Αρχική Blog Σελίδα 1601

Πρόεδρος Αιγύπτου: «Προχωράμε καλά στην ηλεκτρική σύνδεση και συνεργαζόμαστε με την Ελλάδα και την Ιταλία»

0

 

Ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι σε ομιλία του στη διάρκεια περιοδείας για επιθεώρηση της Αιγυπτιακής Στρατιωτικής Ακαδημίας, αναφέρθηκε τόσο στην εγχώρια ηλεκτρική ενέργεια, όσο και στη διασύνδεση με Ελλάδα και Ιταλία.

«Όταν μιλάμε για ηλεκτρική ενέργεια, χρειαζόμαστε 18.000 τόνους ντίζελ την ημέρα για να λειτουργήσουμε τους σταθμούς σε πλήρη δυναμικότητα προκειμένου να παρέχουμε ενέργεια υπό το πρίσμα των υψηλών θερμοκρασιών…μιλάμε για πάνω από μισό εκατομμύριο τόνο ντίζελ το μήνα…η τιμή τους είναι περίπου 300-350 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι διαφορετικό από το φυσικό αέριο που παράγουμε εμείς, ο Παντοδύναμος Θεός μας παρέχει ένα μεγάλο μέρος της ανάγκης σε φυσικό αέριο… Αν δεν ήταν αυτή η παραγωγή μας, θα βρισκόμασταν σε μεγάλη κρίση».

Ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι αναφερόμενος στο έργο της σύνδεσης με την Ελλάδα, είπε χαρακτηριστικά: «Η Αίγυπτος προχωρά καλά στην ηλεκτρική διασύνδεση με την Ελλάδα, ομοίως με την Ιταλία».

«Όλο το φυσικό αέριο που έχουμε εξάγεται στις χώρες που το χρειάζονται και μιλάω εδώ για τις βόρειες χώρες».

Ο Πρόεδρος Σίσι πρόσθεσε: «Εάν υπάρχει η ευκαιρία να συνεργαστούμε περισσότερο από αυτό, θα συνεργαστούμε, και το πράσινο υδρογόνο είναι η ευκαιρία που υπάρχει τώρα, και έχουμε πολύ μεγάλες εκτάσεις που μπορούν να παράγουν ηλιακή και αιολική ενέργεια. Θα παράγουμε, επίσης, πράσινη ενέργεια με υδρογόνο και στη συνέχεια θα μεταφέρεται στην Ευρώπη ή σε χώρες που χρειάζονται αυτήν την ενέργεια, και αυτό είναι το μέλλον στο οποίο η Αίγυπτος μπορεί να βάλει το όνομά της, και προχωράμε καλά σε αυτόν τον τομέα», είπε σύμφωνα με δημοσίευμα της Youm7.

https://echedoros.blog/2023/08/19/%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%b9%ce%b3%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%87%cf%89%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac-%cf%83%cf%84/

Φοβερή αποκάλυψη από τη WSJ: Τουρκική εταιρεία στο στόλο φάντασμα που βοηθά τη Ρωσία να αποφεύγει τις κυρώσεις… Η Ουάσιγκτον… ανησυχεί ότι η Τουρκία αποτελεί κόμβο για παραβιάσεις των κυρώσεων

0

Η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal σε ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη των Jared Malsin, Joe Wallace, Elvan Kivilcim και Summer Said αναφέρεται στο στόλο φάντασμα που βοηθά τη Ρωσία να αποφύγει τις κυρώσεις και να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Επικεντρώνεται ιδιαίτερα σε μία τουρκική εταιρεία που ιδρύθηκε από έναν Τούρκο μεγιστάνα, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές στον κόσμο που μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο.

Επισημαίνεται ότι η εταιρεία Beks Ship Management έχει αγοράσει 37 πλοία από το 2021, πολλά από αυτά γερασμένα πετρελαιοφόρα, ξοδεύοντας περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο δολάρια σε λίγο περισσότερο από δύο χρόνια και αυξάνοντας την αξία του στόλου της 10 φορές.

  • Εταιρείες όπως η Beks είναι ένα κρίσιμο στοιχείο στις προσπάθειες της Ρωσίας να συνεχίσει να προμηθεύει πετρέλαιο σε όλο τον κόσμο και να χρηματοδοτεί τον πόλεμο ενάντια στην Ουκρανία.

Ο στόλος περιλαμβάνει πλέον εκατοντάδες πλοία σε όλο τον κόσμο, πολλά εκ των οποίων ανήκουν σε εταιρείες στην Ελλάδα, την Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς και στην Τουρκία.

Πολλοί αποφεύγουν τις δυτικές κυρώσεις λειτουργώντας εκτός των συνηθισμένων βιομηχανικών προτύπων, συχνά αποφεύγουν την ασφάλιση των P&I Clubs, των παγκόσμιων δικτύων που ασφαλίζουν περίπου το 90% της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Ορισμένοι χρησιμοποιούν ένα παράλληλο ρωσικό ασφαλιστικό σύστημα που δημιουργήθηκε από την έναρξη του πολέμου.

Ναυτιλιακοί αναλυτές λένε ότι υπάρχουν αυξανόμενα ερωτήματα σχετικά με το εάν τα δεξαμενόπλοια ελέγχονται σωστά και εάν η Μόσχα θα πληρώσει σε περίπτωση ατυχήματος. Η Ρωσία έχει δηλώσει ότι πιέζει για να αναγνωριστεί διεθνώς το ασφαλιστικό σύστημα της.

Τουρκικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Beks, προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Έχουν αγοράσει τουλάχιστον 36 πλοία που δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο ως ασφαλισμένα από τα P&I Clubs, εφιστώντας περαιτέρω την προσοχή στη χαλαρή επιβολή των κυρώσεων από την Τουρκία στη Ρωσία, όταν ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να βελτιώσει τις τεταμένες σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Από τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, η Beks ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος πλοιοκτήτης στο ρωσικό εμπόριο πετρελαίου, σύμφωνα με ναυτιλιακά δεδομένα που αναλύθηκαν από την Global Witness, μια ομάδα κατά της διαφθοράς που έχει κάνει εκστρατεία υπέρ της Ουκρανίας για αυστηρότερες κυρώσεις.

  • Ο Craig Kennedy, ενεργειακός αναλυτής και πρώην οικονομικός σύμβουλος που μελετά τον ρωσικό στόλο φάντασμα στο Κέντρο Ρωσικών και Ευρασιατικών Σπουδών Davis του Χάρβαρντ, χαρακτήρισε τις ανησυχίες για την ασφάλεια ως «μια ωρολογιακή βόμβα».

«Η ανησυχία Νο. 1 είναι ότι είναι παλιά πλοία», είπε. Η Beks είχε μια σειρά από περιστατικά ασφάλειας τα τελευταία χρόνια. Τον Ιούνιο, Ρώσοι διασώστες χρειάστηκε να σβήσουν μια φωτιά στο μηχανοστάσιο του Beks Force, ενός πλοίου μεταφοράς χύδην φορτίου, στα ανοιχτά των ακτών του Ειρηνικού της Ρωσίας. Ένα άλλο πλοίο που ανήκει στην εταιρεία προσάραξε στα ανοιχτά της Τυνησίας τον Ιούλιο.

Στη συνέχεια, επισημαίνεται ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η αποτελεσματικότητα της προσπάθειας κυρώσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εξασθενεί. Τον Ιούλιο, το κορυφαίο αργό πετρέλαιο της Ρωσίας άρχισε να διαπραγματεύεται πάνω από τα 60 δολάρια το βαρέλι – πάνω από το ανώτατο όριο που όρισε η Ομάδα G7 για το ρωσικό πετρέλαιο τον Δεκέμβριο. Οι αναλυτές λένε ότι αυτό υποδηλώνει ότι μεγάλο μέρος των εξαγωγών της αποστέλλεται και πωλείται σε υψηλότερες τιμές.

Αξιωματούχοι των ΗΠΑ και των συμμάχων αγωνίζονται τώρα για να ενισχύσουν την επιβολή των κυρώσεων, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Τουρκία, σύμμαχο του NATO, που μείωσε τα σιτηρά και διεύρυνε το εμπόριο με τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.

«Το ανώτατο όριο των τιμών λειτουργεί και τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο έχουν μειωθεί σχεδόν κατά 50% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Παρακολουθούμε στενά την αγορά για πιθανές παραβιάσεις του ανώτατου ορίου τιμών», δήλωσε εκπρόσωπος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ.

«Τα χρήματα που ξοδεύει η Ρωσία, για να δημιουργήσει ένα οικοσύστημα εκτός του ανώτατου ορίου τιμών, αφαιρεί πόρους από την ικανότητά της να χρηματοδοτήσει τον βάρβαρο πόλεμο της», είπε ο εκπρόσωπος.

Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να ανησυχεί ότι η Τουρκία αποτελεί κόμβο για παραβιάσεις των ρωσικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένου του στόλου-φαντάσματα για το ρωσικό πετρέλαιο, και των σταθμών σε λιμένες για ρωσικά φορτηγά πλοία, στα οποία έχουν επιβληθεί κυρώσεις, που μεταφέρουν όπλα και αποστολές αγαθών, όπως ηλεκτρονικά δυτικής κατασκευής, που χρειάζεται η Μόσχα για τον στρατό της.

«Έχουμε έναν συνεχή διάλογο με την τουρκική κυβέρνηση για αυτά τα θέματα», δήλωσε δυτικός διπλωμάτης, αναφερόμενος στις συνομιλίες της κυβέρνησης των ΗΠΑ με το τουρκικό κράτος και τον ιδιωτικό τομέα. «Η ειλικρινής μας ελπίδα είναι να αποφευχθεί ένα σενάριο στο οποίο μια τουρκική εταιρεία υφίσταται κυρώσεις και έχουμε συνεργαστεί τόσο με την κυβέρνηση όσο και με τον ιδιωτικό τομέα για να τους ενημερώσουμε για τους πολύ πραγματικούς κινδύνους».

Η Beks Ship Management, που ιδρύθηκε πριν από μια δεκαετία, λειτούργησε στην αφάνεια για χρόνια με έναν μικρό στόλο που περιελάμβανε μόνο έξι πλοία από το 2021. Η εταιρεία ξεκίνησε ως δευτερεύουσα επιχείρηση από έναν Τούρκο μεγιστάνα της κλωστοϋφαντουργίας, τον Ali Bekmezci, ο οποίος είναι πιο γνωστός στην Τουρκία για το εργοστάσιό του που κατασκευάζει κάλτσες και εσώρουχα για δυτικές μάρκες όπως η H&M.

  • Η εταιρεία έχει επεκταθεί επιθετικά τα τελευταία 2½ χρόνια, με την εκτίναξη των δαπανών της να επιταχύνεται από την εισβολή στην Ουκρανία, αποκτώντας 17 πλοία από το 2022. Η εταιρεία διαθέτει τώρα 41 πλοία αξίας 782,61 εκατομμυρίων δολαρίων, περίπου 10 φορές την αξία του στόλου της το 2021, σύμφωνα με την Veson Nautical, μια συμβουλευτική εταιρεία ναυτιλιακών δεδομένων.

Ο Cemil Ersoz, μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ιδρυτικός εταίρος της εταιρείας, είπε ότι η εταιρεία χρηματοδοτήθηκε για τα πλοία από τράπεζες στη Γαλλία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και την Αυστραλία, αλλά αρνήθηκε να κατονομάσει τους δανειστές λόγω, όπως είπε, συμφωνιών εμπιστευτικότητας. Καμία από τη χρηματοδότηση δεν προήλθε από τη Ρωσία, είπε. Πρόσθεσε ότι η ασφάλιση παρέχεται από «κυρίως από τη Lloyd’s και ευρωπαϊκές αγορές», αλλά δεν εξήγησε γιατί τα πλοία δεν εμφανίζονται στη βάση δεδομένων P&I.

«Γενικά θεωρείται κατάλληλο μόνο για λιγότερο επικίνδυνους τύπους πλοίων – ρυμουλκά, φορτηγίδες, βυθοκόροι, σκάφη πληρώματος», δήλωσε ο David Osler, ειδικός στις ασφαλίσεις στη Lloyd’s List Intelligence. «Το αν η ασφάλιση που αποκτήθηκε είναι σε επίπεδο επαρκές για τα παλαιότερα δεξαμενόπλοια είναι ένα ξεχωριστό ερώτημα», είπε.

Πλοία που ανήκουν στην εταιρεία φόρτωσαν πετρέλαιο τους τελευταίους μήνες στο λιμάνι Kozmino στις ακτές του Ειρηνικού της Ρωσίας, όπου το πετρέλαιο πωλείται σταθερά σε τιμές πάνω από το ανώτατο όριο, σύμφωνα με τα στοιχεία αποστολής που συγκεντρώθηκαν από τον πάροχο εμπορευματικών δεδομένων Kpler και εξετάστηκαν από τη Wall Street Journal.

Η εταιρεία συνέχισε να αποστέλλει πετρέλαιο από το λιμάνι, ακόμη και όταν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ εξέδωσε παγκόσμια προειδοποίηση τον Απρίλιο ενάντια στη φόρτωση πετρελαίου στο Kozmino και σε άλλα λιμάνια της ρωσικής Άπω Ανατολής λόγω παραβιάσεων του ανώτατου ορίου τιμών, γεγονός που ώθησε ορισμένες κύριες ναυτιλιακές εταιρείες να σταματήσουν τις εξαγωγές.

Μερικές από αυτές που δεν περιλαμβάνονται στη λίστα συνεχίζουν να αποστέλλουν πετρέλαιο από τον τερματικό σταθμό, ανάμεσά τους και μία άλλη τουρκική εταιρία, η Imza Marine, που δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό.

