Αρχική Blog Σελίδα 1596

Πως ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Κ. Μητσοτάκης υπονόμευσε την πόλη

5

 

Του Παντελή Σαββίδη

Διαβάζω σε σχόλιο αθηναϊκής εφημερίδας για το ελληνικό ενδιαφέρον για τα βαλκάνια απο τις αρχές του 90 και αποδίδεται το ενδιαφέρον αυτό στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης, πράγματι, πήγε στα Τίρανα τον Ιανουάριο του 1991 (στη δημοσιογραφική αποστολή συμμετείχα και εγώ) σε μια αποτυχημένη επίσκεψη κατά την οποία ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης Ραμίζ Αλία έθεσε, δημοσίως, θέμα τσαμουριάς.

Οι βαλκανικές εξελίξεις ανάγκασαν την Ελλάδα να ακολουθήσει και όχι να πρωταγωνιστήσει σ αυτές.

Για τα βαλκάνια έδειξαν, περί τα μέσα του 90, ενδιαφέρον οι Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να είναι παρούσες στις εξελίξεις τους μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Οι Αμερικανοί πίστευαν πως η οικονομική ανάπτυξη και συνεργασία θα μπορούσε να μειώσει τις εντάσεις και με σημαντικές προσωπικότητές τους ενθάρρυναν τους επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης σε διάφορα φόρουμ διαλόγου που είχαν σημαντική διεθνή εμβέλεια.

Οι Αμερικανοί έβλεπαν έναν ρόλο για την Θεσσαλονίκη και την οικονομική τάξη της στην περιοχή αλλά αυτό δεν το εισέπραττε θετικά η Αθήνα. Την Αθήνα την ενοχλούσε αυτή η Αμερικανική προσέγγιση. Δεν μπορούσε να αντιδράσει άμεσα αλλά έκανε πολλά για να υποβαθμίσει τη δυναμική της.

Έφθασαν, μάλιστα, στο σημείο αθηναϊκά κέντρα να υπαγορεύουν σε δημοσιογραφικά τρολάκια τους σχόλια με τα οποία χαρακτήριζαν αποσχιστές σημαντικές οικονομικές προσωπικότητες της πόλης, αναμφισβήτητης εθνικής ευαισθησίας. Για να τους σπάσουν το ηθικό.

Και ενώ η πόλη ενθαρρυνόταν από διεθνείς παράγοντες να διεκδικήσει ευρωπαϊκούς   θεσμούς η Αθήνα λειτουργούσε νωχελικά. Προτιμούσε να τους χάσει η χώρα παρά να τους πάρει μια άλλη πόλη πλην της πρωτεύουσας.

Πέτυχε, δηλαδή, το αθηναϊκό κατεστημένο αυτό που ήθελε.

Κάτω απο πιέσεις η κυβέρνηση Σημίτη προς έκπληξη πολλών έκανε το αυτονόητο. Πραγματοποίησε τη Σύνοδο Κορυφής του 2003 στην Χαλκιδική (στην Θεσσαλονίκη θα την πραγματοποιούσε αλλά για λόγους ασφαλείας η Σύνοδος έγινε στη Χαλκιδική) και μετά τη Σύνοδο, δημοσιεύθηκε μια διακήρυξη η οποία προέβλεπε έναν γενικό οδικό χάρτη για τα Δυτικά Βαλκάνια και την πορεία τους προς την Ε.Ε.

Αυτή η Διακήρυξη, που ονομάσθηκε Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης, αποτέλεσε σημείο αναφοράς αυτά τα 20 χρόνια και αυτήν επικαλέστηκε ο Μητσοτάκης για την συνάντηση της Αθήνας.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Βετόν Σουρόι ενός σημαντικού κοσοβάρου δημοσιογράφου και πολιτικού παλαιότερα, κάνει μια επισήμανση που στα life style ΜΜΕ της Ελλάδας πέρασε απαρατήρητη.

Η Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης μετονομάσθηκε Διακήρυξη των Αθηνών με την εξής διαφορά. Η πρώτη έδινε έμφαση στην ευρωπαϊκή πορεία των Βαλκανίων ενώ η δεύτερη προσέθεσε στα Βαλκάνια και την Ουκρανία και Μολδαβία.

Η συμμετοχή ευρωπαίων αξιωματούχων στην συνάντηση δείχνει πως η πρωτοβουλία είχε άλλους υποκινητές. Στην Αθήνα, και στο κυβερνητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μπορεί να συλλάβει και να διαμορφώσει πολιτική.

Ο κ. Μητσοτάκης, έδειξε και το προηγούμενο διάστημα πως προκειμένου να δώσει επιτυχείς εξετάσεις σε διεθνή κέντρα που αποφασίζουν για την στελέχωση των θεσμών δεν διστάζει, για προσωπικό του όφελος, να φέρει σε δύσκολη θέση τη χώρα. Ακόμη και να την εκθέσει.

Η συμπερίληψη της Ουκρανίας και της Μολδαβίας στην Διακήρυξη δεν πρέπει να ενοχλεί. Δεν είναι αυτή που θα φέρει προσκόμματα στην ευρωπαϊκή πορεία των Βαλκανίων. Τα Βαλκάνια υπονομεύουν μόνα τους την πορεία τους με τις ακρότητες και τους περιττούς εθνικισμούς τους. Άλυτους εδώ και αιώνες.

Εκείνο που θα αποτελούσε πρόβλημα για μια κοινωνία των πολιτών, όχι για την ελληνική, είναι πως σε άλλες χώρες με ανεπτυγμένο αυτό το αίσθημα ο κ. Μητσοτάκης θα αναγκαζόταν να πραγματοποιήσει την συνάντηση αυτή στη Θεσσαλονίκη. Εκεί που άρχισε και εκεί που διακηρύχθηκε η ατζέντα. Ένας πρωθυπουργός που θα ενδιαφερόταν για την χώρα και το έθνος της, θα φρόντιζε να  αναβαθμίσει την διεθνή παρουσία και άλλων πόλεών της. Ο κ.Μητσοτάκης κάνει, ακριβώς, το αντίθετο. Υπονομεύει οτιδήποτε κινείται εκτός Αθηνών. Και την Αλεξανδρούπολη το αμερικανικό ενδιαφέρον την αναβάθμισε. Όχι η Αθήνα.

Είναι, όμως, τόση η αντιπάθειά τουγια την πόλη, της οποίας είναι και βουλευτής,  που δεν θα μπορούσε να ησυχάσει αν δεν την υπονόμευε. Και το πέτυχε.

Και καλά ο κ.Μητσοτάκης κάνει την δουλειά του την οποία, φαίνεται, την έχει και ψυχολογική ανάγκη. Οι βουλευτές της πόλης; Τα στελέχη της ΝΔ; Οι πολίτες της; Τα ΜΜΕ της;

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης που, επίσης, είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης;

Ειρήσθω εν παρόδω πως τα αθηναϊκά ΜΜΕ, με τους βαρύγδουπους τίτλους, τα μόνα σχόλια που έκαναν για τη συνάντηση ήταν η διεθνής της απήχηση και ο ηγετικός ρόλος της Ελλάδας. Ούτε μια ανάλυση σαν και αυτήν του Βετόν Σουρόι δεν είδαμε.

Για τους εκτός Αθηνών πολίτες έχω να επισημάνω τούτο μόνο: μας τελειώνουν. ¨η το παίρνουμε απόφαση και αντιδρούμε ή θα δούμε οτιδήποτε δημιουργήθηκε τόσα χρόνια έξω από το μίζερο κέντρο να καταρρέει.

Δείπνο Μητσοτάκη: Η διακήρυξη της Αθήνας έγινε τελικά για την Ουκρανία…(αλβανική ανάλυση)

0

 

γράφει ο Βετον Σουρρόι

Αύγουστος 24, 2023. Ελλάδα.

Η Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης το 2003 (που εγκρίθηκε στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων) ανέφερε ότι το μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η έκδοση του 2023 της Διακήρυξης της Αθήνας, προς τιμήν αυτής της Θεσσαλονίκης, που εγκρίθηκε τη Δευτέρα, λέει (μετά από είκοσι χρόνια) ότι το μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά τώρα προστίθενται η Ουκρανία και η Μολδαβία έχουν με το ίδιο μέλλον…

Η αρχική διακήρυξη, αυτή του 2003, ήταν μια προσπάθεια της ΕΕ να δημιουργήσει έναν στρατηγικό προσανατολισμό για τα Δυτικά Βαλκάνια, μια συμφωνία μεταξύ των κρατών μελών και των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων (συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου υπό τη διοίκηση της UNMIK).

Η Διακήρυξη της Αθήνας είναι μια προσπάθεια δημιουργίας στρατηγικού προσανατολισμού της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια μαζί με την Ουκρανία και τη Μολδαβία.

Και, σε αυτό το σημείο, ότι η ΕΕ έχει ή θα έχει στρατηγικό προσανατολισμό, τελειώνουν τα καλά νέα.

Η γεωπολιτική και τα όρια της αστειότητας

 Σε αντιστοιχία με την πραγματικότητα, η Ουκρανία και η Μολδαβία έχουν πλέον μπει σε μια ευρωπαϊκή κούρσα μεταξύ γεωπολιτικής και κυνισμού.

Σε αυτόν τον αγώνα, το πρώτο πράγμα που μπορεί να έλθει στο μυαλό είναι η επόμενη μοιρολατρική barsoleta ότι το 2043 θα διεξαχθεί στην Ελλάδα η σύνοδος των ηγετών των Δυτικών Βαλκανίων, της Ουκρανίας και της Μολδαβίας και θα είναι καλεσμένος και ο πρωθυπουργός της Γεωργίας σε αυτήν (και αν θα χρησιμοποιήσω λίγη φαντασία, θα είναι και το Αζερμπαϊτζάν) με το οποίο θα δηλωθεί εκ νέου το ευρωπαϊκό μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων, της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και τώρα και της Γεωργίας (και, με λίγη φαντασία, του Αζερμπαϊτζάν)…

Η γεωπολιτική έχει τη θέση της και το 2003 και το 2023.

Το 2003, οι πόλεμοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας είχαν τελειώσει (ο τελευταίος της Βόρειας Μακεδονίας ήταν το 2001), οι ΗΠΑ ήταν απασχολημένες με τους πολέμους του Αφγανιστάν και του Ιράκ και η ΕΕ είχε το σωστό όραμα ότι η σταθεροποίηση της Ευρώπης σημαίνει ένταξη στην ΕΕ της νοτιοανατολικής της πλευράς της (και πως για αυτό δεν πρέπει να περιμένουμε την αμερικανική γεωπολιτική επιστροφή).

