Αρχική Blog Σελίδα 1595

Μικρασιατική Εκστρατεία: Η Γαλλία μαχαιρώνει πισώπλατα την Ελλάδα

1

Η φιλία και συνεργασία της Ελλάδας με την Γαλλία, διαμορφώθηκε στο πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με δύο σημαντικές πράξεις. Πρώτα με το άνοιγμα του Μακεδονικού Μετώπου το Σεπτέμβριο του 1915, εν όψει της βουλγαρικής επίθεσης κατά της Σερβίας. Με την άδεια της κυβερνήσεως Βενιζέλου, ως απόρροια των υποχρεώσεων που απέρρεαν από την ελληνοσερβική συνθήκη, αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στην ελληνική επικράτεια (1).

Κατόπιν με την αποδοχή της γαλλικής πρότασης της κυβέρνησης Κλεμανσό για κοινή επέμβαση κατά των μπολσεβίκων στη Νότια Ουκρανία και Κριμαία, στο τέλος του 1918. Έτσι το Ελληνικό Α΄ Σώμα Στρατού (δύο μεραρχίες: ΙΙη και ΧΙΙΙη), μαζί με γαλλικά στρατεύματα (δύο μεραρχίες) και μια πολωνική μεραρχία μετέβησαν στην περιοχή για τη συνδρομή προς τα ρωσικά στρατεύματα που πολεμούσαν εναντίον των μπολσεβίκων (2). Η Ελλάδα συμμετείχε στην αντιμπολσεβικική εκστρατεία με κύριο κίνητρο να εκμαιεύσει τη γαλλική υποστήριξη στα αιτήματά της στα Συνέδρια Ειρήνης, που αποφάσιζαν για τη δομή και τη μορφή που θα έπαιρνε ο μεταοθωμανικός κόσμος.

Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί με τη συναίνεση της τσαρικής Ρωσίας, είχαν ήδη συμφωνήσει με τη μυστική συμφωνία Sykes-Picot τον Μάιος του 1916 τις μεταπολεμικές σφαίρες επιρροής στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Τουρκία, Μέση Ανατολή και Ιράκ). Το προηγούμενο έτος, τα γαλλικά και τα ρωσικά κέρδη είχαν ξεκαθαρίσει με τη Συνθήκη Παλαιολόγου-Σαζάνοφ (3). Με βάση τις συμφωνίες αυτές, η Γαλλία θα κατείχε το θαλάσσιο μέτωπο της Συρίας και το βιλαέτι των Αδάνων στην Κιλικία της νοτιοανατολικής Μικράς Ασίας.

Μετά το τέλος του πολέμου οι Γάλλοι επέτρεψαν τους διασωθέντες από τη Γενοκτονία του 1915 Αρμένιους, να εγκατασταθούν στις περιοχές αυτές. Η κατοχή αυτών των εδαφών προκάλεσε τις πρώτες συγκρούσεις των Γάλλων με το αναδυόμενο κεμαλικό κίνημα. Όσο παρέμενε στην κυβέρνηση ο Κλεμανσό, η διάθεση της Γαλλίας να υπερασπίσει τις κτήσεις της στην Κιλικία ήταν ισχυρή. Εξάλλου ο έλεγχος της περιοχής ήταν απαραίτητος για την ασφάλεια της ίδιας της Συρίας, η οποία αποτελούσε το κέντρο της γαλλικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή.

Η γαλλική μεταστροφή

Η κυβερνητική αλλαγή που επήλθε στη Γαλλία με τον Αριστίντ Μπριάν, ως πρωθυπουργό της Γαλλίας την περίοδο 16 Ιανουαρίου 1921 έως 12 Ιανουαρίου 1922 και τον Ρεϊμόν Πουανκαρέ (ως επόμενου πρωθυπουργού της Γαλλίας από 17 Ιανουαρίου 1922 έως το 1924), ενώ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ήταν ο Αλεξάντρ Μιλεράν από τις 20 Ιανουαρίου 1920, ανέτρεψε άρδην την έως τότε γαλλική πολιτική.

Στη γαλλική μεταστροφή κύριο ρόλο διαδραμάτισαν τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα που δρούσαν στην Τουρκία: H Αυτοκρατορική Οθωμανική Εταιρεία, η Εταιρεία του Μονοπωλίου Καπνών, η Κρεντίτ Λιονέ, η Εταιρεία των Οδών και η Εταιρεία των Λιμένων. Τα γαλλικά οικονομικά συμφέροντα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν: Το 60,31% του κεφαλαίου ολόκληρου του εξωτερικού οθωμανικού (τα αντίστοιχα ποσοστά της Βρετανίας και Γερμανίας ήταν 14,19% και 21,31% αντίστοιχα). Επενδύσεις σε ιδιωτικές επιχειρήσεις του ποσού των 1.100.000.000 φράγκων.

H συμμετοχή της στις βιομηχανικές δραστηριότητες της ανέρχονταν στο 53,5% του συνόλου (αντιστοίχως της Βρετανίας σε 13,68 και 32,77% της Γερμανίας). Η Γαλλία ήλεγχε και εκμεταλλευόταν 2.077 χιλιόμετρα του σιδηροδρομικού δικτύου, έναντι των 2.565 χιλιόμετρα της Γερμανίας και των 610 της Βρετανίας. Επίσης υπήρχαν επενδεδυμένα γαλλικά κεφάλαια σε ορυχεία (42.210.000 φράγκα) και σε ορυχεία της Τουρκίας και σε λιμάνια και προκυμαίες – περίπου 80 εκατομμύρια – (4).

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα με την άνοδο στην εξουσία των φιλογερμανών και την παλινόρθωση του Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία στους Γάλλους να εγκαταλείψουν ανοιχτά την Ελλάδα. Η οργή των Γάλλων ήταν ειλικρινής και οφειλόταν στη γερμανόφιλη πολιτική του Κωνσταντίνου στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που κορυφώθηκαν με τα Νοεμβριανά του 1916, όταν θρήνησαν αρκετούς νεκρούς στρατιώτες στις συγκρούσεις στην Αθήνα. Γι αυτό και οι Γάλλοι συνέβαλαν στη συνέχεια στην έξωση του Κωνσταντίνου από το θρόνο, το 1917 (5).

  Αιχμάλωτοι εμμονών οι οπαδοί του σχεδίου Ανάν βράζουν στο ζουμί τους

Κιλικία και Αϊντάμπ

Η απαρχή της γαλλο-κεμαλικής προσέγγισης θα συμβεί μετά τα γεγονότα στην Κιλικία στις αρχές του 1921 (20 Ιανουαρίου-10 Φεβρουαρίου 1921). Με την επίθεση στην πόλη Μαράς, όπου κατοικούσαν και 24.000 Αρμένιοι, οι τουρκικές εθνικιστικές ομάδες κήρυξαν την έναρξη του κεμαλικού κινήματος στην Κιλικία. Μετά από ένα 20ήμερο σκληρών συγκρούσεων οι Γάλλοι αποχώρησαν από την πόλη, όπως και οι αρμενικές ένοπλες ομάδες, συνοδευόμενες από πλήθος άμαχων Αρμενίων.

Υπολογίζεται ότι επέζησε το μισό του αρμενικού πληθυσμού, ενώ και οι επιτιθέμενοι (Τούρκοι, Κούρδοι και Κιρκάσιοι) είχαν περί τους 4.000 νεκρούς. Τον Μάρτιο του 1921 ήρθαν σε μια πρώτη συμφωνία με τους κεμαλιστές αντιπροσώπους στο περιθώριο της Διάσκεψης του Λονδίνου. Συμφώνησαν ότι θα σταματούσαν οι μεταξύ τους συγκρούσεις και ότι θα αφόπλιζαν τις αντάρτικες ομάδες που δρούσαν στις περιοχές που ήλεγχαν, εννοώντας βεβαίως τις αντικεμαλικές τουρκικές ομάδες (6).

Δύο μήνες αργότερα (Απρίλιος 1921) δύο γαλλικά τάγματα ηττήθηκαν στην Αϊντάμπ. Ο απόηχος των γεγονότων αυτών στη Γαλλία ενίσχυσε τις φωνές που ζητούσαν την αποχώρηση από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρότι τον Αύγουστο του 1921, με αφορμή την ελληνική εκστρατεία του Σαγγάριου με στόχο την κατάληψη της Άγκυρας, ο στρατηγός Γκουρώ εισηγήθηκε και προέτρεπε επανειλημμένα την κυβέρνησή του για να συμμετάσχει στον αντικεμαλικό αγώνα και να ισχυροποιήσει τις θέσεις της στην Κιλικία.

Η γαλλική κυβέρνηση ακολούθησε την αντίθετη πολιτική, παραβιάζοντας ένα διεθνή κανόνα που συνοψιζόταν ότι κάθε νέα κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της προηγούμενης. Ο Εdward Hale Bierstadt εντοπίζει το πρόβλημα της γαλλικής στάσης και θέτει το ερώτημα: «…μέχρι ποιο βαθμό μια κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τις υποσχέσεις των προκατόχων της; Σε όλα τα πολιτισμένα κράτη σήμερα, η συνεχής υπευθυνότητα του κάθε κράτους είναι δεδομένη, γιατί αλλιώς η παγκόσμια πίστη θα κατέρρεε αυθημερόν» (7).

Η οργή των Βρετανών

Τον Αύγουστο του 1921, με αφορμή την ανακοπή των επιχειρήσεων του ελληνικού στρατού, στάλθηκε γαλλική αντιπροσωπεία στον Κεμάλ με την εντολή να διαπραγματευτεί νέους όρους ειρήνευσης, κάτι που αποτελούσε σαφή αμφισβήτηση της Συνθήκης των Σεβρών. Η στάση των Γάλλων περιγράφηκε την ίδια περίοδο από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως απολύτως αρνητική για την Ελλάδα, ακόμα και στην περίπτωση που οι Έλληνες είχαν καταλάβει την Άγκυρα: «Η δε γαλλική καθ’ ημών αντίδρασις είναι ακοίμητος» (8).

Στις 20 Οκτωβρίου 1921, υπογράφτηκε στην Άγκυρα η καλούμενη Συνθήκη Franklin Bouillon (Φραγκλέν Μπουγιόν). Με βάση τη Συνθήκη, οι Γάλλοι ανέλαβαν την υποχρέωση να εκκενώσουν την Κιλικία και το λιμάνι της Μερσίνας και να επιτρέψουν την εγκατάσταση τουρκικών αρχών στην περιοχή. Οι κεμαλικοί από την πλευρά τους αναγνώρισαν τη γαλλική κατοχή στη Συρία, περιλαμβανομένης και της Αλεξανδρέττας και εγγυήθηκαν τα συμφέροντα των γαλλικών εταιρειών στο έδαφος που ήλεγχαν.

