Αρχική Blog Σελίδα 1594

Μετά τις τεράστιες απώλειες ο Β.Ζελένσκι μιλά ανοιχτά για την Κριμαία: «Νομίζω μπορούμε να διαπραγματευτούμε μια λύση»

1

Πριν λίγες ημέρες ο Ουκρανός πρόεδρος υποσχόταν την κατάληψή της – Ξεμένουν από στρατιώτες οι Ουκρανοί

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι μίλησε τη Δευτέρα (28/8) για πρώτη φορά ανοιχτά για διαπραγματεύσεις για την Κριμαία, την οποία υποσχόταν πριν περίπου μια εβδομάδα ότι θα την ανακαταλάβουν οι ουκρανικές δυνάμεις.

Οι δηλώσεις του έρχονται ένα 24ωρο μετά τα όσα είπε για τις απώλειες των Ουκρανών κατά τη διάρκεια της αντεπίθεσης, όταν και τόνισε χαρακτηριστικά ότι «πρέπει να ελαχιστοποιήσουμε τις απώλειες». 

Συγκεκριμένα ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι ίσως είναι δυνατόν να γίνει η διαπραγμάτευση μιας λύσης για την Κριμαία, η οποία προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία το 2014.

Αναφερόμενος στα διοικητικά σύνορα της Κριμαίας, ο Ζελένσκι τόνισε: «Νομίζω είναι δυνατόν πολιτικά να πιέσουμε για την αποστρατιωτικοποίηση της Ρωσίας σε αυτό το έδαφος της χερσονήσου», δήλωσε σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο YouTube και αναδημοσίευσαν ουκρανικά μέσα ενημέρωσης σήμερα.

Τι δήλωνε μέχρι τώρα το Κίεβο

Όπως σημειώνει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το Κίεβο είναι αντιμέτωπο με μια γενικευμένη εισβολή από τη Ρωσία και έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι στόχος του είναι να πάρει πίσω την Κριμαία όπως και περιοχές που έχουν καταληφθεί από τότε που άρχισε ο πόλεμος, τον Φεβρουάριο του 2022.

Ουκρανοί στρατιώτες στον νότο της χώρας προωθούνται σταδιακά προς την ακτή της Μαύρης Θάλασσας, σε μια προσπάθεια να αποκοπεί ένας δρόμος ανεφοδιασμού των ρωσικών δυνάμεων στη χερσόνησο.

Στη συνέντευξη ο Ζελένσκι δήλωσε ότι μια πολιτική λύση για την Κριμαία θα ήταν προτιμότερη γιατί αυτό θα είχε λιγότερα θύματα.

Δήλωσε ότι δεν ήθελε να μετατοπίσει τον πόλεμο σε ρωσικό έδαφος. Ο στόχος είναι να απελευθερώσουμε τα εδάφη μας στην Ουκρανία, τόνισε, επισημαίνοντας ότι η προώθηση σε ρωσικό έδαφος θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο κρίσιμη δυτική υποστήριξη και αυτό θα σήμαινε απώλειες για το Κίεβο.

Η Ουκρανία ανακοίνωσε την κατάληψη του Ρομποτίνο, αλλά έχασε 30.000 άνδρες 

Oι Ουκρανοί ισχυρίζονται ότι έχουν καταλάβει το χωριό Ραμποτίνο (αλλά οι Ρώσοι λένε πως έχει καταληφθεί μόνο το βόρειο τμήμα) έχοντας χάσει τις μισές περίπου από τις ουκρανικές δυνάμεις που χρησιμοποιήθηκα συνολικά.

Συγκεκριμένα οι Ουκρανοί χρησιμοποίησαν για την κατάληψη του Ραμποτίνο 12 ταξιαρχίες, δηλαδή ένα σύνολο 60.000 ανδρών!

Οι απώλειες είναι τρομακτικές (30.000 άνδρες) για μία τόσο μικρή εδαφική επιβράβευση και συνολικά περιμένουν τις ουκρανικές δυνάμεις τρεις ρωσικές γραμμές άμυνας.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των απωλειών, οι Ρώσοι της Wagner (όχι ο ρωσικός Στρατός) έχασαν περίπου 20.000 άνδρες στο Μπάκχμουτ σε 9 μήνες.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/meta-tis-terasties-apoleies-o-v-zelenski-mila-anoixta-gia-tin-krimaia-nomizo-mporoume-na-diapragmateytoume-mia-lysi/

Γ. Τσουκαλάς: Ζ’. «ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ;

