Αρχική Blog Σελίδα 1605

Η τραγωδία του Κουρσκ! Οι μαρτυρίες και τα σενάρια για τη βύθιση του ρωσικού υποβρυχίου

0

Ακόμη και σήμερα, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι έχουμε μάθει τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στη βύθιση του υποβρυχίου ΚΟΥΡΣΚ, του ρωσικού ναυτικού  στη Θάλασσα του Μπάρεντς κατά τη  διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων. Δύο εκρήξεις μέσα σε διάστημα δύο λεπτών, έστειλαν το υποβρύχιο και τα 118 μέλη του πληρώματος στο βυθό. Οι 95 από τους ναυτικούς πέθαναν αμέσως, ενώ τα υπόλοιπα 23 μέλη του πληρώματος του υποβρυχίου κατάφεραν να επιβιώσουν από τα κύματα των εκρήξεων, βρίσκοντας καταφύγιο στο πρυμναίο διαμέρισμα και έμειναν ζωντανοί για 8 ακόμα ώρες.

Τα σενάρια πολλά.

kursk_pliroma1

Η “Σύγχρονη Ρωσία”,μία ιστοσελίδα που ασχολούνταν με τα θέματα της ρωσικής επικαιρότητας αλλά και την ιστορία είχε δημοσιεύσει το χρονικό της τραγωδίας του ΚΟΥΡΣΚ μέσα από τις μαρτυρίες των συγγενών του πληρώματος.

Η χώρα έμαθε για την τραγωδία του «Κουρσκ» το πρωΐ της 14ης Αυγούστου. «Στη Θάλασσα του Μπάρεντς, συνέβη δυστύχημα. Ρωσικό υποβρύχιο προσάραξε στο βυθό», έτσι λιτά και χωρίς να δίνουν λεπτομέρειες για το σκάφος που βυθίστηκε, ανακοίνωσαν την είδηση τα ΜΜΕ. Όλες τις επόμενες ημέρες, ειδικά υποβρύχια μηχανήματα και οι μονάδες διάσωσης, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να «δέσουν» στο «Κουρσκ». Τις αποτυχίες, οι υπεύθυνοι τις εξηγούσαν με τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν στη θαλάσσια περιοχή του ατυχήματος: Τα ισχυρά ρεύματα, την κακή ορατότητα και την κλίση του σκάφους.

kursk_syggeneis

Με τη βοήθεια ξένων ειδικών, οι μονάδες διάσωσης του ρωσικού ΠΝ κατάφεραν να ανοίξουν τη θυρίδα διαφυγής μόνο στις 21 Αυγούστου. Το 2002 έκλεισε η ποινική έρευνα για τη βύθιση του πυρηνικού υποβρυχίου «Κουρσκ» και του θανάτου των 118 μελών του πληρώματος, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Το πόρισμα της έρευνας αναφέρει ως αιτία του ατυχήματος την έκρηξη ελαττωματικής τορπίλης υπεροξειδίου του υδρογόνου (HTP) που προκάλεσε αλυσιδωτές εκρήξεις στην αποθήκη των πυρομαχικών. Σήμερα, 15 χρόνια μετά, οι συγγενείς των νεκρών ναυτικών επαναλαμβάνουν συνεχώς τη δική τους θεωρία: «Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να μάθουμε αυτό που πραγματικά συνέβη στο «Κουρσκ», αλλά το σημαντικότερο για εμάς είναι ότι ξέρουμε: Οι άνθρωποί μας δεν υπέφεραν και δεν είναι ένοχοι για τίποτα».

kursk_vythos

Οι μαρτυρίες των συγγενών

«Αν θέλετε να μάθετε πως έμοιαζε, ορίστε το πιστό αντίγραφο του», λέει η μητέρα του ανθυποπλοίαρχου Αντρέι Πανάριν, Λίντια και δείχνει την κόρη του Όλγα. Η οικογένεια του Αντρέι φοβόταν ότι μετά την ολοκλήρωση της θητείας του θα πήγαινε αμέσως στη Τσετσενία, την Οσετία ή στην Αμπχαζία. Η πιθανότητα να τον καλέσουν να υπηρετήσει στον «εύφλεκτο Καύκασο» ήταν μεγάλη, «οι καιροί ήταν ανήσυχοι…». Αλλά ο Αντρέι στάθηκε τυχερός: Πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις και εισήχθη στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια, μετατέθηκε στο Βόρειο Στόλο, στο Βιντιάεβο (πόλη – ναυτική βάση, κοντά στο Μούρμανσκ). Εκεί ήταν η βάση του στρατηγικού υποβρυχίου και από εκεί απέπλευσε για τελευταία φορά το «Κουρσκ».

Σχετικά με τη ναυτική τραγωδία, η οικογένεια Πανάριν έμαθε τα νέα από τις ειδήσεις, όταν ακόμα κανείς δεν ανέφερε το συμβάν στη Θάλασσα του Μπάρεντς σαν μια τραγωδία. Δεν ήξεραν καν ότι ο Αντρέι ήταν στο «Κουρσκ». «Ήμασταν σίγουροι ότι ήταν στο «Βορόνεζ», υποβρύχιο της ίδιας κλάσης, αλλά παλαιότερης κατασκευής, με το «Κουρσκ», λέει η Λίντια. «Τηλεφωνήσαμε αμέσως στη βάση, μας είπαν ότι ο Αντρέι δεν ήταν στο Κουρσκ. Και όταν μάθαμε ότι ήταν εκεί, τα παρατήσαμε όλα και στις 19 Αυγούστου βρεθήκαμε στο Βιντιάεβο. «Στην πραγματικότητα, πήγαμε με την ελπίδα ότι είναι όλοι ζωντανοί. Απλά θέλαμε να τον πάρουμε από εκεί, να τον στηρίξουμε…», λέει η Όλγα.

«Εκεί, στο Βιντιάεβο, όλοι πηγαινοέρχονταν ανάστατοι, αρκετοί αρρώστησαν από την αγωνία και τη θλίψη. Εγώ, παραδόξως, ένοιωθα καλά. Με κρατούσε δυνατή η ελπίδα ότι ο Αντρέι θα εμφανιζόταν από στιγμή σε στιγμή μπροστά μου, δεν ήθελα να με δει άρρωστη, να καταρρέω…», λέει εκνευρισμένα η Λίντια. Η Όλγα συνεχίζει: «Ξέρετε, ο Αντρέι ήταν από τη φύση του ένας χαρούμενος άνθρωπος, του άρεσε να απολαμβάνει τη ζωή, έβρισκε πάντα τον τρόπο να ξεπερνά τις δυσκολίες, να βγαίνει νικητής μέσα από ασυνήθιστες καταστάσεις. Μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύαμε ότι όλα ήταν ένα ψέμα, ότι σίγουρα θα τα καταφέρει να βγει στην επιφάνεια ζωντανός».

Στις 25 Οκτωβρίου 2000, οι δύτες ανέσυραν στην επιφάνεια 12 σορούς από το 9ο, το πρυμναίο διαμέρισμα του υποβρυχίου. Ο Αντρέι Πανάριν ήταν στο 4ο διαμέρισμα. Το δικό του σώμα, μαζί με τους σορούς των υπόλοιπων ναυτικών –εκτός τριών που δεν βρέθηκαν– το ανέσυραν μετά από ένα χρόνο.

KurskMed

«Μας είπαν ότι ήταν ζωντανοί»

Η Σοφία Ντουντκό, κάθεται στο διαμέρισμά της στην Αγία Πετρούπολη και κρατάει ένα βιβλίο με τίτλο: «Τους θυμόμαστε όλους με τα ονόματά τους». Για την έκδοσή του συγκέντρωνε χρήματα για πολλά χρόνια, τελικά το τύπωσε με τη βοήθεια βετεράνων ναυτικών των υποβρυχίων. «Η μνήμη των ναυτικών του Κουρσκ είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Προσωπικά, βιάζομαι να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα για να τους θυμόμαστε», λέει με αυτοπεποίθηση.

Στους τοίχους του φωτεινού δωματίου είναι κρεμασμένες φωτογραφίες του γιού της, Σεργκέι, του ύπαρχου του σκάφους. Στο κέντρο της συλλογής, η φωτογραφία του υποβρυχίου εν πλω. Η Σοφία και άλλοι 17 άνθρωποι, μόλις είχαν επιστρέψει από εκδηλώσεις στο Βιντιάεβο. Αρκετοί από τους συγγενείς των θυμάτων ζουν σε γειτονικά σπίτια. Με εντολή του προέδρου της Ρωσίας, τους είχαν παραχωρηθεί διαμερίσματα σε νεόδμητες κατοικίες στην Αγία Πετρούπολη. Η Σοφία, απρόθυμα θυμάται τον Αύγουστο του 2000.

«Μας μάζευαν ανά τακτά διαστήματα στη Λέσχη Αξιωματικών και συνεχώς μας έλεγαν ότι έχουν επαφή με το σκάφος, ότι είναι ζωντανοί και ότι τους τροφοδοτούσαν με οξυγόνο…».

Τα συμπεράσματα του πορίσματος της έρευνας δεν την έπεισαν. Η Σοφία εξακολουθεί να πιστεύει ότι η έρευνα διάσωσης κράτησε πολύ, υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση στην αποδοχή βοήθειας από το εξωτερικό (σ.σ. οι ξένες διασωστικές ομάδες ξεκίνησαν το έργο τους την τρίτη ημέρα μετά τις ανακοινώσεις για προσφορά βοήθειας, που έγινε από αρκετές χώρες), «επειδή εμείς συνηθίζουμε να έχουμε σαν αρχή μας τη διατήρηση του απορρήτου των αποστολών και όχι την προστασία της ζωής των ανδρών που την εκτελούν», είπε. Γι’ αυτήν, το κρίσιμο ζήτημα που αφορά στο αν υπήρχε η δυνατότητα να σωθεί κάποιος από το «Κουρσκ» τις πρώτες ημέρες μετά το ατύχημα, έχει από καιρό κλείσει. «Το σημείωμα του Αντρέι Μπορίσοφ που δεν έδωσαν στη χήρα του, αν και το ζήτησε δικαστικώς, τα λέει όλα. Έμαθα, ότι το σημείωμα γράφτηκε με ημερομηνία 15 Αυγούστου. Τα παιδιά μας, μέχρι την 15η Αυγούστου ήταν ακόμα ζωντανά!», λέει ο Σοφία.

Η επιχείρηση διάσωσης

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, διοικητής της ομάδας δυτών της 328ης εξερευνητικής-διασωστικής ομάδας του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, εισήλθε πρώτος το φθινόπωρο του 2000 στο κύτος του «Κουρσκ», σε βάθος 110 μέτρων και απομάκρυνε τα πτώματα 12 μελών του πληρώματος. Συμμετείχε επίσης στη διεθνή ομάδα που ανέσυρε το σκάφος από το βυθό.

«Το «Κουρσκ», το βρήκαν εντός του προβλεπόμενου χρονικού περιθωρίου ερευνών, όπως και έπρεπε να το βρουν. Το γεγονός ότι βρήκαν ένα σκάφος χωρίς ζωντανές ψυχές, είναι άλλο ζήτημα. Αλλά αυτό δεν εξαρτιόταν από την ταχύτητα της αναζήτησης …», διαβεβαιώνει ο Ζβιάγκιντσεφ. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις διασωστικές ενέργειες συμμετείχαν οι καλύτεροι δύτες του Στόλου, αλλά δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα που θα τους επέτρεπαν να καταδυθούν σε αυτό το βάθος. Σαν αποτέλεσμα, η επιχείρηση για το άνοιγμα της μπουκαπόρτας διεξήχθη με τη βοήθεια ξένων πλοίων-φορέων από νορβηγούς δύτες. Το φθινόπωρο, στην ομάδα εντάχθηκαν επίσης ειδικοί από τη Ρωσία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιρλανδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Καταδυθήκαμε όλοι μαζί, μέσα σε ένα θάλαμο πίεσης σε βάθος 110 μέτρων και ζήσαμε εκεί 28 ημέρες, χωρίς να βγούμε στην επιφάνεια. Αυτές, είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Τι σημαίνει βάθος 110 μέτρων; Είναι το βάθος όπου σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό του σώματος σας ασκείται δύναμη 110 κιλών», διηγείται ο δύτης.

Πριν κατέβουν στο «Κουρσκ», οι δύτες εκπαιδεύτηκαν σε άλλο υποβρύχιο. Το μελετήσαμε τόσο εξονυχιστικά, έτσι ώστε να μπορούμε να δουλέψουμε πάνω στο σκάφος από μνήμης. Κολυμπάγαμε με δεμένα τα μάτια. Καταλαβαίναμε ότι στο βάθος που βρίσκεται το «Κουρσκ», επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι.

Για τις εργασίες ανέλκυσης του «Κουρσκ», η Ρωσία δαπάνησε περίπου 70 εκατομμύρια δολάρια. Ο τρόπος που διεξήχθη η διαδικασία ήταν ο «βέλτιστος», με βάση τις επιλογές που είχαμε, λέει ο Ζβιάγκιντσεφ. Η επιχείρηση αυτή ήταν μοναδική, κανείς στον κόσμο πριν από αυτό το συμβάν δεν είχε ξαναδοκιμάσει ένα τέτοιο εγχείρημα, υπογραμμίζει ο ρώσος αξιωματικός του ΠΝ. «Στην πραγματικότητα, επιδείξαμε την ισχύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δείξαμε σε όλο τον κόσμο ότι οι πράξεις μας βρίσκονται σε συμφωνία με τις υποσχέσεις μας. Το σκάφος ήταν δικό μας και εμείς έπρεπε να το ανελκύσουμε, κανείς άλλος».

«Μάθαμε να ζούμε διαφορετικά»

Αυτό που είδε ο Ζβιάγκιντσεφ στο «Κουρσκ» σε βάθος 110 μέτρων, όπως είπε ο ίδιος, συμπίπτει με τα πορίσματα της επίσημης έρευνας: «Για μένα, η έκρηξη της τορπίλης, είναι η πιο κατανοητή εκδοχή. Πιστεύω ότι είναι αλήθεια, επειδή είδα την κατάσταση στο εσωτερικό του σκάφους και τα έχω καταγράψει όλα. Για τα υπόλοιπα σενάρια και θεωρίες, μπορούμε να μιλήσουμε όσο θέλετε, ακόμα και για το σενάριο της σύγκρουσης των υποβρυχίων. Η πραγματικότητα όμως που είδα εγώ, δεν αλλάζει».

Το 2005, ο Ρομάν Κολέσνικοφ, πατέρας του νεκρού αντιπλοίαρχου Ντμίτρι Κολέσνικοφ, υπέβαλε καταγγελία στο Δικαστήριο του Στρασβούργου (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου – ΕΔΔΑ), απαιτώντας τη διενέργεια μιας πλήρους και ενδελεχούς έρευνας για την καταστροφή του υποβρυχίου. Τότε, η σύζυγος του κυβερνήτη του «Κουρσκ» Γκενάντι Λιάτσιν, Ιρίνα, ήταν εναντίον της προσφυγής στο ΕΔΔΑ. «Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, λέει σήμερα η Ιρίνα. «Δεν μπορούσα να τα κάνω τότε όλα μαζί, όταν ο πόνος από την μεγάλη μας απώλεια ήταν δυσβάστακτος και δεν μας ήταν κατανοητό πώς θα συνεχίζαμε τη ζωή μας. Έπρεπε να δοθεί χρόνος στους συγγενείς να αναρρώσουν από τις πληγές, να επανέλθουν σε πιο φυσιολογικές καταστάσεις. Γι’ αυτό ήμουν εναντίον».

Όταν ρωτήθηκε, αν ήρθε τώρα η ώρα ώστε να υποβάλει καταγγελία στο ΕΔΔΑ, η Ιρίνα απαντά, ότι σε κάθε περίπτωση αυτό είναι δικαίωμα των ατόμων που προσέφυγαν στο Δικαστήριο του Στρασβούργου την προηγούμενη φορά (σ.σ. ο Κολέσνικοφ απέσυρε την καταγγελία το 2009), αλλά δεν ξέρει, αν με αυτή τη διαδικασία θα γίνει η ζωή τους ευκολότερη και ρωτάει η ίδια: «Και ποιός είναι άραγε ο σκοπός αυτής της ενέργειας; Για να κατανοήσουμε την αλήθεια; Θα τιμωρηθεί κάποιος; Θα αλλάξει κάτι;». Με την αλήθεια, η Ιρίνα έχει ειδική σχέση, ακριβέστερα θα λέγαμε ότι γι’ αυτήν δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις. «Για να με καταλάβετε καλύτερα, σας λέω ότι ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός, ο σύζυγος το ίδιο, ο γιος μου είναι επίσης στρατιωτικός. Έτσι κατανοώ ότι την αλήθεια για αυτό που συνέβη θα την μάθουν, στην καλύτερη περίπτωση τα εγγόνια μου. Για μένα, το πιο σημαντικό πράγμα από αυτή τη τραγωδία είναι ότι τα παιδιά σε τίποτα απ’ όσα συνέβησαν δεν έφταιγαν».

Όλοι οι συγγενείς των θυμάτων, με τους οποίους κατάφερε να συνομιλήσει η RBTH, λένε το ίδιο πράγμα: Η αύτανδρη βύθιση του πυρηνοκίνητου υποβρυχίου «Κουρσκ» αποτέλεσε σημείο καμπής στη ζωή της χώρας. Η κυβέρνηση έστρεψε το ενδιαφέρον της προς τις Ένοπλες Δυνάμεις και οι άνθρωποι μετά το τραγικό αυτό συμβάν έγιναν διαφορετικοί, ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν ποτέ υπηρετήσει τη θητεία τους. «Έγινε κάποια αλλαγή στη σκέψη των ανθρώπων. Ακόμα και στην κυβέρνησή μας. Όλοι είπαμε: Φτάνει πια. Δεν μπορούμε να ζούμε όπως παλιά. Θα πρέπει να ζήσουμε με διαφορετικό τρόπο». Αυτό είναι το μήνυμα του «Κουρσκ», λέει ο Σοφία Ντουντκό. 

ΠΗΓΗ:ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΡΩΣΙΑ

https://www.militaire.gr/i-tragodia-toy-koyrsk/

Όλο το άρθρο του περίφημου Foreign Affairs για τις σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες: Τι αναφέρει για την Ελλάδα και την Κύπρο σε σχέση με τον Ταγίπ Ερντογάν

2

The National Security Council (NSC) convened under the chairmanship of Islamist President Recep Tayyip Erdoğan at the Presidential Complex. Photo via Turkish Presidency


Το περιοδικό Foreign Affairs δημοσιεύει άρθρο της Asli Aydintasbas και του Jeremy Shapiro που αναφέρεται στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δίνοντας έμφαση σε πολλές πτυχές των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Αναφέρει τα εξής:

Κανείς δεν κάνει προεκλογική εκστρατεία όπως ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν. Μήνες πριν από τις εκλογές στην Τουρκία τον Μάιο του 2023, ο Ερντογάν παρουσίασε το σύνθημα της εκστρατείας του, “Ο αιώνας της Τουρκίας”, μπροστά σε ένα ζωντανό ακροατήριο χιλιάδων ατόμων. Το θέαμα περιελάμβανε μια ορχήστρα και μια χορωδία που ερμήνευε ένα θεματικό τραγούδι που περιλάμβανε τους στίχους:

Ήμουν ένα πουλί με σπασμένο φτερό
Έμεινα σιωπηλός για 100 χρόνια
Αλλά αρκετά, αρκετά, μη σωπαίνεις
Ζήσε ελεύθερα, πάντα ελεύθερα!

Το ρεφρέν έλεγε: “Ας ξεκινήσει ο αιώνας της Τουρκίας -όχι αύριο, σήμερα!”.

Ως επιστέγασμα, ο Ερντογάν εκφώνησε μια τυπικά εμπρηστική ομιλία. Περιγράφοντας ορισμένες από τις εγχώριες πολιτικές του -όπως η μετατροπή της εμβληματικής βυζαντινής εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, της Αγίας Σοφίας, σε τζαμί- ως “πρόκληση της παγκόσμιας ηγεμονίας”, ο Ερντογάν υποσχέθηκε να καταστήσει την Τουρκία “μεταξύ των δέκα κορυφαίων χωρών στον κόσμο στην πολιτική, την οικονομία, την τεχνολογία και τη διπλωματία”.

Η παράσταση αυτή είχε σκοπό να διοχετεύσει το όραμα του Ερντογάν για την τουρκική δημοκρατία κατά το έτος της εκατονταετηρίδας της: μια ανερχόμενη δύναμη στα πρόθυρα της ειρήνης και της ευημερίας που έχει βγει νικήτρια από τις πολλές μάχες της με τους ιμπεριαλιστές και είναι επιτέλους έτοιμη να πάρει τη θέση που της αξίζει ως παγκόσμια δύναμη.

Σε αυτή τη φαντασίωση, με τον Ερντογάν στο τιμόνι, η αναζήτηση της ταυτότητας της Τουρκίας που διήρκεσε δεκαετίες έχει τελειώσει. Είναι μια μεταδυτική δύναμη, που δεν αναζητά πλέον την έγκριση της Δύσης, δεν επιδιώκει πλέον τα δυτικά φιλελεύθερα ιδεώδη και δεν εξαρτάται πλέον από τη Δύση, αναφέρουν εισαγωγικά οι αρθρογράφοι.