  • Ένα από τα μεγαλύτερα πλοία της Beks, το δεξαμενόπλοιο αργού πετρελαίου Beks Sun, πραγματοποίησε επίσκεψη στο λιμάνι του κρατικού τερματικού σταθμού της Transneft της Ρωσίας, στο Kozmino, τον Ιούλιο, και στη συνέχεια απέπλευσε για την Ινδία, δείχνουν ναυτιλιακά στοιχεία.

Το μεγαλύτερο μέρος της ναυτιλιακής δραστηριότητας του Beks πηγαίνει προς και από τη Ρωσία, μεταφέροντας συχνά πετρέλαιο στην Κίνα, την Ινδία και άλλους αγοραστές.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, όλων αυτών είναι ότι η Ρωσία κατάφερε να επεκτείνει το μερίδιό της σε μερικές από τις μεγαλύτερες αγορές πετρελαίου στον κόσμο κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλάζοντας τον τρόπο λειτουργίας του παγκόσμιου ενεργειακού εφοδιασμού.

Τον Απρίλιο ξεπέρασε για λίγο τη Σαουδική Αραβία ως ο μεγαλύτερος προμηθευτής της Κίνας. Τώρα οι δύο χώρες είναι περίπου ισοδύναμες, με τους αναλυτές να αναμένουν ότι η Ρωσία θα πάρει το προβάδισμα ξανά τους επόμενους μήνες.

Στην Ινδία, η αλλαγή ήταν ακόμη πιο δραματική. Η Μόσχα παρέχει τώρα περίπου το 40% των εισαγωγών πετρελαίου της Ινδίας, σύμφωνα με την Kpler, από 3% πριν από τον πόλεμο.

ΠΗΓΗ: Wall Street Journal, Jared Malsin, Joe Wallace, Elvan Kivilcim και Summer Said – The Ghost Fleet Helping Russia Evade Sanctions and Pursue Its War in Ukraine

https://hellasjournal.com/2023/08/foveri-apokalipsi-apo-tis-ipa-tourkiki-eteria-sto-stolo-fantasma-pou-voitha-ti-rosia-na-apofevgi-tis-kirosis-i-ouasigkton-anisichi-oti-i-tourkia-apoteli-komvo-gia-paraviasis-ton-kiroseon/

Ο πλούτος του Νίγηρα και το γεωοικονομικό πόκερ των μεγάλων στην Αφρική

0

Αν και το ουράνιο συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας, βασικό εξαγώγιμο προϊόν του Νίγηρα είναι ο χρυσός, που αντιπροσωπεύει το 70% των εξαγωγών του το 2022. Παρά τις επίμονες φήμες για διακοπή των εξαγωγών ουρανίου και χρυσού προς την Γαλλία, το πρακτορείο Reuters αναφέρει πως οι εξαγωγές από το Μάλι, την Μπουργκίνα Φάσο και τον Νίγηρα συνεχίζονται κανονικά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Ένα άλλο καίριο –αν και εντελώς περιθωριοποιημένο– ζήτημα αφορά το πρόγραμμα ύψους $13 δισ. για την κατασκευή του Διασαχάριου Αγωγού Φυσικού Αερίου (Trans-Saharan Gas Pipeline-TSGP) μήκους 5.600 χλμ για την εξυπηρέτηση των αναγκών της Ευρώπης, με δυνατότητα διακίνησης 30 δισ. κυβικών μέτρων σε ετήσια βάση (bcm). Ο αγωγός, με αφετηρία το Warri της Νιγηρίας, διέρχεται από τον Νίγηρα και καταλήγει στον κόμβο Hassan R’Mel, όπου πρόκειται να συνδεθεί με το υπάρχον δίκτυο των ευρωπαϊκών αγωγών μεταφοράς. Τον Ιούλιο του 2022 υπογράφτηκε Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ Αλγερίας, Νίγηρα και Νιγηρίας για την κατασκευή του.

Η καθυστέρηση του προγράμματος μετά το πραξικόπημα έρχεται σε μία ιδιαίτερα άσχημη στιγμή για την Ευρώπη, λόγω της καταστροφής, μετά από δολιοφθορά, των αγωγών Nord Stream 1 και 2, όπως και η αναστολή του σχεδίου κατασκευής του αγωγού East Med, λόγω των αμερικανικών ενδοιασμών. Αυτά στερούν από την Ευρώπη 120 δισ. κυβικά μέτρα (bcm) φυσικού αερίου σε ετήσια βάση.

Η απώλεια των αγωγών Nord Stream 1 και 2 υποχρέωσε την Ευρώπη να στραφεί προς την προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) κυρίως από τις ΗΠΑ, με υπερτριπλάσιο όμως κόστος. Η παρουσία πάντως ομάδων της Wagner στο Νίγηρα αρκεί για να ανατρέψει το πρόγραμμα κατασκευής του αγωγού. Εκτός εάν παρέμβει η Κίνα που τυπικά αποφεύγει τους κινδύνους, αλλά διαθέτει μακροχρόνιες ισχυρές προσβάσεις στην Αφρική. Ίσως πάλι ενδιαφέρεται να κρατήσει τον όγκο των 30 δισ. κυβικών μέτρων σε ετήσια βάση (bcm) για την κάλυψη δικών της αναγκών

Οι γείτονες του Νίγηρα

Οι τρεις κυβερνήσεις που συνυπογράφουν το μνημόνιο του 2022, δεν αποκαλύπτουν την πιθανή ύπαρξη και άλλων εταίρων στο πρόγραμμα. Ο πρώην υπουργός Ενέργειας της Αλγερίας δήλωσε πάντως πως είναι ευπρόσδεκτοι στο πρόγραμμα εταίροι που δεν εισφέρουν απλώς κεφάλαια, αλλά τεχνογνωσία και συνδρομή στις κατασκευαστικές δραστηριότητες. Το Πεκίνο διαθέτει την ευχέρεια να αυξήσει την παραγωγική δυναμικότητα της Νιγηρίας σε παραγωγή φυσικού αερίου, από την στιγμή που παραμένει πολύ μεγάλος επενδυτής στην χώρα. Προβληματίζεται, όμως, με την αστάθεια που επικρατεί, λόγω των συνεχιζόμενων εξεγέρσεων στο δέλτα του ποταμού Νίγηρος.

  Θεωρία παιγνίων: Η Rand, η πίτσα και τα πυρηνικά

Από την άλλη πλευρά η μεταφορά του φυσικού αερίου στον βορρά, επιτρέπει στην Κίνα να αποκτήσει ακόμα στενότερους δεσμούς με την Αλγερία, την Λιβύη και το Μαρόκο. Η Λιβύη συμφωνεί να συντονίσει τα προγράμματα ανάπτυξης των υποδομών της με την κινεζική πρωτοβουλία των Μεγάλων Εμπορικών Διαδρόμων (BRI), με βάση το πενταετές σύμφωνο συνεργασίας του Πεκίνου με τις αραβικές χώρες (2022-2026), αναγνωρίζοντας την ισχυρή οικονομική εμπλοκή των Κινέζων στην χώρα.

Παράλληλα, κινεζικοί όμιλοι αναπτύσσουν την κεντρική λιμενική ζώνη του El Hamdania στην Αλγερία, με τον πρώτο μεγάλου βάθους λιμένα στην χώρα. Έχουν επίσης συνεργασθεί στην κατασκευή του μήκους 1.170 χλμ αυτοκινητοδρόμου Ανατολής-Δύσης που συνδέει την Αλγερία με το Μαρόκο και την Τυνησία. Περίπου 1.000 κινεζικές εταιρείες λειτουργούν στην Αλγερία που έχει αποσύρει το προαπαιτούμενο οι αλγερινές εταιρείες να έχουν το 51% της κάθε κοινοπραξίας με ξένη εταιρεία για επενδύσεις που δεν εντάσσονται στους στρατηγικούς τομείς.

Η Μόσχα έχει δυνατότητες σοβαρής εμπλοκής από την στιγμή που οι πραξικοπηματίες έχουν στραφεί προς το Κρεμλίνο, επιζητώντας την ενίσχυσή τους από την Wagner. Κατά την τελευταία διάσκεψη Ρωσίας και αφρικανικών χωρών, μπορεί να μην διευθετήθηκε (προς το παρόν) το πρόβλημα της εξαγωγής σιτηρών, αλλά διαγράφτηκαν χρέη ύψους $23 δισ. προς όφελος χωρών της Αφρικής.

Η ανάδειξη της Αλγερίας

Η κρίση της Ουκρανίας και το πρόσφατο ζήτημα με την αλλαγή καθεστώτος στο Νίγηρα, φέρουν στον προσκήνιο την Αλγερία, για την οποία η Υπηρεσία Ερευνών της αμερικανικής Βουλής επισημαίνει πως κατέχει αντίστοιχα την 11η και 16η θέση σε αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου. Από το 2019 παραμένει σταθερά ο δέκατος μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου και εκτιμάται πως διαθέτει τα τρίτα σε όγκο αποθέματα σχιστολιθικού φυσικού αερίου. Ας σημειωθεί ότι εξάγει το 85% του φυσικού αερίου της στην Ευρώπη.

Η Αλγερία εμφανίζει την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στην Αφρική, με το ΑΕΠ του 2021 να αναρριχάται στα $167,98 δισ. Τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αυξήθηκαν κατά 70% το 2022, φθάνοντας τα $50 δισ., ενώ οι υδρογονάνθρακες αντιπροσωπεύουν

για την συνέχεια https://slpress.gr/featured/oi-fysikoi-poroi-toy-nigira-kai-to-geooikonomiko-poker-ton-megalon/

Κ. Χολέβας: Ποιες κινήσεις ετοιμάζει ο Ερντογάν για τα 100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας;

2

Στις 29 Οκτωβρίου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ηττηθεί και διαλυθεί μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η μοναρχία του Σουλτάνου καταργήθηκε. Ο όρος Δημοκρατία στον τίτλο του νέου κράτους σημαίνει ότι είναι  Αβασίλευτη, Προεδρική. Το αν τηρούνται οι δημοκρατικές αρχές όπως τις γνωρίζουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πολύ αμφίβολο.

Ο επανεκλεγείς Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει ονομάσει τη νέα περίοδο μετά από τη επέτειο των 100 ετών ως τον «αιώνα της Τουρκίας». Είναι προφανές ότι του αρέσουν οι συμβολισμοί, το παιχνίδι με τις ιστορικές ημερομηνίες, καθώς και η υπενθύμιση του Οθωμανικού παρελθόντος. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δύο πλωτά γεωτρύπανα ονομάζονται Φατίχ και Αμπντούλ Χαμίτ Χαν. Φατίχ είναι προσωνύμιο του Μωάμεθ του Πορθητή (1453) και ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ ήταν ο ισλαμιστής Σουλτάνος που ξεκίνησε το 1894 τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Είναι βέβαιο ότι για την έναρξη του νέου αιώνος της Τουρκίας ο Ερντογάν έχει σχεδιάσει ορισμένες εντυπωσιακές κινήσεις. Δεν γνωρίζουμε επακριβώς ποιες είναι, αν και ορισμένες τις έχει προαναγγείλει. Π.χ. η διάνοιξη της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης. Το γνωστό Kanal Istanbul θα έχει μήκος 45 χλμ και θα ενώνει τον Εύξεινο Πόντο με τη θάλασσα του Μαρμαρά παρακάμπτοντας τον Βόσπορο, άρα και τις πρόνοιες της Συνθήκης του Μοντρέ.

Πιθανόν ένα από τα πανηγυρικά σχέδια του Τούρκου Προέδρου να έχει σχέση με τα ελληνοτουρκικά σύνορα και με τον Έβρο. Δεν αποκλείω να ανακοινωθεί η κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων και φραγμάτων στην περιοχή της Αδριανούπολης, όπου ο Έβρος δεν είναι σύνορο, αλλά διέρχεται εντός τουρκικού εδάφους. Έτσι θα ελέγχεται και θα παρακρατείται μέρος των υδάτων του ποταμού. Εξ άλλου η Τουρκία έχει εμπειρία στα φράγματα. Ήδη εδώ και πολλά χρόνια παρακρατεί μέρος των υδάτων του Ευφράτη από τη Συρία και το Ιράκ με σειρά φραγμάτων στη ΝΑ Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι δύο Πρωθυπουργοί της Τουρκίας μετά το 1960 ήσαν μηχανικοί υδροηλεκτρικών φραγμάτων: Ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και ο Τουργκούτ Οζάλ.

Δεν αποκλείεται ένα από τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα του Ερντογάν για την έναρξη του νέου τουρκικού αιώνα να συνδέεται με την Κύπρο. Επί παραδείγματι θα ήθελε πολύ να ανακοινώσει την επίσημη  αναγνώριση του ψευδοκράτους των Κατεχομένων από μία Κεντροασιατική Δημοκρατία, μέλος της Ενώσεως Τουρκικών Κρατών (πρώην Ενώσεως Τουρκοφώνων Κρατών).

Ο ίδιος ανέφερε τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί ως συμβολισμό για τη μετάβαση στον «αιώνα της Τουρκίας». Θα παίξει συστηματικά το ισλαμικό χαρτί ξέροντας ότι η θρησκευτικότητα του τουρκικού λαού είναι έντονη. Πιθανόν  να δούμε τον ίδιο και τους συνεργάτες του να τελούν την προσευχή της Παρασκευής και σε άλλα Ορθόδοξα προσκυνήματα που εμείς οι Έλληνες τιμούμε.

