Το Ειδικό Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε να παρατείνει την κράτηση των πρώην ηγετών του UCK, Χασίμ Θάτσι και Καντρί Βέσελι, επειδή, όπως αναφέρεται, υπάρχει επαρκής κίνδυνος οι δύο να παρεμποδίσουν την πορεία της διαδικασίας και να «διαπράξουν άλλα εγκλήματα».
«Το Δικαστικό Συμβούλιο έκρινε ότι αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να μειωθούν επαρκώς μόνο με την εφαρμογή του πλαισίου παρακολούθησης επικοινωνίας που χρησιμοποιείται κατά τη φύλαξη των Ειδικών Επιμελητηρίων», δήλωσε η Άντζελα Γκριπ, Επικεφαλής Πληροφοριών των Ειδικών Επιμελητηρίων του Κοσσυφοπεδίου στη Χάγη, αναφέρει η Reporteri.
Πρόσθεσε ότι οι ακροάσεις σε αυτή τη δικαστική διαδικασία θα συνεχιστούν στις 28 Αυγούστου.
Οι Χασίμ Θάτσι, Ρετζέπ Σελίμι και Γιακούμπ Κρασνίκι κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν σε 42 παράνομα κέντρα κράτησης του UÇK στο Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία για τουλάχιστον 407 κρατούμενους, εκ των οποίων τουλάχιστον 98 σκοτώθηκαν.
Κατηγορούνται ότι στέρησαν άδικα την ελευθερία τους από ανθρώπους, βασάνισαν και σκότωσαν.
The country’s defense spending in 2023 rose by the most in at least 70 years.
Since 2017, Japan’s spending on defense has been rising faster than its gross domestic product. The 2023 budget for the armed forces, known as the Japan Self-Defense Forces, was 26 percent higher than the previous year’s sum – the largest nominal increase in the country’s military spending since at least 1952. It was the first since Tokyo unveiled its new National Security Strategy, which includes a target to bring military spending up to 2 percent of GDP by 2027. The introduction of this new target is a significant shift from Japan’s postwar defense policy, which capped military spending at 1 percent of GDP and significantly restricted the JSDF’s capabilities.
The main reason for this fundamental change is the worsening security environment in the Indo-Pacific region, specifically China’s assertive activities and the nuclear threat North Korea poses. Russia’s increased aggressiveness is also unsettling Japanese officials. To prepare for these growing threats, Tokyo plans to acquire new counterstrike capabilities, update the JSDF’s maritime and air systems, and improve self-reliance by encouraging the Japanese arms industry to expand its domestic manufacturing and maintenance capacity. Currently, Japan is capable of producing all of its planned military ships and almost 90 percent of its planned land systems, but it relies on the United States for many aircraft and missiles.
NATO Allies face threats and challenges from both state and non-state actors who use hybrid activities to target political institutions, influence public opinion and undermine the security of NATO citizens. Hybrid methods of warfare – such as propaganda, deception, sabotage and other non-military tactics – have long been used to destabilise adversaries. What is new about attacks seen in recent years is their speed, scale and intensity, facilitated by rapid technological change and global interconnectivity. NATO has a strategy for its role in countering hybrid warfare and stands ready to defend the Alliance and all Allies against any threat, whether conventional or hybrid.
Exercise Nighthawk 21 brought together Special Operations Forces from 13 NATO Allies and partners to test their ability to work together through a series of complex counter-terrorism and hybrid warfare scenarios.
The primary responsibility to respond to hybrid threats or attacks rests with the targeted country.
NATO Allies have strengthened their national resilience, including against hybrid threats, and have improved their ability to understand the hybrid threat picture across the Alliance, particularly the sophisticated hybrid strategies used by the Russian Federation and the People’s Republic of China.
NATO is prepared to assist any Ally against hybrid threats as part of collective defence. The Alliance has developed a strategy for its role in countering hybrid warfare to help address these threats.
Since 2016, the Alliance has publicly stated that hybrid actions against one or more Allies could lead to a decision to invoke Article 5 of the North Atlantic Treaty.
In July 2018, NATO Leaders agreed to set up counter-hybrid support teams, which provide tailored targeted assistance to Allies upon their request, in preparing against and responding to hybrid activities.
In July 2022, NATO Leaders endorsed comprehensive preventive and response options to counter hybrid threats. These can be tailored to address specific situations.
NATO is strengthening its coordination with partners, including the European Union, in efforts to counter hybrid threats.
NATO’s Joint Intelligence and Security Division has a hybrid analysis branch that helps improve situational awareness.
The Alliance actively counters disinformation and propaganda – not with more propaganda, but with facts – online, on air and in print.
What are the hybrid threats NATO faces?
Hybrid threats combine military and non-military as well as covert and overt means, including disinformation, cyber attacks, economic pressure, deployment of irregular armed groups and use of regular forces. Hybrid methods are used to blur the lines between war and peace, and attempt to sow doubt in the minds of target populations. They aim to destabilise and undermine societies.
The speed, scale and intensity of hybrid threats have increased in recent years. Being prepared to prevent, counter and respond to hybrid attacks, whether by state or non-state actors, is a top priority for NATO.
For example, the Russian Federation uses sophisticated hybrid strategies, including political interference, malicious cyber activities, economic pressure and coercion, subversion, aggression and annexation. Coercive military posture and rhetoric are also used as part of the Russian Federation’s hybrid strategies to pursue its political goals and undermine the rules-based international order.
The People’s Republic of China’s (PRC) malicious hybrid and cyber operations and its confrontational rhetoric and disinformation target Allies and harm Alliance security. For example, the PRC seeks to control key technological and industrial sectors, critical infrastructure, and strategic materials and supply chains. It uses its economic leverage to create strategic dependencies and enhance its influence.
NATO’s strategy: prepare, deter, defend
Since 2015, NATO has had a strategy for its role in countering hybrid warfare. NATO will ensure that the Alliance and Allies are sufficiently prepared to counter hybrid attacks whatever form they may take. It will deter hybrid attacks on the Alliance and, if necessary, will defend Allies concerned.
To be prepared, NATO continuously gathers, shares and assesses information in order to detect and attribute any ongoing hybrid activity. The Joint Intelligence and Security Division at NATO Headquarters improves the Alliance’s understanding and analysis of hybrid threats. The hybrid analysis branch provides decision-makers with improved awareness on possible hybrid threats.
The Alliance supports Allies’ efforts to identify national vulnerabilities and strengthen their own resilience, if requested. NATO also serves as a hub for expertise, providing support to Allies in areas such as civil preparedness and chemical, biological, radiological and nuclear (CBRN) incident response; critical infrastructure protection; strategic communications; protection of civilians; cyber defence; energy security; and counter-terrorism.
Training, exercises and education also play a significant role in preparing to counter hybrid threats. This includes exercising of decision–making processes and joint military and non-military responses in cooperation with other actors.
To deter hybrid threats, NATO is resolved to act promptly, whenever and wherever necessary. It continues to increase the readiness and preparedness of its forces, and has strengthened its decision-making process and its command structure as part of its deterrence and defence posture. This sends a strong signal that the Alliance is improving both its political and military responsiveness and its ability to deploy appropriate forces to the right place at the right time. Furthermore, NATO has expanded its toolbox to counter hybrid threats. Allies have developed comprehensive preventive and response options. These options combine civil and military tools, which can be tailored for responding to specific situations.
If deterrence should fail, NATO stands ready to defend any Ally against any threat. To this end, NATO forces have to be able to react in a quick and agile way, whenever and wherever needed.
Cooperation beyond NATO
NATO cannot counter hybrid threats alone. Cooperation with partners is essential. The Alliance continues to strengthen its cooperation and coordination with such partners as Bosnia and Herzegovina, Georgia, the Republic of Moldova, NATO Invitee Sweden and the European Union (EU), to counter hybrid threats and enhance resilience. As part of their increasingly closer cooperation, NATO and the EU have stepped up their cooperation on dealing with hybrid threats, with a special focus on cyber defence, enhanced resilience, strategic communications, improved situational awareness and exercises. NATO is also engaging with partners in the Indo-Pacific region to exchange experience on national approaches to countering hybrid threats, such as increased incidence of disinformation and cyber attacks. This was particularly valuable in the context of the COVID-19 pandemic.
NATO has also cooperated with Ukraine to counter hybrid threats, both before Russia’s invasion and since. The NATO-Ukraine Platform on Countering Hybrid Warfare was established at the NATO Summit in Warsaw in July 2016. It provides a mechanism to better identify hybrid threats and to build capacity in mitigating vulnerabilities and strengthening resilience of the state and society. The Platform has supported research, training and expert consultations, with a focus on lessons learned, countering disinformation and enhancing resilience.
In addition to cooperation with specific partners, Centres of Excellence work alongside and contribute knowledge and expertise to the Alliance. These are international research centres that are nationally or multi-nationally funded and staffed.
The European Centre of Excellence for Countering Hybrid Threats located in Helsinki, Finland serves as a hub of expertise, assisting participating countries in improving their civil-military capabilities, resilience and preparedness to counter hybrid threats. It was inaugurated in October 2017 by NATO Secretary General Jens Stoltenberg, together with European Union High Representative for Foreign Affairs and Security Policy/Vice-President of the European Commission Federica Mogherini. The Centre is an initiative of the Government of Finland, supported by 32 other countries, as well as NATO and the EU.
Other Centres of Excellence contribute to NATO’s efforts to counter hybrid threats, including the Strategic Communications Centre of Excellence in Riga, Latvia; the Cooperative Cyber Defence Centre of Excellence in Tallinn, Estonia; and the Energy Security Centre of Excellence in Vilnius, Lithuania.
Η παραχώρηση του ελέγχου των εννοιών και ερμηνειών που χρησιμοποιούμε μπορεί να αποβεί μοιραία για τη διπλωματία. Αν αφήσουμε κάποιον να ορίσει τις έννοιες που χρησιμοποιούνται σε ένα επιχείρημα όπως θέλει, ή αν τον αφήσουμε να χρησιμοποιήσει όρους με ανακριβή ερμηνεία ώστε να χάσουν κάθε νόημα, τον αφήνουμε να καθορίσει τις υποθέσεις από τις οποίες προέρχεται το επιχείρημα. Και μόλις θέσει τις υποθέσεις, μπορεί να αποδείξει ό, τι θέλει. Θα χάνουμε κάθε φορά. Μπορούμε να το πούμε ρητορική προετοιμασία στο πεδίο της μάχης. Όπως όμως κι αν το πούμε, είναι μια ατελείωτη εκστρατεία για την Άγκυρα. Η άμβλυνση αυτής απαιτεί παρόμοια επιμονή.