Στην προ Ερντογάν Τουρκία, η υπερατλαντική ταυτότητα της Τουρκίας αγαπήθηκε και υποστηρίχθηκε, όχι μόνο ως γεωπολιτική αναγκαιότητα, αλλά και ως κληρονομιά του ιδρυτή της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος είπε ότι η επίτευξη “του επιπέδου του σύγχρονου πολιτισμού” ήταν η αποστολή της νεαρής δημοκρατίας, ένας στόχος που οδήγησε σε μια δεκαετή, από πάνω προς τα κάτω ώθηση για εκσυγχρονισμό και δυτικοποίηση.

Σήμερα, ωστόσο, σχεδόν κανείς στο δημόσιο τομέα δεν υπερασπίζεται τις δυτικές ιδέες ή τους δυτικούς θεσμούς. Οι τηλεοπτικοί σχολιαστές και οι πολιτικοί συστηματικά βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ και χλευάζουν όλους αυτούς ως υποκριτές, εκμεταλλευτές και προσηλωμένους στην υποταγή της Τουρκίας.

Οι φιλοδυτικοί Τούρκοι φιλελεύθεροι έχουν εκδιωχθεί από τις νυχτερινές τηλεοπτικές εκπομπές και έχουν αφαιρεθεί από τις σελίδες με τις απόψεις των εφημερίδων. Η Τουρκία έχει αποχωρήσει ακόμη και από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision ,την κιτς, πανευρωπαϊκή μουσική εκδήλωση που διεξάγεται από το 1956.

Μια παρόμοια αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Τις δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τουρκία προσπάθησε να προστατευτεί από την πανταχού παρούσα απειλή του σοβιετικού επεκτατισμού, αγκιστρώνοντας τον εαυτό της στους ευρωατλαντικούς θεσμούς και προσπαθώντας να φτάσει τις προηγμένες και ευημερούσες δυτικές δημοκρατίες.

Η Ουάσινγκτον έβλεπε την Τουρκία με όρους Ψυχρού Πολέμου, ως ένα χρήσιμο συνοριακό κράτος στον αγώνα κατά του κομμουνισμού και της σοβιετικής επιρροής. Η Τουρκία δεν ήταν ποτέ πλήρως δυτική ή δημοκρατική. Αλλά κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, το γεγονός ότι οι κοσμικές ελίτ της χώρας ήθελαν να αγκιστρώσουν τη χώρα στη Δύση ήταν αρκετά καλό για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ.

Σήμερα, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Από τότε που ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία το 2002, και ιδιαίτερα μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησής του το 2016, η σχέση της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα επιδεινώνεται σταθερά.

Είναι πλέον λιγότερο υγιής από τις σχέσεις που έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με πολλές μη ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις. Οι Τούρκοι πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του Ερντογάν, συχνά χαρακτηρίζουν με οργή τις Ηνωμένες Πολιτείες ως αντίπαλο και όχι ως εταίρο.

Για παράδειγμα, όταν η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία το 2020 για την αγορά  των S-400 από τη Ρωσία,  ο Ερντογάν χαρακτήρισε την απόφαση των ΗΠΑ “κατάφωρη επίθεση” στην τουρκική κυριαρχία και υποστήριξε ότι “ο σκοπός των κυρώσεων είναι να εμποδίσει τα βήματα που έχει κάνει η χώρα μας στην αμυντική βιομηχανία και να μας κρατήσει υποταγμένους”.

Εν τω μεταξύ, στην Ουάσιγκτον, ορισμένοι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αμφισβητούν ανοιχτά τη δέσμευση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και φοβούνται ότι η Άγκυρα πλησιάζει όλο και περισσότερο στη Μόσχα. Αλλά αυτός ο αμοιβαίος θυμός έχει αρχίσει πρόσφατα να μετατρέπεται σε κάτι που μοιάζει με αποδοχή.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι κατανοούν πλέον ότι η απόκλισή τους από το ΝΑΤΟ δεν είναι μια ανώμαλη παρέκκλιση αλλά ένας τελικός προορισμός. Η Τουρκία του Ερντογάν λειτουργεί με βάση την παραδοχή ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή και ότι αναδύεται ένας πολυπολικός κόσμος, ο οποίος φαινομενικά παρέχει ανοίγματα για την άνοδο της Τουρκίας στο καθεστώς μεγάλης δύναμης.

Αλλά η Τουρκία δεν θέλει να αλλάξει στρατόπεδο, απομακρυνόμενη από το ΝΑΤΟ και κατευθυνόμενη προς τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, έναν ευρασιατικό οργανισμό άμυνας και ασφάλειας που σχηματίστηκε το 2001 από την Κίνα και τη Ρωσία σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστεί το ΝΑΤΟ.

Αντιθέτως, η Τουρκία θέλει να κρατήσει ένα πόδι σε κάθε στρατόπεδο, ενώ παράλληλα θα επεκτείνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία και την οικονομική της δύναμη ευρύτερα. Παρόλο που ο Ερντογάν επιδιώκει μια σαφή ρήξη με τη Δύση όσον αφορά την ιδεολογία, τον πολιτισμό και την ταυτότητα, προσπαθεί επίσης να πραγματοποιήσει μια προσεκτικά βαθμονομημένη πράξη εξισορρόπησης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ελπίζοντας να βρει περισσότερες ευκαιρίες στις οποίες η Τουρκία μπορεί να ασκήσει επιρροή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αντιστρέψουν τη ροή της ιστορίας και να επανεντάξουν την Τουρκία στη Δύση ή την ΕΕ. Η προσπάθεια της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ δεν είναι απλώς θνησιγενής, είναι  νεκρή.

Οι μέρες που ένας Αμερικανός Πρόεδρος μπορούσε να στέκεται δίπλα σε Τούρκους ηγέτες και να κάνει κήρυγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν περάσει. Η Ουάσιγκτον, ωστόσο, μπορεί ακόμη να οικοδομήσει μια αποτελεσματική σχέση με το μεταδυτικό κράτος που έχει γίνει η Τουρκία.

Η Άγκυρα μπορεί να απέχει πολύ από τον ιδανικό σύμμαχο και δεν θα συγκινηθεί από τις εκκλήσεις για κοινές αξίες ή τη σημασία αυτού που η Ουάσιγκτον θεωρεί ως διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες. Αλλά ο πραγματισμός του Ερντογάν, οι περιφερειακές φιλοδοξίες και ο συναλλακτικός χαρακτήρας καθιστούν δυνατή μια παραγωγική σχέση.

Στην ουσία, η στρατηγική της κυβέρνησης Μπάιντεν για την Τουρκία ήταν να κρατήσει ευγενική απόσταση από την Άγκυρα. Αυτό σήμαινε τη μείωση της συχνότητας της προεδρικής διπλωματίας που χαρακτήριζε μεγάλο μέρος της εποχής Τραμπ, συχνά εις βάρος των διμερών σχέσεων.

Ως επί το πλείστον, η προσέγγιση του Μπάιντεν λειτούργησε καλά, μειώνοντας τις προσδοκίες και στις δύο πλευρές και καλύπτοντας τις διαφορές. Η κυβέρνηση διατήρησε τους δεσμούς με την Τουρκία, αλλά μόνο σε θέματα άμεσης σημασίας, όπως η απόσυρση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν το 2021 και η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας που επέτρεψε στην τελευταία να μεταφέρει σιτηρά μέσω της Μαύρης Θάλασσας.

Ο Ερντογάν διαδραμάτισε βασικό ρόλο στη συμφωνία πείθοντας τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να επιτρέψει την αποστολή σιτηρών από το ουκρανικό λιμάνι της Οδησσού -για ένα χρόνο τουλάχιστον.

Αλλά η αμερικανοτουρκική συνεργασία σε ευρύτερες γεωπολιτικές προκλήσεις ήταν χαμηλών τόνων ή ανύπαρκτη. Και η κυβέρνηση Μπάιντεν εξακολουθεί να ανησυχεί σιωπηλά για την αυταρχική περιφερειακή προσέγγιση της Τουρκίας, ιδίως για τις απειλές της να εξαπολύσει εισβολή στη Συρία για να επιτεθεί στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ συριακές κουρδικές πολιτοφυλακές, τις οποίες η Άγκυρα θεωρεί ως προέκταση του PKK, της φιλοαυτονομικής κουρδικής φράξιας που τόσο η Τουρκία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατατάσσουν ως τρομοκρατική οργάνωση.

Ανησυχία προκαλούν επίσης η κλιμάκωση του λεκτικού πολέμου της Άγκυρας με την Ελλάδα για τα θαλάσσια σύνορα και η σθεναρή υποστήριξη της Τουρκίας στη στρατιωτική εκστρατεία του Αζερμπαϊτζάν κατά της Αρμενίας, η οποία ανησύχησε την Ουάσιγκτον επειδή άνοιξε την πιθανότητα μιας άλλης σύγκρουσης πλήρους κλίμακας, πρακτικά δίπλα στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας μοιάζει περισσότερο με φιλικό διαζύγιο παρά με αμοιβαία επωφελή συνεργασία. Αλλά η Ουάσιγκτον επέδειξε αυτοσυγκράτηση στην αντίδρασή της σε αυτές τις κινήσεις, προκειμένου να αποφύγει την πρόκληση μιας αναμέτρησης.

Στο πλαίσιο της αποκλιμάκωσης με την κυβέρνηση Μπάιντεν, η Άγκυρα, επίσης, περιόρισε τη “διπλωματία των κανονιοφόρων” στην ανατολική Μεσόγειο, σταματώντας τις ενεργειακές έρευνες στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου και μειώνοντας τις εντάσεις σχετικά με τις κυπριακές γεωτρήσεις στα αμφισβητούμενα ύδατα.

Η Τουρκία ήταν προσεκτική στο να μην στοχεύει άμεσα τις αμερικανικές δυνάμεις ή εγκαταστάσεις στη Συρία και τηρούσε με απροθυμία μια συμφωνία του 2019 με την Ουάσινγκτον που οριοθετούσε τις εδαφικές ζώνες που ελέγχονται από τους Κούρδους και τις τουρκικές δυνάμεις. Και παρά τον ευρέως διαδεδομένο αντιαμερικανισμό στην τουρκική κοινή γνώμη, ο Ερντογάν έχει αποφύγει σε μεγάλο βαθμό την άμεση αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Μπάιντεν.

Κατά την τελευταία δεκαετία, η ρωσοτουρκική σχέση έχει γενικά ευδοκιμήσει και έχει μέχρι στιγμής επιβιώσει της δοκιμασίας πίεσης που επέβαλε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο Ερντογάν απέφυγε να ασκήσει άμεση κριτική στις ρωσικές θηριωδίες και συχνά υποστήριξε την αφήγηση της Μόσχας ότι η Δύση προκάλεσε την εισβολή στην Ουκρανία.

“Μπορώ να πω ξεκάθαρα ότι δεν βρίσκω σωστή τη στάση της Δύσης [απέναντι στη Ρωσία]”, δήλωσε ο Ερντογάν τον Σεπτέμβριο του 2022. Η Τουρκία έχει αρνηθεί να συμμορφωθεί με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και έχει διατηρήσει οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με το Κρεμλίνο, οι οποίοι ενισχύονται από τη στενή προσωπική σχέση του Ερντογάν με τον Πούτιν.

Ταυτόχρονα, η Άγκυρα και η Μόσχα παραμένουν στρατηγικοί ανταγωνιστές, υποστηρίζοντας αντίθετες πλευρές σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων στη Λιβύη και τη Συρία.

Και παρά την άρνησή του να προσυπογράψει τη δυτική αφήγηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία και να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, ο Ερντογάν έχει ταχθεί με κάθε πρακτική έννοια στο πλευρό του Κιέβου στον αγώνα του κατά της Μόσχας, δημιουργώντας στενούς αμυντικούς βιομηχανικούς δεσμούς με την Ουκρανία, προμηθεύοντάς την με όπλα και υποστηρίζοντας ακόμη και την αίτηση της Ουκρανίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ.Η Τουρκία, άλλωστε, δεν θέλει να δει ρωσικό έλεγχο στη βόρεια πλευρά της.

Όπως πολλές μεσαίες δυνάμεις, η Τουρκία επιδιώκει να αποφύγει τη στρατηγική εξάρτηση, κινούμενη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Αλλά η κατάστασή της είναι ιδιαίτερα οξεία, και η Τουρκία μπορεί να είναι διχασμένη όχι μόνο μεταξύ διαφόρων ισχυρότερων χωρών, αλλά και μεταξύ απολυταρχίας και δημοκρατίας, Ευρώπης και Ευρασίας, κοσμικότητας που κλίνει προς τη Δύση και συντηρητικού εθνικισμού.

Οι επιλογές του Ερντογάν στο Υπουργικό Συμβούλιο σηματοδοτούν την πρόθεσή του να περιηγηθεί σε αυτή την περίπλοκη πορεία με μια στρατηγική αντιστάθμισης.

Ο Υπουργός Οικονομικών Mehmet Simsek, ο υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan, ο αντιπρόεδρος Cevdet Yilmaz, ο υπουργός Δικαιοσύνης Yilmaz Tunc και ο διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Ibrahim Kalin εκπροσωπούν μια παράταξη εντός της τουρκικής ελίτ που πιστεύει ότι η Τουρκία θα μπορούσε να ενισχύσει τη θέση της, να βελτιώσει την οικονομία της και να παρακάμψει την κυριαρχία της Ρωσίας πιο επιδέξια αν είχε καλύτερες σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Αλλά είναι επίσης πιστοί, μακροχρόνιοι σύμμαχοι του Ερντογάν, τους οποίους εμπιστεύεται ότι θα συνεργαστούν καλά με τους δυτικούς ομολόγους τους χωρίς να ξεπουλήσουν τα τουρκικά συμφέροντα.

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, μια θετική εξέλιξη για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους άλλους συμμάχους τους. Η Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών βασικών προκλήσεων εξωτερικής πολιτικής για την Ουάσινγκτον. Η στρατηγική θέση της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα -η οποία συνδέει τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη- καθιστά τη χώρα σημαντικό παράγοντα στον πόλεμο στην Ουκρανία και κρίσιμη για τις προσπάθειες της Δύσης να περιορίσει τη Ρωσία.

Σε περίπτωση που αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, η σχέση του Ερντογάν με τον Πούτιν μπορεί να αποδειχθεί σημαντικός μοχλός πίεσης για τη Δύση. Και η σημασία της Τουρκίας για την Ουάσινγκτον και τους συμμάχους της εκτείνεται πέρα από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.

Η Άγκυρα μπορεί επίσης να συμβάλει στη διατήρηση της σταθερότητας στον Καύκασο, για παράδειγμα, όπου θα μπορούσε να πιέσει τους Αζέρους συμμάχους της να καταλήξουν σε ειρηνευτική συμφωνία με την Αρμενία. Το ίδιο ισχύει και στο Ιράκ και τη Συρία, μέρη όπου η τουρκική παρουσία βοηθά την Ουάσινγκτον να διατηρήσει μια μικρή επιρροή.

Τέλος, η Ουάσιγκτον ελπίζει ότι η Τουρκία μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μιας βιώσιμης αρχιτεκτονικής μεταφοράς ενέργειας που θα επιτρέψει σε όλη την Ευρώπη να αξιοποιήσει τους δυνητικά τεράστιους πόρους της ανατολικής Μεσογείου.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να επιδιώξει να σταθεροποιήσει τη σχέση της με την Άγκυρα, παρά το γεγονός ότι η Τουρκία έχει υιοθετήσει μια μεταδυτική ταυτότητα στο εσωτερικό της και μια μεταδυτική στάση στην εξωτερική της πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κινηθεί προς μια πιο συναλλακτική προσέγγιση και νοοτροπία.

Η επιτυχής διαπραγμάτευση στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μπορεί να αποτελέσει ένα μοντέλο.

Ο Ερντογάν ήταν σαφώς σε συναλλακτική διάθεση, και σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη της αίτησης της Στοκχόλμης να ενταχθεί στη συμμαχία, η Τουρκία απαίτησε παραχωρήσεις όχι μόνο από τη Σουηδία (συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού του ανεπίσημου σουηδικού εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, ενός πιο δρακόντειου σουηδικού αντιτρομοκρατικού νόμου και της έκδοσης αρκετών αιτούντων άσυλο που συνδέονται με το ΡΚΚ) αλλά και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

  • Στο παρασκήνιο, η κυβέρνηση Μπάιντεν πίεσε το αμερικανικό Κογκρέσο να πουλήσει F-16 στην Τουρκία, αεροσκάφη που η Άγκυρα ήθελε να αγοράσει εδώ και χρόνια.
  • Για να εξομαλύνει τον δρόμο, ο Λευκός Οίκος επεξεργάστηκε μια τριμερή συμφωνία που περιελάμβανε την πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Ελλάδα. Στο τέλος, η συμφωνία έκανε όλες τις πλευρές αρκετά ικανοποιημένες, ακόμη και αν δεν ανταποκρινόταν στους κανόνες για το πώς οι σύμμαχοι πρέπει να συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον.

Το επεισόδιο αυτό ανέδειξε επίσης την κεντρική σημασία του Ερντογάν, ο οποίος παραμένει ο μοναδικός υπεύθυνος για τη λήψη αποφάσεων σε μείζονα ζητήματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Ο Ερντογάν επιδιώκει τη διεθνή αναγνώριση και νομιμοποίηση και δυσανασχετεί με το γεγονός ότι οι δυτικοί ηγέτες τον κρατούν σε απόσταση αναπνοής. Αλλά γνωρίζει επίσης το μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον γύρω από την Τουρκία και αναγνωρίζει την ανάγκη της Τουρκίας να διατηρήσει δεσμούς με τη Δύση.

Ο Τούρκος ηγέτης υπερηφανεύεται ότι είναι ο κορυφαίος διπλωμάτης της χώρας, αλλά συχνά δεν μπορεί να εκπληρώσει αυτή την αποστολή, επειδή, τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες αποφεύγουν να συναντηθούν μαζί του.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση Μπάιντεν έδωσε στον Ερντογάν την προβολή που επιθυμούσε, πραγματοποιώντας μια εξέχουσα διμερή συνάντηση μαζί του στο Βίλνιους, και μάλιστα έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο με τον Μπάιντεν να επαινεί και να ευχαριστεί τον Ερντογάν.

Υπάρχει συζήτηση για μια επίσκεψη στον Λευκό Οίκο αργότερα φέτος, και η υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζάνετ Γέλεν συναντήθηκε πρόσφατα με τον Σιμσέκ, τον οικονομικό τσάρο της Τουρκίας.Σε μια εποχή οικονομικής αστάθειας στην Τουρκία, αυτού του είδους η αμερικανική προσοχή παρέχει πολύτιμες διαβεβαιώσεις στους επενδυτές.

Ένα πιο συναλλακτικό modus vivendi θα ήταν από τη φύση του καιροσκοπικό και βραχυπρόθεσμο στις προοπτικές του. Ο στόχος θα ήταν να βρεθούν σκληρά παζάρια που θα λειτουργούν και για τις δύο πλευρές και δεν θα επιβαρύνονται από απαιτήσεις για μόνιμη πίστη ή απαγορεύσεις στις τουρκικές σχέσεις με τη Ρωσία ή την Κίνα. Τρεις τομείς – η οικονομική συνεργασία, η Συρία και τα ανθρώπινα δικαιώματα – φαίνονται άμεσα ώριμοι για τέτοια παζάρια.

Η Τουρκία μπορεί να πιστεύει ότι δεν χρειάζεται πλέον τη δυτική ομπρέλα ασφαλείας ή ότι δεν μπορεί να υπολογίζει σε αυτήν, αλλά η οικονομία της εξακολουθεί να είναι σε μεγάλο βαθμό συνυφασμένη με τις δυτικές αγορές. Η ΕΕ εξακολουθεί να είναι η κύρια εξαγωγική αγορά της Τουρκίας και ο κύριος επενδυτής της.

Η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε σοβαρή ύφεση, η οποία προκλήθηκε εν μέρει από την προσωπική κακοδιαχείριση της οικονομίας από τον Ερντογάν τα τελευταία χρόνια. Οι πολιτικές του Ερντογάν έχουν εξαντλήσει τα αποθεματικά της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας, έχουν μειώσει δραματικά το κατά κεφαλήν εισόδημα και έχουν υποβαθμίσει την αξία του νομίσματός της.

Αλλά μετά την επανεκλογή του, ο Ερντογάν φαίνεται να έχει αντιστρέψει την πορεία του, διορίζοντας τον Simsek, έναν φιλικό προς την αγορά πρώην τραπεζίτη της Merrill Lynch, ως υπουργό Οικονομικών και Οικονομικών και την Hafize Gaye Erkan, πρώην συνδιευθύνοντα σύμβουλο και Πρόεδρο της First Republic Bank, ως διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας.

Παρ’ όλα αυτά, οι τουρκικές αγορές παραμένουν νευρικές και οι διεθνείς επενδυτές εξακολουθούν να παρκολουθούν για να δουν αν η νέα ομάδα μπορεί να αντιστρέψει την πορεία της και να καταστήσει την Τουρκία ασφαλή για ξένες επενδύσεις.

Η Άγκυρα θα χρειαστεί τελικά διεθνή χρηματοδότηση για να μπορέσει να μετακυλίσει το χρέος του ιδιωτικού τομέα και να αποφύγει μια κρίση ισοζυγίου πληρωμών. Χωρίς σαφείς ενδείξεις δυτικής υποστήριξης και χρηματοδότησης, η οικονομία της Τουρκίας θα παραμείνει ασταθής και θα ακροβατεί ακόμη και στο χείλος της κατάρρευσης.