Κατά την αποχώρησή της από την Κιλικία, η Γαλλία πούλησε σε εξευτελιστικές τιμές στους κεμαλικούς πολεμικό υλικό που περιλάμβανε αεροπλάνα, πυροβόλα, όπλα, πυρομαχικά κλπ, τα οποία μεταφέρθηκαν στο μέτωπο του ελληνο-κεμαλικού πολέμου (9). Όπως αναφέρει ο Psomiades: Σε παράρτημα στη Συνθήκη υπήρχε μία σημείωση εάν όλα τα θέματα που είχαν σχέση με την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Τουρκίας είχαν λυθεί, η Γαλλία θα έπαιρνε παραχωρήσεις για εξόρυξη ορυκτών και οι Γάλλοι κεφαλαιούχοι θα είχαν μια ευκαιρία να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους στις τουρκικές τράπεζες, λιμάνια, στις θαλάσσιες και σιδηροδρομικές συγκοινωνίες (10).

  Πώς η Ινδία επικράτησε του Πακιστάν στον πόλεμο του 1971

Η συμφωνία αυτή υπεγράφη ερήμην των υπόλοιπων συμμάχων της Αντάντ και προκάλεσε την οργή των Βρετανών, οι οποίοι θεώρησαν ότι

για την συνέχεια https://slpress.gr/istorimata/mikrasiatiki-ekstrateia-i-gallia-machaironei-pisoplata-tin-ellada/

Σάκης Μουμτζής-Ο μύθος της επανίδρυσης του κράτους

3

Κάθε φορά που η πατρίδα μας βρίσκεται μέσα σε μια κρίση, όλοι –βάζω και τον εαυτό μου μέσα– μιλάμε για την επανίδρυση του κράτους. Ακούγεται ωραίο, βολικό και, κυρίως, αποδεκτό από τους πάντες. Είθισται, όμως, όταν βάζουμε υψιπετείς στόχους να χανόμαστε κάπου στη διαδρομή. Τι θέλω να πω. Γιατί επί τόσες δεκαετίες που ακούω αυτήν την πρόταση της επανίδρυσης κανένας ηγέτης δεν τόλμησε να την κάνει πράξη; Αφού είναι τόσο θετική και τόσο απαραίτητη, γιατί ακόμη αναμασάμε την αναγκαιότητά της; Είναι τόσο δύσκολο να γίνει;

Δύσκολο δεν ξέρω αν είναι –που υποθέτω πως είναι–, αλλά νομίζω ότι η ουσία αυτής της δυσπραγίας βρίσκεται αλλού. Οσοι επικαλούνται την επανίδρυση του κράτους δεν ξέρουν τι εννοούν. Και δεν αναφέρομαι στους σχολιαστές, αλλά στους πολιτικούς που είναι και διαχειριστές του κρατικού μηχανισμού. Και όταν δεν ξέρεις τι εννοείς, προφανώς αδυνατείς και να κάνεις παρέμβαση, διότι αγνοείς το πρόβλημα στην ουσία του. Πώς να επιλύσεις ένα πρόβλημα όταν δεν γνωρίζεις την έκτασή του; Υπάρχει βεβαίως και μια άλλη εκδοχή, η οποία μάλλον δεν είναι κολακευτική για το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Είναι ένα «πιασάρικο» σύνθημα, αλλά είναι τόσο θολό, που ο καθένας δίνει σε αυτό το νόημα που θέλει.

Κάποιοι όντως γνωρίζουν άριστα τα προβλήματα που υπάρχουν στη λειτουργία του ελληνικού κράτους, αλλά τρομάζουν μπροστά στην ιδέα του πολιτικού κόστους που θα έχουν οι παρεμβάσεις τους. Διότι επανίδρυση του κράτους σημαίνει στοχευμένες τομές, βαθιές μεταρρυθμίσεις, ξεβόλεμα κάποιων βολεμένων – που δεν είναι λίγοι. Η επανίδρυση του κράτους απαιτεί την ύπαρξη ενός επιτελείου που γνωρίζει επακριβώς τι πρέπει να κάνει, διότι έχει ικανότητες και στρατηγικό σχέδιο. Ενα επιτελείο που θα λειτουργεί χωρίς το άγχος των δημοσκοπήσεων και χωρίς τις έξωθεν πιέσεις πως με τις παρεμβάσεις του θίγει τους ψηφοφόρους μας.

Εννοείται πως υπάρχουν φωτισμένοι πολιτικοί, οι οποίοι, ως υπουργοί στον τομέα ευθύνης τους, λύνουν με ταχύτητα χρονίζοντα προβλήματα. Αλλά αυτές είναι λύσεις εμβαλωματικές, αναμφίβολα θετικές, δεν συνιστούν πάντως επανίδρυση. Διότι, σε τελική ανάλυση, όταν μιλάμε για επανίδρυση του κράτους θέλουμε αυτό να είναι πιο παραγωγικό και πιο αποτελεσματικό, σε όλους τους τομείς του, για να βελτιώνεται η καθημερινότητα των πολιτών. Δηλαδή η επανίδρυση έχει ένα σκοπό: Να αισθανθούν οι πολίτες πως οι σχέσεις τους με το ελληνικό Δημόσιο έχουν αλλάξει τη ζωή τους. Παράδειγμα καραμπινάτο: η διαδικασία μεταβίβασης ακινήτου να κρατάει λίγες ημέρες. Για να γίνει αυτό απαιτούνται πολλές παρεμβάσεις σε διάφορους τομείς του κράτους, θα κοπούν πολλά χαρτζιλίκια, οι μικροί δυνάστες του Δημοσίου θα χάσουν μέρος της εξουσίας τους και, ως εκ τούτου, ενώ το πρόβλημα είναι γνωστό, ουδείς υπουργός προ-σπαθεί να το λύσει.

Διά ταύτα: Η επανίδρυση του κράτους είναι ένα «πιασάρικο» σύνθημα, αλλά είναι τόσο θολό, που ο καθένας δίνει σε αυτό το νόημα που θέλει και ουδείς επιχειρεί πρωτίστως να το ορίσει.

https://www.kathimerini.gr/opinion/562583611/o-mythos-tis-epanidrysis-toy-kratoys/

Θοδωρής Γεωργακόπουλος-Ενας καταδικασμένος, κατεστραμμένος λαός

0

Τέτοιες ημέρες, που το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου, τα αποκαΐδια και η πραγματικότητα εν γένει μας υπενθυμίζουν πόσο προβληματική κι ανεπαρκής είναι η κοινωνία που έχουμε φτιάξει εδώ σ’ αυτή τη γωνίτσα της βαλκανικής, και με αφορμή τον αιφνίδιο θάνατο του ρώσου εγκληματία Γεβγκένι Πριγκόζιν, αξίζει να μιλήσουμε για ένα θέμα πολύ λυπητερό στο πλαίσιο της καταπραϋντικής προσέγγισης “υπάρχουν και χειρότερα”. Ας μιλήσουμε για τη Ρωσία.

Το καλύτερο βιβλίο για την Ρωσία και την σύγχρονη ιστορία της που έχω διαβάσει λέγεται “The Future Is History” και το έχει γράψει συγγραφέας από τη Μόσχα ονόματι Μάσα Γκέσεν. Το βιβλίο είναι μια εκπληκτική καταγραφή της ρωσικής κοινωνίας μέσα από τις ιστορίες επτά ανθρώπων, όπως τις έζησαν από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Αναλύει το σοβιετικό παρελθόν, βεβαίως, δίνοντας το ιστορικό και το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο αυτοί οι άνθρωποι, οι κοινωνικές δομές και οι θεσμοί γύρω τους προήλθαν, αλλά κυρίως χαρτογραφεί τις αλλαγές της κοινωνίας από την αβεβαιότητα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τα διαφορετικά στάδια της εποχής Πούτιν. Είναι μια απίστευτη, δραματική ιστορία. Κατά τη διάρκειά της όλα πηγαίνουν προς το χειρότερο, συνέχεια. Και αποτυπώνει τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας βαθιά άρρωστης, ίσως σε βαθμό μη ανατρέψιμο, αναλύοντας και τα αίτια πίσω από την αρρώστια. Μέσα από τη ζωντανή, σπαρακτική καταγραφή, ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι η Ρωσία σήμερα δεν είναι μόνο “failed state” -είναι ένας καταδικασμένος, κατεστραμμένος, “failed” λαός.

Οι κύριοι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι η Ζάνα Νεμτσόβα, κόρη του δημοκρατικού αντιφρονούντα Μπόρις Νεμτσόφ (γεννηθείσα το 1984), η Μάσα, που μεγαλώνοντας έγινε ακτιβίστρια (1984), ο Σεριόσα (1982), γόνος μιας παλιάς πολιτικής οικογένειας που συμμετείχε στο Σοβιετικό πολιτμπιρο και ο Λιόσα (1985), ένας ομοφυλόφιλος πολιτικός επιστήμονας. Οι άλλοι τρεις πρωταγωνιστές είναι πιο διάσημοι: η ψυχαναλύτρια Μαρίνα Αρουτουνιάν, ο φημισμένος κοινωνιολόγος Λεβ Γκουτκόφ και ο διαβόητος “φιλόσοφος” και πολιτικός ακτιβιστής Αλεξάντερ Ντούγκιν.

Πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι το πλαίσιο στο οποίο γαλουχήθηκε αυτός ο λαός και μέσα στο οποίο ανέπτυξε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό στο οποίο, ας πούμε, διαμορφώθηκε ο ελληνισμός των τελευταίων 200 χρόνων. Μιλάμε για μια χώρα που, πρακτικά, δεν έχει γνωρίσει ποτέ κανονική δημοκρατική διακυβέρνηση και για ένα λαό που δεν έχει απολαύσει ελευθερίες και δικαιώματα που για άλλους (όπως ο δικός μας) θεωρούνται αυτονόητα και δεδομένα. Περίοδοι αδιανόητης βαρβαρότητας, όπως η περίοδος των μαζικών εκκαθαρίσεων του Στάλιν (που σόκαραν με τη βιαιότητα και την απάνθρωπη τυχαιότητά τους ακόμα και τους κομμουνιστές ερευνητές που εκλήθησαν να τις μελετήσουν αργότερα) αφήνουν το σημάδι τους πάνω σε έναν λαό, όπως και οι αλλεπάλληλες κρίσεις και ένα διαρκές, αμείωτο κλίμα κινδύνου, θυματοποίησης, μιζέριας και απελπισίας στην κοινωνία.

