και αν είναι δικαιολογημένος) δημιουργεί άρνηση αλλά δεν προσφέρει λύση.

Προτάθηκε συγκεκριμένη λύση νωρίτερα. Εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου.

Ο αποκομμένος από την πραγματικότητα βολονταρισμός («η ευγενής μας τύφλωσις») οδηγεί σε επικίνδυνες αυταπάτες και στρατηγικά αδιέξοδα. Στις περιπτώσεις που, πέρα από την καταγγελία, προτείνονται κάποιες (αντι)δράσεις της ελληνικής πλευράς, αυτές είναι κατά κανόνα άστοχες, μη ρεαλιστικές, έως και επικίνδυνες

Είπαμε: Εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου.

 Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια έχει βασίσει τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο και οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις αρχές μας θα αποτελέσει στρατηγικό λάθος 

μα αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες είναι ακριβώς αυτό. Παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από την Ελλάδα και συνεχείς παρεκκλίσεις από τις αρχές μας.

Μονομερείς ενέργειες από πλευράς μας θα δικαίωναν τις τουρκικές αντιδράσεις, θα εξομοίωναν τις συμπεριφορές και θα μετέφεραν τη διαδικασία επίλυσης από το «πεδίο του δικαίου» (όπου έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα) στο «πεδίο της ισχύος»

Στο πεδίο της Ισχύος δεν έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα; Ο κ. Ναύαρχος δεν συνομιλεί με συμμαθητές του που έλαβαν μέρος στα γεγονότα του 2020, ώστε με τη σειρά του να ενημερώσει τους κ. Καθηγητές για την νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 2020;

Η συνέπεια άλλωστε είναι εκ των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας σε σχέση με τη γείτονα

 οποιοδήποτε συγκριτικό πλεονέκτημα υπάρχει θα πρέπει να κεφαλαιοποιείται, διαφορετικά χάνεται.

Επίσης, είναι αλυσιτελής η πρόταση για άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο προκειμένου να φέρουμε την Aγκυρα προ τετελεσμένων. Είναι προφανές ότι όμορες χώρες, όπως η Αίγυπτος, σημαντικός περιφερειακός δρων και εκ των σημαντικότερων αραβικών κρατών, με τις οποίες επιθυμούμε μια σχέση εμπιστοσύνης και λειτουργική, θα προβληματίζονταν, ενώ στα μάτια της διεθνούς κοινότητας θα εμφανιζόμασταν περιφρονητικοί έναντι προνοιών του Δικαίου της Θάλασσας που κατά τα άλλα επικαλούμαστε 

Υπάρχουν αρκετά βήματα πριν η Ελλάδα οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία. Κλείσιμο των κόλπων, Γραμμές Βάσεως, επέκταση Χ.Υ και Ε.Ε.Χ στα 12ν.μ, κήρυξη ΑΟΖ και αποστολή των συντεταγμένων στον ΟΗΕ. Ο κ. Κοτζιάς απερχόμενος από το Υπ. Εξωτερικών, ανέφερε πως είχε υλοποιηθεί το κλείσιμο των κόλπων και η χάραξη των γραμμών βάσεως. Ακόμη όμως και να μη ισχύει κάτι τέτοιο, οι διπλωμάτες και οι επιτελείς του Υπ. Εξωτερικών χρειάζονται περισσότερο από πέντε (5) έτη για να ολοκληρώσουν την διαδικασία; Αυτή είναι η «παραγωγική» δυνατότητα του υπουργείου; Με αυτή την «παραγωγική» ικανότητα θα κάτσουν στο τραπέζι απέναντι στον Χακάν Φιντάν;

Το σημαντικότερο: Η Aγκυρα θα προσπαθούσε άμεσα, αφού πρώτα μας κατήγγελλε για αποκλεισμό της, να παραβιάσει τη συμφωνία μας με τη Λευκωσία με διάφορους τρόπους (ερευνητικά, πλωτά γεωτρύπανα κ.ά.) και εμείς θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να την υπερασπιζόμαστε επιχειρησιακά μόνιμα και μόνοι μας, δεδομένης της αντικειμενικής αδυναμίας της Κύπρου

βέβαια με βάση αυτό το επιχείρημα, ενδεχομένως να απαιτηθεί και «απομείωση» της κυριαρχίας όπως αυτήν τη γνωρίζουμε σήμερα, καθώς θα ήταν προτιμότερο το Σύμπλεγμα της Μεγίστης να μην είχε καθόλου Χ.Υ διότι που έχει, θα πρέπει να τα υποστηρίξουμε μόνοι μας. Και το Καστελόριζο είναι μακριά…

Aλλοι πάλι ζητούν να αρχίσει και η χώρα μας να «διεκδικεί» (τι;)

το Σεβασμό των Συνθηκών και των Διεθνών Συμβάσεων. Τι άλλο δηλαδή να θέλει η χώρα μας να διεκδικήσει; Για την Ίμβρο και την Τένεδο προβλέπονται συγκεκριμένα πράγματα .

Να γίνουμε δηλαδή και εμείς αναθεωρητική χώρα 

Όχι. Εμείς δεν συζητάμε για αναθεώρηση των Συνθηκών. Απαιτούμε την εφαρμογή τους. Για την Ίμβρο και την Τένεδο προβλέπονται συγκεκριμένα πράγματα .

Να υιοθετήσουμε με άλλα λόγια την πολιτική της Τουρκίας χωρίς να έχουμε τα χαρακτηριστικά της Τουρκίας. Δηλαδή, να καθίσουμε στο τραπέζι ως δύο αναθεωρητικές χώρες και να βάλουμε κάτω όλες τις εκατέρωθεν διεκδικήσεις αντί να συνομιλούμε ως κράτος που υπερασπίζεται το status quo με βάση το διεθνές δίκαιο. Και εδώ η μυωπία σε στρατηγικό αλλά και τακτικό επίπεδο είναι χαρακτηριστική

ο γράφων πιστεύει ακράδαντα, πως αν χρησιμοποιούσε την συγκεκριμένη επιχειρηματολογία στην διδακτορική του διατριβή, οι κ. Καθηγητές που συγγράφουν το άρθρο, δεν θα την δέχονταν. Πως ένα κράτος που έχει σημαία του το Διεθνές Δίκαιο και πιστεύει ότι το υπερασπίζει αυτό και το status quo και απαιτεί την εφαρμογή των Συνθηκών,  μπορεί να θεωρηθεί αναθεωρητικό; Ειλικρινά, δεν το αντιλαμβανόμαστε. Επιπλέον, παρακαλούμε αναφέρετέ μας δυο αναθεωρητικά κράτη που κάθισαν στο τραπέζι, πριν λύσουν τις διαφορές τους επί του πεδίου. Άρα το επιχείρημα εκπίπτει.

Είναι δε παράδοξος ο θαυμασμός που ορισμένοι εκφράζουν για την τουρκική εξωτερική πολιτική και τις ενέργειες Ερντογάν. Συναγωνίζονται το πρακτορείο «Αναντολού» στην προβολή των «επιτυχιών του προέδρου». Στα μάτια τους ο Ερντογάν είναι σχεδόν αλάνθαστος. Δεδομένου όμως ότι ο τελευταίος χαρακτηρίζεται από συχνές και ραγδαίες μεταβολές στην πολιτική του, είναι άλογο να θεωρείται επιτυχία όταν κάνει κάτι και έπειτα από λίγο εξίσου επιτυχία όταν κάνει το αντίθετό του. Στην ουσία, οι «θαυμαστές» της τουρκικής πολιτικής συγχέουν τη γεωπολιτική σημασία της χώρας με τη στρατηγική. Αν η Τουρκία δεν είχε τα Στενά, αν δεν ήταν μια χώρα του Εύξεινου Πόντου που επιπλέον συνορεύει με Ιράν, Ιράκ, Συρία και την Κεντρική Ασία, αν δεν είχε νεανικό πληθυσμό 85 εκατομμυρίων, αλλά και τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ (ούσα η μόνη μουσουλμανική χώρα ενός δυτικού συνασπισμού), κανείς δεν θα ανεχόταν τους εκβιασμούς και τα καμώματα του προέδρου Ερντογάν. Κανείς δεν θα ανεχόταν τις σχέσεις με τον Πούτιν και την υπονόμευση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Κανείς δεν θα ενδιαφερόταν «να μη χαθεί η Αγκυρα». Για όποιον όμως έχει βρεθεί στο εξωτερικό και έχει συνομιλήσει με διεθνείς παράγοντες, είναι φανερό πως η Τουρκία (και ειδικά ο πρόεδρός της), όσο πολύτιμη είναι στη γεωπολιτική σκακιέρα, άλλο τόσο αναξιόπιστη καθίσταται στις δυτικές πρωτεύουσες 

Είναι γεγονός αδιαμφισβήττο, ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική από το περιστατικό του Mavi Marmara , αλλά κυρίως από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 και μετά, υπέπεσε σε τεράστια στρατηγικά σφάλματα. Εγκατέλειψε το Δόγμα Νταβούτογλου περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες (κεκαλυμμένα διότι υποχθονίως προβλέπονταν η υλοποίηση των τουρκικών στρατηγικών σχεδίων) και πήρε τη μορφή της ψυχοσύνθεσης του Ερντογάν. Επιθετική και ανυπόμονη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι Τούρκοι στερούνται Υψηλής Στρατηγικής. Το αντίθετο μάλιστα. Τα τρία ορόσημα υλοποιούνται βήμα προς βήμα. Σχετικά με το αν οι Δυτικοί θέλουν να χάσουν την Τουρκία η απάντηση είναι απλή. Φυσικά και δεν θέλουν να την χάσουν. Την Ελλάδα θέλουν να την χάσουν;

Η οριοθέτηση υφαλοκρυπίδας και ΑΟΖ

Η Ελλάδα διαχρονικά έχει βασίσει τη στρατηγική της στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, σύμφωνα με το οποίο τα κυριαρχικά δικαιώματα υφαλοκρηπίδας υπάρχουν αυτοδικαίως και εξ υπαρχής και ΑΟΖ εφόσον θεσπιστεί. Oμως δεν ασκούνται αυτομάτως. Αντιθέτως με τα χωρικά ύδατα/αιγιαλίτιδα ζώνη όπου η επέκταση είναι μία μονομερής πράξη, καθώς πρόκειται για κυριαρχία, για την κατοχύρωση και την άσκηση δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ απαιτείται οριοθέτηση με τα γειτονικά κράτη, είτε με συμφωνία είτε με δικαστική διευθέτηση. Μέχρι τότε η Ελλάδα έχει μόνο διεκδικήσεις, ενώ μονομερής οριοθέτηση ή μονομερείς ενέργειες (π.χ. σεισμικές έρευνες) δεν κατοχυρώνουν δικαιώματα εφόσον υπάρχει υποχρέωση οριοθέτησης και αποχής από αυτές. Παράνομες πράξεις, όπως οι σεισμικές έρευνες του «Ορούτς Ρέις» σε ανοριοθέτητη περιοχή δεν παράγουν δίκαιο και δεν διορθώνονται με αντίστοιχες ενέργειες. Εάν επιμείνουμε στη διεκδίκηση θεωρώντας –εσφαλμένα σε μη οριοθετημένη περιοχή– ότι συνιστά δικαίωμα θα οδηγηθούμε στο δίλημμα είτε να ανεχόμαστε κατ’ εξακολούθηση καταπάτηση «δικαιώματος» είτε να εμπλακούμε σε σύγκρουση προκειμένου να το προασπίσουμε

Δυστυχώς, δεν έχουμε πράξει ούτε τα αυτονόητα και μονομερή. Χωρικά Ύδατα, Εθνικός Εναέριος Χώρος και Αιγιαλίτιδα Ζώνη. Αυτά είναι αυτοδίκαια και μονομερή. Γιατί δεν εφαρμόζονται; Και εφόσον, παράνομες πράξεις όπως οι σεισμικές του Ορούτς Ρέις δεν παράγουν δίκαιο, γιατί δεν οριοθετούμε με την Κύπρο και ας αφήσουμε τους Τούρκους να κάνουν τρύπες στο νερό (φράση του πρώην ΥΠΕΞ Νίκου Δένδια); Και εφόσον τα σεισμικά του Ορούτς Ρέις δεν παράγουν δίκαιο, γιατί πριν τρία καλοκαίρια βγάλαμε το Στόλο στις θάλασσες επί τετραμήνου και αναγκαστήκαμε να τους τρυπήσουμε τη ναυαρχίδα 70 ν.μ νοτίως του Καστελλορίζου; Κάτι δεν κολλάει στην όλη συλλογιστική.