Αυτή η στήριξη θα μπορούσε να συνίσταται στην αναβίωση της ιδέας της αύξησης του συνολικού ετήσιου εμπορίου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας στα 100 δισεκατομμύρια δολάρια, στόχος που η κυβέρνηση Τραμπ δημοσιοποίησε το 2019, αλλά γρήγορα εγκαταλείφθηκε.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να δηλώσει την πρόθεσή της να επεκτείνει το εμπόριο, να συνεργαστεί με τις ανεξάρτητες επιχειρηματικές οργανώσεις της Τουρκίας και να ενθαρρύνει την ΕΕ να ξεκινήσει συνομιλίες για την αναβάθμιση της υφιστάμενης αλλά ξεπερασμένης εμπορικής συμφωνίας της με την Τουρκία καθώς η Ευρώπη, άλλωστε, είναι ο κορυφαίος επενδυτής σε τουρκικές εταιρείες και η κορυφαία αγορά τουρκικών προϊόντων και υπηρεσιών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν επίσης να πιέσουν τις Βρυξέλλες να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα για την ενσωμάτωση της Τουρκίας στα σχέδια της ΕΕ για έναν πράσινο μετασχηματισμό, τα οποία περιλαμβάνουν την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη λεκάνη της Μεσογείου.

Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία θα μπορούσε να εγκαταλείψει τη στάση της στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο και να προσφέρει στην Ελλάδα και την Κύπρο πιο σταθερές σχέσεις.

Η Τουρκία κάνει ήδη πολλά για να βοηθήσει την Ευρώπη να διαχειριστεί τη μετανάστευση, και με άφθονους ενεργειακούς πόρους και φτηνό εργατικό δυναμικό, η Άγκυρα θα μπορούσε επίσης να μπει στο χάρτη ως παραγωγική βάση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, καθώς προσπαθούν να “απενοχοποιήσουν” την οικονομική τους σχέση με την Κίνα, μειώνοντας την εξάρτησή τους από τα κινεζικά προϊόντα.

Η Τουρκία δεν είναι γίγαντας της υψηλής τεχνολογίας και δεν διαθέτει βιομηχανία ημιαγωγών. Αλλά όταν πρόκειται για ένα ευρύ φάσμα άλλων αγαθών, μπορεί να καλύψει πολλές από τις ανάγκες της Ευρώπης.

Η Συρία προκαλεί ερεθισμό μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον.Το κεντρικό ζήτημα είναι η αντίρρηση της Τουρκίας για τη συμμαχία της Ουάσιγκτον με τους Κούρδους της Συρίας.

Η Ρωσία, εν τω μεταξύ, υποστηρίζει το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, το οποίο η Τουρκία θεωρεί ως ένα αδύναμο κράτος που δεν μπορεί ποτέ να ανακτήσει πλήρως τη νομιμότητά του ή τον έλεγχο όλου του εδάφους του. Αλλά η Άγκυρα και η Μόσχα μοιράζονται την επιθυμία να αποτρέψουν την κουρδική αυτοκυριαρχία και να δουν την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη βόρεια Συρία.

Για την επιδίωξη αυτών των στόχων, η Τουρκία έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες στρατιωτικές εισβολές στη Συρία και έχει στοχοποιήσει τους ηγέτες της συμμαχικής με τις ΗΠΑ κουρδικής διοίκησης στη βόρεια Συρία με επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Τα βήματα αυτά είναι αποσταθεροποιητικά από την άποψη της Ουάσιγκτον, καθώς εγείρουν το φάσμα μιας ευρύτερης κουρδοτουρκικής σύγκρουσης και αποδυναμώνουν την ικανότητα των Κούρδων να πολεμήσουν κατά της τρομοκρατικής ομάδας ISIS.

Αν θέλουν να σταθεροποιήσουν τις σχέσεις τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία θα πρέπει τελικά να μιλήσουν για τη Συρία και το μέλλον της. Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να κάνουν βήματα που μέχρι στιγμής έχουν αποφύγει. Η αύξηση της αμερικανικής βοήθειας για τους Σύρους πρόσφυγες στην Τουρκία και τη βόρεια Συρία θα ήταν μια καλή πρώτη κίνηση για την Ουάσιγκτον.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνουν τους Κούρδους της Συρίας να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το καθεστώς Άσαντ και να συμφωνήσουν να ενσωματωθούν στο συριακό κράτος με αντάλλαγμα κάποιο είδος περιφερειακής αυτονομίας. Η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός χορηγός ενός πειράματος συριακής κουρδικής αυτονομίας.

Εάν υπάρχει μια φόρμουλα για περιφερειακή αυτονομία για τους Κούρδους της Συρίας εντός των παραμέτρων ενός μελλοντικού συριακού κράτους, η Τουρκία δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να την αποδεχτεί, αρκεί η όποια συμφωνία να περιλαμβάνει εγγυήσεις ότι το PKK δεν θα έχει επιρροή εντός της περιφερειακής διοίκησης υπό κουρδική ηγεσία.

Μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει στην ενδεχόμενη απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία και να δώσει το έναυσμα για την ανοικοδόμηση της βόρειας Συρίας με διεθνή χρήματα -με τη μερίδα του λέοντος των επενδύσεων να πηγαίνει αναπόφευκτα σε Τούρκους εργολάβους.

Σε αντάλλαγμα για αυτά τα βήματα από την πλευρά της Ουάσινγκτον, η Τουρκία θα πρέπει να υποστηρίξει μια συμφωνία μεταξύ των Κούρδων ηγετών και του καθεστώτος στη Δαμασκό, να επιτρέψει το εμπόριο και τις μεταφορές μεταξύ των διαφόρων περιοχών στο εσωτερικό της Συρίας και να αποδεχθεί οποιαδήποτε συνταγματική ρύθμιση συμφωνήσουν τελικά οι Σύριοι.

Ο Ερντογάν έχει καταστήσει σαφές τα τελευταία χρόνια ότι δεν ενδιαφέρεται για πολιτικές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό του και ότι δεν έχει μεγάλη υπομονή για τις δυτικές διαλέξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βραχυπρόθεσμες βελτιώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες στην Τουρκία είναι συνεπώς απίθανες, ό,τι και αν κάνει η Δύση.

Όμως ο πραγματισμός και η συναλλακτική συμπεριφορά του Ερντογάν έχει κατά καιρούς αποφέρει αποτελέσματα σε υποθέσεις υψηλού προφίλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν η Ουάσιγκτον έχει πιέσει σκληρά.

Τα αποτελέσματα αυτά περιλαμβάνουν την απελευθέρωση από τη φυλακή το 2017 ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα που είχαν φυλακιστεί επειδή φέρονται να υποστήριξαν το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν και τις απελευθερώσεις από τις φυλακές το 2018 του γερμανοτουρκικού δημοσιογράφου Deniz Yücel και του αμερικανού πάστορα Andrew Brunson.

Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, την αθόρυβη διπλωματία ακολούθησε ένα ξεδιάντροπο πάρε-δώσε, στο πλαίσιο του οποίου η Τουρκία έλαβε άσχετες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των αναβαθμίσεων όπλων και της προμήθειας αρμάτων μάχης Leopard από τη Γερμανία.

Η Ουάσιγκτον μπορεί και πρέπει να διατηρήσει ζωντανή τη συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την Τουρκία και να διαπραγματευτεί σκληρά για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων όπως ο Οσμάν Καβάλα, ένας ηγέτης της κοινωνίας των πολιτών που εκτίει σήμερα ποινή ισόβιας κάθειρξης σε τουρκική φυλακή με κατασκευασμένες κατηγορίες.

Αλλά αυτές οι συζητήσεις είναι καλύτερο να διεξάγονται κατ’ ιδίαν με μέλη του στενού κύκλου του Ερντογάν και με σαφείς προσδοκίες σχετικά με τα λύτρα που είναι διατεθειμένη να προσφέρει η Ουάσιγκτον.

Φυσικά, η Ουάσιγκτον θα πρέπει επίσης να συνεχίσει να υποστηρίζει τις προσδοκίες των Τούρκων πολιτών που επιθυμούν μια καλύτερη δημοκρατία -και θα πρέπει να είναι συνεπής ως προς τα δημόσια μηνύματά της για τέτοια θέματα.

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι μετριοπαθείς σχετικά με το τι μπορούν να επιτύχουν και να μην αφήνουν αυτές τις προσπάθειες να στέκονται εμπόδιο στην επίτευξη προόδου σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Προς το παρόν, η υποστήριξη της κοινωνίας των πολιτών, η εμβάθυνση των πολιτιστικών ανταλλαγών και της οικονομικής ολοκλήρωσης και η συνεργασία με ένα ευρύ φάσμα τουρκικών θεσμών (συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων και των δήμων) μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική από την έκδοση δημόσιων τελεσίγραφων προς το καθεστώς.

Ο Ερντογάν δεν πρόκειται να αλλάξει, και μια μεταδυτική Τουρκία δεν θα είναι παραδοσιακός διατλαντικός σύμμαχος. Η Τουρκία έχει το δικό της σύνολο συμφερόντων -κάποια από αυτά μοιράζεται με την Ουάσιγκτον, κάποια όχι. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σταθερές σχέσεις με πολλούς δύσκολους εταίρους με τους οποίους δεν απολαμβάνουν πλήρη ευθυγράμμιση.

Η αμερικανοτουρκική σχέση θα μπορούσε να βρίσκεται σε μια καλύτερη θέση που λειτουργεί υπέρ της τουρκικής οικονομίας, βοηθά την Άγκυρα να ισορροπήσει έναντι της Ρωσίας και παρέχει στην Ουάσινγκτον λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη καθώς η επιρροή της Κίνας στη Μέση Ανατολή αυξάνεται.

Η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένα πρωτότυπο του είδους της μεσαίας δύναμης που η Ουάσιγκτον θα πρέπει να περιμένει ότι θα αναδύεται συχότερα στην επερχόμενη εποχή του γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Ούτε εχθροί ούτε σύμμαχοι, οι δυνάμεις αυτές δεν θα κατανοήσουν τον αγώνα της Ουάσινγκτον με το Πεκίνο και τη Μόσχα με ηθικούς ή ιδεολογικούς όρους. Αντίθετα, θα επιδιώξουν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους από όλες τις πλευρές και θα αναρωτιούνται διαρκώς.

 Τι μας συμφέρει; Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να βρουν απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα που θα ξεπερνούν τα κενά εγκώμια σε μια τάξη βασισμένη σε κανόνες, στην οποία κανείς δεν πιστεύει πραγματικά.

Η δημιουργία μιας πιο ρεαλιστικής σχέσης με μια μεταδυτική Τουρκία, βασισμένης σε αμοιβαία επωφελείς συναλλαγές, θα ήταν ένα καλό μέρος για να ξεκινήσουμε, καταλήγει η ανάλυση.

*Η Αsli Αydintasbas είναι επισκέπτης συνεργάτης του Center on the United States and Europe στο Ινστιτούτο Brookings, ανώτερος συνεργάτης πολιτικής στο European Council on Foreign Relations και αρθρογράφος στην Washington Post.

 *Ο Jeremy Shapiro είναι Διευθυντής Ερευνών στο European Council on Foreign Relations Ευρωπαϊκό και μη μόνιμος ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Brookings. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα, υπηρέτησε στο προσωπικό σχεδιασμού πολιτικής του αμερικανικού Yπουργείου Εξωτερικών και ως ανώτερος σύμβουλος του Bοηθού Yπουργού Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις.

ΠΗΓΗ: Foreign Affairs, Αsli Αydintasbas και Jeremy Shapiro – Erdogan’s Post-Western Turkey

Hellas Journal

Δεν άφησαν σε Βούλγαρο δημοσιογράφο να περάσει ‘προπαγανδιστικό υλικό’ – Διαμαρτυρία πρέσβη Βουλγαρίας στο Βελιγράδι

0

 

Ο πρεσβευτής της Βουλγαρίας στη Σερβία, Πέτκο Ντόικοφ, πραγματοποίησε συνάντηση στο Υπουργείο Εξωτερικών της Σερβίας, όπου παρέδωσε προφορικό σημείωμα, ζητώντας εξηγήσεις από τους επίσημους σερβικούς θεσμούς για την περίπτωση Βούλγαρου δημοσιογράφου ο οποίος ακινητοποιήθηκε σε συνοριακό πέρασμα.

Όπως αναφέρουν τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης, ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Φωνή», Αλεξάντερ Ντιμιτρόφ , σταμάτησε στο συνοριακό σημείο διέλευσης «Ριμπάρτσι» και του ζητήθηκε από τις σερβικές αρχές να επιστρέψει στη Βουλγαρία αρκετά αντίτυπα του προπαγανδιστικού βιβλίου του Έντουιν Σουγκάρεφ «Ελεγεία για το τέλος» που είχε στην κατοχή του (για να τα παραδώσει στη βουλγαρική μειονότητα της Σερβίας).

Η σερβική πλευρά δεσμεύεται να δώσει μια απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Μετά το περιστατικό ,  ο συγγραφέας του βιβλίου, Σουγκάρεφ, δήλωσε ότι το βιβλίο του υποστηρίχθηκε από το Εθνικό Ταμείο «Πολιτισμός» και ότι δεν υπάρχει τίποτα το εξαιρετικό σε αυτό, αλλά λέγεται απολύτως ειλικρινά και χωρίς να φείδονται λεπτομέρειες για την αφομοίωση στην οποία υποβάλλονται οι Βούλγαροι στη Σερβία, για την παραβίαση των πολιτικών τους δικαιωμάτων και τις συνθήκες στις οποίες ζουν.

Νωρίτερα σήμερα, το Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι η Σόφια θα αναλάβει δράση ενώπιον του Βελιγραδίου σχετικά με την κράτηση του δημοσιογράφου Αλεξάντερ Ντιμιτρόφ στα βουλγαρο-σερβικά σύνορα.

https://echedoros.blog/2023/08/12/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%ac%cf%86%ce%b7%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf-%ce%bd/

Εξοργίστηκε ο πρόεδρος Σκοπίων με τη σημαία της Μεγάλης Αλβανίας στο Τέτοβο

0

 

«Οι διοργανωτές των δημόσιων συγκεντρώσεων στο Τέτοβο και στο Τσάιρ πρέπει να τιμωρηθούν για παραβίαση των νομικών διατάξεων σχετικά με τη χρήση της κρατικής σημαίας και ύμνου και των σημαιών και συμβόλων των κοινοτήτων, αγνοώντας παντελώς τα σύμβολα του κράτους»

«Η εμφάνιση του προκλητικού εθνικιστικού γραφήματος, που προωθεί τις σοβινιστικές ιδέες για ένα μεγάλο κράτος (σημ.: της Αλβανίας) αντιπροσωπεύει την ανάφλεξη εθνοτικού μίσους και μισαλλοδοξίας, προσβάλλοντας με κατηγορητικό τρόπο τις βασικές αρχές και αξίες της Συμφωνίας Πλαισίου, καθώς και την έννοια της Βόρειας Μακεδονίας ως πολυεθνικού κράτους», σύμφωνα με την αντίδραση του προέδρου του κράτους, Στέβο Πενταρόφσκι, με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού του Κοσόβου Αλμπίν Κούρτι.

Να τιμωρηθούν οι παραβάτες

 Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφερόμενα στην παρέμβαση του Πενταρόφσκι, δημοσιοποιούν την οργή του:

«Οι διοργανωτές των δημόσιων συγκεντρώσεων στο Τέτοβο και στο Τσαΐρ πρέπει να τιμωρηθούν για παραβίαση των νομικών διατάξεων σχετικά με τη χρήση της κρατικής σημαίας και ύμνου και των σημαιών και συμβόλων των κοινοτήτων, αγνοώντας παντελώς τα σύμβολα του κράτους.

Προς αυτή την κατεύθυνση, καλώ τις αρμόδιες αρχές να ολοκληρώσουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες το συντομότερο δυνατό», επισημαίνει στην αντίδραση του, ο Στέβο Πενταρόφσκι.

Μάλιστα, ο πρόεδρος των Σκοπίων αναφέρθηκε και στην προωθούμενη ιδέα για αλλαγή της ονομασίας οδού στο δήμο Τσαΐρ με ονομασία που προωθούν οι Αλβανοί των Σκοπίων.

«Η μέθοδος υλοποίησης της ιδέας της μετονομασίας του δρόμου στον δήμο Τσαϊρ», σύμφωνα με την αντίδραση του Πενταρόφσκι, «έρχεται σε αντίθεση με την αρχή του δημοκρατικού διαλόγου και του σεβασμού της ιστορικής κληρονομιάς όλων των κοινοτήτων του κράτους».

«Υπό αυτή την έννοια, περιμένω από τις αρμόδιες υπηρεσίες ελέγχου να ελέγξουν εάν τηρείται η αρχή της διπλής πλειοψηφίας κατά τη λήψη της απόφασης, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει και τις ψήφους των κοινοτήτων που δεν πλειοψηφούν σε αυτόν τον δήμο», αναφέρει στην αντίδραση του, ο Πρόεδρος του κράτους, Στέβο Πενταρόφσκι.

https://echedoros.blog/2023/08/13/%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%81%ce%b3%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%cf%83/

 

Οδηγεί η βλάβη των μιτοχονδρίων στη νόσο Long-Covid;

0

Αλεξάντερ Φρόιντ 

Εάν ο κορωνοϊός διαταράξει τα μιτοχόνδρια, μονάχα οι πνεύμονες μπορούν να ανακάμψουν. Με αυτήν τη διαπίστωση, μία ερευνητική ομάδα ανοίγει τον δρόμο για νέες προοπτικές θεραπείας.

Ορισμένοι ταλαιπωρούνται για μεγάλο διάστημα από Long-Covid Εικόνα: Sina Schuldt/dpa/picture alliance 

Η πανδημία έχει τελειώσει, όμως η νόσος Long-Covid εξακολουθεί να είναι παρούσα στη ζωή πολλών ανθρώπων. Ωστόσο δεν είναι ακόμη σαφές γιατί ο ιός SARS-CoV-2 προκαλεί τόσο αρνητικές μακροχρόνιες επιπτώσεις σε πολλούς νοσήσαντες. Μία ερευνητική ομάδα εκτιμά τώρα πως αυτό οφείλεται στο πώς επηρεάζονται από τον ιό τα μιτοχόνδρια, οι παραγωγοί ενέργειας των κυττάρων μας, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία διαφόρων οργάνων, πέραν των πνευμόνων.

Παρ’ ότι η λειτουργία των μιτοχονδρίων στους πνεύμονες μπορεί να ανακάμψει με την πάροδο του χρόνου, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα μιτοχόνδρια στην καρδιά και άλλα όργανα. Έτσι μπορεί να προκληθούν μακροχρόνιες βλάβες, που ενδέχεται να ερμηνεύουν τις συνέπειες της Long-Covid.

Τι είναι τα μιτοχόνδρια;

Τα μιτοχόνδρια είναι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας των κυττάρων, βρίσκονται σε κάθε κύτταρο του σώματος και σχηματίζουν ένα δίκτυο ενεργειακής προμήθειας. Τα γονίδια που σχηματίζουν τα μιτοχόνδρια κατανέμονται τόσο στο DNA στον πυρήνα του κυττάρου, όσο και στο μιτοχονδριακό DNA (mtDNA). Από προηγούμενες μελέτες είναι γνωστό ότι οι πρωτεΐνες του SARS-CoV-2 μπορούν να συνδεθούν με μιτοχονδριακές πρωτεΐνες, υπονομεύοντας τη λειτουργία τους.

Μιτοχόνδρια στο μικροσκόπιο
Τα μιτοχόνδρια λειτουργούν ως παραγωγοί ενέργειας των κυττάρωνΕικόνα: Dr.Gary Gaugler/OKAPIA/picture-alliance

Τα πορίσματα της έρευνας, που έγινε υπό την επίβλεψη ομάδας από το Νοσοκομείο Παίδων της Φιλαδέλφειας (CHOP) και της Διεθνούς Ερευνητικής Ομάδας COVID-19 (COV-IRT), δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science Translational Medicine και προτείνουν νέες προσεγγίσεις για τη θεραπεία του κορωνοϊού, με σκοπό την εξάλειψη των συμπτωμάτων Long-Covid.

«Χρησιμοποιώντας δείγματα ιστών από ασθενείς, μπορέσαμε να εξετάσουμε πώς επηρεάζεται η γονιδιακή έκφραση στην αρχή και στο τέλος της εξέλιξης της νόσου, ενώ με ζωικά μοντέλα μπορέσαμε να συμπληρώσουμε τα κενά και να εξετάσουμε την εξέλιξη των διαφορών γονιδιακής έκφρασης με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε ο επικεφαλής συντάκτης της μελέτης Δρ. Γιόζεφ Γκουαρνιέρι από το CHOP.

Η γονιδιακή έκφραση των μιτοχονδρίων αναφέρεται σε μια διαδικασία κατά την παραγωγή ενέργειας, όπου διάφοροι παράγοντες ρυθμίζουν τον σχηματισμό πρωτεϊνών κατά τη διάρκεια της κυτταρικής αναπνοής. Οι διαταραχές αυτής της διαδικασίας σχετίζονται, για παράδειγμα, με καρδιαγγειακές παθήσεις και παθήσεις του νευρικού συστήματος.

Μόνο οι πνεύμονες ανακάμπτουν

Η μελέτη διαπίστωσε ότι η μιτοχονδριακή λειτουργία στους πνεύμονες ανακάμπτει ήδη στη μέση φάση της λοίμωξης με SARS-CoV-2, ενώ η μιτοχονδριακή λειτουργία στην καρδιά, τα νεφρά και το ήπαρ παραμένει σε καταστολή και μειωμένη μακροπρόθεσμα.