Σύμφωνα με τον Ρώσο κοινωνιολόγο Γιούρι Λεβάντα, κάθε απολυταρχικό καθεστώς δημιουργεί έναν τύπο ανθρώπου πάνω στον οποίο στηρίζει την επιβίωσή του, και στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης αυτός ο τύπος ανθρώπου που προέκυψε μέσα από αυτό το περιβάλλον ήταν ο “Homo sovieticus”, ένα ον με συγκεκριμένα, ευδιάκριτα χαρακτηριστικά. Το σύστημα, έλεγε ο Λεβάντα, τον έχτισε μέσα από δεκαετίες, επιβραβεύοντας την υπακοή, την υποταγή και την σύμμορφωση. Ο χόμο σοβιέτικους, όπως τον περιγράφει, πιστεύει στην αυτο-απομόνωση από οποιονδήποτε “άλλο”, στον κρατικό πατερναλισμό και σε κάτι που μοιάζει αντιφατικό, την ”ιεραρχική ισότητα”, την ανοχή βαθιών ανισοτήτων σε ένα σύστημα υποτίθεται αταξικό. Σύμφωνα με τον Λεβάντα, η εποχή του “μεγάλου τρόμου” (έτσι αποκαλούν τα χρόνια του Στάλιν) εκπαίδευσε τον πληθυσμό στο να μην εμπιστεύεται απολύτως κανέναν τρίτο, στο να κλείνονται οι άνθρωποι στον εαυτό τους ως καταφύγιο, ως μοναδική σωτηρία. Έτσι αργά, σταδιακά, προέκυψε ένας λαός εγωιστών, που δεν συνυπάρχουν σε κοινότητα, δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στους άλλους. Σε αυτό τον σκληρό κόσμο ο μοναδικός θεσμός που είχε ισχύ και αξία ήταν το Σοβιετικό κράτος, ο ιδανικός γονέας που σε ταΐζει, σε φροντίζει, σου δίνει ρούχα, εκπαίδευση και σπίτι. Σου δίνει δουλειά, σου δίνει νόημα στη ζωή. Όπως λέει και η Χάνα Άρεντ, τα αυταρχικά καθεστώτα υποκαθιστούν τα κανάλια επικοινωνίας των ανθρώπων κρατώντας τους σφιχτά δεμένους σε ένα όλον, εξαφανίζοντας την πολλαπλότητά τους. Το Σοβιετικό κράτος δεν άφηνε στον χόμο σοβιέτικους καθόλου χώρο: ήταν μόνος του και είναι απόλυτα εξαρτημένος. Ο Λεβάντα, όμως, θεωρούσε ότι τη δεκαετία του 1980 ο χόμο σοβιέτικους ήταν είδος που έφθινε και σταδιακά εξαφανιζόταν. Πίστευε ότι επειδή εκείνη η προηγούμενη γενιά, που βγήκε από τον “μεγάλο πατριωτικό πόλεμο” και το “Μεγάλο Τρόμο” επί Στάλιν, σταδιακά έφευγε από το προσκήνιο, θα έδινε τη θέση της σε κάτι άλλο. Ότι τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους θα ήταν αλλιώς. Πολύ σύντομα, όμως, οι ίδιες οι δικές του έρευνες άρχισαν να αποδεικνύουν ότι έκανε λάθος.

Σήμερα το θυμόμαστε σαν κάτι μοναδικό και στιγμιαίο, αλλά η πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η άνοδος του Πούτιν στην εξουσία ήταν μια περίοδος που διήρκεσε περίπου μια δεκαετία. Και σχεδόν αμέσως οι αλλεπάληλες κρίσεις και καταστροφές έσπευσαν να σβήσουν κάθε ελπίδα αλλαγών στην κοινωνία ή αντικατάστασης του χόμο σοβιέτικους από κάτι άλλο, πιο εξελιγμένο.

Πρώτα απ’ όλα, όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ οι Ρώσοι έμαθαν ξαφνικά ότι ζούσαν σε μια φτωχή χώρα, και ότι πολλά από όσα πίστευαν για τον κόσμο και για τη θέση τους σε αυτόν ήταν ψέματα. Ο Λεβ Γκουντκόφ, ένας από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, που εργαζόταν στο ινστιτούτο του Γιούρι Λεβάντα, έκανε μια έρευνα σε δείγμα Ρώσων που είχαν ταξιδέψει στο εξωτερικό μετά το άνοιγμα των συνόρων. Από ό,τι αποδείχτηκε, αυτοί ήταν πολύ λιγότερο αισιόδοξοι για το μέλλον από όσους δεν είχαν ταξιδέψει. Είχαν διαπιστώσει με τα μάτια τους ότι σχεδόν όλοι στη Δύση ζούσαν πολύ καλύτερα από σχεδόν όλους τους Ρώσους.

Ταυτόχρονα, αλλεπάλληλες κρίσεις διέλυαν οποιαδήποτε ελπίδα για ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία εντός της χώρας. Το 1994 η Ρωσία επιτέθηκε σε μια από τις επαρχίες της και ισοπέδωσε μια από τις πόλεις της (το Γκρόζνι της Τσετσενίας). Το 1998 υπέστησαν μια τρομακτική οικονομική κρίση, κατά την οποία ακόμα και πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στη Ρωσία όπως η Procter & Gamble κατέληξαν να πληρώνουν τους εργαζομένους τους με προϊόντα (οδοντόκρεμες, βαμβάκι) επειδή δεν είχαν ρευστό. Το 1999 ακολούθησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε πολυκατοικίες της Μόσχας και ο δεύτερος πόλεμος στην Τσετσενία (που έφεραν στην εξουσία και τη δημοφιλία ένα ως τότε άσημο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών). Στα δύο πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του ο Πούτιν κρατικοποίησε την τηλεόραση και έδωσε στο κεντρικό κράτος την εξουσία να απολύει εκλεγμένους κυβερνήτες των ομόσπονδων κρατών της ρωσικής συνομοσπονδίας. Το 2002 ακολούθησε η τραγωδία στο θέατρο της Μόσχας, το 2003 ο Πούτιν απέλυσε το Γιούρι Λεβάντα και άλλους “ανεξάρτητους” ερευνητές και πανεπιστιμιακούς και φυλάκισε αντιφρονούντες και τον Μιχαήλ Χοντορόφσκι, τον πλουσιότερο ολιγάρχη στη Ρωσία (επειδή δεν συνεργαζόταν, όπως οι υπόλοιποι). Το 2004 ακολούθησε το Μπεσλάν, με 300 νεκρούς (κυρίως παιδάκια) και ο Πούτιν άλλαξε τον τρόπο που επιλέγονται κυβερνήτες -αντί να εκλέγονται, στο εξής θα τους διόριζε ο ίδιος. Το 2005, καθώς έδινε κοινωνικές παροχές και αυξήσεις στις συντάξεις χάρη σε 6 χρόνια συνεχόμενων υψηλών τιμών πετρελαίου, ξήλωσε την κοινωνία των πολιτών, επιβάλλοντας τρομακτικά γραφειοκρατικά βάρη σε ΜΚΟ και οργανώσεις πολιτών. Το 2007 η Ρωσία εξαπέλυσε κυβερνοεπίθεση που παρέλυσε την “ψηφιακή” Εσθονία και έζησε ένα εντελώς αχρείαστο αλλά εξαιρετικά βάναυσο χρηματιστηριακό κραχ. Το 2008 εισέβαλλε κανονικά, με στρατό, στη Γεωργία. Το 2014 εισέβαλε στην Ουκρανία και κατέλαβε την Κριμαία. Και σε όλο αυτό το διάστημα φυλάκιζε αντιφρονούντες όπως ο Ναβάλνι και δολοφονούσε αντιπάλους ή αντιφρονούντες, όπως ο Μπόρις Νεμτσόφ, πατέρας μιας εκ των πρωταγωνιστριών του βιβλίου (τον σκότωσαν σε μια γέφυρα 800 μέτρα από το Κρεμλίνο, το 2015). Αυτή η λιτανεία κρίσεων και καταστροφών (υπάρχουν και πολλές, πολλές άλλες που δεν χωράνε εδώ) μοιάζει αντιφατική. Κάθε σοβιετικό καθεστώς στην πραγματικότητα υποσχόταν αυτό που θέλουν περισσότερο από όλα οι πολίτες: σταθερότητα. Έτσι και του Πούτιν. Μα η Ρωσία του Πούτιν δεν είχε ποτέ καμία σταθερότητα. Ποτέ δεν έμεναν ίδια τα πράγματα. Πάντα μια νέα κρίση προέκυπτε. Μια ο Πούτιν έλεγε κάτι και κατέρρεε το χρηματιστήριο. Μια εισέβαλε σε άλλη μια χώρα. Μια ξεκινούσε πογκρόμ αθώων ομοφυλόφιλων με το πρόσχημα της παιδοφιλίας (οι ιστορίες του βιβλίου είναι ανατριχιαστικές). Από κρίση σε κρίση -σε κρίση. Με προφανή, απόλυτη αδιαφορία για την ευημερία ή την ασφάλεια του λαού. Καμία ασφάλεια. Καμία σταθερότητα. Πώς παραμένει ο λαός υποδουλωμένος σε ένα καθεστώς που δεν του δίνει το βασικότερο πράγμα που του υπόσχεται; Στο βιβλίο περιγράφονται διάφορες εξηγήσεις. Ο Έριχ Φρομ, ας πούμε, περιέγραψε την “αυταρχική προσωπικότητα”, ως μια στάση ζωής κατά την οποία η εξουσία του ατόμου παραδίδεται σε μια εξωτερική πηγή, το “μαγικό βοηθό”, που μπορεί να είναι ο Θεός ή ένας ηγέτης. Ο “μαγικός βοηθός” είναι πηγή καθοδήγησης, ασφάλειας και επίσης υπερηφάνειας, γιατί η παράδοση σ’ αυτόν συνοδεύεται από ένα αίσθημα ασφάλειας -ακόμα κι αν δεν υπάρχει, στ’ αλήθεια, ασφάλεια. Τους εξιτάρει η ισχύς, όχι για τις αξίες που εκπροσωπεί, αλλά μόνο και μόνο επειδή είναι ισχύς. Το άτομο υποτάσσεται ευχαρίστως, με ικανοποίηση και με υπερηφάνεια (στον Τραμπ, στον Πούτιν, σε οτιδήποτε). Μια άλλη, συμπληρωματική εξήγηση είναι ότι μια διαρκής κατάσταση μιζέριας κάνει τους ανθρώπους πιο εύκολα υποδουλωμένους, επειδή τους κλέβει κάθε αίσθηση ελέγχου πάνω στη μοίρα τους. Στα ρωσικά κανάλια, παρουσιαστές που ουρλιάζουν προσπαθούν να εκφράσουν την αγωνία ενός πανικόβλητου λαού που ζητάει από το καθεστώς ακόμα πιο αυστηρούς νόμους, ακόμα πιο πολλή προστασία από τους ξένους, τους άγνωστους, τους ομοφυλόφιλους, τους κακούς.