Το 2023, ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας δίνει μια πρόσθετη διάσταση στο όραμα της ΕΕ, τον καθορισμό των ανατολικών συνόρων της με συνεπαγόμενη την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και ενώ η ΕΕ έχει καθιερωθεί για πρώτη φορά ως δύναμη που βοηθά ενεργά τον πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, μαζί με τις ΗΠΑ, η απόφαση για την ένταξη της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, ως μόνιμο μέτρο σταθεροποίησης, ανήκει στην Ε.Ε.

Το πρόβλημα της γεωπολιτικής προσέγγισης της ΕΕ είναι η αναντιστοιχία μεταξύ των στόχων και της ικανότητας επίτευξής τους.

Μετά τη Σύνοδο Κορυφής του 2003, μόνο η Κροατία προσχώρησε στην ΕΕ. Όλοι οι άλλοι συμμετέχοντες έχουν την υπόσχεση για ένταξη και καθεστώς υποψηφίου (με εξαίρεση το Κοσσυφοπέδιο).

Αλλά το να είσαι υποψήφιος για ένταξη δεν άλλαξε τη σχέση στο τρίγωνο των ημιτελών κρατών Κοσσυφοπέδιο-Σερβία-Bοσνία/Ερζεγοβίνης.

Επιπλέον, μια άλλη υποψήφια χώρα, το Μαυροβούνιο, έχει υποστεί σημαντικό πλήγμα στην ευρωπαϊκή της πορεία από την τριβή ταυτότητας, σημαντικό μέρος της οποίας προέρχεται από την άλλη υποψήφια χώρα, τη Σερβία.

Δεν επιλύει θέματα η ΕΕ

Το 2023, η καθιέρωση της Ουκρανίας ως γεωπολιτικής καμπής, η οποία θα πρέπει να επιταχύνει την προετοιμασία της ΕΕ για αυτή τη μεγάλη ιστορική πρόκληση που θα καθορίσει τα σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ευρω-Ασίας, είναι το σωστό όραμα, αλλά αν ήμουν στο Κίεβο θα ανέλυα  καλύτερα τις σχέσεις Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας και τη μεσολάβηση της ΕΕ, για να δω τι θα γίνει και στη χώρα μου.

Για περισσότερα από δέκα χρόνια, η ΕΕ δεν έχει καταλήξει σε συμφωνία για ένα θέμα στην αυλή της. Εάν δεν μπορεί να καταλήξει σε συμφωνία με τα δικά της μέσα για ένα δευτερεύον (ή τρίτης τάξης) ζήτημα σε σύγκριση με τις ανατολικές κρίσεις, τι να περιμένουμε από αυτήν η Ουκρανία ή η Μολδαβία;

Η γεωπολιτική, λοιπόν, ακούγεται καλά αλλά είναι ανεπαρκής

Ναι, υπήρξε μια περίοδος που λαμβάνονταν γεωστρατηγικές αποφάσεις. Η ένταξη της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας, που αναδύθηκαν πρόσφατα από δικτατορίες, ήταν σημεία καμπής για τους λαούς αυτών των κρατών και για την ευημερία της ηπείρου στο σύνολό της.

Η ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, και οι δύο χώρες που, όπως φαίνεται σήμερα, βρίσκονται στην άμεση γειτονιά του πολέμου της Ουκρανίας, σταθεροποίησε επίσης σημαντικά αυτό το τμήμα της ηπείρου. Αλλά αν αυτό συνέβη τότε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμβεί τώρα.

Η διακήρυξη της Αθήνας έγινε, τελικά, για την Ουκρανία…

Στη Διακήρυξη της Αθήνας 2023, γίνεται μια ιστορική καμπή για την ένωση της μεγάλης υπόθεσης (την ελευθερία και την ανεξαρτησία της ευρωπαϊκής Ουκρανίας) με τις μικρότερες αιτίες (την ενοποίηση των Δυτικών Βαλκανίων).

Και, αυτή η δήλωση γίνεται ακριβώς όταν η ΕΕ εκπλήρωσε την (επόμενη) επέτειο της αδυναμίας μεσολάβησης: τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους στο Κοσσυφοπέδιο και στη Σερβία προσφέρθηκε με βάση το «πάρτο ή άφησέ το» το πιο φιλόδοξο έργο μέχρι στιγμής,  μια βασική συμφωνία μεταξύ δύο ανεξάρτητων κρατών για τη δημιουργία σχέσεων χωρίς αμοιβαία αναγνώριση της ιθαγένειας.

Ένα χρόνο αργότερα, μετά τον γύρο κακής διαμεσολάβησης, το Κοσσυφοπέδιο και η Σερβία απέχουν περισσότερο από τη βασική συμφωνία από ό,τι τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους.

Και ενώ η ΕΕ δηλώνει τη γεωστρατηγική της πρόθεση να βοηθήσει στην απώθηση της Ρωσίας από την Ουκρανία, δεν αποδεικνύει ότι μπορεί να το κάνει στα Δυτικά Βαλκάνια: εδώ και ενάμιση χρόνο, η Ρωσία παραμένει εξίσου δυνατή, αν όχι περισσότερο, σωστά στη μέση των Βαλκανίων, στη Σερβία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Η γεωπολιτική φιλοδοξία των Βαλκανίων επεκτάθηκε τώρα μέχρι την Ουκρανία

 Η γεωπολιτική φιλοδοξία για τη δημιουργία μιας ελεύθερης Ευρώπης με τα Δυτικά Βαλκάνια μέσα και την επέκταση μέχρι τα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, που εκδηλώθηκε στο δείπνο της Αθήνας, είναι η φιλοδοξία για το πιο φιλόδοξο ευρωατλαντικό σχέδιο αυτού του αιώνα.

Με έρεισμα στο δόγμα του ΝΑΤΟ

Για τα Δυτικά Βαλκάνια, αυτό σήμαινε μια δημοκρατική Σερβία σε ειρήνη με τους γείτονές της, ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο σε ειρήνη με τη Σερβία, μια δημοκρατική και λειτουργική Βοσνία-Ερζεγοβίνη σε ειρήνη με τον πλουραλισμό της ταυτότητας και ούτω καθεξής. Ότι όλες αυτές οι χώρες έχουν κοινή ασφάλεια σύστημα που βασίζεται στο ΝΑΤΟ.

Απέναντι σε αυτή τη γεωπολιτική φιλοδοξία βρίσκεται ο κυνισμός της πραγματικότητας. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η ΕΕ θα δημιουργήσει έναν δημοκρατικό χώρο κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ από το χώρο των ημιτελών συγκρούσεων χωρίς την αποφασιστική παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και ισχυρών κρατών μελών της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας. , Γαλλίας, Ιταλίας και γιατί όχι η Πολωνίας.

Τα μέσα που παρουσιάζονται μέχρι στιγμής στην υπόθεση Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας, από τις συζητήσεις για τις πινακίδες κυκλοφορίας και τις εδαφικές ανταλλαγές, μέχρι τη μεγάλη «γεωπολιτική» νίκη της ΕΕ που επιτεύχθηκε στην Αχρίδα σε αυτό που ονομάστηκε Συμφωνία Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας, δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια κρύβονται μικρές ενέργειες.

Αυτό που ονομάστηκε Συμφωνία ήταν κάτι εύθραυστο με το ίδιο το γεγονός ότι δεν υπογράφηκε και θεωρείται Συμφωνία, γιατί αυτό θεωρεί ο επικεφαλής της διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ.

echedoros.blog

 

ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

16

του Πέτρου Τασιού*

Συμπληρώνεται ακριβώς ενάμισης χρόνος από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία (24 Φεβρουαρίου 2022). Ενός πολέμου που εντάσσεται στον ανταγωνισμό των μεγάλων    δυνάμεων στη διεθνή σκακιέρα στον υπό διαμόρφωση, ρευστό και συγκρουσιακό πολυπολικό κόσμο. Στο ανταγωνιστικό αυτό πλαίσιο η πρωταρχική πρόκληση είναι η διαχείριση των σχέσεων ανάμεσα στα κέντρα ισχύος. Κυρίως της γεωστρατηγικής τριάδας ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας που αποτελεί το πιο σημαντικό τρίγωνο ισχύος στην Ευρασία. Με τη Ρωσία και την Κίνα να εντείνουν τις προσπάθειες τους υπέρ της δραστικής ανακατανομής της παγκόσμιας επιρροής, η αντιμετώπιση των δυο εν λόγω αναθεωρητικών δυνάμεων είναι ο βασικός άξονας της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής.

Στην στρατηγική έναντι της Ρωσίας υπάρχουν δυο θεωρήσεις στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Πρώτη σχολή σκέψης 

ΗΠΑ-Ρωσία v Κίνα 

Η πρώτη εδράζεται στην θεμελιακή αφετηρία ότι η Ρωσία, ανεξάρτητα από το πολιτικό σύστημα, τον εκδημοκρατισμό, και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα και ειρήνη στην Ευρασία και γι’ αυτό απαιτείται ένα επίπεδο συνεννόησης, όπου οι ανησυχίες της θα λαμβάνονται υπόψη. Ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός της Ρωσίας από την Ευρώπη βλάπτει περισσότερο την Δύση από την Ρωσία. Δεδομένης της γεωμετρικής ανόδου της Κίνας που αποτελεί τον πιο σημαντικό στρατηγικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ, η Ρωσία χρειάζεται σε πρώτη φάση να αδρανοποιηθεί στο πλαίσιο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού ισχύος. Τελικός σκοπός είναι η τελευταία να οδηγηθεί όσο το δυνατόν σε μια διαδικασία στρατηγικής ευθυγράμμισης με την Ουάσιγκτον που θα συντελέσει κομβικά στην έκβαση της σύγκρουσης με την Κίνα. Ο Χένρι Κίσινγκερ λαμβάνοντας υπόψη τα σταθερά σημεία τριβής μεταξύ Κίνας και Ρωσίας στην Σιβηρία και στην Κεντρική Ασία, ενστερνίστηκε την προσέγγιση αυτή ως θιασώτης της ισορροπίας δυνάμεων. Η θεώρηση αυτή εκφράστηκε στην διάρκεια της διακυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ.