Ακτινογραφία πνευμόνων ασθενούς με κορωνοϊό
Μόνο η μιτοχονδριακή λειτουργία των πνευμόνων ανακάμπτει συνήθωςΕικόνα: Remko De Waal/ANP/dpa/picture alliance

«Η μελέτη αυτή μας παρέχει σαφείς αποδείξεις ότι δεν πρέπει πλέον να θεωρούμε τη νόσηση από κορωνοϊό μονάχα ως μια ασθένεια του ανώτερου αναπνευστικού, αλλά ως μια ασθένεια που επηρεάζει πολλαπλά όργανα», εξηγεί ο Δρ. Ντάγκλας Γουάλας, εκ των συντακτών της έρευνας και διευθυντής του Κέντρου Μιτοχονδριακής και Επιγονιδιωματικής Ιατρικής στο CHOP.

Νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις

Είναι πιθανό τα ευρήματα αυτά να οδηγήσουν σε νέες προσεγγίσεις για τη θεραπεία του κορωνοϊού, στις οποίες το γονίδιο microRNA 2392 (miR-2392) θα μπορούσε να έχει μεγάλη σημασία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το miR-2392 διαδραματίζει βασικό ρόλο στην καταστολή της έκφρασης μιτοχονδριακών γονιδίων και ενισχύει τη φλεγμονή, την έλλειψη οξυγόνου στους ιστούς και άλλα τυπικά συμπτώματα του κορωνοϊού. Επιπλέον, το miR-2392 είναι παρόν μονάχα στο αίμα και τα ούρα ασθενών που είναι θετικοί στον κορωνοϊό και όχι σε ασθενείς που είναι αρνητικοί.

Τα νέα ευρήματα θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός θεραπευτικού φαρμάκου με βάση το miRNA, που θα στοχεύει ακριβώς αυτά τα miR-2392. «Η εξουδετέρωση αυτού του microRNA θα μπορούσε να αναστείλει τον πολλαπλασιασμό του ιού, παρέχοντας μια πρόσθετη θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς που κινδυνεύουν από πιο σοβαρές επιπλοκές που σχετίζονται με τη νόσο», δήλωσε ο Δρ. Άφσιν Μπεχέστι, πρόεδρος του COV-IRT και εκ των συντακτών της μελέτης.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

“National Greatness” Is Not the Appropriate Response to “Wokeism”

0

08/11/2023  

Up from Conservatism: Revitalizing the Right after a Generation of Decay
Edited by Arthur Milikh
Encounter Books, 2023; 328 pp.

The contributors to Up from Conservatism, most of whom are associated with the Claremont Institute, think that “movement” conservatism has failed, in large part through acceptance of the premises of the Left. The Right needs to carry the battle to the enemy, aiming at its destruction and its replacement by a sounder regime. The contributors include Michael Anton, David P. Goldman, Scott Yenor, and, much in the news of late, Richard Hanania, and their essays make many useful points; but the book suffers from a fatal flaw.

On the one hand, it protests against the tyranny of the state; but on the other, it calls for the expansion of that very state to bring about its own favored goals. A leftist “woke” state is bad; not so a “national greatness” state. The contributors differ among themselves, and it would be wrong to impute the statist proclivities of some of them to the others, but this is a book divided against itself.

Many of the contributors find disturbing the “woke” movement, which holds that because of past oppression of “protected” groups, members of these groups must receive preferential treatment today. Those who dissent from this view are ruthlessly suppressed, and the inquisitorial powers of the state are deployed against them. According to Joshua Mitchell and Aaron Renn, the “woke” movement has become a religion, and unbelievers must be cast out from society. They write:

Identity politics, . . . now upon us, immanentizes the scapegoat, a Christian heresy, while at the same time affirming that a scapegoat is necessary to take way the sins of the world—an article of Christian faith. . . . Man’s stain is still the consuming issue. But moral cleanliness and purity are not purchased through Christ; instead they are purchased by scapegoating another person or group said to be responsible for the sins of the world. “Not all of mankind is unclean,” declare our identity politics priests, “just the white race”. . . . The unclean must be purged from our midst. . . . In the New Awakening that is identity politics, cathartic rage is directed toward whiteness and all that it has supposedly wrought. (emphasis in original)

As Robert Delahunty notes, the FBI and other national security agencies have become a “deep state,” able to spy on those who incur the displeasure of the government and to harass them:

There is a growing risk that the vast and intrusive state security apparatus created during the War on Terror might now be turned against legitimate political opposition within the country, and that manufactured fears of domestic extremism might be used to justify repressive measures. . . . the actual practice of the Justice Department and FBI under Biden strongly suggests that the focus of “domestic security” investigations will be political conservatives exercising their constitutional rights, such as parents of school children objecting to mask mandates, pro-life activists and licensed gun owners. . . . For the Biden administration and the intelligence community that services it, violent left-wing domestic extremism seems invisible.

One would think that the lesson from this abuse of power is to curtail the powers of these nefarious agencies, and Delahunty deserves great credit for considering their outright abolition. He says:

Proposals not merely to reform but to abolish the FBI have been raised over many years on both the civil libertarian Left and the antistatist Right. The FBI’s proclivity to illegal and unethical conduct seems inscribed in its DNA and its recent shameful attempt to undermine a democratically elected president have [sic] taken its wrongdoing to a new level. The difficulty, however, is that a successor agency, even If populated by an entirely new staff, would likely return to the current agency’s patterns and practices if it were to possess the same powers and responsibilities.

Evidently, he does not fully grasp that under the libertarian proposal, there would be no successor agency at all.

I regret that some of the contributors react to the abuses of “wokeism” by saying, in effect, “If only we can come to power, we will turn the instruments of the state against our enemies. We will destroy those who tried to destroy us.” Matthew Peterson says:

As those engaged in current legal battles have pointed out, whether it be free speech, antitrust, or common carrier laws and regulations, there are plenty of avenues already available to protect consumers and attack the corporations now wielding their power against employees, customers, and competition to further a political agenda. What we lack is the will to deploy them. If we . . . engage in the full-scale economic war that corporations are already waging against us, we will unleash the talent and creativity of politicians, policy-makers, and lawyers at a much greater scale and with much greater effectiveness than we’ve seen thus far. The Left successfully carried out such a program over the past decades.

Peterson is certainly right that government subventions to corporations must end, but to act in the way he suggests would be to ignore all that history has taught us about the state, that “coldest of all cold monsters.”

Many of the contributors call for protective tariffs and the return of manufacturing jobs to the United States.

As the nation’s first secretary of the treasury, Hamilton, in his Report on Manufactures, urged a policy of promoting American manufacturing. According to Hamilton, national “independence and security” are objectives of all governments, which require America to “possess within itself all the essentials of national supply,” including “the means of subsistence, habitation, clothing, and defense.” (emphasis in original)

Carson Holloway is right that this was Hamilton’s view, but why should we accept it as correct? How does impeding American trade promote our security? We are owed some argument but do not get it: the fact that one of the Founders favored this view is enough.

A policy of high tariffs would require the state to pick winners and losers, and this is even more true of the massive partnership between business and the state that David Goldman advocates to promote research and development. Whether this is the path to American “greatness” must be left for others to determine. Certainly it is not the path to liberty.

Author:

Contact David Gordon

David Gordon is Senior Fellow at the Mises Institute and editor of the Mises Review.

mises.org

Π. Κουλούκης: Η Ελληνική αδράνεια που γεννά αμφιβολία και φόβο. Η περίπτωση των 12 ν.μ.

8

Του Παντελή Κουλούκη Master of Arts in Governance, Development and Security

Η Ελλάδα βρίσκεται για πολλοστή  φορά σε μια φάση επανέναρξης του ελληνοτουρκικού διαλόγου στην λογική  μιας παγιωμένης  αντίληψης ότι καλό είναι να … μιλάμε …

Ωστόσο  σύμφωνα με  τις πάγιες(;) ελληνικές θέσεις το μοναδικό θέμα διευθέτησης με την γείτονα σχετίζεται  με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Στον αντίποδα  η Τουρκία συνεχώς από το 1974 προκαλεί και θέτει μια σειρά απο ζητήματα όπως αποστρατικοποίηση νησιών Αιγαίου, γκρίζες ζώνες, Χωρικά Ύδατα, ΑΟΖ, εύρος Εθνικού Εναέριου Χώρου, μεταναστευτικό, Βαρώσια κ.ο.κ.

Σε αυτό το περιβάλλον προκλήσεων , απειλών και περιόδων νηνεμίας  η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση  επικαλείται συνεχώς το Διεθνές δίκαιο το οποίο όμως αρνείται να  εφαρμόσει!

Η δε Τουρκία υιοθετεί μια προσέγγιση à la carte του ΔΔ όπου και όταν την συμφέρει .

Με λίγα λόγια στον επερχόμενο ελληνοτουρκικό διάλογο υπάρχει μια χωρα που με την συμπεριφοράς της  ακολουθεί  μια περίεργη πολιτική  αδρανοποίησης των κυριαρχικών της  δικαιωμάτων την στιγμή που η άλλη διεκδικεί τα πάντα!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα νωχελικότητας είναι το αναφαίρετο  μονομερές δικαίωμα της ΕΛΛΑΔΟΣ να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια σε ολόκληρη την επικράτεια της  στα πλαίσια της υλοποίησης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (Ν.2321, ΦΕΚ 136, 23.6.1995).

Η Ελλάδα διστακτικά επέκτεινε μόνο τμηματικά  στο Ιόνιο τα χωρικά της ύδατα ενώ δεν δείχνει καμία διάθεση να πράξει το ίδιο και στο Αιγαίο φοβούμενη  την παράνομη απειλή πολέμου που από το 1995 έχει ρητά διακηρύξει η Τουρκική εθνοσυνέλευση.

Με εξαίρεση την δήλωση του Νίκου Κοτζιά τον Οκτώβριο του 2018, ημέρα που αποχώρησε από το Υπουργείο Εξωτερικών, περί επέκτασης των χωρικών υδάτων στην Κρήτη και κλείσιμο των κόλπων και τον καθορισμό εφοριών γραμμών βάσης στην ηπειρωτική χώρα , το Ελληνικό πολιτικό κατεστημένο τηρεί σιγήν ασυρμάτου.

Άραγε  υπάρχει κάποια λύση που θα ξεπερνά την άνευρη και φοβική αυτή στάση  της Αθήνας;

Απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα μπορούμε να βρούμε μια εναλλακτική ζυγίζοντας ορθά τα  συν και την πλην;

Κατά την ταπεινή μου άποψη υπάρχει και οφείλαμε να την είχαμε υλοποιήσει εδώ και καιρό.

Μονόδρομος  η επέκταση  χωρικών υδάτων στα 12 μίλια σε ολόκληρο το κρητικό πέλαγος . 

Πλεονεκτήματα :

  1. Στρατηγικη ευελιξία στα εθνικά θέματα με ενεργητική και όχι παθητική στάση.Η λογική του όλα ή τίποτα πρέπει επιτέλους να πάψει να αποτελεί μοναδική επιλογή.
  2. Επιτέλους ενεργοποίηση δόγματος ότι εμείς θα επιλέξουμε το ποτέ και το πως θα ασκήσουμε μονομερώς το κυριαρχικό μας δικαίωμα .
  3. Απάντηση στο παράνομο τουρκολυβικο μνημόνιο. Το να λέμε ότι είναι παράνομο απλά ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ .
  4. Αλλαγή στην εξωτερική εικόνα μιας χώρας που ενώ εξοπλίζεται δαπανώντας δισεκατομμύρια για την άμυνα της διστάζει να τα κεφαλοποιήσει μέσω μιας ενεργητικής πολιτικής αποτροπής . Δηλαδή με απλά ελληνικά έχω τα μέσα να υπερασπιστώ δυναμικά τις αποφάσεις που λαμβάνω χωρίς να φοβάμαι μια στρατιωτική αντιπαράθεση.
  5. Ασύγκριτο πλεονέκτημα σε οποιαδήποτε τελική διαπραγμάτευση με την Τουρκία . Η Ελλάδα   θέλει και επιδιώκει τον διάλογο με την γείτονα χώρα αλλά ταυτόχρονα μπορεί και επιβάλει  τους δικούς της όρους . Πως λογίζεται αραγε μια δίκαιη διαπραγμάτευση με αμοιβαίους συμβιβασμούς όταν μόνο η μια πλευρά θέτει συνεχώς θέματα;

6 . Έμπρακτη ανάσχεση  του παράνομου casus belli . Μια επέκταση στο κρητικό πέλαγος και όχι συνολικά   σε όλο το Αιγαίο δίνει μια δυνατότητα στην ελληνική πλευρά να κερδίσει χρόνο εφαρμόζοντας τμηματικά την επέκταση στα 12 μίλια ως μέρος ενός σχεδίου όπου η Ελλάδα αργά αλλά σταθερά εξασκεί το νόμιμο δικαίωμα της . Ταυτόχρονα αποστέλλει  και ένα μήνυμα προς την Τουρκία να ζυγίσει ξανά τις όποιες παράλογες διεκδικήσεις της χωρίς να της δημιουργεί ασφυκτικά τετελεσμένα .

  1. Πλήρη αντίστροφη της πεποίθησης ότι η Ελλάδα αντιδρά πάντα εκ των υστέρων και χωρίς σχέδιο αποτροπής.

Κύπρος, ΙΜΙΑ ,Βαρώσια , τουρκολυβικό μνημόνιο , γαλάζια πατρίδα, και πάμπολες άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες κρίσεις ενώ είχαμε αποχρώσες ενδείξεις για την εκδήλωση τους  αποτύχαμε ( με εξαίρεση την θετική μας στάση  στον ΕΒΡΟ)  οικτρά να προλάβουμε έστω και μια!

  1. Αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού ο οποίος εμφανίζεται με δυο επικίνδυνες μορφές.

Η πρώτη  αφορά τους υπερπατριώτες που σχεδόν θεωρούν κάτι σαν προδότες όλους τους Έλληνες πολιτικούς από το 1974. Σε αυτούς εντάσσονται ακροδεξιοί πολιτικοί σχηματισμοί , φασιστικά μορφώματα, καθώς και μια μερίδα από απόστρατους, αναλυτές, πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, ειδικούς  που έστω και άθελα τους  ομιλούν συνεχώς για πολιτική οδυνηρών υποχωρήσεων, συμβιβασμών και παραχωρήσεων. Καλλιεργείται ένα επικινδυνο κλίμα συνολικής πολιτικής απαξίωσης  καθώς η εγχώρια  πολιτική ελίτ  τα έχει «παραχωρήσει» όλα προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία και να αποφύγει μια κλιμάκωση της έντασης.

Κλασσικό παράδειγμα η μέτρια έως κακή συμφωνία των ΠΡΕΣΠΩΝ που στα μάτια τους είναι απολύτως προδοτική.

Η δεύτερη σχετίζεται με τους  εθνομηδενιστές απότοκο κάποιων παραφυάδων που αναπτύχθηκαν επι κυβερνήσεων ΣΗΜΙΤΗ και που άνθισαν μέσω ιδρυμάτων δεξαμενών σκέψεων και μιας μερίδας «πεφωτισμένων» ακαδημαϊκών . Εδώ έχουμε το φαινόμενο ενός ακαδημαϊκού ραγιαδισμού και εθνικού  ξεπεσμού με κυρία πολιτική ιδεολογία να συρθούμε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με την Τουρκία  με ανοικτή ατζέντα και … καλή … διάθεση απέναντι σε κάθε τουρκικό παραλογισμό . Κεντρική ιδέα είναι να καμφθούν  οι μαξιμαλιστικές  αξιώσεις  αμφίβολης νομιμότητας που εγείρει η Ελλάδα‼️

  1. Η χώρα μας μέσω μιας τέτοιας κίνησης θα εκπέμψει ένα ισχυρό σήμα αποτροπής με αποδέκτες όχι μόνο την διεθνή κοινότητα αλλά κυρίως τις ΗΠΑ. Στην τελευταία ένα μέρος της πολιτικοστρατιωτικής ελίτ θεωρεί ανίκανη την Ελλάδα να αντιδράσει δυναμικά σε οποιαδήποτε πρόκληση. Ως εκ τούτου οι ΗΠΑ θεωρούν πιο εύκολη-δεδομένη την άσκηση πίεσης σε μια χώρα που η αμυντική κουλτούρα της είναι σταθερά παθητική και φοβική.

Μειονεκτήματα :

  1. Έμμεσα η Ελλάδα αποδέχεται θέματα σε περιοχές όπως το ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ , ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΤΗΝ ΡΟΔΟ , ΤΗΝ ΚΑΡΠΑΘΟ κ.ο.κ. καθώς δεν προχωρά σε αυτές τις περιοχές σε αντίστοιχη επέκταση . Το επιχείρημα αυτό κουμπώνει και με την μερική οριοθέτηση με Αίγυπτο όπου και εκεί δεν προχώρησαμε πέρα από τον 28ο μεσημβρινό.
  2. Η Τουρκία θα προχωρήσει – ενεργοποιώντας το casus belli – σε κάποια μορφή πολεμικής σύγκρουσης με την Ελλάδα με πιθανές  καταστροφικές συνέπειες για  τις δυο χώρες . Κακά τα ψέμματα μια ελληνο-τουρκική διένεξη  που ενδεχομένως να εξελιχθεί σε κάτι πιο γενικευμένο,  θα δοκιμάσει σκληρά τα εθνικά αντανακλαστικά στην πιθανότητα  ανθρωπίνων απωλειών και οικονομικής δυσπραγίας .
  3. ΣΑΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ενός κυριαρχικού δικαιώματος που κινδυνεύει να γίνει βορά σε διάφορους ανιστόρητους σχεδιασμούς . Είναι πλέον γνωστό ότι επι εποχής ΣΗΜΙΤΗ  είχε προχωρήσει αρκετά ένα σχέδιο ελληνικής μάλιστα σχεδίασης(!) όπου σε γενικές γραμμές η αύξηση των χωρικών  υδάτων θα ήταν αντιστρόφως  ανάλογη  με την εγγύτητα κάποιων ελληνικών εδαφών στην Τουρκία . Δηλαδή στα ελληνικά νησιά πολύ κοντά στην Τουρκία θα είχαμε πολύ μικρή αύξηση ή και καθόλου ενώ σε εκείνα που θα ήταν πιο μακριά θα προχωρούσαμε σε μεγαλύτερη αύξηση των χωρικών μας υδάτων . Μιλάμε βέβαια για καθαρή παράνοια !

Κάτι ανάλογο κατά την προσωπική μου άποψη θα συμβεί αν εισακουστούν όσοι ομιλούν για επέκταση μόνο στο νότιο και δυτικό κομμάτι της Κρήτης.

  1. Απομόνωση της ΚΥΠΡΟΥ ( Καστελόριζο, 12 μίλια, ΑΟΖ με Κύπρο ) ως ενιαίος αμυντικός χώρος του Ελληνικού έθνους.

Αδιανόητη η φαινομενική έλλειψη κατανόησης της γεωπολιτικής σπουδαιότητας της Κύπρου από την Ελλάδα που πρώτη σε κάθε τραπέζι διαπραγμάτευσης πρέπει να βάζει θέμα παράνομης εισβολής και κατοχής.

Αντί επιλόγου θα επιλέξω μια κριτική προσέγγιση της στάσης της κυβέρνησης του  Ανδρέα Παπανδρέου όταν πρώτη ασχολήθηκε με την αντιμετώπιση της απόφασης της τουρκικής εθνοσυνέλευσης το 1995 να εξουσιοδοτήσει το καθεστώς  της σκληροπυρηνικής Τανσού Τσιλέρ  στην χρησιμοποίηση  όλων  των  μέσων, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, εναντίον της Ελλάδας.

Η Ελλάδα γιατί τότε δεν αντέδρασε;

Δεν θα μπορούσε άραγε τότε η χώρα μας να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 10 ναυτικά μίλια σε όλο το Αιγαίο (εξισώνοντας την ανορθογραφία μεταξύ αέρα-θάλασσας) και ταυτόχρονα να ανακοινώσει ότι θα εξασκήσει μελλοντικά όποτε η ίδια το κρίνει το δικαίωμα στα 12;

Αν άραγε τα επεκτείναμε στα 11 μίλια τι θα γινόταν;

Γνωρίζοντας ότι όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ολίγον γραφικά αυτό που θέλω να αναδείξω  είναι η ακατανόητη απροθυμία μας  στην χάραξη κάποιων ουσιαστικών επιτόπιων αντίμετρων ( κόκκινων γραμμών ) σε μια παράνομη και εξωφρενική  τουρκική απόφαση .

Μια τέτοια κίνηση θα μας έδινε τον χρόνο να σχεδιάσουμε με ηρεμία μια πολιτική αποτροπής και ανάσχεσης και κυρίως θα διέδιδε ένα μήνυμα ότι η Ελλάδα μπορεί να συνομιλεί και να πράττει ταυτόχρονα προς υπεράσπιση των εθνικών της συμφερόντων . Κάθε φορά όμως που η Τουρκία θα έθετε ένα καινούργιο πλαίσιο διεκδικήσεων θα ήξερε ότι η Ελλάδα θα απαντούσε άμεσα στη βάση του Διεθνές Δικαίου.

Βέβαια για τους ντόπιους αρτηριοσκληρωτικούς ένθεν κακείθεν μια τέτοια κίνηση θα ήταν είτε προδοτική-υποχωρητική  είτε αλόγιστη-μαξιμαλιστική.

Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος Σημίτης, Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής, Γιώργος Α. Παπανδρέου, Αλέξης Τσίπρας, Κυριάκος Μητσοτάκης είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό : κανείς δεν αποτόλμησε – με τις όποιες θετικές εξαιρέσεις –  να ασκήσει μια πιο ενεργητική πολιτική άμυνας και ασφαλείας απεναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Δικαιολογήσαμε την αδράνεια μας με το πρόσχημα του κίνδυνου εξ ανατολών. Με συνέπεια την αποθράσυνση των τουρκικών διεκδικήσεων και παραχώρηση πολιτικού κεφαλαίου σε εγχώριους ανόητους που ονειρεύονται ένδοξες ή μειοδοτικές λύσεις.

Κάποτε αυτοκτονήσαμε λέγοντας ότι η Κύπρος μας είναι μακριά . Μήπως σιγά σιγά θα οδηγηθούμε σε μια ανάλογη δήλωση από την Αθηνοκεντρική πολιτική ελίτ και για τα χωρικά μας ύδατα στο Αιγαίο με την γνωστή εμετική  ρήση :

Μα τι θέλετε επιτέλους να κάνουμε πόλεμο ;

Απάντηση : Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά.

 

 

 

 

 

 

Ο Σίσι έκανε την Αίγυπτο τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της αφρικανικής ηπείρου – η κατάταξη Ελλάδας – Τουρκίας

0

 

Η ιστοσελίδα «Wisevoter» δημοσίευσε ένα νέο κατάλογο με τις 25 μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις στον κόσμο, με βάση τον αριθμό των πλοίων και των υποβρυχίων που έχουν στην κατοχή τους, αναφέρει αιγυπτιακό δημοσίευμα.

Όσον αφορά την αφρικανική ήπειρο τέσσερις είναι οι χώρες με αυξημένο πολεμικό στόλο, η Αίγυπτος, η Αλγερία, η Νιγηρία και το Μαρόκο.

Η Αίγυπτος βρίσκεται στην κορυφή των αφρικανικών χωρών στην κατάταξη και κατατάσσεται 13η στον κόσμο, με περίπου 250 πολεμικά πλοία και 8 υποβρύχια.

Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Αλγερία με περισσότερα από 200 πολεμικά πλοία και 6 υποβρύχια, που επιχειρούν κατά μήκος των ακτών της που έχουν μήκος πάνω από 2.200 χιλιόμετρα.

Η Νιγηρία και το Μαρόκο κατέλαβαν την τρίτη και τέταρτη θέση, με 163 και 121 πολεμικά πλοία, αντίστοιχα. Το Καμερούν ήταν στην πέμπτη θέση με 60 πλοία, σύμφωνα με τα στοιχεία του Wisevoter.

Αν και οι αφρικανικές χώρες δεν διαθέτουν ιδιαίτερα σημαντικά πολεμικά πλοία, τα ναυτικά τους διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση των θαλάσσιων συμφερόντων τους, τα οποία αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως το λαθρεμπόριο, η πειρατεία και η παράνομη μετανάστευση.

Η ιστοσελίδα «Wisevoter» παρουσίασε μια παγκόσμια κατάταξη των στόλων των ναυτικών χωρών, η οποία περιλαμβάνει 144 στόλους και στην κορυφή βρίσκονται η Κίνα, η Ρωσία, η Βόρεια Κορέα και οι ΗΠΑ.

1. Κίνα: βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, με 730 πολεμικά πλοία, και είναι η μεγαλύτερη ασιατική χώρα, που επιδιώκει να αναπτύσσει συνεχώς το ναυτικό της. Το κινεζικό ναυτικό περιλαμβάνει διάφορα πλοία και υποβρύχια, συμπεριλαμβανομένων αεροπλανοφόρων, αντιτορπιλικών και φρεγατών.

2. Ρωσία: Βρίσκεται στη δεύτερη θέση παγκοσμίως, με 598 πολεμικά πλοία και 49 υποβρύχια και ακολουθεί η Βόρεια Κορέα στην τρίτη θέση παγκοσμίως, με 519 πλοία και 71 υποβρύχια.

3. ΗΠΑ: τέταρτη θέση παγκοσμίως, με στόλο 484 πολεμικών πλοίων.

Όσον αφορά την κατάταξη της Ελλάδας και τη σύγκριση με την Τουρκία δημοσιεύεται ο πίνακας:

Στην Ελλάδα καταγράφονται 120 πολεμικά πλοία, 11 υποβρύχια και αμυντικές δαπάνες 8 δις δολαρίων.

Στην Τουρκία καταγράφονται 154 πολεμικά πλοία, 12 υποβρύχια και αμυντικές δαπάνες 11 δις δολαρίων.

https://echedoros.blog/2023/08/11/%ce%bf-%cf%83%ce%af%cf%83%ce%b9-%ce%ad%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%af%ce%b3%cf%85%cf%80%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7/

Άλκης Καλλιαντζίδης: Τουρισμός και περιβαλλοντική προστασία

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Η Ελλάδα οφείλει να βρει τις αναγκαίες προσαρμογές  μεταξύ της περιβαλλοντικής προστασίας και της αναπόφευκτης τουριστικής δραστηριότητας

Πέρα από το «κίνημα της πετσέτας»

Σαν ένα αιώνιο εργαστήριο των πολιτισμικών μας επιλογών, η Ελλάδα συνεχίζει να απεικονίζει αυτό το καλοκαίρι τις προσαρμογές που πρέπει να εξευρεθούν  μεταξύ της περιβαλλοντικής προστασίας και της αναπόφευκτης τουριστικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα για την εξαρτώμενη από τον τουρισμό οικονομίας της.

Η ανεπάρκεια των σχεδίων πρόληψης και πυρόσβεσης της χώρας επισημάνθηκε για άλλη μια φορά, πέραν των διαβεβαιώσεων του «επιτελικού μύθου», όταν οι δασικές πυρκαγιές έπληξαν και το νησί της Ρόδου. Η ρύθμιση της πρόσβασης στην Ακρόπολη, στη συνέχεια, έφερε στο φως το κληρονομικό ζήτημα των χώρων που υποδέχονται το κοινό. Κάπως έτσι αναδύονται σήμερα και οι καυγάδες γύρω από τη διατήρηση της ακτογραμμής ελεύθερης και την μη καταπάτηση όλων των παραλιών…

Χωρίς να ελαχιστοποιούμε την ευθύνη των αρμόδιων ελληνικών αρχών (κυβέρνησης και αυτοδιοίκησης) ή να ενοχοποιούμε  τους εν δυνάμει τουρίστες που είμαστε όλοι, οι μοχλοί δράσης, για την αντιμετώπιση της δυσάρεστης κατάστασης, δεν μπορούν παρά να είναι συλλογικοί. Αυτό ίσως κατάλαβαν οι περίπου 10.000 συμπολίτες του «κινήματος της πετσέτας» που κινητοποιούνται στα ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα ενάντια στην παράνομη κατάληψη ελληνικών παραλιών από τα παραθαλάσσια μπαρ, αλλά και από μεμονωμένους καταπατητές, όπως συμβαίνει σε πολλές ακτές. Ένας αστείος τίτλος του κινήματος για έναν στόχο που δεν είναι εκκεντρικός, ήτοι : ο πειθαναγκασμός στην προβλεπόμενη ελληνική νομοθεσία για τις ακτές, που απαιτεί να αφήνεται κατά τόπους ελεύθερη τουλάχιστον η μισή παραλία. Και τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά, αν δεν ξεχαστεί βέβαια το θέμα μετά τα «μπάνια του Λαού» : η μαζικότητα των κινητοποιήσεων αρχίζει να κάμπτει έστω και προσωρινά τους καταπατητές, τους οποίους καλεί η κυβέρνηση να πειθαρχήσουν, διότι η επιβίωση του τουρισμού μας είναι επίσης και θέμα εικόνας.

Πολλές από τις σύγχρονες αδυναμίες μας βρίσκονται σε αυτό το κράμα του καταστροφικού υπερτουρισμού για το περιβάλλον και του κυνισμού που υποβιβάζει τους μη έχοντες μακριά από τα βλέμματα των εχόντων, κάτω από την υποκριτική άρνηση του «μαζικού τουρισμού» που δεν θα αφορούσε παρά μόνο τις περισσότερο λαϊκές τάξεις. Δηλαδή να λάβουμε υπόψη μας τα σημερινά κλιματικά διακυβεύματα, χωρίς να αγνοούμε το ζήτημα των κοινωνικών ανισοτήτων : αυτή νομίζω ότι πρέπει να είναι η φιλοδοξία μιας ζητούμενης «ολοκληρωμένης οικολογίας».

 

 

How to be happy: Aristotle’s 11 guidelines for a good life

0
People often ask “What should I do?” when faced with an ethical problem. Aristotle urges us to ask “What kind of person should I be?”
Credit: SianStock / Adobe Stock
KEY TAKEAWAYS
  • In his Nicomachean Ethics, Aristotle proposed that humans are social, rational animals who seek to “live well.”
  • He proposed a system of ethics designed to help us reach eudaimonia, a Greek word that means living well or flourishing.
  • The system lists virtues, each of which is the “golden mean” between a vice of excess and deficiency.

While most of us ask “What should I do?” when we think about ethics, many philosophers have approached it by asking “What kind of person should I be?” These thinkers often turn to virtue ethics for answers. Aristotle, one of the most influential philosophers of all time, developed a comprehensive system of virtue ethics that we can learn from even today.

Why be virtuous?

In the Nicomachean Ethics, Aristotle proposed that humans are social, rational animals who seek to “live well.” To that end, he proposed a system of ethics designed to help us reach eudaimonia, a Greek word that means living well or flourishing.

Eudaimonia is reached by living virtuously and building up your character traits until you don’t even have to think about your choices before making the right one.

Such a person will be happy, but not in the same way as a hedonistic person. They will strive for self-improvement and will live their lives to the fullest. They will be the kind of person that others want to be like. Above all else, they will flourish.

What are virtues?

Aristotle sees virtues as character traits and tendencies to act in a particular way. We gain them through practice and by copying ‘moral exemplars’ until we manage to internalize the virtue. We become temperate by practicing temperance, courageous by practicing courage, and so on. Eventually, the virtue becomes a habit.

He further explains that each virtue is the “golden mean” between a vice of excess and deficiency. Taking the example of temperance, if we have the vice of deficiency we will be intemperate but if we the vice of excess we will never drink at all. Aristotle sees both traits as vicious. The virtuous person will know how much they can drink without having too much or teetotaling.

What are Aristotle’s virtues?

The virtues he lists in his Nicomachean Ethics are:

Courage: The midpoint between cowardice and recklessness, a courageous person is one who is aware of the danger but goes in any way.

Temperance: This is the virtue between overindulgence and insensitivity. Aristotle would view the person who never drinks just as harshly as the one who drinks too much.

Liberality: The virtue of charity, this is the golden mean between miserliness and giving more than you can afford.

Magnificence: The virtue of living extravagantly, it rests between stinginess and vulgarity. Aristotle sees no reason to be ascetic but also warns against being flashy.

Magnanimity: The virtue relating to pride, it is the midpoint between not giving yourself enough credit and having delusions of grandeur. It is a given that you also have to act on this sense of self-worth and strive for greatness.

Patience: This is the virtue that controls your temper. The patient person must neither get too angry nor fail to get angry when they should.

Truthfulness: The virtue of honesty, Aristotle places it between the vices of habitual lying and being tactless or boastful.

Wittiness: At the midpoint between buffoonery and boorishness, this is the virtue of a good sense of humor.

Friendliness: While being friendly might not seem like a moral virtue, Aristotle claims friendship is a vital part of a life well lived. This virtue lies between not being friendly at all and being too friendly towards too many people.

Shame: The midpoint between being too shy and being shameless. The person who has the right amount of shame will understand when they have committed a social or moral error but won’t be too fearful not to risk them.

Justice: This is the virtue of dealing fairly with others. It lies between selfishness and selflessness. This virtue can also be applied in different situations and has a whole chapter dedicated to the various forms it can take.

Aristotle sees ethics as more of an art than a science, and his explanations purposely lack specifics. We have to learn what the right approach to a situation is as part of our moral development.

He also doesn’t mean to say that we can’t break the rules: Just because a person is honest, for example, doesn’t mean they can’t lie when they need to. This makes virtue ethics more flexible than deontological systems of ethics, but also harder to use since we have to determine when we can lie, get angry, or be prideful on our own.

This list seems a little strange

Keep in mind that this list was designed for upper-class Greek men who had a decent education and a fair amount of luck. The virtue of magnificence, for example, would be impossible for a person of limited means to practice.

Most of the virtues on the list always have relevance to us though. As philosopher Martha Nusbaum explains: “What [Aristotle] does, in each case, is to isolate a sphere of human experience that figures in more or less any human life, and in which more or less any human being will have to make some choices rather than others.”

We must all face danger at some point, so we must ask how to be courageous. We must all deal with other people, so we must ask how to be friendly. We all get angry, so we must ask how to be patient. The virtues Aristotle lists remain relevant even if the world they were created for has long vanished.

While the exact nature of what the good life is and how to reach it is subject to never-ending debate, the ideas of great minds are always relevant. While some of Aristotle’s views may not be as relevant now as they were 2,000 years ago, they can still inform our efforts to live better lives. While not every person that tries to live up to the virtues will succeed in every case, wouldn’t we be better for trying?

This article was originally published in May 2018. It was updated in June 2022.

bigthink.com

Επιστρέφει το «πνεύμα του λευκού τίγρη» με οδηγό το «πνεύμα της Σαγκάης» (;)

2

Παναγιώτα Παπαρούνα ΜΔΕ Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σπουδών Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης ΕΚΠΑ

Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να παρουσιάσει συνοπτικά τις ραγδαίες αλλαγές του διεθνούς συστήματος, στο πνεύμα του κλασικού ρεαλισμού με διεπιστημονικό τρόπο, που συντελούνται εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού (Μάρτιος 2020) και της ρωσικής επέμβασης στην Ουκρανία (24.2.2022), που επέφερε κατακλυσμιαίες εξελίξεις  όπως:  η άρση της παροιμιώδους σκανδιναβικής ουδετερότητας αιώνων με την αίτηση ένταξης της Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, με την πολιτική των «ανοικτών θυρών», την αναθεώρηση της γερμανικής ρεαλιστικής πολιτικής- «ανατολικής πολιτικής» (Ostpolitik) και τον εξοπλισμό μαμούθ, που ανακοινώθηκε.[1] Αλλά και τις δρακόντειες κυρώσεις της Δύσης εναντίον της Ρωσίας, που παραδόξως απειλούν την παγκόσμια οικονομία με ύφεση και ενδεχομένως τη μετατροπή της σε «bear market», για να μιλήσουμε με χρηματιστηριακούς όρους[2], δοκιμάζοντας την πορεία της παγκοσμιοποίησης. Απεναντίας, η «Ρωσική Αρκούδα», «δεν έχει πιαστεί» ακόμα και στρέφεται στον κινεζικό δράκο της Ανατολής, που φιλοδοξεί να οικοδομήσει μία νέα «Αυτοκρατορική Οδό» (;) Παραδόξως, οι γεωπολιτικές εξελίξεις συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Σύμφωνα με την υπόθεση σε προηγούμενο άρθρο[3], το «πνεύμα της Σαγκάης»,[4] ενδεχομένως, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε «λευκό τίγρη»[5] απειλώντας τη διεθνή ισορροπία δυνάμεων και ασφάλειας. Ειδικότερα, οι αναδυόμενες ανατολικές δυνάμεις συνασπισμένες στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ( θα αναφέρεται ως Οργανισμός), που τον οδηγεί η συνεργασία Ρωσίας και Κίνας, διεκδικούν δυναμικά τη θέση τους στην αναδυόμενη νέα παγκόσμια διακυβέρνηση, με την οικονομική και γεωπολιτική τους επέκταση.

Απεναντίας, οι κυρίαρχες δυτικές δυνάμεις δεν δείχνουν διατεθειμένες να μοιραστούν την πρωτοκαθεδρία του κόσμου, χωρίς να αποκλείεται να υποκύψουν στον πειρασμό της «παγίδας του Θουκυδίδη»[6]. Τότε μια σύγκρουση των δύο αναδυόμενων συνασπισμών φαντάζει αναπόφευκτη, ιδίως με την εκατέρωθεν «δαιμονοποίηση» του αντιπάλου.  Αιχμή του δόρατος της αντιπαράθεσης, αλλά και της διάκρισης Ανατολής -Δύσης αναδεικνύεται η δημοκρατία, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αστικών ελευθεριών. Αντανακλάται στην ελευθερία έκφρασης, την ανεξαρτησία των ΜΜΕ, την φιλελεύθερη προσέγγιση και το κράτος δικαίου.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπάϊντεν  « η μάχη για τη Δημοκρατία δεν τελείωσε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου». Όμως η δημοκρατία βάλλεται πανταχόθεν, από την πανδημία και τα δρακόντεια μέτρα, που έχουν επιβληθεί, τόσο στις δυτικές όσο και στις ανατολικές κοινωνίες, από τη Σαγκάη της αυταρχικής Κίνας, έως τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο.

Καταλυτικές εξελίξεις, που αλλάζουν τον κόσμο   

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η μονο-πολικότητα  δεν συνοδεύτηκε από «το τέλος της ιστορίας» και την «αιώνια ειρήνη». Απεναντίας, «πλησιάζουμε το πιο επικίνδυνο σημείο στην ιστορία της ανθρωπότητας».[7] Παραδόξως, τα πρόσφατα γεγονότα συνδέονται με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και περιοδικά πολλές πτυχές του επανέρχονται στο διεθνές προσκήνιο, όπου τα εσωτερικά προβλήματα της πάλαι ποτέ κραταιάς ΕΣΣΔ και της Ρωσίας που τη διαδέχτηκε, μετατράπηκαν σε διεθνή ζητήματα. Συχνά απειλούν την τοπική περιφερειακή αλλά και την παγκόσμια ασφάλεια, όπως ο πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν δοκιμάζοντας τις ισλαμικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και ευρύτερα, οι ταραχές στο Καζακστάν, αλλά και οι κατά καιρούς συγκρούσεις στα σύνορα μεταξύ Τατζικιστάν και Κιργισίας. Αποκορύφωμα στάθηκε η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, όπου μαίνονται σκληρές μάχες αφενός μεταξύ Ρώσων και Ρωσόφωνων με Ουκρανούς και μισθοφόρους και αφετέρου μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ιδίως των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν απέτυχε η διπλωματία  και δεν εφαρμόστηκαν οι δύο Διεθνείς Συμφωνίες του Μίνσκ (2014,2015). Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι με την θρυλική του «Μεγάλη Σκακιέρα» προειδοποιούσε από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ότι η Ρωσία θα έπρεπε να ξεχάσει την Ουκρανία[8] και την κοιτίδα των Ρως το Κίεβο.  Γεγονός που εξηγεί τις αμείλικτες δυτικές κυρώσεις εναντίων της Ρωσίας, οι οποίες όμως είναι εξίσου καταστροφικές και για τις δύο πλευρές. Πρόκειται όμως για γεγονότα που εκτυλίσσονται εντός και πέριξ του τέως σοβιετικού κόσμου, όπου οι δύο πάλαι ποτέ υπερδυνάμεις σηματοδοτούν την επανεμφάνιση του πνεύματος  του «Λευκού Τίγρη» σε μια νέα αναμέτρηση για να κλείσουν (;) τις πληγές που δεν έκλεισαν μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ[9] σε μία νέα προσπάθεια εκατέρωθεν εξόντωσης του αντιπάλου.  Σύμφωνα με την ομώνυμη ρωσική ταινία το πνεύμα του «Λευκού Τίγρη» αντανακλά τον διακαή (γερμανικό) πόθο, για την ολοκληρωτική εξόντωση του αντιπάλου, με κάθε μέσο και την απόλυτη επικράτηση του νικητή.

Δύο ήταν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά στη μεταψυχροπολεμική εποχή, αφενός η διάλυση της ΕΣΣΔ, αφετέρου η επανένωση της Γερμανίας, αλλά και σταδιακή ενσωμάτωση των χωρών του ανατολικού μπλοκ στους δυτικούς θεσμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ). Συγχρόνως, περιοδικά, ξεσπούν εξεγέρσεις στις τέως σοβιετικές και νυν ισλαμικές δημοκρατίες, συνήθως στον Καύκασο, με διάφορες «πορτοκαλί» αποχρώσεις. Πιο πρόσφατη η  εξέγερση στο Καζακστάν, όπου ο νέος Πρόεδρος Τοκάγιεφ ζήτησε την βοήθεια της Ρωσίας σώζοντας το καθεστώς του η αστραπιαία επιχείρηση της ρωσικής επέμβασης, στο πλαίσιο όμως του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικές Ασφάλειας (CSTO). Αλλά και η σύγκρουση Αρμενίας -Αζερμπαϊτζάν, που άφησε πικρή εμπειρία στην Αρμενία με τη μη στήριξή της. Χαρακτηριστικές είναι οι τραυματικές μνήμες της σοβιετικής σιδερένιας πυγμής, οι οποίες συχνά γίνονται η αιτία του έντονου αντι-ρωσισμού που εκφράζεται από  χώρες του πρώην σοβιετικού κόσμου, όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες, με τον πλέον έντονο τρόπο στους δυτικούς θεσμούς  που εντάχθηκαν, όπως η ΕΕ- ΝΑΤΟ απορρίπτοντας κάθε προσέγγιση των δυτικών θεσμών με τη Ρωσία.