Τι αποτέλεσμα είχαν όλα αυτά στο χόμο σοβιέτικους; Όχι θετικό. Στα 19 πρώτα χρόνια του Πούτιν σχεδόν 2 εκατομμύρια Ρώσοι έφυγαν από τη χώρα για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή αλλού -τον τελευταίο χρόνο, μετά την εισβολή στην Ουκρανία και την επιστράτευση, τους ακολούθησε άλλο 1 εκατομμύριο. Από αυτούς που έμειναν, πάρα πολλοί -ακατανόητα πολλοί- πεθαίνουν. Το 2006 το προσδόκιμο ζωής στη Ρωσία ήταν χαμηλότερο από αυτό της Σομαλίας, της Γκάμπιας και της Αιθιοπίας. Λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις πιθανές αιτίες (αυτοκτονίες, κατανάλωση αλκοόλ, περιβαλλοντική μόλυνση) ερευνητές όπως η Μισέλ Πάρσονς και ο οικονομολόγος Νίκολας Έμπερχαρντ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι κανένας άλλος παράγοντας δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλη διαφορά και ότι οι Ρώσοι πεθαίνουν από το μόνο άλλο πράγμα που τους διαφοροποιεί σημαντικά από άλλους λαούς: πεθαίνουν από απελπισία.

Κι ο χόμο σοβιέτικους σήμερα; Όχι απλά δεν άλλαξε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά σήμερα, μετά την εκκαθάριση και τη φίμωση των αντιφρονούντων και την μετανάστευση εκατομμυρίων άλλων που δεν άντεχαν, επιβιώνει εντός της Ρωσίας σε μια ακραία, σκληρή μορφή. “Η αναισθησία του ρωσικού λαού”, αναφέρει το βιβλίο “που πολλές φορές εκφράζεται ως απίστευτη σκληρότητα, έχει γαλουχηθεί μέσα από δεκαετίες καταστροφών, τραγωδιών, απελπισίας, πολέμων και φτώχειας”. Κι αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο που αξίζει να κρατάμε εμείς στο μυαλό μας. Κι άλλοι λαοί έχουν περάσει καταστροφές, πολέμους και φτώχεια, Κι η δική μας έχει περάσει. Αλλά συνήθως υπάρχουν κάποιες δομές ή θεσμοί που τελικά βοηθούν τις κοινωνίες που βγαίνουν από τα αποκαΐδια να διατηρήσουν κάποιο μίνιμουμ συνοχής. Σε ανεπτυγμένες χώρες υπάρχουν κοινωνικές δομές, η κοινωνία των πολιτών, ακόμα και θεσμοί του κράτους. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε την οικογένεια. Οι Ρώσοι δεν έχουν τίποτε. “Οι Ρώσοι”, γράφει, “δεν έχουν ισχυρές οικογένειες, κοινωνικές δομές και θεσμούς. Δεν έχουν εργαλεία για να τους βοηθούν να επεξεργάζονται τα συναισθήματά τους όπως όλοι οι υγιείς ανθρώποι”.

Όλοι οι πρωταγωνιστές του “The Future is History” (πλην ενός, βεβαίως) καθώς βιώνουν τα ιστορικά γεγονότα, τις καταστροφές, τους πολέμους και τον σταδιακό στραγγαλισμό κάθε ελευθερίας στη Ρωσία του Πούτιν, σταδιακά απελπίζονται, μέχρι που καταλήγουν στο αναπόφευκτο κοινό συμπέρασμα: δεν υπάρχει κανένα μέλλον στη Ρωσία. Και πλην του Ντούγκιν, εγκαταλείπουν μια κοινωνία που, δραματικά και αναπόδραστα,  αυτοκαταστρέφεται και καταρρέει.

https://www.kathimerini.gr/opinion/562583614/enas-katadikasmenos-katestrammenos-laos/

Χρ. Καπούτσης: η εθνική συμφορά, η κυβερνητική ελαφρότητα που αγγίζει τη φαιδρότητα και η απούσα αντιπολίτευση

0

Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

Η  χώρα μας  βιώνει μια πρωτοφανή εθνική συμφορά, που προκάλεσαν οι δασικές πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού. Η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους.

Περισσότερα από ένα εκατομμύριο  στρέμματα (1,4) έγιναν στάχτη , σπίτια και αγκωνάρια , πέτρες και πανέμορφα Δάση καπνίζουν πυρακτωμένα, μνημεία παγκόσμιου πολιτισμού  έγιναν φλεγόμενα ερείπια, αποθήκες στρατιωτικού υλικού έγιναν παρανάλωμα πυρός, όλα αψευδείς  μάρτυρες της συμφοράς.  Άνθρωποι και Ζώα κάηκαν, είναι τα αθώα θύματα που θεωρούνται, κυνικότατα ως …. παράπλευρες απώλειες!!!!.

Μια απάντηση ενδεικτική της κυβερνητικής «ελαφρότητας» έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης: «Η αντιπολίτευση εργαλειοποιεί τις πυρκαγιές λες και δεν έγιναν εκλογές», επιδεικνύοντας  έτσι, αλαζονεία και αμετροέπεια και κρυπτόμενος πίσω από το 41τακατο, αφού ως γνωστόν η Κυβέρνηση είναι εκ προοιμίου «αθώα»….  Και το χειρότερο, η επιδεικτικά απούσα αντιπολίτευση, που ζητά παραίτηση της Κυβέρνησης ή Υπουργών από τις παραλίες, καλό θα είναι να απεγκλωβιστεί από την μέγγενη και την ευκολία του λαϊκισμού και να μπει μπροστά με πρωτοβουλίες και συγκεκριμένες παρεμβάσεις και υλοποιήσιμες προτάσεις.   ΟΧΙ κομματικές πολιτικές ή κυβερνητικά επικοινωνιακά παιχνίδια πάνω στις στάχτες.  Ο Κρατικός μηχανισμός, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες κάποιων φιλότιμων   στελεχών και πυροσβεστών και πιλότων και στρατιωτών και εθελοντών, αποδείχτηκε ανεπαρκής και με ελλιπή μέσα. Δεν είναι θεωρητική εκτίμηση, αλλά προκύπτει  εκ του αποτελέσματος. Μέχρι πότε η προπαγάνδα  των κυβερνητικών ραδιοτηλεοπτικών Μέσων, Δημόσιων και Ιδιωτικών, θα αποτελούν σωσίβιο για τη Κυβέρνηση; Είναι τεράστια η καταστροφή και θα πρέπει όλοι πολίτες, πολιτικοί ,  κόμματα και ΜΜΕ να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Μέχρι τώρα, δεν έχουμε ούτε μια σύλληψη  ενός σοβαρού εμπρηστή ή ομάδας πληρωμένων εμπρηστών. Τίποτα απολύτως … Μήπως δεν υπήρξαν; Η ΕΥΠ, η  Αστυνομία, το Λιμενικό, η Διακλαδική Διεύθυνση Πληροφοριών των Ε.Δ., τι έχουν να πουν ή μάλλον απολογηθούν;

Θα εστιάσουμε σε μία πολλαπλά ενδιαφέρουσα παράμετρο των καταστροφικών πυρκαγιών.

Είχαμε φωτιά στη Ρόδο, ακριτικό νησί, πολύ καλά αμυντικά εξοπλισμένο (βασικό τουρκικό αίτημα η αποστρατιωτικοποίηση της Ρόδου και του Καστελόριζου), που έχει δραστήριους μουσουλμάνους τουρκογενείς και πολλούς μουσουλμάνους πρόσφυγες, κυρίως Πακιστανούς.   Καταστροφικές φωτιές στη Μαγνησία, όπου βρίσκεται στο Στεφανοβίκειο η βάση ελικοπτέρων (ελληνικά και αμερικανικά) και είχαμε για πρώτη φορά φωτιά στην πιο κρίσιμη και ετοιμοπόλεμη Μονάδα της Πολεμικής μας Αεροπορίας την 111 Π.Μ. στην Αγχίαλο, που μια υποτιθέμενη αποθήκη πυρομαχικών τινάχτηκε στον αέρα,  αποκαλύπτοντας αδυναμίες, στρατιωτικού χαρακτήρα. Απειλήθηκε να γίνει «Κούγκι» και η 112 Π.Μ., όπου είναι η αεροπορική βάση και για τα πυροσβεστικά αεροσκάφη!

   Σκηνές βγαλμένες από την Αποκάλυψη  η καταστροφική φωτιά στην Αλεξανδρούπολη, που βρίσκεται η πιο σημαντική αμερικανονατοϊκή  βάση, αφού αμερικανικά αρματαγωγά πλοία, ελικοπτεροφόρα πλοία ελλιμενίζονται εκεί  και από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης διέρχονται στρατεύματα, άρματα μάχης, πυρομαχικά με προορισμό την Ουκρανία. Η Τουρκία αντιδρά στην ύπαρξη στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη και ζητά τη διάλυσή της, όπως φυσικά και η Ρωσία.

Στις φωτιές των νομών Έβρου και Ροδόπης, υπήρξε  μια πρωτοφανής κινητοποίηση των στρατιωτικών αρχών,  όχι μόνο στην  συνδρομή του στρατιωτικού προσωπικού  στις επιχειρήσεις κατάσβεσης των πυρκαγιών, αλλά κυρίως, με την ενεργοποίηση του συστήματος συλλογής στρατιωτικών πληροφοριών του ΓΕΕΘΑ.

Όπως ανακοίνωσε το ΓΕΕΘΑ,  που θέλουμε να πιστεύουμε, ότι απέχει, λόγω της Εθνικής αποστολής του, από τα πάσης φύσεως και προέλευσης επικοινωνιακά παιχνίδια της Κυβέρνησης, δόθηκε ιδιαίτερη  έμφαση στην επιτήρηση  στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.  Ενεργοποιήθηκαν  τα στρατιωτικά σχέδια   στον τομέα ευθύνης της XVI Μ/Κ Μεραρχίας Πεζικού και της 29 Μ/Π ΤΑΞΠΖ. Επιτηρούνται όλα τα δρομολόγια που περνούν από τα μειονοτικά χωριά της περιοχής. Και επιπλέον,   μεταφέρθηκαν και 2 Λόχοι των Ειδικών Δυνάμεων, της Ε’ Μοίρας Καταδρομών, με  αποστολή επιτήρησης και  περιπολιών  στα εσωτερικά δρομολόγια των νομών  Έβρου και Ροδόπης. Η εκτίμηση του ΓΕΕΘΑ,  είναι ότι υπάρχουν όχι μόνο απλές ενδείξεις, αλλά  κάτι  πιο σοβαρό, σχετικά με  τα αίτια,   που έχουν προκαλέσει τις πυρκαγιές στην παραμεθόριο και απειλήθηκαν αποθήκες πυρομαχικών του Στρατού. Και ακόμη, τα ραντάρ της Πολεμικής Αεροπορίας στην Πάρνηθα,  από «θαύμα» δεν προσέγγισε η φωτιά!   Σχετικά με τα αίτια της φωτιάς, ειδικά σε κρίσιμες περιοχές για την Εθνική Ασφάλεια, η τύχη, ή η αμέλεια  ή οι καιρικές συνθήκες, να προκάλεσαν την πυρκαγιά, είναι ένα ενδεχόμενο, αλλά όχι και  το μοναδικό. Ελπίζουμε ότι το ΓΕΕΘΑ έχει ικανά αποδεικτικά στοιχεία που στοιχειοθετούν εμπρησμούς, που να δικαιολογούν αυτή  την κινητοποίηση.  Κατόπιν αυτών, υποχρεούται η Κυβέρνηση να ενημερώσει πλήρως τον φοβισμένο και  αποσβολωμένο   Ελληνικό Λαό. Να εξηγήσει τι έχει συμβεί ,  ποιοι ολιγώρησαν , ποιοι δεν προνόησαν ως όφειλαν  σε θέματα πρόληψης , ποιοι αδιαφόρησαν και λόγω ανικανότητας ή «αμεριμνησίας» δεν αξιολόγησαν σωστά , είτε πληροφορίες, είτε την αρχική κατάσταση. Ποιοι τελικά μας έκαψαν και γιατί; Πρόκειται για ανείπωτη συμφορά …. πολιτικά και κοινωνικά ανυπόφορη, οικονομικά αβάσταχτη… Ηθικά, εθνικά , πατριωτικά, ανθρωπιστικά, συμπυκνωμένη… αρχαιοελληνική  τραγωδία!