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Μιας και όταν ο στρόβιλος του παρόντος υποχωρεί, καθώς τα γεγονότα χάνονται στο παρελθόν, συνήθως οι άνθρωποι αναλογίζονται το δέον πράττειν, αποφάσισα να θέσω μια σειρά από ερωτήματα…
… «A posteriori in summa, ἐκ τῶν ὑστέρων συνοπτικῶς»
Τι συνεπάγεται η καταφανής πλέον αδυναμία του ελληνικού κράτους να προστατεύσει τα δάση της χώρας; Απέτυχε το ελληνικό κράτος στην δασοπονία, δασική αστυνόμευση και δασοπυρόσβεση; Και αν ναι, τι πρέπει να γίνει; Μήπως πρέπει να ανατεθούν σε ιδιώτες τα ελληνικά δάση;
Εκ του αποτελέσματος, η απάντηση είναι πως η Ελλάδα ως κράτος απέτυχε παταγωδώς στον εν λόγω ζωτικό τομέα, της δασοπροστασίας, την οποία όμως η ελληνική κοινωνία ποτέ στ’ αλήθεια δεν υπολόγισε. Για άλλη μια φορά, οι Έλληνες αποτύχαμε συλλογικά και το κράτος μας απερίφραστα αδυνατεί ως άλλο «αποτυχημένο κράτος» (failed state) της διεθνούς ορολογίας του συρμού, αφ’ ενός να προφυλάξει τα δάση της Ελλάδας από τον κάθε επίδοξο εμπρηστή αφ’ ετέρου να τα καθαρίσει προληπτικά από τα ξερόχορτα και τέλος να κατασβήσει τις πυρκαγιές που τα ρημάζουν, παρά το γεγονός ότι η καμπάνα χτύπησε πολύ δυνατά ήδη από το έτος 2007, όταν κάηκε ολοσχερώς η Ηλεία με δεκάδες θύματα.
Ως γνωστόν, μετά την Μεταπολίτευση (1974) το νεοελληνικό κράτος έχει αποτύχει ως διαχειριστής και οιονεί επιχειρηματίας. Κοντολογίς, στην διοίκηση επιχειρήσεων αποδείχθηκε ανεπαρκές, αν όχι παντελώς ανεπιτήδειο. Έτι περαιτέρω, ακόμη και μετά την οριστική διάγνωση της δημοσιονομικής αποτυχίας του, όπως πασιφανώς ομολογήθηκε παγκοσμίως με την Χρεωκοπία του 2010, το νεοελληνικό κράτος μοιάζει ανεπίδεκτο μαθήσεως και ανίκανο οιασδήποτε πρωτοπορίας, αναγκαίας για την προσαρμογή, αν όχι την επιβίωσή του, στις καινοφανείς καταστάσεις του νέου αιώνα.
Φυσικά, μην προσδοκάτε πως η Ελλάδα ως κράτος θα αλλάξει, αφού πρώτα μεταρρυθμιστεί ρηξικέλευθα εν μία νυκτί ώστε αστραπιαίως να μπορεί να προστατεύει τα δάση της – από του χρόνου. Αν η μεταπολιτευτική Ελλάδα έχει αποτύχει ως κράτος ακόμη και σε κομβικούς τομείς όπως η δημόσια υγεία και η παιδεία, όπου έδωσε πολυετή έμφαση, πετυχαίνοντας μέτρια αποτέλεσματα, παρά το καταβληθέν υπέρμετρο οικονομικό κόστος, πόσο μάλλον η Ελλάδα ασφαλώς δεν είμαρται να επιτύχει ουδέν σε τομείς όπου ουσιαστικά για χρόνια αδιαφόρησε, όπως τα δάση…
Αδιαμφισβήτητα, οι σύγχρονες πυρκαγιές είναι ένα πολυαιτιώδες φαινόμενο, που όμως το ελληνικό Κράτος αδυνατεί πλήρως να εξιχνιάσει. Πολλαπλοί εμπρησμοί ντόπιων πυρομανών και άλλων κακοποιών μικροσυμφεροντολόγων, ποικίλα φυσικά αίτια, ένα αναχρονιστικό υπέργειο δίκτυο ηλεκτροδότησης δια μέσου των δασών, η κλιματική αλλαγή, η εισβολή των ανθρώπινων κοινοτήτων μέσα στα δάση, ακόμη και ο υβριδικός πόλεμος, συνθέτουν μία πλειάδα αιτίων ανείπωτης και σωρευόμενης καταστροφής, η οποία συν τω χρόνω ασφαλώς θα υποσκάψει τα θεμέλια της νεοελληνικής ζωής.
Παλιότερα, η ανοργάνωτη παρουσία ρητινοσυλλεκτών αλλά και κτηνοτρόφων που έβοσκαν τα κοπάδια τους στα δάση, μείωνε την εύφλεκτη δασική ύλη. Πλέον όμως η νεοελληνική κοινωνία έχει μετασχηματιστεί, οπότε και αυτός ο παραδοσιακός τρόπος προστασίας των δασών τείνει να εκλείψει.
Μήπως πρέπει πλέον τα περισσότερα δάση να εκμισθώνονται κατά μεγάλες εκτάσεις σε σοβαρούς ιδιώτες, προκειμένου οι τελευταίοι να εκμεταλλεύονται αποτελεσματικά την φυτική ύλη, καθαρίζοντας το περιβάλλον και φυλάσσοντας την φύση, υπό την ψιλή επίβλεψη και συμβουλή της δασικής υπηρεσίας; Θα προκύψουν πολλαπλά οικονομικά οφέλη όπως η πολυθρύλητη αειφόρος ανάπτυξη, μία περαιτέρω μείωση της ανεργίας και αύξηση του εθνικού πλούτου, αλλά και το σημαντικότερο, θα διαφυλαχθούν επιτέλους τα ελληνικά δάση από την προδιαγεγραμμένη ολοσχερή καταστροφή τους, με αυτόν τον τρόπο;
Ιδού η απορία!
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

Δ. Μακροδημόπουλος: Ποιός καταστρέφει τον Έβρο και τη Θράκη;

6

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Εκείνο που με εντυπωσίασε ακόμη μια φορά, στην προκειμένη περίπτωση με τις φωτιές στην Αλεξανδρούπολη και στον Έβρο, που αποτιμήθηκαν ως οι χειρότερες στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, είναι πως αντί να αναζητήσουμε τις αιτίες που οδηγούν τη χώρα από τη μια καταστροφή στην άλλη, κάθε φορά επινοούνται σενάρια που αποσκοπούν να αφήσουν αλώβητη την πολιτική εξουσία. Στην περίπτωση μάλιστα του Έβρου έχουν αναδυθεί ως άλλοθι υπεράσπισης της κυβέρνησης τα χειρότερα ανθρώπινα ένστικτα που απειλούν να κυριαρχήσουν στην κοινωνία.