Η Ουκρανία ως ουδέτερο κράτος 

Το ανωτέρω πλαίσιο αναγνωρίζει εν μέρει τις αντιλήψεις της Ρωσίας (ως χώρας με αυτοκρατορικό παρελθόν) σε θέματα ασφάλειας και λαμβάνει υπόψη το ιστορικό υπόβαθρο της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης. Όμως, δεν αποδέχεται την στρατηγική εργαλειοποίηση, τα στρατιωτικά μέσα, και την εισβολή της Ρωσίας. Ο πόλεμος θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί στο πλαίσιο της προληπτικής διπλωματίας και της εξισορρόπησης συμφερόντων. Σε αυτή την προσέγγιση εντάσσεται και η πρόταση για μια ουδέτερη Ουκρανία που δε θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως «κράτος-μαξιλάρι» (buffer state) μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Η κριτική που ασκήθηκε επικεντρώθηκε στο ότι η προεδρία του Τζο Μπάιντεν με την πολιτική της εξώθησε ουσιαστικά την ρωσική εισβολή, δημιούργησε στρατηγικές αντιστάσεις στην ηγεμονία των ΗΠΑ (αντισυσπειρώσεις) μέσω ματαίωσης στόχων από τρίτες χώρες (Ινδία, Τουρκία, Βραζιλία κ.α.) και εξανάγκασε τους δύο μεγάλους αντιπάλους της (Κίνα και Ρωσία) να ενωθούν. Η ένωση αυτή δημιουργεί στην Ευρασία μια ενιαία γεωπολιτική οντότητα (ΥπερΑσία) με χαρακτηριστικά υπερδύναμης. Με την διεθνή σταθερότητα να κλυδωνίζεται συθέμελα, ο Χένρι Κίσινγκερ δήλωσε: «Βρισκόμαστε στο χείλος του πολέμου με την Ρωσία και την Κίνα για θέματα που εν μέρει δημιουργήσαμε εμείς, χωρίς να έχουμε καμία αντίληψη για το πώς θα τελειώσει αυτό ή το πού υποτίθεται ότι θα οδηγήσει».

Πολιτικός Ρεαλισμός, Τζακσονισμός, Ρεπουμπλικάνοι 

Η πρώτη αυτή θεώρηση εντάσσεται στην σχολή του πολιτικού ρεαλισμού όπου οι διεθνείς σχέσεις εξετάζονται υπό το πρίσμα της παγκόσμιας κατανομής ισχύος και των συγκρούσεων συμφερόντων σε γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό επίπεδο. Το εθνικό συμφέρον καθορίζει τις επιλογές και τις προτεραιότητες στις διεθνείς υποθέσεις και όχι οι κανόνες του δικαίου ή οι ηθικές αξίες. Ο πολιτικός ρεαλισμός εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό από την τζακσονική σχολή, όπου δίνεται μικρότερη σημασία στους διεθνείς θεσμούς και στο διεθνές δίκαιο. Οι τζακσονικοί προκρίνουν την υλοποίηση στόχων μέσω μονομερών και αποφασιστικών μέτρων όταν απαιτείται, ενώ εναντιώνονται σε παρεμβατικές επιλογές εφόσον δεν διακυβεύονται άμεσα ζωτικά συμφέροντα. Οι απόψεις τους έχουν ισχυρά λαϊκά ερείσματα στο συντηρητικό κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας, κυρίως της ενδοχώρας (μεσο-δυτικών πολιτειών), και εκπορεύονται από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Δεύτερη σχολή σκέψης 

ΗΠΑ v Κίνα-Ρωσία 

Η δεύτερη θεώρηση στο αμερικανικό σύστημα λήψης αποφάσεων πηγάζει από την διαχρονική στρατηγική περικύκλωσης της Ρωσίας και την αποφυγή σύζευξης της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, αποτρέποντας το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας νέας ευρασιατικής δύναμης. Η εδραίωση της ειρήνης και η ύπαρξη ενός λειτουργικού συλλογικού συστήματος ασφάλειας προϋποθέτουν την συμβίωση με την Ρωσία ως πραγματικό δημοκρατικό και ευρωπαϊκό «μετα-αυτοκρατορικό» εθνικό κράτος, με κάποια μορφή σύνδεσης ή έστω συνεννόησης με την διατλαντική κοινότητα. Για ηθικούς λόγους η εκδυτικοποίηση της κοινωνίας, ο πολιτικός εκσυγχρονισμός, και η πρόοδος στα ανθρώπινα δικαιώματα συνιστούν προϋποθέσεις ώστε η Ρωσία να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γεωστρατηγικής τριάδας στην Ευρασία μαζί με την Ευρώπη και την Κίνα. Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι υποστήριξε εμφατικά το συγκεκριμένο πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τη Μόσχα από θέση ισχύος με ένα συνδυασμό κινήτρων για συνεργασία και ετοιμότητα για αντιπαράθεση μαζί της. Η αλλαγή του status quo της Κίνας από στρατηγικό εταίρο σε ανταγωνιστή, όρισε ένα νέο διακύβευμα: την εξισορρόπηση της σινικής ανόδου. Ως συνέπεια, το δόγμα της διπλής ανάσχεσης έναντι Ρωσίας και Κίνας αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της αμερικανικής στρατηγικής στο νέο πολυπολικό κόσμο που αναδυόταν. Η θεώρηση αυτή υλοποιήθηκε κυρίως μέσω της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας από τις προεδρίες των Μπιλ Κλίντον και Τζορτζ Ο. Μπους.

Η εδραίωση της ανανεωμένης εκδικητικής Ρωσίας και της αναθεωρητικής Κίνας ανέδειξε τα όρια της λειτουργικότητας του ανασχετικού δόγματος. Ο ταυτόχρονος ανταγωνισμός με δύο αντίπαλους ισχυρούς πόλους προϋποθέτει διαρκείς πόρους και διοχέτευση σημαντικών δυνάμεων: συνδυασμό προληπτικών πολέμων, επιλεκτικών δεσμεύσεων, και εξωχώριων εξισορροπήσεων. Η βασική απειλή είναι πλέον η Κίνα και επειδή ο διμέτωπος αγώνας δείχνει ατελέσφορος, η Ρωσία χρειάζεται να συρρικνωθεί όταν το επιτρέψουν οι διεθνείς συγκυρίες. Αυτό θα συμβεί με την αποκοπή της Ρωσίας από την Ευρώπη στρέφοντάς την στην Κίνα.

Οι συνεργατικές και ταυτόχρονα ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δίνουν την δυνατότητα στην Κίνα, λόγω της υπεροχής της σε όλους τους δείκτες ισχύος, να επιβάλλει τους όρους σύμπλευσης με την Ρωσία που σε βάθος χρόνου θα την αποδυναμώσουν σε τέτοιο βαθμό ώστε τελικά να την αφομοιώσουν. Ένας θανάσιμος εναγκαλισμός. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ θα έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την Κίνα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι η ευκαιρία για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Οι ΗΠΑ και η Δύση συνολικά δε θα μπορούσαν να παραμείνουν αμέτοχες στην απειλή της ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

Η Ουκρανία ως αναλώσιμο κράτος

Υπό αυτό το πλαίσιο ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος επιτάσσει την τήρηση μιας αυστηρής πολιτικής απέναντι στη Μόσχα που θα την αποσυνδέσει αρχικά από την Ευρώπη και θα την απομονώσει από τον υπόλοιπο κόσμο. Αντί να διεκδικεί έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή, και στη Νοτιοανατολική Ασία, να εκλιπαρεί για την ευνοϊκή μεταχείρισή της από την Ουάσινγκτον. Βασική πεποίθηση όσων υποστηρίζουν την άποψη αυτή είναι ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία προσφέρει μια ιστορική ευκαιρία για την συρρίκνωση της Ρωσίας σε τέτοιο βαθμό ώστε να πάψει να αποτελεί πρόβλημα για την Δύση. Η καθολική αμερικανική υποστήριξη στην Ουκρανία έχει ως στόχο την κατατριβή της Ρωσίας και την δημιουργία προηγούμενου ώστε οι αντίπαλοι των ΗΠΑ, κυρίως η Κίνα, να αντιληφθούν ότι υπάρχει δυνατότητα υπεράσπισης των ζωτικών αμερικανικών συμφερόντων και των συμμάχων τους με κάθε μέσο και οποιοδήποτε τίμημα. Η στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο είναι επένδυση για την αμερικανική εθνική ασφάλεια.

Φιλελεύθερος Ιδεαλισμός, Ουιλσονισμός, Δημοκρατικοί  

Η συγκεκριμένη πολιτική επιλογή από την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν εκφράζει την σχολή του φιλελεύθερου ιδεαλισμού με τον διαχωρισμό μεταξύ αυταρχικών και δημοκρατικών κρατών. Σύμφωνα μ’ αυτήν η δημοκρατία, οι διεθνείς θεσμοί, και η οικονομική αλληλεξάρτηση μπορούν να διατηρήσουν την συνεργασία και την ειρήνη μεταξύ των κρατών. Ένας οικουμενικός ηθικός κώδικας αξιών δύναται να ρυθμίσει το διεθνές σύστημα. Κατεξοχήν εκφραστής του φιλελεύθερου ιδεαλισμού είναι ο ουιλσονισμός που είναι η κυρίαρχη τάση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Σύμφωνα με την ουιλσονική σχολή, η εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης στηρίζεται στην εξάπλωση της δημοκρατίας, στην ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορίου, και στην συλλογική ασφάλεια. Τα δημοκρατικά ιδεώδη, η οικονομική αλληλεξάρτηση, και οι πολυμερείς διεθνείς θεσμοί λειτουργούν συνεκτικά μεταξύ των κρατών ρυθμίζοντας το διεθνές σύστημα. Τα λαϊκά ερείσματα του ουιλσονισμού στην αμερικανική κοινωνία βρίσκονται κυρίως στις τάξεις των κεντροαριστερών φιλελευθέρων που γεωγραφικά συγκεντρώνονται ως επί το πλείστον στις πολιτείες της Ανατολικής Ακτής. Εκφράζεται σχεδόν καθολικά στους κόλπους  του κόμματος των Δημοκρατικών.

Η Ουκρανία καθορίζει την έκβαση 

Η τελική έκβαση του πόλεμου, η διευθέτηση που (πιθανώς) θα προκύψει για το καθεστώς της Ουκρανίας βάση μιας διεθνούς συμφωνίας και ο βαθμός αποδυνάμωσης ή ενίσχυσης των δυο μεγάλων δυνάμεων σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, απόρροια της διένεξης στο περιοχή όπου εφάπτονται τα τρία γεωγραφικά υποσυστήματα της ευρασιατικής περιμέτρου  (Rimland), θα κρίνουν εν πολλοίς αν η κυρίαρχη θεώρηση η οποία μετουσιώθηκε πολιτικά έναντι της Ρωσίας υπήρξε η ορθή στρατηγική για τις ΗΠΑ.