Επί των πυρακτωμένων ερειπίων πρέπει να οικοδομηθεί  η Αλήθεια για την εθνική συμφορά. Καμιά συγκάλυψη των υπευθύνων συμπεριλαμβανομένων και των υψηλά ιστάμενων στην Κρατική ιεραρχία, είτε  λόγω ανικανότητας, είτε εκ δόλου… Η Δικαιοσύνη επί το έργον, που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρέπει να είναι τυφλή, αλλά επιβάλλεται να βλέπει και στο σκοτάδι, εκεί που κρύβονται οι ένοχοι της ντροπής. «Αλλ’ η Δίκη γαρ και κατά σκότον βλέπει» (αλλά η Δικαιοσύνη βλέπει και στο σκοτάδι), που ακούσαμε και αυτό το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, από τον Οιδίποδα, στο αριστούργημα του Σοφοκλή.

militaire.gr

Κ. Χολέβας: πως εξηγείται η έξαρση των βαλκανικών εθνικισμών;

0

Η συνάντηση των 11 στην Αθήνα στις 21 Αυγούστου ήταν επιτυχής και αναβαθμίζει την παρουσία της Ελλάδος στα Βαλκάνια. Όμως δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας η νέα έξαρση των Βαλκανικών εθνικισμών. Αξίζει να θυμηθούμε ορισμένα γεγονότα και να αναζητήσουμε τη βαθύτερη αιτία.

Ο Αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα επιδεικνύει έντονο ανθελληνισμό κρατώντας φυλακισμένο τον εκλεγμένο Δήμαρχο της Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη.

Ο Πρωθυπουργός του Κοσσόβου Άλμπιν Κούρτι επισκέπτεται τους αλβανικούς Δήμους των Σκοπίων κάτω από τη σημαία της Μεγάλης Αλβανίας (η οποία περιλαμβάνει και ελληνικά εδάφη).

Η κυβέρνηση Κοβάσεβιτς στα Σκόπια δίνει διαβεβαιώσεις φιλίας, αλλά συνεχίζει να παραβιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η Βουλγαρία, παρά την εναλλαγή κυβερνήσεων, επιμένει να θέτει όρους για να ανοίξει τον δρόμο του κράτους των Σκοπίων προς την Ευρ. Ένωση. Το κυριώτερο αίτημα είναι η αναγραφή της βουλγαρικής εθνικής κοινότητας στο Σύνταγμα ως συστατικού στοιχείου του κράτους. Η Βουλή των Σκοπίων πολύ δύσκολα θα συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για την αλλαγή του Συντάγματος.

Στο κράτος των Σκοπίων ιδρύεται βουλγαρική ομάδα ποδοσφαίρου, ενώ σύλλογοι που θυμίζουν πρόσωπα της βουλγαρικής ιστορίας δέχονται επιθέσεις.

Η Ρουμανία με απόφαση της Γερουσίας διεκδικεί όλους τους Βλαχόφωνους κατοίκους των Σκοπίων και της Αλβανίας.

Ο Κροάτης Πρόεδρος Ζόραν Μιλάνοβιτς υποστηρίζει με παρεξηγήσιμες δηλώσεις τους 105 συμπατριώτες του χούλιγκαν, οι οποίοι συνελήφθησαν στην Αθήνα μετά τον φόνο οπαδού της ΑΕΚ.

Η σερβική μειονότητα στο βόρειο τμήμα του Κοσσόβου διαμαρτύρεται, μερικές φορές με έντονο τρόπο,  για την καταπίεση των δικαιωμάτων της από την αλβανική πλειοψηφία.

Αυτά τα γράφω ενδεικτικά. Πιστεύω ότι η βαθύτερη αιτία είναι η λανθασμένη και ατελής ρύθμιση των βαλκανικών προβλημάτων κατά τις τελευταίες δεκαετίες και η παράβλεψη της δυναμικής που έχει η ιστορική μνήμη. Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων το 1999 δεν έλυσαν το πρόβλημα του Κοσσόβου. Αντιθέτως η αλβανική μουσουλμανική κοινότητα αποθρασύνθηκε και επέφερε ζημίες σε ιστορικά Ορθόδοξα μοναστήρια.

Ούτε οι διεθνείς συμφωνίες για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατόρθωσαν να δημιουργήσουν βιώσιμο κράτος. Μόνο στον ΟΗΕ μία ταμπελίτσα αναφέρεται σε ενιαία Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Οι Σερβοβόσνιοι διατηρούν πολύ χαλαρό δεσμό με τον Κροατομουσουλμανικό τομέα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών προφανώς δεν έλυσε τίποτε. Μάλλον αναζωπύρωσε όλους τους γειτονικούς εθνικισμούς. Σόφια και Σκόπια θα συνεχίζουν να διαφωνούν επί χρόνια για την ταυτότητα του Τσάρου Σαμουήλ, τον οποίο νίκησε ο Βυζαντινός Αυτοκράτωρ Βασίλειος Β΄. Η  Ελλάς πρέπει να λάβει τα μέτρα της, διότι η κληρονομία του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και γενικότερα η ιστορία της Μακεδονίας διεκδικείται από το κράτος των Σκοπίων παρά τα προβλεπόμενα από τη Συμφωνία.

Στο ζήτημα των ελληνοαλβανικών σχέσεων απαιτείται σκληρή στάση εκ μέρους μας. Ορθώς δεν εκλήθη ο Ράμα την Αθήνα. Να λάβουμε άμεσα μέτρα για τη δίκαιη καταγραφή του Ελληνισμού και την αποφυγή λαθροχειριών στην απογραφή πληθυσμού που έχει προγραμματισθεί για το φθινόπωρο. Να δείξουμε εμπράκτως ότι καταγγέλλουμε κάθε εθνικιστική προπαγάνδα πχ σημαίες Μεγάλης Αλβανίας.

Επαναλαμβάνω την πρότασή μου να μην αναγνωρίσουμε την ανεξαρτησία του Κοσσόβου. Πρώτον, διότι συνδέεται με το πρόβλημα του ψευδοκράτους των Τουρκοκυπρίων και δεύτερον για να  μην ενθαρρύνουμε τον αλβανικό εθνικισμό.

Κ.Χ. ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 27.8.2023

Ankara hides meeting between Turkish foreign minister and Iran-backed Shiite militia leader during Iraq visit

1

Levent Kenez/Stockholm

Turkish foreign minister and former spymaster Hakan Fidan visited Iraq on August 22-24. With discussions in Baghdad and Erbil, Fidan met with the Iraqi president, prime minister and several Iraqi politicians. The Turkish Ministry of Foreign Affairs showcased Fidan’s visits in a photo gallery on their website. However, the ministry omitted Fidan’s meeting with Qais Al-Khazali, leader of the Iran-backed Iraqi Shiite militia Asa’ib Ahl al-Haq who was designated as a terrorist by the US in 2019. Similarly, the Turkish state-run Anadolu news agency did not report on the controversial meeting.

Khazali is the founder and secretary general of the Asa’ib Ahl al-Haq party also known as the Khazali Network. This political group, aligned with Iran and a member of the pro-shite Fatah Alliance, exerts influence within the Iraqi Shia community. Their involvement spans significant periods such as the Iraq War and the Syrian Civil War.

Khazali is a notable figure recognized for his leadership within the Iran-backed Special Groups in Iraq. His prominent role extended from June 2006 until his capture by British forces in March 2007. As head of the Special Groups, Khazali is accused of being responsible for directing arms transport, forming squads for combat engagements and overseeing insurgent operations. Among the significant incidents attributed to his leadership was the attack on American forces in Karbala on January 20, 2007.

Hakan Fidan and Qais Al-Khazali in Baghdad on August 23, 2023. Source: Iraqi media

Khazali’s background includes his previous association with Iran’s Shiite leader Muqtada al-Sadr. However, he was removed from al-Sadr’s Mahdi Army in 2004 due to issuing orders without proper authorization.

In 2007 British forces conducted a successful operation, apprehending Khazali, along with his brother and a Lebanese advisor, from a house in Basra. Khazali’s captivity came to an end in January 2010, following an exchange involving British citizen Peter Moore, a computer consultant who had been kidnapped by Asa’ib Ahl al-Haq. Since his release, Khazali has focused on recruiting Iraqi Shiite militias to go to Syria in support of Syrian President Bashar al-Assad.

Khazali was designated by the US Department of the Treasury due to his involvement in serious human rights abuses. According to the Treasury, Khazali played a prominent role in a 2007 attack that resulted in the death of five US soldiers.  

Kurds in northern Iraq claim that Khazali is responsible for the deaths of thousands due to due to his support for violence against non-Shiite groups, demanding that he stand trial.

During the unannounced meeting Khazali addressed the matter of the Turkish military presence on Iraqi soil as well as the use of Iraqi territory for hostile actions against Turkey. Khazali had previously engaged with Turkish ambassadors and is known for his opposition to Turkey’s military presence in both Iraq and Syria.

Khazali also told Fidan that Turkey should increase water releases from the Tigris and Euphrates rivers. 

Fidan expressed gratitude to Khazali for his insight on matters of mutual interest, praising his contributions to Iraq’s security, sovereignty and state-building efforts, Iraqi media reported.

In January 2023 UN Secretary-General Antonio Guterres faced backlash for being photographed alongside two militia leaders, one of them Khazali, during his visit to Iraq. 

Meanwhile, Fidan has been accused by some opposition circles of being pro-Iran. A Turkish operative linked to Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) Quds Force reportedly communicated that Fidan, the head of Turkey’s intelligence agency MIT (Milli İstihbarat Teşkilatı) at the time, held a position of trust and shared the revolutionary aspirations of the Iranian regime. Allegations suggest that he harbored anti-US and anti-Israeli sentiment.

According to confidential documents obtained by Nordic Monitor, Turkish police who were investigating Quds Force cells in Turkey as part of a counterterrorism probe discovered a collection of resumés handed over to Naser Ghafari, a Quds Force representative in Turkey. Among the CVs was a profile report on Fidan, then deputy undersecretary of MIT. Fidan was appointed MIT chief in May 2010.