Έγραφε ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος στην “Καθημερινή” της 25ης Αυγούστου, στο άρθρο του “Πώς θα θεραπευτεί η κοινωνική ανασφάλεια;” ως αυτόκλητος μάρτυρας υπεράσπισης των “σερίφηδων” του Έβρου: “Συμπονώ την ανασφάλεια των μεταναστών. Συμπονώ όμως και την ανασφάλεια των κατοίκων του Έβρου. Ο τόπος τους καταστρέφεται ψάχνουν ενόχους – ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο – για να διαπιστώσουν ότι αυτό που υποψιάζονταν μπορεί να είναι και αλήθεια”.

Όσοι δεν ζουν την πραγματικότητα του Έβρου και της Θράκης δικαιολογούνται να γράφουν και να πιστεύουν όσα φαντάζονται, σε καμία όμως περίπτωση δεν δικαιολογείται ένας Εβρίτης να προσφεύγει στην αυτοδικία, τώρα άλλα και κατά την εργαλειοποίηση του προσφυγικού από τον Ερντογάν τον Μάρτιο του 2020 όταν βγήκαν στα χωράφια με τις καραμπίνες για να δώσουν διέξοδο στα απωθημένα τους και  να διαρρήξουν την καταθλιπτική απομόνωση που βιώνουν στον Έβρο. Γιατί;

 Διότι, πρώτον, οι μετανάστες στα 20 και πλέον χρόνια που διέρχονται και μαζικά από την περιοχή, ποτέ μα ποτέ, δεν δημιούργησαν θέματα ασφάλειας στους ντόπιους. Τις επαναπροωθήσεις φοβούνται  και προσπαθούν μέσα από ατραπούς ή ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή (πολλοί στο παρελθόν σκοτώθηκαν από τρένα) να βρουν διεξόδους. Ούτε οι Εβρίτες αισθάνονται ανασφαλείς, από τους πρόσφυγες, ούτε καν από την Τουρκία. Με τις Μεραρχίες και άλλες μονάδες του Δ’ Σώματος, με πλήθος συνοριοφύλακες που έχουν απορροφήσει το νεανικό παραγωγικό δυναμικό του νομού, πόσο ανασφαλής μπορείς να αισθάνεσαι; Αυτούς τους φόβους τους καλλιεργούν οι κυβερνώντες κάθε φορά για να επικαλύψουν την ανικανότητά τους, δημιουργούν όμως έτσι άλλοθι στους αυτόκλητους “σερίφηδες” να βγάλουν τα εσώψυχά τους, σήμερα στους πρόσφυγες και αύριο στην κοινωνία. Όταν τρεις κατορθώνουν να συλλάβουν και να “παστώσουν” σαν σαρδέλες 13 ή 25 μετανάστες στο τρέιλερ, ποιοί είναι οι επικίνδυνοι; Από ποιούς πρέπει να φυλαγόμαστε;

Δεύτερον, διότι ένας Εβρίτης, όπως και ένας Θρακιώτης, γνωρίζουν πολύ καλά ποιοί έχουν απαξιώσει την περιοχή την τελευταία τριακονταετία με την καταστροφική πολιτική τους. Είναι η πολιτική των κυβερνώντων σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο που αντί να αξιοποιήσουν μετά το 1991 με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας τη γεωπολιτική εκτίναξη της περιοχής που την κατέστησε το δυνητικό επίκεντρο της χώρας με όρους εθνικής οικονομίας,  την απαξίωσαν σε όλα τα επίπεδα. Οι τρεις βιομηχανικές ζώνες σε Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή και Ξάνθη μετατράπηκαν σε κουφάρια εργοστασίων, και χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν.

Τα δέκα σιδηροδρομικά δρομολόγια μεταξύ Έβρου – Θεσ/νίκης από τα οποία τα τέσσερα συνέχιζαν στην Αθήνα, μηδενίστηκαν, απεικονίζοντας την παραγωγική απαξίωση και την εγκατάλειψη της περιοχής.

Ενώ η ΕΕ ενέταξε από το 1992 τον σιδηροδρομικό άξονα Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων στον Διευρωπαϊκό άξονα ΙΧ αξιοποιώντας τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, στάθηκαν ανίκανοι να τον αξιοποιήσουν διότι παρέμεινε αναξιοποίητο το λιμάνι παρά τη χρηματοδότηση από την ΕΕ και την ανακαίνιση του σιδηροδρομικού άξονα. Με αποτέλεσμα αντί το λιμάνι να αξιοποιείται παραγωγικά να έχει ενταχθεί σε στρατιωτικές σκοπιμότητες. Τα χωριά του νομού έχουν ερημώσει, η νεολαία μετανάστευσε στα ξένα για δουλειά. Θέλει ακόμη ερώτημα ποιοί έχουν καταστρέψει και συνεχίζουν να καταστρέφουν την περιοχή;

Ποιός λοιπόν μπορεί να πιστέψει ότι οι κυβερνώντες που εγκατέλειψαν  την περιοχή θα διέθεταν οικονομικούς πόρους για την περιβαλλοντική της προστασία, για στελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών και την προμήθεια του απαιτούμενου εξοπλισμού, για αντιπυρικές ζώνες, για δασική οδοποιία, για απομάκρυνση της καύσιμης ύλης πριν από κάθε καλοκαίρι;

          Ποιός όμως ευθύνεται για το προσφυγικό; Γιατί στη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου αλλά και μέχρι το τέλος του 20ου αι. δεν υπήρχαν προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές και υπάρχουν τώρα;  Όταν ο Τέρι Ίγκλετον ρωτήθηκε σχετικά σε συνέντευξή του το 2015 στην Αθήνα, είχε πεί: “Το προσφυγικό  είναι ένα προβλήμα που  συνεχίζει να ματώνει, κι ωστόσο η Ευρώπη το αντιμετωπίζει με ημίμετρα. Η Δύση πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχει μια γραμμή που ενώνει άμεσα την 11η Σεπτεμβρίου με  το προσφυγικό πρόβλημα. Η 11η Σεπτεμβρίου έφερε την επέμβαση στο Ιράκ, που προκάλεσε την αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή,  κάτι που συν τω χρόνω ανέδειξε την ISIS δημιουργώντας  χάος στην περιοχή, και εντέλει τα κύματα προσφύγων προς την Ε.Ε. Πρέπει δηλαδή να δούμε την προϊστορία  των πραγμάτων. Και να αναγνωρίσουμε ότι η Δύση έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το προσφυγικό. Δεν είναι ζήτημα αγαθοεργίας, αλλά πρόκειται για μια ηθική  υποχρέωση”.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