Από την άλλη πλευρά, η νικήτρια αμερικανική υπερδύναμη σήμερα παρουσιάζει εμφανώς σημάδια κόπωσης, όπως φάνηκε από την εσπευσμένη αποχώρηση από το Αφγανιστάν τον Δεκαπενταύγουστο του 2021 και την αστραπιαία ανακατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί τα εχέγγυα για την ομαλή απομάκρυνση των δυτικών δυνάμεων και των συνεργατών τους. Η ακαριαία άνοδος των Ταλιμπάν συγκλόνισε Δύση και Ανατολή για διαφορετικούς λόγους και αλλάζει άρδην την ισορροπία δυνάμεων.  Για τη Δύση, ήταν σοκαριστικός ο τρόπος αποχώρησης των ΗΠΑ, με τις τραγικές σκηνές απελπισίας στο διεθνές αεροδρόμιο της Καμπούλ  των Αφγανών συνεργατών της Δύσης να προσπαθούν απεγνωσμένα να εγκαταλείψουν τη χώρα για να σωθούν από τη μήνιν των Ταλιμπάν. Αντιθέτως, για τις χώρες της Ανατολής ξύπνησε τον εφιάλτη της αστάθειας και της απειλής επέκτασης του ολοκληρωτικού καθεστώτος των Ταλιμπάν και του ισλαμικού εξτρεμισμού. Συγχρόνως προβλημάτισε έντονα τις μεγάλες  δυνάμεις της περιοχής όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία, αλλά και μεσαίες δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Πακιστάν και το Ιράν έστω κι αν κάθε παίκτης στην περιοχή φρόντισε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να αποκτήσει γέφυρες επικοινωνίας με το επάρατο μεν αλλά κυρίαρχο δε καθεστώς των Ταλιμπάν, που πλέον αποτελεί μία νέα πραγματικότητα.  Θορυβήθηκαν όμως και οι ισλαμικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και κυρίως οι όμορες χώρες και κυρίως το Τατζικιστάν, όπου η Ρωσία υποχρεώθηκε να εγγυηθεί την ασφάλεια των συνόρων του με το Αφγανιστάν στέλνοντας στρατεύματα.[10] Συγχρόνως, αυξάνεται περισσότερο ο ισλαμικός κίνδυνος και αναπτερώνεται το μειωμένο ηθικό της διεθνούς τρομοκρατίας και του Ισλαμικού Κράτους ενώ απειλούνται τα πανάκριβα και διάσπαρτα προγράμματα τόσο του Δρόμου του Μεταξιού της Κίνας όσο και των άλλων παικτών που συμμετέχουν.

Ανάμεσα στις εξηγήσεις για την αμερικανική αποχώρηση ήταν και  η στροφή της αμερικανικής διπλωματίας προς τον «Ινδο-Ειρηνικό»[11] στοχοποιώντας ως αντιπάλους την Κίνα και τη Ρωσία. Σύμφωνα με δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Μπαϊντεν «Το μέλλον του κάθε έθνους και του κόσμου εξαρτάται από την ελεύθερη και ανοικτή διέλευση του Ινδο-Ειρηνικού για την ευημερία στα χρόνια που έρχονται». Ενώ στα συμπεράσματα της «Στρατηγικής των ΗΠΑ για τον Ινδο-Ειρηνικό» αναφέρεται ότι «ο αμερικανικός ρόλος στην περιοχή πρέπει να είναι πιο αποτελεσματικός και διαρκής από ποτέ».[12] Είχαν προηγηθεί οι επεισοδιακές αμερικανικές εκλογές και η αποδοχή της ήττας του απερχόμενου Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος υπό την προεδρεία του στράφηκε εναντίον της Κίνας, αλλά προσπάθησε να έχει δίαυλους επικοινωνίας με τη Ρωσία. Ακολούθησε η «ανακούφιση» που διαδέχτηκε την εκλογή του Τζόν Μπάϊντεν «ως ένα δημοκρατικά νομιμοποιημένο σημαντικό πρώτο βήμα επιστροφής στην πολιτική ορθότητα, έπειτα από την τετραετία Τράμπ και τα πραξικοπηματικού χαρακτήρα βίαια επεισόδια στο Καπιτώλιο».[13] Έκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανώς διχασμένες  προσπαθούν να αποφύγουν τον εμφύλιο σπαραγμό και να ανακόψουν τη διάβρωση της δημοκρατίας και τη στροφή προς τον αυταρχισμό σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times.[14]

Αξιοσημείωτη είναι η στάση της Κίνας μετά την ολοκλήρωση της διεξαγωγής των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο το 2022. Αρχικά φάνηκε διστακτική να στηρίξει την ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, ώστε να αποφύγει επιπλέον κυρώσεις. Εντούτοις, σταδιακά κλιμακώνει την αντιπαράθεση με τη Δύση στηρίζοντας τη Ρωσία ευρύτερα στο παγκόσμιο περιβάλλον. Συγχρόνως, παραμένει  πάντα ανοικτό το ζήτημα της Ταϊβάν, που η Κίνα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει, καθώς θεωρεί, ότι «ανήκουν στο ίδιο γένος, πως έχουν κοινή ιστορία και κοινό πεπρωμένο»[15] και αναμένει την επιστροφή της στην κινεζική επικράτεια ενώ οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να στηρίξουν το καθεστώς της Ταιβάν.  Η Ινδία είναι η έκτη οικονομία στον κόσμο και αναπτύσσεται δυναμικά και ελίσσεται ανάμεσα στους δύο θανάσιμους εχθρούς της την Κίνα και το Πακιστάν, αλλά και μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Δέχτηκε καίριο πλήγμα στα εθνικά της συμφέροντα από την άνοδο των Ταλιμπάν, αλλά φροντίζει να καλλιεργεί τις σχέσεις της με το Ιράν και άλλες δυνάμεις. Χαρακτηριστικός είναι ο νέος διάδρομος Ρωσίας-Ιράν-Ινδίας  παρακάμπτοντας το Σουέζ, τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό και τη Βόρεια Θάλασσα.[16] Αλλά και μεσαίες δυνάμεις όπως το Πακιστάν που παρά τις στενές «αδελφικές» σχέσεις με τους Ταλιμπάν, δεν αποκλείεται να αποσταθεροποιηθεί το καθεστώς του από τις εδαφικές ή άλλες διεκδικήσεις των Ταλιμπάν. Αλλά και η θέση του σιιτικού Ιράν επηρεάζεται στην περιοχή. Mε ποιους τελικά θα συνεργαστούν οι Ταλιμπάν θα έχει άμεσες επιπτώσεις καθώς επαναφέρουν με το θεοκρατικό καθεστώς τους περισσότερο συγκεντρωτισμό και αυταρχισμό, όπου η δημοκρατία δεν έχει καμία θέση στην περιοχή θέτοντας σε κίνδυνο τις όμορες, αλλά και ευρύτερα τις ισλαμικές χώρες της Κεντρικής Ασίας απειλώντας τα ήδη αυταρχικά καθεστώτα τους.

Εξίσου αποτρόπαιες για τη Δύση υπήρξαν και οι τραγικές εικόνες από τον περιορισμό κατ’ οίκον στη Σαγκάη εξαιτίας της πανδημίας και τη σκληρή πολιτική της Κίνας. Ωστόσο τα δρακόντεια περιοριστικά μέτρα ανά τον κόσμο σε Ανατολή και Δύση έφεραν, εκατέρωθεν, καίρια πλήγματα στις αστικές ελευθερίες και στα δικαιώματα των πολιτών.

Η εγκατάλειψη της «ρεαλιστικής πολιτικής»- η αδήριτη ανάγκη εφεύρεσης μίας νέας

Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία επέφερε τρομακτικές συνέπειες καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται επηρεάζοντας άμεσα μεταξύ άλλων τη Γερμανία. Ενεργοποιήθηκαν γεωπολιτικά αντανακλαστικά, που η ευρωπαϊκή ήπειρο είχε λησμονήσει. Χαρακτηριστική είναι η αναθεώρηση της γερμανικής «ρεαλιστικής πολιτικής», που διαδέχτηκε την «ανατολική πολιτική» (ost politik), και αφορούσε τις σχέσεις της Δυτικής Γερμανίας επί Ψυχρού Πολέμου με την Ανατολική Ευρώπη και κυρίως την Ανατολική Γερμανία, αλλά και της «αλλαγής μέσω εμπορίου». Realpolitik σημαίνει την εφαρμογή πολιτικών και θέσεων που καθορίζονται από την ψυχρή λογική σύμφωνα με τις συνθήκες και τις ανάγκες που επικρατούν σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με στόχο το κέρδος μακριά από ιδεολογικούς ή ηθικούς φραγμούς. Ωστόσο, ο νεοεκλεγείς καγκελάριος  Όλαφ Σόλτς σε μία ιστορική, όπως χαρακτηρίστηκε, αλλά εν θερμώ ομιλία λίγες μέρες μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ανακοίνωσε «εξοπλισμούς μαμούθ για τον στρατό» ενώ έσπευσαν να δηλώσουν τη στήριξή τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης πλην του ακροδεξιού κόμματος.[17] Επίσης, ο Πρόεδρος Στάϊνμάιερ «αναγνώρισε λάθη στη διαχρονική γερμανική Ost politik, που προέβλεπε την προσέγγιση και την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία [….] « η προσήλωσή μου στον Nord Stream 2 ήταν λάθος». Προσθέτοντας ότι «αποτύχαμε στη δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού, στο οποίο περιλαμβάνεται και η Ρωσία. Αποτύχαμε με τη θέση μας να συμπεριλάβουμε τη Ρωσία σε μία κοινή αρχιτεκτονική ασφάλειας».[18] Ομοίως, αυτό το «ευρωπαϊκό σπίτι» οραματιζόταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ με την Περεστρόικα του, πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ κατά την οποία «η Ευρώπη είναι πραγματικά ένα κοινό σπίτι, όπου η γεωγραφία και η ιστορία έχουν συνυφάνει στενά τα πεπρωμένα δεκάδων χωρών και εθνών».[19] Απεναντίας, σήμερα κατά τον Φόλκερ Βάιξελ η Γερμανία «θα πρέπει να κάνει τρία πράγματα: Να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις την υποψηφιότητα προσχώρησης της Ουκρανίας στην ΕΕ, να βοηθήσει το Κίεβο στρατιωτικά και τέλος να επιταχύνει την ενεργειακή μετάβαση και κατά συνέπεια απεξάρτηση από τις εισαγωγές ρωσικής ενέργειας»,[20] που για την Ρωσία αποτελούν αιτία πολέμου.

Παρόλα αυτά, η πραγματιστική-ορθολογική γερμανική πολιτική και η αγαστή συνεργασία Γερμανίας Ρωσίας υπήρξε εκατέρωθεν επωφελείς, καθώς η Γερμανία εξασφάλιζε αφθονία ενεργειακών πηγών και ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην βιομηχανική της παραγωγής ενώ η Ρωσία διοχέτευε τα ενεργειακά της αποθέματα κυρίως μέσω της πολιτικής των αγωγών, στηρίζοντας την ανάπτυξή της. Ωστόσο, σαφής και πάγιος στρατηγικός στόχος των αγγλοσαξόνων[21] είναι να μην ενωθεί ποτέ η Ευρασία.[22] Πασχίζει ως σήμερα για την απεξάρτηση της Ευρώπης από τις ρωσικές ενεργειακές πηγές ενώ επιβάρυνε το κλίμα πριν την ρωσική εισβολή  η ακύρωση λειτουργίας του νέου αγωγού Nord Stream 2 μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, παρακάμπτοντας την Ουκρανία κατεξοχήν  χώρα διέλευσης ενεργειακών αγωγών. Η ρωσική εισβολή προκάλεσε την επίσημη αποκήρυξη της στενής συνεργασίας της Γερμανίας με τη Ρωσία. Αντιθέτως, η πρώην Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είναι πιο προσεκτική από τον διάδοχό της και καταδικάζει μεν την ρωσική επέμβαση, αλλά δεν ζητάει συγγνώμη για την πολιτική της έναντι του Πούτιν, επειδή θεωρούσε «ότι προς το συμφέρον της χώρας μου ήταν να βρούμε τρόπο συνύπαρξης [με τη Ρωσία]».[23]

Η επανένωση της Γερμανίας υπήρξε καταλυτική εξέλιξη.  Σε γενικές γραμμές τέθηκαν τότε τρία ζητήματα, που τηρουμένων των αναλογιών μοιραία επανέρχονται στο προσκήνιο: 1) αν η ενωμένη Γερμανία θα παραμείνει στη Δύση ή θα εξελιχθεί σε αυτόνομο πόλο στο διεθνές σύστημα, 2)  κατ’ επέκταση αν θα εκτοπίσει τις ΗΠΑ στην Ευρώπη ανατρέποντας τις ισορροπίες δυνάμεων και συγκεκριμένα της Βρετανίας και της Γαλλίας και 3)  «ως κυρίαρχος πόλος έλξης στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη θα οδηγηθεί η Γερμανία σε νέα σύγκρουση με την Ρωσία;».[24] Προφανώς τα ζητήματα αυτά δεν είναι παρωχημένα ούτε αυτονόητα, όπως θεωρούνται. Σε κάθε περίπτωση η Γερμανία για άλλη μία φορά στην ιστορία της θα πρέπει να αναμετρηθεί με το δίλημμα αν θα κινηθεί εντός ή εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου ή «ζωτικού χώρου». Μοιραία, η γερμανική βιομηχανία θα χρειάζεται πάντα φτηνούς ενεργειακούς πόρους, που βρίσκονται δίπλα της στη ρωσική επικράτεια από τις πανάκριβες υπερατλαντικές πηγές ενέργειας. Ακόμη και η πράσινη ανάπτυξη χρειάζεται έστω και επικουρικά τις βασικές πρώτες ύλες για την ομαλή λειτουργία της αγοράς, αλλά πάνω από όλα χρόνο για την ομαλή μετάβαση. Επιπλέον, η διαχρονικότητα των συνεπειών του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει ότι απαιτείται ορθολογική στρατηγική αντιμετώπιση και λεπτοί χειρισμοί των ζητημάτων που προκύπτουν, υπό την απειλή του πυρηνικού ολέθρου, που πάντα υφίσταται.

Ομοίως, η σκανδιναβική ουδετερότητα αιώνων ανήκει στο παρελθόν καθώς Φινλανδία και Σουηδία εντάσσονται στο ΝΑΤΟ. Με το σύνθημα «αδέσμευτοι σε περίοδο ειρήνης, ουδέτεροι σε περίοδο πολέμου» η Σουηδία απέφυγε να εμπλακεί ενεργά στον Ψυχρό Πόλεμο και παρά την επίσημη ρητορική εναντίον του ΝΑΤΟ ως «μία απειλητική πυρηνική συμμαχία που απορριπτόταν» μεν επισήμως υπήρχε μία «μυστική συμμαχία». Η διφορούμενη στάση του Σοσιαλδημοκράτη Πρωθυπουργού Ούλοφ Πάλμε αποτελούσε το επίσημο δόγμα ασφαλείας της Σουηδίας τουλάχιστον μέχρι την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1995. Κυρίως από το 2009 που δεσμεύεται από το άρθρο της ΕΕ περί αλληλεγγύης, όπου κάθε κράτος μέλος είναι υποχρεωμένο να βοηθήσει όποιο δεχτεί ένοπλη επίθεση, αν και όχι υποχρεωτικά με ένοπλα μέσα.[25]

Στο πλαίσιο αυτό θα χρειαστεί μία νέα «ρεαλιστική πολιτική» προσέγγιση,  όταν πρυτανεύσει η ψυχρή λογική, ώστε να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος αποφυγής του πυρηνικού ολοκαυτώματος. Πολιτικοί του διαμετρήματος ενός Κένεντι που αντιμετώπισε με σύνεση «την Κρίση της Κούβας»[26], από την απερίσκεπτη σοβιετική κίνηση να εγκαταστήσουν πυραύλους στην Κούβα υπό το καθεστώς Κάστρο, στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ. «Η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας ήταν ένα σημαντικό σημείο αλλαγής στην πολιτική των δύο υπερδυνάμεων, για την ύφεση και την αμερικανο-σοβιετική συνεργασία στο θέμα της μη διάδοσης» των πυρηνικών όπλων.[27] Ή ενός Αντενάουερ ή Βίλυ Μπάντ με την ανατολική πολιτική τους (Ost Politik) κατόρθωσαν ο Ψυχρός Πόλεμος να μην εξελιχθεί σε θερμοπυρηνικό. Σύμφωνα με την Ost Politik υπήρξε αλλαγή της γερμανικής στρατηγικής προσέγγισης της Δυτικής Γερμανίας με την Ανατολική Ευρώπη «μέσω της προσέγγισης», με τον ανατολικό τότε συνασπισμό. Σύμφωνα με τις Συμφωνίες του 1970 με την ΕΣΣΔ και με την Πολωνία, η Γερμανία συμφωνούσε σε συγκεκριμένες βασικές αρχές που ήταν η αποποίηση της βίας, ο σεβασμός των συνόρων στην Ευρώπη και εγκατάλειψη κάθε εδαφικής διεκδίκησης, αναγνωρίζοντας ότι μοιραία πάντα θα συνορεύουν. Συγχρόνως, στην διχασμένη τότε φιλελεύθερη και κομμουνιστική Ευρώπη ήταν δεδομένη η αμερικανική παρουσία. Επομένως, η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική της ασφάλειας όφειλε να προωθήσει ένα σύστημα ισορροπίας και να αποφύγει να επιλέξει την μία μόνο πλευρά, γι αυτό μια ρεαλιστική πολιτική ήταν αναγκαία.

Συνέπειες από την πανδημία και τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία

Η (οικονομική) παγκοσμιοποίηση και η επανάσταση της τεχνολογίας και της επικοινωνίας έφθειρε, αλλά δεν κατάργησε τα εθνικά σύνορα. Έδεσε όμως το παγκόσμιο χωριό με μία πρωτόγνωρη ελεύθερη διακίνηση αγαθών, κεφαλαίων και ανθρώπων, με όχημα μεταξύ άλλων και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Παρόλα αυτά, μία σειρά ραγδαίες ανακατατάξεις αλλάζουν τον κόσμο για μία νέα «Επανεκκίνηση» (Great Reset)[28] ενώ η αύξηση του πλούτου είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ακραία φτώχια, όπου η διευρυνόμενη ανισότητα μαστίζει τον κόσμο.[29] Ένα από τα ζοφερά σενάρια για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης σύμφωνα με τις προβλέψεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι ότι η παγκοσμιοποίηση «δεν μπορεί να θεωρείται πλέον δεδομένη» και ίσως θα εξελιχθεί σε έναν «αυταρχικό κόσμο», που θα τον συνοδεύσει ένας πραγματικός και ψηφιακός κατακερματισμός εξαιτίας της εσωστρέφειας και της οικονομικής ανεξαρτησίας, όπου θα αποκλίνει σταδιακά η  γνώση και θα παρατείνεται η στασιμότητα.[30] Αφενός η πανδημία με τους αυστηρούς περιορισμούς στις μετακινήσεις ανθρώπων και αγαθών και αφετέρου οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας επέφεραν καίριο χτύπημα στην πορεία της ελεύθερης αγοράς.

Στην οικονομική διπλωματία ως μέσο άσκησης πολιτικής «οι αρνητικές κυρώσεις» στοχεύουν στο να αποτρέψουν την υιοθέτηση μίας πολιτικής, που δεν ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του κράτους, που ασκεί την επιρροή.[31] Στην πραγματικότητα όμως οι κυρώσεις συχνά επιστρέφουν σαν μπούμερανγκ στο κράτος που τις επιβάλλει προκαλώντας εξίσου αν όχι και σημαντικότερη βλάβη στην οικονομία του. Οι δυτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας,  επέφεραν τα αντίθετα αποτελέσματα[32], όπου εμφανίζονται σημάδια πιθανής ύφεσης[33] και κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών / Bear Market[34]. Η αγορά-αρκούδα αφορά την αγορά, όπου οι τιμές όλων ή ορισμένων ομάδων χρεογράφων πέφτουν ή αναμένεται ότι θα πέσουν και η κατάσταση αυτή συνοδεύεται, από έντονη απαισιοδοξία για το μέλλον της αγοράς. [35] Οι κυρώσεις δεν έπληξαν τη Ρωσία ενώ είναι οδυνηρές για τη Δύση απειλώντας με παγκόσμια ύφεση και μετατροπή σε αγορά-αρκούδα καθώς, όπως ομολογεί και ο αγγλικός Economist η ρωσική οικονομία ανακάμπτει[36], παρά τις δρακόντειες κυρώσεις της Δύσης.[37] Επιπλέον, μια σειρά από χώρες ωφελούνται από τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία, αφενός η Κίνα που αποκτά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα από τις φτηνές πρώτες ύλες κυρίως έναντι της Γερμανίας, η Ινδία, το Ιράν, αλλά και η Τουρκία που φιλοδοξεί να παίξει μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή πατώντας ως «επιτήδειος ουδέτερος», σε δύο βάρκες.

Σύνοψη  

Α)Η παγκοσμιοποίηση πλήττεται ανεπανόρθωτα και οι ανοικτές αγορές με τα ανοικτά σύνορα συρρικνώνονται με το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και του εθνικού συμφέροντος, όπου αναδύονται και πάλι οι εθνικές ταυτότητες και η υπεράσπισή τους.