Εδώ όμως μας διαφεύγει η έννοια της κήρυξης της ΑΟΖ και η αποστολή των συντεταγμένων στον ΟΗΕ. Κι αυτό είναι μονομερές δικαίωμα που δεν έχουμε εφαρμόσει. Επιπλέον, με την Τμηματική Συμφωνία ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αυτοπαγιδευτήκαμε καθώς συμφωνήσαμε γραπτώς πως καμιά από τις δύο χώρες δεν έχει δικαίωμα να προχωρήσει σε οριοθέτηση ανατολικώς του 28ου χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της άλλης. Για να οριοθετήσουμε πλέον με την Κύπρο, θα πρέπει να συμφωνεί και η Αίγυπτος. Αλλά, αφού οι τυχαίες γραμμές στο χάρτη (φράση του Έλληνα Πρωθυπουργού) δεν παράγουν δίκαιο, γιατί σπεύσαμε σε τμηματική οριοθέτηση με την Αίγυπτο και δεν αφήσαμε απλά τους τούρκους να στείλουν γεωτρύπανα στις περιοχές του τουρκολιβικού κι ας είναι αυτοί που θα έχουν το πρόβλημα να τα υποστηρίξουν επί του πεδίου;

Πείτε μας κάτι. Οι περιοχές νοτίως της Κρήτης είναι περιοχές αεροναυτικής υπεροχής της Τουρκίας ή της Ελλάδας σε περίπτωση επιχειρήσεων; Και γιατί, τον Νοέμβριο του 2019 με το τουρκολιβικό, όταν δηλαδή παρουσιάστηκε η αφορμή και η ευκαιρία να μην φορτωθούμε εμείς το blame Game, δεν προχωρήσαμε σε επέκταση Χ.Υ, ΕΕΧ στα 12ν.μ και ανακήρυξη ΑΟΖ, κάτι που θα ακύρωνε το μνημόνιο εν τοις πράγμασι και θα αποφεύγαμε την τμηματική οριοθέτηση με την Αίγυπτο; Κάτι τέτοιο δεν έκανε και η Αίγυπτος με την Λιβύη και σπεύσαμε να το χειροκροτήσουμε;

Συχνά προβάλλεται το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται να διαπραγματευτεί με την Τουρκία, διότι η υφαλοκρηπίδα υφίσταται ipso facto και ab initio και άρα το πρόβλημα είναι η ελληνική δειλία. Αυτό που διαφεύγει είναι ότι το ίδιο ισχύει και για την Aγκυρα, και η τουρκική υφαλοκρηπίδα υπάρχει ipso facto και ab initio. Η παρέκκλιση από τις αρχές μας υπέρ της διμερούς οριοθέτησης θα είναι εσφαλμένη κίνηση και δώρο στη δημόσια διπλωματία της γείτονος. Η Τουρκία δεν είναι μόνο «επίμονος αντιρρησίας» για την αιγιαλίτιδα ζώνη πέραν των 6 ν.μ., αλλά και σε κάθε ελληνική μονομερή ενέργεια, στην οποία θα αντιδράσει έμπρακτα για να «παγώσει» την άσκηση δικαιώματος υφαλοκρηπίδας ή την ανακήρυξη ΑΟΖ. Μια τέτοια ενέργεια περιμένει η Τουρκία για να ισχυριστεί ότι υψώνουμε ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» εις βάρος της ώστε να δικαιολογήσει τυχόν απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων ως δήθεν αναγκαστική αντίδραση/επιλογή, δείχνοντας προς τον ξένο παράγοντα ότι την ευθύνη της κλιμάκωσης φέρει η ελληνική πλευρά

Στο σημείο αυτό παραβλέπεται ο ακρογωνιαίος λίθος της Ελληνικής επιχειρηματολογίας. Ότι έχουμε το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο των Θαλασσών υπέρ μας. Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία αποφεύγει να υπογράψει την UNCLOS και προσπαθεί να κερδίσει αυτά που επιθυμεί με τετελεσμένα επί του πεδίου, χρησιμοποιώντας εξωπραγματικές θεωρίες. Θεωρίες του χάους.  Αν με την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου των Θαλασσών η Τουρκία αισθάνεται ότι υψώνεται γύρω της ένα «σιδηρούν παραπέτασμα» ας το χωνέψει. Τι να κάνουμε; Δεν μπορεί για τα ψυχολογικά του καθενός να είμαστε το μοναδικό παράκτιο κράτος στον κόσμο που δεν εφαρμόζει το Δίκαιο.

Χρόνος και Χρονισμός

Για πολλούς λόγους, από πλευράς χρονισμού (timing), αυτή είναι μάλλον η καλύτερη περίοδος των τελευταίων 20 χρόνων για να ξεκινήσουμε μια ουσιαστική συζήτηση με την Τουρκία

Καθαρά υποκειμενική άποψη. Η άποψή μας είναι πως μετά τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού στον ΣΚΑΙ και την συζήτηση που έγινε εκεί περί απομείωσης της Κυριαρχίας όπως την γνωρίζουμε σήμερα και την απάντησή του περί σχετικότητος, είναι η χειρότερη στιγμή. Αν ο Πρωθυπουργός ξεκαθάριζε ότι η Εθνική Κυριαρχία είναι αδιαπραγμάτευτη και υπάρχει η διάθεση να συζητηθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα, θα μπορούσαμε ίσως να συμφωνήσουμε με τους συντάκτες του άρθρου.

Οι σχέσεις μας δεν εκτυλίσσονται εν κενώ, αλλά μέσα σε ένα διεθνές σύστημα στο οποίο η Δύση προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τις ορίζουσές της και την περιφερειακή αλλά και παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

Συμφωνούμε. 

Εξίσου, οι προτεραιότητες των δύο ηγεσιών διαφοροποιούνται, στην περίπτωση της Τουρκίας εκ των πραγμάτων. Διότι ο Ερντογάν τελεί υπό την πίεση ανάταξης της οικονομίας που απαιτεί προσαρμογές. Οχι μόνο στην οικονομική αλλά και στη γεωπολιτική πραγματικότητα. Πώς μπορεί η Αγκυρα να επιδιώκει να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια (όχι μόνο πουλώντας «ασημικά» στις αραβικές μοναρχίες) αν με τις ενέργειες της εξωτερικής πολιτικής της προκαλεί αστάθεια; Πώς μπορεί να αναμένει υποστήριξη πολιτική και οικονομική από τη Δύση αν υπονομεύει τα συμφέροντα της δεύτερης σε κάθε ευκαιρία

Συμφωνούμε, αλλά ως τακτικούς ελιγμούς κι όχι ως αλλαγή Στρατηγικής έστω και πρόσκαιρης;

Επομένως, σε αυτή την ιστορική καμπή, η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει τη διπλωματία του καταναγκασμού εις βάρος της χώρας μας χωρίς υψηλό κόστος. Ετσι, η επιλογή η όποια διαδικασία και διαπραγμάτευση να λάβει χώρα αυστηρά στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου θεωρείται πλέον πολιτικά αυτονόητη από τους περισσότερους εταίρους μας

Κατά τον γράφοντα, η συλλογιστική αυτή αποτελεί επικίνδυνη γενίκευση, καθώς δεν συνυπολογίζει παράγοντες όπως το τουρκικό lobbying στις ΗΠΑ ή τους τουρκικούς πληθυσμούς στη Γερμανία κλπ. Οι ΗΠΑ δεν θα είχαν πρόβλημα το Αιγαίο να ήταν σε συνεκμετάλλευση Ελλάδας και Τουρκίας αρκεί και οι δύο να είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Εδώ λοιπόν υπεισέρχεται η Ελληνική διάθεση εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου .

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ε.Ε. έχουν αντιληφθεί πλήρως τη συναλλακτική λογική που χαρακτηρίζει τις τουρκικές ενέργειες και έχουν προσαρμόσει τη στάση τους αντίστοιχα. Τα όποια ανοίγματά τους προς αυτή γίνονται στη βάση συμμόρφωσης της τελευταίας σε συμφωνηθέντα και σε μια λογική (βηματιστικά) qui pro quο, με αναστρεψιμότητα. Η Αγκυρα για το προβλεπτό μέλλον πρέπει να εξομαλύνει τη σχέση της με τη Δύση, ενδεχομένως και να την αναθερμάνει, λόγω των αναγκών της οικονομίας της. Ακόμη και ο εκσυγχρονισμός της Τελωνειακής Ενωσης έπεσε στο τραπέζι από τον Ερντογάν, ο οποίος μπορεί να φτάσει στο σημείο να δανειστεί ευρωπαϊκά χρήματα για να αποφύγει το ΔΝΤ, και η Ελλάδα με την Κύπρο θα έχουν λόγο σε αυτό. Ενώ και με όρους σκληρής ισχύος, αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι εμφανώς βελτιωμένη. Συμπερασματικά, λοιπόν, δύσκολα θα παρουσιαστεί ευνοϊκότερη συγκυρία στο ορατό μέλλον

Όπως προαναφέραμε η συγκεκριμένη θέση είναι καθαρά υποκειμενική. Διότι όπως απέδειξε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ο σεισμός στην Τουρκία, υπάρχει πιθανότητα να λάβουν χώρα γεγονότα που ενδεχομένως να επιδεινώσουν την κατάσταση και την διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας. Αν συμβεί ένας σεισμός στην Κωνσταντινούπολη για παράδειγμα, ή αν η τουρκική Εθνοσυνέλευση δεν κυρώσει την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Ο κόσμος της 22ας Φεβρουαρίου 2022 είναι ο ίδιος με τον κόσμο της 24ης ; Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να προβλέπουμε το μέλλον εν ήδη αστρολόγων και να υποστηρίζουμε ότι δύσκολα θα παρουσιαστεί ευνοϊκότερη συγκυρία στο ορατό μέλλον. Που το ξέρεις; Μάντης είσαι;

Το μέλλον βέβαια είναι εγγενώς αδύνατον να προβλεφθεί, αλλά μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες τάσεις και να κάνουμε προβολές. Το διεθνές σύστημα που βασίζεται σε κανόνες είναι αυτή τη στιγμή ρευστό και κλυδωνίζεται 

Όσες προβολές και να γίνουν, όσα προβλεπτικά μοντέλα και να χρησιμοποιηθούν, πάντα θα υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας. πχ σεισμοί.

Οι κανόνες πάνω στους οποίους βασίζουμε τα δίκαιά μας και τη στρατηγική μας αμφισβητούνται από πολλές πλευρές. Η επίθεση της Μόσχας στην Ουκρανία φέρνει ανατροπές στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης και η Κίνα, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, παραβιάζει και περιφρονεί τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας

Εδώ λοιπόν αναδεικνύεται η αναγκαιότητα των εξοπλιστικών.

Τυχόν αλλαγή της ηγεσίας των ΗΠΑ μπορεί να μεταβάλει, επί τα χείρω

ή προς το καλύτερο. Κανείς δεν γνωρίζει. Τα πάντα είναι θέμα διπλωματίας, ικανότητας εκμεταλλεύσεως των ευκαιριών και lobbying, 

ακόμη περισσότερο τις ισορροπίες και η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πολύ διαιρεμένη και αδύνατη για να αποκτήσει στρατηγική αυτονομία

Άρα γιατί πριν τρία χρόνια είχαμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες για αποτροπή στις ευρωπαϊκές κυρώσεις που θα δαγκώνουν;

Οπως έγραφε ο Σάιμον Τίσνταλ στον Guardian: Η εξαιρετικά ευάλωτη Ευρώπη έχει εισέλθει σε επικίνδυνη τροχιά αποσταθεροποίησης, σημειώνοντας ότι εχθρικές δυνάμεις με αρπακτικές διαθέσεις καραδοκούν, καθώς «οσμίζονται αίμα». Οι απειλές από Ρωσία και Κίνα, η εξασθένηση των συμμαχικών δεσμών ασφαλείας με τις ΗΠΑ και ο κοινωνικός και πολιτικός διχασμός στο εσωτερικό τους, αναδεικνύουν θεμελιώδεις αδυναμίες στρατηγικού χαρακτήρα. Σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, η Ευρώπη μοιάζει πλέον με μια «πολιορκημένη νησίδα δημοκρατίας» σε έναν κόσμο αναρχίας που σημαδεύεται από διογκούμενα κύματα απολυταρχισμού, ατιμωρησίας και μαζικών παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, τα οποία απειλούν να την κατακλύσουν.Επιπλέον, είναι κρίσιμη η εξέλιξη παραμέτρων που επηρεάζουν το ισοζύγιο ισχύος και τη δυναμική των σχέσεων με την Τουρκία. Τα τελευταία 50 χρόνια όλοι οι συγκριτικοί δείκτες, ποιοτικοί και ποσοτικοί, έχουν μεταβληθεί εις βάρος μας. Το 1970 είχαμε σχεδόν ίδιο ΑΕΠ και η Τουρκία είχε τετραπλάσιο πληθυσμό. Σήμερα η Τουρκία έχει τετραπλάσιο ΑΕΠ από εμάς και σχεδόν εννεαπλάσιο πληθυσμό με μέσο όρο ηλικίας τα 31 έτη, πολύ μικρότερο από τον δικό μας που είναι περίπου 45 έτη. Οι τάσεις αυτές δεν φαίνεται να αναστρέφονται στο ορατό μέλλον 

Μα καλά, η Τουρκία δεν έχει φοβερά οικονομικά προβλήματα, ενώ η Ελλάδα αναβαθμίζει την πιστοληπτική της ικανότητα;  Η Ελλάδα δεν είναι αυτή με το ισχυρότερο νόμισμα, άρα και την οικονομική δυνατότητα να διεξάγει μεγάλης διάρκειας πόλεμο με την Τουρκία; Αυτά τα επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν στον δημόσιο λόγο, για αυτό και τα παραθέτουμε. Ο πληθυσμός πως καθορίζει το Ισοζύγιο Ισχύος; Με βάση αυτή τη λογική, η ισχυρότερη χώρα είναι η Κίνα, μετά η Ινδία και τρίτες οι ΗΠΑ. Ενώ, η Ινδονησία, το Πακιστάν, η Νιγηρία, η Βραζιλία και το Μπαγκλαντές ισχυρότερα από την Ρωσία. Ενώ το Μεξικό, ισχυρότερο από την Ιαπωνία. Και εν τέλει, το Ισραήλ δεν θα έπρεπε να πολεμήσει στον Πόλεμο των 6 ημερών και του Yom Kippur .