*Πέτρος Τασιός Διεθνολόγος με ειδίκευση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. 

 

Αλκ. Καλλιαντζίδης: δεν φαίνεται να “πουλάει” στο εξωτερικό η εκατονταετηρίδα του Κεμάλ

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της δημοσιογράφου  Anne Dastakian στον ιστότοπο Marianne στις 17-8-2023, με τίτλο : «100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας : η μνήμη του Ατατούρκ καταρρέει στο εξωτερικό… προς μεγάλη απογοήτευση του Ερντογάν» (100 ans de la République turque : la mémoire d’Atatürk fait un bide à l’étranger… au grand dam d’Erdogan).

Ο Ερντογάν δίπλα στο άγαλμα του Ατατούρκ στην Κύπρο. Murat CETIN MUHURDAR / Turkish Presidency Press Office / AFP.

Ενώ τα αγάλματα μνήμης του Μουσταφά Κεμάλ, γνωστού και ως Ατατούρκ, αφθονούν στην Τουρκία και σε μερικές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας και της Αυστραλίας, δύο προσπάθειες να αποτίσουν φόρο τιμής στον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, τις παραμονές της εκατονταετηρίδας της τον επόμενο Οκτώβριο, έχουν αποτύχει. Δηλαδή μια διπλή διπλωματική αποτυχία. Κάτι που δεν θα πρέπει να ευχαριστεί τον σουλτάνο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ενίσχυσε μεν τη λατρεία της προσωπικότητας του Κεμάλ, για δικό του πολιτικάντικο όφελος δε.

Κακοτυχία για την τουρκική διπλωματία και τους θαυμαστές του Μουσταφά Κεμάλ (1881-1938), του πρώτου προέδρου μιας Τουρκικής Δημοκρατίας που θέλησε να είναι σύγχρονη και κοσμική. Δύο μήνες πριν από τους εορτασμούς της εκατονταετηρίδας της Δημοκρατίας στις 29 Οκτωβρίου 2023, συνέβησαν, η μία μετά την άλλη, δύο σχετικές διεθνείς προσβολές, που αποδόθηκαν αμέσως στο «αρμενικό λόμπι», το οποίο αποδοκιμάζεται στην Τουρκία.

Το πρώτο ράπισμα από τις ΗΠΑ

Το πρώτο χαστούκι ήρθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ζουν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αρμένιοι, ως επί το πλείστον απόγονοι επιζώντων της γενοκτονίας του 1915 : το κανάλι Disney + ανακοίνωσε την απόσυρση μιας τηλεοπτικής σειράς αφιερωμένης στον Ατατούρκ. «Είναι κρίμα που μια πλατφόρμα με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες υπέκυψε στην πίεση του αρμενικού λόμπι και ακύρωσε τη σειρά Ατατούρκ χωρίς να τη μεταδώσει», δήλωσε εξοργισμένος ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος AKP, Omar Celik, επικρίνοντας «αυτήν την ασεβή στάση απέναντι στις αξίες της Δημοκρατίας της Τουρκίας και του έθνους μας». Πρέπει να ειπωθεί ότι, αν και απέχει χίλια μίλια από το κεμαλικό δόγμα, ο Ρετζέπ Ταγίπ και το κίνημά του έχουν προωθήσει εκτενώς τη μορφή του Ατατούρκ στους δρόμους, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αναρτήσουν το πορτρέτο του μεγάλου άνδρα της Τουρκίας σε συναντήσεις τα τελευταία χρόνια. Δεδομένης της ευαισθησίας του θέματος, το τοπικό παράρτημα της αμερικανικής πλατφόρμας, «Disney+ Turkiyé», θέλησε να ελαχιστοποιήσει την οργή, διαβεβαιώνοντας ότι επρόκειτο για «αλλαγή στρατηγικής» : η σειρά, διευκρίνισε, θα κυκλοφορήσει σε δύο μέρη και στους κινηματογράφους στο τέλος της χρονιάς.

Το δεύτερο ράπισμα από την Τσεχία

Μετά από αυτό  το μόλις χωνεμένο σοκ, ήρθε η δεύτερη φάπα, που εκτοξεύτηκε στις 15 Αυγούστου 2023 από τον δήμο της Πράγας 6, δηλαδή την πολύ κομψή συνοικία των πρεσβειών στην πρωτεύουσα της Τσεχίας. Αυτός ο περιφερειακός δήμος απέρριψε το αίτημα του Τούρκου πρέσβη για την ανέγερση ενός αγάλματος του Ατατούρκ μέσα σε ένα πάρκο κατά μήκος της οδού Άγκυρας. «Έχουμε αξιολογήσει το όλο θέμα διεξοδικά, το τμήμα μας χωρικής ανάπτυξης ασχολήθηκε με αυτό, έχουμε επίσης συμβουλευτεί το Υπουργείο Εξωτερικών και αποφασίσαμε να μην εγκαταστήσουμε το άγαλμα», δήλωσε ο δήμαρχος Jakub Stárek (ODS). Πρέπει να πούμε ότι το έργο προέβλεπε ένα άγαλμα ύψους τριών μέτρων σε ένα βάθρο ενάμιση μέτρου, στην περιοχή Břevnov, αρκετά χιλιόμετρα από την τουρκική πρεσβεία.

Η καθημερινή τσεχική εφημερίδα Denik N, η οποία δημοσίευσε για πρώτη φορά αυτό το σχέδιο, κατά του οποίου διαμαρτυρήθηκε δεόντως η μικρή τοπική αρμενική κοινότητα, υπενθύμισε ότι ήταν μια δεύτερη ανεπιτυχής τουρκική προσπάθεια στην Τσεχική Δημοκρατία. Το 2015, έτος της εκατονταετηρίδας της γενοκτονίας των Αρμενίων στην Τουρκία – μια γενοκτονία που αναγνωρίστηκε από την Τσεχική Δημοκρατία, μαζί με άλλες 30 χώρες, όταν η Τουρκία ανέφερε ότι υπήρξαν σφαγές και από τις δύο πλευρές – η Άγκυρα είχε προσπαθήσει να στήσει ένα άγαλμα του Ατατούρκ στη λουτρόπολη του Κάρλοβι Βάρι (πρώην Κάρλσμπαντ), όπου είχε νοσηλευτεί το 1918 ο «πατέρας όλων των Τούρκων».

Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δε, μόνο η Ολλανδία έχει μια προτομή του Ατατούρκ σε δημόσιο χώρο, και αυτή στο Άμστερνταμ, ως φόρο τιμής στους Τούρκους οικοδόμους που ήρθαν τη δεκαετία του 1960. Το μνημείο, όπως και το δίδυμό του στην Αβάνα, φέρει την αναγραφή «Ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στον κόσμο».

Δηλαδή στον αντίποδα του πολεμοχαρούς Ερντογκάν που φαντασιώνεται την επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 

Μυστήριοι θάνατοι και παράξενα ατυχήματα στην «αυλή» του Κρεμλίνου

0

Δηλητηρίαση από τσάι με πολώνιο, επαφή με θανατηφόρο νευροτοξικό παράγοντα, πυροβολισμοί από κοντινή απόσταση και πτώσεις από ανοιχτά παράθυρα έχουν καταγραφεί από το 2006 μέχρι σήμερα

Eνα ιδιωτικό τζετ που πιστεύεται ότι μετέφερε τον επικεφαλής της ομάδας Wagner Γεβγκένι Πριγκόζιν συνετρίβη την Τετάρτη, με αποτέλεσμα όλοι οι επιβάτες του να βρουν τον θάνατο. Κάποιοι κάνουν λόγο για εκδίκηση του Κρεμλίνου μετά την ανταρσία της Wagner τον περασμένο Ιούνιο, μέχρι στιγμής όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί τίποτα.

Με την πάροδο των ετών ωστόσο, επικριτές του Κρεμλίνου, πρώην κατάσκοποι και ερευνητές δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί ή δεχθεί επίθεση με διάφορους τρόπους. Δηλητηρίαση από τσάι με πολώνιο, επαφή με θανατηφόρο νευροτοξικό παράγοντα, πυροβολισμοί από κοντινή απόσταση και πτώσεις από ένα ανοιχτό παράθυρο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις το Κρεμλίνο αρνείται συστηματικά κάθε εμπλοκή – όπως έκανε και στην περίπτωση του Πριγκόζιν, χαρακτηρίζοντας «σοβαρό ψέμα την οποιαδήποτε συσχέτιση με την πτώση του αεροσκάφους».

Τον Αύγουστο του 2020, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι αρρώστησε σε πτήση από τη Σιβηρία προς τη Μόσχα. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στην πόλη Ομσκ, όπου ο Ναβάλνι έπεσε σε κώμα. Δύο ημέρες αργότερα, μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο Βερολίνο, όπου νοσηλεύτηκε και τελικά ανάρρωσε. Οι συνεργάτες του είπαν σχεδόν αμέσως ότι δηλητηριάστηκε, αλλά οι Ρώσοι αξιωματούχοι το αρνήθηκαν. Εργαστήρια στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Σουηδία επιβεβαίωσαν ότι ο Ναβάλνι δηλητηριάστηκε από έναν νευροπαραλυτικό παράγοντα, γνωστό ως Novichok, ο οποίος είχε τοποθετηθεί στο εσώρουχό του. Οταν ο Ναβάλνι επέστρεψε στη Ρωσία, καταδικάστηκε σε 19 χρόνια φυλάκιση.

Το 2018, ο Πιοτρ Βερζίλοφ, ακτιβιστής της ομάδας Pussy Riot, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση και μετά αεροπορικώς στο Βερολίνο, όπου οι γιατροί δήλωσαν ότι το πιθανότερο ήταν να δηλητηριάστηκε. Τελικά ανάρρωσε. Νωρίτερα μέσα στη χρονιά, ο Βερζίλοφ είχε φέρει σε δύσκολη θέση το Κρεμλίνο τρέχοντας στον αγωνιστικό χώρο κατά τη διάρκεια του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου στη Μόσχα μαζί με τρεις άλλους ακτιβιστές για να διαμαρτυρηθούν για την αστυνομική βία. Ο Βερζίλοφ είναι παντρεμένος με την Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, επίσης μέλος των Pussy Riot , η οποία καταδικάσθηκε το 2012 σε φυλάκιση δύο ετών για σόου σε καθεδρικό ναό της Μόσχας.