Fidan’s profile stated, “He [Fidan] wants to wipe the United States and Israel from the face of the earth, he loves the [Iranian] revolution, he wants it to succeed, he believes the [Iranian] revolution is under the control of Shiite Muslims with universal views.”

Ankara hides meeting between Turkish foreign minister and Iran-backed Shiite militia leader during Iraq visit

Turkey’s chief of general staff set up a secret hit team for extrajudicial murders, targeting minorities

0

Abdullah Bozkurt/Stockholm

Metin Gürak, recently appointed Turkey’s chief of general staff, has been accused of clandestinely forming an assassination squad to carry out attacks and murders targeting minority groups, especially non-Muslims, all under the guise of counterterrorism efforts.

A trove of evidence shedding light on the existence of this covert squad has emerged from an extensive review of hundreds of legal documents by Nordic Monitor. These documents reveal a disturbing picture of Turkey’s top commander, who is alleged to have exceeded his mandate, violated laws and acted as a rogue general.

A shocking disclosure regarding Gürak’s covert hit squad was brought to light by İbrahim Şahin, the former deputy chief of the police department special operations unit. Şahin is a notorious figure who was convicted of involvement in extrajudicial killings during his time at the police department in the late 1990s.

Arrested in January 2009, Şahin provided a comprehensive account of his interactions with Gürak to the public prosecutor and later testified in court, revealing how he was secretly meeting with Gürak when the general was head of the General Staff communications department.

During that period, Gürak was engaged in orchestrating a covert psychological and influence operation (PSYOP) that entailed the establishment of numerous disinformation websites in Turkey, primarily focused on conducting negative campaigns against the United States, the European Union and the Jewish and Christian communities as well as various minority groups.

In his testimony Şahin revealed that he had been summoned by Gürak, who instructed him to assemble a select group of 150 to 300 individuals, covertly designated as the “S-1 team.” This team’s intended purpose was to operate as a clandestine death squad, responsible for carrying out assassinations, bombings and other violent attacks.

Secret S-1 team structure as obtained from the suspect’s residence in Ankar

The intended targets of this operation included individuals from minority non-Muslim communities and others perceived as threats within Turkey. During questioning by the prosecutor, Şahin disclosed that he was on the verge of executing operations against Armenians under orders from the General Staff had he not been apprehended by the police.

Şahin further revealed that he had maintained consistent communication with Gen. Gürak, keeping him apprised of developments within the S-1 team. Gürak had instructed him to recruit individuals exclusively of a Turkish ethnic background for a group tasked with what was euphemistically referred to as “domestic cleansing” operations within Turkey.

Members of the S-1 team were recruited from both the ranks of both the military and the police. Substantial evidence, including wiretaps, seized documents and the discovery of arms, strongly indicated that the group’s plans were already underway. The assassination plots had been meticulously prepared, with detailed preliminary work such as surveillance photographs, building layouts and assignment orders for those tasked with carrying out the attacks.

Among the documents seized from Şahin’s apartments in Istanbul and Ankara were intricate assassination plots targeting prominent figures, including the then-Armenian Patriarch Mesrob Mutafyan and president of the Alevi Bektaşi Federation at the time Ali Balkız, as well as the federation’s secretary-general, Kazım Genç, and the leader of Sivas’ Armenian community, Minas Durmaz Güler.

List of documents and arms seized from the multiple residences of İbrahim Şahin, the former deputy chief of the police department special operations unit: 

In his extensive 107-page testimony to the public prosecutor, Şahin disclosed that during his meeting with Gürak, he was informed by the general that the entire scheme had received approval from then-Chief of General Staff Gen. İlker Başbuğ. Başbuğ was subsequently indicted on multiple charges. Notably, both Gürak and Başbuğ shared family ties, and Başbuğ played a pivotal role in facilitating Gürak’s rapid promotion through the ranks, elevating him from colonel to brigadier general shortly after assuming the position of chief of general staff.

According to Şahin’s testimony, had he not been apprehended, a military ceremony was scheduled for him on January 12, 2009, at General Staff headquarters to celebrate his new role as head of the S-1 team. He had even prepared a speech for the ceremony in which he intended to express gratitude to Chief of General Staff Başbuğ for the covert assignment.

A substantial cache of weaponry, ammunition and explosives, including C-3 and C-4 plastic explosives, was uncovered buried in Ankara’s Gölbaşı district. This discovery followed a police search initiated based on a map found in Şahin’s residence on January 9, 2009. Şahin admitted to orchestrating the secret S-1 structure and collecting intelligence on Armenians in Turkey. However, he denied any involvement in planned assassinations targeting Alevis.

İbrahim Şahin, the former deputy chief of the police department special operations unit.

Court-authorized wiretaps, which were incorporated into the criminal case against Şahin and his accomplices, revealed that he was involved in more plots than he had initially admitted to in his statement to the prosecutor. For instance, in a phone conversation with Fatma Cengiz, also a suspect in the same case and facing indictment, on December 1, 2008, Şahin mentioned the presence of 580 Jews, Armenians and Syriacs (Süryani) within the now-defunct Democratic Society Party (DTP), a pro-Kurdish party. He expressed his interest in obtaining such a list.

When questioned by prosecutors regarding his intentions with the list, Şahin explained that he was planning an operation against the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK), which is designated as a terrorist organization by Turkey. He further claimed that the PKK was, in fact, an Armenian organization, not a Kurdish one.

Hundreds of documents were confiscated from Şahin’s residences, revealing that he possessed a substantial collection of secret documents, including some sourced from the archives of the Turkish military, police and intelligence agencies. These documents detailed extensive surveillance of non-Muslim groups within Turkey. Additionally, certain documents pertained to intelligence gathered about Turkey’s NATO allies, including France.

Hundreds of court-authorized wiretaps obtained from suspect İbrahim Şahin incorporated into a criminal case:

One report, compiled by the Army Academy, provided an analysis of Turkish-French relations and potential future developments. In addition, a separate 42-page report conducted a review of France’s domestic intelligence organization, the Directorate of Territorial Security (DST).

The books, reports and documents collected by Şahin offer insight into his anti-Semitic, far-right nationalist beliefs. Among them, a four-page document found in his residence bore the title “Jewish Blood in a Muslim Cemetery.” Additionally, one document delved into the perceived alliance between Kurds and Israel.

Yet another document explored Zionist conspiracy theories related to global dominance. This document asserted that Zionists intentionally hindered agricultural progress in developing nations to perpetuate Jewish control over the world. It further claimed that this strategy had been effective in Turkey. According to the document, an Ottoman secret police group known as the Special Organization (Teşkilat-ı Mahsusa), which was under the influence of far-right nationalist ruling party the Committee of Union and Progress (CUP) in 1915, intercepted this information from Zionists.

Şahin and his associates conducted investigations into various people and entities, suspecting them of having malicious intentions. These included the Greek Orthodox Patriarchate and Patriarch Bartholomew, George Marovitch, the former Istanbul representative of the Vatican, retired Assyrian Catholic Bishop Yusuf Sağ, Turkish Muslim cleric Fethullah Gülen and organizations receiving funding from the European Union.

İbrahim Şahin’s statement to the public prosecutor: 

Among the confiscated materials, numerous handwritten and typed notes contained comprehensive instructions on how to construct improvised explosive devices (IEDs) using a range of materials, including ammonium nitrate and aluminum powder. These documents also provided information on where the necessary supplies could be procured in Turkey. These notes were categorized under the title of “sabotage” by Şahin.

The assassination plans were meticulously detailed and recorded in handwritten documents. For instance, the plan for a vehicle bombing targeting Balkız included not only the home and business addresses of the target but also detailed building layouts. The documents contained the name of the cell leader responsible for carrying out the attack, the identities of other accomplices involved in aiding and abetting the execution of the plan, the method for rigging a stolen vehicle with explosives, the acquisition of burner phones and even information on the target’s daily routine.

Likewise, another assassination plan targeting Armenian Patriarch Mutafyan included intricate details such as a map of the location of the Patriarchate, situated in Istanbul’s Eminönu district, as well as photographs of the patriarch. In this particular case, the attack was planned to involve an anti-tank portable weapon (LAW), and the responsibility for the operation was assigned to a cell operating within that district, led by Kenan Temur, a police officer in the S-1 unit. The plan was structured with five distinct stages, each accompanied by various coded messages that were handwritten as notes on documents.

The plot against Genç featured similar details, including the layout of his residence, photographs, contingency plans in the event of failure, escape routes and other critical information discovered among Şahin’s seized documents. Notably, the document said that the objective of the attack was to incite Alevis and foment discord between the Sunni and Alevi communities.

Among the documents, which contained the detailed assassination plots, police also discovered a map with hand-made markings pinpointing the location of the Russian Embassy in Ankara. It remains unclear why the suspects had identified the embassy on the map or whether there were any plans to target its employees in addition to the other plots.

Another plot involved a planned attack on the Eryaman shopping mall in the Turkish capital. Preparatory notes, surveillance photographs and the layout of the mall were among the documents seized, providing detailed information regarding this scheme.

Despite previous indictments and convictions on multiple charges, including murder, Şahin managed to secure his release from prison with influential support given to him by senior Turkish government leaders. One of his convictions stemmed from a trial related to the Susurluk affair in 1996, which unveiled illicit alliances between the criminal underworld, the police and the political establishment following a car crash in the town of Susurluk.

Additionally, he faced charges for ordering four assassinations targeting Kurdish businessmen in the 1990s. In 2002 he received a six-year prison sentence but  was granted early release just a year later through a special amnesty extended to him by then-president Ahmet Necdet Sezer.

In August 2013 Şahin was handed down a sentence of 49 years, four months for his role in orchestrating the illegal S-1 team and planning a series of assassinations. Then chief of general staff Başbuğ, who had ordered the establishment of the S-1 team and approved the assassinations, received a life sentence, while Cengiz, Şahin’s accomplice, was sentenced to 11 years.

However, yet again, Şahin and the others found themselves escaping criminal penalties due to the intervention of President Recep Tayyip Erdogan. The case was ultimately overturned after political interference, and all the suspects, including Şahin, were released without facing legal consequences, in March 2014.

With his appointment of Gürak as chief of general staff on August 4, 2023, President Erdogan effectively signaled his endorsement of the general’s anti-Semitic and anti-Christian views. This move raised concerns as it disregarded Gürak’s involvement with Şahin in murder plots and a clandestine campaign against non-Muslim communities in Turkey.

Turkey’s chief of general staff set up a secret hit team for extrajudicial murders, targeting minorities

Δ. Τσαϊλάς: δεν είναι λύση τα ΜΟΕ, αλλά η καλή γνώση των Θαλασσών

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι ένα μνημόνιο μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) περιστατικών μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας είναι ένα είδος θεραπείας για τις διαφορές στη θάλασσα μεταξύ των δύο ναυτικών δυνάμεων; Το πολύ πολύ θα ήταν κάτι προσωρινά ανακουφιστικό.