27/8/2023

 

 

Η “απομονωμένη” Τουρκία κερδίζει την Αφρική, χρήμα, πρώτες ύλες και Γαλλία

0

Όταν η στρατιωτική χούντα απομάκρυνε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο του Νίγηρα στις 26 Ιουλίου 2023, ο Νίγηρας έγινε η τέταρτη χώρα που βίωσε πραξικόπημα στην περιοχή της Δυτικής Αφρικής-Σαχέλ τα τελευταία τρία χρόνια. Συμπεριλαμβανομένης της καθαίρεσης των μεταβατικών κυβερνήσεων από στρατιωτικές χούντες μετά τα αρχικά πραξικοπήματα, τότε η περιοχή έχει γίνει μάρτυρας έξι πραξικοπημάτων σε τρία χρόνια, με κάθε στρατιωτική κυβέρνηση να δείχνει ελάχιστα σημάδια παραίτησης της εξουσίας στο εγγύς μέλλον.

Αν και οι πραξικοπηματίες υποσχέθηκαν να πατάξουν τη βία των τζιχαντιστών, οι φατρίες της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους που δρουν στην μεθοριακή περιοχή έχουν ενθαρρυνθεί από την απομάκρυνση των γαλλικών στρατευμάτων από το Μαλί και την Μπουρκίνα Φάσο. Ήδη τους πρώτους έξι μήνες του 2023, το Σαχέλ έχει γίνει μάρτυρας περισσότερων από 1.800 τρομοκρατικών επιθέσεων.

Ο συνδυασμός των αποτυχημένων ευρωπαϊκών πολιτικών, της ρωσικής στρατιωτικής ανάμειξης και της ευρείας παρουσίας τζιχαντιστών από την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος ήταν η κατάσταση στη Λιβύη που οδήγησε την ολοένα και βαθύτερη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας την προηγούμενη δεκαετία και τελικά είχε ως αποτέλεσμα την απροκάλυπτη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη κατά το πρώτο εξάμηνο του 2020. Η επιτυχία της στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας το 2020 που αντέστρεψε την επίθεση με την υποστήριξη της Ρωσίας στην Τρίπολη και ο μετέπειτα ρόλος της Άγκυρας ως φορέα ασφάλειας για την κυβέρνηση της Τρίπολης χρησίμευσε ως απόδειξη της ιδέας για τους Αφρικανούς ηγέτες ότι η Τουρκία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εναλλακτικός πάροχος ασφάλειας.

Η Λιβύη είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ στην πολυδιανυσματική προσέγγιση της Τουρκίας στην Αφρική, όπου η Άγκυρα άνοιξε 26 πρεσβείες εκεί από το 2010 έως το 2016, συμπεριλαμβανομένης μιας πρεσβείας στον νότιο γείτονα της Λιβύης, Νίγηρα το 2012. Τουρκία και Νίγηρας υπέγραψαν συμφωνία τον Ιανουάριο του 2020 για να επιτραπεί στην Άγκυρα να διεξάγει δραστηριότητες εξερεύνησης και εξόρυξης.Η Άγκυρα και το Νιαμέι υπέγραψαν στη συνέχεια ένα ευρύτερο σύνολο συμφωνιών για την οικονομική και αμυντική συνεργασία τον Ιούλιο του 2020, συμπεριλαμβανομένης μιας συμφωνίας συνεργασίας στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Τον Νοέμβριο του 2021, ο Νίγηρας έλαβε έξι μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar TB2 τουρκικής κατασκευής και 12 εκπαιδευτικά Α/Φ Hürkuş-B. Ωστόσο, το τρέχον επίπεδο στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Νίγηρα, καθώς και με τους γείτονες της Σαχελίας του Νίγηρα, δεν αντικατοπτρίζει πλήρως τη σημασία της περιοχής για την Άγκυρα. Για να κατανοήσουμε τον πλήρη αντίκτυπο των γεγονότων στον Νίγηρα και τους γείτονές του από το Σαχέλ στα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τις στρατιωτικές σχέσεις της Τουρκίας στις ευρύτερες εμπορικές της επενδύσεις σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική.

Η Τουρκία έχει εμπλακεί ενεργά στην ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης οικονομικής αρχιτεκτονικής παραγωγής και διανομής σε ολόκληρη τη γαλλόφωνη Αφρική που εκτείνεται από το κεντρικό Μαγκρέμπ έως την παράκτια Δυτική Αφρική. Είναι η αρχική επιτυχία της Άγκυρας στη δημιουργία ενός εναλλακτικού πλέγματος διαπεριφερειακής εμπορικής συνδεσιμότητας που έχει προκαλέσει έναν σκληρό συστημικό ανταγωνισμό με τη Γαλλία. Η εμπορική αρχιτεκτονική της Τουρκίας από το κεντρικό Μαγκρέμπ έως την παράκτια Δυτική Αφρική εκτείνεται σε δύο θαλάσσια σημεία αγκύρωσης που το καθένα συνορεύει με το Σαχέλ. Η Αλγερία, που συνορεύει με το Μαλί και τον Νίγηρα στα βόρεια, είναι ο αφρο-μεσογειακός κόμβος συνδεσιμότητας, ενώ η Σενεγάλη, που συνορεύει με το Μαλί (και κατ’ επέκταση με τον Νίγηρα) στα δυτικά είναι ο αφρο-ατλαντικός κόμβος.