Οι καιροί ου μενετοί

Παραπέμποντας στον χρόνο την απόπειρα διευθέτησης, ενδέχεται να βρεθούμε σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό και πολύ πιο επικίνδυνο, με εκκρεμή τα θέματά μας με την Τουρκία. Να έχουμε μετακυλίσει δηλαδή το πρόβλημα στις επόμενες γενιές, οι οποίες θα πρέπει να το διαχειριστούν, κατά τα φαινόμενα, με χειρότερους όρους

Υποκειμενικές και πάλι απόψεις. Από παράθυρα ευκαιρίας που θα είναι τα τελευταία , έχουμε χορτάσει. Τα ίδια λέγονταν και το 2004 με το Σχέδιο Ανάν και είκοσι χρόνια μετά, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ τα κατεχόμενα είναι ακόμη ένα ψευδοκράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπογράψει τρείς (3) Συμφωνίες Οριοθέτησης ΑΟΖ με τη μέθοδο της μέσης γραμμής με Αίγυπτο (πληθυσμός Κ.Δ 1 εκ, Αιγύπτου 110εκ, εδώ δεν υπάρχει ανισοζύγιο ισχύος;), Ισραήλ και Λίβανο, ενώ η Τουρκία με κανέναν. Αν δεν μπορέσουμε να λύσουμε το πρόβλημα με την Τουρκία όπως πρέπει, καλύτερα να το παραδώσουμε στα παιδιά μας άλυτο, αλλά με προοπτικές αφού κανείς δεν μπορεί να μαντέψει το μέλλον και σίγουρα κανείς δεν θα έχει τη δυνατότητα να ακυρώσει Συμφωνίες που δεν είναι συμφέρουσες για τον ίδιο. Συμφωνία των Πρεσπών δεν ακυρώθηκε. Συνθήκη της Λωζάνης δεν ακυρώνεται. Άρα, αν στις επόμενες γενιές παραδώσουμε μια κακή για την Ελλάδα Συμφωνία με την Τουρκία και οι επόμενες γενιές χαρακτηρίζονται από ρεαλισμό και κανονικότητα και όχι όπως εμείς, τότε η μόνη επιλογή που θα τους αφήνουμε για να διορθώσουν τα λάθη μας θα είναι ο πόλεμος !!! Κακή συμφωνία στα Ελληνοτουρκικά σημαίνει πόλεμος .

Η γεωγραφία είναι πεπρωμένο. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο (όχι βέβαια οποιονδήποτε τρόπο) να συνυπάρξουμε με την Τουρκία που έχουμε, όχι με αυτή που θέλουμε. Μια ενδεχόμενη όμως επίλυση στη βάση του διεθνούς δικαίου διασφαλίζει τα δικαιώματά μας, την ασφάλεια και τη σταθερότητα 

Σχολιάστηκε εκτενώς. Δεν εφαρμόζουμε το Διεθνές Δίκαιο. Μακάρι να το εφαρμόζαμε.

Αν λοιπόν υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας, έστω και μικρό, χρήσιμο είναι να το αξιοποιήσουμε. Δεν θα διαπραγματευτούμε από φόβο ή αδυναμία, αλλά με αυτοπεποίθηση και γιατί πιθανόν θα κρίνουμε ότι είναι η ορθή επιλογή στην παρούσα συγκυρία. Και βεβαίως χωρίς να διακοπεί ούτε στιγμή η συνεχής ενίσχυση και ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλων συντελεστών ισχύος και αποτροπής

Άρα δηλαδή να προχωρήσουμε σε περαιτέρω δαπάνες πέραν των 400δις; Συγχιστήκαμε .

Ανακεφαλαιώνοντας:

Δυστυχώς οι αμφισημίες και η φοβικότητα των Ελληνικών Ηγεσιών τις τελευταίες δεκαετίες έχουν δημιουργήσει ένα πρόβλημα που φαντάζει δύσκολο να επιλυθεί. Από τη μια υπάρχει ένας κρατικός δρών που έχει καθορίσει τους Στρατηγικούς του Στόχους υλοποιεί πλάνα 50ετίας και από την άλλη ένας αντιδρών που συνεχώς ετεροπροσδιορίζεται,  αναβάλει οτιδήποτε μπορεί να αναβάλει και κινείται αντιδραστικά αφού πρώτα ζητήσει και λάβει την έγκριση των «μεγάλων».

Επί χρόνια, η Ελλάδα εισήλθε σε έναν Ψυχρό Πόλεμο με την Τουρκία που κόστισε εκατέρωθεν σε ανθρώπινες ζωές και μέσα, χωρίς να «πέσει ούτε μια ντουφεκιά». Θερμή σύγκρουση υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αδύνατο να συμβεί καθώς και οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ από τον Φεβρουάριο του 1952.  Η Τουρκία όμως, χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία «δημοσιοποίηση θέσεως – ενέργειες επί του πεδίου (χωρίς θερμή σύγκρουση) – εξασφάλιση Ελληνικής αποδοχής εγγράφως» κατόρθωσε με την τακτική της πολιορκίας ή αλλιώς του σαλαμιού (φέτα-φέτα) να κερδίζει συνεχώς επί του πεδίου.

Θα πει κάποιος ναι, κερδίζει αλλά με μεγάλο κόστος. Σίγουρα με μεγάλο κόστος, αλλά με μικρότερο από αυτό ενός πολέμου. Οι Τούρκοι δεν βιάζονται. Εφαρμόζουν κατά γράμμα την βασικότερη Αρχή του Πολέμου «Εκλογή σκοπού και εμμονή σε αυτόν» και έτσι κινούνται. Σε αντίθεση με εμάς που παίζουμε ένα συνεχές κατενάτσιο με στόχο να μην φάμε γκολ.

Οι Τούρκοι έχουν όραμα και το ακολουθούν. Αν θα το φτάσουν είναι άλλη κουβέντα. Ας υποθέσουμε ότι είμαστε δρομείς των 3 χλμ και βάζουμε στόχο να τρέξουμε Μαραθώνιο. 42,125χλμ. Ξεκινάμε προπονήσεις και διατροφή, προσλαμβάνουμε personal trainer και αγοράζουμε τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Μετά από έναν χρόνο, κατεβαίνουμε στον Μαραθώνιο, αλλά στο 20ο χιλιόμετρο εγκαταλείπουμε. Γεννάται το ερώτημα. Επιτύχαμε ή αποτύχαμε στο στόχο μας; Οι περισσότεροι θα πουν ότι αποτύχαμε, αλλά αν το καλοσκεφτούμε έχουμε μεταμορφωθεί από δρομείς των 3χλμ σε δρομείς των 20χλμ.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την Τουρκία. Στην πορεία για τα δικά της ορόσημα (2023-2053-2071) και τους δικούς της αιώνες έχει μεγαλώσει, έχοντας όμως δομικές αδυναμίες και έχοντας θέσει τον πήχη πολύ ψηλά γεγονός που μπορεί να της επιστρέψει ως μπούμερανγκ.

Από την άλλη, στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα βολεύτηκε, με το να «κλωτσάει το τενεκεδάκι παρακάτω» και με το να χρησιμοποιεί θεωρίες που προαναφέρθηκαν. Δεν θα μας κάνει εντύπωση αν κάποια μέρα τα εγγόνια μας διαβάσουν αποχαρακτηρισμένα αρχεία στα οποία θα αναφέρεται ότι το Casus Belli που ψηφίστηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση ήταν εις γνώσιν των τότε Ελληνικών Κυβερνήσεων (αν και δεν θέλουμε να το πιστεύουμε).

Από το 1952 και έπειτα έχουν διαπραχθεί εγκληματικά λάθη από την Ελληνική Διπλωματία και παρουσιάστηκαν ευκαιρίες να λυθούν οι διαφορές με την Τουρκία τις οποίες αφήσαμε να περάσουν ανεκμετάλλευτες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα τελευταία εβδομήντα χρόνια η Τουρκία επέτυχε τη συρρίκνωση του Ελληνισμού (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος, Τένεδος, Κύπρος) και την αλλαγή του Status Quo, ενώ η στάση του Ελληνικού πολιτικού συστήματος που έριχνε το φταίξιμο στους κακούς συμμάχους που πάντα «καβατζώνουν» την Τουρκία, δημιούργησε έναν αντιαμερικανισμό και μια καχυποψία στην κοινή γνώμη.

Δεν έχει και τόσο νόημα πλέον να επιδοθούμε σε περαιτέρω ιστορική αναδρομή. Την τελευταία τετραετία και μόνο μετά την απροκάλυπτη επίθεση με τη χρήση σύγχρονων βαζιβουζούκων από την πλευρά της Τουρκίας, το Ελληνικό πολιτικό σύστημα επέδειξε κινητικότητα και εκμεταλλεύθηκε σε κάποιο βαθμό ορισμένες από τις ευκαιρίες που εμφανίστηκαν.

Μεταβλήθηκε βέβαια και το γενικότερο περιβάλλον (πραξικόπημα στην Τουρκία, πόλεμος στην Ουκρανία) που σε συνδυασμό με την αλλαγή του τρόπου που υλοποιούνταν η τουρκική εξωτερική πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γεόιτονες σε μια ανυπόμονη και επιθετική προς όλους, επέφεραν μια μετατόπιση γεωπολιτικού δυναμικού από την Τουρκία προς την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το γεγονός είναι ότι πρέπει να επιλέξουμε πως προχωρούμε. Αναλύοντας του τέσσερις βασικούς πυλώνες Γεωπολιτικής Ισχύος :

  1. Άμυνα / Ασφάλεια
  2. Οικονομία
  3. Πολιτική
  4. Πληροφορία / Πολιτισμός

Μπορούμε να πούμε πως το μέλλον είναι αισιόδοξο καθώς η Σκληρή μας Ισχύς (άμυνα) είναι μεγάλη και συνεχώς αυξάνεται, μπορούμε και πρέπει να δουλέψουμε στο κομμάτι της ασφάλειας, η οικονομία έχει προοπτικές καθώς διαθέτουμε κοιτάσματα που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε και βρισκόμαστε εντός της ευρωζώνης έχοντας ένα δυνατό νόμισμα, στον πυλώνα της πληροφορίας και του πολιτισμού είμαστε η υπερ-υπερδύναμη του πλανήτη και απομένει ο πυλώνας της πολιτικής που εκεί πραγματικά υστερούμε.

Ρωτούμε όμως, το εξής απλό γιατί καμιά φορά η υπερανάλυση μας οδηγεί σε παράλυση. Υπάρχει κάποιος που θα προτιμούσε αντί να ζει και να επιχειρεί / εργάζεται στην Ελλάδα ή την Κύπρο το 2023, να ζει ή να εργάζεται στην Τουρκία;

Η πρόταση:

Το αν επιθυμούμε να προσέλθουμε σε συνομιλίες με την Τουρκία είναι ένα ρητορικό ερώτημα. Εννοείται ότι επιθυμούμε, αλλά το ζήτημα είναι πότε / υπό ποιες προϋποθέσεις και για ποια θέματα. Το διπλωματικό – διαπραγματευτικό μας παρελθόν είναι βεβαρυμμένο.

Για να προσέλθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, θα πρέπει να έχουν ασκηθεί πρωτίστως τα μονομερή και αυτοδίκαια δικαιώματά μας και να έχουμε αποφασίσει τι ακριβώς θέλουμε να επιτύχουμε από την διαπραγμάτευση.

Αν αισθανόμαστε ότι είναι δύσκολο να επιτευχθεί η πρώτιστη άσκηση των μονομερών μας δικαιωμάτων, σημαίνει ότι ο χρονισμός (timing) δεν είναι ο ορθός, οπότε θα πρέπει να ροκανίσουμε τον χρόνο ώστε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα μας δώσουν τη δυνατότητα να μπορέσουμε.

Επίσης θα πρέπει να φορτώσουμε την ατζέντα και να την επικοινωνήσουμε με τους συμμάχους που θα την μεταφέρουν ανεπίσημα στην απέναντι πλευρά. Η κατάσταση είναι συγκεκριμένη.