Το ότι ο Ερντογάν θα αξιοποιήσει την επέτειο της 29ης Οκτωβρίου δεν σημαίνει ότι όλα θα τα βρει εύκολα για τα σχέδια του. Θα βρει εμπόδια και από τον Ελληνισμό και από χώρες του δυτικού κόσμου. Άλλωστε την 29η Οκτωβρίου ακολουθεί η επέτειος της 5ης Νοεμβρίου 1914. Τότε η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπέστη οδυνηρή ήττα.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΙΚΑ 19.8.2023

Πραξικόπημα στην Σοβιετική Ένωση! 19 Αυγούστου 1991 η τελευταία πράξη της διάλυσής της

0

Τέτοια μέρα το 1991 η Σοβιετική Ένωση περνούσε οριστικά στη φάση της διάλυσής της. Η εκδήλωση ενός οπερετικού πραξικοπήματος κατά του Γκορμπατσόφ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Συνηθίζεται να γράφεται ότι στις 19 Αυγούστου 1991 ξέσπασε το πραξικόπημα στη Σοβιετική Ενωση, που είχε οργανωθεί από μία ομάδα ανώτατων στελεχών της κυβέρνησης, του κομματικού και κρατικού μηχανισμού. Οι πραξικοπηματίες σκόπευαν να αντικαταστήσουν τον πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ν’ αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της χώρας.

Την ίδια περίοδο ο Γκορμπατσόφ με την οικογένειά του έκαναν διακοπές στο Φόρος της Κριμαίας. Ο πρόεδρος της ΕΣΣΔ αντιλήφθηκε την εκδήλωση του πραξικοπήματος το απόγευμα της 18ης Αυγούστου. Κατ’ αρχάς στις 4.50 μ.μ. κατάλαβε ότι η τηλεφωνική του σύνδεση με τον έξω κόσμο είχε διακοπεί.

Στις 5.00 μ.μ. ο Γκορμπατσόφ πληροφορήθηκε ότι μια ομάδα, αποτελούμενη από τον Μπακλάνοφ, «κύριο υπεύθυνο του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος», τον Σένιν, μέλος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέα της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος, τον Βαρένικοφ, αρχηγό του στρατού ξηράς, τον Μπόλντιν, αρχηγό της προεδρικής διοίκησης, και τον Πλεχάνοφ, αρχηγό της υπηρεσίας προστασίας της Κα Γκε Μπε, μόλις είχε φτάσει στην προεδρική ντάτσα και ζητούσε να συνομιλήσει μαζί του.

Οικογενειακές συμβουλές

Εκπληκτος ο Γκορμπατσόφ δήλωσε στον επικεφαλής της προσωπικής του ασφάλειας ότι «δεν περίμενα κανένα». Στη συνέχεια βγήκε στη βεράντα της ντάτσας, όπου βρισκόταν η σύζυγός του Ραΐσα Μαξίμοβνα, και την ενημέρωσε για τους «ανεπιθύμητους επισκέπτες».

Ο Γκορμπατσόφ εξήγησε στη γυναίκα του ότι ήταν αποφασισμένος να μην υποχωρήσει σε πιέσεις, εκβιασμούς και απειλές.

Η Ραΐσα τού απάντησε: «Είναι σε σένα ν’ αποφασίσεις. Οτι και αν συμβεί θα είμαι δίπλα σου». Την ίδια θετική στάση εκδήλωσαν η κόρη του Ιρίνα και ο γαμπρός του Ανατόλι. Στη συνέχεια ο Γκορμπατσόφ δέχτηκε στο γραφείο του την αντιπροσωπεία των πραξικοπηματιών. «Συμπεριφέρονταν σαν να είναι τα νέα αφεντικά». Ο Μπακλάνοφ πήρε το λόγο και δήλωσε ότι μια «Κρατική Επιτροπή Εκτακτης Ανάγκης» μόλις είχε δημιουργηθεί. Η χώρα βάδιζε στην καταστροφή και κανένα άλλο μέτρο δεν μπορούσε να τη σώσει. Ως εκ τούτου ο Γκορμπατσόφ έπρεπε να υπογράψει ένα διάταγμα που να επικυρώνει την εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης.

«Ολους αυτούς τους ανθρώπους -γράφει ο Γκορμπατσόφ- που με πρόδωσαν, ήμουν εγώ που τους είχα προωθήσει στις πρώτες θέσεις της πολιτικής σκηνής! Αρνήθηκα κατηγορηματικά να υπογράψω το παραμικρό κείμενο. Αν ήταν πραγματικά ανήσυχοι για τη χώρα, τους είπα ότι μπορούσαν να συγκαλέσουν το ανώτατο Σοβιέτ και το Κογκρέσο των αντιπροσώπων του λαού της ΕΣΣΔ, αλλά να δράσουν μόνο στο πλαίσιο της νομιμότητας. Για μένα κάθε άλλη λύση ήταν απαράδεκτη».

Ενας από τους συνωμότες ισχυρίστηκε ότι η κατάσταση της υγείας του Ρώσου προέδρου «είχε κλονιστεί από τις εντάσεις της περεστρόικα» και καλό θα ήταν να παραχωρήσει τη θέση του στον αντιπρόεδρο Γιανάεφ, που ήταν ένας από τους κεντρικούς πραξικοπηματίες. Αλλά ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε κατηγορηματικά και έτσι έληξε η συνάντηση στην Κριμαία.

Στις 19 Αυγούστου στη Μόσχα και σε άλλες μεγάλες ρωσικές πόλεις οι πολίτες της ΕΣΣΔ είδαν τα τεθωρακισμένα του Κόκκινου Στρατού ν’ απλώνονται σε κεντρικούς δρόμους.

Επείγον τηλεγράφημα του πρακτορείου TASS μετέδωσε διάταγμα του Σοβιετικού αντιπροέδρου Γκενάντι Γιανάεφ: «Μόσχα 19 Αυγούστου. Σχετικά με την αδυναμία, για λόγους υγείας, του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να ασκήσει τα καθήκοντά του ως Προέδρου της ΕΣΣΔ, ανέλαβα τα καθήκοντα του Προέδρου της ΕΣΣΔ από τις 19 Αυγούστου 1991, στη βάση του άρθρου 127 (7) του Συντάγματος της ΕΣΣΔ».

Τα μέλη της «Επιτροπής Εκτακτης Ανάγκης» ήταν οι Ντ. Μπακλάνοφ, Β. Κριουτσκόφ, επικεφαλής της ΚαΓκεΜπε, Β. Παβλόφ, πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ, Μπ. Πούγκο, υπουργός Εσωτερικών της ΕΣΣΔ, Β. Σταροντούμπτσεφ, πρόεδρος της Ενωσης Αγροτών, Α. Τιζιακόφ, πρόεδρος της Ενωσης Κρατικών Επιχειρήσεων, Τ. Γιαζόφ, υπουργός Αμυνας της ΕΣΣΔ και Γκ. Γιανάεφ.

«Ριζοσπάστης» και «Αυγή»

Ο «Ριζοσπάστης» εκδόθηκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «ΕΣΣΔ – Αγωνία για τις εξελίξεις – Το βλέμμα της ανθρωπότητας στραμμένο στη Μόσχα». Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε ότι το κόμμα θα εκτιμήσει την κατάσταση με βάση δύο κριτήρια: Κατά πόσο θα διατηρηθούν οι δομές του σοσιαλισμού και η διατήρηση της ΕΣΣΔ ως Ενωσης Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Στο ερώτημα: «Ο κ. Μαΐλης χαρακτήρισε θετικές τις εξελίξεις στην ΕΣΣΔ. Εσείς αποφύγατε το χαρακτηρισμό θετικές», η κ. Παπαρήγα απάντησε ότι αν ισχύσουν τα δύο κριτήρια που είχε προαναφέρει, τότε οι εξελίξεις «θα είναι προς όφελος και του λαού της ΕΣΣΔ και του κόσμου» («Ριζοσπάστης», 20.8.1991).

Αντίθετα η «Αυγή» είχε πρωτοσέλιδο τίτλο: «Παγκόσμια κατακραυγή για την ανατροπή του Μ. Γκορμπατσόφ – Χούντα στη Μόσχα- Ο Γκορμπατσόφ αναπαύεται έγκλειστος στη Γιάλτα, ο Γιέλτσιν καλεί το λαό σε απεργία και πολιτική ανυπακοή…».

Ο Μπόρις Γιέλτσιν είχε εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία, στις 12 Ιουνίου 1991, πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας και από την πρώτη στιγμή είχε κατεβεί στους δρόμους μαζί με άλλους πολίτες. Τα πληρώματα των τανκς έδειχναν αδιάφορα και μη διατεθειμένα να χτυπήσουν τους συμπολίτες τους.

Η «Αυγή» άφηνε να εννοηθεί ότι ο Γιέλτσιν διέθετε και στρατιωτική υποστήριξη, γράφοντας ότι «άρματα μάχης… με υψωμένη τη σημαία της Ρωσίας πέρασαν χθες από τα οδοφράγματα που έχουν στήσει χιλιάδες διαδηλωτές έξω από το ρωσικό κοινοβούλιο και επευφημούμενα από τον κόσμο έστρεψαν τα πυροβόλα τους προς τον απέναντι δρόμο, απ’ όπου αναμένεται να εμφανιστούν τα τεθωρακισμένα του στρατού» («Η Αυγή», 20.8.1991).

Πράγματι, η «Επιτροπή Εκτακτης Ανάγκης» φάνηκε πολύ σύντομα να μη διαθέτει πολιτική ή στρατιωτική δύναμη. Από το πρωί της 21ης Αυγούστου τα άρματα μάχης αποσύρθηκαν από τους δρόμους. Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα είχε λήξει το πραξικόπημα.

Πραγματικός νικητής αναδείχθηκε ο Γιέλτσιν, που κέρδισε τη λαϊκή εμπιστοσύνη. Για τον Γκορμπατσόφ, ο αποκλεισμός του στην Κριμαία διήρκεσε τρεις ημέρες. Αλλά στο βάθος διαφαινόταν ότι και ο πρόεδρος της ΕΣΣΔ θα ήταν ο μεγάλος χαμένος. Σε μια κρίσιμη στιγμή ο Γκορμπατσόφ είχε φύγει για διακοπές και δεν είχε εισακούσει τη γνώμη των στενότερων συνεργατών του για τη συνωμοσία που εξυφαινόταν εναντίον της περεστρόικα.

Το τέλος του ονείρου

Στις 21 Αυγούστου, ο Γκορμπατσόφ ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντά του και τρεις μέρες αργότερα κήρυξε την αυτοδιάλυση του ΚΚΣΕ.

Σύμφωνα μ’ ένα παλιό μέλος της ηγεσίας του ΚΚΕ, τον Πάνο Δημητρίου, «η μεγαλύτερη αδυναμία του Γκορμπατσόφ συνίστατο στο ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει πλήρως πως το δικτατορικό καθεστώς, που είχε οικοδομηθεί επί 70 και πλέον χρόνια, δεν επιδεχόταν καμία επιδιόρθωση ή μεταρρύθμιση. Οτι είχε απολέσει από καιρό κάθε ικανότητα αυτοδιόρθωσής του και ότι εκείνο που απαιτούνταν στην πραγματικότητα ήταν η κατεδάφισή του και η οικοδόμηση ενός νέου δημοκρατικού και κοινωνικά δίκαιου κράτους».

Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες ερμηνείες για την κατάληξη του σοβιετικού ονείρου. Αυτό που όμως είναι βέβαιο και συνδέεται με το αποτυχόν οπερετικό πραξικόπημα, είναι το γεγονός πως επιτάχυνε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της ΕΣΣΔ.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1991 οι πρόεδροι της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας με επίσημη δήλωσή τους τόνισαν ότι «η Σοβιετική Ενωση ως υποκείμενο της διεθνούς νομιμότητας και ως γεωπολιτική πραγματικότητα δεν υφίσταται πλέον».

  • Ο Φοίβος Οικονομίδης μ΄ ένα κείμενό του από το 2013 στην Ελευθεροτυπία, περιγράφει εκείνες τις δραματικές ώρες καθώς και πως αντιμετώπισε η Αριστερά στην Ελλάδα το πραξικόπημα κατά Γκορμπατσόφ.

https://www.militaire.gr/praxikopima-stin-sovietiki-enosi-19-ayg/

Στο σκαμνί ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας…

0

Κατηγορία για ψευδή κατάθεση ενώπιον του κοινοβουλίου απαγγέλθηκε κατά του πρώην καγκελαρίου της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς, ανακοίνωσε το γραφείο του αυστριακού εισαγγελέα αρμόδιου για οικονομικά εγκλήματα και διαφθορά που ερευνά τα σκάνδαλα διαφθοράς που συγκλόνισαν την Αυστρία. Η δίκη του θα ξεκινήσει στις 18 Οκτωβρίου.

Ο άνθρωπος που εκτινάχθηκε στο πολιτικό στερέωμα για να γίνει ο νεότερος εκλεγμένος ηγέτης του πλανήτη οδηγήθηκε στην παραίτηση από την καγκελαρία  λόγω των σκανδάλων τον Οκτώβριο 2021 και έκτοτε εξαφανίσθηκε από την πολιτική ζωή.

Είναι η πρώη απαγγελία κατηγορίας κατά του 36χρονου που απειλείται με ποινή φυλάκισης τριών ετών.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εισαγγελίας κατά της διαφθοράς, ο Σεμπάστιαν Κουρτς κατηγορείται ότι είπε ψέματα το 2020 ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής που διερευνούσε αν είχε παρέμβει για τον διορισμό δικού του ανθρώπου, του Τόμας Σμιτ, στην θέση του επικεφαλής δημόσιας εταιρείας χαρτοφυλακίου.

«Οι κατηγορίες είναι ψευδείς και περιμένουμε με ανυπομονησία να λάμψει η αλήθεια ενώπιον του δικαστηρίου», δήλωσε ο Κουρτς με ανάρτηση στο Twitter (Χ).

O Σεμπάστιαν Κουρτς είχε αρνηθεί οποιονδήποτε ρόλο όταν ήρθαν οι αποκαλύψεις. Αλλά, την άνοιξη του 2021, διέρρευσαν στον Τύπο ανταλλαγές SMS ανάμεσα στους δύο άνδρες δείχνοντας ότι ο διορισμός είχε συζητηθεί μεταξύ τους.