Δεν ήταν τυχαίο ότι ένα μήνα μετά την παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη που άλλαξε το παιχνίδι, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε την Αλγερία και τη Σενεγάλη (μαζί με τη Γκάμπια) στις 26 Ιανουαρίου 2020. Ο Ερντογάν ήταν ξεκάθαρος σχετικά με τις φιλοδοξίες της Άγκυρας για αφρικανική εμπορική συνδεσιμότητα. Χαρακτηρίζοντας την Αλγερία ως «έναν από τους στρατηγικούς μας εταίρους στη Βόρεια Αφρική», είπε ο Ερντογάν και συμπλήρωσε «η Αλγερία είναι μια από τις πιο σημαντικές πύλες της Τουρκίας προς το Μαγκρέμπ και την Αφρική».

Ο Νίγηρας είναι μια από τις πιο στρατηγικά σημαντικές χώρες για την Τουρκία από αυτή την άποψη, καθώς παρέχει κρίσιμη συνδεσιμότητα μεταξύ Αλγερίας και Νιγηρίας μέσω του τμήματος του Νίγηρα του Trans-Saharan Highway (Διαδρομή 2 στο σύστημα Trans-African Highway) που συνδέει το Αλγέρι στη Μεσόγειο με το Λάγος στον Κόλπο της Γουινέας. Ο οικονομικός ρόλος της Τουρκίας στην Αλγερία είναι ζωτικής σημασίας, επεκτείνοντας αποφασιστικά την αλγερινή βιομηχανική παραγωγικότητα πέρα από τα στενά όρια του τομέα των υδρογονανθράκων.

Η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος ξένος οικονομικός «εισβολέας» στην Αλγερία και μεταξύ των κορυφαίων επενδυτών της. Κεντρικό στοιχείο στη στρατηγική της Τουρκίας για την Αφρική από τη «Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας» Τουρκίας-Αλγερίας το 2006, η Αλγερία υπερηφανεύεται για την τρίτη μεγαλύτερη παρουσία τουρκικών εταιρειών στον κόσμο. Η τουρκική μεταποιητική βάση στην Αλγερία έχει αναπτυχθεί κυρίως γύρω από τις βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας και χάλυβα.

Ο γίγαντας κλωστοϋφαντουργίας της Τουρκίας Taypa Tekstil λειτουργεί το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων της Αφρικής στην Αλγερία. Το μέγα-συγκρότημα κατασκευής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων της αλγερινής θυγατρικής του TAYAL SPA, αξίας 1,5 δισ. δολαρίων, απασχολεί έως και 10.000 Αλγερινούς με ετήσια παραγωγική ικανότητα 60 εκατομμυρίων μέτρων υφαντού υφάσματος και 30 εκατομμυρίων τεμαχίων ενδυμάτων.

Η Tosyalı, ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς χάλυβα της Τουρκίας, λειτουργεί ένα συγκρότημα παραγωγής σιδήρου και χάλυβα ύψους 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο απασχολούνται 6.000 Αλγερινοί. Πέρα από τη γαλλόφωνη Βόρεια Αφρική, η οικονομική προσέγγιση της Τουρκίας στα μέλη της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) – έχει επικεντρωθεί κυρίως στα οκτώ γαλλόφωνα μέλη της περιοχής. Η μακροχρόνια δυσαρέσκεια με τη Γαλλία μεταξύ των γαλλόφωνων μελών της ECOWAS, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη δυσαρέσκεια τους για την κακή ποιότητα των κινεζικών αγαθών και υπηρεσιών, έχει δημιουργήσει την ανάγκη για έναν εναλλακτικό εταίρο που η Τουρκία έχει προσφερθείνα ικανοποιήσει.

Οι επιχειρηματικές σχέσεις της Τουρκίας στη γαλλόφωνη Αφρική έχουν ενισχυθεί από το «nation-branding» της, στο οποίο η Τουρκία βασίζεται σε κοινές ιστορικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις (συχνά πλαισιώνεται ως κοινή κληρονομιά σε αντιπάθεια προς τη Γαλλία) για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, εκπαίδευσης και πρωτοβουλίες θρησκευτικών υποθέσεων που ενισχύουν το κύρος και τη δημοτικότητά της στον ευρύτερο αφρικανικό πληθυσμό.

Ειδικότερα, η Τουρκία έχει βάλει στο στόχαστρο τη Σενεγάλη, το λιμάνι του Ντακάρ της οποίας είναι ο τερματικός σταθμός του Ατλαντικού για τις Διαδρομές 7 και 5 της υπεραφρικανικής εθνικής οδού που διασχίζουν τα μεγάλα αστικά κέντρα των παράκτιων κρατών της Δυτικής Αφρικής και των πέντε εθνών του Σαχέλ. Αυτό το δίκτυο μεταφορών θα βοηθήσει την Τουρκία να αποκτήσει το καίριο πλεονέκτημα στην πώληση αγαθών και υπηρεσιών στις υποεξυπηρετούμενες εμπορικές και καταναλωτικές αγορές στις αναπτυσσόμενες πόλεις της Δυτικής Αφρικής, των οποίων η ταχεία ανάπτυξη έχει τροφοδοτηθεί από την επιτάχυνση της αστικοποίησης και τα υψηλά ποσοστά γεννήσεων.