*Αναγνώριση της Ελληνικής Κυριαρχίας σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια

*Ξήλωμα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και της Ζιράτ Μπάνκ

*Κατάργηση του Casus Belli

*Κατάργηση του τουρκολιβυκού και αποστολή επιστολής στον ΟΗΕ που να ακυρώνει αυτή του Σινιρλίογλου

*Επαναφορά της Αγια Σοφιάς σε κατάσταση μουσείου

*Επαναφορά του καθεστώτος που προβλέπεται για την Ίμβρο, την Τένεδο και αποκατάσταση των περιουσιών των αυτοχθόνων Ελλήνω

*Αποκατάσταση των περιουσιών των Ελλήνων της Πόλης

*Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, Μ. Ασίας και Ιωνίας

*Αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας

*Αποχώρηση των Κατοχικών Στρατευμάτων από τα κατεχόμενα

*Επιστροφή των περιουσιών των Ελλήνων της Κύπρου στους νομίμους ιδιοκτήτες

*Να αναφέρουμε κι άλλα ή το ΥΠΕΞ έχει ήδη έτοιμη τη λίστα;

Σε περίπτωση που η Ελλάδα “φορτώσει” την ατζέντα πόσο επιπλέον μπορεί να την φορτώσει η Τουρκία από οτι το έχει κάνει ήδη;

Και επειδή αναφέρθηκε η λογική του qui pro quο, με αναστρεψιμότητα, υπάρχει κι εδώ η δυνατότητα να φορτώσουμε το “Εαν κάνεις ή δεν κάνεις αυτό, θα πάρεις ή δεν θα πάρεις εκείνο”. Τι να πρωτοαναφέρουμε.

*Την συγκατάθεσή μας για την αποδέσμευση των F-16;

*Τη μη χρήση του βέτο για την αναβάθμιση της τελωνειακής σχέσης;

*τη μη χρήση βέτο για την αποδέσμευση των κονδυλίων για τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης;

Σίγουρα πάντως σε μια διαπραγμάτευση δεν εισέρχεσαι, έχοντας προκαταβολικώς δηλώσει δημοσίως ότι δεν θέλεις πόλεμο και ότι είσαι διατεθειμένος για γενναίες υποχωρήσεις προκειμένου να επιτύχεις την όποια συμφωνία.

Και σίγουρα σε μια διαπραγμάτευση με την Τουρκία δεν εισέρχεσαι επιτρέποντας στην Αλβανία με τα 0 αεροσκάφη, 0 άρματα μάχης και 0 φρεγάτες να αυτοκτονεί τον Κατσίφα με 3 σφαίρες και να έχει τον Μπελέρη φυλακή για 2,5 μήνες,

ούτε επιτρέπεις στον εταιρόκλητο όχλο των Σκοπίων (δεν αναφερόμαστε στην πρωτεύουσα, στη χώρα αναφερόμαστε) να καταπατεί τη Συμφωνία και να το παίζει απόγονος του μεγαλύτερου Στρατηλάτη όλων των εποχών.

*Απόστρατός Αξιωματικός Στρατού Ξηράς (ΣΣΕ)

Απόφοιτος ΕΚΠΑ (Logistics Systems Engineering and Management)

Υποψήφιος Διδάκτορας Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ.

 

Νίγηρας: Αμετακίνητοι οι στρατιωτικοί , «δεν διαπραγματευόμαστε» λένε και προς τις ΗΠΑ

0

Το στρατιωτικό καθεστώς που κατέλαβε την εξουσία στον Νίγηρα με το πραξικόπημα της 26ης Ιουλίου παραμένει αμετακίνητο στις θέσεις του, την παραμονή της έκτακτης συνόδου της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (CEDEAO στα γαλλικά, ECOWAS στα αγγλικά), αύριο Πέμπτη στην Αμπούτζα, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας, με οικοδεσπότη τον Μπόλα Τινούμπου, πρόεδρο της χώρας και προεδρεύοντα στον περιφερειακό οργανισμό.

Το νέο καθεστώς στη Νιαμέ μοιάζει ασυγκίνητο από τις προσφορές για διαπραγματεύσεις από την περιοχή και από τις ΗΠΑ, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να γίνει πραγματικότητα η απειλή στρατιωτικής επέμβασης για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης — που παραμένει επιλογή.

Ο πρόεδρος της Νιγηρίας κρίνει ότι η διπλωματία είναι «ο καλύτερος δρόμος» γα να επιλυθεί η κρίση, μολονότι δεν αποκλείει τη στρατιωτική επέμβαση στη γειτονική χώρα, είπε χθες εκπρόσωπός του.

Κοινή αποστολή της CEDEAO, της Αφρικανικής Ένωσης και του ΟΗΕ δεν μπόρεσε καν χθες να φθάσει στον Νίγηρα, επιβεβαίωσε το βράδυ ο περιφερειακός οργανισμός.

Η αποστολή ακυρώθηκε εξαιτίας ανακοίνωσης των στρατιωτικών αρχών σύμφωνα με την οποία δεν ήταν σε θέση να υποδεχθούν την τριμερή αντιπροσωπεία, πρόσθεσε η CEDEAO.

Επικαλέστηκαν λόγους «ασφαλείας», σε «αυτή την ατμόσφαιρα απειλής επίθεσης εναντίον του Νίγηρα».

Στις τρέχουσες συνθήκες «οργής και εξέγερσης του πληθυσμού μετά της κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τη CEDEAO» είναι αδύνατο «να υποδεχθούμε την προαναφερθείσα αντιπροσωπεία με την ηρεμία και την ασφάλεια που απαιτούνται», ανέφερε επιστολή του νιγήριου ΥΠΕΞ προς την Κοινότητα προχθές Δευτέρα.

Συνομιλίες «εξαιρετικά ειλικρινείς»

Το ίδιο υπουργείο ανέφερε σε άλλο κείμενό του ότι «οι μόνιμες διπλωματικές άδειες» που είχαν δοθεί για το 2023 σε «αεροσκάφη φίλιων χωρών και εταίρων του Νίγηρα αναστέλλονται προσωρινά», χωρίς να διευκρινίσει το είδους των αεροσκαφών, ούτε τις χώρες που αφορά η απόφαση.

Η CEDEAO είχε δώσει τελεσίγραφο ως την Κυριακή στους στρατιωτικούς του Νίγηρα να αποκαταστήσουν στα καθήκοντά του τον πρόεδρο Μοαμέντ Μπαζούμ, που ανέτρεψαν την 26η Ιουλίου, απειλώντας πως σε διαφορετική περίπτωση πως θα μπορούσε να ασκήσει βία.

Η απειλή δεν έχει μεταφραστεί σε πράξεις, ακόμα τουλάχιστον, καθώς ο οργανισμός λέει πως προτιμά τον δρόμο του διαλόγου.

Η αναβολή της επίσκεψης της τριμερούς αντιπροσωπείας αποτελούσε ακόμη μια ένδειξη της αδιαλλαξίας του νέου καθεστώτος, μετά τον διορισμό του Αλί Μααμάν Λαμίν Ζεν, εξέλιξη που μοιάζει να αποτελεί το πρώτο βήμα προς τον σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης.

Οι ΗΠΑ, που όπως και η Γαλλία ήταν μέχρι την ανατροπή του προέδρου Μπαζούμ προνομιακός εταίρος του Νίγηρα στον αγώνα εναντίον των τζιχαντιστικών οργανώσεων που αιματοκυλίζουν τη χώρα και μεγάλο μέρος της περιφέρειας του Σαχέλ, αποπειρώνται επίσης διάλογο.

Η δεύτερη τη τάξει της αμερικανικής διπλωματίας Βικτόρια Νούλαντ πήγε προχθές Δευτέρα στη Νιαμέ για να συναντηθεί με ηγετικά στελέχη των στρατιωτικών. Όμως δεν μπόρεσε να δει ούτε τον επικεφαλής  Αμπντουραμάν Τιανί, νέο ισχυρό άνδρα του Νίγηρα, ούτε με τον ανατραπέντα πρόεδρο Μπαζούμ, που παραμένει υπό κράτηση κατ’ οίκον στη Νιαμέ.

Οι συνομιλίες «ήταν εξαιρετικά ειλικρινείς όμως κάποιες στιγμές αρκετά δύσκολες», αναγνώρισε. Είπε πως πρότεινε «επιλογές» για να τερματιστεί το πραξικόπημα, προσφέροντας τις «καλές υπηρεσίες» των ΗΠΑ «αν υπάρχει η βούληση για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης», ωστόσο έσπευσε να συμπληρώσει πως «δεν θα έλεγα πως η προσφορά φάνηκε να λαμβάνεται υπόψη καθ’ οιονδήποτε τρόπο».

Διπλωματία, ο «προτιμότερος δρόμος»

«Είναι βέβαιο πως η διπλωματία είναι ο προτιμότερος δρόμος για να επιλυθεί αυτή η κατάσταση», είπε από την πλευρά του ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Άντονι Μπλίνκεν.

Ενώ εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε πως «διατηρούμε ακόμη ελπίδες, αλλά είμαστε επίσης ρεαλιστές» ως προς τις πιθανότητες επιτυχίας των διπλωματικών πρωτοβουλιών.

Ο κ. Μπλίνκεν εκτίμησε πως αυτό που συνέβη στον Νίγηρα μπορεί να «μην ενορχηστρώθηκε από τη Ρωσία ή τη Βάγκνερ», την εταιρεία μισθοφόρων του Γεβγκένι Πριγκόζιν, «όμως (…) προσπαθούν να επωφεληθούν».

Χθες απηύθυναν από κοινού επιστολές στον ΟΗΕ και στην Αφρικανική Ένωση, παροτρύνοντας τους δυο οργανισμούς να εμποδίσουν «οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση εναντίον του Νίγηρα», το εύρος των συνεπειών της οποίας σε επίπεδο ασφαλείας και από ανθρωπιστική σκοπιά θα ήταν «απρόβλεπτο».

https://www.militaire.gr/nigiras-ametakinitoi-oi-stratiotikoi-den-diapragmateyomaste-lene-kai-pros-tis-ipa/

«Πόρτα» Άσαντ στον Ερντογάν! «Δεν θα τον συναντήσω με τους όρους που θέτει»

0

Ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ δήλωσε πως δεν πρόκειται να συναντηθεί με τον Tούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν υπό τους όρους του τελευταίου.

«Η συνάντηση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό τους όρους του Ερντογάν», δήλωσε ο Άσαντ σε απόσπασμα συνέντευξής του που θα μεταδοθεί αργότερα σήμερα από το τηλεοπτικό δίκτυο Sky News Arabia.

Η Ρωσία είχε προτείνει από τον Μάϊο να εκπονηθεί ένας οδικός χάρτης για την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στη Δαμασκό και την Άγκυρα, οι οποίες έχουν διακοπεί μετά το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου, το 2011, στη Συρία

Η πρόταση αυτή έγινε στη διάρκεια συνάντησης στη Μόσχα των υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας και της Συρίας, της πρώτης από το 2011, παρουσία του ρώσου και του ιρανού ομολόγων τους.

«Ένα άριστο αποτέλεσμα της σημερινής συνάντησής μας θα μπορούσε να είναι μια συμφωνία για να αναθέσουμε σε εμπειρογνώμονες να εκπονήσουν (…) ένα σχέδιο οδικού χάρτη για μια τουρκοσυριακή εξομάλυνση, το οποίο θα παρουσιασθεί στη συνέχεια στους αρχηγούς των κρατών μας», είχε δηλώσει  ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σεργκέι Λαβρόφ κατά την έναρξη της συνάντησης.

https://www.militaire.gr/porta-asant-ston-erntogan-den-tha-ton-synantiso-me-toys-oroys-poy-thetei/

Τα  αδιέξοδα της  Γαλλία στην Αφρική. Δεν κάνουν πίσω οι στρατιωτικοί στον Νίγηρα

0

Γιώργος Βενέτης

Μια συμμαχία αφρικανικών χωρών εναντίον της Γαλλίας είναι πραγματικότητα. Πρόκειται για μία  εκθαμβωτική απώλεια του ρόλου της γαλλικής πολιτικής στην Αφρική, όταν η ήπειρος περιλαμβάνει πολλές γαλλόφωνες χώρες. Η γεωπολιτική πραγματικότητα τείνει να ακυρώσει το στρατηγικό όραμα της Γαλλίας που αφορά την επιρροή της στην Αφρική

« Ο Εμμανουέλ Μακρόν σε αδιέξοδο στο Σαχέλ »,  τιτλοφορεί  η Le Point , προσθέτοντας: « Το πραξικόπημα στον Νίγηρα μόλις του προκάλεσε άλλο ένα. Το πραξικόπημα που υπέστη ο Πρόεδρος του Νίγηρα στις 27 Ιουλίου βάζει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της πολιτικής του Μακρόν νότια της Σαχάρας ». Για τα γαλλικά ΜΜΕ, η πολιτική του Εμμανουήλ Μακρόν στην Αφρική δίνει στρατηγικό έδαφος στη Ρωσία προσθέτοντας: «Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν μπορούσε να ονειρευτεί καλύτερο πλαίσιο για τη σύνοδο κορυφής Ρωσίας-Αφρικής που διεξήγαγε την ίδια στιγμή στην Αγία Πετρούπολη ».