Β) Οικονομικές συνέπειες  πλήττουν τους παίκτες που βρίσκονται σε υπερ-επέκταση και πρωτίστως την Κίνα με τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού, που χρειάζεται σταθερές συνθήκες και ειρήνη για να ευδοκιμήσει.

Γ) Τα ανθρώπινα δικαιώματα στον καιρό της πανδημίας δέχτηκαν καίριο πλήγμα παγκοσμίως ενώ οι τρομακτικές εικόνες από τη Σαγκάη με τους απελπισμένους έγκλειστους να μεταφέρονται με βίαιο τρόπο στους ειδικούς χώρους νοσηλείας κάνουν το γύρο του κόσμου

Δ) Οι οικονομικές κυρώσεις στοχεύουν κατευθείαν στην κατάρρευση του καθεστώτος Πούτιν και των αυταρχικών καθεστώτων που οικοδομήθηκαν στα ερείπια του σοβιετικού κόσμου, άρα επιδιώκονται και αναμένονται πολιτικές ανακατατάξεις,  με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ε) Η απειλή χρήσης πυρηνικών επιφέρει ευρύτερη ανασφάλεια σε συνδυασμό με τις επιμέρους κρίσεις στο διεθνές γίγνεσθαι, σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ: υγειονομική κρίση, από την πανδημία, επισιτιστική κρίση, ενεργειακή κρίση από τις κυρώσεις εναντίον της προμήθειας πρώτων υλών και υδρογονανθράκων από τη Ρωσία, οικονομική κρίση, τόσο στον τραπεζικό τομέα όσο και ευρύτερα στην παγκόσμια οικονομική σταθερότητα των ανοικτών συνόρων.

ΣΤ) Κατά τον Αμερικανό Πρόεδρο «η Ρωσία προκάλεσε κάτι που δεν περίμενε: Οι δημοκρατίες όλου του κόσμου αναζωογονήθηκαν».[38]

Ωστόσο, «Οι  δημοκρατίες δεν εξευγενίζουν πάντα τις κοινωνίες -πάντα όμως είναι ενδεικτικές για την υγεία των κοινωνιών στις οποίες λειτουργούν».[39]

Δημοκρατία σε Δύση και Ανατολή εν μέσω πανδημίας

Για τον Αμερικανό Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι   «η μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό» στην ιστορική, όπως χαρακτηρίστηκε ομιλία του στη Βαρσοβία, όπου «θα έχουμε ένα διαφορετικό μέλλον, ένα λαμπρότερο μέλλον, ριζωμένο στη δημοκρατία και τις αρχές, την ελπίδα και το φως, την ευπρέπεια και την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τις δυνατότητές της».[40] Ωστόσο, στην κινούμενη άμμο του διεθνούς γίγνεσθαι αναβιώνουν μεγαλοϊδεατισμοί και αυτοκρατορικές μνήμες ενώ αναδύεται συχνά η νοσταλγία ενός πάλαι ποτέ ένδοξου παρελθόντος, όπως μετά το επεισοδιακό διαζύγιο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση με το περίφημο BREXIT το σύνθημα που κυριαρχεί είναι η «Παγκόσμια Βρετανία» (Global Britain).[41] Αλλά και η Ρωσία ανακάμπτει και φιλοδοξεί να ανακτήσει τα ερείσματα που είχε επί ΕΣΣΔ, αλλά και πιο πίσω ως Τσαρική Ρωσία. Συγχρόνως, η Τουρκία φιλοδοξεί να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ο αμφιλεγόμενος ηγέτης της να αντικαταστήσει την κεμαλική δυτικόστροφη Τουρκία με το πάλαι ποτέ Χαλιφάτο της που θα ηγείται του σουνιτικού μουσουλμανικού κόσμου. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα τότε το σημαντικότερο αντίδοτο στους μεγαλοιδεατισμούς και τους επικίνδυνους εθνικισμούς που προβάλλουν τη μισαλλοδοξία και την εξόντωση του αντιπάλου -εχθρού όπως ο «λευκός τίγρης» είναι τα δημοκρατικά καθεστώτα που μπορούν να προλάβουν μεγαλοιδεατισμούς. Εν αντιθέσει με τα απολυταρχικά καθεστώτα που δεν λειτουργούν οι θεσμοί, που ανακόπτουν «απονενοημένα διαβήματα».[42]

Εντούτοις, στην Ανατολή από την αρχαιότητα ο αυταρχισμός αποτελούσε ανέκαθεν τον τρόπο διακυβέρνησης αυτοκρατοριών ή και ισχυρών κρατών που με σιδερένια πυγμή διατηρούσαν τη συνοχή τους αποτρέποντας φυγόκεντρες εθνοτικές, φυλετικές ή θρησκευτικές αποσχίσεις. Αυτό εξηγεί ως ένα βαθμό γιατί οι νέες εύρωστες δυνάμεις που αναδύονται σήμερα από την Ανατολή, όπου μεταφέρθηκε το «παγκόσμιο εργαστήριο» διεκδικούν να έχουν λόγο στο παγκόσμιο σύστημα προσηλωμένες στον τομέα της ανάπτυξης και της προώθησης των εθνικών τους επιδιώξεων, εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, που λειτουργούν συγκεντρωτικά αν όχι απολυταρχικά καταπατώντας κάθε έννοια ελευθερίας της έκφρασης και αντιπολιτευτικής διάθεσης.

Απεναντίας, η κατάσταση της παγκόσμιας δημοκρατίας για το 2022 κάθε άλλο παρά ακμαία είναι καθώς η σταδιακή άρση των περιορισμών της πανδημίας, δεν είναι βέβαιο ότι θα επαναφέρει τη δημοκρατία, στο προηγούμενο επίπεδο. Σύμφωνα με την φετινή έκθεση του Economist Intelligence Unit[43] ο δείκτης δημοκρατίας βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο από το 2006 που άρχισε να καταγράφεται, γεγονός που αποδίδεται εν μέρει στους περιορισμούς της πανδημίας που είδε πολλές χώρες να αγωνίζονται να εξισορροπήσουν τη δημόσια υγεία με την προσωπική ελευθερία. Η πτώση αποδίδεται στην πανδημία και εικάζεται ότι καθώς αίρονται σταδιακά οι περιορισμοί της πανδημίας, θα επιστρέφει και η δημοκρατία, αν και μόνο το 46% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε «κάποιου είδους» δημοκρατία. Στην αντίστοιχη περσινή Έκθεση του 2021 ο δείκτης «έδειχνε» την πρόκληση για την Κίνα και αναρωτιόταν εάν η Δύση θα έπρεπε να ανησυχεί, καθώς και τι μέτρα θα έπρεπε να ληφθούν. [44]

Παράλληλα, εν μέσω της ρωσικής επέμβασης η Ουκρανία ζήτησε την αποπομπή της Ρωσίας από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών.[45]  Η Ρωσία ήταν μέλος του Συμβουλίου από το 2006 με διακοπτόμενη θητεία, που θα έληγε το 2023 ενώ η Ουκρανία είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου κατά την περίοδο αυτή. Η πρόταση αποπομπής της Ρωσίας υπερψηφίστηκε ενώ η ίδια αποχώρησε από το Συμβούλιο, καθώς η συμμετοχή της ανεστάλη.[46] Η ψηφοφορία αποπομπής όμως όπου 93 χώρες ψήφισαν υπέρ, 24 εναντίον και 58 απείχαν είναι ενδεικτική της μη καθολικής καταδίκης της Ρωσίας. Καταψήφισαν οι χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, που δεν ξεχνούν ότι χρωστούν την ανεξαρτησία τους από το αποικιακό καθεστώς της Δύσης στην Σοβιετική Ρωσία ενώ απείχαν αραβικές χώρες, όπως η Αίγυπτος.  Καταψήφισαν ή απείχαν οι χώρες μέλη του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO)[47], και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης[48] (SCO), των BRICS[49], αλλά και ορισμένες χώρες του ASEAN.[50]

 Σχήμα 1: Ψηφοφορία στον ΟΗΕ για αποπομπή της Ρωσίας από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Πηγή:https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/psifoforia-ston-oie-oi-xores-me-to-75-tou-plithysmou-tou-planiti-stiriksan-i-arnithikan-na-psifisoun-kata-tis-rosias/

Η ισχύς εν τη ενώσει Ρωσίας και Κίνας και άλλων παικτών στο πνεύμα της Σαγκάης

Κίνα και Ρωσία διατείνονται με κοινή τους δήλωση πριν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ότι επιδιώκουν  ένα γνήσιο πολυπολικό και δίκαιο σύστημα διεθνών σχέσεων.[51] Οι σχέσεις των δύο χωρών αποκτούν προοδευτικά στρατηγική σημασία παρά τις εδαφικές, ενίοτε και ιδεολογικές διαφορές τους αφενός εξαιτίας της ανάγκης δημιουργίας κοινού μετώπου έναντι της Δύσης και αφετέρου για την διεύρυνση και ενίσχυση των εθνικών τους στόχων. Κατά τον Κινέζο πρέσβη στην Ρωσία Zhang Hanhui «πρέπει να βάλουμε τέλος μια για πάντα στην ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών, με την αιώνια επιθυμία τους να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις κυρίαρχων κρατών». Στο πλαίσιο της συνεργασίας τους αναπτύσσουν διάφορα εργαλεία και περιφερειακούς μηχανισμούς, όπως ο Οργανισμός (Συνεργασίας της Σαγκάης-SCO), οι BRICS, που σύμφωνα με τον Κινέζο Πρόεδρο συζητείται η διεύρυνσή τους με επικρατέστερη την ένταξη και της Αργεντινής.[52] Σύμφωνα με την εφημερίδα Pravda «ο Οργανισμός θα γίνει το νέο οικονομικό και πολιτικό κέντρο του κόσμου».[53] Ο Οργανισμός ως μηχανισμός της κινεζικής στρατηγικής συμβάλει στον συνασπισμό των περιφερειακών δυνάμεων στο πλαίσιο της αρχής της ισχύς εν τη ενώσει απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε αμυντικό συνασπισμό. Διατείνεται ότι επιδιώκει την ενεργητική συμμετοχή στην οικοδόμηση ενός πολυκεντρικού δημοκρατικού (;) συστήματος στις Διεθνείς Σχέσεις[54] ενώ υπογραμμίζεται η προσήλωση στις αρχές και τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών.[55] Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας – Κίνας στηρίζει τις πολυμερείς σχέσεις και συμφωνίες γενικού ή ειδικού σκοπού, όπως αποτυπώνεται στην κοινή δήλωση των δύο προέδρων. Η Ρωσία προωθεί τα ευρασιατικά της σχέδια με την Ευρασιατική Ένωση (EAU) και τον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO) ενώ η Κίνα τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού και όχημα τον Οργανισμό για την πολυδιάστατη παγκοσμίου βεληνεκούς στρατηγική της.[56] Ο αγγλοσαξονικός εφιάλτης της προσέγγισης Ρωσίας-Κίνας είναι μία πραγματικότητα.[57] Η Ρωσία φτιάχνει γέφυρες με την Κίνα καθώς η Δύση προσπαθεί να αποκόψει την Ρωσία από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Χαρακτηριστική είναι η γέφυρα οχημάτων στον ποταμό Αμούρ, που μόλις δόθηκε σε κυκλοφορία ενώ ετοιμάζεται και η πρώτη σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Ρωσίας-Κίνας, εντός του Νέου Δρόμου του Μεταξιού.[58] Το γιγαντιαίο και φιλόδοξο κινεζικό όραμα που εκτείνεται σχεδόν σε όλο τον πλανήτη είναι ταυτόχρονα και ευάλωτο σε επιθέσεις ή δυσλειτουργίες  και απαιτεί ειδικούς διπλωματικούς χειρισμούς, αλλά και κάθε μέσο που θα εξασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία του. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται ως ένα βαθμό και ο κινεζικής εμπνεύσεως Οργανισμός και αποτελεί πυλώνα της στρατηγικής σχέσης Ρωσίας-Κίνας για να αντιμετωπίζονται από κοινού οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά και να ισχυροποιούν τη θέση τους στο διεθνές γίγνεσθαι. Ωστόσο, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του Νέου Δρόμου του μεταξιού, όπου δεν φέρνει πρόοδο για τις χώρες διέλευσης, αλλά υπέρογκα χρέη[59] και απειλή χρεοκοπίας προκαλώντας αντιδράσεις.[60]

Ειδικότερα, ο Οργανισμός περιλαμβάνει πολιτικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς τομείς. Οι BRICS αφορούν περισσότερο τις οικονομικές σχέσεις ενώ  ο Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας -CSTO, υπό την αιγίδα της Ρωσίας ενεργοποιήθηκε στο Καζακστάν. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Τοκάγιεφ αν και σπούδασε και έχει ιδιαίτερους δεσμούς με την Κίνα, εντούτοις, στράφηκε στην Ρωσία για ενισχύσεις, και πράγματι διασώθηκε χάρις στην έγκαιρη και άμεση επέμβαση της Ρωσίας μέσω του CSTO (που δεν συμμετέχει η Κίνα). Εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο όμως είναι ότι τότε την προεδρία είχε η Αρμενία δυσανασχετεί από τη μη στήριξη της στον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, παραχωρώντας εδάφη, στο Αζερμπαϊτζάν.

Ειδικότερα: τα κυριότερα κράτη μέλη του Οργανισμού

  • Ρωσία: αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα εξισορρόπησης μεταξύ των διαχρονικά τεταμένων σχέσεων μεταξύ Κίνας και Ινδίας. Μέσω του Οργανισμού σταθεροποιεί τη θέση της και διατηρεί τα ερείσματά της στον παλαιό σοβιετικό χώρο μέσω της Ευρασιατικής Ένωσης της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας και του Οργανισμού.
  • Κίνα: εκτεθειμένη με την υπερ-επέκταση στο γιγαντιαίο χερσαίο και υδάτινο Νέο Δρόμο του Μεταξιού, αλλά και με την πανδημία, η κρίση στην παγκοσμιοποίηση δυσχεραίνει την οικονομική της ανάπτυξη.[61] Ελλοχεύει ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης του καθεστώτος της εάν πληγεί η οικονομική της ευρωστία. Αρνείται να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία ενώ η ρητορική της εξελίσσεται και πιο επιθετική απέναντι στη Δύση, με αιχμή του δόρατος το φλέγον ζήτημα της Ταιβάν.
  • Ινδία: ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή μέλος του Οργανισμού αλλά και της Ομάδας του QUAND (ΗΠΑ, Αυστραλία, Ιαπωνία και Ινδία) και θεωρείται ότι η AUKUS είναι ο σκληρός πυρήνας της[62], αλλά η Ινδία δεν συμμετέχει. Από το 2017 είναι πλήρες μέλος του Οργανισμού. Έχει σοβαρές συνοριακές διαφορές τόσο με την Κίνα όσο και με το Πακιστάν. Επομένως, δεν θα θελήσει να πάει απέναντι από τους δύο θανάσιμους εχθρούς της, αλλά δεν μπορεί να χάσει τα ερείσματά της στη Δύση. Μάλλον θα εξελιχθεί σε μήλον της έριδος μεταξύ Ανατολής και Δύσης ενώ παρακαταθήκη αποτελεί ότι στον Ψυχρό Πόλεμο ανήκε στο κίνημα των Αδεσμεύτων και δεν εντάχθηκε σε κανένα από τα δύο μπλοκ.
  • Ιράν: Το Ιράν βγαίνει από τον απομονωτισμό της Δύσης με την πρόσφατη ένταξή του στον Οργανισμό. Είναι πολύτιμη η συμβολή του στην αντιμετώπιση των δυτικών κυρώσεων. Έχει σημαντική επιρροή στην περιοχή με τρομοκρατικές και μη ομάδες κρούσης ενώ μονίμως βρίσκεται σε επιφυλακή.
  • Το Πακιστάν, αποτελεί το πετράδι του στέμματος για το δρόμο του μεταξιού με το λιμάνι του το Γκουαντάρ, αλλά θα δεχτεί ισχυρές πιέσεις από τις ΗΠΑ για να στραφεί προς τη Δύση. Πρόσφατα ο στρατός ξαναβγήκε στους δρόμους,[63] ενώ το παρελθόν του με τα αναρίθμητα πραξικοπήματα και τις δολοφονίες πολιτικών προσώπων καθιστούν ακόμη δυσχερέστερη την σταθερότητα του καθεστώτος.

Συμπεράσματα

Στο πλαίσιο αυτό είτε κοιτάζει κανείς το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο αναδεικνύεται το αδιανόητο, αλλά υπαρκτό ζοφερό ενδεχόμενο Ρωσία και Δύση να προετοιμάζονται για παρατεταμένη σύγκρουση και μάλιστα, χωρίς να αποκλείουν ή μάλλον να υπογραμμίζουν εκατέρωθεν, ακόμη και την χρήση πυρηνικών όπλων, έστω και μεσαίας εντάσεως. Ο Ζυλιέν Φρέντ στην εισαγωγή του «Περί του πολέμου» του Κλαούσεβιτς αναφέρει ότι, «ο απόλυτος πόλεμος χαρακτηρίζεται από έναν ολοκληρωτικό αγώνα, απελευθερωμένο, από συμβατικές περιστολές και παραδομένο στην καθαρή βία. Τις περισσότερες φορές ιδίως όταν ο πόλεμος ξεσπά μεταξύ δύο εθνών ή δύο ομάδων εθνών, που ανήκουν στο ίδιο σύστημα οι πολιτικοί λόγοι εμποδίζουν την ώθηση στα άκρα». [64] Απεναντίας, στο μέτωπο που άνοιξε μεταξύ Ρωσίας και Δύσης δεν φαίνεται να αποδίδουν οι προσπάθειες κατάπαυσης του πυρός. Επιπλέον, «ο «λαμβάνων τις αποφάσεις» στην εθνική πολιτική είναι προφανώς όχι ένα συμφεροντολογικό άτομο, αλλά μία ετερογενής συσσωμάτωση μεγάλων οργανισμών και πολιτικών παραγόντων».[65] Στη «δικτυωμένη εποχή μας» τα κοινωνικά δίκτυα[66] παίζουν κρίσιμο ρόλο στη λήψη αποφάσεων και παρεμβάσεων. Γι αυτό χρειάζονται ικανές και έμπειρες ηγεσίες, αλλά και χειρουργικοί χειρισμοί, ώστε να μην ξεφύγει η κρίση σε μη αναστρέψιμες ατραπούς.

Ο «Ναντιόνοφ»[67]  με ενισχυμένες υβριδικές δυνάμεις προετοιμάζεται για τη νέα αναμέτρηση. Εάν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα όμως δεν θα πρόκειται για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο, αλλά για έναν κατευθείαν Θερμό (πυρηνικό) πόλεμο και απαιτείται σωφροσύνη από όλες τις πλευρές. Το φάντασμα του «λευκού τίγρη» επέστρεψε στον ευρωπαϊκό τόπο του εγκλήματος, για μία ακόμη φορά. Ποιος όμως είναι ο λευκός τίγρης. Είναι οι ΗΠΑ που αποσύρθηκαν ταπεινωμένες από το Αφγανιστάν και ανασυντάσσονται. Είναι η Ρωσία που σαν πληγωμένη αρκούδα δεν συνήλθε ακόμη από το σύνδρομο της κατάρρευσης του σοβιετικού κόσμου της. Μήπως είναι η Κίνα που με την βίαιη καταστολή στην εξέγερση στην πλατεία Τιεν Ανμεν, απέφυγε τη διάλυση και «προσπαθεί να περάσει τον ποταμό, προσέχοντας όμως τις πέτρες».[68] Έκτοτε «η πορεία της Κίνας στον 21ο αιώνα συχνά περιγράφεται σαν μία πάλη μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ κρατικού καπιταλισμού και ελεύθερης αγοράς».[69] Αργά αλλά σταθερά εξαπλώνεται αθόρυβα με την οικονομική της ήπια ισχύ. Προσαρτά και χρεώνει στο άρμα της μικρές και μεσαίες χώρες περιμένοντας την πρωτοκαθεδρία στον κόσμο, ως ώριμο φρούτο.  Ένα είναι σίγουρο ότι μαζεύτηκαν «πολλοί τίγρεις» στον κόσμο και σύμφωνα με μία κινεζική παροιμία σε ένα βουνό δεν χωράνε δύο τίγρεις,[70] πόσο μάλλον περισσότερες.

Ωστόσο, η γερμανική «ρεαλιστική προσέγγιση» με τη Ρωσία  και η ενεργειακή υπερ-εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία πιθανόν αντανακλά το αρχικό διακύβευμα της επανένωσης της Γερμανίας ως δικλείδα ασφαλείας, για να μην ξαναέρθουν σε σύγκρουση. Η προσέγγισης με τη Ρωσία εν μέσω ψυχρού πολέμου εκ του αποτελέσματος κρίνεται επιτυχημένη, καθώς ο Ψυχρός πόλεμος δεν μετατράπηκε σε θερμό.  Σήμερα χρειάζεται πιθανόν μια νέα «Ost Politik» κι ένας ηγέτης του διαμετρήματος του Αντενάουερ ή του Βίλυ Μπράντ για να ξαναβάλει την ευρωπαϊκή, αλλά και ευρύτερα την παγκόσμια πολιτική της ασφάλειας και της σταθερότητας στις ράγες της ειρήνης και της ευημερίας.  Στο βιβλίο «The Next Civil War» ο Καναδός συγγραφέας Stephen Marche αναφέρει ότι «θα ήταν ψέμα, κακό ψέμα, να πούμε ότι το αμερικανικό πείραμα δεν έδωσε στον κόσμο ένα ένδοξο και υπερβατικό όραμα για τα ανθρώπινα όντα: ότι αξίζουν να επιβεβαιωθούν μέσω των διαφορών τους και είναι ζωτικής σημασίας οι αντιφάσεις τους. Αυτό εξακολουθεί να είναι ένα όραμα της ανθρώπινης ύπαρξης για το οποίο αξίζει να αγωνιστούμε».[71] Ωστόσο, το φάντασμα του πολέμου πλανάται πάνω από την ανθρωπότητα προφανώς, γιατί έχει καιρό να το συναντήσει και ξέχασε την αποτρόπαια όψη του.