Ας θέσουμε το βασανιστικό ερώτημα. Θα συμβιβαζόντουσαν στην Άγκυρα με μια συμφωνία του τύπου: «Οι κυβερνήτες αεροσκαφών των μερών θα επιδεικνύουν τη μέγιστη προσοχή και σύνεση όταν πλησιάζουν αεροσκάφη και πλοία του άλλου μέρους που επιχειρούν στη θάλασσα και πάνω από αυτά. Θα αποφεύγονται υπερπτήσεις εθνικού χώρου προς το συμφέρον της αμοιβαίας ασφάλειας. Θα αποφεύγονται επιθέσεις με προσομοίωση χρήσης όπλων κατά αεροσκαφών και πλοίων ή εκτέλεση διαφόρων σχηματισμών πάνω από πλοία ή ρίψη διαφόρων αντικειμένων κοντά τους με τρόπο που να είναι επικίνδυνο για τα πλοία ή να συνιστά κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα κα την αεροπλοΐα.» Μπλά-μπλά-μπλά……

Μα τι λέμε τώρα. Περίπου αυτά τα μέτρα προβλεπόντουσαν με το μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, ωστόσο, τα λόγια στα προηγούμενα ΜΟΕ δεν έκαναν πολλά για να εμποδίσουν τα τουρκικά επιθετικά αεροσκάφη να εκτελούν επανειλημμένα παραβιάσεις και υπερπτήσεις. Ούτε απέτρεψε την αμφισβήτηση νησιών. Ούτε το τουρκικό πολεμικό ναυτικό έδειξε σεβασμό στην έκδοση ΝΟΤΑΜ. Αυτά γίνονται ως μια σκόπιμη πρόκληση με κορυφαία το casus belli. Οι συμφωνίες των ΜΟΕ είναι καλές για την αποτροπή κλιμάκωσης κατά τη διάρκεια πραγματικών παρεξηγήσεων και μόνο. Οι πολεμικές πράξεις είναι εντελώς διαφορετικό θέμα.

Γιατί όμως επιδεικνύεται αυτή η συμπεριφορά;

Φαίνεται ότι η γεωπολιτική σχετικά με τις κλειστές και ημι-κλειστές θάλασσες που εφαρμόζεται από άλλες δυνάμεις (όπως Ρωσία-Κίνα) σε άλλες γεωγραφικές περιοχές (Σινική θάλασσα-Αρκτική ζώνη) ενθαρρύνει την Τουρκία, να σκεφτεί το Αιγαίο με ιδιόκτητους όρους. Πέραν του συγχρωτισμού από ισχυρές θαλάσσιες δυνάμεις, το Αιγαίο και η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν ανέκαθεν μια αρένα ναυτικών συγκρούσεων από την κλασική αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν δύο παραδείγματα, το ελληνικό και το τουρκικό. Στην εποχή μετά τις νικηφόρες ναυμαχίες του 1912-13 μέχρι το 1974, ο Ελληνισμός έβλεπε τον εαυτό του ως το νόμιμο φύλακα των θαλασσών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ποιο είναι όμως το τουρκικό μοντέλο; Ο αποκλεισμός των Ελλήνων πέραν του 25ου μεσημβρινού του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου με την ανακήρυξή ως  «Γαλάζιας Πατρίδας». Αυτό ακούγεται ύποπτα σαν η Άγκυρα να θεωρεί αυτά τα ύδατα εσωτερικά, που υπόκεινται στο εσωτερικό δίκαιο. Έτσι απομονώνεται ο Ελληνισμός από τη γεωστρατηγική ζώνη αυτή και στραγγαλίζεται η ελευθερία των θαλασσών. Επίσης ακούμε διάφορες παραλλαγές περί ανοιχτής και κλειστής θάλασσας, με όρους υπεροχής τουρκικής ναυτικής δύναμης. Βέβαια δεν ξεχνάμε ότι στους παράγοντες αυτής της εξίσωσης βρίσκεται και η Ρωσία. Αφού η γεωγραφία της Μαύρης Θάλασσας δίνει στην Τουρκία, το ρόλο του κλειδοκράτορα. Ανοίγει-κλείνει την πύλη των στενών προς το Αιγαίο. Η προοπτική αποκοπής από τη Μεσόγειο και από εκεί από τον Ατλαντικό Ωκεανό και την Ερυθρά Θάλασσα, θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει η Μόσχα αυτό το θαλάσσιο καταφύγιο.

Η γεωπολιτική του Αιγαίου ως ο σημαντικός κρίκος από τη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τη Μεσόγειο, λοιπόν, αξίζει να διερευνηθεί και να συγκριθεί με τη γεωπολιτική των άλλων περιορισμένων θαλασσών. Τα ΜΟΕ δεν αποτελούν δείκτη συμπεριφοράς. Η ανάλυση και της στάσης της Μόσχας απέναντι στις θαλάσσιες ζώνες μπορεί να μας προσφέρει ένα μέτρο, και πιστεύω ότι προς αυτή τη κατεύθυνση πρέπει να οδεύσουμε.

geopolitics.iisca.eu

 

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ BRICS ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΓΕΡΙΑ

0

 

Η αντίδραση της Αλγερίας στη μη αποδοχή της αίτησής της για ένταξη στο μπλοκ των χωρών BRICS καθορίζεται ως ‘αλαζονική’ αφού προσπάθησε  να διαχειριστεί την απογοήτευσή της προβάλλοντας  της ως δύναμη ικανή στο μέλλον να ενταχθεί στο μπλοκ χάρη στην «διαφοροποιημένη και πλούσια οικονομία» της σε μια προφανή πλάνη, καθώς τα δεινά της αλγερινής οικονομίας έγκεινται κυρίως στην έλλειψη άλλων πηγών εισοδήματος εκτός του ενεργειακού τομέα.

Δεν έγινε διαφοροποίηση πηγών εισοδήματος

Η Αλγερία βασίζεται στην ενέργεια ως πρωταρχικό πόρο, καθώς τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αντιπροσωπεύουν περίπου το 97 τοις εκατό των πόρων του κράτους, ενώ το πλεόνασμα αυτών των εσόδων, ειδικά τα χρόνια που σημειώθηκε άνοδος των τιμών που ξεπέρασαν τα 100 δολάρια ανά βαρέλι. πετρέλαιο, δεν επενδύθηκε στη διαφοροποίηση των πηγών εισοδήματος.

Η ένταξη στους BRICS έγινε σύμφωνα με αυστηρά κριτήρια και αυτά είναι η οικονομική ισχύς και χρηματοοικονομική επιρροή των χωρών, όπως αυτών των οποίων η ένταξη έγινε αποδεκτή από τον ερχόμενο Ιανουάριο, καθώς και την πολιτική σταθερότητα και την ασφάλεια εκτός από άλλα κριτήρια.

Ήταν αναμενόμενο ακόμη και πριν από τη σύνοδο κορυφής BRICS / Αφρικής ότι το αίτημα της Αλγερίας δεν θα γινόταν δεκτό, λόγω της απουσίας των βασικών στοιχείων της ένταξης.

Η Αλγερία δήλωσε ότι έλαβε υποσημείωση κατά την απόφαση των ηγετών των BRICS να προσκαλέσουν έξι νέα μέλη, χωρίς να την περιλάβουν, στην ομιλία του υπουργού Οικονομικών  Αζίζ Φαγέντ, που εκφωνήθηκε την τελευταία ημέρα της συνόδου κορυφής BRICS που πραγματοποιήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, ο οποίος ήταν  εκπρόσωπος του Προέδρου Αμπντελμαντζίντ Τεμπούν.

Η πολιτική προσέγγιση δεν αρκεί για την ένταξη των BRICS

Οι αλγερινές αρχές έχουν ρίξει όλο τους το πολιτικό και διπλωματικό βάρος τις τελευταίες εβδομάδες για να εξασφαλίσουν μια θέση στην ομάδα «BRICS», όπου ο Τεμπούν είπε, σε συνέντευξή του σε τοπικά μέσα ενημέρωσης πριν από δύο εβδομάδες, ότι «η Κίνα και οι υπόλοιπες ενεργές χώρες η ομάδα BRICS, όπως η Ρωσία, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία, υποστηρίζουν την ένταξη της Αλγερίας σε αυτόν τον νέο πόλο», αλλά αυτές οι ελπίδες συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα ότι η Αλγερία δεν είχε ακόμη συμμορφωθεί με τους όρους της ομάδας.

Ωστόσο, ο Tebboune δεν ήταν επίσης βέβαιος ότι η ένταξη της χώρας του στο μπλοκ θα γινόταν κατά την τρέχουσα σύνοδο κορυφής, υποδεικνύοντας ότι το πρώτο βήμα μπορεί να είναι η αποδοχή του ως μέλος παρατηρητή, ενώ πιστεύει ότι οι αλγερινές αρχές δεν ήταν εξαρχής απόλυτα σίγουροι για τις δυνατότητες ένταξης.

Την Πέμπτη, ο Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Σιρίλ Ραμαφόσα  ανακοίνωσε τη συμφωνία για τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, το Ιράν, την Αιθιοπία και την Αργεντινή να ενταχθούν στους BRICS.

«Η χώρα μου σημείωσε την απόφαση της ομάδας BRICS να προσκαλέσουν έξι νέες χώρες να ενταχθούν στην ομάδα», είπε ο Φαγιέντ στην πρώτη αντίδραση της Αλγερίας για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής.

Δήλωσε ότι η Αλγερία «παρουσίασε την υποψηφιότητά της για ένταξη στην ομάδα με βάση τη συνειδητοποίησή της ότι η επιλογή της συμμαχίας και του μπλοκ είναι μια κυρίαρχη, στρατηγική και αναπτυξιακή επιλογή».

Ο Αλ-Φαγιέντ προσπάθησε να ξεπεράσει την απογοήτευση μιλώντας για άλλες ευκαιρίες για ένταξη, επισημαίνοντας αυτό που περιέγραψε ως φιλοδοξία των ηγετών των BRICS να ανοίξουν το δρόμο στο εγγύς μέλλον για άλλες χώρες, λέγοντας: «Η πεποίθησή μας παραμένει σταθερή ότι η Αλγερία, με την ένδοξη ιστορία της και την πλούσια ισορροπία της σε διάφορους τομείς, εκτός από τη γεωστρατηγική της θέση, προσφέρει σαφή πλεονεκτήματα στα μέλη των BRICS».

Ωστόσο, οι Αλγερινοί οικονομολόγοι ήταν πιο πραγματιστές αφού είχαν αποκλείσει το ενδεχόμενο να ενταχθεί η Αλγερία στους BRICS για λόγους που σχετίζονταν κυρίως στην προβληματική αλγερινή οικονομία, γράφει το αραβικό δημοσίευμα.

https://echedoros.blog/2023/08/26/%ce%bf%ce%b9-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ac%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-brics-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%cf%87%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%cf%84%ce%b7/

 

Νίγηρας: Απελαύνονται οι πρεσβευτές Γαλλίας, Γερμανίας, ΗΠΑ

0

Προθεσμία 48 ωρών στους πρεσβευτές της Γαλλίας, της Γερμανίας και των ΗΠΑ προκειμένου να εγκαταλείψουν τη χώρα, δόθηκε από τους στρατιωτικούς που έχουν αναλάβει την εξουσία στην Νίγηρα.