Σε ένα μήνυμα που συνοδευόταν από τρυφερά emojis, ο Κουρτς είχε γράψει: «Θα έχεις ό,τι θέλεις». Και ο Τόμας Σμιτ είχε απαντήσει: «Είμαι τόσο χαρούμενος. Λατρεύω τον καγκελάριό μου».

Σε άλλη υπόθεση, ο Σεμπάστιαν Κουρτς θεωρείται ύποπτος για υπεξαίρεση δημοσίων πόρων για να χρηματοδοτήσει την πολιτική του ανέλιξη, με την παραγγελία πλαστών δημοσκοπήσεων και υμνητικών άρθρων για το πρόσωπό του που δημοσιεύονταν σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες ταμπλόιντ. Ως προς την υπόθεση αυτή, η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

https://www.militaire.gr/sto-skamni-o-proin-kagkelarios-tis-aystrias/

Πόλεμος στην Ουκρανία: Σκεπτικισμός για τις τακτικές του Κιέβου

0

Οι αμερικανικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι δύσκολα θα φτάσουν οι ουκρανικές δυνάμεις στην Αζοφική Θάλασσα

Ενώ η Ουκρανία συνέχισε τις επιθέσεις με drones εναντίον της Μόσχας, προκαλώντας προσωρινή διακοπή πτήσεων και στα τέσσερα αεροδρόμια της ρωσικής πρωτεύουσας, Αμερικανοί αξιωματούχοι εξέφραζαν σκεπτικισμό για τις τακτικές που ακολουθεί το Κίεβο στο πλαίσιο της, σε μεγάλο βαθμό ατελέσφορης μέχρι στιγμής, αντεπίθεσης που ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου, συμπεριλαμβανομένων των εντατικών βομβαρδισμών με μακρινές βολές πυροβολικού και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Ρεπορτάζ του CNN αναφέρει ότι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μπάιντεν και του αμερικανικού στρατού βλέπουν τους εντατικούς βομβαρδισμούς στη χερσόνησο της Κριμαίας ως σπατάλη πολύτιμων δυνάμεων έναντι ήσσονος σημασίας αποτελεσμάτων. «Μπορεί να αποσταθεροποιούν κατά τι τους Ρώσους, αλλά δεν πετυχαίνουν κάτι το ουσιαστικό. Πιθανότατα θα ήταν καλύτερα εάν συγκέντρωναν όλες τις δυνάμεις τους στην αντεπίθεση», δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου Αμυνας, διατηρώντας την ανωνυμία του. Αλλος στρατιωτικός αξιωματούχος εξέφρασε την απαισιοδοξία του για τις δυνατότητες των Ουκρανών να σπάσουν τις ρωσικές αμυντικές γραμμές και να φτάσουν στην Αζοφική Θάλασσα στο εγγύς μέλλον. «Δεν είμαι τόσο αισιόδοξος ώστε να πιστεύω ότι θα φτάσουν στην Αζοφική μέχρι τα Χριστούγεννα», σημείωσε σχετικά. Το ίδιο ρεπορτάζ ασκεί κριτική στην επιλογή των Ουκρανών να απλώσουν τις δυνάμεις τους σε πολλά μέτωπα αντί να τις συγκεντρώσουν σε ένα σημείο, ώστε να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες διάρρηξης των ρωσικών αμυντικών γραμμών.

Σφαιρική εκτίμηση

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται ρεπορτάζ της Washington Post, που επικαλείται έγγραφο των αμερικανικών υπηρεσιών όπου γίνεται μια σφαιρική εκτίμηση της πορείας του πολέμου. Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ εκτιμούν πως οι Ουκρανοί δεν θα καταφέρουν να απελευθερώσουν τη Μελιτόπολη, στρατηγικό στόχο της αντεπίθεσής τους, που θα τους έφερνε πολύ κοντά στην Αζοφική Θάλασσα και στην Κριμαία, ενώ θα εξασφάλιζε ταυτόχρονα τη διάσπαση των ρωσικών δυνάμεων στο νότιο μέτωπο του πολέμου. Ακόμη και η κατάληψη πλησιέστερων στη σημερινή γραμμή του μετώπου πόλεων όπως το Τοκμάκ θεωρείται πολύ δύσκολη υπόθεση από τους Αμερικανούς.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν ενέκρινε την παράδοση μαχητικών αεροσκαφών F-16 από τη Δανία και την Ολλανδία στην Ουκρανία.

Με την ουκρανική αντεπίθεση να έχει σε μεγάλο βαθμό βαλτώσει (από τις αρχές Ιουνίου, οι δυνάμεις του Κιέβου έχουν ανακαταλάβει μόνο 300 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε σύνολο 100.000 που κατέχει ο ρωσικός στρατός), έχει αρχίσει, πίσω από κλειστές πόρτες προς το παρόν, το παιχνίδι απόδοσης ευθυνών στους κόλπους των αμερικανικών ελίτ. Οπως αναφέρει η Washington Post, ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί αντιδρούν αρνητικά στην έκκληση Μπάιντεν για παροχή πρόσθετης βοήθειας, ύψους 20,6 δισ. δολαρίων, στην Ουκρανία. Αλλοι Ρεπουμπλικανοί, αλλά και ορισμένα «γεράκια» των Δημοκρατικών, κατηγορούν τον πρόεδρο ότι δεν έστειλε νωρίτερα ισχυρότερα οπλικά συστήματα στο Κίεβο.

Πάντως, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του έδωσε το πράσινο φως στην Ολλανδία και στη Δανία ώστε να παραδώσουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 στους Ουκρανούς. Τα εν λόγω αεροσκάφη (ο αριθμός των οποίων δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί) δεν θα είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν από το Κίεβο εντός του έτους ή στη διάρκεια των πρώτων μηνών του 2024, αφού πρέπει να προηγηθεί εντατική εκπαίδευση των Ουκρανών πιλότων. Το έργο αυτό έχει αναλάβει ομάδα 11 χωρών του ΝΑΤΟ, που θα αρχίσουν να εκπαιδεύουν τους Ουκρανούς εντός του τρέχοντος μηνός στη Δανία, όπως ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Αμυνας της χώρας.

Στη Μόσχα, το υπουργείο Αμυνας ανέφερε ότι γύρω στις 4 τα χαράματα εκδηλώθηκε «νέα τρομοκρατική επίθεση» από τους Ουκρανούς με μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο αναχαιτίστηκε από τη ρωσική αεράμυνα. Τα συντρίμμια του drone έπεσαν στην οροφή κτιρίου του εκθεσιακού κέντρου Expo Center της ρωσικής πρωτεύουσας, προκαλώντας ζημιές, αλλά όχι ανθρώπινα θύματα.

Εξάλλου, οι ρωσικές αρχές στο δυτικό τμήμα της επαρχίας της Χερσώνας παραδέχθηκαν ότι Ουκρανοί καταδρομείς είχαν καταφέρει να διασχίσουν τον ποταμό Δνείπερο και να καταλάβουν προσωρινά θέσεις στη δυτική όχθη του, ανέφερε όμως ότι στη συνέχεια απωθήθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις. Τον Νοέμβριο, οι Ουκρανοί ανακατέλαβαν την πόλη της Χερσώνας, στην ανατολική όχθη του Δνείπερου, αλλά από τότε δεν έχουν καταφέρει να συνεχίσουν στην αντεπίθεσή τους στη δυτική όχθη.

Photo :Συνεργείο αποκαθιστά ζημιές σε οροφή κτιρίου στη Μόσχα. Το ρωσικό υπουργείο Αμυνας ανέφερε ότι γύρω στις 4 τα χαράματα εκδηλώθηκε επίθεση από τους Ουκρανούς με drone, το οποίο αναχαιτίστηκε. Τα συντρίμμια του έπεσαν στην οροφή κτιρίου του εκθεσιακού κέντρου Expo Center. [REUTERS/Shamil Zhumatov]
https://www.kathimerini.gr/world/562572679/polemos-stin-oykrania-skeptikismos-gia-tis-taktikes-toy-kievoy/?utm_source=piano&utm_medium=email&utm_campaign=morning_briefing&pnespid=V6c15l4E4CQKhQya7IPTBEVBoRk0m_wouxoSAv1aNMvKvmLgQ22HHLR61i0ei_zN6bUC9.xZ3A

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

5
του Παντελή Σαββίδη
Ο Δημήτρης Κόντης επανέρχεται με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του, σήμερα, στις “Ανιχνεύσεις” με το οποίο καταγράφει αδρά την ουδέτερη, όπως λέει ο ίδιος, φιλοτουρκική κατά την δική μου εκτίμηση, στάση του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών στις ελληνοτουρκικές διαφορές.
Στάση που με την απόλυτη κυριαρχία στην πολιτική ζωή της χώρας του Κ. Μητσοτάκη, χωρίς σοβαρή αντιπολίτευση, μπορεί να αποβεί μοιραία για τα εθνικά συμφέροντα.
Με επιδέξιο τρόπο ο συγγραφέας ανατρέχει στην περίοδο διαπραγματεύσεων για την επανένταξη της Ελλάδας στην Ατλαντική Συμμαχία, διαπραγματεύσεις με απαράδεκτο περιεχόμενο, ακόμη και για μια δεξιά κυβέρνηση όπως του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο οποίος δια του ΥΠΕΞ Γεωργίου Ράλλη είχε δηλώσει πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αναθέσει την ασφάλεια της επικράτειάς της σε άλλη δύναμη. Η Συμφωνία προέβλεπε η αρμοδιότητα ασφάλειας της περιοχής που είχε την ευθύνη η Ελλάδα να ανατεθεί στο Saceur και το Saceur να ανέθετε στην τουρκική αεροπορία.
Προφανώς σε αντιπερισπασμό, ο Κων. Καραμανλής-και μπράβο του- συνήψε συμφωνία με την ΕΣΣΔ να επισκευάζονται εμπορικά και ελαφρά πολεμικά ρωσικά πλοία στο Νεώριο (πρόταση που αποδίδεται στον Κωνστ. Μητσοτάκη, υπουργό, τότε, Συντονισμού). Αυτό ανησύχησε τους Αμερικανούς και σε συνδυασμό με την έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου τους ανάγκασε να δώσουν μια πιο ικανοποιητική, για την Ελλάδα, λύση.
Η επωφελής αυτή τακτική δείχνει πόσο εγκληματική για την Ελλάδα είναι η απόλυτη διακοπή των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας με τον τρόπο που τις χειρίστηκε ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης. τρόπος που αποδεικνύει παντελή άγνοια εξωτερικής πολιτικής.
Οι Αμερικανοί έχουν την νοοτροπία του καουμπόυ και δεν καταλαβαίνουν απο δηλώσεις αφοσίωσης, όπως αυτές που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την έκφραση “είμαστε δεδομένοι” πριν λίγο καιρό. Δεδομένο μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του, όχι το σύνολο του ελληνικού λαού και του κράτους. Το κράτος δεν ανήκει στην οικογένεια Μητσοτάκη. Αν, οι αμερικανοί, βρούν κάποιον δεδομένο θα τον στίψουν.
Γι αυτό η απόλυτη πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη με μια αντιπολίτευση παιδική χαρά είναι επικίνδυνη για τη χώρα.
Αν έχουν μείνει, ακόμη, εθνικές αστικές δυνάμεις στη χώρα, ας φροντίσουν να υπάρχει μια εξισορρόπηση στο πολιτικό σκηνικό. Η απόλυτη υποστήριξη Μητσοτάκη θα επισσωρεύσει δεινά.
Η αμερικανική θέση στις ελληνοτουρκικές διαφορές είναι φιλοτουρκική. Η πιο ευνοϊκή εκδοχή της είναι πως Ελλάδα και Τουρκία είναι πολύτιμοι σύμμαχοι και οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ τους θα πρέπει να επιλυθεί δια της διπλωματικής οδού.
Πιάσ’ τ’ αυγό και κουρεφτο.
Την φιλότουρκη αυτή πολιτική εξέφρασε και εκφράζει με τον καλυτερο τρόπο ο Τζέιμς Τζέφρι, πρώην αμερικανός διπλωμάτης και σήμερα επικεφαλής του προγράμματος για την Μέση Ανατολή του Wilson Center.
Το άρθρο του Δ. Κόντη  ΕΔΩ

JOHN MEARSHEIMER: ΟΥΚΡΑΝΙΑ: η κολοσσιαία γκάφα της Δύσης να προκαλέσει τη Ρωσία…

0

του JOHN MEARSHEIMER*, Αμερικανού γεωπολιτικού 

Κατ’ αρχάς,  είναι δυνατή μια ουσιαστική ειρηνευτική συμφωνία; Η απάντησή μου είναι όχι. Βρισκόμαστε τώρα σε έναν πόλεμο όπου και οι δύο πλευρές – η Ουκρανία και η Δύση από τη μια πλευρά και η Ρωσία από την άλλη – βλέπουν η μια την άλλη ως μια υπαρξιακή απειλή που πρέπει να νικηθεί.