Η προσπάθεια της Άγκυρας είναι, να διαστρεβλώσει τις έννοιες του ναυτικού δικαίου για τις υπερπτήσεις της πάνω από νησιά, την ενόχλησή της για τις εναέριες αναχαιτίσεις στον ΕΕΧ και την στρατιωτικοποίηση των νήσων, καθώς και τον χώρο δικαιοδοσίας έρευνας και διάσωσης, υιοθετεί για το Αιγαίο τον ορισμό «ελληνική λίμνη». Δημοσιογράφοι, αναλυτές και καθηγητές Έλληνες υιοθετούν αυτόν τον ορισμό αγνοώντας ότι έχουν καταχραστεί τον ορισμό της “αβλαβούς διέλευσης” σύμφωνα με την UNCLOS. Σταματήστε εκεί. Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η αβλαβής διέλευση αναφέρεται στο δικαίωμα των πλοίων να διέρχονται από τα χωρικά ύδατα ενός παράκτιου κράτους υπό την προϋπόθεση ότι αποφεύγει να κάνει πράγματα που θα μπορούσαν να παραβιάσουν την ασφάλεια του παράκτιου κράτους. Το κείμενο της συνθήκης απαριθμεί δραστηριότητες όπως η στρατιωτική επιτήρηση. Θα επιτρέψουμε στην Τουρκία να επαναπροσδιορίσει ένα νομικό δίδαγμα; Μάλλον είναι κακή ιδέα.
Τα κατασκοπευτικά αεροπλάνα των Τούρκων δεν κάνουν περιηγήσεις στα αξιοθέατα της Ελλάδας. Αντίθετα, εμπλέκονται σε εντατική, παρεμβατική συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών σε μαζική κλίμακα και διαρκή τρόπο, η οποία όχι μόνο απειλεί σοβαρά την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας, αλλά παραβιάζει επίσης το δίκαιο. Το μήνυμα της Αθήνας, πάλι, θα πρέπει να είναι: μια σκληρή απάντηση. Το γεγονός ότι η ηγεσία της Άγκυρας θέλει να ελέγχει τη θάλασσα και τον ουρανό τόσο πολύ, δεν κάνει την πολιτική της νόμο.
Ο Ελληνισμός δεν πρέπει να επιτρέψει τέτοιου είδους επιχειρήσεις κατά μήκος της ηπειρωτικής και νησιωτικής ακτογραμμής του. Αυτό είναι ένα άλλο τυπικό σημείο συζήτησης, αλλά η αδιάκοπη επανάληψη του δεν το καθιστά αληθινό.
Επίσης με την απειλή πολέμου προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του δικαίου της ένοπλης σύγκρουσης. Η Αθήνα χρειάζεται να ορίσει την «εχθρική πρόθεση» ως «απειλή επικείμενης χρήσης βίας» εναντίον της πατρίδας μας, των δυνάμεων, ή των υπηκόων. Η «επικείμενη απειλή», με τη σειρά της, είναι ένα κοινό – αν και έντονα συζητημένο – διεθνές πρότυπο που δικαιολογεί την προληπτική χρήση βίας και από την πλευρά μας. Ας αμφισβητήσουμε τις προσπάθειες επαναπροσδιορισμού των στρατιωτικών επιχειρήσεων ρουτίνας, ορίζοντας ως εικονικές πράξεις πολέμου. Επιτέλους να αντιληφθούμε ότι το γεγονός ότι ορισμένα έθνη επιλέγουν να μην ασκούν ορισμένα προνόμια στα παγκόσμια κοινά δεν ακυρώνει αυτά τα προνόμια για τα έθνη που το κάνουν. Αν η Ελλάδα θέλει να χρησιμοποιήσει τα κοινά με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η Τουρκία, ας οικοδομήσει την ικανότητα να το κάνει, και στη συνέχεια να το κάνει.
Τέλος, όταν μια δύναμη εγείρει παράνομες αξιώσεις και βάζει την απειλή πολέμου πίσω τους, ήρθε η ώρα για τα άλλα ναυτικά κράτη να οργανώσουν μια πιο ηχηρή, πιο ισχυρή υπεράσπιση της ελευθερίας των θαλασσών. Διαφορετικά, η αρχή θα μπορούσε να αποσυντεθεί με την πάροδο του χρόνου.
Η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) της Λιβύης, η οποία έχει την έδρα της την Τρίπολη και αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ, διέψευσε χθες Πέμπτη πως προχώρησε στην εκχώρηση των δικαιωμάτων πολιτικού λιμανιού στρατηγικής συμμαχίας, ή ότι ενέκρινε τη χρήση του ως στρατιωτικής βάσης ξένων δυνάμεων.
«Αυτό που λέγεται για την παραχώρηση από το κράτος ή την εξουσιοδότηση της αξιοποίησης του λιμανιού της Χομς ως ξένης ναυτικής βάσης είναι λαθεμένο και ανυπόστατο», τόνισε ο Μοχάμεντ Χαμούντα, εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Αμπντελχαμίντ Ντμπάιμπα.
Έκανε τη δήλωση αυτή στο λιμάνι της Χομς, έχοντας στο πλευρό του τον αρχηγό του γενικού επιτελείου ναυτικού της Λιβύης, τον Νουρεντίν ελ Μπούνι, και τον διευθυντή του οργανισμού λιμένων και θαλάσσιων μεταφορών, τον Μοχάμεντ ελ Σιουίουι.
Αντιδρούσε στις κινητοποιήσεις εκατοντάδων κατοίκων της παραθαλάσσιας πόλης, περίπου 120 χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολης, που κατηγορούν τις αρχές ότι θέλουν να παραχωρήσουν μέρος του πολιτικού λιμανιού στην Τουρκία, σύμμαχο της κυβέρνησης Ντμπάιμπα,για στρατιωτικούς σκοπούς.
Από την Κυριακή ως χθες Πέμπτη το πρωί, έβαλαν φωτιά σε ελαστικά, απέκλεισαν δρόμους κι εμπόδισαν την πρόσβαση σε αυτό το καίριας σημασίας εμπορικό λιμάνι, όπως κατέγραψαν βίντεο που μεταφορτώθηκαν σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.
Καλώντας σε αυτοσυγκράτηση, ο κ. Χαμούντα προειδοποίησε εναντίον κάθε «ενέργειας που βλάπτει το δημόσιο συμφέρον», προσθέτοντας πως αυτές «εκθέτουν τους δράστες στον κίνδυνο ποινικών διώξεων».
Ο πρωθυπουργός Ντμπάιμπα δίνει «μεγάλη σημασία» σε αυτό το εμπορικό λιμάνι, για το οποίο υπάρχουν σχέδια ανάπτυξης ώστε να αυξηθούν οι ανταλλαγές «με άλλα κράτη», διαβεβαίωσε.
Το λιμάνι της Χομς, από τα σημαντικότερα και μεγαλύτερα της Λιβύης, μπορεί να υποδέχεται ένα εκατομμύριο τόνους εμπορευμάτων σε ετήσια βάση. Μαζί με αυτό στη Μισράτα, ανατολικότερα, θεωρείται εγκατάσταση στρατηγικής σημασίας.
Οι διαδηλώσεις στην πόλη επισκιάστηκαν από τις αιματηρές εχθροπραξίες τη Δευτέρα και την Τρίτη ανάμεσα σε δυο ισχυρές ένοπλες ομάδες στην Τρίπολη (δυτικά), τις χειρότερες εδώ κι έναν χρόνο, οι οποίες άφησαν πίσω 55 νεκρούς και 146 τραυματίες.
Η χώρα της βόρειας Αφρικής, πλούσια σε πετρέλαιο, παραμένει βυθισμένη στο χάος μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μουάμαρ Καντάφι το 2011, υπονομευμένη από τον διχασμό ανατολής και δύσης.
Δυο κυβερνήσεις διεκδικούν την εξουσία: αυτή στην Τρίπολη υπό τον κ. Ντμπάιμπα και μια δεύτερη, στην ανατολή, που υποστηρίζεται από τον ισχυρό στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ.
Το κατηγορητήριο της 6ης Ιανουαρίου από τον ειδικό εισαγγελέα Τζακ Σμιθ, παλιό φίλο των Δημοκρατικών, ποινικοποιεί την αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Ή τουλάχιστον των εκλογικών αποτελεσμάτων εις βάρος των Δημοκρατικών. Και μαζί με αυτό, κάθε πολιτική διαφωνία. Ο Σμιθ δεν έκανε τίποτα λιγότερο από το να πάρει κάποια τμήματα του νόμου και να τα χρησιμοποιήσει για να χτίσει μια εγκληματική υποδομή που θα έθετε εκτός νόμου τα περισσότερα πολιτικά κόμματα και δραστηριότητες, σε ένα επίπεδο παρόμοιο με αυτό της κομμουνιστικής Κίνας ή της Ρωσίας. Στη φωτογραφία: Ο Σμιθ ετοιμάζεται να κάνει δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης την 1η Αυγούστου 2023 στην Ουάσιγκτον. (Φωτογραφία του Drew Angerer/Getty Images)
Τα κατά συρροή κατηγορητήρια και οι έρευνες που διεξάγονται εναντίον του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έχουν σκοπό να νοθεύσουν τις προεδρικές εκλογές του 2024∙ αλλά το πιο πρόσφατο κατηγορητήριο είναι μοναδικό στο να νοθεύσει ακόμη και τα επακόλουθά του.
Προηγούμενα κατηγορητήρια εναντίον του πρώην προέδρου είχαν ξεπεράσει κάθε είδους νομικής καινοτομίας μετατρέποντας τα πλημμελήματα σε κακουργήματα και αποφασίζοντας ότι η παραγραφή είναι απλώς μια πρόταση, αλλά το κατηγορητήριο της 6ης Ιανουαρίου από τον ειδικό εισαγγελέα των Δημοκρατικών Τζακ Σμιθ ποινικοποιεί την αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Ή τουλάχιστον των εκλογικών αποτελεσμάτων εις βάρος των Δημοκρατικών. Και μαζί με αυτά, κάθε πολιτική διαφωνία.
Το κατηγορητήριο της 6ης Ιανουαρίου υποστηρίζει ότι η αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων από τον Τραμπ ήταν έγκλημα. Τι προσφέρει αυτό το τελευταίο κατηγορητήριο που δεν το έκαναν οι προηγούμενες κατηγορίες; Τα συγκεκριμένο έχει σχεδιαστεί για να εκφοβίσει όλους τους Ρεπουμπλικάνους που μπορεί να επιδιώξουν να αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2024.
Ανικανοποίητοι με την απαγγελία κατηγοριών εναντίον του κορυφαίου υποψήφιου του Ρεμπουπλικανικού Κόμμτος (GOP) προκειμένου να νοθεύσουν τις εκλογές, οι Δημοκρατικοί ποινικοποιούν την πολιτική αντιπολίτευση πριν και μετά τις επερχόμενες εκλογές.