Ο Βλαντιμίρ Καρά-Μουρζά υπήρξε στενός συνεργάτης του ηγέτη της ρωσικής αντιπολίτευσης Μπορίς Νεμτσόφ, ο οποίος είχε δολοφονηθεί στο κέντρο της Μόσχας και σε μικρή απόσταση από το Κρεμλίνο το 2015. Δύο φορές, το 2015 και το 2017, αρρώστησε ξαφνικά όταν υπέστη δηλητηριάσεις, όπως είχε πει ο ίδιος , από τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας. Και τις δύο φορές είχε πέσει σε κώμα πριν αναρρώσει τελικά. Οι ρωσικές αρχές αρνήθηκαν την εμπλοκή τους.

Μυστήριοι θάνατοι και παράξενα ατυχήματα στην «αυλή» του Κρεμλίνου-1
Ο Βλαντιμίρ Καρά – Μουρζά. Associated Press

Η πιο γνωστή δολοφονία πολιτικού τα τελευταία χρόνια ήταν αυτή του Μπόρις Νεμτσόφ. Κάποτε αναπληρωτής πρωθυπουργός υπό τον Μπόρις Γέλτσιν, ο Νεμτσόφ ήταν δημοφιλής πολιτικός και σκληρός επικριτής του Πούτιν. Μια νύχτα του Φεβρουαρίου του 2015, πυροβολήθηκε σε μια γέφυρα δίπλα στο Κρεμλίνο καθώς περπατούσε με τη φίλη του.

Μυστήριοι θάνατοι και παράξενα ατυχήματα στην «αυλή» του Κρεμλίνου-2
Συγκέντρωση στη μνήμη του Μπόρις Νεμτσόφ, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του. Associated Press

Το 2006, ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, πρώην πράκτορας της KGB και της διάδοχης υπηρεσίας της, της FSB, αρρώστησε στο Λονδίνο αφού ήπιε τσάι με ραδιενεργό πολώνιο, και πέθανε τρεις εβδομάδες αργότερα. Eρευνούσε τον θάνατο από πυροβολισμούς της Ρωσίδας δημοσιογράφου Άννα Πολιτκόφσκαγια, καθώς και τις φερόμενες σχέσεις της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών με το οργανωμένο έγκλημα.

Μυστήριοι θάνατοι και παράξενα ατυχήματα στην «αυλή» του Κρεμλίνου-3
O Αλεξάντερ Λιτβινένκο. EPA

Η Αννα Πολιτκόφσκαγια, η δημοσιογράφος της εφημερίδας Novaya Gazeta, τον θάνατο της οποίας ερευνούσε ο Λιτβινένκο, δολοφονήθηκε στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της στη Μόσχα στις 7 Οκτωβρίου 2006. Είχε κερδίσει διεθνή αναγνώριση για το ρεπορτάζ της σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία. Ο Ρουστάμ Μαχμούντοφ κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία της δημοσιογράφου, ως ο άνθρωπος που την πυροβόλησε στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διέμενε. Ο θείος του Λομ-Αλί Γκαϊτουκάγεφ καταδικάστηκε επίσης σε ισόβια καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι εκείνος οργάνωσε το φόνο, όπως μετέδωσαν τα ρωσικά πρακτορεία Ιντερφάξ και ΡΙΑ Νόβοστι.

Ο Γιούρι Στσεκοτσίχιν, αναπληρωτής διευθυντής της ίδιας εφημερίδας, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, αναπληρωτής πρόεδρο της Επιτροπής Ασφαλείας και μέλος της Επιτροπής καταπολέμησης της διαφθοράς του ρωσικού κοινοβουλίου πέθανε στις 3 Ιουλίου 2003, μετά από σύντομη ασθένεια. Ο Στσεκοτσίχιν διερευνούσε τα πραγματικά περιστατικά των γεγονότων στο θέατρο «Νόρντ Οστ» με την τραγική κατάληξη της ομηρείας θεατών από Τσετσένους αυτονομιστές. Την ανοιξη του 2003 είχε αποκαλύψει πως μυστικά παρασημοφορήθηκαν όλα τα στελέχη της FSB που είχαν λάβει μέρος στην επιχείρηση αυτή.

Υπάρχουν επίσης περιστατικά θανάσιμων πτώσεων από παράθυρα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Ρώσου επιχειρηματία και πρώην βουλευτή του κόμματος του Πούτιν, Πάβελ Αντοβ, που σκοτώθηκε πέφτοντας από δωμάτιο ξενοδοχείου.

Τον Ιούνιο του 2022, ο Αντοβ είχε επικρίνει μια ρωσική πυραυλική επίθεση σε συγκρότημα κατοικιών στο Κίεβο, κατά την οποία είχε τραυματιστεί ένας άνδρας και είχαν τραυματιστεί η 7χρονη κόρη του και η σύντροφός του.

Ενα μήνυμα στο WhatsApp, στο λογαριασμό του Αντοβ ανέφερε: «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκαλέσει κανείς όλα αυτά οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατία».

Το μήνυμα διαγράφηκε αργότερα και ο Αντοβ έσπευσε να ανασκευάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υποστηρίζοντας την ρωσική εισβολή. Κατά τα φαινόμενα, ο Αντοβ είχε πέσει από το παράθυρο του δωματίου του, στον τρίτο όροφο, και βρέθηκε νεκρός έξω από ξενοδοχείο στην περιοχή Ραγιαγκάντα της Ινδίας τον Δεκέμβριο του 2022.

Με πληροφορίες από Associated Press

https://www.kathimerini.gr/world/562583305/mystirioi-thanatoi-kai-paraxena-atychimata-stin-ayli-toy-kremlinoy/?utm_source=piano&utm_medium=email&utm_campaign=morning_briefing&pnespid=B6Qj.kEG5CYSi1CP9YmMHEdO8E8pnLp1rlUQAqlSNIvK4nobvBeCoCDoWhtBSQAWBASZCy0lAA

Βρετανικό Μουσείο: Παραιτήθηκε ο διευθυντής για τους κλεμμένους θησαυρούς

0

Ανέλαβε την ευθύνη για την εξαφάνιση εκατοντάδων αντικειμένων από τις συλλογές του μουσείου, μεταξύ των οποίων κοσμήματα και ημιπολύτιμοι λίθοι που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα π.Χ. έως τον 19ο αιώνα

Παραιτήθηκε ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου στο Λονδίνο, μία εβδομάδα μετά την αποκάλυψη για χαμένες, κλεμμένες και κατεστραμμένες αρχαιότητες.

Η παραίτηση του Χάρτγουικ Φίσερ, στη σκιά του σκανδάλου, έγινε δεκτή από το διοικητικό συμβούλιο και έχει άμεση ισχύ.

Αποχωρεί, μέχρι νεωτέρας, ο υποδιευθυντής του Βρετανικού Μουσείου

Λίγες ώρες μετά την παραίτηση του Χάρτγουικ Φίσερ, ο αναπληρωτής διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου Τζόναθαν Γουίλιαμς ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από την θέση του μέχρι να ολοκληρωθεί η ανεξάρτητη έρευνα για τις κλεμμένες και χαμένες αρχαιότητες.

Ο ειδικός και έμπορος έργων τέχνης Ιτάι Γκραντέλ ισχυρίστηκε τον Φεβρουάριο του 2021 ότι είχε δει στο διαδίκτυο αρχαία αντικείμενα του μουσείου και ειδοποίησε τη διοίκηση του σύμφωνα με την αλληλογραφία που επικαλείται το BBC ανάμεσα στον ίδιο και την διοίκηση του Βρετανικού Μουσείου.

Ο αναπληρωτής διευθυντής Γουίλιαμς φέρεται να απάντησε στον Γκραντέλ ότι δεν υπήρξαν υπόνοιες οποιασδήποτε παράβασης.

Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δείχνουν ότι άρχισε να υποψιάζεται το ενδεχόμενο κλοπής όταν είδε μια φωτογραφία ενός εκμαγείου ενός ρωμαϊκού θραύσματος, το οποίο, όπως είπε, ήταν προς πώληση και είχε καταχωρηθεί στον ιστότοπο του Βρετανικού Μουσείου αλλά στη συνέχεια αφαιρέθηκε.

Δημόσια «συγγνώμη» από το Φίσερ

«Τις τελευταίες μέρες αναλογίζομαι σε κάθε τους λεπτομέρεια τα γεγονότα γύρω από τις κλοπές στο Βρετανικό Μουσείο και την έρευνα που διεξάγεται. Φαίνεται πως το Βρετανικό Μουσείο δεν ανταποκρίθηκε ολοκληρωμένα, όπως θα έπρεπε, στις προειδοποιήσεις του 2021 και στο πρόβλημα που σήμερα έχει αναδειχθεί πλήρως. Η ευθύνη για αυτή την αποτυχία πρέπει να βαρύνει τελικά τον Διευθυντή», δήλωσε ο Φίσερ ζητώντας επίσης δημοσίως συγγνώμη για την  αμφισβήτηση μέσα στην εβδομάδα, του Δρ. Γκράντελ, ο οποίος και είχε ειδοποιήσει το μουσείο ότι αρχαιότητες από τις συλλογές του βρίσκονται προς πώληση στο eBay.

«Η παρουσία μου αποτελεί εμπόδιο», είπε ακόμη ο κ. Φίσερ και χαρακτήρισε την κατάσταση που αντιμετωπίζει το μουσείο ως «εξαιρετικά σοβαρή». «Τα τελευταία επτά χρόνια είχα την τιμή να συνεργαστώ με ορισμένους από τους πιο ταλαντούχους και αφοσιωμένους δημόσιους λειτουργούς. Το Βρετανικό Μουσείο είναι ένας καταπληκτικός οργανισμός και ήταν τιμή μου που ήμουν επικεφαλής του».

Ο πρόεδρος του μουσείου και επικεφαλής των Trustees Τζορτζ Οσμπορν αποδέχτηκε την παραίτηση του Φίσερ και δήλωσε ότι «έπραξε έντιμα αντιμετωπίζοντας τα λάθη του». Πρόσθεσε ακόμη ότι κανείς δεν αμφισβήτησε την αφοσίωση του Φίσερ στο μουσείο και την ακεραιότητα του. «Θέλω να είμαι ξεκάθαρος για αυτό: θα διορθώσουμε ό,τι έχει πάει λάθος. Το μουσείο έχει μια αποστολή που διαρκεί εδώ και πολλές γενιές. Θα μάθουμε, θα αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη και θα είμαστε άξιοι θαυμασμού ξανά», δήλωσε ο κ. Οσμπορν.