Επικαλούμενοι την άρνησή τους να συμμορφωθούν με την «πρόσκληση» που τους απευθύνθηκε για να προσέλθουν σε «συνέντευξη» και «ενέργειες» των κυβερνήσεών τους «αντίθετες προς τα συμφέροντα του Νίγηρα», οι στρατιωτικοί ζήτησαν από τους πρεσβευτές των τριών χωρών – τον Σιλβέν Ιτέ (Γαλλία), τον Όλιβερ Σνάκενμπεργκ (Γερμανία) και τη Κάθλιν Φιτζγκίμπονς (ΗΠΑ) να εγκαταλείψουν την χώρα, μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).

Το υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας απάντησε ήδη τονίζοντας πως οι πραξικοπηματίες δεν νομιμοποιούνται να υποβάλουν τέτοιο αίτημα και ότι η έγκριση για τον διορισμό πρεσβευτή προέρχεται από την εκλεγμένη ηγεσία του Νίγηρα, δηλαδή τον ανατραπέντα πρόεδρο Μοαμέντ Μπαζούμ.

Την Πέμπτη, οι στρατιωτικοί που κατέλαβαν την εξουσία στον Νίγηρα πριν από σχεδόν έναν μήνα, την 26η Ιουλίου, ανακοίνωσαν ότι εξουσιοδότησαν τις ένοπλες δυνάμεις δυο γειτονικών κρατών, της Μπουρκίνα Φάσο και του Μαλί, να επέμβουν στο έδαφός τους «σε περίπτωση επίθεσης».

Οι δύο χώρες κυβερνώνται επίσης από στρατιωτικούς, μετά τα πραξικοπήματα την περίοδο μεταξύ του 2020 και του 2022. Αμέσως μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου στη Νιαμέι, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, όταν η Οικονομική Κοινότητα Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS ή CEDEAO) απείλησε να προχωρήσει σε στρατιωτική επέμβαση στον Νίγηρα για να αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη.

Bernard Cazeneuve : « L’art de gouverner ne peut pas se réduire à un exercice pyrotechnique et solitaire »

0

ENTRETIEN. L’ex-Premier ministre socialiste réplique à l’interview accordée par Emmanuel Macron au « Point ». S’il lui concède de l’énergie et du brio, il dresse contre sa politique un réquisitoire implacable.

Propos recueillis par

Πλάμε Τόντσεφ: Ινδία: Διλήμματα μιας ανερχόμενης δύναμης

0

Πώς μεταφράζεται το αυξανόμενο βάρος της Ινδίας σε πολιτική ισχύ στο διεθνές στερέωμα και ποιές προκλήσεις καλείται να αντιμετωπίσει ως ανερχόμενη δύναμη; 

Από πέρυσι η Ινδία είναι επισήμως πλέον η πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη, έχοντας ξεπεράσει την Κίνα, η οποία αντιμετωπίζει το φάντασμα της ραγδαίας γήρανσης. Συγχρόνως, αναμένεται μέχρι το τέλος της δεκαετίας η Ινδία να υποσκελίσει τη Γερμανία και την Ιαπωνία και να καταστεί η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, με ΑΕΠ περί τα 7 τρισ. δολάρια. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, χάρη στο δημογραφικό της μέρισμα, η Ινδία να σκαρφαλώσει στην πρώτη θέση το δεύτερο ήμισυ του 21ου αιώνα. Προς το παρόν, πληθαίνουν οι εκτιμήσεις ότι είναι πιθανό η Ινδία να μετατραπεί στο επόμενο «παγκόσμιο εργοστάσιο», σε συνδυασμό με την προσπάθεια πολλών χωρών να μετριάσουν την εξάρτησή τους από την Κίνα. Πώς μεταφράζεται, όμως, το αυξανόμενο βάρος της Ινδίας σε πολιτική ισχύ στο διεθνές στερέωμα και ποιές προκλήσεις καλείται να αντιμετωπίσει ως ανερχόμενη δύναμη;

Οικονομικές προοπτικές της Ινδίας

Παρά το πληθυσμιακό της μέγεθος (17,5% του συνόλου στον πλανήτη), προς το παρόν η Ινδία κατέχει δυσανάλογα μικρό μερίδιο στο παγκόσμιο εμπόριο, λιγότερο του 2%. Εξαιτίας της περιορισμένης ανταγωνιστικότητας της ινδικής οικονομίας, το Νέο Δελχί είναι εξαιρετικά επιλεκτικό έναντι των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Αυτό εξηγεί την απόφαση της Ινδίας να μείνει έξω από την Περιφερειακή Ολοκληρωμένη Οικονομική Εταιρική Σχέση (RCEP), η οποία υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 2020 από 15 κράτη του Ινδο-Ειρηνικού.

Ωστόσο, με άφθονους ανθρώπινους πόρους και συγκριτικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, η Ινδία έχει την ευκαιρία να προσελκύσει πολλές ξένες επενδύσεις, παρά το γεγονός ότι υστερεί ακόμη σε βασικές υποδομές.

Στις πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ της χώρας εναπόκειται να στοχεύσουν σε οικονομικές δραστηριότητες υψηλής προστιθέμενης αξίας κι όχι απλά εντάσεως εργασίας. Αυτό συμβαίνει ήδη ώς ένα βαθμό, κυρίως σε τεχνολογίες αιχμής στις νότιες πολιτείες της Ινδίας, αλλά στόχος της χώρας σε βάθος χρόνου πρέπει να είναι η πλήρης ενσωμάτωσή της στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες.

Πολιτικό βάρος

Πάγιο χαρακτηριστικό της ινδικής εξωτερικής πολιτικής είναι η ευελιξία και η αποφυγή ρητών δεσμεύσεων έναντι τρίτων, με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Εχει συζητηθεί εκτενώς η άρνηση της Ινδίας να καταδικάσει την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η διατήρηση στενών οικονομικών σχέσεων με τη Μόσχα. Η Ρωσία είναι παραδοσιακός στρατηγικός εταίρος της Ινδίας ως αντίβαρο στην Κίνα και προμηθευτής υδρογονανθράκων και οπλικών συστημάτων, αλλά και ως πηγή πυρηνικών και διαστημικών τεχνολογιών. Είναι, άλλωστε, εμφανής η φιλική προδιάθεση έναντι της Ρωσίας, όπως καταγράφεται σε πλήθος ερευνών. Συν τοις άλλοις, η επαμφοτερίζουσα θέση της Ινδίας στο θέμα του πολέμου στην Ουκρανία πηγάζει ώς ένα βαθμό και από την φιλοδοξία της να αποτελέσει διαμεσολαβητή μεταξύ των στρατοπέδων που διαμορφώνονται στην διεθνή αρένα.

Παρότι το Νέο Δελχί πάντοτε ήταν «αλλεργικό» στην ιδέα για προσχώρηση σε πολιτικούς και στρατιωτικούς συνασπισμούς, η Ινδία αντιλαμβάνεται ότι η απομόνωσή της θα είχε ακόμη υψηλότερο κόστος. Γι’αυτό συμμετέχει, με πολύ προσεκτική στάση, σε συσσωματώσεις που όμως δεν αποτελούν συνασπισμούς, όπως είναι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και η ομάδα BRICS, με βασικούς πυλώνες την Κίνα και τη Ρωσία. Ταυτόχρονα, είναι το πλέον επιφυλακτικό μέλος του τετραμερούς σχηματισμού Quad, τον οποίον συμπληρώνουν οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Αυστραλία. Αντίθετα, το Νέο Δελχί προκρίνει πολυμερή σχήματα παγκόσμιας εμβέλειας, όπως είναι η ομάδα G20 και αυτήν την περίοδο ασκεί την εκ περιτροπής προεδρία της.

Ως προς την στρατιωτική ισχύ της, σημειώνεται ότι το 2021 η Ινδία κατετάγη τρίτη παγκοσμίως ως προς το ύψος των αμυντικών δαπανών της, μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα. Το Νέο Δελχί είναι αναγκασμένο να προωθήσει την αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεών του σε μια περιοχή που ολοένα και περισσότερο καθίσταται το γεωπολιτικό κέντρο του πλανήτη.

Είναι βάσιμες οι φιλοδοξίες της Ινδίας;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ινδία βγαίνει στο προσκήνιο και θα διεκδικήσει σημαντική θέση στην παγκόσμια σκηνή. Η πολυπληθέστερη χώρα της υφηλίου ασφαλώς διαθέτει ειδικό βάρος, αν και δεν έχει ακόμη την ισχύ που θα αναλογούσε στα μεγέθη της. Προς το παρόν, προέχει η οικονομική της ανάπτυξη, ώστε να είναι σε θέση να προβάλλει αξιόλογη πολιτική και στρατιωτική ισχύ. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ινδία στην παρούσα φάση είναι κυρίως δομικού/θεσμικού και τεχνολογικού χαρακτήρα και σε πολύ μικρότερο βαθμό σχετίζονται με την επάρκεια πόρων.

Εφόσον, όμως, ξεπεραστούν αυτές οι δυσκολίες, μια οικονομικά δυναμική Ινδία θα συμβάλει στην παγκόσμια ανάπτυξη τόσο ως εναλλακτικός προμηθευτής αγαθών, όσο και ως πολλά υποσχόμενη αγορά. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι μια πιο σύγχρονη Ινδία, η οποία προς το παρόν συγκαταλέγεται στους μεγάλους ρυπαίνοντες, θα είναι καθοριστικός παράγοντας στην παγκόσμια πράσινη μετάβαση ως απάντηση στην υπαρξιακή απειλή της κλιματικής αλλαγής. Τέλος, μια ισχυρή Ινδία μπορεί να διαδραματίσει σταθεροποιητικό ρόλο στην κατακερματισμένη διεθνή τάξη που αναδύεται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Χωρίς να είναι ήσσονος σημασίας, το Νέο Δελχί είναι εν δυνάμει πολύτιμος σύμμαχος της Ελλάδας σε θέματα που σχετίζονται με ύψιστες προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ενα παράδειγμα είναι η προσχώρηση της Ινδίας στη διεθνή σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), την οποία η Τουρκία δεν έχει υπογράψει και η Κίνα έχει αψηφήσει επιδεικτικά στην δική της διαμάχη με τις Φιλιππίνες στη Νοτιοσινική Θάλασσα. Σημαντικές ευκαιρίες θα προσφέρει στο εξής η Ινδία και στην ελληνική ναυτιλία, ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος ανάμεσα στους ξένους επενδυτές να μην συγκαταλέγονται και ελληνικές επιχειρήσεις.

*Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

Καθημερινή