Το κατηγορητήριο μοιάζει περισσότερο με άρθρο της Washington Post με τον ισχυρισμό του ότι ο Τραμπ ήταν «αποφασισμένος να παραμείνει στην εξουσία» και έτσι «διέδιδε ψέματα» πως είχε γίνει απάτη, με σκοπό να «δημιουργηθεί μια έντονη ατμόσφαιρα δυσπιστίας και οργής σε εθνικό επίπεδο και να κλονιστεί η πίστη του κοινού σχετικά με τη διεξαγωγή των εκλογών».
Εάν είναι παράνομος ο ισχυρισμός ότι νοθεύτηκαν οι προεδρικές εκλογές, τότε πού είναι το κατηγορητήριο του Αλ Γκορ; Κανένας Δημοκρατικός δεν κατηγορήθηκε ποτέ για τον ισχυρισμό ότι ο Τζορτζ Μπους εξελέγη από βλάκες, για την αμφισβήτηση της εκλογής του δύο φορές στο Κογκρέσο ή για τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και την έναρξη ερευνών για τους ψευδείς ισχυρισμούς τους ότι ο Τραμπ είχε εκλεγεί από τους Ρώσους, ακόμη και όταν το έκαναν για να «δημιουργήσουν μια έντονη ατμόσφαιρα δυσπιστίας και οργής σε εθνικό επίπεδο».
Όταν οι Δημοκρατικοί διαδίδουν ψεύδη για τις εκλογές, κερδίζουν συμβόλαια για συγγραφή βιβλίων και εκπομπές στη βραδινή ζώνη του MSNBC, και μερικές φορές, όπως ο Γκορ, κερδίζουν βραβεία Όσκαρ και Νόμπελ Ειρήνης.
Η αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος είναι μια παραδοσιακή πρακτική που χρονολογείται εδώ και πάνω από δύο αιώνες, από τις προεδρικές εκλογές του 1800. Τα ελεύθερα έθνη με ανοιχτές εκλογές δεν φοβούνται την αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος, και οι Δημοκρατικοί έχουν ξοδέψει μια περιουσία όσες φορές επιχείρησαν να αμφισβητήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Η εκστρατεία Μπάιντεν ξόδεψε 20 εκατομμύρια δολάρια σε περισσότερες από 60 μετεκλογικές αγωγές που κατατέθηκαν το 2020.
Ο Σμιθ, παλιός φίλος των Δημοκρατικών, δεν θα κατηγορήσει τον Μπάιντεν ή τον Μαρκ Ελίας. Αντίθετα, κατηγορεί τον Τραμπ για επινοημένα εγκλήματα, όπως «παρεμπόδιση και παρακώληση της συνεδρίασης του Κογκρέσου της 6ης Ιανουαρίου», «συνωμοσία κατά του δικαιώματος ψήφου» και συνωμοσία για «παρακώλυση» της «νόμιμης ομοσπονδιακής κυβέρνησης από την οποία τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών συλλέγονται, καταμετρώνται και πιστοποιούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση».
Η δημόσια περιγραφή της αμφισβήτησης του εκλογικού αποτελέσματος ως προσπάθεια «εξαπάτησης» της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών μετατρέπει το άρθρο 18 §371 του Κώδικα των ΗΠΑ σε εργαλείο αβέβαιης αποτελεσματικότητας για την καταστολή κάθε είδους πολιτικής διαφωνίας. Η αντιμετώπιση της άσκησης παρασκηνιακής πολιτικής πίεσης ή οποιασδήποτε μορφής υπεράσπισης ως ισοδύναμο παραποίησης μαρτύρων μετατρέπει το άρθρο 18 §1512 του Κώδικα των ΗΠΑ σε όπλο εναντίον σχεδόν οποιουδήποτε προσπαθεί να επηρεάσει μια λειτουργία της κυβέρνησης. Που σημαίνει ουσιαστικά εναντίον όλων όσων ενδιαφέρονται για την πολιτική. Και τέλος, η χρήση του άρθρου 18 §241 του Κώδικα των ΗΠΑ —που αρχικά σχεδιάστηκε για την καταπολέμηση του KKK— ενάντια στον Τραμπ και οποιονδήποτε προσπαθεί να επαληθεύσει τα νόμιμα εκλογικά αποτελέσματα, μετατρέπει την εκλογική νοθεία σε αστικό δικαίωμα.
Πέρα από τις κακόβουλες καταχρήσεις του ομοσπονδιακού νόμου για τη στόχευση πολιτικού αντιπάλου, το κατηγορητήριο του Σμιθ θα δημιουργήσει μια άνευ προηγουμένου καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης που δεν θα τελειώσει με τον Τραμπ ή με τις προεδρικές εκλογές του 2024. Ο Σμιθ δεν έκανε τίποτα λιγότερο από το να πάρει τμήματα του νόμου και να τα χρησιμοποιήσει για να χτίσει μια εγκληματική υποδομή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τεθούν εκτός νόμου τα περισσότερα πολιτικά κόμματα και δραστηριότητες, σε επίπεδο παρόμοιο με αυτό της κομμουνιστικής Κίνας ή της Ρωσίας.
Αυτή ήταν η ολοκληρωτική κατάσταση που το Russiagate είχε απλώς υπαινιχθεί, αλλά φθάνει στην ωριμότητά της με ένα κατηγορητήριο που δεν είναι απλώς αντισυνταγματικό, αλλά επιδιώκει να αντικαταστήσει κάθε είδους ανοιχτό πολιτικό σύστημα με ένα παρανοϊκό κράτος παρακολούθησης που εξαλείφει ανελέητα κάθε απειλή εναντίον της «δημοκρατίας» κάνοντας κατάχρηση των υφιστάμενων νόμων με σκοπό την επιλεκτική στόχευση και φυλάκιση πολιτικών αντιπάλων.
Και αυτό είναι που πραγματικά διακυβεύεται εδώ.
Το κατηγορητήριο της 6ης Ιανουαρίου βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αρθρογράφηση σχετικά με την απειλή για τη δημοκρατία, κατηγορώντας τον πρώην πρόεδρο για «αποσταθεροποιητικά ψέματα σχετικά με εκλογική νοθεία» που «στόχευε μια θεμελιώδη λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης», ενώ δεν κατέδειξε πραγματικά γιατί η αμφισβήτηση των ομοσπονδιακών λειτουργιών θα έπρεπε να είναι έγκλημα. Εάν η άσκηση πίεσης στους νομοθέτες των πολιτειών και η αναζήτηση αναπληρωματικών εκλογέων είναι έγκλημα, τότε σχεδόν κάθε πρόεδρος πριν από το 1900 θα είχε μπει φυλακή. Για να μην αναφέρουμε επίδοξες πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Αλεξάντερ Χάμιλτον. Και κάθε φορά που οι Δημοκρατικοί χάνουν τις εκλογές, αρχίζουν να σχεδιάζουν να εξαλείψουν το Εκλογικό Σώμα και επιδιώκουν να το κάνουν από την πίσω πόρτα χρησιμοποιώντας ολοκληρωμένα μέτρα, όπως το Εθνικό Διακρατικό Σύμφωνο Λαϊκής Ψηφοφορίας (NPVIC).
Θα πρέπει το NPVIC και οι πολιτείες που συμμετέχουν σε αυτό να αντιμετωπίζονται ως εγκληματική συνωμοσία ενάντια σε μια «θεμελιώδη λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης»; Το κατηγορητήριο του Σμιθ έχει δημιουργήσει προηγούμενο.
Το κατηγορητήριο κατηγορεί επανειλημμένα τον Τραμπ και τους συνεργάτες του για «απάτη» εικάζοντας, κάτι αυτονόητο για τους Δημοκρατικούς, ότι ο Μπάιντεν είχε κερδίσει τις εκλογές και ως εκ τούτου η αμφισβήτηση του αποτελέσματος είναι δόλια. Το κατηγορητήριο του Σμιθ βασίζει τους ισχυρισμούς του για απάτη στους ισχυρισμούς του ίδιου του κόμματός του, χρησιμοποιώντας ρητορική όπως «αβάσιμοι ισχυρισμοί για απάτη», «ψευδείς εκλογικές έρευνες» και «ψευδείς ισχυρισμοί για εκλογική νοθεία». Όλα αυτά είναι μεροληπτικές απόψεις του εισαγγελέα παρά του νόμου.
Και σε αυτό καταλήγει το κατηγορητήριο. Είναι παράνομο να διαφωνεί κανείς με τους Δημοκρατικούς; Εάν είναι, όπως υποστηρίζει ο Σμιθ στο κατηγορητήριό του, τότε όλες οι μορφές πολιτικής αντιπολίτευσης είναι επίσης παράνομες.
Οι Δημοκρατικοί και τα μέσα ενημέρωσής τους υποστηρίζουν ότι το κατηγορητήριο είναι απολιτικό όταν δεν είναι μόνο προϊόν πολιτικής μεροληψίας, αλλά μπορεί να υπάρχει μόνο ως δημοκρατικό πολιτικό έγγραφο που δεν έχει καμία σχέση με ένα νομικό σύστημα ανεξάρτητο από τις προκαταλήψεις του. Σε μια κοσμοθεωρία των Δημοκρατικών, ο Τραμπ έκανε «ψευδείς ισχυρισμούς» για εκλογές που έχασε.
Αλλά, όπως πολλά στην πολιτική, αυτό είναι μια άποψη, όχι ένα γεγονός.
Μπορείς να κατηγορήσεις τους ανθρώπους για ό,τι κάνουν, όχι για ό, τι πιστεύουν. Και όμως, ο Σμιθ έχει εμμονή με αυτά που πιστεύει ο Τραμπ, γιατί χωρίς αυτά, δεν υπάρχει έγκλημα. Και αν δεν υπάρχει έγκλημα χωρίς πεποίθηση, τότε δεν υπήρξε ποτέ έγκλημα.
Ο Σμιθ ισχυρίζεται ότι ο Τραμπ εν γνώσει του έκανε «ψευδείς ισχυρισμούς», επειδή, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εξωτερικών της Νεβάδα είχε δημοσιεύσει ένα έγγραφο με τίτλο «Γεγονότα εναντίον Μύθων». Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, δεν είναι δυνατόν ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Υπουργός Εξωτερικών της Νεβάδα να διαφωνούν, και είναι παράνομο ο πρώτος να μην υποκύπτει στην εξουσία του δεύτερου.
Οι Δημοκρατικοί που απέρριψαν τα πορίσματα της υπουργού Εξωτερικών της Φλόριντα Κάθριν Χάρις το 2000, η οποία στη συνέχεια έγινε αντικείμενο αποδοκιμασίας, απειλών και χλευασμού, δεν παραπέμφθηκαν σε δίκη. Το θέμα δεν είναι οι σχετικές θέσεις, αλλά η σχετική πολιτική Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών.