Δεδομένων των μαξιμαλιστικών στόχων, είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί μια λειτουργική συνθήκη ειρήνης. Επιπλέον, οι δύο πλευρές έχουν ασυμβίβαστες διαφορές ως προς το έδαφος και τις σχέσεις της Ουκρανίας με τη Δύση. Το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα είναι μια παγωμένη σύγκρουση που θα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε θερμό πόλεμο. Το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα είναι ο πυρηνικός πόλεμος, ο οποίος είναι απίθανος αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Δεύτερον, ποια πλευρά είναι πιθανό να κερδίσει τον πόλεμο; Η Ρωσία θα κερδίσει τελικά τον πόλεμο, ακόμα κι αν δεν νικήσει αποφασιστικά την Ουκρανία. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, κάτι που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τριών στόχων της Μόσχας: την ανατροπή του καθεστώτος, την αποστρατικοποίηση της χώρας και τη διακοπή των δεσμών ασφαλείας του Κιέβου με τη Δύση. Αλλά θα καταλήξει να προσαρτήσει μεγάλο μέρος της ουκρανικής επικράτειας, ενώ θα μετατρέψει την Ουκρανία σε ένα δυσλειτουργικό κράτος. Με άλλα λόγια, η Ρωσία θα κερδίσει μια άσχημη νίκη…

Η ΕΕ φερέφωνο των ΗΠΑ

…Για να καταλάβουμε πού οδηγεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, είναι απαραίτητο να αξιολογήσουμε πρώτα την τρέχουσα κατάσταση. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πώς οι τρεις κύριοι παράγοντες – Ρωσία, Ουκρανία και Δύση – βλέπουν το περιβάλλον απειλής τους και σχεδιάζουν τους στόχους τους. Όταν μιλάμε για τη Δύση, όμως, μιλάμε κυρίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους παίρνουν τις εντολές πορείας τους από την Ουάσιγκτον όταν πρόκειται για την Ουκρανία. Είναι επίσης σημαντικό να κατανοήσουμε την τρέχουσα κατάσταση στο πεδίο της μάχης. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με το περιβάλλον απειλής της Ρωσίας και τους στόχους της.

Φόβοι διάλυσης της Ρωσίας

Είναι σαφές από τον Απρίλιο του 2008 ότι οι Ρώσοι ηγέτες από όλες τις πλευρές βλέπουν τις δυτικές προσπάθειες να ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και να καταστεί δυτικό προπύργιο στα σύνορα της Ρωσίας ως υπαρξιακή απειλή.

Πράγματι, ο Πρόεδρος Πούτιν και οι υπολοχαγοί του επανέλαβαν αυτό το σημείο επανειλημμένα τους μήνες πριν από τη ρωσική εισβολή, όταν τους κατέστη σαφές ότι η Ουκρανία ήταν σχεδόν de facto μέλος του ΝΑΤΟ.

Από την έναρξη του πολέμου στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Δύση έχει προσθέσει ένα επιπλέον στρώμα σε αυτήν την υπαρξιακή απειλή υιοθετώντας ένα νέο σύνολο στόχων που οι Ρώσοι ηγέτες δεν μπορούν παρά να θεωρήσουν εξαιρετικά απειλητικούς. Αρκεί να πω εδώ ότι η Δύση είναι αποφασισμένη να νικήσει τη Ρωσία και να την εξαλείψει από τις τάξεις των μεγάλων δυνάμεων, αν όχι να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος ή ακόμα και να διαλύσει τη Ρωσία, όπως συνέβη με τη Σοβιετική Ένωση το 1991.

Σε μια σημαντική ομιλία του, ο Πούτιν, τον περασμένο Φεβρουάριο (2023), επεσήμανε ότι η Δύση είναι μια θανάσιμη απειλή για τη Ρωσία. «Στα χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Δύση δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί να βάζει φωτιές στα μετασοβιετικά κράτη και, κυρίως, να διαλύσει τη Ρωσία ως το μεγαλύτερο σωζόμενο τμήμα των ιστορικών εκτάσεων του κράτους μας. Ενθάρρυναν τους διεθνείς τρομοκράτες να μας επιτεθούν, προκάλεσαν περιφερειακές συγκρούσεις κατά μήκος της περιμέτρου των συνόρων μας, αγνόησαν τα συμφέροντά μας και προσπάθησαν να συγκρατήσουν και να καταργήσουν την οικονομία μας». Τόνισε περαιτέρω ότι «η δυτική ελίτ δεν κρύβει τον στόχο της, που είναι, παραθέτω, «η στρατηγική ήττα της Ρωσίας». Τι σημαίνουν αυτά για εμάς; Αυτό σημαίνει ότι σχεδιάζουν να μας τελειώσουν μια για πάντα». Ο Πούτιν συνέχισε λέγοντας ότι «αυτό αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη χώρα μας».

Οι Ρώσοι ηγέτες βλέπουν επίσης το καθεστώς του Κιέβου ως απειλή για τη Ρωσία, όχι μόνο επειδή είναι στενά σύμμαχος με τη Δύση, αλλά και επειδή το βλέπουν ως απόγονο των φασιστικών ουκρανικών δυνάμεων που πολέμησαν μαζί με τη ναζιστική Γερμανία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο…

Οι προοπτικές ειρήνευσης

…Όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται σε όλο τον κόσμο όλα τα μέρη του πολέμου στην Ουκρανία να υιοθετήσουν τη διπλωματία και να διαπραγματευτούν μια διαρκή ειρηνευτική συμφωνία. Ωστόσο, αυτό δεν θα συμβεί. Υπάρχουν πάρα πολλά τρομερά εμπόδια για τον σύντομο τερματισμό του πολέμου, πόσο μάλλον για την επίτευξη μιας συμφωνίας που παράγει διαρκή ειρήνη.

Το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα είναι μια παγωμένη σύγκρουση, όπου και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να αναζητούν ευκαιρίες για να αποδυναμώσουν την άλλη πλευρά και υπάρχει ένας διαρκώς παρών κίνδυνος ανανέωσης των συγκρούσεων.

Στο πιο γενικό επίπεδο, η ειρήνη δεν είναι δυνατή επειδή κάθε πλευρά βλέπει την άλλη ως μια θανάσιμη απειλή που πρέπει να ηττηθεί στο πεδίο της μάχης. Υπάρχουν λίγα περιθώρια για συμβιβασμό με το άλλο μέρος σε αυτές τις συνθήκες. Υπάρχουν επίσης δύο συγκεκριμένα σημεία διαμάχης μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών που είναι δυσεπίλυτα. Το ένα αφορά το έδαφος ενώ το άλλο την ουκρανική ουδετερότητα.

Σχεδόν όλοι οι Ουκρανοί είναι βαθιά αποφασισμένοι να ανακτήσουν όλα τα χαμένα εδάφη τους – συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει; Αλλά η Ρωσία έχει προσαρτήσει επίσημα την Κριμαία, το Ντόνετσκ, τη Χερσώνα, το Λουχάνσκ και τη Ζαπορίζια και έχει δεσμευτεί σταθερά να διατηρήσει αυτό το έδαφος.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι η Μόσχα θα προσαρτήσει περισσότερα ουκρανικά εδάφη αν μπορέσει.

Ο άλλος Γόρδιος δεσμός αφορά τις σχέσεις της Ουκρανίας με τη Δύση. Για ευνόητους λόγους, η Ουκρανία θέλει μια εγγύηση ασφάλειας μετά το τέλος του πολέμου, την οποία μόνο η Δύση μπορεί να παράσχει.

Αυτό σημαίνει de facto ή de jure ένταξη στο ΝΑΤΟ, γιατί καμία άλλη χώρα δεν μπορεί να προστατεύσει την Ουκρανία.

Ωστόσο, σχεδόν όλοι οι Ρώσοι ηγέτες απαιτούν μια ουδέτερη Ουκρανία, κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στρατιωτικοί δεσμοί με τη Δύση και επομένως δεν υπάρχει ομπρέλα ασφαλείας για το Κίεβο.

Είναι ο τετραγωνισμός του κύκλου. Υπάρχουν δύο άλλα εμπόδια για την ειρήνη: ο εθνικισμός, που έχει πλέον μετατραπεί σε υπερεθνικισμό, και η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης από τη ρωσική πλευρά.

Ο εθνικισμός είναι μια ισχυρή δύναμη στην Ουκρανία για περισσότερο από έναν αιώνα, και ο ανταγωνισμός προς τη Ρωσία είναι εδώ και καιρό ένα από τα βασικά του στοιχεία. 

Το ξέσπασμα της τρέχουσας σύγκρουσης στις 22 Φεβρουαρίου 2014 τροφοδότησε αυτήν την εχθρότητα, ωθώντας το κοινοβούλιο της Ουκρανίας να εγκρίνει νομοσχέδιο την επόμενη μέρα που περιορίζει τη χρήση της ρωσικής και άλλων μειονοτικών γλωσσών, μια κίνηση που βοήθησε στην επιτάχυνση του εμφυλίου πολέμου στο Ντονμπάς.

Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία λίγο αργότερα επιδείνωσε την κατάσταση. Σε αντίθεση με τη συμβατική σοφία στη Δύση, ο Πούτιν κατάλαβε ότι η Ουκρανία ήταν ένα ξεχωριστό έθνος από τη Ρωσία και ότι η σύγκρουση μεταξύ Ρώσων και Ρωσόφωνων που ζουν στο Ντονμπάς και της ουκρανικής κυβέρνησης αφορούσε «το εθνικό ζήτημα». 

Λίγο μετά τη συνέντευξη της Μέρκελ στην  Die Zeit  τον Δεκέμβριο του 2022, ο Πούτιν είπε σε συνέντευξη Τύπου:

« Νόμιζα ότι οι άλλοι συμμετέχοντες σε αυτή τη συμφωνία ήταν τουλάχιστον ειλικρινείς, αλλά όχι, αποδεικνύεται ότι «μας έλεγαν επίσης ψέματα και ήθελαν μόνο να γεμίσουν την Ουκρανία με όπλα και να την προετοιμάσουν για μια στρατιωτική σύγκρουση ».

 Συνέχισε λέγοντας ότι το γεγονός ότι η Δύση τον εξαπάτησε τον έκανε να χάσει την ευκαιρία να επιλύσει το ουκρανικό πρόβλημα υπό συνθήκες πιο ευνοϊκές για τη Ρωσία:

“Προφανώς, τα καταφέραμε πολύ αργά, για να είμαι ειλικρινής. Ίσως έπρεπε να είχαμε ξεκινήσει όλο αυτό [τη στρατιωτική επιχείρηση] νωρίτερα, αλλά απλώς ελπίζαμε ότι θα μπορούσαμε να το λύσουμε στο πλαίσιο των συμφωνιών του Μινσκ ». 

Στη συνέχεια διευκρίνισε ότι η διπροσωπία της Δύσης θα περιέπλεκε τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις:

« Η εμπιστοσύνη είναι ήδη σχεδόν μηδενική, αλλά μετά από τέτοιες δηλώσεις, πώς μπορούμε να διαπραγματευτούμε; Σε τι; Μπορούμε να κάνουμε συμφωνίες με οποιονδήποτε και πού είναι οι εγγυήσεις;» 26

Εν ολίγοις, δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία πιθανότητα ο πόλεμος στην Ουκρανία να καταλήξει σε μια ουσιαστική ειρηνευτική συμφωνία. Αντίθετα, ο πόλεμος είναι πιθανό να διαρκέσει τουλάχιστον ένα χρόνο και τελικά να μετατραπεί σε μια παγωμένη σύγκρουση που θα μπορούσε να μετατραπεί σε πόλεμο πυροβολισμών.

Συνέπειες

Η απουσία μιας βιώσιμης ειρηνευτικής συμφωνίας θα έχει διάφορες ολέθριες συνέπειες. Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, παράδειγμα, είναι πιθανό να παραμείνουν βαθιά εχθρικές και επικίνδυνες για το άμεσο μέλλον. Κάθε πλευρά θα συνεχίσει να δαιμονοποιεί την άλλη, ενώ θα εργάζεται σκληρά για να μεγιστοποιήσει τον πόνο και τα προβλήματα που προκαλούν στον αντίπαλό τους. Αυτή η κατάσταση σίγουρα θα επικρατήσει εάν συνεχιστούν οι μάχες· αλλά ακόμα κι αν ο πόλεμος μετατραπεί σε παγωμένη σύγκρουση, το επίπεδο εχθρότητας μεταξύ των δύο πλευρών είναι απίθανο να αλλάξει πολλά.

Η Μόσχα θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί τις υπάρχουσες ρωγμές μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, ενώ θα εργαστεί για να αποδυναμώσει τις διατλαντικές σχέσεις καθώς και βασικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Δεδομένης της ζημίας που προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί ο πόλεμος στην ευρωπαϊκή οικονομία, της αυξανόμενης απογοήτευσης στην Ευρώπη με την προοπτική ενός ατέρμονου πολέμου στην Ουκρανία και των διαφορών μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με το εμπόριο με την Κίνα, οι Ρώσοι ηγέτες θα πρέπει να βρουν γόνιμο έδαφος για να προκαλέσουν προβλήματα στη Δύση. Αυτή η παρέμβαση φυσικά θα ενισχύσει τη ρωσοφοβία στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδεινώνοντας μια κακή κατάσταση.

Η Δύση, από την πλευρά της, θα διατηρήσει τις κυρώσεις κατά της Μόσχας και θα ελαχιστοποιήσει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών· όλα αυτά με στόχο να βλάψουν τη ρωσική οικονομία. Επιπλέον, σίγουρα θα συνεργαστεί με την Ουκρανία για να βοηθήσει στη δημιουργία εξεγέρσεων στα εδάφη που πήρε η Ρωσία από την Ουκρανία. Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα συνεχίσουν να ακολουθούν μια αδιάλλακτη πολιτική περιορισμού έναντι της Ρωσίας, την οποία πολλοί πιστεύουν ότι θα ενισχυθεί από την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και την ανάπτυξη μεγάλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη. Φυσικά, η Δύση θα παραμείνει αποφασισμένη να φέρει τη Γεωργία και την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, ακόμη κι αν αυτό είναι απίθανο να συμβεί. Τέλος, οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ είναι βέβαιο ότι θα διατηρήσουν τον ενθουσιασμό τους για την προώθηση της αλλαγής καθεστώτος στη Μόσχα και να δικάσουν τον Πούτιν για τις ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Όχι μόνο οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης θα παραμείνουν τοξικές στο μέλλον, αλλά θα είναι και επικίνδυνες, καθώς θα υπάρχει η διαρκώς παρούσα πιθανότητα μιας πυρηνικής κλιμάκωσης ή ενός πολέμου μεγάλων δυνάμεων μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η καταστροφή της Ουκρανίας

Η Ουκρανία αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές και δημογραφικές δυσκολίες πριν από την έναρξη του πολέμου πέρυσι.