Όπως και στην Αλγερία, η Tosyalı έχτισε ένα συγκρότημα παραγωγής σιδήρου και χάλυβα 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Σενεγάλη. Τα δύο εργοστάσια μπορούν να προμηθεύουν φθηνά τουρκικά οικιστικά και εμπορικά κατασκευαστικά έργα σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική. Μιλώντας για το εργοστάσιο της Σενεγάλης, ο πρόεδρος της Tosyalı, Fuat Tosyalı, τόνισε τη στρατηγική συνδεσιμότητα της επένδυσης της εταιρείας του στη Σενεγάλη, την οποία περιέγραψε ως «την πύλη προς τη Δυτική Αφρική».

Για να προμηθεύσει σιδηρομετάλλευμα στο εργοστάσιό της στη Σενεγάλη, το οποίο έχει ετήσια παραγωγική ικανότητα 750.000 τόνων, η Tosyalı στράφηκε περαιτέρω στις ακτές του Ατλαντικού της Αφρικής προς την Αγκόλα, αποκτώντας και αναζωογονώντας το εγκαταλελειμμένο ορυχείο σιδηρομεταλλεύματος Cassinga. Οι τουρκικές εξορυκτικές δραστηριότητες για σιδηρομετάλλευμα και άλλα ορυκτά που απαιτούνται για τη βιομηχανική παραγωγή αποτελούν μια αυξανόμενη στρατηγική προτεραιότητα για την Τουρκία σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική. Κατά συνέπεια, οι συμφωνίες εξόρυξης έχουν αποτελέσει βασικό συστατικό στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης προσέγγισης της Τουρκίας προς τον Νίγηρα καθώς και το Μαλί, την Μπουρκίνα Φάσο και τη Γουινέα.

Η προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει μια δεσπόζουσα θέση στις καταναλωτικές αγορές της Δυτικής Αφρικής μέσω της τοπικής παραγωγής και διανομής φαίνεται καλύτερα από την προσπάθειά της να αναπτύξει μια βάση κατασκευής επίπλων στη Σενεγάλη. Η κορυφαία τουρκική εταιρεία κατασκευής επίπλων Doğanlar δημιούργησε μια μονάδα κατασκευής κρεβατιών και επικαλυμμένων επίπλων 50 εκατομμυρίων δολαρίων στη Σενεγάλη. Απασχολώντας 1.000 Σενεγαλέζους, το εργοστάσιο επιδιώκει να εξυπηρετήσει την πρόσφατα αναπτυσσόμενη αγορά για κρεβάτια και πτυσσόμενους καναπέδες στα αστικά κέντρα της Σενεγάλης και των άλλων χωρών της ECOWAS.

Οι εγκαταστάσεις της Doğanlar στη Σενεγάλη μπορούν να επωφεληθούν από την τουρκική παραγωγή σιδήρου στη Σενεγάλη και την κατασκευή σιδήρου και κλωστοϋφαντουργίας στην Αλγερία για να καλύψει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες. Η εφοδιαστική αλυσίδα Αλγερίας-Σενεγάλης-Αγκόλα απεικονίζει την εξελισσόμενη εμπορική αρχιτεκτονική της Τουρκίας για ολοκληρωμένη οικονομική δραστηριότητα την οποία στηρίζει το στρατιωτικό βιομηχανικό της συγκρότημα στην Αφρική.

Πριν από τον τερματισμό της Επιχείρησης Barkhane τον Νοέμβριο του 2022, της γαλλικής εκστρατείας κατά των τζιχαντιστών μαχητών που διήρκεσε για οκτώ χρόνια, η Γαλλία διατηρούσε έναν διπλό δακτύλιο σκληρής δύναμης γύρω από τη Λιβύη και την Αλγερία στην Υποσαχάρια Αφρική – ο εσωτερικός δακτύλιος επιχειρησιακών εγκαταστάσεων στο Σαχέλ, στην Μαυριτανία, το Μαλί, την Μπουρκίνα Φάσο, τον Νίγηρα και το Τσαντ, που υποστηρίζεται από έναν εξωτερικό δακτύλιο μόνιμων βάσεων στη Σενεγάλη, την Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκαμπόν.

Η διαδοχή των πραξικοπημάτων στο Σαχέλ είδε τη στρατιωτική παρουσία της Γαλλίας στο κέντρο του εσωτερικού δακτυλίου να εξατμίζεται. Μετά την αποχώρηση των γαλλικών δυνάμεων από το Μαλί και την Μπουρκίνα Φάσο, η συνέχιση της υπηρεσίας των 1.500 Γάλλων στρατιωτών που σταθμεύουν στον Νίγηρα βρίσκεται εν αμφιβόλω. Ενώ η Άγκυρα θα πορευτεί προσεκτικά, η Τουρκία έχει συμφέρον να συμμετάσχει σε αμυντική συνεργασία με τις στρατιωτικές κυβερνήσεις του Μαλί, της Μπουρκίνα Φάσο και του Νίγηρα για να περιορίσει την επέκταση της επιρροής της Ρωσίας και τις επιχειρήσεις των μαχητών της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.

Η Άγκυρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να επεκτείνει τη δύναμή της στη γειτονική Λιβύη. Η ικανότητα δράσης της Τουρκίας περιορίζεται κυρίως από τα όρια της δικής της ικανότητας και πόρων, που διχάζονται μεταξύ των ευκαιριών που αφήνει μια υποχωρούσα Γαλλία στην Αφρική και των ευκαιριών που έχει δημιουργήσει η αποδυνάμωση της Ρωσίας στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Η Τουρκία μπορεί ολοένα και περισσότερο να στραφεί στη χρήση της αμυντικής συνεργασίας με τα αφρικανικά έθνη ως μοχλού για την εμβάθυνση των οικονομικών της σχέσεων. Καθώς αυτό θα βοηθήσει να περιοριστεί η ρωσική και η κινεζική επιρροή στη Δυτική Αφρική και το Σαχέλ, θα έπρεπε η Ουάσιγκτον να ξεκινήσει στρατηγικό διάλογο με την Άγκυρα σχετικά με τα κοινά τους συμφέροντα στην Αφρική.

defence-point.gr

Η επιχείρηση λοβοτομής της ελληνικής κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ- Δημ. Κωνσταντακόπουλος

1

 Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Φανταστείτε να ήταν Πρωθυπουργός ο Τσίπρας και να καιγόταν όλη η χώρα με τον τρόπο που καίγεται φέτος. Κομματάκια θα τον είχαν κόψει τα κανάλια, θα τον είχαν σταυρώσει από το πρωί έως το βράδυ, θα τον είχαν εξαναγκάσει να παραιτηθεί.