Οι δυτικές ελίτ, αδυνατούν  να προσαρμοστούν στον εν εξελίξει  πολυπολικό κόσμο, κινδυνεύοντας  να αντιμετωπίσουν τελικά ταπεινωτικές εκκενώσεις των στρατευμάτων και των μισθοφόρων τους από  στην Αφρική. Η Le Point  υπενθυμίζει την εκκένωση των γαλλικών ειδικών δυνάμεων από την Μπουρκίνα Φάσο μόλις πριν από έναν χρόνο. Ο Continental Observer  αναφέρει  ότι, «το φαινόμενο ντόμινο συνεχίζεται όπως αναμενόταν» και ότι «από εδώ και πέρα ​​και μετά από λαϊκά αιτήματα, ήταν η σειρά των αρχών της Μπουρκίνα Φάσο να επισημοποιήσουν το αίτημα για την αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων από το εθνικό της έδαφος». Το νεοαποικιακό σύστημα της Françafrique φαίνεται σίγουρα να βρίσκεται σε τελική παρακμή, Ένα νέο μέτωπο άνοιξε, ο στρατός της δυτικοαφρικανικής χώρας Νίγηρα με την ανατροπή  της κυβέρνησης με πραξικόπημα, ανοίγοντας το δρόμο για μια νέα αντιπαράθεση με τη Δύση.

Η Αφρική αλλάζει προσανατολισμό

Ο παναφρικανισμός και η διεθνής πολυπολική πραγματικότητα έχουν υπονομεύσει πλήρως την παρουσία εκείνων που νοσταλγούν τη μονοπολικότητα στο αφρικανικό έδαφος, καθώς και τις παρεμβάσεις στις υποθέσεις των αφρικανικών κρατών.

Στο Μάλι, η Γαλλία έχασε την επιρροή της, υπό την πολιτική του Εμμανουέλ Μακρόν. Ο Continental Observer  ανέφερε  ότι το Μάλι άλλαξε την επίσημη γλώσσα του, εγκαταλείποντας τα γαλλικά. Επί πλέον, αξιωματούχοι της Μπουρκίνα Φάσο και του Μάλι  δήλωσαν ότι: « είναι σε ετοιμότητα  να πολεμήσουν στο πλευρό του Νίγηρα ενόψει της απειλής στρατιωτικής επέμβασης της Γαλλίας και των συμμάχων της ». « Η ιστορική ημέρα της 26ης Ιουλίου 2023, αποτελεί για όλους τους Νιγηριανούς μια ημέρα ανανεωμένης ελπίδας και αναζωογόνησης της ορμής για έναν Νίγηρα που ανακτά την εμπιστοσύνη στον εαυτό του», τονίζει το  Nigerien  Press Agency αναφέροντας ότι ο πληθυσμός υποστηρίζει τους στρατιώτες που ανέτρεψαν  τον πρόεδρο που υποστηρίζεται από τον Εμανουέλ Μακρόν. Για τους Νιγηριανούς, οι αντάρτες είναι πατριώτες. Εν ολίγοις, η λωρίδα του Σαχέλ δεν είναι πλέον υπό την ηγεσία της Γαλλίας.

Ως αποτέλεσμα είναι στον αέρα τα σχέδια για την ολοκλήρωση του αγωγού φυσικού αερίου Νιγηρίας-Ευρώπης, με την Γαλλία επί πλέον να κινδυνεύει να  απωλέσει  την εισαγωγή ουρανίου του Νίγηρα, που είναι απαραίτητο για τους πυρηνικούς σταθμούς. Η πολιτική του Εμμανουήλ Μακρόν στην Αφρική κινδυνεύει να έχει συνέπειες για τους Γάλλους, χωρίς να ξεχνάμε, ότι οι ταραχές του περασμένου Ιουνίου έδειξαν μια βίαιη ρωγμή στη γαλλική κοινωνία. Η απελευθέρωση των αφρικανικών κρατών από τη Γαλλία, την  οδηγεί σε αδιέξοδο στην Αφρικανική Ήπειρο.

Ο Νίγηρας το νέο μέτωπο στον σύγχρονο ψυχρό πόλεμο

Ένα πραξικόπημα σε μια φτωχή αφρικανική χώρα δεν είναι πρωτοφανές, αλλά το σημερινό γεωπολιτικό πλαίσιο του δίνει παγκόσμια σημασία. Ο Νίγηρας συγκλονίστηκε από ένα πραξικόπημα που προκάλεσε αντιδράσεις από την ECOWAS (Οικονομική Κοινότητα Κρατών της Δυτικής Αφρικής) και τη διεθνή κοινότητα. Η ECOWAS επέβαλε κυρώσεις στον Νίγηρα, συμπεριλαμβανομένου του κλεισίματος των συνόρων, της απαγόρευσης υπερπτήσεων και της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων ορισμένων προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στο πραξικόπημα.

Ο Νίγηρας βρισκόταν σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή των περισσότερων κρατών της Δυτικής Αφρικής, με τη Γαλλία, την πρώην αποικιακή του δύναμη, να συνεχίζει να ασκεί την οικονομική και στρατιωτική της ισχύ στη χώρα και να παρεμβαίνει στις εσωτερικές της υποθέσεις.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πραξικόπημα ήταν δημοφιλές, με ορισμένους διαδηλωτές να απαιτούν την διακοπή  των σχέσεων με τη  Γαλλία, επιθυμώντας στενότερες με τη  Ρωσία. Στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε, τα αφρικανικά κράτη έχουν πλέον μεγαλύτερο πολιτικό χώρο και επιλογές για να απαλλαγούν από τη δυτική επιρροή. Την εποχή της μονοπολικότητας, τα αφρικανικά κράτη ήταν στο έλεος της Δύσης. Φτωχά, απελπισμένα και ασταθή, πολλά αφρικανικά έθνη αναγκάστηκαν να βασιστούν στους πρώην αποικιακούς άρχοντές τους, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, για διάφορες μορφές βοήθειας. Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει. Ζούμε τώρα σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που υπαγορεύεται από σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ ισχυρών χωρών,  κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών και των «συμμάχων» τους, εναντίον αντιπάλων όπως η Κίνα και η Ρωσία. Αυτό το περιβάλλον σημαίνει ότι τα αφρικανικά κράτη έχουν πλέον άλλες «επιλογές» για να λάβουν βοήθεια, επιτρέποντάς τους να μεγιστοποιήσουν τη δική τους πολιτική αυτονομία και χώρο αντί να υποχωρήσουν στις επιταγές μιας άλλης χώρας.

Δεν κάνουν πίσω οι στρατιωτικοί

Ελαχιστοποιούνται τα περιθώρια διαπραγματεύσεων στο Νίγηρα έτσι ώστε να μπει ένα τέλος στο στρατιωτικό πραξικόπημα και να επιστρέψει στην εξουσία ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μπαζούμ καθώς απομένουν λίγα 24ωρα έως τη νέα συνάντηση της ECOWAS, της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής που είχε απευθύνει τελεσίγραφο προς τους πραξικοπηματίες, απειλώντας τους ακόμα και με χρήση στρατιωτικής βοήθειας, εάν δεν επέστρεφε στα καθήκοντα του ο ανατραπείς πρόεδρος.

Το τελεσίγραφο έληξε τα ξημερώματα της Δευτέρας 8/8 και πλέον οι ηγέτες της δυτικής Αφρικής θα συνέλθουν εκ νέου την Πέμπτη 10/8 για να αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις τους, τη στιγμή που οι πραξικοπηματίες του Νίγηρα υποστηρίζουν πως τουλάχιστον δύο αφρικανικά κράτη προετοιμάζονται για την αποστολή στρατευμάτων.

Μπροστά στον κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου σε μια από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη, οι ΗΠΑ έστειλαν την  Βικτώρια Νούλαντ  στο Νίγηρα. Σε δηλώσεις της η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Νούλαντ, η οποία συναντήθηκε με κάποιους από τους πραξικοπηματίες του Νίγηρα, υποστήριξε πως είχε δύσκολες αλλά ειλικρινείς συνομιλίες, οι οποίες όμως δεν οδήγησαν σε κάποια λύση. Σύμφωνα με τη Νούλαντ, οι πραξικοπηματίες αψήφησαν την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ να αποκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη, ενώ είπε ότι το αίτημά της να συναντηθεί με τον ανατραπέντα πρόεδρο Μπαζούμ και με τον επικεφαλής του στρατιωτικού καθεστώτος δεν ικανοποιήθηκαν.

Σε περίπτωση που το πραξικόπημα στον Νίγηρα επιτύχει τελικά, οι νέες αρχές σκοπεύουν να δημιουργήσουν στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία, η οποία μπορεί να γίνει ένας νέος, λιγότερο περίπλοκος εγγυητής της ασφάλειας. Ενώ η Κίνα γενικά παρέχει οικονομική και υποδομή βοήθεια σε αφρικανικά κράτη, καθώς και εγγύηση μη επέμβασης και υποστήριξης για την εθνική κυριαρχία, είναι λιγότερο ανοιχτή και λιγότερο διατεθειμένη να παρέχει ειδική στρατιωτική υποστήριξη, που είναι  περισσότερο η πολιτική της Ρωσίας.

Η διαφαινόμενη  μετατόπιση του Νίγηρα προς τη Ρωσία και τη Κίνα, θα έχει γεωπολιτικό κόστος κυρίως για τη Γαλλία αλλά και για τη Δύση. Ο Νίγηρας διαθέτει μεγάλο απόθεμα φυσικών πόρων, όπως ουράνιο, άνθρακα, χρυσό, σιδηρομετάλλευμα, κασσίτερο, φωσφορικά άλατα, πετρέλαιο, μολυβδαίνιο, αλάτι και γύψο. Τα αποθέματα ουρανίου του είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο και τα οποία είναι απολύτως απαραίτητα για την πυρηνική ενέργεια. Αυτός είναι ο λόγος που η Γαλλία είναι απρόθυμη να παραδώσει τον Νίγηρα χωρίς μάχη. Μία πιθανή σύγκρουση αντιπροσώπων διαφαίνεται στον ορίζοντα. Καθώς , η στρατηγική απώλεια πόρων του Νίγηρα, θα ήταν τεράστια,

Αντιδράσεις από Μπουρκίνα Φάσο και Μάλι

Σε μια χειρονομία αδελφικής αλληλεγγύης, η μεταβατική κυβέρνηση της Μπουρκίνα Φάσο και του Μάλι εξέφρασε την υποστήριξή της στον λαό του Νίγηρα. Ο συνταγματάρχης Αμπντουλάγιε Μαϊγκά, προσωρινός πρωθυπουργός του Μάλι, ανέφερε ξεκάθαρα ότι η Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι αρνούνται να εφαρμόσουν τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν από την ECOWAS, τις οποίες θεωρούν παράνομες και απάνθρωπες για τους πληθυσμούς.

Ο συνταγματάρχης Μαϊγκά προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική επέμβαση κατά του Νίγηρα θα εκλαμβάνετο ως κήρυξη πολέμου κατά της  Μπουρκίνα Φάσο και του Μάλι. Ανακοίνωσε επίσης ότι μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι τρεις χώρες θα μπορούσαν να αποχωρήσουν από την ECOWAS και να λάβουν μέτρα αυτοάμυνας για να στηρίξουν τις ένοπλες δυνάμεις και τον λαό του Νίγηρα.

Μια ξένη στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτή αντίδραση σε όλη την περιοχή τους Σαχέλ και της Δυτικής Αφρικής. Το Μάλι και η Μπουρκίνα Φάσο φοβούνται ότι η αστάθεια θα εξαπλωθεί σε γειτονικές χώρες όπως η Γκάνα, το Τόγκο, το Μπενίν και η Νιγηρία, γεγονός που θα έχει σοβαρές συνέπειες για την περιφερειακή σταθερότητα.

Καταληκτικά, η συλλογική Δύση δεν έχει συμβιβαστεί με τις τεράστιες αλλαγές που συντελούνται στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, Η γεωπολιτική κρίση στην Ουκρανία ενέτεινε τη μετάβαση στην πολυπολικότητα. Κκυοφορείται ένας νέος κόσμος με πολλαπλούς πόλους ισχύος. Ο πολυπολικός κόσμος είναι ήδη εδώ και αυτή η πραγματικότητα πλέον δεν αναστρέφεται.

https://www.militaire.gr/ta-adiexoda-tis-gallia-stin-afriki-den-kanoyn-piso-oi-stratiotikoi-ston-nigira/

Β. Καρακωστάνογλου: Η ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΖΩΝΕΣ: ΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΤΥΧΕΣ

5

 

Δρ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ (*)

Φωτογραφία: Απο τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Μοντέγκο Μπέυ, Τζαμάϊκά 1982

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο περιλαμβάνεται στον τιμητικό τόμο για τον Ομότιμο Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Κωνσταντίνο Χατζηκωνσταντίνου. Ο τόμος εκδόθηκε απο τις εκδόσεις Σιδέρη με τίτλο “Πόλεμος και Ειρήνη”.

Εισαγωγή

Αναγκαία η αξιοποίηση από την Ελλάδα του Δικαίου της Θάλασσας

Η Ελλάδα έχει αργήσει δραματικά και αδικαιολόγητα επί δεκαετίες να εφαρμόσει τις πολλές θετικές γι’ αυτήν προβλέψεις του Νέου Δικαίου της Θάλασσας. Η πολυμερής Διεθνή Σύμβαση του 1982 του Μοντέγκο Μπέι, εκτός από διεθνές Συμβατικό Δίκαιο που επικυρώθηκε από περισσότερες από 160 χώρες, αποτελεί στο μεγαλύτερο μέρος της και Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο γενικής ισχύος που δεσμεύει πλήρως και τα  λίγα κράτη που δεν ψήφισαν, δεν υπέγραψαν και δεν επικύρωσαν την Σύμβαση, όπως π.χ. η Τουρκία.