Οι Δημοκρατικοί πέρασαν τις δύο τελευταίες γενιές ποινικοποιώντας την πολιτική διαφωνία. Οι ακτιβιστές για το περιβάλλον απαιτούν να απαγγελθούν κατηγορίες για απάτη σε εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου επειδή «αρνούνται» την ύπαρξη της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Στα αστυνομικά τμήματα γίνονται έρευνες σχετικά με τα ατομικά δικαιώματα όταν αμφισβητούνται ισχυρισμοί για συστημικό ρατσισμό. Το κατηγορητήριο της 6ης Ιανουαρίου είναι μέρος ενός ολοκληρωτικού προγράμματος που απορρίπτει την ιδέα της πολιτικής διαφωνίας και τη σημασία της συζήτησης στην αγορά ιδεών του συστήματός μας.
Αυτό το κατηγορητήριο δεν αποτελεί απλώς απειλή για έναν πρώην πρόεδρο, αλλά για τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων.
Εάν το κατηγορητήριο του Σμιθ της 6ης Ιανουαρίου πετύχει, η ελευθερία θα πεθάνει και κάθε διαφωνία θα καταστεί παράνομη. Η διαφωνία με τους αριστερούς δεν θα οδηγεί πλέον απλώς σε απώλεια εργασίας ή σε καβγάδες στα social media, αλλά σε συλλήψεις, δίκες και ποινές φυλάκισης. Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι αν η Αμερική θα επιβιώσει.
ΟDaniel Greenfield έχει τον τίτλο Shillman Journalism Fellow στο Κέντρο David Horowitz Freedom Center. Αυτό το άρθρο είχε προηγουμένως δημοσιευτεί στοFront Page Magazine του Κέντρου.
Η έφοδος της ομάδας των φιλάθλων της Ντιναμό Ζάγκρεμπ με τις μαύρες μπλούζες, τα σκληρά επεισόδια και ο τραγικός θάνατος ενός νέου ανθρώπου, άνοιξε πάλι την συζήτηση, περιορισμένη βέβαια, για τους φασιστικούς πυρήνες που λειτουργούν στους συνδέσμους φιλάθλων πολλών ποδοσφαιρικών ομάδων, οι οποίοι τροφοδοτούν τα αντίστοιχα πολιτικά μορφώματα και τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Φυσικά, ποτέ στην χώρα μας η συζήτηση αυτή δεν πάει σε βάθος, γιατί κανείς από τους φορείς των εξουσιών δεν θέλει να αποκαλυφθούν τα βασικά αίτια που παράγουν την βία και γιατί, συχνά εκδηλώνεται στους χώρους του ποδοσφαίρου, του πιο μαζικού και ταυτόχρονα του πιο εμπορικού αθλήματος, με μεγάλη κοινωνική και πολιτική επιρροή.
Κάθε φορά υπάρχουν από τους κυβερνώντες μεγάλα λόγια, συσκέψεις και εξαγγελίες. Μερικές από αυτές νομοθετούνται και κατά περίεργο τρόπο, αυτές που είναι και αποτελεσματικές, συνήθως καταργούνται, ακόμη και από την ίδια κυβέρνηση, αρκεί μόνο η αλλαγή του αρμόδιου υπουργού, γιατί δημιουργούν πολιτικό κόστος.
Αυτή την φορά υπάρχουν δυο δεδομένα, που την διαφοροποιούν από τις προηγούμενες:
α) Οι χούλιγκαν, που προκάλεσαν τα τραγικά γεγονότα ήταν ουσιαστικά εισβολείς από άλλη χώρα, αφού υπήρχε απαγόρευση μετακίνησης οπαδών.
β) Η αποτυχία να τους αντιμετωπίσει το ελληνικό κράτος, ήταν απόλυτη και ομολογημένη και από την κυβέρνηση, που βρίσκεται στο ξεκίνημα της νέας τετραετίας της.
Θέλω να θυμίσω ότι, στον πρώτο χρόνο της προηγούμενης τετραετίας του, ο κ. Μητσοτάκης, μετά από μια κρίση στο ποδόσφαιρο, είχε καλέσει τον Πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ και μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις υπέγραψε και Μνημόνιο συνεργασίας, για την μεταφορά τεχνογνωσίας από την ΟΥΕΦΑ, με στόχο την επίλυση των προβλημάτων.
Μάλιστα ο κ. Μητσοτάκης, μετά την υπογραφή του μνημονίου, είχε δηλώσει: «Εκεί που οι προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν, εμείς θα πετύχουμε».
Τώρα και πάλι δήλωσε ότι, θα ζητήσει την τεχνογνωσία της ΟΥΦΑ.
Δυστυχώς, τα αποτελέσματα των πολυδιαφημισμένων συσκέψεων, ήταν απογοητευτικά, αποκαλύπτοντας τον επικοινωνιακό στόχο των πρωτοβουλιών του Πρωθυπουργού.
Χθες, στις κοινές δηλώσεις του με τον Πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ, μετά τις συσκέψεις που κάλεσε, φάνηκε η επικοινωνιακή σκοπιμότητά τους, γιατί:
1. Ο Πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, που ήρθε στην Αθήνα για τον χθεσινό αγώνα Μάντσεστερ Σίτυ-Σεβίλλης, για το Super cup, που οργανώνει η ΟΥΕΦΑ, αποδέχτηκε την δίωρη παρουσία του στο Μαξίμου, για να βοηθήσει στην επικοινωνιακή προσπάθεια του Πρωθυπουργού, δεν είπε τίποτα, πέραν του ότι ξόρκισε τους χούλιγκαν των ομάδων, που προκαλούν επεισόδια και μεταξύ των άλλων κάνουν ζημιά στην πολυεθνική οικονομική υπερπαραγωγή τους, που τελευταία, έχει και πρωταγωνιστές τα πετροδολάρια των αυταρχικών Αραβικών καθεστώτων.
2. Ο κ. Μητσοτάκης, πέρα από τις κοινότυπες γενικολογίες, για τον “αθλητισμό που ενώνει” και τον “χουλιγκανισμό που σκοτώνει”, δεν είπε τίποτα καινούριο, που δεν είναι ήδη και νομοθετημένο.
Υπάρχουν όμως τέσσερα σημεία των δηλώσεών του, που πρέπει να αναφέρω:
α). Η ΕΛ.ΑΣ θα κάνει τον έλεγχο στην είσοδο των κερκίδων, που φιλοξενούν φιλάθλους που μπορεί να προκαλέσουν επεισόδια, και όχι οι εταιρείες ασφαλείας που προσλαμβάνουν οι ΠΑΕ.
β). Κάθε ΠΑΕ θα έχει μόνο ένα “Σύνδεσμο Φίλων”, που θα φιλοξενείται σε χώρο της ΠΑΕ.
γ) Οι ΠΑΕ θα πρέπει να τοποθετήσουν κάμερες στο εσωτερικό των γηπέδων, για να μπορεί η αστυνομία να ανακαλύπτει αυτούς που κάνουν επεισόδια.
Για το πρώτο σημείο θέλω να θυμίσω ότι, αυτή ήταν η θέση των ΠΑΕ, γιατί έτσι απαλλάσσονται από έξοδα και πολύ περισσότερο από την ευθύνη, όταν οι εισερχόμενοι φίλαθλοι προκαλούν επεισόδια.
Για το δεύτερο και τρίτο, πρέπει να θυμίσω επίσης ότι, είναι νομοθετημένα. Συγκεκριμένα νομοθετήθηκαν, αμέσως μετά την δολοφονία του Άλκη Καμπανού.
δ) Μελλοντικά θα μελετηθούν και νέες νομοθετικές αλλαγές, που θα αφορούν τον Ποινικό Κώδικα.
Το συμπέρασμά μου: Και να ήθελε ο Πρωθυπουργός να πάρει πιο αποτελεσματικά μέτρα, δεν το κάνει, γιατί φοβάται τους ισχυρούς ιδιοκτήτες των Ποδοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιρειών(ΠΑΕ), που είναι και ιδιοκτήτες των ισχυρών ΜΜΕ, όπως και την εκλογική δύναμη των οργανωμένων και μη οπαδών.
Το αποκαλύπτουν και τα πολυσέλιδα υπομνήματα, που κατέθεσαν οι δυο πρόεδροι ΠΑΕ, στα οποία αναφέρονται στην οργάνωση του ελληνικού πρωταθλήματος, κατηγορώντας την ΕΠΟ, ουσιαστικά δηλαδή τις δύο άλλες ΠΑΕ, ζητώντας ταυτόχρονα από τον Πρωθυπουργό να παρέμβει δραστικά. Έτσι καταλάβαμε, γιατί δεν κάλεσε ο Πρωθυπουργός στις συσκέψεις τον πρόεδρό της, Τάκη Μπαλτάκο. Όσο για τον τρίτο πρόεδρο, αυτός με μια ανακοίνωση λίγων λέξεων, δήλωσε ότι: Συμφωνεί με τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού.
Τον εκπρόσωπο της ΠΑΕ Άρης, που επίσης συμμετέχει στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, δεν καταλάβαμε γιατί δεν τον κάλεσε, μήπως επειδή δεν διαθέτει ισχυρά ΜΜΕ;
Δηλαδή, στο μόνο που συμφώνησαν όλοι οι πρόεδροι ήταν: Να μην έχουν ευθύνη, όταν οι χούλιγκαν των ομάδων τους, κάνουν επεισόδια και η κυβέρνηση το έκανε δεκτό. Οι ανακοινώσεις των Ενώσεων Αστυνομικών Υπαλλήλων, είναι καταπέλτης για αυτήν την κυβερνητική απόφαση.
Δυστυχώς, την συνέχεια θα την δούμε σύντομα, ελπίζω να μην είναι και πάλι τραγική.
Χθες, λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή, έκανα ένα τελευταίο σχόλιο στο fb. Κατέκρινα το σύνθημα των οπαδών του Άρη περί ουκρανών ναζιστών και δικαίωσα τις διαμαρτυρίες των φιλάθλων της ουκρανικής ομάδας.
Θα σας φανεί παράξενο, λόγω μιας φαινομενικής αντίφασης, αλλά η στάση μου στο θέμα είναι πολιτική. Σε τι συνίσταται η αντίφαση; Ενώ θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να απέχει της πολιτικής, σχολιάζω από ένα πολιτικό κίνητρο.
Διευκρινίζω: η πολιτική μου προσέγγιση ξεκινά από το ότι διαδηλώνουμε στα γήπεδα κατά του αγώνα ενός λαού ο οποίος πολεμά για την πατρίδα του λόγω εισβολής που δέχθηκε. Η αιτία της εισβολής έχει δευτερεύουσα σημασία. Και στην Κύπρο η Τουρκία εισέβαλε επικαλούμενη την προστασία των τουρκοκυπρίων.
Σε γενικό επίπεδο ούτε η Ουκρανία, ούτε οι Ουκρανοί μου είναι συμπαθείς. Αλλά αυτό πέραν των εξελίξεων των τελευταίων χρόνων και στην γενική κατάταξη που κάνουμε μέσα μας για τους λαούς.