Τώρα, ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Δείχνουν βέβαια τις πυρκαγιές, αποφεύγουν όμως κατά κανόνα τις live συνδέσεις ή τις διακοπές του προγράμματος, όπως κάνουν κατά σύστημα σε πολύ λιγότερο σημαντικά ζητήματα. Τους ενδιέφερε πριν από μερικούς μήνες να μας δείχνουν ζωντανά την κηδεία του Κωνσταντίνου, ενός βασιλιά εγκάθετου των Αμερικανών, που έπαιξε κεντρικό ρόλο στην προετοιμασία της δικτατορίας, απαραίτητης για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Τώρα, που καιγόταν όλη η Ελλάδα όπως δεν έχει καεί ποτέ στο παρελθόν, κατέβασαν όσο μπορούσαν το θέμα κι αν μπορούσαν δεν θα το ανέφεραν καν. Για πρώτη φορά σε οποιοδήποτε μεγάλο ή και σε μικρό γεγονός τα κανάλια απέφυγαν να μας δείξουν ανθρώπους, πολίτες, να τους αφήσουν να σχολιάσουν. Προφανώς γιατί αν έδειχναν τη φοβερή οργή του ελληνικού λαού, δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε ώρα στο Μαξίμου ο κ. Μητσοτάκης.

‘Όταν μάλιστα είδαν ότι πέρασε μια εβδομάδα και οι πυρκαγιές στη Δαδιά και στην Πάρνηθα δεν έσβηναν, τις έβγαλαν και από την πρώτη θέση των ειδήσεων! Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (27/9) η Θράκη και άλλα μέτωπα εξακολουθούν να κατακαίονται.

Με μια γιγαντιαία επιχείρηση λοβοτομής του ελληνικού λαού προσπαθούν να αποδώσουν την ευθύνη των πυρκαγιών στους μετανάστες και τους πράκτορες των Ρώσων και των Τούρκων (Υβριδικός Πόλεμος | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ).

Δεν μπορούν όμως να μας παρουσιάσουν όχι ένα στοιχείο, ούτε το ίχνος, τη σκιά ενός στοιχείου. Ούτε μισό λογικό συλλογισμό που να καθιστά πιθανές τις ανοησίες που αραδιάζουν. Γιατί αίφνης η Τουρκία, που περιμένει πως και πως να “εισπράξει” τώρα από τον κ. Μητσοτάκη να διακινδυνεύσει μια κρίση με την Ελλάδα; Για ποιό λόγο να το κάνει; Και μπορούν αυτοί οι “μετανάστες και πράκτορες” να δρουν ελεύθερα στη Θράκη, προκεχωρημένη γραμμή άμυνας, στη Ρόδο, αλλά και στην ‘Ανδρο και στη Βοιωτία και σε ένα σωρό άλλα μέρη; Αν όντως συνέβαιναν τα εξωφρενικά που συναρμολογεί το πανικόβλητο και αρρωστημένο μυαλό των προπαγανδιστών της κυβέρνησης δεν θα έπρεπε η κυβέρνηση, υπεύθυνη γιατί έχει αφήσει όλη τη χώρα αφύλαχτη, να κάνει το λιγότερο χαρακίρι;

Με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν προσβάλλουν τη μνήμη των θυμάτων, εμπαίζουν τους ανθρώπους που καταστράφηκαν και υποτιμούν κραυγαλέα τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού.

Μοιάζει σα να κάναμε στροφή 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό μας. ‘Εχουμε πάλι περίπου την ίδια κατάσταση που είχαμε και επί Χούντας στην ενημέρωση, αν και οι μέθοδοι είναι πιο «εκλεπτυσμένες», διαφορετικές, αλλά όχι λιγότερο, μάλλον περισσότερο επικίνδυνες για την υγεία της κοινωνίας μας και την πνευματική κατάσταση του ελληνικού λαού.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη δομή της εξουσίας. Ποτέ τα ιδιωτικά ολιγαρχικά λαμόγια (γιατί πρόκειται περί κλεπτοκρατών και όχι παραγωγικών καπιταλιστών) και τα ξένα οικονομικά συμφέροντα, ποτέ, μετά τη δικτατορία του 1967-74, οι Αμερικανοί και οι πράκτορές τους δεν έκαναν τόσο ανοιχτά, τόσο ξεδιάντροπα κουμάντο στη χώρα όσο σήμερα. Και εδώ οι μέθοδοι έχουν αλλάξει, όχι η ουσία. Και τουλάχιστον, τον καιρό της δικτατορίας είχαμε πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις, έστω στην εξορία, που έλεγαν τα πράγματα με το όνομά τους, αποκάλυπταν ότι η χώρα βρισκόταν υπό κατοχή.

Το όλον μέσα σε έναν ολοκληρωτικό μηχανισμό πολύ πιο βαθύ στη λειτουργία του από τον επιφανειακό πάγο μέσω της ωμής άσκησης στρατιωτικής βίας ή της απειλής άσκησής της. Που περιλαμβάνει άλλωστε τον έλεγχο των περισσότερων πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών θεσμών από ιδιωτικά συμφέροντα, ξένες υπηρεσίες (ελληνικές δεν υπάρχουν) και πρεσβείες, κυρίως των ΗΠΑ και, σε σημαντικό βαθμό και του Ισραήλ. Πολύ πιο πίσω ακολουθούν σε επιρροή Γερμανοί και Βρετανοί. Οι πάντες παρακολουθούνται, οι πάντες ελέγχονται και μια ανεξέλεγκτη ιδιωτική εταιρεία ενός φίλου του Πρωθυπουργού μετράει τις ψήφους στις εκλογές.