Η επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης και το Αιγαίο

Η Ελλάδα είναι η τελευταία παράκτια χώρα παγκοσμίως σε θαλάσσιες ζώνες (149η) και αυτό πρέπει να αλλάξει, με έναρξη την αύξηση της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης σε 12 ν.μ., και αυτό αφορά τόσο τις ηπειρωτικές ακτές όσο και τις νησιωτικές ακτές της χώρας μας. Ακόμη και τα χιλιάδες ακατοίκητα βραχονήσια δικαιούνται πλήρους Αιγιαλίτιδας Ζώνης και Συνορεύουσας Ζώνης (άρθρο 121 της Σύμβασης).

Αυτό, αν συμβεί, θα διασφαλίσει για την Ελλάδα διπλάσιο χώρο πλήρους κυριαρχίας γύρω από τις ηπειρωτικές και νησιωτικές ακτές της και αυτό έχει μεγάλη σημασία για την διασφάλιση της ενότητας και συνοχής του Αιγαιακού Αρχιπελάγους που απειλείται από την Τουρκία τόσο στην ανατολική θαλάσσια και υποθαλάσσια περιοχή του, όσο και σε πολλά από τα νησιά του.

Έτσι ο χώρος του Αιγαίου θα περιέλθει στην Ελλάδα ως Αιγιαλίτιδα Ζώνη κατά το 71%, από 43% που είναι σήμερα με τα 6 ν.μ. εύρους[1].

Αυτό δεν παρακωλύει καθόλου την διεθνή και τουρκική ναυσιπλοΐα, γιατί:

α)   Υπάρχει στενά συνδεδεμένο με την κυριαρχία του παράκτιου κράτους, το δικαίωμα της «αβλαβούς διέλευσης» των πλοίων τρίτων χωρών από την Αιγιαλίτιδα Ζώνη του, με κάποιους εύλογους περιορισμούς[2]. Η Ελλάδα εφαρμόζει με ευρύτητα το δικαίωμα αυτό ανέκαθεν, καθώς ως κυρίαρχη χώρα Εμπορικής Ναυτιλίας παγκοσμίως, δεν θα ήθελε ο εμπορικός της στόλος να συναντά δυσκολίες στις θάλασσες.

β)    Παραμένει περίπου 20% του Αιγαίου ως χώρος διεθνών υδάτων με ελευθερία ναυσιπλοΐας για όλους[3].

γ)    Παραμένουν, παρά τα 12 ν.μ., δίαυλοι διεθνών υδάτων μπροστά από τα μεγάλα τουρκικά λιμάνια ή τα Στενά των Δαρδανελίων, ώστε να διέρχονται από διεθνή ύδατα τα τουρκικά πλοία προς το Κεντρικό Αιγαίο (αν και μπορούν και με αβλαβή διέλευση) και από εκεί προς προορισμούς στην Ανατολική και Δυτική Μεσόγειο.

δ)    Το νέο διεθνές δικαίωμα του transit passage (πλου διελεύσεως ή ελεύθερης διέλευσης) κατοχυρώνει χωρίς τους περιορισμούς της αβλαβούς διέλευσης την ναυσιπλοΐα όλων των κρατών διά του Αιγαίου[4]. Η Ελλάδα δεν θα είχε, βεβαίως, αντίρρηση να προσδιορίσει 2-3 διαδρόμους εφαρμογής αυτού του νέου δικαιώματος της Σύμβασης του 1982 στο Αιγαίο, προς απόλυτη διευκόλυνση της διεθνούς (και τουρκικής) ναυσιπλοΐας[5].

Οι ισχυρισμοί περί «Ελληνικής λίμνης» του Αιγαίου (με 12 ν.μ.), αποτελούν απλά τουρκική προπαγάνδα για τον λαό της και τους μη γνωρίζοντες στη Διεθνή Κοινότητα.

Η επέκταση της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ. είναι επιπλέον νομιμοποιημένη καθώς η Τουρκία έχει αναγνωρίσει ήδη το 1956(!) το δικαίωμα αυτό ως εθιμικό, και το εφάρμοσε από το 1964(!) στη Μαύρη Θάλασσα και στις Νότιες Μεσογειακές ακτές της!

Όχι βέβαια στο Αιγαίο, ώστε να μπορεί να εκβιάζει την Ελλάδα με την απειλή πολέμου (casus belli) να μην πράξει το ίδιο!

ε)    Τα 12 ν.μ. πρέπει να προηγηθούν της θέσπισης της Ελληνικής ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης), ώστε στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου που θα παραμείνουν (Ανοικτή Θάλασσα), δηλαδή περίπου 20% του Αιγαίου (αφού αφαιρεθεί και η Αιγιαλίτιδα Ζώνη της Τουρκίας που κι αυτή βεβαίως θα αυξηθεί στα 12 ν.μ., και θα είναι σχεδόν 9%), να μπορεί να γίνει οριοθέτηση Ελληνικής και Τουρκικής Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, που βέβαια και πάλι θα ευνοήσει την Ελλάδα λόγω των πλήρων δικαιωμάτων Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ των νησιών που είναι κατοικημένα ή μπορούν να συντηρήσουν αυτόνομη ανθρώπινη διαβίωση (α. 121 §2 και 121 §3)[6].

στ)  Αν η Ελλάδα επεκτείνει την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της αρχικά μόνο στο Ιόνιο[7] και ίσως γύρω από την Κρήτη, θα ενισχύσει την προσπάθεια της Τουρκίας να εμφανίσει την γεωγραφική δομή του Αιγαίου ως Αρχιπελάγους ως μια ιδιαιτερότητα, που πρέπει να οδηγήσει σε αποκλίσεις και μη εφαρμογή των ρυθμίσεων του «ορθόδοξου» Δικαίου της Θάλασσας στην περιοχή, αλλά σε «πολιτικές» λύσεις που θα αυξήσουν τα τουρκικά δικαιώματα αφαιρώντας κάθε δικαίωμα (πέραν των 6 ν.μ.) από τα νησιά του Αιγαίου. Έτσι, η μισή περίπου θαλάσσια και υποθαλάσσια περιοχή του Αιγαίου (προς τα Ανατολικά) θα περιέλθει στην τουρκική δικαιοδοσία και τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα εγκλωβισθούν σε τουρκικές Θαλάσσιες Ζώνες, διευκολύνοντας σταδιακά την αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους από την Τουρκία, η οποία μεθοδικά επιχειρείται από το 1974 με διάφορους τρόπους[8]!

Η Ελλάδα επεκτείνοντας σε όλες τις παρακείμενες θάλασσές της το εύρος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της, δίνει το σαφές μήνυμα ότι το Αιγαίο είναι ιστορικό Ελληνικό Αρχιπέλαγος που έχει συνοχή και ενότητα με την Ηπειρωτική Ελλάδα.

Θα μπορούσε να επιδειχθεί μία ευελιξία, αν η Τουρκία αλλάξει έμπρακτα την παράνομη, επεκτατική και αυθαίρετη συμπεριφορά της, ώστε μεταξύ των νησιών μας του Ανατολικού Αιγαίου να παραμείνουν 10 ν.μ. Αιγιαλίτιδας,  αλλά στα δυτικά των νησιών (πίσω απ’ αυτά) αποκλείεται η Ελλάδα να αποδεχθεί περιοχές τουρκικής κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας (Αιγιαλίτιδα, Υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ).

Άλλωστε, αυτό που από χρόνια, και ιδιαίτερα πρόσφατα, επιχειρεί η Τουρκία, είναι  να ακυρώσει το άρθρο 121 της Σύμβασης του 1982, με το οποίο ρητά εξομοιώνονται τα δικαιώματα των νησιών με αυτά των ηπειρωτικών ακτών. Πρόκειται για μία καθαρά αντίθετη με το Δίκαιο (contra legem) τακτική που τείνει να αναιρέσει την βούληση των περισσοτέρων από 160 κρατών που επικύρωσαν την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και μάλιστα σε ένα θεμελιώδες άρθρο, όπως το 121, που καθορίζει το θαλάσσιο καθεστώς των νησιών!

Τα 12 ν.μ. είναι αδιαπραγμάτευτα για όλα τα ελληνικά νησιά από τη Σαμοθράκη ως το Καστελλόριζο, καθώς αποτελούν δικαίωμα μονομερώς ασκούμενο από τα παράκτια Κράτη, ιδίως όταν αυτά είναι «μικτά Αρχιπελαγικά» Κράτη, όπως η Ελλάδα, που έχει περίπου το 20% της επικράτειάς της σε νησιωτικά εδάφη.

Η πρόσφατη ελληνική κινητικότητα οριοθετήσεων

Η συγκυρία για την επέκταση της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ. είναι ταυτόχρονα κρίσιμη και κατάλληλη χρονικά, για τους εξής λόγους:

  • Η Ελλάδα άργησε δραματικά να αξιοποιήσει το Νέο Δίκαιο της Θάλασσας, δίνοντας στην Τουρκία την ευκαιρία να καλλιεργήσει επί δεκαετίες την δική της καταχρηστική και παράνομη αντίληψη για το Δίκαιο της Θάλασσας στη Διεθνή Κοινότητα και να αναστείλει, με την απειλή πολέμου, την εφαρμογή από την χώρα μας των θετικών ρυθμίσεών του. Αντίθετα, η Τουρκία σχεδίασε και εφαρμόζει μεθοδικά την επεκτατική διεκδίκηση του μισού Αιγαίου, και του συνόλου της Ανατολικής Μεσογείου μέχρι την Κύπρο και την Λιβύη. Η Ελλάδα με αφορμή την τρέχουσα κινητικότητα γύρω από τις Θαλάσσιες Ζώνες και την οριοθέτησή τους, πρέπει να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων (που απώλεσε επί δεκαετίες), και να προλάβει νέα «τετελεσμένα» που προωθεί η Τουρκία.
  • Επιτέλους, οι δύο οριοθετήσεις Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο (2020) και οι προηγηθείσες, ανολοκλήρωτες όμως, διακηρύξεις διεκδίκησης των ελληνικών αντίστοιχων ζωνών με βάση την μέση γραμμή (2011)[9], και η προκήρυξη και πραγματοποίηση ερευνών στο Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης (2012), επανέφερε την πρωτοβουλία των κινήσεων στη χώρα μας!

Είναι ορθό να μιλάμε για διάλογο για το μοναδικό εκκρεμές θέμα, της οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι (αν εκπληρωθούν βέβαια οι τεθείσες προκαταρκτικές προϋποθέσεις από τη χώρα μας), θα πρέπει νωρίτερα (δηλαδή άμεσα…)

να επεκτείνουμε παντού την Ελληνική Αιγιαλίτιδα Ζώνη, να καθιερώσουμε Ευθείες Γραμμές Βάσης και να θεσπίσουμε παντού Συνορεύουσα Ζώνη 24 ν.μ.

Έτσι, η Ελλάδα θα ενισχύσει τη θέση της, και θα απομείνει πολύ μικρότερη περιοχή Διεθνών Υδάτων για κατανομή, μεταξύ των δύο χωρών (αλλά και με την Λιβύη και την Αίγυπτο) ως Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ.

Αλλιώς, θα κινδυνεύουμε να μην μπορούμε να επεκτείνουμε την Αιγιαλίτιδα Ζώνη, αν προηγηθεί η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, και θα χάσουμε τα ισχυρότερα δικαιώματά μας στην περιοχή μεταξύ των 6 έως 12 ν.μ. της Αιγιαλίτιδας Ζώνης!

Πρέπει λοιπόν να αξιοποιήσουμε το θετικό momentum και την δυσμενή διεθνή εντύπωση από τις μονομερείς και παράνομες πρωτοβουλίες της Τουρκίας, με τις προκλητικές ερευνητικές και γεωτρητικές δράσεις της σε περιοχές της Ελληνικής και Κυπριακής Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, και να προλάβουμε τα χειρότερα που προφανώς σχεδιάζουν οι «πονηροί και πλεονέκτες» γείτονες…

Η τουρκική κραυγαλέα διεθνής παρανομία στην Αμμόχωστο (Βαρώσια) με το επιχειρούμενο άνοιγμα και εποικισμό της, θα μπορούσε να απαντηθεί σύντομα με την σύναψη Ελληνο-Κυπριακής οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με βάση την αρχή του Δικαίου της Θάλασσας (άρθρο 121) για την εξομοίωση των θαλασσίων ζωνών των νησιών με τις θαλάσσιες ζώνες των ηπειρωτικών ακτών!

Οι παράνομες και μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας

Η τουρκική παρανομία προκύπτει από την διεξαγωγή εφαρμοσμένων ερευνών (με διασκοπήσεις και σεισμικές έρευνες) αλλά και γεωτρήσεων, σε θαλάσσιες και υποθαλάσσιες περιοχές που διεκδικεί η Ελλάδα ή η Κύπρος με δημοσιευμένους χάρτες, με NAVTEX, με διπλωματικές και κυβερνητικές ανακοινώσεις και δημοσιευμένα θαλασσοτεμάχια (Κύπρος) όπου έχουν χορηγηθεί άδειες ερευνών ή/και εκμετάλλευσης σε διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες, στις περιοχές που είναι βέβαιο ότι ανήκουν σ`αυτές.