Ο Χ. Φίσερ είχε ανακοινώσει πριν από μερικούς μήνες την πρόθεση του να αποχωρήσει από τη θέση του διευθυντή, αλλά φαίνεται πως η αποκάλυψη του σκανδάλου επιτάχυνε τις εξελίξεις. Την περασμένη εβδομάδα το Βρετανικό Μουσείο επιβεβαίωσε πως αντικείμενά του είχαν «κλαπεί ή και εξαφανιστεί», συμπεριλαμβανομένων κοσμημάτων και ημιπολύτιμων λίθων που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα π.Χ. έως τον 19ο αιώνα.

Βρετανικό Μουσείο: Παραιτήθηκε ο διευθυντής για τους κλεμμένους θησαυρούς-1

Το Μουσείο ανακοίνωσε ότι απέλυσε έναν υπάλληλο που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την υπόθεση των χαμένων θησαυρών.

Δημοσίευμα της Daily Telegraph ανεβάζει τον αριθμό των αρχαιοτήτων που έκαναν φτερά «κοντά στις 2.000», επικαλούμενη πηγές της εφημερίδας.

Tο σκάνδαλο κλοπής θησαυρών από το Βρετανικό Μουσείο διερευνήθηκε με καθυστέρηση, παρότι πολύτιμα αντικείμενα είχαν τεθεί προς πώληση στην ηλεκτρονική πλατφόρμα πλειστηριασμών eBay.

Το Βρετανικό είναι ένα από τα μουσεία με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα σε όλον τον κόσμο. Σε αυτό φυλάσσονται μεταξύ άλλων τα περίφημα Γλυπτά του Παρθενώνα, παρά το διαχρονικό αίτημα της Αθήνας για την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

https://www.kathimerini.gr/world/562583095/vretaniko-moyseio-paraitithike-o-dieythyntis-gia-toys-klemmenoys-thisayroys/?

Μέση Ανατολή: «Τελεσίγραφο» στις ιρανικές πολιτοφυλακές να αποσυρθούν από τα σύνορα Συρίας – Ιράκ

0

Οι δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού έθεσαν χρονικό όριο στις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές να αποχωρήσουν από τα σύνορα Ιράκ-Συρίας, προκειμένου να δημιουργήσουν μια ουδέτερης ζώνη ασφαλείας, αναφέρει ο ιστότοπος Basnews επικαλούμενος κουρδική πηγή προσκείμενη στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Σύμφωνα με την πηγή, οι δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ασκούν διπλωματική και στρατιωτική πίεση στις ιρανικές πολιτοφυλακές, προκειμένου να τους αναγκάσουν να αποσυρθούν από τα σύνορα Ιράκ-Συρίας, και σημείωσε ότι κινητοποιούν τις δυνάμεις τους στο Ιράκ και τη Συρία για να προβούν σε πλήρη κατάληψη των συνόρων Ιράκ-Συρίας-Ιορδανίας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας και προσθέτει ότι αυτή η κινητοποίηση του διεθνούς συνασπισμού μεταφέρει πολλά μηνύματα στο Ιράν, τη Ρωσία και το συριακό καθεστώς.

Η πηγή είπε ότι οι δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού έθεσαν ένα χρονικό όριο για την αποχώρηση των πολιτοφυλακών του Ιράν από τα σύνορα του Ιράκ, της Συρίας και της Ιορδανίας και από τις περιοχές επαφής με τις δυνάμεις του στη Συρία.

Σκοπός αυτής της εξέλιξης είναι η προσπάθεια του Διεθνούς Συνασπισμού να ασκήσει μεγάλη πίεση στο Ιράν για να το αναγκάσει να διαπραγματευτεί και να καθορίσει τον ρόλο του στην περιοχή.

Σύμφωνα με την πηγή, το έργο του διεθνούς συνασπισμού στοχεύει να απαλλαγεί από την ιρανική παρουσία κοντά στα σύνορα του Ιράκ, της Συρίας και της Ιορδανίας και να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού του Ιράν στις πολιτοφυλακές του στη Συρία και τον Λίβανο.

Σημειώνεται ότι από τις αρχές του τρέχοντος έτους, δεκάδες φορτηγά που μεταφέρουν όπλα, πυρομαχικά και υλικοτεχνικό υλικό έχουν εισέλθει από το Ιράκ στη βορειοανατολική Συρία και έχουν διανεμηθεί στις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή υπό τον έλεγχο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Η πιο πρόσφατη αποστολή ήταν στις 20 Αυγούστου, όταν ο διεθνής συνασπισμός έφερε στρατιωτική ενίσχυση σε αμερικανική βάση στην περιοχή του Ντέιρ εζ Ζορ, η οποία περιελάμβανε πολλά οχήματα και εισήλθε από το συνοριακό πέρασμα al-Walid μεταξύ Συρίας και Ιράκ και έφτασε στο Ντέιρ εζ Ζορ μέσω της συνοικίας Αλ Χάσκα στις περιοχές που ελέγχονται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις -SDF.

https://echedoros.blog/2023/08/25/%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%bd/

Η Σαουδική Αραβία ερευνά την κατασκευή πυρηνικού σταθμού από την Κίνα

0

 

Η Κίνα σχεδιάζει να βοηθήσει τη Σαουδική Αραβία να κατασκευάσει έναν πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής προκειμένου να επεκτείνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή.

Αυτή η χώρα ζήτησε πρώτα βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναπτύξει το πυρηνικό της πρόγραμμα, αλλά η Ουάσιγκτον έθεσε όρους.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η Σαουδική Αραβία εξετάζει την πρόταση της Κίνας για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στη χώρα αυτή.

Αξιωματούχοι που κρίνονται από τη σοβαρή ενημέρωσή τους, δήλωσαν ότι σκοπός αυτής της ενέργειας είναι είναι η πίεση προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ να συμβιβαστεί με τους όρους της βοήθειας αυτής της χώρας στο πυρηνικό πρόγραμμα της Σαουδικής Αραβίας.

Η China National Atomic Corporation (CNNC), μια κρατική εταιρεία, πρότεινε την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στην ανατολική Σαουδική Αραβία κοντά στα σύνορα του Κατάρ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας δεν επιβεβαίωσε το δημοσίευμα, αλλά ένας εκπρόσωπος του υπουργείου δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου:

«Η Κίνα συνεχίζει να έχει αμοιβαία επωφελή συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της μη στρατιωτικής πυρηνικής ενέργειας, ενώ τηρεί τις διεθνείς δεσμεύσεις για τη μη η διάδοση των πυρηνικών όπλων».

Πυρηνικός σταθμός της Σαουδικής Αραβίας και η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ

Η Σαουδική Αραβία έχει προηγουμένως επιδιώξει τη συνεργασία των ΗΠΑ για τη δημιουργία ενός μη στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος στο έδαφός της ως μέρος μιας πιθανής συμφωνίας ομαλοποίησης με το Ισραήλ.

Όμως η Ουάσιγκτον έχει εξαρτήσει την υποστήριξή της για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στη Σαουδική Αραβία από τη δέσμευση της χώρας να μην εμπλουτίσει ή να εξάγει ουράνιο.

Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν πει στο παρελθόν ότι θα μοιράζονταν την πυρηνική τεχνολογία μόνο εάν η συμφωνία εμπόδιζε τον εμπλουτισμό ουρανίου ή την επανεπεξεργασία πλουτωνίου που κατασκευάζεται σε αντιδραστήρες (δύο δρόμοι για την κατασκευή πυρηνικών όπλων).

Η Κίνα, που θέλει να επεκτείνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή, δεν επιτρέπει τέτοιες συνθήκες.

Σαουδάραβες αξιωματούχοι έχουν αναγνωρίσει ότι η συζήτηση του θέματος με την Κίνα είναι ένας τρόπος να πειστεί η κυβέρνηση Μπάιντεν να συμβιβαστεί με τους όρους της. Η χώρα θέλει επίσης εγγυήσεις ασφαλείας ως μέρος της συμφωνίας.

Σύμφωνα με αυτή την εφημερίδα, Σαουδάραβες αξιωματούχοι είπαν ότι προτιμούν να προσλάβουν την κρατική εταιρεία της Νότιας Κορέας (Korea Electric Power) για την κατασκευή αντιδραστήρων σταθμών παραγωγής ενέργειας και τη χρήση αμερικανικής τεχνολογίας, αλλά χωρίς να συμφωνήσουν με τους μηχανισμούς ελέγχου που θέλει η Ουάσιγκτον.

Το Βασίλειο χρησιμοποιεί τον ανταγωνισμό μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ … και η αντίθεση του Ισραήλ

Το δημοσίευμα επικαλέστηκε αξιωματούχους της Σαουδικής Αραβίας που δήλωσαν ότι ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είναι έτοιμος να συνεργαστεί με την κινεζική κρατική εταιρεία σύντομα εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ εξέφρασε την αντίθεσή του στην ιδέα να αναπτύξει η Σαουδική Αραβία ένα μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα ως μέρος οποιασδήποτε προσπάθειας των ΗΠΑ να σφυρηλατήσουν στενότερους δεσμούς μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας.

Το Ισραήλ έχει δηλώσει ότι θέλει να συνομιλήσει με την Ουάσιγκτον για τη συμφωνία ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας που επηρεάζει την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Η Σαουδική Αραβία δημιούργησε στενότερους δεσμούς με την Κίνα πέρυσι. Τον Μάρτιο, η Κίνα μεσολάβησε για την επανέναρξη των σχέσεων μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του περιφερειακού εχθρού της, του Ιράν.

Η Κίνα και η Σαουδική Αραβία έχουν εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις στον τομέα της ενέργειας, καθώς η πρώτη είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου και η δεύτερη ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργού πετρελαίου στον κόσμο.

Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία επιδιώκει να διατηρήσει μια ισορροπία μεταξύ της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο σημαντικότερος εταίρος ασφαλείας της.

farsnews

https://echedoros.blog/2023/08/25/%ce%b7-%cf%83%ce%b1%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%af%ce%b1-%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%ac-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85/

Ποιον είδε ο Ζελένσκι αμέσως μετά από το ταξίδι του στην Ελλάδα; Ο Τούρκος ΥΠΕΞ στο Κίεβο

0

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συναντήθηκε σήμερα στο Κίεβο με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και συζήτησαν για την συμφωνία της Μαύρης Θάλασσας για τις εξαγωγές σιτηρών, από την οποία η Ρωσία αποχώρησε τον περασμένο μήνα.

«Συζητήθηκαν πολλά σημαντικά ζητήματα. Η Ειρηνευτική Πρόταση (της Ουκρανίας). Οι προετοιμασίες για την Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για την Ειρήνη (σχεδιάζεται από το Κίεβο). Οι κίνδυνοι που δημιουργούνται από τον αποκλεισμό από την Ρωσία του διαδρόμου της Μαύρης Θάλασσας για τις εξαγωγές σιτηρών,» έγραψε ο Ζελέσνκι στην εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων Telegram.   