Αλλά μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ υπήρξε μια συμφωνία για τα σύνορα των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Αυτήν την συμφωνία την καταπάτησε η Ρωσία του Πούτιν και εισέβαλε στην επικράτεια ενός κυρίαρχου κράτους. Αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Έχει διαλυθεί μια χώρα και δεινοπαθούν εκατομμύρια άνθρωποι.
Ενδεχομένως, σε επίπεδο δυνάμεων η Ρωσία να έχει δίκαιο. Η Δύση και, κυρίως, οι Αμερικανοί καταπάτησαν προφορικές, μάλλον, συμφωνίες να μην πλησιάσουν με την Ατλαντική Συμμαχία τα ρωσικά σύνορα. Αλλά αν η παραβίαση τέτοιων συμφωνιών σημαίνει κάθε φορά πόλεμο, τότε, το παιχνίδι έχει τελειώσει. Με ελαφρά καρδία, εισάγουμε την ανθρωπότητα σε έναν διαρκή πόλεμο. Τις συνέπειες της εύκολης αποδοχής μιας τέτοιας κατάστασης δεν τις αντιλαμβανόμαστε από το σαλόνι και την άνεση του σπιτιού μας.
Όπως δεν αντιλαμβανόμαστε, ιδιαίτερα οι μικροί λαοί όπως οι Έλληνες, ότι δεν μας συμφέρει η αποδοχή της εισβολής σε ξένη χώρα από ισχυρές δυνάμεις. Εκτός και αν παραφρονήσαμε και θέλουμε να αυτοκτονήσουμε.
Άρα, το ουκρανικό είναι ένα σύνθετο θέμα. Όποια πλευρά και αν υποστηρίξει κάποιος δεν μπορεί να παραβλέψει ορισμένες αρχές, όπως η καταδίκη της εισβολής σε ξένη χώρα που στο κάτω κάτω τους μικρούς λαούς που απειλούνται τους εξυπηρετεί.
Αυτή είναι η μια θέση που με ώθησε να παρέμβω κατά του συνθήματος παρότι δεν έχω σχέση, και με αφήνει αδιάφορο, το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός.
Από συνήθεια έλεγα πριν λίγα χρόνια ότι υποστηρίζω τον ΠΑΟΚ λόγω της ιστορίας και της έκφρασης των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων από τον σύλλογο αυτό. Αλλά όταν οπαδοί του δολοφόνησαν το παιδί δεν φέρνω καν στο νου μου το όνομα της ομάδας. Αντιδρώ, μόνο, όταν διαπιστώνω να αδικούνται οι εκτός Αθηνών ομάδες (κάτι δεδομένο για την σύνθεση και λειτουργία του κράτους το οποίο ονομάζω Αθηναίων Αποικία) ή όταν βλέπω πως συμπεριφέρθηκε αυτό το κράτος σε έναν πόντιο επενδυτή σε χαλεπούς καιρούς. Και εδώ σχολιάζω την αδικία. Διαφορετική θα ήταν η συμπεριφορά του κράτους αν ο επενδυτής επένδυε στην Αθήνα και συναλλασσόταν με την εξουσία και το άθλιο οικονομικό σύστημα και διαφορετική ήταν επειδή επένδυσε στην Βόρειο Ελλάδα. Η θέση μου αυτή δεν έχει να κάνει με τον ΠΑΟΚ ή τον Άρη αλλά με την αντίθεσή μου στην υποδούλωση της επικράτειας στο αθηναϊκό σύστημα.
Ένα παράδειγμα που δείχνει την αδιαφορία μου για το ποδόσφαιρο. Προχθές άνοιξα την τηλεόραση να δω τον αγώνα Μάντσεστερ Σίτυ-Σεβίλλη. Στα πρώτα 15 λεπτά ένιωσα τέτοια ανία που την έκλεισα. Την επομένη διάβασα ότι ο αγώνας ήταν συναρπαστικός. Ξανάνοιξα την τηλεόραση να δω τον συναρπαστικό αγώνα μετά το πρώτο δεκαπεντάλεπτο και στα επόμενα 15 λεπτά, πάλι αποκοιμήθηκα.
Ελληνικές ομάδες δεν βλέπω διότι την τελευταία φορά που παρακολούθησα ένοιωθα ότι παρακολουθώ παιδική χαρά.
Θέλω, όμως, στις διεθνείς διοργανώσεις να κερδίζουν οι ελληνικές ομάδες και, κυρίως, οι ομάδες της Θεσσαλονίκης. Λειτουργεί, μέσα μου το εθνικό, αν και το ποδόσφαιρο έχει ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα. Αυτή είναι η σχέση μου με το ποδόσφαιρο το οποίο, σε μια βαθύτερη ανάλυση πιστεύω πως εξυπηρετεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την ιδεολογική ενσωμάτωση μιας κοινωνίας. Αυτά τα εξήγησα σε προηγούμενό σχόλιό μου, επικαλούμενος και τον Αλτουσέρ.
Υπάρχει μια ιδεολογική ταύτιση του ανθρώπου με την ομάδα του. Η ταύτιση αυτή εξηγείται κοινωνιολογικά και ψυχολογικά. Το θέμα είναι ποια θεωρεί κάθε φορά ομάδα. Παλαιότερα, ομάδα ήταν η οικογένεια. Αργότερα έγινε η πόλη. Στη συνέχεια το κόμμα. Τώρα, με την κατάρρευση της δυνατότητας όλων αυτών να ικανοποιήσουν τις ψυχολογικές ανάγκες του ανθρώπου, επικράτησε ως κυρίαρχη ομάδα η ποδοσφαιρική. Τις λεπτές και βαθύτερες αποχρώσεις της σχέσης υποκειμένου και ομάδας ας τις αναλύσουν ειδικότεροι εμού. Εγώ θα αρκεστώ στην διαπίστωση ότι η σχέση αυτή υφίσταται. Και την βλέπουμε καθημερινά. Τι κάνει τον άνθρωπο και συμπεριφέρεται με τον τρόπο που παρακολουθούμε εδώ και χρόνια στα γήπεδα και εκτός αυτών; Θέλει βαθιά ανάλυση αλλά σε μια χώρα που ψάχνει το επιφανειακό για να φανατιστεί, δεν έχει νόημα να την κάνεις. Παλαιότερα τον ρόλο της ποδοσφαιρικής ομάδας τον έπαιζαν τα κόμματα. Μετά την κατάρρευση του κομματικού φαινομένου, τον ρόλο αυτό τον ανέλαβαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Η ομάδα δεν είναι, πλέον, αυτή που ζήσαμε σε παλαιότερες δεκαετίες. Είναι μια συλλογικότητα μέσω της οποίας μπορεί κανείς να εκτονώσει τα καταπιεσμένα συμπλέγματα του, να δείξει πόσο σκληρός και γενναίος είναι εξισορροπώντας μέσα του το ξύλο που έφαγε από τη γυναίκα του ή την καταπίεση του εργοδότη του, να εκτονώσει τον μηδενισμό που του προκάλεσαν τα αδιέξοδα που του δημιουργεί το πολιτικό σύστημα, να αντιπαρατεθεί με βάση το ποδόσφαιρο, στην περιθωριοποίησή του από το κέντρο (η άλλη αντιπαράθεση, η πολιτική, είναι δύσκολη). Και, προσέξτε. Οι ομάδες δεν είναι ελληνικές, παρά, μόνο, κατ όνομα. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές είναι ξένοι. Αλλά αυτό αφήνει αδιάφορο το εθνικό συναίσθημα των οπαδών το οποίο σε άλλες περιπτώσεις είναι οξύ. Και τους αφήνει αδιάφορους διότι, μόνο, έτσι, με τη συμμετοχή ξένων παικτών θα μπορέσουν να ικανοποιηθούν με μια νίκη ή στον διεθνή στίβο όπου ως χώρα και λαός το στίγμα μας είναι ελάχιστο.
Οι ομάδες στην Ελλάδα έχουν, ακόμη, Έλληνες ιδιοκτήτες. Αλλά με την διεθνοποίηση του ποδοσφαίρου δεν θα αργήσει οι ομάδες να εξαγορασθούν- μαζί με τους οπαδούς τους- από διεθνείς επενδυτές οι οποίοι θα κάνουν το οικονομικό και πολιτικό παιχνίδι τους. Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου οδηγεί στην πολιτική ενίσχυση των ιδιοκτητών τους, σε βάρος της πολιτικής παρέμβασης της κοινωνίας. Και οι ιδιοκτήτες αυτοί αύριο θα είναι διεθνείς παράγοντες.
Ένα παράδειγμα. Το 1999 είχα εγκατασταθεί για μερικούς μήνες στο Βελιγράδι, καλύπτοντας για την ΕΡΤ3 τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
Η διεθνής, δυτική, κοινότητα είχε σε εμπάργκο την Σερβία. Θυμάμαι ότι το εμπάργκο αυτό το έσπασε για μερικές ώρες η ΑΕΚ η οποία ήρθε και έπαιξε σε φιλικό αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Η ΑΕΚ είχε, τότε, ιδιοκτήτη κάποια βρετανική σύνθεση. Οι υπεύθυνοι πήραν την εντολή να αποχωρήσουν αμέσως από το Βελιγράδι. Ήμουν στο γήπεδο και μέχρι να καταλάβουμε τι συνέβη, αναρωτιόμασταν γιατί ο αγώνας τελείωσε πριν συμπληρωθεί ο χρόνος του δευτέρου ημιχρόνου.
Τα παραπάνω δεν ισχύουν, μόνο, για τους Έλληνες φιλάθλους αλλά για όλους. Και ερμηνεύουν και τα συνθήματα των Ουκρανών και του Άρη. Το ερώτημα είναι αν θα πρέπει να πολιτικοποιήσουμε το ποδόσφαιρο ή να επιμείνουμε να το κρατήσουμε υπο μορφήν ενός αθλήματος το οποίο μερικές φορές φθάνει στα όρια της τέχνης.
Από τις αντιδράσεις των οπαδών φαίνεται ότι δεν υπάρχει επιστροφή από την πολιτικοποίησή του. Η θλιβερή κατάληξη αυτής της επιλογής είναι ορατή. Όπως και τα αποτελέσματα. Αποχαιρετίστε την Αλεξάνδρεια που χάνεται.
Η δική μου θέση είναι ο διαχωρισμός της πολιτικής από τον αθλητισμό. Και αυτό προκάλεσε το σχόλιό μου. Έχω φθάσει σε σημείο που να μπορώ να μην κρύβω τις σκέψεις μου. Ούτε να αναγκάζομαι να κρατώ ισορροπίες. Ορισμένοι μου επιτέθηκαν σε προσωπικό τόνο με τον χαρακτηρισμό του δοσιλόγου. Τους αφήνω την πολυτέλεια να αποχωρήσουν από την σελίδα μόνοι τους. Τα άλλα σχόλια ήταν ανεκτά ως προς τις προσβολές. Προσβολές, υποτίθεται, φίλων, κατά το fb. Μόνο αυτό το πράγμα δεν είμαστε εδώ μέσα.