Όπως η Ελλάδα δεν πραγματοποίησε εφαρμοσμένες έρευνες σε περιοχές που διεκδικούν άλλα Κράτη (π.χ. η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο ή στο Αιγαίο ή η Αλβανία στο Βόρειο Ιόνιο), έτσι και η Τουρκία όφειλε να αποφύγει την μονομερή διεξαγωγή ερευνών στις διεκδικούμενες από την Ελλάδα (ή και την Κύπρο) περιοχές. Θα έπρεπε: α) είτε να διεξαγάγει πριν διμερείς ή πολυμερείς διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, δηλ. Ελλάδα, Κύπρο, Αίγυπτο, για να εξευρεθεί μία συναινετική οριοθέτηση των Υφαλοκρηπίδων ή ΑΟΖ στην περιοχή: Δυτικά της Κύπρου, ανατολικά της γραμμής Κρήτης-Ρόδου, νότια του Καστελλόριζου και των νότιων τουρκικών ακτών (Χερσόνησος και Κόλπος της Αττάλειας), ή β) να συμφωνήσει στην προσφυγή, από κοινού, των τεσσάρων αυτών χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ή άλλο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο.

Με δεδομένες, βέβαια και διακηρυσσόμενες συνεχώς, τις τουρκικές θέσεις περί άρνησης των Θαλάσσιων Ζωνών των νησιών, πλην των 6 ν.μ. της Αιγιαλίτιδας Ζώνης (τόσο για μικρά νησιά όπως το Καστελλόριζο, αλλά και για μεσαία και μεγάλα όπως η Ρόδος, η Κρήτη και η Κύπρος), ήταν αδύνατο να γίνει διαπραγμάτευση ή κοινή προσφυγή στη Διεθνή Δικαιοσύνη και με την Τουρκία.

Άλλωστε, η τελευταία αρνείται να αναγνωρίσει την κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας (Κράτους μέλους του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλων των Διεθνών Οργανισμών) της οποίας το 37% του εδάφους κατέχει παρανόμως επί 46 χρόνια!

Επίσης, το άρθρο 77 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) προβλέπει ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους (π.χ. Ελλάδος) επί της Υφαλοκρηπίδας του είναι «κυριαρχικά» και «αποκλειστικά» (§1, 2).

Αυτό επεξηγείται ότι σημαίνει, ότι «αν το παράκτιο Κράτος δεν εξερευνά ή δεν εκμεταλλεύεται τους φυσικούς του πόρους, κανείς δεν μπορεί να αναλάβει αυτές τις δραστηριότητες χωρίς ρητή συναίνεση του παράκτιου Κράτους» (§2). Επίσης (§3), τα δικαιώματα αυτά «δεν εξαρτώνται από την πραγματική ή ιδεατή κατοχή ή από οποιαδήποτε ρητή διακήρυξη». Δηλαδή υπάρχουν «εξαρχής και αυτοδικαίως».

Συνεπώς, οι τουρκικές έρευνες-γεωτρήσεις είναι παράνομες, εφόσον δεν υπάρχει οριοθέτηση νόμιμη, εφόσον έχει εκφρασθεί η αντίρρηση της Ελλάδος που διεκδικεί αυτές τις περιοχές και εφόσον τουρκικές έρευνες διεξάγονται σε περιοχές όπου εμφανώς παραβιάζονται Θαλάσσιες Ζώνες Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ ελληνικών νησιών και της Κύπρου. Ταυτόχρονα, παραβιάζεται πλήρως και κατάφορα το θεμελιώδες άρθρο 121 της Σύμβασης 1982, για τις Θαλάσσιες Ζώνες των νησιών, που τις εξομοιώνουν με αυτές των ηπειρωτικών ακτών.

Είναι δε προφανές, ότι ταυτόχρονα παραβιάζεται και το εν δυνάμει δικαίωμα των ελληνικών νησιών να έχουν 12 ν.μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης, και το ήδη ισχύον από χρόνια δικαίωμα 12 ν.μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης της Κύπρου! Παρά την μακρά αποχή της Ελλάδος να εφαρμόσει αυτό το νόμιμο δικαίωμά της, το δικαίωμα δεν χάνεται στο νομικό επίπεδο, αν και πολιτικά μπορεί να εξασθενήσει διά της αχρησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εγχείρημα της Τουρκίας, διά της απειλής πολέμου, να καθυστερήσει την εφαρμογή των 12 ν.μ. από την Ελλάδα και τελικά να την αναγκάσει να το εγκαταλείψει, πλήρως ή μερικώς! Η Ελλάδα πάντως, το 1995, στον κυρωτικό νόμο της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας (1982)[10] δήλωσε ότι επιφυλάσσεται όποτε το αποφασίσει, να εφαρμόσει τις ρυθμίσεις της Σύμβασης που δεν εφαρμόζει ακόμη (δηλ 12 ν.μ Αιγιαλίτιδας Ζώνης, ΑΟΖ κ.λπ.).

Η Τουρκία πάντως δεν μπορεί κατά το Διεθνές Δίκαιο να αποκτήσει δικαιώματα Υφαλοκρηπίδας στις περιοχές των ελληνικών νησιών και της Κύπρου, διά «χρησικτησίας», με τις παράνομες ενέργειές της, όπως προκύπτει σαφώς από τα ανωτέρω λεχθέντα (άρθρο 77)! Τα τετελεσμένα που επιχείρησε και παραμένουν έωλα στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, δεν μπορούν να εφαρμοσθούν και στις θάλασσες!

Όλα τα παραπάνω πάντως υπογραμμίζουν την ανάγκη για άμεση θέσπιση Αιγιαλίτιδας Ζώνης 12 ν.μ. σε όλες τις ελληνικές ακτές των 15.200 χλμ., ηπειρωτικές και νησιωτικές. Με ταυτόχρονη συνέπεια την αύξηση και του εθνικού εναερίου χώρου μας από τα 10 ν.μ. στα 12 ν.μ.

Η τουρκική «πολιτική των κανονιοφόρων»

Είναι προφανές ότι η Τουρκία προσπαθεί να προκαλέσει στρατιωτική εμπλοκή στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο, πιστεύοντας ότι έτσι, είτε θα κυριαρχίσει στρατιωτικά, αναγκάζοντας την Ελλάδα να αποδεχθεί την δυσμενή για την χώρα μας κατανομή των θαλάσσιων περιοχών που διεκδικεί παράνομα, είτε να προκαλέσει διπλωματική παρέμβαση ισχυρών δυνάμεων που θα πιέσουν για λύσεις που δεν θα είναι συμβατές με το «ορθόδοξο» Διεθνές Δίκαιο και θα βλάψουν προφανώς τα ελληνικά συμφέροντα.

Άλλωστε η Τουρκία έχει δηλώσει ότι αρνείται να συζητήσει με την Ελλάδα μόνο για οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, δηλώνοντας ότι θέλει να εντάξει στις «διερευνητικές» συνομιλίες όλα τα θέματα που αυτή θεωρεί «ανοιχτά» και «εκκρεμή» με την Ελλάδα, δηλαδή να μετατρέψει σε διμερείς διαφορές το σύνολο των ποικίλων παράνομων και αυθαίρετων διεκδικήσεων της:

Από την αλλαγή των πολυμερών Διεθνών Συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την βούλησή της και την εκχώρηση ελληνικών εδαφών (νησιωτικών), θαλασσίων και υποθαλασσίων ζωνών και εθνικού εναερίου χώρου, αφοπλισμό των απειλούμενων από αυτήν νησιών του Αιγαίου, νομιμοποίηση της εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, μέσω της λύσης δύο κρατών, και βέβαια με την αυτονόμηση ή απόσχιση της Δυτικής Θράκης και την πλήρη τουρκοποίησή της. Με την στρατιωτική εμπλοκή που επιδιώκει η Τουρκία με τη χώρα μας, θέλει να αποκτήσει πρόσχημα για αιφνιδιαστική επίθεση σε ελληνικά νησιά του Αιγαίου (μεταξύ αυτών και το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου), που λόγω της εγγύτητάς της με το έδαφός της, τα θεωρεί εύκολη λεία!

Έτσι υποθέτει ότι θα καθυποτάξει την Ελλάδα και θα διαπραγματευθεί από θέση ισχύος την αποδοχή των παράνομων διεκδικήσεών της, τόσο για εδαφική επέκταση («τα νησιά κακώς δόθηκαν στην Ελλάδα») και για δημιουργία με πειρατικό τρόπο της θεωρίας της διαβόητης «Γαλάζιας Πατρίδας».

Απέναντι σ’ όλα αυτά, η Ελλάδα οφείλει να αντιτάξει με αποφασιστικότητα, οργάνωση και διεθνή ενημέρωση, το Διεθνές Δίκαιο και την αμυντική και αποτρεπτική στρατιωτική της ικανότητα, που παρά την εντεταλμένη αυτοσυγκράτηση του έμψυχου στρατιωτικού δυναμικού μας, αντιμετωπίζει και ταπεινώνει καθημερινά τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις είτε στον αέρα είτε στην θάλασσα, είτε στην συνοριογραμμή του Έβρου και των θαλάσσιων συνόρων μας στο Ανατολικό Αιγαίο (όπως αποδείχθηκε την προηγούμενη Άνοιξη και μέχρι σήμερα) απέναντι στην μεθοδευμένη ιδιότυπη επίθεση της Τουρκίας διά των «αμάχων εισβολέων»!

Τα θαλάσσια δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελλορίζου

Η Γεωγραφία, η Ιστορία, ο πληθυσμός και το Δίκαιο, προσδιορίζουν τη κρίσιμη στρατηγική αξία του συμπλέγματος του Καστελλορίζου, που αποτελείται από 13 νησιά, νησίδες και βράχους. Τα 3 από αυτά είναι κατοικημένα ή κατοικήσιμα. Επίκεντρο η πρωτεύουσα Μεγίστη, και στα δύο ακρότερα σημεία βρίσκονται η Ρω, στα δυτικά (προς την Ρόδο, από την οποία απέχει 62 ν.μ.) και η Στρογγύλη, στα ανατολικά περίπου 10 ν.μ. από την Ρω[11]. Το σύμπλεγμα αυτό, με βάση το άρθρο 121 §2 και 3 της Σύμβασης του 1982, δικαιούται όλες τις Θαλάσσιες Ζώνες, ως νησιά που «μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή». Θα έχουν λοιπόν τις 4 θαλάσσιες ζώνες που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές, ενώ οι βράχοι του συμπλέγματος θα έχουν μόνο Αιγιαλίτιδα και Συνορεύουσα Ζώνη, δηλαδή ως 24 ν.μ.! (αν και επικαλύπτονται από τις ζώνες των μεγαλύτερων νησιών).

Εφόσον αναγνωριστεί ως κατοικήσιμο νησί η Στρογγύλη (το ανατολικότερο νησί), τότε η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν κοινό θαλάσσιο σύνορο μήκος 26,85 ν.μ., με βάση την εφαρμογή της αρχής της μέσης γραμμής.

Το Καστελλόριζο είχε στο παρελθόν πληθυσμό 10.000 και πάντα ελληνικό! Γεωγραφικά και διοικητικά ανήκει στα Δωδεκάνησα και αποτελεί το ανατολικότερο νησιωτικό σύμπλεγμα, καθώς μετά από αυτό δεν υπάρχουν άλλα νησιά στις νότιες τουρκικές ακτές της Μικράς Ασίας. Γι’ αυτούς τους λόγους, άλλωστε, είχε παραχωρηθεί στην Ιταλία, η οποία το συμπεριέλαβε, μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα στις δύο Ιταλοτουρκικές Συμφωνίες Κυριαρχίας και Οριοθέτησης του Ιανουαρίου και Δεκεμβρίου 1932. Για παρόμοιους λόγους η Συνθήκη των Παρισίων του 1947 εκχώρησε το σύνολο των Δωδεκανήσων, από την Ιταλία στην Ελλάδα, μνημονεύοντας μεταξύ αυτών και το Καστελλόριζο!