Η συμφωνία, που επιτεύχθηκε με την μεσολάβηση της Τουρκίας και των Ηνωμένων Εθνών, επέτρεπε την ασφαλή εξαγωγή ουκρανικών σιτηρών μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Η Άγκυρα προσπαθεί να πείσει την Μόσχα να επιστρέψει στην συμφωνία.    

https://www.militaire.gr/poion-eide-o-zelenski-amesos-meta-apo-to-taxidi-toy-stin-ellada-o-toyrkos-ypex-sto-kievo/

Κώστας Ιορδανίδης-Η ηγέτιδα δύναμη Ελλάς

1

Η διεκδίκηση ηγετικού ρόλου της Ελλάδος στα Βαλκάνια άρχισε με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, το 1991, στην περιοχή αυτή. Πρωταγωνιστής από ελληνικής πλευράς ήταν ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Την εποχή εκείνη η θέση της Ελλάδος ήταν αναμφιβόλως πλεονεκτική, καθώς η χώρα ήταν ήδη πλήρες μέλος δύο ισχυροτάτων συνασπισμών της Δύσεως, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Η οικονομική υπεροχή της χώρας, αναμφισβήτητη. Φιλοδο-ξία της τότε ελληνικής κυβερνήσεως, να εισαγάγει τη δυτικοευρωπαϊκή τεχνογνωσία στις χώρες της Βαλκανικής.

Η πρώτη επίσκεψη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην Αλβανία μετά την εποχή του Ενβέρ Χότζα πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο 1991, τότε που ο νέος ηγέτης της Αλβανίας, Ραμίζ Αλία, έθεσε δημοσίως και αιφνιδίως θέμα αποδόσεως των περιουσιών στους Τσάμηδες. Η συνάντηση την ίδια χρονιά με τον Βούλγαρο πρόεδρο Ζέλιου Ζέλεφ, που είχε διαδεχθεί τον αποκαθηλωθέντα Τόντορ Ζίβκοφ το 1989, δεν παρουσίασε ανάλογα προβλήματα, αλλά ουδέποτε υπήρξε πολύ εύκολη.

Και τέλος, κατά το μοιραίο έτος 1991, ο Κίρο Γκλιγκόροφ ανακήρυξε την απόσχιση της χώρας του από τη Γιουγκοσλαβία με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οπότε η Ελλάς από ηγετική δύναμη της Δύσεως της Βαλκανικής κατέστη «πρόβλημα» της Δύσεως στην περιοχή.

Πέρασαν τριάντα δύο χρόνια από τότε και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προσκάλεσε τους ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων, την περασμένη Δευτέρα, και σε μία δημόσια δήλωσή του τόνισε: «Η Αθήνα γίνεται σήμερα σημείο συναντήσεως όλων των χωρών της περιοχής». Ηγετική πρωτοβουλία όντως. Εως και ο πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου προσεκλήθη. Οχι όμως ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, ενώ ο πρόεδρος αυτής της χώρας αρνήθηκε να μετάσχει. Εις τη συνάντηση μετείχαν και οι δύο ανώτατοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. Ολως τυχαίως η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι ευρίσκετο στην Αλβανία για διακοπές εκείνη την περίοδο φιλοξενούμενη του Αλβανού ομολόγου της Εντι Ράμα. Εχουν παλιούς ιστορικούς δεσμούς οι δύο χώρες.

Προς επικαιροποίηση με τα διαδραματιζόμενα εις την περιοχή προσεκλήθη και ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που ευχαρίστησε τον κ. Μητσοτάκη, διότι προσεφέρθη η Ελλάς να εκπαιδεύσει Ουκρανούς πιλότους στα F-16. Ετσι έκλεισε αυτή η συνάντηση, με την Ελλάδα στο έλεος της φωτιάς. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Ασχετο.

https://www.kathimerini.gr/opinion/562579927/i-igetida-dynami-ellas/

India, China and Setting the Right Expectations

0

With time, New Delhi has great potential to reduce Beijing’s dominance.

The Chinese economy’s extended tumble is undoubtedly being watched from India with glee and opportunism. Ever since India became the world’s fifth-largest economy a year ago, there has been a lot of talk about its potential to replace China as the world’s manufacturing hub. Realistically, the development gap between the two countries imposes serious limits on New Delhi’s ability to take advantage of Beijing’s dwindling fortunes. What is likely, however, is that India will adjust the way it does business so as to attract enough investments over the next several years to reduce some of the world’s dependency on the Chinese industrial complex. How this unfolds will have a major bearing on U.S. national security and foreign policy in the coming decades.

The Biden administration is trying to curb U.S. investment in China. In some respects, this process was already underway; for example, U.S. venture capital investment in China has declined significantly since 2021. But Washington wants to go further, specifically to prevent Beijing from using American money to advance its military capabilities. So, on Aug. 9, the White House issued an executive order restricting investment in China in three strategic sectors: semiconductors and microelectronics, quantum information technologies, and artificial intelligence.

In the short term, at least, the U.S. and Chinese economies are too interconnected for Washington to push this strategy very far. The sluggish Chinese economy is already hurting American corporations with major commercial interests there. In recognition of the economies’ interdependence, the Treasury Department said it would exempt “publicly traded instruments and intracompany transfers from U.S. parents to subsidiaries.” The U.S. well understands that China’s enormous market share, acquired over decades, will not be easily reversed. After all, it was Washington’s strategy dating back to the Cold War that played a key role in China’s rise.

Over the longer term, countering China requires a reduction in the world’s dependency on Chinese industry. This, in turn, requires other players to step up and offer serious competition to China. India is a logical contender, given not only its size and development but also its own hostile relations with China.

Unlike China, where the state dominates the private sector and can mobilize resources more quickly (even if the efforts eventually flounder, as they are currently), in the Western economic model investors must see a worthwhile return in order to invest. But just because China is looking unattractive does not make India the belle of the ball. It is up to India to take the steps to attract American investors. The process is underway, but it still needs time.

There is also a framing problem with the public debate on this issue. Generally, observers do not pay attention to a development until it is near maturation or has become a full-blown condition. Some have rightly pointed out the factors that could block India’s path to becoming the next China, but they too are seeing the issue from the perspective of a desired end state. Evaluating India’s growth potential requires examining it as a process – one that will have flaws similar to the struggles that China experienced during its rise.

Obviously, India is not going to replace China anytime soon. The People’s Republic will remain a major producer of manufactured goods for a long time to come. But the Indians have great potential to reduce some of the dominance that the Chinese currently enjoy. The Indian government will have to overcome a number of bureaucratic obstacles to enact the reforms necessary to attract investment. Working in its favor is the fact that China’s economic decline has investors spooked, and many are looking for alternative destinations for their cash.

Acceleration of this shift depends on the progress the Indian political elite can make in reducing the risks that have thus far limited firms’ willingness to do business in the country. In particular, New Delhi will need to ensure that the rules of the game do not excessively advantage Indian companies; foreign firms will expect a level playing field. To what extent India over the coming years becomes a competitor to China is to a great degree a function of Indian political stability. Prime Minister Narendra Modi’s ruling Bharatiya Janata Party has the parliamentary majority to push through the necessary reforms, but it will have to work with state governments that it does not rule.

More important, the BJP will need to balance its geoeconomic imperative with the right-wing Hindu nationalist ideology that fuels its electoral base. For investors considering diversification away from China, reports of communal violence, such as the recent flare-ups in Manipur in the northeast and the areas around the national capital, are reason for pause. Investors are likely to think they are better off weathering the economic storm in China and managing the risks of U.S.-China tensions than trying to wade into the uncertainty of India.

These are not just challenges for India. They also represent hurdles for U.S. strategy, and Washington will need to work with New Delhi toward mitigation. The key is that the United States should not expect anything as grand as India becoming a substitute for China. The American approach will have to be gradual – if it’s not already.

geopoliticalfutures.com

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

4

 

21 Αυγούστου 2023. THE NATIONAL INTEREST

Alex Burilkov Wesley Satterwhite

Καθώς η αντεπίθεση της Ουκρανίας έχει σταματήσει, ήρθε η ώρα για την Ουάσιγκτον να πιέσει για ειρήνη, ιδίως, διότι η Ρωσία ενδέχεται να ξεκινήσει μια νέα επίθεση το 2024.

Η πολυαναμενόμενη καλοκαιρινή αντεπίθεση της Ουκρανίας έχει σχεδόν σταματήσει. Οι δώδεκα νέες ταξιαρχίες που εκπαιδεύτηκαν από το ΝΑΤΟ έχουν υποστεί τεράστιες απώλειες χωρίς ποτέ να φτάσουν στην πρώτη γραμμή της σταθερής ρωσικής άμυνας. Οι ρωσικές δυνάμεις, που πολεμούν με μια εφαρμογή εγχειριδίου της σοβιετικής άμυνας ελιγμών, έχουν, συχνά, αεροπορική υπεροχή και αυξάνουν αριθμητικά τα φθηνά και αποτελεσματικά οπλικά τους συστήματα όπως το Drone Lancet.

Κάθε μέρα που περνά πλησιάζει όλο και περισσότερο το φθινόπωρο και τη φοβερή rasputista – την εποχή της βροχής και της λάσπης που εμποδίζει τον πόλεμο ελιγμών. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, η ουκρανική αντεπίθεση είναι σε εξέλιξη και είναι απίθανο να επιτύχει τους κύριους στόχους της.

Οι δυτικές παραδόσεις όπλων προσφέρουν μικρή ανακούφιση. Τα περισσότερα από τα δεσμευμένα κύρια άρματα μάχης βρίσκονται ήδη στο θέατρο και υπάρχουν περιορισμένες προοπτικές για περαιτέρω παραδόσεις. Η αναζήτηση για αντίκες όπως το γερμανικό Leopard 1, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1965, δεν θα αλλάξει το παιχνίδι. Ο «συνασπισμός μαχητικών αεροσκαφών» έχει υποσχεθεί F-16, αλλά δεν είναι σαφές πότε και πού θα αναπτυχθούν. Σε κάθε περίπτωση, θα υπερτερούσαν της ολοένα και πιο ενεργού και αισθανόμενης σιγουριά ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας και της δεινά ολοκληρωμένης αεράμυνας της Ρωσίας. Τα αποθέματα όπλων ακριβείας συρρικνώνονται, γεγονός που σαφώς παίζει ρόλο στην άρνηση της κυβέρνησης Μπάιντεν να παράσχει πυραύλους ATACMS, ζωτικής σημασίας για την αμερικανική ασφάλεια στον Ειρηνικό.