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν θα καταλάβουν τι έγραψα και γιατί έκανα το σχόλιο. Καλύτερα να σωπάσουν.
Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου θα υποκαταστήσει την όποια δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης διαθέτει, ακόμη η κοινωνία. Και ο έλεγχός του απο ξένα κέντρα θα εισάγει την παράμετρο μιας επιπλέον, επιρροής διεθνών συντελεστών στην πολιτική ζωή της χώρας.
Είναι δύσκολο όλα αυτά να γίνουν αντιληπτά απο τους επίκαιρους σχολιαστές της ανάρτησής που έκανα χθες. Και το ερώτημα που θετω στον εαυτό μου είναι: τι κάνω με αυτούς;
Η κατασκευή τουρκικών αεροναυτικών βάσεων στη Λιβύη και αλλαχού είχε σχεδιαστεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου δημιουργίας “προπομπών” σε πρώην εδάφη της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε συνδυασμό πάντοτε με την υλοποίηση συγκεκριμένων εξοπλιστικών (αεροπλανοφόρα, αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά, αυτοκινούμενα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, κλπ) που θα ήταν τουρκικής κατασκευής άρα δεν θα περιορίζονταν η χρήση τους από διάφορα εμπάργκο και θα χαρακτηρίζονταν από το mobility (κινητικότητα – ευκόλως μεταφερόμενα) και το network-centric warfare (λειτουργία σε δικτυοκεντρικά μοντέλα).
Χαρακτηριστικοί οι χάρτες που κυκλοφορούσαν ευρέως την εποχή εκείνη, όπως ο πιο πάνω, στον οποίο απεικονίζονται οι τουρκικές βλέψεις. Η νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία θα έπρεπε να μπορεί να ελέγχει κάποια από τα σημαντικότερα choke points του πλανήτη Δαρδανέλια – Σουέζ – Κόλπος του Άντεν – Στενά του Ορμούζ, καθώς επίσης μέσω της διείσδυσής της στα κράτη των οποίων τα ονόματα λήγουν σε -σταν (ευτυχώς άφησαν εκτός τον Stan Antipariotis) να ελέγξουν ΚΑΙ τις χερσαίες οδεύσεις του νέου BRI !!! Κι αν κάποιος αναρωτιέται για τη θαλάσσια περιοχή που προορίζονταν να πλέει το Anadolu, καλά θα κάνει να εστιάσει στη γραμμή που ενώνει τη Σομαλία με το Πακιστάν.
Λιβύη:
Η παρουσία της Τουρκίας, ιχνηλατείται από το 2001 μέσω οικονομικών δραστηριοτήτων (κυρίως μέσω κατασκευαστικών εταιρειών και εταιρειών ενέργειας). Από το 2018 όμως και έπειτα η στρατιωτική – παραστρατιωτική (Sadat) παρουσία της άρχισε να γιγαντώνεται. Χαρακτηριστικές οι αναφορές των παρατηρητών του ΟΗΕ για το 2019, 2021 που με στοιχεία απεδείκνυαν πως το δυτικό κομμάτι της Λιβύης είχε μετατραπεί σε στρατιωτικοποιημένη τουρκική ζώνη. Εντάθηκε δε, μετά την υπογραφή των δύο MoUs (μνημονίων συνεργασίας) τον Νοέμβριο του 2019.
Ας δούμε ορισμένες σημαντικές φωτογραφίες:
Η αεροπορική βάση της Al-Watiya προγραμματίσθηκε να αναβαθμιστεί (αρχικά χρησιμοποιήθηκε το διεθνές αεροδρόμιο της Τριπόλεως) προκειμένου από αυτήν να επιχειρούν αεροσκάφη (ΑΦ) F-16, F-35 (που επρόκειτο να παραληφθούν από την ΤΗΚ) , αλλά και μεταγωγικά τύπου Α-400 και C-17.
Τα τουρκικά σχέδια περιλάμβαναν και αναβάθμιση της ναυτικής βάσεως της Μισράτα, προκειμένου εκεί να ελλιμενίζονται κύριες μονάδες επιφανείας αλλά και υποβρύχια του TDK. Πλήρης δηλαδή στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδος (σε συνδυασμό με τη βάση στον Αυλώνα).
Πάνω: Παράρτημα από τις αναφορές των παρατηρητών του ΟΗΕ που περιγράφει κάποια από τα οπλικά συστήματα που απέστειλε η Τουρκία στη Λιβύη, μετά την υπογραφή των Μνημονίων (MoU) (Πηγή: United Nations)
Πάνω: OSINT ανάλυση από την άφιξη των Korkut στο λιμάνι της Τρίπολης 16 Ιανουαρίου 2020.
Πάνω: Συνδυασμός OSINT και εμπιστευτικών πληροφοριών που επιβεβαιώνουν την παρουσία των Korkut στο αεροδρόμιο της Μισράτα.
Οι ΤΕΔ το 2005 απέκτησαν 48 εκτοξευτές Hawk XXI (οκτώ πλήρη συστήματα, δλδ οκτώ πυροβολαρχίες με έξι τριπλούς εκτοξευτές έκαστη) καθώς και 175 βλήματα της έκδοσης MIM-23B μέγιστου βεληνεκούς 40 χιλιομέτρων και διάρκεια ζωής έως το 2020.
Τα συστήματα αυτά αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τη μεσαία διαστρωμάτωση του Α/Α πλέγματος της γείτονος και ήταν αυτά που αναπτύχθηκαν στη Λιβύη. Οι ανοιχτές πληροφορίες που αναφέρονται στην ανάπτυξη δυο πυροβολαρχιών σε ολόκληρη τη Λιβύη, είναι σε διάσταση με τις επίσημες αναφορές των Παρατηρητών του ΟΗΕ που μιλούν για ανάπτυξη τριών.
Τη νύχτα 4/5 Ιουλίου 2020, η Τουρκία δέχτηκε το δεύτερο επί του πεδίου ισχυρό πλήγμα, από τα τέσσερα συνολικά εντός του 2020. Τα άλλα τρία ήταν το Μάρτιο του 2020 στον Έβρο, στις 12 Αυγούστου από τη φρεγάτα ΛΗΜΝΟΣ και στις 25 Αυγούστου από τα F-16 της 116 ΠΜ που προσγειώθηκαν αρχοντικά στην ΑΒΑΠ στην Πάφο
Πάνω: Στοιχεία HAWK XXI που αναπτύχθηκε στο ΑΔ της Τρίπολης
Πάνω: HAWK στην ΑΒ Al Watiyah.
Το πόσοι από τους δεκαοχτώ εκτοξευτές που αναπτύχθηκαν στη Λιβύη καταστράφηκαν εκείνο το βράδυ, ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Πάντως πλέον οι ΤΕΔ δεν διαθέτουν οκτώ συστήματα Hawk.
Πάνω: Patch των τουρκικών δυνάμεων αεράμυνας που αναπτύχθηκαν στη Λιβύη με τα Hawks (πηγή: defencepoint.gr). Τη νύχτα της 4ης Ιουλίου τα γεράκια μάλλον κοιμήθηκαν…ή δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν.
Πάνω: αυτοκινούμενο πυροβόλο τουρκικής κατασκευής Τ-155 Firtina (παρατηρείστε την παραλλαγή του πυροβόλου στα χρώματα ερήμου που σημαίνει ότι μεταφέρθηκε στη Λιβύη από τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Συγκεκριμένα με το πλοίο MV Bana το οποίο απέπλευσε από το λιμάνι της Μερσίνας στις 28 Ιαν 2020)
Κάτω: Σκαρίφημα της πλεύσεως του MV Bana
Πάνω: Πολλαπλός εκτοξευτής ρουκετών Τ-122, κάπου στη δυτική Λιβύη. Η εκπαίδευση των δυνάμεων του Σάρατζ στην αρχή επετεύχθη από μέλη της Sadat, αλλά σταδιακά αναπτύχθηκαν και άνδρες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων
Πτήσεις όπως η πιο πάνω, πραγματοποιούνταν επί εβδομαδιαίας βάσεως επί δυο και πλέον έτη με το pattern της εικόνας. Περνούσαν σουβλάκι το FIR Λευκωσίας και στη συνέχεια ακροβατούσαν μεταξύ FIR Αθηνών και Καίρου. Με τη Μάλτα είχαν συμφωνήσει, ώστε οι τελευταίοι να κάνουν τα στραβά μάτια. Επί δύο και πλέον χρόνια, η Τουρκία κατόρθωσε να μεταφέρει άνω των 5.000 μισθοφόρων εμπειροπόλεμων από τη Συρία τζιχαντιστών καταφέρνοντας να μεταβάλλει το αποτέλεσμα του Λιβυκού εμφυλίου.
Πάνω: το ίχνος πτήσεως των μεταγωγικών και F-16 συνοδείας ποπυ έλαβαν μέρος στην “Άσκηση Ανοικτών θαλασσών” μια άσκηση που αποσκοπούσε στη χρονομέτρηση αεροπορικών επιχειρήσεων άνωθεν Λιβύης. Το FIR Αθηνών περνιέται σουβλάκι.
Κατά παρόμοιο τρόπο, έλαβαν χώρα εκατοντάδες νηοπομπές δια μέσω του Αιγαίου όντας εν γνώσει των υπευθύνων (Πηγή: United Nations).
Πάνω: χειρόγραφη λίστα με τα ονόματα και τα κινητά μισθοφόρων που μεταφέρθηκαν στη Λιβύη (Πηγή: United Nations)
Πάνω: Αυτοκινούμενο Σύστημα Ηλεκτρονικού Πολέμου Koral (Πηγή: United Nations)
Πάνω: Μη επανδρωμένο σύστημα Kargu-2, που δοκιμάσθηκε σε επιχειρήσεις σμήνωσης και με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης. Υπήρξαν παράπονα οτι επέφεραν πλήγματα σε αμάχους.
Χαρακτηριστικό μάλιστα το γεγονός πως σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, στα ανοιχτά της Λιβύης επιχειρούσαν πέντε (5) φρεγάτες τύπου Gabya (!!!).
Απεικόνιση του ναυτικού αποκλεισμού της Λιβύης από πέντε (5) φρεγάτες τύπου Gabya (υπήρχε και υποβρύχιο). Παρατηρώντας το σχεδιάγραμμα, δημιουργείται το ερώτημα: « Αν για τον ναυτικό αποκλεισμό της Λιβύης στην οποία πετούσαν 4 μαχητικά και δεν υπήρχαν αντιπλοικοί, απαιτήθηκαν 5 φρεγάτες και τουλάχιστον ένα υποβρύχιο, για αυτόν της Κύπρου πόσες μονάδες επιφανείας απαιτούνται»; Ας ρωτήσουμε τους εγχώριους «φρόνιμους» να μας πουν.