Μολονότι είναι επιθυμητό, επιδιωκτέο και υποστηρίξιμο να δοθούν οι ανάλογες Θαλάσσιες Ζώνες στο Καστελλόριζο, ώστε να υπάρξει κοινό σύνορο Ελλάδας-Κύπρου, αλλά και μεγάλες θάλασσιες περιοχές να κατανεμηθούν στην Ελλάδα λόγω της ύπαρξης του εντός της ελληνικής επικράτειας, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας δύο στοιχεία:

α)    Μολονότι το Συμβατικό Δίκαιο της Θάλασσας (1982) είναι σαφέστατο και υπέρ των ελληνικών θέσεων, οι απόψεις της Διεθνούς Νομολογίας (Αποφάσεις Δικαστικών Οργάνων) διχάζονται και είναι ενδεχόμενο να δοθεί μειωμένη «επήρεια» στο Καστελλόριζο ως προς τις Θαλάσσιες Ζώνες που δικαιούται. Παρά ταύτα, η Τουρκία δεν μπορεί να εμποδίσει την κατασκευή και τοποθέτηση στην Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου (δηλαδή στο βυθό) υποβρυχίων σωληναγωγών και καλωδίων, που θα διέρχονται από ενδεχόμενη δική της περιοχή του βυθού. Και αυτό γιατί τα «δικαιώματα διεθνούς επικοινωνίας», δηλαδή μεταφοράς πετρελαίου, φυσικού αερίου ή τηλεφωνικών γραμμών και οπτικών ινών διεθνούς επικοινωνίας, είναι διασφαλισμένα με βάση το άρθρο 79 της Σύμβασης του 1982, υπέρ όλων των Κρατών. Συνεπώς ένα διεθνή αγωγό ή καλώδιο, η Τουρκία δεν μπορεί να τον απαγορεύσει να διέλθει από δική της Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ!

       Μόνο για τους αγωγούς (όχι για τα καλώδια), δικαιούται να έχει λόγο για την ακριβή πορεία τους στην Υφαλοκρηπίδα της, ζητώντας προφανώς μόνο μικρές μετατοπίσεις της πορείας τους ώστε να μην εμπλέκεται σε δικές της εγκαταστάσεις.

β)    Απέναντι στην τουρκική ρητορική του Μ. Τσαβούσογλου, με στόχο την παραπληροφόρηση του τουρκικού λαού και την προπαγάνδιση των μαξιμαλιστικών επεκτατικών και παράνομων θέσεων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, θα πρέπει να απαντήσουμε ως εξής:

  • Το Καστελλόριζο απέχει 62 ν.μ. από τη Ρόδο, που είναι Ελλάδα (η προπαγάνδα του Τούρκου ΥΠΕΞ μιλάει για περισσότερα μίλια που απέχει η Αθήνα!).
  • Η Ελλάδα επικαλείται μία σειρά από πλεονεκτικά διεθνή προηγούμενα θαλάσσιων οριοθετήσεων νησιών, όπως π.χ. τα δύο γαλλικά νησιά Σεν Πιέρ και Μικελόν, που βρίσκονται μέσα σε ένα Καναδικό Κόλπο στον Βόρειο Ατλαντικό, απέχουν 2.200 ν.μ.(!) από την μητροπολιτική Γαλλία και τους χορηγήθηκε μεγάλο μέρος ΑΟΖ, 200 ν.μ. μήκους και πλάτους 10.5 ν.μ., προς τα Διεθνή Ύδατα και επιπλέον προς την πλευρά του Καναδά από 12 έως 24 ν.μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης και ΑΟΖ! Με απόφαση Διαιτητικού Δικαστηρίου του 1992 (10.06.1992)[12]. Δεύτερο Νομολογιακό προηγούμενο υπέρ των ελληνικών συμφερόντων είναι η οριοθέτηση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ανάμεσα στο νησί Jan Mayen (Νορβηγία) και Γροιλανδία (Δανία) του 1993 (14.06.1993)[13].

Επίσης, τα Ινδικά νησιά Νικομπάρ, που απέχουν περίπου 700 χλμ από τις Ινδίες και μόνο 150 χλμ από την Ινδονησία, με διμερή συμφωνία, δεν εγκλωβίστηκαν σε Ινδονησιακή Θαλάσσια Ζώνη!

Τέλος, στη Μεσόγειο, τα 4 μικρά νησιά της Ιταλίας Λινόζα, Λαμπεντούσα, Παντελλερία και Λαμπιόνε, που βρίσκονται στα νοτιοδυτικά της Σικελίας και δυτικά της Μάλτας, και πλησιέστερα προς τις ακτές της Τυνησίας, δεν εγκλωβίστηκαν σε Τυνησιακή Θαλάσσια Ζώνη (Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ), αλλά πήραν 12 ν.μ. Αιγιαλίτιδα Ζώνη και βρίσκονται μέσα στο όριο της Ιταλικής Υφαλοκρηπίδας με την Τυνησία (Συμφωνία Ιταλίας-Τυνησίας  του 1971).

Θέλω, τέλος, να επισημάνω ότι, σύμφωνα με πάγια Νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η γενική αρχή της ευθυδικίας (ή επιείκειας) και το νεώτερο «δίκαιο αποτέλεσμα», δεν μπορούν να ανατρέψουν το Συμβατικό Διεθνές Δίκαιο (στην περίπτωσή μας το άρθρο 121 για τα δικαιώματα των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες), λειτουργώντας αντίθετα με το Δίκαιο (contra legem), αλλά μόνον υπό το Δίκαιο (Infra legem), δηλαδή επικουρικά και διορθωτικά μόνον, για την αποφυγή ακροτήτων που μπορεί να επιφέρει η απόλυτη εφαρμογή του Δικαίου.

Ένα Διεθνές Δικαστήριο, λοιπόν, αφού σεβασθεί την Αιγιαλίτιδα Ζώνη των 12 ν.μ. του Καστελλόριζου (που πρέπει βέβαια άμεσα να επεκταθεί και εκεί, όπως παντού στις ακτές μας) θα μπορούσε να αποδώσει πλήρη ή μειωμένη επήρεια του συμπλέγματος ως προς Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, λαμβάνοντας υπόψιν τα διεθνή προηγούμενα. Είτε από την πρακτική των Κρατών (δηλαδή Εθιμικό Δίκαιο) με τις συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών που συνάπτουν τα κράτη μεταξύ τους, είτε από τα πορίσματα της Διεθνούς Νομολογίας (των Δικαστηρίων), αφού τα προσαρμόσει στις ειδικότερες περιστάσεις της περιοχής.

Γι’ αυτό θα είναι απαραίτητο η Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ του Καστελλόριζου να συσχετισθεί στενά με την οριοθέτηση του Νοτίου Αιγαίου και ειδικότερα των Δωδεκανήσων, στα οποία ανήκει!

Αλλά και ευρύτερα με το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου. Με βάση το κριτήριο της «αναλογικότητας» του μήκους των ακτών (αλλά όχι μόνον) το μήκος των ακτών της Ανατολικής Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου, μαζί με το μήκος της ακτογραμμής του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, θα αποτελέσουν την Ελληνική αφετηρία για την εξεύρεση της «μέσης γραμμής/ίσης απόστασης», με τις απέναντι ακτές της νότιας Τουρκίας, απέναντι από την Ρόδο και μέχρι το Κας (απέναντι από την Μεγίστη) και την τουρκική ακτή απέναντι από την Στρογγύλη, που θα αποτελέσει την τουρκική γραμμή αφετηρίας.

Το αποτέλεσμα της κατανομής των θαλάσσιων περιοχών, θα καθορισθεί προς τα ανατολικά από την μέση γραμμή μεταξύ Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ Κύπρου-Ελλάδας και Τουρκίας, και προς Νότον με την Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Αιγύπτου. Το αποτέλεσμα βγαίνει με βάση την γεωμετρία και καθορίζεται από το «κριτήριο της απόστασης» από τις ακτές και όχι «την μάζα του εδάφους», δηλαδή το μέγεθος της επικράτειας του κάθε κράτους, όπως προπαγανδιστικά διαδίδει η Τουρκία! Ούτε επίσης με βάση την γεωμορφολογία, όπως συνέβαινε αρκετά παλιότερα.

Η θαλάσσια πρόσοψη των κρατών (αρχή αναλογικότητας) στην προς οριοθέτηση περιοχή (δηλαδή το μήκος των ακτών), είναι συνήθως το βασικότερο κριτήριο για το τελικό αποτέλεσμα. Στο τέλος της διαδικασίας, το εμβαδόν, δηλαδή η έκταση της θάλασσας/βυθού/υπεδάφους που αποδίδεται σε κάθε κράτος, ελέγχεται (συγκρίνεται) με το μήκος των ακτών του στη συγκεκριμένη περιοχή, ώστε να μην υπάρχει μεγάλη δυσαναλογία. Αυτό συμβαίνει για να ελεγχθεί το αποτέλεσμα με βάση την αρχή της ευθυδικίας, δηλαδή να επιτυγχάνεται, κατά το δυνατόν, «δίκαιο αποτέλεσμα». Αν δηλαδή το μήκος των ακτών είναι περίπου ίδιο, και στα δύο, τότε και οι θαλάσσιες εκτάσεις που κατανέμονται με την οριοθέτηση θα πρέπει, περίπου βέβαια, να είναι 1 προς 1. Στην δικαστική Απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την Μαύρη Θάλασσα (2009) μεταξύ Ουκρανίας και Ρουμανίας, ο λόγος του μήκους των ακτών ήταν 1:2.8, ενώ ο λόγος της θαλάσσιας περιοχής που τους αντιστοιχεί είναι 1:2.1, και αυτό εκρίθη «δίκαιο» με βάση την ευθυδικία[14].

Πάντως η περίπτωση του Καστελλόριζου προσομοιάζει μάλλον με την περίπτωση των γαλλικών νησιών Σεν Πιέρ και Μικελόν με τον Καναδά, και άρα θα μπορούσε να εφαρμοσθεί μία προσαρμοσμένη εκδοχή εκείνης της λύσης. Θα πρέπει οπωσδήποτε όμως να ληφθεί υπόψιν η τεράστια διαφορά της απόστασης των δύο απομονωμένων γαλλικών νησιών, 2.200 ν.μ. από τις ακτές της Γαλλίας, σε αντίθεση με την απόσταση των 62 ν.μ. μόνο που απέχει το Καστελλόριζο από τα Δωδεκάνησα (Ρόδο), στα οποία και ανήκουν πολύπλευρα, ως νησιωτικό σύμπλεγμα τμήμα του Αιγαιακού Αρχιπελάγους, του πρώτου Ιστορικού Αρχιπελάγους, απ’ όπου έλκει και ο ίδιος ο όρος την καταγωγή!

Επίλογος

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι ότι η Τουρκία αρνείται να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο, το διαστρεβλώνει για να το προσαρμόσει στα συμφέροντά της «α λα καρτ», και θα αρνηθεί μία δικαστική επίλυση της οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με την Ελλάδα, επιμένοντας σε διάλογο για όλα τα άλλα τα ζητήματα που μονομερώς θέτει και τα οποία είναι ανεπίδεκτα δικαστικής κρίσεως. Το μόνο που της μένει είναι η εκβιαστική τακτική των «κανονιοφόρων» και του στρατιωτικού καταναγκασμού! Απέναντι σ’ αυτή την τακτική που χαρακτηρίζει στον ένα ή άλλο βαθμό την τουρκική  πολιτική μετά το 1923, που σήμερα λαμβάνει χαρακτήρα νεο-Οθωμανισμού, η Ελλάδα οφείλει να αντιτάξει αυτοδύναμη ισχυρή άμυνα, πειστική αποτροπή και το Διεθνές Δίκαιο, αιτούμενη την αλληλεγγύη της Ευρώπης και άλλων συμμάχων της (ΗΠΑ και χώρες της Ανατολικής Μεσογείου).

(*)  Διεθνολόγος, Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας

[1]     Βλ. Άγγελος Συρίγος, «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις», εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2015, σελ. 257

[2]     Βλ. άρθρα 17-32 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (ΔτΘ), 1982, Νόμος 2321/1995, ΦΕΚ Α’/136/1995

[3]     Βλ. ο.π. Συρίγος, σελ. 257

[4]     Βλ. άρθρα 37-44, ο.π. Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (ΔτΘ), 1982

[5]     Βλ. Ελληνική Ερμηνευτική δήλωση κατά την υπογραφή και την επικύρωση της Σύμβασης ΔτΘ, Κ. Ιωάννου-Α. Στρατή, «Δίκαιο της Θάλασσας», Εκδ. Αντ. Σάκκουλα, Β’ Έκδοση, Αθήνα-Κομοτηνή, 2000, σελ. 27-28, 133-134, 139-140

[6]     Βλ. Αναστασία Στρατή, «Ελληνικές θαλάσσιες ζώνες και οριοθέτηση με γειτονικά κράτη», εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 2012, σελ. 169-171

[7]     Όπως ήδη έγινε πρόσφατα με Νόμο του Ελληνικού Κοινοβουλίου στις 19.01.2021

[8]     Βλ. ο.π. Στρατή, σελ. 169-170 και Ευάγγελος Βενιζέλος, «Οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και ελληνοτουρκικές σχέσεις», εκδ. Κ. Παπαδόπουλος, Μεταμόρφωση Αττικής, 2020, σελ. 257-258

[9]     Βλ. Νόμος 4001/2011, άρθρο 156

[10]   Βλ. ο.π., Υποσημείωση 2

[11]   Βλ. Στρατή, ο.π. σελ 38, Συρίγος, ο.π. σελ. 726

[12]   Βλ. Στρατή, ο.π. σελ. 37-38 και Ψάρη Τζήμητρα, «Η Υφαλοκρηπίδα των νησιών στη διεθνή Νομολογία», εκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1997, σελ. 177-196 (ιδίως σελ. 191, 195)

[13]   Βλ. Τζήμητρα, ο.π., σελ. 197-211

[14]   Βλ. Στρατή, ο.π., σελ. 24 επ