Δεδομένης αυτής της ζοφερής προοπτικής, ένα «Σενάριο Κορέας» είναι το πιο πιθανό αποτέλεσμα; Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή που η ουκρανική αντεπίθεση κορυφωθεί κάποια στιγμή στα τέλη Αυγούστου ή στις αρχές Σεπτεμβρίου, η σύγκρουση παγώνει στα εδαφικά σύνορα που αντιστοιχούν περίπου στην πρώτη γραμμή.

Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία διαπραγματεύεται σημαντικά τμήματα των τεσσάρων περιοχών που προσαρτήθηκαν από τη Ρωσία το 2022 με ισχυρές δυτικές (αμερικανικές) εγγυήσεις ασφαλείας.

Αυτό σίγουρα δεν θα ήταν το χειρότερο αποτέλεσμα από αμερικανικής σκοπιάς. Η Ουάσιγκτον θα είναι σε θέση να εκτονώσει σταδιακά τις εντάσεις με τη Μόσχα και να αποκαταστήσει έναν διάλογο για τη μελλοντική τροχιά της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Το κρίσιμο είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορέσουν επιτέλους να επικεντρωθούν για άλλη μια φορά στον Ειρηνικό.

Σε τελική ανάλυση, η Κίνα είναι ο πραγματικός ομότιμος αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών και παίζει ένα επιθετικό διπλωματικό παιχνίδι στην υποβάθμιση της αμερικανικής επιρροής από το 2022, εν πολλοίς λόγω της επιβολής σκληρών κυρώσεων στη Ρωσία.

Το πρόβλημα με το «Σενάριο της Κορέας», ωστόσο, είναι ότι υποθέτει ότι η ρωσική ηγεσία είναι απελπισμένη και επιθυμεί κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για αυτό. Όχι μόνο οι Ρώσοι πολέμησαν τους Ουκρανούς στο νότο, αλλά εξαπέλυσαν τη δική τους επίθεση στο βορρά, με στόχο να καταλάβουν ολόκληρη την περιοχή του Λουχάνσκ, όπου τα ρωσικά στρατεύματα προχωρούν σταθερά. Η ρωσική κοινωνία και η οικονομία παραμένουν σχετικά σταθερές, υποδηλώνοντας ότι η ανταρσία του Prigozhin ήταν πράγματι μια παρέκκλιση – και η κριτική του για τον πόλεμο ήταν πάντα ότι δεν διενεργήθηκε αρκετά σκληρά.

Στην πραγματικότητα, το Κρεμλίνο μπορεί να είναι πρόθυμο για νίκη, παρά για διαπραγματεύσεις.

Ο Andrey Gurulev, πρώην διοικητής της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας και σήμερα εθνικιστής βουλευτής της Δούμας, δήλωσε ότι η ταχέως αναπτυσσόμενη στρατιωτική παραγωγή της Ρωσίας ήταν επαρκής για τις ανάγκες της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» και των 150.000 νέων στρατιωτών που εντάχθηκαν στο στρατό από τότε, αλλά ότι η παραγωγή μπορεί να κλιμακωθεί για τις ανάγκες μιας νέας μερικής κινητοποίησης.

Ο Αντρέι Καρταπόλοφ, πρώην διοικητής της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας και πρόεδρος της επιτροπής άμυνας στη Δούμα, έκανε διαφωτιστικές δηλώσεις κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας που αύξησαν την ηλικία στρατολόγησης στα τριάντα. Σημειώνοντας ότι αυτό θα αύξανε τη δεξαμενή των εκπαιδευμένων εφέδρων που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν, υποστήριξε ότι αυτή η τροποποίηση του νόμου του 1997 είναι για «ένα μεγάλο πόλεμο» και «γενική επιστράτευση», οι οποίες αν και δεν είναι απαραίτητες άμεσα, θα ήταν θεμελιώδεις για το μέλλον. Μια πρόσθετη τροπολογία εισάγει ταξιδιωτική απαγόρευση, η οποία θα τεθεί σε ισχύ τον Οκτώβριο, για οποιοδήποτε όνομα εμφανίζεται στο μητρώο τόσο των στρατευσίμων όσο και των εφέδρων. Αυτό δίνει στις ρωσικές αρχές έναν νομικό μηχανισμό για να αποτρέψουν μια έξοδο όπως αυτή του Οκτωβρίου 2022, όπου έως και 600.000 Ρώσοι άνδρες εγκατέλειψαν τη χώρα.

Η ρωσική ηγεσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι στόχοι της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης δεν έχουν αλλάξει και θα επιτευχθούν με στρατιωτικά μέσα.

Η Μόσχα θεωρεί τη διχοτόμηση της Ουκρανίας ως βασικό στόχο, συμπεριλαμβανομένης της Οδησσού -που συχνά αναφέρεται από τον Βλαντιμίρ Πούτιν- αλλά και της υπόλοιπης ακτής της Μαύρης Θάλασσας και ενδεχομένως όλης της επικράτειας ανατολικά του Δνείπερου. Είναι δυνατόν το Κρεμλίνο να σκέφτεται μια δεύτερη μερική κινητοποίηση;

Οι νίκες στις περιοχές Χάρκοβο και Χερσώνα στα τέλη του περασμένου έτους είναι αυτές που έδωσαν στην Ουκρανία αρκετό πολιτικό κεφάλαιο για να ζητήσει εκτεταμένη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση. Αλλά αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί αμφίδρομα. Η αποτυχία της ουκρανικής αντεπίθεσης θα δώσει στον Πούτιν σημαντική ώθηση στην εγχώρια νομιμοποίηση και πολιτικό κεφάλαιο. Οι ρωσικοί εθνικιστικοί χώροι σημειώνουν τις ομοιότητες μεταξύ της τηλεγραφικής επίθεσης της Ουκρανίας στη Ζαπορίζια και της μάχης του Κουρσκ το 1943, και αυτάρεσκα σημειώνουν ότι η γερμανική αποτυχία στο Κουρσκ ακολουθήθηκε από μαζικές σοβιετικές επιθέσεις (και νίκες) στην επιχείρηση Bagration.

Ο Πούτιν θα μπορούσε να αποφασίσει να ρίξει τα σιδερένια ζάρια και να ξοδέψει το εγχώριο πολιτικό του κεφάλαιο σε έναν δεύτερο γύρο μερικής κινητοποίησης τον Οκτώβριο.

Η τοποθέτηση αυτών των ανδρών σε ένα επιταχυνόμενο πρόγραμμα εξαμηνιαίας εκπαίδευσης σημαίνει ότι ο ρωσικός στρατός εισέρχεται στην περίοδο της εαρινής εκστρατείας του 2024 με επιπλέον 300.000 νέους στρατιώτες, ενώ οι ουκρανικές δυνάμεις πλήττονται σταδιακά κατά τη διάρκεια του χειμώνα από ρωσική δύναμη πυρός.Η ρωσική εξόρμηση στο Κίεβο το 2022 απέτυχε σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπερβολικής έμφασης στις μηχανοποιημένες δυνάμεις πέρα από το πεζικό. Ένας ρωσικός στρατός που εισέρχεται την άνοιξη του 2024 μετά από δύο γύρους κινητοποίησης δεν θα αντιμετωπίζει πλέον αυτόν τον περιορισμό. Η επίτευξη επαρκούς μάζας έναντι ενός εξαντλημένου Ουκρανού αντιπάλου σημαίνει τη δυνατότητα επιτευγμάτων και την επιστροφή του πολέμου ελιγμών.

Εάν οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να εισέλθουν βαθιά στην ουκρανική επικράτεια και να καταλάβουν τις περιοχές που η Μόσχα έχει προσδιορίσει ως στόχους της, τότε ο πόλεμος τελειώνει με μια σημαντική ρωσική νίκη, και κρίσιμη αυτή που επιτυγχάνεται μόνο με τη δύναμη των όπλων, όχι με μια ειρηνευτική διευθέτηση με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μια ρωσική νίκη με αυτούς τους όρους είναι μια σημαντική οπισθοδρόμηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ζημιά στη φήμη της αμερικής και της συμμαχίας του ΝΑΤΟ θα ήταν κολοσσιαία, καθώς το καλύτερο υλικό και η καλύτερη εκπαίδευση του ΝΑΤΟ έχει ήδη περάσει στον ουκρανικό στρατό, και η Ρωσία θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι στάθηκε μόνη ενάντια στη Δύση – και κέρδισε. Η σινο-ρωσική σχέση θα ενισχυθεί επίσης. Τέλος, τα φθηνά και αποτελεσματικά όπλα που χρησιμοποιεί η Ρωσία για να κερδίσει τον πόλεμο, όπως το Lancet, θα εισρεύσουν σε κάθε καθεστώς που αντιτίθεται στην αμερικανική ηγεσία σε όλο τον κόσμο.

Ως εκ τούτου, είναι επιτακτική ανάγκη η ιδέα μιας ειρηνικής διευθέτησης που να αποδέχονται όλα τα μέρη στη σύγκρουση – συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας – να εδραιωθεί και να επιδιωχθεί σοβαρά στην Ουάσιγκτον.

Αμερικανοί με επιρροή έχουν ήδη εμπλακεί στη διπλωματία του Track 1.5 με τους ομολόγους τους στη Ρωσία. Αυτές οι προσπάθειες θα πρέπει να ενθαρρυνθούν, να επεκταθούν και να αποτελέσουν τη βάση για διαρκή δέσμευση στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Μόνο τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορέσουν να επικεντρωθούν πλήρως στον περιορισμό της Κίνας, η οποία είναι υψίστης σημασίας για την αμερικανική ασφάλεια και ευημερία.

*Ο Δρ Alex Burilkov είναι ερευνητής που επικεντρώνεται στη Ρωσία και τον μετασοβιετικό χώρο στο Κέντρο Μελέτης της Δημοκρατίας στο Πανεπιστήμιο Leuphana του Lüneburg στη Γερμανία. Ο Άλεξ απέκτησε το διδακτορικό του. σχετικά με τη θαλάσσια στρατηγική των αναδυόμενων δυνάμεων από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

*Ο Wesley Satterwhite είναι σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και αξιωματικός στρατιωτικών πληροφοριών στις εφεδρείες του αμερικανικού στρατού. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στις σπουδές ασφαλείας από το Πανεπιστήμιο Georgetown και πτυχίου στη διπλωματία και τις διεθνείς σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Seton Hall. Οι απόψεις που εκφράζονται είναι δικές του και δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις οποιουδήποτε κρατικού φορέα των Η.Π.Α.