Πάνω: τουρκική φρεγάτα τύπου Gabya στο λιμάνι της Μισράτα.
Πάνω: Τουρκικό αντιαεροπορικό βλήμα SM-1 που εκτοξεύθηκε στην Λιβύη εναντίον των αεροπορικών μέσων του Στρατάρχη Χάφταρ, από φρεγάτα τύπου Gabya (κάτω). Υπενθυμίζουμε οτι στο τουρκικό ναυτικό υπηρετούν τέσσερις (4) μη εκσυγχρονισμένες φρεγάτες O.H. Perry που φέρουν αυτού του τύπου βλήματα με ό,τι και αν σημαίνει αυτό για την μαχητική τους ισχύ.
Επίλογος:
Η πλήρης Στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας είναι σχεδιασμένη και θα είχε ήδη υλοποιηθεί αν δεν ελάμβανε χώρα το αμερικανικό εμπάργκο όπλων που άφησε χωρίς F-35 την ΤΗΚ και το Anadolu.
Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ υπάρχουν και πάμω απ’ όλα υπάρχει εν ισχεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο στρατιωτικής συνεργασίας που προσδίδει και την απαραίτητη νομιμοποίηση.
Για την ενίσχυση της κινεζο-λευκορωσικής στρατιωτικής συνεργασίας
Ο Κινέζος υπουργός Άμυνας Λι Σανγκφού και ο Λευκορώσος πρόεδρος Αλεξάντρ Λουκασένκο από το Μινσκ χαιρέτισαν σήμερα τα σχέδια για την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.
«Η συνεργασία – και αυτή είναι πολύ σημαντική – δεν στρέφεται σε καμία περίπτωση κατά τρίτων χωρών. Δεν το έχουμε ανάγκη αυτό. Πρέπει να προστατεύσουμε τα κράτη και τους λαούς μας», δήλωσε ο Λουκασένκο, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Belta.
Από την πλευρά του ο Λι ανέφερε: «Η επίσκεψή μου στη Λευκορωσία έχει στόχο την υλοποίηση σημαντικών συμφωνιών που ελήφθησαν σε επίπεδο αρχηγών κρατών και την εδραίωση της περαιτέρω διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας»
Η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Λουκασένκο στην Κίνα στις αρχές του έτους.
Κοινά στρατιωτικά γυμνάσια αναμένεται να διεξαχθούν το 2024, τόνισε ο Λευκορώσος πρόεδρος, σημειώνοντας ότι το Μινσκ βασίζεται κυρίως στους «φίλους» του, τη Ρωσία και την Κίνα, για στρατιωτική βοήθεια.
Λευκορωσία και Κίνα βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος αναφορικά με την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου, τόνισε ο ηγέτης του καθεστώτος της Λευκορωσίας.
Πριν την επίσκεψή του στο Μινσκ, ο Κινέζος υπουργός Άμυνας συμμετείχε στην 11η Διάσκεψη για τη Διεθνή Ασφάλεια που έγινε στην Μόσχα όπου και συναντήθηκε με στελέχη του ρωσικού υπουργείου Άμυνας.
Ένα εντυπωσιακό κτύπημα με μη επανδρωμένο όχημα (UAV) πραγματοποίησαν οι Ρώσοι το Ντνίπρο, καθώς η βολή πραγματοποιήθηκε σε απόσταση μεγαλύτερη των 55 χιλιομέτρων από τη γραμμή επαφής.
Το βίντεο από το κτύπημα το δημοσίευσε το ρωσικό υπουργείο Άμυνας και δείχνει τη στιγμή που ένα UAV κτυπά τρία βαγόνια, τα οποία μετέφεραν πυρομαχικά και όπλα και φορτηγά εκφόρτωσης.
Το κτύπημα έλαβε χώρα στο σιδηροδρομικό σταθμό Mezhevaya στην περιοχή Ντνίπρο.
Η συγκεκριμένη πυραυλική επίθεση θα πρέπει να απασχολήσει και τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς δείχνει το πώς τα UAV μπορούν να πραγματοποιούν επιθέσεις σε σημαντικούς στόχους από μεγάλη απόσταση.
Η συζήτηση για την ένταξη της Ελλάδας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) έλαβε χώρα μόλις τρία χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου. Η πόλωση και ο διχασμός παρέμεναν κεντρικά χαρακτηριστικά, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και –κυρίως– πολιτικού κόσμου αλλά και εξωτερικών συμμάχων της χώρας. Και αν για πολλούς o «από βορράν κίνδυνος» συνέχιζε να αποτελεί πηγή σοβαρής ανησυχίας, για αρκετούς άλλους Έλληνες, ορισμένοι εκ των οποίων στερούνταν κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης (αφού το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου και η Αριστερά εκπροσωπείτο στη Βουλή μόνον από την ΕΔΑ), ήταν βαθιά ριζωμένη η αντίληψη περί ιμπεριαλιστικών δυτικών δυνάμεων, που απειλούσαν την ελευθερία και την ανεξαρτησία των λαών, και οι οποίες είχαν επιβάλλει ουσιαστικά διά της ισχύος των όπλων και της οικονομικής εξάρτησης την ένταξη της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο. Στο επίπεδο αυτό, το κλίμα είχε πολωθεί ακόμη περισσότερο τα προηγούμενα χρόνια λόγω του Δόγματος Truman, σε μικρότερο βαθμό –λόγω της προφανούς συμβολής του στην προσπάθεια ανοικοδόμησης της χώρας– του Σχεδίου Marshall καθώς και της αυξανόμενης αμερικανικής διείσδυσης –συνήθως χωρίς καν τη στοιχειώδη τήρηση προσχημάτων–, επιρροής και συνακόλουθης εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ.
Η συζήτηση στη Βουλή την 18η Φεβρουαρίου 1952 καταδεικνύει ότι οι πολιτικές δυνάμεις είχαν επίγνωση της βαρύτητας της συγκεκριμένης απόφασης. Οι τοποθετήσεις –αλλά και οι διαφωνίες– αποδεικνύουν ότι ο πολιτικός κόσμος γνώριζε ότι η χώρα βρισκόταν τη στιγμή εκείνη ενώπιον μιας επιλογής κόσμων, που δεν αφορούσε μόνον την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα και την οικονομική και την πολιτική της προοπτική.
Το διεθνές περιβάλλον σε αυτά τα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου χαρακτηριζόταν από ένταση, κυρίως λόγω της απόκτησης πυρηνικών όπλων από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά και την επικράτηση των κομμουνιστών, τόσο στον κινεζικό εμφύλιο όσο και τον Πόλεμο της Κορέας, γεγονότα που συνέβαλαν σημαντικά στην αναθεώρηση της αμερικανικής πολιτικής εθνικής ασφάλειας, στη στρατιωτικοποίηση του ΝΑΤΟ και στο γιγαντιαίων διαστάσεων ανταγωνισμό των εξοπλισμών, που ακολούθησε ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς. Όσον αφορά στα καθ’ ημάς, παρά τον τερματισμό του αποκλεισμού του Βερολίνου και την απόσχιση της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο από τη Μόσχα, παρέμενε έντονη η αίσθηση της εξωτερικής (από βορρά προερχομένης) απειλής για την ελληνική ασφάλεια, καθώς και της ανάγκης για συμμαχική κάλυψη μέσω της οργανικής ένταξης της χώρας στο δυτικό στρατόπεδο.
Η κοινοβουλευτική συζήτηση της 18ης Φεβρουαρίου 1952 αφορούσε στην κύρωση του Πρωτοκόλλου Προσχώρησης, και προσέφερε τη δυνατότητα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούνταν στο Κοινοβούλιο να τοποθετηθούν έναντι της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Έτσι, οι θέσεις που εξέφρασαν αποτελούν τη σημαντικότερη καταχώρηση των πολιτικών απόψεων στην κρίσιμη εκείνη στιγμή. Η συζήτηση έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον της έρευνας. Σε μια γενική οπτική, εκφράστηκαν δύο απόψεις για τη δυτική συμμαχία: η θετική, από τις δυνάμεις της Δεξιάς, του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς⋅ και η αρνητική, από την Αριστερά.
Ωστόσο, όπως θα δει ο προσεκτικός αναγνώστης, και μεταξύ των πρώτων –των φιλοδυτικών– δεν έλειπαν οι επιμέρους διαφοροποιήσεις, ανάλογα με την έμφαση που έδινε το κάθε κόμμα στις διάφορες διαστάσεις του ΝΑΤΟ, όπως τη στρατιωτική ασφάλεια, την προοπτική συνεργασίας στο οικονομικό επίπεδο –συνήθως, αυτό “μεταφραζόταν” σε μια ελπίδα για παροχή πρόσθετης οικονομικής βοήθειας για τη χώρα–, το επίπεδο των σχέσεων με τις δυτικές Μεγάλες Δυνάμεις και την –για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας– τυπικά ισότιμη συμμετοχή της σε μια συμμαχία με τις δυτικές Μεγάλες Δυνάμεις. Ωστόσο, όλοι οι υποστηρικτές της ένταξης συνέκλιναν στη διαπίστωση της σημασίας της για την αναγνώριση των ηθικών δικαιωμάτων που πρόβαλε η χώρα, ώστε να γίνει αποδεκτή ως πλήρες μέλος του δυτικού κόσμου.
Ο πρόεδρος της κυβέρνησης, Νικόλαος Πλαστήρας, τόνισε ότι «διά της ένταξης στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο τιμούνται οι θυσίες του ελληνικού λαού και του ελληνικού στρατού και ότι δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ παραδεχθῇ ὅτι, ὅταν ἡ Ἑλλὰς συμμετέχῃ εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον μετὰ τῶν μεγάλων δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι κατοικοῦνται ἀπὸ ἐλευθέρους καὶ δη μοκρατικοὺς λαούς, αἰσθάνεται ἑαυτὴν ἀσφαλεστέραν. Αἱ ἄλλαι θεωρίαι περὶ οὐδετερότητος καὶ περὶ «εἰρηνεύσεων»… δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό».
Συνέχισε δε λέγοντας ότι δεν πρέπει να γίνεται καν λόγος ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει άλλη πολιτική από την ένταξη στο δυτικό στρατόπεδο και ότι με τον τρόπο αυτό η χώρα αποκτά ισχύ που της είναι απαραίτητη.
Τελικά, η Βουλή των Ελλήνων επικύρωσε τη συμφωνία ένταξης στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, με μόνες αρνητικές ψήφους τις οκτώ της ΕΔΑ και τη μία του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς Μιχάλη Κύρκου. Η επίσημη ένταξη της Ελλάδας πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1952 και εορτάστηκε από το επίσημο κράτος με παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις.