Η καταστροφή που προκλήθηκε στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή είναι φρικτή. 

Ανασκοπώντας τα γεγονότα του πρώτου έτους του πολέμου, η Παγκόσμια Τράπεζα δηλώνει ότι η εισβολή « προκάλεσε μια αφάνταστη ζημιά στον ουκρανικό λαό και την οικονομία της χώρας, με τη δραστηριότητα να συρρικνώνεται κατά 29,2% το 2022 ». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Κίεβο χρειάζεται τεράστιες εισροές ξένης βοήθειας μόνο και μόνο για να κρατήσει την κυβέρνηση σε λειτουργία, πόσο μάλλον για πόλεμο. Επιπλέον, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι οι ζημιές ξεπερνούν τα 135 δισεκατομμύρια δολάρια και ότι θα χρειαστούν περίπου 411 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας.

Η φτώχεια, αναφέρει, αυξήθηκε από 5,5% το 2021 σε 24,1% το 2022, ωθώντας 7,1 εκατομμύρια περισσότερους ανθρώπους στη φτώχεια και εκμηδενίζοντας 15 χρόνια προόδου ». 

Πόλεις έχουν καταστραφεί, περίπου 8 εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και περίπου 7 εκατομμύρια είναι εσωτερικά εκτοπισμένοι. Τα Ηνωμένα Έθνη επιβεβαίωσαν τον θάνατο 8.490 αμάχων, αν και εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι « σημαντικά υψηλότερος. Και η Ουκρανία υπέστη σίγουρα περισσότερες από 100.000 απώλειες στο πεδίο της μάχης.

Ζοφερό το μέλλον της Ουκρανίας

Ο πόλεμος δεν δείχνει σημάδια να τελειώσει σύντομα, πράγμα που σημαίνει μεγαλύτερη καταστροφή υποδομών και κατοικιών, περισσότερη καταστροφή πόλεων και κωμοπόλεων, περισσότερους θανάτους πολιτών και στρατιωτικών και μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία. Και όχι μόνο η Ουκρανία είναι πιθανό να χάσει ακόμη περισσότερα εδάφη από τη Ρωσία, αλλά σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,

« ο πόλεμος έβαλε την Ουκρανία στο δρόμο της μη αναστρέψιμης δημογραφικής παρακμής ».

Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, οι Ρώσοι θα εργαστούν υπερωρίες για να διατηρήσουν την Ουκρανία οικονομικά αδύναμη και πολιτικά ασταθή. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση είναι επίσης πιθανό να τροφοδοτήσει τη διαφθορά, η οποία είναι από καιρό οξύ πρόβλημα, και να ενισχύσει περαιτέρω εξτρεμιστικές ομάδες στην Ουκρανία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Κίεβο θα πληροί ποτέ τα απαραίτητα κριτήρια για να ενταχθεί στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ.

Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Κίνας

Ο πόλεμος στην Ουκρανία εμποδίζει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να περιορίσουν την Κίνα, κάτι που είναι υψίστης σημασίας για την ασφάλεια των ΗΠΑ, καθώς η Κίνα είναι ομότιμος ανταγωνιστής ενώ η Ρωσία όχι.

Πράγματι, η λογική της ισορροπίας δυνάμεων λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι σύμμαχοι με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας και να στραφούν με όλες τους τις δυνάμεις προς την Ανατολική Ασία. Αντίθετα, ο πόλεμος στην Ουκρανία έφερε πιο κοντά το Πεκίνο και τη Μόσχα, ενώ παρείχε στην Κίνα ένα ισχυρό κίνητρο για να διασφαλίσει ότι η Ρωσία δεν θα ηττηθεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν δεμένες στην Ευρώπη, εμποδίζοντας τις προσπάθειές τους να στραφούν στην Ανατολική Ασία.

Συμπέρασμα

Θα πρέπει να είναι πλέον προφανές ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια τεράστια καταστροφή που είναι απίθανο να τελειώσει σύντομα και όταν τελειώσει, το αποτέλεσμα δεν θα είναι μια διαρκής ειρήνη. Λίγα λόγια επιβάλλονται για το πώς βρέθηκε η Δύση σε αυτή την τρομερή κατάσταση.

Η συμβατική σοφία σχετικά με την προέλευση του πολέμου είναι ότι ο Πούτιν εξαπέλυσε μια απρόκλητη επίθεση στις 24 Φεβρουαρίου 2022, με κίνητρο το μεγάλο του σχέδιο να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία. Η Ουκρανία, λέγεται, ήταν η πρώτη χώρα που σκόπευε να κατακτήσει και να προσαρτήσει, αλλά όχι η τελευταία. Όπως έχω πει πολλές φορές, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτό το επιχείρημα, και στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά στοιχεία που το ανατρέπουν. Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, η τελική αιτία του πολέμου ήταν η απόφαση της Δύσης –και εδώ μιλάμε κυρίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες– να κάνει την Ουκρανία δυτικό προπύργιο στα ρωσικά σύνορα. Κλειδί σε αυτή τη στρατηγική ήταν η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, μια κίνηση που όχι μόνο ο Πούτιν, αλλά ολόκληρο το ρωσικό κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής θεώρησε ως υπαρξιακή απειλή που έπρεπε να εξαλειφθεί.

Συχνά λησμονείται ότι πολλοί Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί και στρατηγοί αντιτάχθηκαν στην επέκταση του ΝΑΤΟ από την αρχή, επειδή κατάλαβαν ότι οι Ρώσοι θα το έβλεπαν ως απειλή και ότι αυτή η πολιτική θα οδηγούσε τελικά σε καταστροφή.

Ο κατάλογος των αντιπάλων περιλαμβάνει, τουλάχιστον, τον Τζορτζ Κέναν, και τον Υπουργό Άμυνας του Προέδρου Κλίντον, τον Γουίλιαμ Πέρι και τον Πρόεδρο του Μικτού Επιτελείου Στρατού, στρατηγό Τζον Σαλικασβίλι, Πολ Νίτζε, Ρόμπερτ Γκέιτς, Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, Ρίτσαρντ Πάιπς και Τζακ Μάτλοκ.

Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008, ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ αντιτάχθηκαν στο σχέδιο του Προέδρου Τζορτζ Μπους να ενσωματώσει την Ουκρανία στη συμμαχία. Η Μέρκελ είπε αργότερα ότι η αντίθεσή της βασίστηκε στην πεποίθησή της ότι ο Πούτιν θα την ερμηνεύσει ως «κήρυξη πολέμου». 

Φυσικά, οι αντίπαλοι της επέκτασης του ΝΑΤΟ είχαν δίκιο, αλλά έχασαν τη μάχη και το ΝΑΤΟ βάδισε ανατολικά, ωθώντας τελικά τους Ρώσους να ξεκινήσουν έναν προληπτικό πόλεμο.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους δεν είχαν αποφασίσει να εντάξουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ τον Απρίλιο του 2008 ή αν ήταν πρόθυμοι να ανταποκριθούν στις ανησυχίες της Μόσχας για την ασφάλεια μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2014, πιθανότατα δεν θα υπήρχε πόλεμος στην Ουκρανία σήμερα και τα σύνορά της θα έμοιαζαν όπως ήταν όταν κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1991.

Η Δύση έκανε μια κολοσσιαία γκάφα, την οποία η ίδια και πολλοί άλλοι συνεχίζουν να πληρώνουν.

*Ο John Joseph Mearsheimer (1947) είναι Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας και μελετητής διεθνών σχέσεων , ο οποίος ανήκει στη ρεαλιστική σχολή σκέψης . [3] Είναι ο R. Wendell Harrison Distinguished Service Professor στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο . Έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο επιδραστικός ρεαλιστής της γενιάς του. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η αυξανόμενη ισχύς της Κίνας πιθανότατα θα την φέρει σε σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο βιβλίο του The Israel Lobby and US Foreign Policy  (2007), υποστηρίζει ότι το ισραηλινό λόμπι ασκεί δυσανάλογη επιρροή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ .

Πηγή:https://artofuss.blog/2023/08/17/trajectoire-probable-de-la-guerre-en-ukraine-aucune-issue-positive-possible/

Νέα «Δίκη της Νυρεμβέργης» ανακοίνωσε η Μόσχα για B.Ζελένσκι και εγκληματίες πολέμου – Ρωσικές μονάδες ανακατέλαβαν μέρος του Ρομποτίνο

0

Η Μ.Ζαχάροβα εξήγγειλε δίκες και ανακοίνωσε καταδίκες: «Παραδοθείτε ή κτυπήστε τον Ζελένσκι αλλιώς θα δικαστείτε» ζήτησε από τους Ουκρανούς στρατιώτες

Με την φράση «Είναι αδύνατο να επαναφέρουμε στη ζωή όσους βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί από αυτούς, αλλά η Ρωσική Ομοσπονδία θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε ούτε ένας ναζί δολοφόνος να αποφύγει τη δίκαιη τιμωρία για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει», δήλωσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, την ώρα που η ουκρανική αντεπίθεση πνέει τα λοίσθια και ετοιμάζεται η τελική ρωσική επίθεση.

Είναι η πρώτη φορά που η Μόσχα δηλώνει ότι επί της ουσίας θα υπάρξει μια νέα «Δίκη της Νυρεμβέργης» για όσους Ουκρανούς μέλη και συνεργάτες του καθεστώτος διέπραξαν εγκλήματα πολέμου κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών της Ουκρανίας και των Ρώσων στρατιωτών που είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι στην πρώτη φάση του πολέμου.

Η εκπρόσωπος του Ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών τόνισε ότι η Ερευνητική Επιτροπή που έχει συσταθεί ερευνά όλες τις περιπτώσεις Ουκρανών κυβερνητικών και στρατιωτικών που διέπραξαν εγκλήματα.

«Με βάση τα συσσωρευμένα στοιχεία, τα ρωσικά δικαστήρια εκδίδουν ετυμηγορίες εναντίον Ουκρανών νεοναζί που χρησιμοποίησαν παράνομες μεθόδους σε ένοπλη σύγκρουση, σκότωσαν ανελέητα τραυματίες αιχμαλώτους πολέμου και διέπραξαν εγκλήματα κατά αμάχων, συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών με πολιτικά και ιδεολογικά κίνητρα», πρόσθεσε.

Η Ζαχάροβα  πρόσθεσε ότι μόνο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, 15 Ουκρανοί στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων πέντε μαχητών του διαβόητου εθνικιστικού τάγματος Azov, καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές φυλάκισης, που κυμαίνονται από 15 χρόνια έως ισόβια σε εγκαταστάσεις υψίστης ασφαλείας και μεταφέρθηκαν σε φυλακές της Σιβηρίας.

Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 500 ακόμα κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί από την αρχή του πολέμου.

Επίσης, όπως ακριβώς είχε συμβεί και στον Β’ΠΠ με τους Γερμανούς στρατιώτες που είχαν εισβάλλει στα σοβιετικά εδάφη, κάλεσε τους στρατιώτες της Ουκρανίας «να στρέψουν τα όπλα τους κατά του καθεστώτος του Κιέβου ή να παραδοθούν στις ρωσικές δυνάμεις αν θέλουν να διασωθούν».

Το ρωσικό μήνυμα έχει ιδιαίτερη σημασία και για τη χρονική στιγμή, καθώς αυξάνονται μαζικά οι περιπτώσεις Ουκρανών στρατιωτών, που εγκαταλείπουν τις θέσεις τους, προκειμένου να μη χάσουν τη ζωή τους σε μία μάταιη πολεμική επιχείρηση.

Η Ρωσία προτρέπει τους Ουκρανούς στρατιώτες να στρέψουν τα όπλα τους κατά του καθεστώτος του Κιέβου ή να παραδοθούν στις ρωσικές δυνάμεις, σύμφωνα με επείγουσα δήλωση της εκπροσώπου του Ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών M.Ζαχάροβα για την ουκρανική κρίση.

«Καλούμε ανεπιφύλακτα τους Ουκρανούς στρατιώτες, οι οποίοι, είμαστε βέβαιοι, ότι αντιλαμβάνονται όλη την εγκληματική φύση της γκανγκστερικής χούντας που έχει καταλάβει τη χώρα τους, να στρέψουν τα όπλα εναντίον της ή να παραδοθούν στις δυνάμεις μας. Σε κάθε περίπτωση, η αξιοπρεπής, ανθρώπινη στάση προς όλους είναι εγγυημένη», σημείωσε η Ζαχάροβα .

‘Ολα αυτά ενώ η ρωσική 6η Στρατιά βρίσκεται στα προάστια του Κουπιάνσκ, στις πύλες του Χάρκοβου, όπου έχουν μεταφερθεί οι τελευταίες ουκρανικές εφεδρείες της Ανατολής.

Πριν λίγες ώρες οι Ρώροι πραγματοποίησαν έφοδο στην περιοχή του Ρομποτίνο.

Από το απόγευμα φαίνεται ότι το ρωσικό πυροβολικό μαζί με τα drones κατάφεραν καίρια πλήγματα με καταιγιστικά πυρά και χτυπήματα ακριβείας.

Η ρωσική επιτυχία, αν όντως υφίσταται, έχει την σημασία της αν δεν ανατραπεί από την εξέλιξη των πραγμάτων: Η 82η Ταξιαρχία Αεροπορικής Εφόδου, εκτός του ότι είναι η ύστατη ουκρανική εφεδρεία είναι πλήρως εξοπλισμένη με δυτικά οπλικά συστήματα.