Η ταπείνωση μίας δύναμης (Ρωσία) έχει αποδειχτεί ιστορικά εξαιρετικά επικίνδυνη, με αρκετά ευρωπαϊκά παραδείγματα, όπως η ταπείνωση της Γαλλίας έθρεψε ένα Ναπολέοντα και της Γερμανίας έναν Χίτλερ. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι πιθανή απομάκρυνση Πούτιν, θα φέρει στην εξουσία έναν βολικό για τις δυτικές επιδιώξεις Γκορμπατσόφ ή ευήθη  Γιέλτσιν. Ο ευρασιατικός παράγοντας με ηγέτη την Κίνα, που γνωρίζει ότι είναι ο επόμενος στόχος της Δύσης δεν θα αφήσει την Ρωσία να καταρρεύσει ενώ και για την Ινδία μία ισχυρή Ρωσία προσδίδει ισορροπία στην αιώνια αντιπαλότητα της με την Κίνα και το Πακιστάν. Προφανώς, το Ιράν επίσης θα συμβάλει στη διατήρηση της ισχυρής παρουσίας της Ρωσίας, αλλά και άλλοι δυσαρεστημένοι παίκτες από τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Σλαβόι Ζιζεκ «ο πέμπτος καβαλάρης» της «Αποκάλυψης», «αν θέλετε, είμαστε εμείς οι ίδιοι». Το αν θα καταστραφούμε ή θα σωθούμε εξαρτάται από εμάς και θα πρέπει να «αντισταθούμε στον πειρασμό να δοξάσουμε τον πόλεμο», στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία, που συχνά δεν ξέρουμε καν σε τι χέρια θα καταλήξουν, «ως μία ουσιαστική εμπειρία που θα μας βγάλει από τον εφησυχασμένο καταναλωτικό ηδονισμό μας», μίας συβαριτικής Δύσης.[72] Στα Οκτώ θαύματα του Οργανισμού (8 Wonders of SCO) περιλαμβάνεται και το άγαλμα της ενότητας, που βρίσκεται στην Ινδία. Είθε να επιτευχθεί η πολυπόθητη ενότητα στον κόσμο, πριν ο γαλάζιος πλανήτης μετατραπεί σε γκρίζο. Εξάλλου, σύμφωνα με τον Λου Σουν, διάσημο κινέζο συγγραφέα: « η ελπίδα μοιάζει με μονοπάτι στην εξοχή: στην αρχή δεν υπάρχει, όμως απ’ τη στιγμή που οι άνθρωποι αρχίζουν να περνούν από εκεί, το μονοπάτι χαράσσεται».[73]

[1] «Γερμανία: Ιστορική ομιλία Σόλτς στη Βουλή-Ανακοίνωσε εξοπλισμούς μαμούθ για το στρατό»,  εφ. Ημερησία, 27.2.2022

[2] Από το βιβλίο του Mortimer Thomas, Every Man His Own Broker όπου τον 17ο αιώνα οι κυνηγοί επιχειρούσαν να πουλήσουν τη γούνα μιας αρκούδας πριν την πιάσουν. Ομοίως, πουλάνε οι χρηματιστές μετοχές σήμερα.  Άρη  Κατσίδη, «Τι είναι οι Bear Markets και πως τις αναγνωρίζουμε», 7.4.2020, Offline Post

[3] Πρόκειται εδώ στο παρόν άρθρο για αναθεωρημένη εκδοχή προηγούμενης δημοσίευσης στο ΙΔΟΣ, Παπαρούνα Παναγιώτα, «Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης: Από το πνεύμα της Σαγκάης στο πνεύμα του λευκού τίγρη (;)», ΙΔΟΣ, 16.9.2017 https://drive.google.com/file/d/0B8_1lDT4phjxZFYzei1jNTItODg/view?resourcekey=0–mvMeFq-h1geD9Vt9dm9YA

[4] Αφορά τον νέο τρόπο ανάπτυξης περιφερειακών οργανισμών όπως ο Οργανισμός, με όχημα την αρχή της μη παρέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα και ανοχή στα αυταρχικά καθεστώτα των κρατών μελών τους ως προς τον εκδημοκρατισμό τους.

[5] σύγχρονη ρωσική πολεμική ταινία.

[6] Η ανάδυση νέας δύναμης σήμερα η Κίνα τότε η Αθήνα, αντιμετωπίζεται ως απειλή από την ισχύουσα υπερδύναμη όπως τότε η Σπάρτη και τώρα οι ΗΠΑ. Allison Graham, Σε τροχιά πολέμου: μπορούν ΗΠΑ και Κίνα να αποφύγουν την Παγίδα του Θουκυδίδη;, εκδ. Πεδίο, Αθήνα 2020,σελ.11

[7] «Νόαμ Τσόμσκι: Πλησιάζουμε το πιο επικίνδυνο σημείο στην ιστορία της ανθρωπότητας-Τι είπε για τον πόλεμο στην Ουκρανία», Ethnos.gr, 11.4.2022

[8] Zbigniew Brzezinski, Η Μεγάλη Σκακιέρα: Η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές, εκδ. Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 1997,σελ.208

[9] «Πούτιν για οικονομία: Δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη της Σοβιετικής Ένωσης», Ναυτεμπορική, 9.6.2022

[10] «Ρωσία: Αποστολή στρατευμάτων στο Τατζικιστάν για ενίσχυση των συνόρων με το Αφγανιστάν: Η Μόσχα επιχειρεί να ενισχύσει στρατιωτικά τον σύμμαχό της στην Κεντρική Ασία», εφ. Καθημερινή, 11.9.2021

[11] Indo-Pacific Strategy of The United States, The White House Washington,  February 2022

[12] «The American role in the region must be more effective and enduring than ever».

[13] Γιώργου Σκαφιδά, «Ένας χρόνος Μπάϊντεν στην εξουσία: Αφγανιστάν, πληθωρισμός, πανδημία και πόλωση», εφ. Η Καθημερινή,  19.1.2022

[14] Edward Luce, «Financial Times: Οδεύει προς εμφύλιο πόλεμο η Αμερική;», 3.6.2022, Euro2day.gr

[15] Έβαν Όσνος, Η εποχή της φιλοδοξίας: το παιχνίδι της τύχης, της αλήθειας και της πίστης, σε μία Κίνα που μεταμορφώνεται, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης Προοπτικές, 2018, σελ.33

[16] «Κοσμογονία» με νέα εμπορική οδό από την Ρωσία στην Ινδία μέσω Ιράν: Την ώρα που οι δυτικές κυρώσεις αποτυγχάνουν η Ασία συσπειρώνεται», NewsBreak.gr 15.6.2022

[17] «Γερμανία: Ιστορική ομιλία Σόλτς στη Βουλή -Ανακοίνωσε εξοπλισμούς μαμούθ για το στρατό», εφ. Ημερησία, 27.2.2022

[18] Δήμητρα Κυρανούδη, «Στάϊνμάιερ: Λάθος η προσήλωσή μου στον Nord Stream 2», DW, 4.4.2022]

[19] Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, Περεστρόϊκα: Νέα σκέψη για τη χώρα μας και τον κόσμο, εκδ. Α.Α. Λιβάνη-Νέα Σύνορα, Αθήνα, 1987, σελ.347

[20] Κρίστοφ Χάσελμπαχ, «Χάνει η Γερμανία τον ηγετικό ρόλο στην ΕΕ λόγω Ουκρανίας;», DW, 21.5.2022,]

[21] «Nord Stream 2- Ο αγωγός του Πούτιν που παρέλυσε τη Δύση» (Ανάλυση του Gardian) στο in.gr 24.12.2021

[22] Nicholas J. Spykman, Η Γεωγραφία της Ειρήνης, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2004, σελ.16

[23] «Η Μέρκελ καταδικάζει την ρωσική εισβολή, αλλά δεν ζητάει συγγνώμη για την πολιτική της έναντι του Πούτιν: Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης της πρώην καγκελαρίου σε δημοσιογράφου του Spiegel»,εφ. Καθημερινή, 8.6.2022

[24] Χαράλαμπος Παπασωτηρίου, «Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η επανένωση της Γερμανίας και η Νέα Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική Ασφάλειας», Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης , τχ.5, Απρίλιος 1995, σελ.41

[25] Pauline Neuding, « Το τέλος της σκανδιναβικής ουδετερότητας: Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και το ΝΑΤΟ», Project Syndicate-  Ot.gr, 11.5.2022

[26] Graham Allison & Philip Zelikow, Η κρίση της Κούβας : Η ουσία της απόφασης, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2006, σελ.33

[27] Θάνος Π. Ντόκος, Αναζητώντας την Ειρήνη: Μέτρα για τη Διεθνή Ασφάλεια και τη μη διασπορά των πυρηνικών όπλων, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1992, σελ.65

[28] Klaus Schwab, «Now is the time for a` great reset`», 3.6.2020

[29]«Αυξήθηκαν οι κροίσοι και η ακραία φτώχεια», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25.5.2022

[30] Τάνια Μποζανίνου, «Τέσσερα σενάρια για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης», ΤΟ ΒΗΜΑ, 2.6.2022

[31] Χαράλαμπος Τσαρδανίδης, Οικονομική Διπλωματία, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2018,σελ.97

[32] «Μια τρύπα στο…πετρέλαιο: Οι κυρώσεις δεν κατάφεραν να σταματήσουν τον Πούτιν (πίνακες)», Newmoney.gr 1.6.2022

[33] Τζούλη Καλημέρη, «Wall Street: Στο κατώφλι της bear market αναζητά σωσίβιο-Θα αναλάβει και πότε δράση η Fed»,  Ot.gr 22.5.2022

[34] “Πτωτικά έκλεισε η Wall Street.Η αγορά δεν κατάφερε να βγει από τη bear market», 1.6.2022, OT.gr

[35]Thomas Mortimer, Every Man His Own Broker, σελ.49-50

[36] «Ρωσία: Μεγάλα τα οφέλη της από τη διεθνή επισιτιστική κρίση: περιζήτητα και σε αυξημένες τιμές τα σιτηρά της 1,9 δις δολ. στα ταμεία της», Bloomberg- εφ. Καθημερινή, 25.5.2022

[37] «Ρωσία: Η οικονομία της χώρας στέκεται ξανά στα πόδια της- Η κατάρρευση της οικονομίας της Ρωσίας παρά τις αυστηρές κυρώσεις της Δύσης δεν έχει έρθει», OT.Gr, 10.5.2022

[38] «Μπάϊντεν: Για όνομα του Θεού ο Πούτιν δεν μπορεί να μείνει στην εξουσία», εφ. Καθημερινή, 26.3.2022

[39] Robert D. Kaplan, Η επερχόμενη αναρχία, εκδ. Ροές, Αθήνα 2001, σελ.100

[40] «Ιστορική ομιλία Μπάιντεν από τη Βαρσοβία: Είμαστε στο πλευρό σας -Ζούμε τη μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό», Hellenic Journal, 26.3.2022

[41] Global Britain: delivering on our international ambition-This page brings together the main documents that set out the government’s vision for Global Britain, https://www.gov.uk/government/collections/global-britain-delivering-on-our-international-ambition  [ανακτήθηκε 12.6.2022]

[42] Edoardo Campanella, « Η νοσταλγία πεθαίνει τελευταία- Η πολιτική της νοσταλγίας ποικίλλει σημαντικά μεταξύ δημοκρατικών και αυταρχικών πλαισίων», Project Syndicate-Ot.gr 12.5.2022

[43] «Economist Intelligence Unit:  «Αγκομαχά», η δημοκρατία, φταίνε και τα lockdown», ΟΤ.gr 10.2.2022

[44] A report by EIU : Democracy Index 2021 : The China challenge», Economist Intelligence

[45] UN General Assembly votes to suspend Russia from the Human Rights Council, 7.4.2022

[46] « ΟΗΕ : Η Τσεχία θα αντικαταστήσει τη Ρωσία στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», Capital.gr 10.5.2022

[47] μέλη: Αρμενία, Καζακστάν, Κιργισία, Ρωσία, Λευκορωσία και Τατζικιστάν

[48] Κίνα, Ρωσία, Καζακστάν, Κιργισία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Ινδία, Πακιστάν, Ιράν

[49] Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Ν. Αφρική

[50] Βιετνάμ, Ινδονησία, Καμπότζη, Λάος, Μαλαισία, Μπρουνέι, Μυανμάρ, Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες

[51] Joint Statement of the Russian Federation and the People’s Republic of China on the International Relations Entering a New Era and the Global Sustainable Development, February 4, 2022, Kremlin.ru

[52] Βαγγέλης Χωραφάς, «Η διαδικασία διεύρυνσης των BRICS», Militaire.gr, 1.6.2022

[53] «Шос станет новым экономическим и политическим центром мира»,[Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης -ΟΣΣ θα εξελιχθεί στο νέο οικονομικό και πολιτικό κέντρο του κόσμου] Pravda.ru, 18.3.2022 https://www.pravda.ru/world/1691414-india_pakistan/ [ανακτήθηκε 10.6.2022]

[54] Development Strategy of the Shanghai Cooperation Organisation until 2025, https://eng.sco-russia2020.ru/images/17/25/172516.pdf  [ανακτήθηκε 17.4.2022]

[55] Rashid Alimov, The Role of the Shanghai Cooperation Organisation in Counteracting-Threats to Peace and Security UN Chronic (United Nations), October 2017, No. 3 Vol. LIV 2017, Prevention    https://www.un.org/en/chronicle/article/role-shanghai-cooperation-organization-counteracting-threats-peace-and-security [ανακτήθηκε 12.6.2022]

[56] China’s New Silk Road- DW Documentary, 24.8.2018 https://www.youtube.com/watch?v=1qd8juCdTkA   [ανακτήθηκε 17.4.2022]

[57] Chris Buckley, China’s Xi offers closer cooperation with Russia in a call with Putin, The New York Times, 15.6.2022

[58] «Στην κυκλοφορία η γέφυρα που ενώνει την Κίνα με τη Ρωσία», εφ. Έθνος 10.6.2022

[59] «Νέος Δρόμος του Μεταξιού: Εκτός παιχνιδιού οι Γερμανοί; Με αφορμή τη σύνοδο που πραγματοποιείται στο Πεκίνο για τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού ο γερμανικός τύπος προσπαθεί να αναλύσει τα κίνητρα της Κίνας», DW,26.4.2019]

[60] «Το υπέρογκο χρέος μπλοκάρει τον νέο Δρόμο του Μεταξιού», εφ. Καθημερινή, 15.12.2020]

[61] Πλάμεν Τόντσεφ, « Η πανδημία στην Κίνα: Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος», Ανιχνεύσεις, 15.4.2022

[62] Αλέξανδρος Θ. Δρίβας, «Από την AUKUS στην Quad και στη μέση η Ε.Ε.»,  The Huffington Post, 21.9.2021

[63] Shahzada Rahim, «The Ongoing Political Chaos in Pakistan», Modern Diplomacy, 30.5.2022

[64] Karl von Klausewitz, Περί του Πολέμου εκδ. Βάνιας-Θεσσαλονίκη, 1999, σε.46

[65] Graham Allison & Philip Zelikow, Η κρίση της Κούβας: Η ουσία της απόφασης, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2006, σελ.36

[66] Niall Ferguson, Η πλατεία και ο πύργος: δίκτυα, ιεραρχίες και η πάλη στην παγκόσμια ισχύ, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2017, σελ.11

[67] Ο ήρωας στην ταινία «Λευκός Τίγρης» που επιβιώνει και έχει αποκτήσει τα «αντισώματα» να αντιμετωπίσει εκ νέου τον «Λευκό Τίγρη».

[68] Έβαν Όσνος, Η εποχή της φιλοδοξίας: το παιχνίδι της τύχης, της αλήθειας και της πίστης, σε μία Κίνα που μεταμορφώνεται, ό.π. σελ.28

[69] ό.π. σελ 21

[70] Hyiyun Feng, «China and Russia vs the United States? Just how likely are China and Russia to ally against the US?», The diplomat.com, 2.3.2015

[71] Edward Luce,«Financial Times: Οδεύει προς εμφύλιο πόλεμο η Αμερική;», FT.com-Euro2day.gr  3.6.2022

[72] Slavoi Zizek, « Ήρωες της Αποκάλυψης: Ο κόσμος αντιμετωπίζει πολλαπλές ταυτόχρονες κρίσεις που φέρνουν στο νου τους καβαλάρηδες της αποκάλυψης: λοιμό, πόλεμο, πείνα και θάνατο», Project Syndicate- OT.gr  11.5.2022

[73] Έβαν Όσνος, Η εποχή της φιλοδοξίας: το παιχνίδι της τύχης, της αλήθειας και της πίστης, σε μία Κίνα που μεταμορφώνεται, οπ. σελ.16

Click to access e-Tetradia_teuxos04_final.pdf

Καταρτίζουν σχέδια για εισβολή στον Νίγηρα οι ECOWAS: 1.000 άνδρες στέλνει η Ακτή Ελεφαντοστού – Μπενίν και Νιγηρία ακολουθούν

0

Δεν είναι ακόμη σαφές πόσο μεγάλη θα είναι η δύναμη

Εξελίξεις υπάρχουν στην αφρικανική ήπειρο, καθώς μετά τη διαταγή που έδωσε η Οικονομική Κοινότητα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS)  για εισβολή στο Νίγηρα, η οποία στηρίζεται από ΗΠΑ και Γαλλία, οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων της ECOWAS θα συναντηθούν μέσα στις επόμενες ημέρες για να  ετοιμάσουν τα σχέδια. Αυτό δήλωσε σήμερα εκπρόσωπος της περιφερειακής οργάνωσης.

Η ECOWAS αποφάσισε χθες, Πέμπτη, την ενεργοποίηση μιας δύναμης επιφυλακής, δύο εβδομάδες αφού μέλη των ενόπλων δυνάμεων ανέτρεψαν τον Μπαζούμ.

«Η συνάντησή μας προγραμματίζεται για την ερχόμενη εβδομάδα», δήλωσε ο εκπρόσωπος της ECOWAS. Νιγηριανός αξιωματούχος και στρατιωτική πηγή της Ακτής Ελεφαντοστού δήλωσαν πως η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο στην Γκάνα.

Δεν είναι ακόμη σαφές πόσο μεγάλη θα είναι η δύναμη, πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να συγκροτηθεί και αν πράγματι θα επέμβει.

Ο πρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού Αλασάν Ουαταρά τόνισε ότι η Ακτή Ελεφαντοστού θα συνεισφέρει ένα τάγμα 850 και 1.100 ανδρών για την επιχείρηση και ότι το Μπενίν, η Νιγηρία και άλλες χώρες θα συμμετάσχουν επίσης.

 

Η Γαλλία δήλωσε ότι υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες της ECOWAS.

Οι Νιγηριανοί πραξικοπηματίες «καλά θα ήταν να λάβουν πολύ σοβαρά την απειλή στρατιωτικής επέμβασης από μια περιφερειακή δύναμη», είπε η Catherine Colona, η Γαλλίδα υπουργός Εξωτερικών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που επίσης εμπλέκονται στρατιωτικά σε αυτή τη χώρα, δήλωσαν επίσης ότι υποστηρίζουν τις πρωτοβουλίες του δυτικοαφρικανικού μπλοκ, αλλά επέμειναν, ωστόσο, στην αναζήτηση μιας «ειρηνικής» λύσης.

Διαδήλωση υπέρ της χούντας έξω από τη γαλλική στρατιωτική βάση στη Νιαμέι 

Χιλιάδες υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης του Νίγηρα συγκεντρώθηκαν σήμερα κοντά στη γαλλική στρατιωτική βάση στη Νιαμέι, φωνάζοντας συνθήματα κατά της Γαλλίας, όπως ανέφεραν δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου.

«Κάτω η Γαλλία, κάτω η CEDEAO», η Οικονομική Κοινότητα Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS στα αγγλικά), φώναζαν οι διαδηλωτές.

 

Την Πέμπτη οι ηγέτες της ECOWAS στην έκτακτη σύνοδό τους έδωσαν το πράσινο φως για μια πιθανή στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα ώστε να αποκατασταθεί ο ανατραπείς πρόεδρος Μοαμέντ Μπαζούμ.

Η Ρωσία τάχθηκε για άλλη μία φορά κατά της ένοπλης επέμβασης στον Νίγηρα, εκτιμώντας ότι η χρήση βίας θα αποσταθεροποιούσε τη χώρα αυτή. «Πιστεύουμε ότι η στρατιωτική οδός για την επίλυση της κρίσης στον Νίγηρα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παρατεταμένη σύγκρουση σε αυτήν την αφρικανική χώρα καθώς και στην αποσταθεροποίησης της κατάστασης στην περιοχή της Σαχάρας και του Σαχέλ», ανέφερε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών σε μια ανακοίνωσή του.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/katartizoun-sxedia-gia-eisvoli-ston-nigira-oi-ecowas-1-000-andres-stelnei-i-akti-elefantostou-mpenin-kai-nigiria-akolouthoun/