Ο ηγέτης του Ελληνικού Συναγερμού, στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, υποστήριξε άνευ επιφυλάξεων την ένταξη στο Ατλαντικό Σύμφωνο, μιλώντας για αίσθημα πλήρους ικανοποίησης και για επιβράβευση της ελληνικής συνδρομής στους κοινούς αγώνες για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 1951 και τη σύνθεση του Κοινοβουλίου: Ελληνικός Συναγερμός (Αλέξανδρος Παπάγος), 36,5% και 114 έδρες επί συνόλου 258, Λαϊκό Κόμμα (Κωνσταντίνος Τσαλδάρης), 6,6% και 2 έδρες, Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (ΕΠΕΚ, Νικόλαος Πλαστήρας), 23,49% και 74 έδρες, Κόμμα των Φιλελευθέρων (Σοφοκλής Βενιζέλος), 19,04% και 57 έδρες, Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), 10,57% και 10 έδρες. Στο χρονικό διάστημα 1951 -1952 υπήρξε μια συγκυβέρνηση Πλαστήρα – Βενιζέλου (με μάλλον ισχνή πλειοψηφία, 131 έδρες σε σύνολο 258) και «ανύπαρκτη ψυχική συνοχή».
Η κοινοβουλευτική συζήτηση της 18ης Φεβρουαρίου 1952 με μοναδικό αντικείμενο την κύρωση της προσχώρησης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ξεκινά με την τοποθέτηση του Γεώργιου Βαρβούτη, υπουργού Άνευ Χαρτοφυλακίου, που αναπλήρωνε τον υπουργό Εξωτερικών, Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος βρισκόταν στη Λισαβόνα για την υπουργική σύνοδο των κρατών-μελών του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (20-25 Φεβρουαρίου 1952). Η συζήτηση και η ψηφοφορία για την κύρωση, κατόπιν της ομόφωνης επιδοκιμασίας της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής, αποφασίστηκε από την κυβέρνηση να γίνουν πριν από τη σύνοδο της Λισαβόνας, για να εκφραστεί με πανηγυρικό τρόπο η βούληση της Ελλάδας να ενταχθεί στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο. Ο Γ. Βαρβούτης χαρακτήρισε το υπό συζήτηση θέμα «ἐξαιρετικῆς Ἐθνικῆς σημασίας» και τόνισε ότι η χώρα χάρις εἰς τὴν πίστιν της εἰς τὰ δημοκρατικὰ ἰδεώδη καὶ χάρις εἰς τὰς θυσίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη περὶ τῶν ἰδεωδῶν αὐτῶν, καθίσταται πλέον ὀργανικὸν μέλος τῆς διεθνοῦς κοινωνίας, διὰ τὴν προάσπισιν τῶν αὐτῶν ἰδανικῶν. Αναφέρει ότι ύστερα από προσπάθειες της αμερικανικής και κατόπιν της βρετανικής κυβέρνησης, προωθήθηκε η υποψηφιό τητα της Ελλάδας και της Τουρκίας, η αρχική απόφαση ελήφθη στο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της Συμμαχίας στην Οττάβα (15-20 Σεπτεμβρίου 1951), ενώ στη συνέχεια υπογράφηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 17 Οκτωβρίου 1951. Κλείνοντας την αγόρευσή του, εξέφρασε την αγωνία της τότε κυβέρνησης, αλλά και του πολιτικού κόσμου και της χώρας γενικότερα, για μείωση των αμυντικών δαπανών και για οικονομική ανάπτυξη, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι βασική αρχή αποτελεί η «ἰσότης μεταξὺ εἰσφορᾶς καὶ ἀρωγῆς, καὶ ἡ λελογισμένη βοήθεια διὰ τὴν ἐξασφάλισιν οἰκονομικῆς σταθερότητος». Και ζήτησε την ηθική αναγνώριση ότι η Ελλάδα εκτέλεσε υποχρεώσεις, όταν δεν είχε υπογράψει καμία διμερή ή πολυμερή συμφωνία, και άρα είχε και αδιαμφισβήτητα δικαιώματα υπό τις παρούσες συνθήκες.
Ο αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, εξέφρασε κάποιες επιφυλάξεις ως προς την, όπως ανέφερε, αιφνιδιαστική εισαγωγή του νομοσχεδίου προς συζήτηση και ψήφιση, αλλά και ως προς την εξασφάλιση ισότητας μεταξύ των κρατών-μελών του Συμφώνου, λέγοντας ότι η Τουρκία κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιες τροποποιήσεις, κάτι που θα μπορούσε να πράξει και η Ελλάδα. Άσκησε μια μάλλον ήπια κριτική για την καθυστερημένη (κατά τρία έτη, όπως είπε χαρακτηριστικά) είσοδο της Ελλάδας και υπονόησε ότι μια συνεργασία με την Τουρκία ενδεχομένως να εξασφάλιζε στις δύο χώρες μεγαλύτερη επιρροή και ειδικό βάρος στους κόλπους της Συμμαχίας. Με μια δόση υπερβολής χαρακτήρισε τη διεύρυνση του Ατλαντικού Συμφώνου, με την ένταξη Ελλάδας και Τουρκίας και στο μέλλον άλλων κρατών, ως την οριστική «ἐπιτύμβιον πλάκαν εἰς τὴν ἰδέαν τοῦ πολέμου», αφού στην ουσία δεν επρόκειτο μόνον για αμυντικό σύμφωνο αλλά για διεθνή πολιτικο-οικονομικό οργανισμό. Τόνισε μάλιστα ότι οι σκοποί του Συμφώνου, σε πλήρη αρμονία με τις διατάξεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, είχαν περιεχόμενο και χαρακτήρα περισσότερο κοινωνικό και λιγότερο στρατιωτικό και πολιτικό.
Ο εκπρόσωπος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), Ιωάννης Πασσαλίδης, είπε ότι το Σύμφωνο δεν προάγει την πολιτική της ειρήνευσης στο εξωτερικό πεδίο, την οποία το κυβερνών κόμμα δήλωνε ότι εφαρμόζει στο εσωτερικό μέτωπο. Εξέφρασε την άποψη ότι ο ἀγὼν κατὰ βάθος γίνεται μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ τοιούτου, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα περὶ δημοκρατίας καὶ πολιτισμοῦ ἀποτελοῦν ἕναν πέπλον και ότι η Ελλάδα μπορεί να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στα δύο συστήματα. Προειδοποίησε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να αποφύγει την τύχη του 1922, όταν είχε «θυσιαστεί» από τους συμμάχους της για τα πετρέλαια της Μοσούλης, και πρότεινε να ακολουθηθεί το παράδειγμα της Σουηδίας που αποφάσισε να μείνει εκτός συνασπισμών
Ο ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς (είχε αποχωρήσει από την ΕΔΑ), Μιχάλης Κύρκος, συμφώνησε όσον αφορά στην κρισιμότητα και τη σημασία του υπό συζήτηση θέματος, αλλά δήλωσε ότι το Δημοκρατικό Ριζοσπαστικό Κόμμα θα καταψήφιζε το νομοσχέδιο, διότι θεωρούσε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να διέπεται από τις ακόλουθες τρεις αρχές: πρώτον, η Ελλάδα θα έπρεπε να μείνει ουδέτερη στη σύγκρουση των δύο συνασπισμών⋅ δεύτερον θα έπρεπε να διατηρεί καλές σχέσεις και με τους δύο συνασπισμούς και όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις⋅ και, τρίτον, να συμφωνούσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις –ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση, Αγγλία και Γαλλία– να εγγυηθούν από κοινού την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Έτσι, θα μπορούσε να μειώσει τα τεράστια οικονομικά βάρη για την άμυνά της και να ασχοληθεί με την ανοικοδόμησή της.
Ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής εξήρε την εθνική σημασία της εισόδου της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ στο πλαίσιο του αγώνα για τη δημοκρατία και την ειρήνη, και εξέφρασε την επιδοκιμασία του για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που ήταν σύμφωνη με τα ιδεώδη και τις θυσίες του ελληνικού λαού.
Ο Λεωνίδας Καραμαούνας, εκ μέρους των Αριστερών Φιλελευθέρων, διαχώρισε τη θέση του από την υπόλοιπη Αριστερά και τάχθηκε υπέρ του νομοσχεδίου και της ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Το λόγο έλαβε στη συνέχεια ο Νικόλαος Μπακόπουλος –στενός συνεργάτης του Γεώργιου Παπανδρέου, πρώην υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1951), ο οποίος διαφώνησε έντονα με την άποψη ότι το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο είχε μόνο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα.
Υπογράμμισε ότι αντιθέτως είχε μια πολύ έντονη στρατιωτική διάσταση, ότι για την προάσπιση της ειρήνης απαιτείτο στρατιωτική προπαρασκευή και αποφασιστικότητα προάσπισης των εθνικών ιδεωδών, και ότι η Ελλάδα με την ένταξη στο ΝΑΤΟ αναλάμβανε στρατιωτικές υποχρεώσεις τις οποίες θα έπρεπε να εκπληρώσει εφόσον απαιτείτο. Στη συνέχεια, επιτέθηκε κατά της ΕΔΑ και της Αριστεράς γενικότερα, την οποία χαρακτήρισε «γυμνὴ ὀπαδὸ καὶ ὄργανον τῆς Ρωσσίας» και την κατηγόρησε ότι «δὲν διαπνέεται ἀπὸ ἐθνικὰ ἰδεώδη» και προσπαθεί να υπονομεύσει την εθνική ενότητα.
… «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»!
Στις 14 Αυγούστου του 1974 η οικουμενική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ μετά τον Αττίλα 2. Σε κυβερνητική ανακοίνωση αναφέρεται ότι «…το ΝΑΤΟ αποδείχθηκε ανίκανο να παρεμποδίσει την Τουρκία από την εξαπόλυση νέας βάρβαρης και απρόκλητης επίθεσης κατά της Κύπρου… Το ΝΑΤΟ δεν έχει επομένως λόγο ύπαρξης και δεν μπορεί να εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο συνεστήθη, αφού δεν μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο μεταξύ δύο μελών του….»
Έξι χρόνια αργότερα και 70 μέρες πριν από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η κυβέρνηση Ράλλη αποφασίζει την επάνοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ στις 19 Οκτωβρίου 1980. Η απόφαση γίνεται ευμενώς δεκτή από τις δυτικές κυβερνήσεις. Το σοβιετικό πρακτορείο ειδήσεων «Τας» μεταδίδει: «Η Ελλάδα ενέδωσε στις πιέσεις των Αμερικανών».
Στο εσωτερικό μέτωπο, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ εκφράζουν την πλήρη και έντονη αντίθεσή τους στην επανένταξη της χώρας μας στις δομές της Ατλαντικής Συμμαχίας και διοργανώνουν μαχητικά συλλαλητήρια. Ήταν η εποχή του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»…!!