Δείτε τα να καίγονται στο Ρομποτίνο, βάσει των βίντεο που «απελευθέρωσαν» οι ρωσικές δυνάμεις:

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε σχετικά: «Στην κατεύθυνση της Ζαπορίζια, ο ουκρανικός Στρατός επιδιώκει να διασπάσει την άμυνα των ρωσικών στρατευμάτων .

Η διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της ημέρας έριξε τρεις ομάδες επίθεσης της 82ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας Εφόδου σε επιθετικές επιχειρήσεις την περιοχή του χωριού Verbovoye (21 χλμ. νοτιοανατολικά του χωριού Orekhov).

Ο ουκρανικός Στρατός αντιμετωπίστηκε και αναχαιτίστηκε από τις δυνάμεις των μηχανοκίνητων τυφεκίων, τάγματα εθελοντών και πυροβολικό της 58ης Στρατιάς της Ρωσίας”.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/m-zaxarova-se-oukranous-stratiotes-strepste-ta-opla-sas-kata-tou-kathestotos-tou-v-zelenski/

UKRAINE: A EUROPEAN WAR WITH ASIA CONSEQUENCES

0
M J Akbar
Former Minister of State for External Affairs of India

Ukraine has become a European war with Asian consequences.

The west, led by America, is driven by two objectives in its support for Ukraine. The first is incontrovertible. A nation state is the new building block of global stability, and any violent transgression of borders can trigger a domino effect as it legitimizes unilateral expansionism. The remedy lies in prevention.

The second objective is inspired by the NATO impulse:  to weaken Russia in Europe. This is strategic fallacy.

You cannot weaken Russia where it is not strong.

Russia lost Europe with the Soviet collapse in 1991. Since then, its muscular atrophy along the advancing NATO frontier has become pronounced. The Kremlin is now in the paradoxical position of being a nuclear superpower without being a regional power. Russia can still destroy the world in five minutes. Ukraine, not quite so quickly.

Russia can be weakened where it is still strong: in Russian Asia. Eight of its ten time zones and 77% of its territory are in Asia, traversing some 5000 km eastwards from the Urals and Caucasus to the Bering straits and the Pacific ocean.

Despite more than a decade of continual war since 1994, Moscow   holds the Muslim north Caucasus in a tight grip. In Central Asia it  has reestablished degrees of influence through patient diplomacy and variable military presence. In Siberia and Outer Manchuria it exercises sovereignty through rights embedded in Tsarist colonialism. Vladimir Lenin killed the Romanovs in 1918 after the Bolshevik revolution, but kept their empire.

Vladimir Putin, appointed Prime Minister in 1999, began to pick up the pieces of a shattered decade, saving what he could from the Soviet debris while searching for a defensive line against NATO’s relentless and ruthless advance. The NATO adjectives are not pejorative. Powers which become sentimental do not remain powerful. Stalin was hardly overwhelmed by tears when he pushed the Soviet perimeter into half of Germany after 1945.

Putin, perhaps lulled by the smooth acquisition of Crimea in 2014, misread the mood during his second invasion of Ukraine, in February 2022. His mistake was overestimation of Russia’s military prowess. This is clearly not Stalin’s Red Army.  Russia will in all likelihood hold on to a slice of eastern Ukraine when the firing ceases, but the reputation of the Russian army has been dented. Invincible, it is not.

The neighbourhood is doing the math.

Russia is growing vulnerable in three of its Asian regions: in north Caucasus, where there is always the possibility of renewed conflict; in Central Asia, but with less dramatic consequences; and in its far east, across  the vast Siberian  steppes  spread over 13.1 million sq. km., or one-tenth of the earth’s territory, but home to only one-fifth of Russia’s population, or some 37 million people at the last count.

The Caucasus range running south of Ukraine and east of Turkiye is considered the traditional boundary between Europe and Asia. The Caucasus states, a network of ethnic identities, are wedged between the Black and Caspian seas.  In 1991, three of them, Georgia, Armenia and Azerbaijan swept to independence on the tide of change that changed the map of Europe and Asia.    But this tide stopped short of North Caucasus. Moscow denied Chechnya, Dagestan and Ingushtia independence. When their people elected the nationalist Major General Dzokhar Dudayev as president of the Chechen-Ingush Republic in October 1991, President Boris Yeltsin sent troops to “reestablish order”.

The Muslim Caucasus has fought long and hard for freedom since the Tsarist advance two centuries ago. The first War of Caucasian Resistance, called a jihad by Muslims, lasted from 1817 to 1864. In 1832 the    iconic Shaykh Shamil [1797-1871], third Imam of the Dagestan Imamate, took over leadership of the jihad. The  memory of this legendary guerrilla commander lives on in lore. The Russians conquered Dagestan and Chechnya only in 1859, but fighting continued until Imam Shamil was captured. St Petersburg treated him well, giving him a palatial residence in, ironically, Kyiv. Two of Shamil’s sons joined the Tsar; two others served in the Ottoman army. In 1869 he was given permission to go on haj, and died in Medina after completing the pilgrimage. He was buried in the garden of Paradise.

When, in less than 50 years, the Tsars were overthrown, Imam Shamil’s grandson Said became one of the founders of the Mountainous Republic of Northern Caucasus. Freedom lasted a brief three years. In 1920 Moscow was back, this time waving a red flag. Forced into exile, Said Shamil set up the Committee for Independence in 1924.

When independence was again denied in 1991, the separatist jihad revived by the winter of 1994. Its most prominent leader, Akhmad Abdulkhamidovich Kadyrov, was appointed chief mufti of the Chechen Republic of Ichkeria in 1995. The Kadyrovs had been deported to Kazakhstan by Stalin, and returned home in 1957, after Stalin’s death. Born in 1951, Akhmad studied at the famous Mir-i-Arab Madrasah in Bukhara and the Islamic University at Tashkent. He summed up his  theory of war  in two pithy sentences: “There are a million Chechens, and 150 million Russians. If every Chechen kills 150 Russians, we will win.” That bruising  spirit was a hallmark of the mujahideen, who called themselves grey wolves, in the Chechen conflicts of that decade.

Russian morale was in quicksand when Putin, a year younger than Khadyrov, became Prime Minister on the last day of 1999 and President on 7 May 2000. In a serious of attacks Chechens spread havoc in Moscow, taking a heavy toll of Russian blood and will. Putin split the Chechen resistance through a deal with Kadyrov. Kadyrov became head of Chechnya’s government in the summer of 2000, and was named President of the Chechen Republic on 5 October 2003. Eight months later he was dead. On 9 May 2004, an explosion shattered the VIP enclosure during the Russian Victory Parade in Grozny, killing Kadyrov instantly. The attack had been ordered by a former colleague in the jihad, Shamil Basayev.

Putin kept his commitment to the family, appointing Akhmad’s young son Ramzan as President in 2007.  Ramzan Kadyrov has been loyal to Putin, sending troops to the Ukraine battlefront. Helped by generous funds from Moscow, he has turned Grozny into a vibrant city, resplendent with mosque spires. A principal mosque is named after his father.

Those tall spires, and indeed the long beards that Ramzan and his supporters wear, are a reminder that there is an older identity waiting for its moment. The spirit of independence has been subdued but not suppressed. It is not widely known that a battalion of Chechens is  fighting on Ukraine’s side. They are not apolitical mercenaries. They are the grey wolves now risking their lives to weaken Russia, for their hopes of independence lie in a degradation of Russia’s ability to defend its protectorates.

Demographics tell the story:   94% of Chechnya, 97% of Ingushetia, 83% of Dagestan, 70% of Kabardino-Balkaria, and 64% of Karachay-Cherkessia is Muslim. One in six Crimeans is a Tatar. At 20 million, there are more Muslims in the Russian Federation than in Malaysia.

Unspoken questions hover over northern Caucasus. The central one is: can the present Russian army, which promised to seize Kyiv within days and now sits behind deep minefields, survive another Chechen war, particularly if the Chechens are allied to Ukraine?

A number of Russian “autonomous republics” or “federal states” hang on to Moscow by a silken thread. Strong, but not steel. One switch could electrify this volatile space seething with currents, undercurrents and crosscurrents.

What happens in Russia does not stay in Russia.

ACROSS THE CASPIAN

Caucasian volatility will not travel from Dagestan on the west coast of the Caspian to Kazakhstan and Turkmenistan on the eastern shores    because the five ‘stans’ took their independence  in 1991 and have preserved it. The Communist USSR, or Union of Soviet Socialist Republics, was very socialist and theoretically soviet, but not much of a union.  The Soviet Union constituted the largest Asian territorial since Chengiz Khan. That age of hegemony was replaced by an informal Russian umbrella over Central Asia. This has been punctured after Ukraine.   Just as its war in Iraq eroded fear of future American military intervention, Ukraine has nullified dread of any Russian intervention in the ‘stans’.

The  five heads  were at the Kremlin on 9 May this year:  Kazakhstan’s Kassym-Jomart Tokayev,   Kyrgyzstan’s  Sadyr Japarov,  Tajikistan’s   Emomali Rahmon, Uzbekistan’s Shavkat Mirziyoyev, and  Turkmenistan’s Serdar Berdimuhamedow. But they went to be heard as much as to listen. The language of discourse had changed.

Tokayev reflected the difference when he distanced himself from Moscow’s “special military operation” in Ukraine at the St Petersburg International Economic Forum in June 2022. In an unscripted answer to a question from the floor, he said: “There are different opinions, we have an open society. Modern international law is the UN Charter. Two UN principles, however, have come into contradiction – the territorial integrity of the state and the right of a nation to self-determination…”. He added that “if the right of a nation to self-determination is realized, more than 500 states will emerge on Earth and there will be chaos…”. He could not resist taking a swipe at Russian parliamentarians who wanted to meddle in Kazakh affairs. He also praised China for investing over $22 bn in Kazakhstan over the past 15 years and becoming his country’s the main economic and foreign trade partner.

Sitting calmly in the waiting room of superpowers, President Xi Jinping hosted the second China-led Central Asia summit in May this year at Xian, capital of the Han dynasty between 206 BC and 220 AD. He called the conference the highlight of China’s diplomatic calendar in 2023. One fact is obvious. The only nation which can fill the vacuum left by Russia’s retreat is China.

THE MAP OF SHAME

Memory is everything and time is nothing in Chinese political cosmography.

In 1820, the 25th year of the reign of Jiaqing the Great, China published a map of its empire. In the south it extended to  Ladakh, which reached Nepal. The province of Tibet included Arunachal Pradesh. Nepal,  Bhutan and Assam were marked as tributary states. In the west,   Afghanistan, Bukhara, Kirkiz-Kazhak and swathes of Central Asia beyond the Pamirs and Xinjiang were also tributaries. The northern limits reached Altai, Mongolia, the whole of Manchuria and the Sakhalin islands. The Qings, of course, were Manchu; Manchurians ruled China from 1616.

Great as the Qing dominion was, it was less than the sum of Chinese claims. If Mongolia was part of China then so was the Mongol Khanate of Sibir, the original term for Siberia, also known as the Khanate of Turan, established by Genghiz Khan’s eldest son Jochi, and Jochi’s fifth son Shayban. The  Turco-Mongol-Tatar Sibir became the world’s northernmost Muslim state after its conversion to Islam from shamanism. Russia conquered Sibir in 1598, but reached Chukotka on the Bering Strait only in 1778.  Tribes like the Buryats, Yakuts, Tuvans, Altais, Khakas and Khitans still live in this vast expanse.

Qing power began to decline with the loss of Hong Kong to Britain in 1842, at the end of the first opium war. Sixteen years later, in 1858,   Russia took Outer Manchuria. The ebb made no difference to China’s sense of its boundaries. Conversely, it vitalized a desire for repossession that transcended differences of polity. Sun Yat Sen, who led the movement to remove the last emperor in 1911, made the Qing map into China’s national project. In 1938 the Chiang Kai-shek government published a “map of shame” showing parts of China and its tributaries  seized by Russia, west Europeans, and Japan: north-east Asia, Senkaku and Nansei islands, Taiwan,  Korea, Cambodia, Laos, Thailand, the Malay peninsula, Singapore, Myanmar, Nepal, Ladakh-Kashmir and of course  Central Asia.

The past was never forgotten. Communist China waited till 1997 to recover Hong Kong from the British after 155 years.  China recovered the part of Manchuria taken by Japan in 1931, but Outer Manchuria is still in Russia. China claims that Russia took a million square kilometres of territory in Manchuria and another half a million elsewhere from the Qings.

Beijing has gone to war against Russia over Manchuria twice since 1858. In 1929 the Chinese Northeastern Army went on the offensive. Stalin deployed 156,000 troops,  or one-fifth of its total forces, to hold his  ground. Amity between Communist regimes in Beijing and Moscow diluted border tensions but did not eliminate them. In 1964 Beijing raised Manchuria in talks, arguing that Russia had imposed an unjust frontier upon the Qings. When nothing happened, Mao Zedong ordered a troop build-up.  On 23 August 1968, Premier Zhou Enlai, who could turn a phrase, castigated the Soviet Union for “fascist politics, great power chauvinism, national egoism and social imperialism” at a banquet held at the Romanian embassy in Beijing.  China attacked on  9 March 1969 in Ussuri and Xinjiang. The war halted only in September after negotiations between Premiers Chou Enlai and Alexei Kosygin restored the status quo.

There were two significant outcomes.  Mao Zedong’s détente with Richard Nixon in 1970 was a direct consequence. The second never made the headlines, and is still secretive. China initiated a drip-feed of emigration to the region to reset the demographic balance in the far east. It was a formidable ploy for Russia has ensured, mainly through deportations and forced transfer of populations, that  85% of the region is of European descent in the Siberian expanse.

The prize is inestimable. Siberia is the mother lode of mineral wealth. The bright lights of European Russia are sustained by the resources of Asian Russia. Asia contributes 90% if not more of Russia’s mineral oil, gas and mineral wealth. Siberia has immense resources of oil, natural gas, hydropower, coal, copper, timber, lead, zinc, bauxite, nickel, tin, mercury, platinum, titanium, manganese, potash, uranium, cobalt, tungsten, aluminium, mica, amber, iron ore, tobacco, gold and diamonds. The West Siberian Basin is the largest known hydrocarbon basin with reserves of 146 billion barrels of oil and 1600 trillion cubic feet of gas. It contains – for those interested in quiz answers – 107 giant fields have been discovered since 2019. The point made, we can spare ourselves further details.

This is not a prelude to any sudden outburst of war between Russia and China, currently basking in a diplomatic embrace as they cooperate against a common foe, America. But equations have shifted. Moscow has slipped from its perch as big brother.

And China will return to the northern map once it has played out the end-game for Taiwan.

THE DRAGON BUTTERFLY EFFECT 

As Xi Jinping left Kremlin on the night of Tuesday 21 March 2023  after a two-day State visit he told Putin: “Change is coming that hasn’t happened in 100 years and we are driving this change together.” The two smiled, clasped hands.

“I agree,” replied Putin.

Xi’s last words before he stepped into the limousine were: “Please take care, dear friend.”

One aspect of change might have suggested itself to President Putin. Xi Jinping was at the wheel, while he manned the frontlines.

The Chinese leader implied more than he said. He might have described the relationship with Russia as  a “limitless” partnership but both knew that  the 20th century was finally over.  America and Russia looked exhausted. The superpowers of the 20th century had become the Nervous Powers of the 21st.

America made a crucial mistake during its triumphant mood in the 1990s. Spurred by spurious academic cheerleaders it began to   believe that because Russia had diminished, America had risen. This misconception was corrected in Afghanistan and Iraq, where America misplaced its nerve.  President Barack Obama spent eight becalmed years in the White House, hypnotized by the price of conflict. Donald Trump’s vocal belligerence stopped short of action. It was Trump who invited the Taliban back, through talks in Qatar. America still has an estimated 800-plus bases in more than 70 countries, at an annual cost of around $200 bn, but its boots seem frozen in the mind. [Russia, Britain, France and China together have less than 40].

American strategic mobility seems to have been transferred from Pentagon’s tank commanders to Washington’s think-tank commanders. Condoleezza Rice, George Bush’s Secretary of State, was an advocate of the Creative Chaos Theory, an ornate phrase meaning that a new polity could rise only on the ashes of the system it had replaced. Change required total destruction and the resultant  chaos.  Someone else’s eggs had to be broken to make an American omelette. George Bush dreamt of a big omelette.  At the G8 summit in 2004, he spoke of a “Greater Middle East” that included Iran, Turkey, Afghanistan and Pakistan living cosily in the happy fold of Pax Americana. What the “old” Middle East learnt from Iraq and the Arab spring was that Washington could not be trusted as principal guarantor of stability.

This set, albeit initially in slow motion, the stage for the “dragon butterfly effect”. The wings of this species flutter to the timbre of Chinese music. When Xi Jinping spoke of change of a kind that has not happened in a hundred years he could have had China’s diplomatic coup in West Asia. For the first time since the end of World War 1 in 1918, a western power was  not the primary arbiter of events in the Arab world.

On March 10 this  year Saudi Arabia, Iran and China issued a joint statement restoring relations between Riyadh and Tehran. The venue for the historic handshake was Beijing, not Camp David in America. President Xi Jinping and Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman Al Saud left America blindsided. The implicit message was that Washington had kept the two apart at serious cost to the neighbourhood.

This pirouette might never have happened  if America’s Democrats had not alienated and even humiliated the Saudi heir for reasons of domestic politics. When history recovers from media soundbites, Biden will have to answer the question he currently evades: What  price is America paying for his treatment of Mohammed bin Salman?

Riyadh has not suddenly turned pro-Beijing or anti-American. Bin Salman is establishing, for the first time in many centuries, strategic autonomy, weaving it out of dependence. His  conference on Ukraine in August, in which China was present but Russia excluded,  was one more example.

China is less concerned with cause and more with effect. Its current focus is on an axis from Beijing to Riyadh, while a second curves from the Gulf to include the principal regional military powers including Iran and Syria. Syria, Iran and Russia are linked by complementary interests. On 19 March UAE’s ruler   Sheikh Mohamed bin Zayed al-Nahyan received Syrian President Bashar Assad in Abu Dhabi with full state honours. On the same day Riyadh invited Iran’s President Raisi to Saudi. These are still early days, but this could be the beginning of a radical shift away from the bitter confrontation that has trapped the region since 1979.

High on the agenda is a desire to rewrite the rules of the energy market, find alternatives to the dollar, and establish partnerships in renewable energy, digital economy, artificial intelligence, cybersecurity and the industrial internet. China has even proposed a plan for Palestine, which may be a quest too far. Political graveyards are full of reputations clutching a peace plan for Palestine.

The  Saudi initiative on Palestine could lead to  better results, not least because it seeks incremental steps rather than solutions. Riyadh has made any revaluation of relations with Israel contingent upon Israeli concessions in Palestine. The broader framework is bilateral and regional.   In June the Saudi ambassador to America Princess Reema bint al Saud said that her country wanted a thriving Red Sea economy with a prosperous Palestine and a prosperous Israel as part of her leader’s Vision 2030.

Aggressive language is a measure of China’s current confidence. On 5 July this year ‘wolf warrior’ Wang Yi, the now revived Foreign Minister and father of wolf-warrior diplomacy, told Japan and South Korea to foster “strategic autonomy” and “revitalise Asia” as a counterpoint to the West. Speaking at a trilateral forum in Qingdao, he said: “No matter how blonde you dye your hair, how sharp you shape your nose, you can never become a European or America, you can never become a Westerner…We must know where our roots lie…”. He told the two American allies to free themselves from “coercion of bullying and hegemony”.

He has given no such lectures to Delhi. At least, not yet.

INDIA, CHINA AND THE GIN LINES

A straight line is the shortest distance between two glasses of gin.

That is how Europeans drew the maps of their colonies in Africa and much of Asia, turning the natural geography of human habitation into one-dimensional lines. This legacy has segued with national ambitions of post-colonial states to create contested spaces that simmer with tension.

China’s priority for reunification is Taiwan, annexed by the Qings in 1683 and occupied by Japan in 1895. In 1949 it became home to the  Chiang Kai-shek regime, which claimed to be the real China.   Xi Jinping has linked his credibility and  future to reunification by 2027. If he cannot deliver in his third term, a fourth becomes difficult. If he does, he will lead China through the 2030s.

One characteristic of superpower rivalry was  the division of the world into ‘obedience’ clusters.  NATO and Warsaw Pact countries were the most obvious instances of quasi-colonization wrapped in economic benevolence. Two confident powers, India and China,  stayed out of any “obedience” zone. China has been unwilling or unable to admit that India has an independent mind. Beijing is still in thrall of Mao Zedong’s dictum that India was a “running dog” of western imperialism. In Xi Jinping’s calculations, India’s participation in  Quad is confirmation of the Mao canard.

China therefore  has consistently viewed India as an obstacle to its rise. Mao Zedong was irritated by Jawaharlal Nehru’s patrician patronage rather than grateful. Nehru, more idealistic  than realistic,  told BBC in 1953 that he saw “absolutely no danger from China”, adding “I don’t think China has any desire to expand”. He was woken up in 1962.

China attacked across the Himalaya to punch India down into a lower division. As often happens, it had the opposite effect. The defeat of 1962 set India free from the Nehru peace jinx.  India tripled its defence budget in 1963 and set a course for rearmament that has made it into one of the world’s premier military powers.

Pakistan was the  first country to discover the muscle of a different India  when in 1965 it tried to seize Kashmir through war and instead lost  Kashmir forever. Since then, Pakistan has descended into a  jelly state, neither able to stay stable nor disintegrate,  quivering on the rim of helplessness. China can do little to help a hapless ally.

For Xi Jinping,  the Quad is a direct threat to China’s plans for Taiwan, and hence it is time for the military containment of India. He has, in effect, three years left. His game of matchsticks and sulphur needs reinforcement by military heft.

A week after securing a third term, Xi Jinping pledged to turn China’s standing army of two million into a “Great Wall of Steel”.  They had to be fit  to fight on high roads, rough waves and perilous stormy seas.  The high roads are the Himalayas, the rough waves and perilous seas lie in the Indo-Pacific. China has therefore invested heavily in light tanks for mountain roads; sophisticated submarines; an amphibious assault arsenal; cyber-and-space capability; and a ballistic missile force.

Will Xi Jinping invade Taiwan and risk war on the Third Front of Asia? Only the Chinese leader can provide a firm answer, and he is not in the habit of giving interviews. Moreover, invasion would be akin to an assault on his own country, killing fellow Chinese citizens and destroying Chinese industrial infrastructure.

There is an option outside the conventional box that would tempt him: raise the levels of confrontation in stages till the threat is palpable, and America is forced to send its navy or seem impotent. He then orders a blockade, not as the first act of a Chinese invasion but  ostensibly to prevent an “American invasion” of Chinese territory. If Taiwan is Chinese then ipso facto American troops and warships in  Taiwan constitute an American invasion. That is as good a cassus belli as he is likely to find.

Xi Jinping would then wait for media to ratchet up the dread factor, while ensuring that Taiwan’s supply chains are cut, particularly of semi-conductors. Simultaneously, his diplomats would remind the world that it has already accepted the single-China option, which is why Beijing is in the Security Council. All that the United Nations could do was appeal for a peaceful resolution.  In November 2022, British defence secretary Ben Wallace told the House of Lords: “It is in China’s plan to reunify Taiwan to mainland China…it is not a secret. Britain wants a peaceful process towards that”.  A blockade would meet the “peace” requirement since China would not fire the first shot. It would be ready to return fire.

Would Washington risk a full-scale war by breaking the blockade? These are the known unknowns, and unknown unknowns, to use Donald Rumsfeld’s appropriate terminology. What we do know is that a Chinese climbdown would lead to a contagious meltdown on a scale last seen in 1990.

Compromise would be the intelligent way out. Xi Jinping would be ready to  accept a Hong Kong solution. His purpose would have been met.  The red flag would fly over Taiwan.

With Beijing getting fulsome support from Russia, its old and new friends, and indeed all those who have argued on behalf of the territorial integrity of a nation state, the odds on Taiwan becoming a second Hong Kong are higher than a Chinese meltdown or total war. America would be damaged in the process, but a relieved world would quickly get on with other business.

Lenin noted that there were decades when nothing happened, and weeks when decades happened. Ukraine has pushed us into the Lenin cycle. The decades are beginning to unfold.

As rising powers claim the attention of the 21st century, India and China will become leaders of different  models of progress. India’s transition into an economic giant through the uncertainties of liberal democracy is an attractive alternative to authoritarian arguments locked in the assumption that political stability is essential for equitable economic growth. In the various struggles across a fraught globe for independence, inheritance, territorial integrity and a high place in the emerging world order, the future of freedom is also at stake.

M J Akbar
Former Minister of State for External Affairs of India
Mobasher Jawed Akbar is an Indian journalist and politician, who served as the Minister of State for External Affairs until 17 October 2018. Akbar is a Member of Parliament in the Rajya Sabha, and was inducted into the Union Council of Ministers by PM Narendra Modi on 5 July 2016. Wikipedia

 

 

 

 

Ουκρανία: Ο τραγικός απολογισμός του πολέμου – Πάνω από 500.000 νεκροί και τραυματίες

0
Firefighters work at a site of a Russian military strike in the town of Pervomaiskyi, amid Russia's attack on Ukraine, in Kharkiv region, Ukraine July 4, 2023. REUTERS/Stringer

Σχεδόν 500.000 ρώσοι και ουκρανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί από την έναρξη του πολέμου.

Βαριές απώλειες μετρούν οι ρωσικές και οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις από την έναρξη του πολέμου στις 24 Φεβρουαρίου 2022, καθώς αμερικανοί αξιωματούχοι υπολογίζουν πως σχεδόν 500.000 στρατιώτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times.

Οι αμερικανοί αξιωματούχοι – οι οποίοι θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους – υπογραμμίζουν πως ο ακριβής αριθμός δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί, δεδομένου ότι ο απολογισμός που δίνει στη δημοσιότητα η Μόσχα θεωρείται υποτιμημένος, ενώ το Κίεβο δεν αποκαλύπτει στοιχεία για τις απώλειες των στρατευμάτων του.

Ειδικότερα, οι στρατιωτικές απώλειες της Ρωσίας εκτιμάται πως πλησιάζουν τις 300.000, εκ των οποίων 120.000 νεκροί και σχεδόν 180.000 τραυματίες. Στον αντίποδα, υπολογίζεται πως 70.000 ουκρανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί και περίπου 120.000 άλλοι έχουν τραυματιστεί από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.

Στο δημοσίευμα των New York Times επισημαίνεται πως ο αριθμός των θυμάτων αυξήθηκε σημαντικά μετά την έναρξη της ουκρανικής αντεπίθεσης πριν από λίγους μήνες.

Χθες Πέμπτη, ο ουκρανικός στρατός ανέφερε επιτυχίες στην αντεπίθεση που έχει εξαπολύσει στο νοτιοανατολικό μέτωπο, μία ημέρα αφότου ανακοίνωσε την απελευθέρωση χωριού που αποτελούσε προπύργιο των ρώσων εισβολέων.

Η απελευθέρωση του χωριού Ουροζάινε είναι η πρώτη που ανακοινώθηκε επισήμως από τις 27 Ιουλίου, χρονικό διάστημα που είναι ενδεικτικό των δυσχερειών που αντιμετωπίζουν οι ουκρανικές δυνάμεις, καθώς προχωρούν μέσα από ναρκοθετημένες αμυντικές γραμμές, χωρίς ισχυρή αεροπορική υποστήριξη. Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση περίπου 100 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης του Ντονέτσκ, που ελέγχεται από ρωσικά στρατεύματα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