Δεν μπορεί να υπάρχει πιο σημαντικό ζήτημα για κάθε άνθρωπο, για κάθε ‘Ελληνα που διατηρεί ακόμα ένα ίχνος αξιοπρέπειας, από τον αγώνα για την ανατροπή αυτού του ολοκληρωτικού καθεστώτος.

ΥΓ Βοηθάει ασφαλώς εξ αντιδιαστολής στη διαμόρρφωση της ατμόσφαιρας στη χώρα και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει εντελώς υποτονικές αντιδράσεις, αναντίστοιχες και με την έκταση της εθνικής καταστροφής που συντελείται και με την πρωταρχική κυβερνητική ευθύνη για το έγκλημα. Τα στελέχη του δεν κάνουν πολιτικές δηλώσεις εκφράζοντας τις ανάγκες του έθνους και τη βούληση του λαού, αλλά εκφωνούν διάφορες εκθέσεις ιδεών για το πως πρέπει να είναι τα πράγματα σε μια χώρα από την οποία θα απουσίαζε η συστημική διαφθορά (αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για την οποία είναι η κρατική αποδιοργάνωση) και τα ξένα συμφέροντα. Απευθύνονται στο πολύ περιορισμένο κοινό μιας αναίσθητης – γιατί το έχει επιλέξει – μεσοαστικής τάξης, που δεν ψηφίζει καν ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένα μέλη της όμως δεν έχουν αντίρρηση να εκλεγούν με αυτόν βουλευτές ή ευρωβουλευτές! Τώρα, αντί να αναδείξει το μείζον, πρωταρχικό θέμα της υπεράσπισης της χώρας από τους σύγχρονους Νέρωνες, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται – που πρέπει να το κάνει, αλλά το κάνει ιδεοληπτικά και δυσανάλογα – με το θέμα των μεταναστών, ενισχύοντας στην πραγματικότητα αντί να καταπολεμά την ακροδεξιά βαρβαρότητα. Η ηγεσία αυτού του κόμματος, μεσοαστικής κοινωνικής θέσης και ψυχολογίας, δεν διαθέτει δυστυχώς επαφή καμιά με τον ελληνικό λαό, ούτε και με την ίδια τη βάση της αριστεράς. Προσπαθεί διαρκώς να στριμώξει τις απίστευτα υποτονικές εξάλλου αντιδράσεις της στη δική της, δήθεν αριστερή «πολιτική ορθότητα» και στο μεσοαστικό καθωσπρεπισμό ανθρώπων που αγωνίζονται να τους πάρει στα σοβαρά και να τους εκτιμήσει η ολιγαρχία. Οι διάφοροι υποψήφιοι αρχηγοί θα έκαναν πολύ καλά αντί να δίνουν τις συνεντέυξεις που δίνουν και να (τους) γράφουν τα άρθρα που (τους) γράφουν, να μπουνε σε κανένα καφενείο να ακούσουν τι λέει ο κόσμος. Θάχαν πάρα πολλά να μάθουν.
Να θυμίσουμε ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά το alter ego του Τσίπρα, ο Νίκος Παππάς φέρουν τεράστια ευθύνη γιατί στερέωσαν με τις ανοησίες που έκαναν επί κυβέρνησής τους και με την άγνοιά τους τη διαπλοκή και τον πλήρη έλεγχο των τηλεοράσεων από την Δεξιά, την Ολιγαρχία και τους Αμερικανούς. Στο αποκορύφωμα της ανοησίας ο (“αριστερός” τρομάρα του) Παππάς ζητούσε να πάνε οι τηλεοράσεις στο “πιο χοντρό το πορτοφόλι”. Ε λοιπόν αυτό ακριβώς έγινε!!!
Με δεδομένο και το ακόμα μεγαλύτερο χάλι των άλλων κομμάτων, η χώρα έχει κατεπείγουσα ανάγκη και αντιπολίτευσης!
https://www.militaire.gr/apo-to-polytechneio-toy-73-stis-pyrkagies-toy-23-ki-apo-tin-enimerosi-tis-choyntas-sti-choynta-tis-enimerosis/

Το προϊόν με το ελληνικό όνομα που κάνει τζίρο 90 δισ. τον χρόνο και ο φαρμακοποιός που το έφτιαξε

0

28 Αυγούστου 1898

Ο Αμερικανός φαρμακοποιός Caleb Bradham ψάχνει ένα νέο όνομα για το ανθρακούχο αναψυκτικό του, το Brad’s Drink, το οποίο πουλά στο φαρμακείο του, σε μια μικρή πόλη της Β. Καρολίνας από το 1893.

Ελπίζοντας να αντιγράψει την επιτυχία της Coca Cola, που είχε πρόσφατα κυκλοφορήσει, αλλά και πιστεύοντας ότι το αναψυκτικό του βοηθά στην πέψη και γενικότερα, στην καλή υγεία όσων το καταναλώνουν, ο Bradham αγοράζει τα δικαιώματα του ονόματος «Pep Cola» και έτσι, γεννιέται η Pepsi Cola. Σήμερα, η  PepsiCo πραγματοποιεί τζίρο που ξεπερνά τα 90 δισ. δολάρια τον χρόνο.

Το προϊόν με το ελληνικό όνομα που κάνει τζίρο 90 δισ. τον χρόνο και ο φαρμακοποιός που  το έφτιαξε-1
φωτ.: North Carolina Museum of History. 

Το αναψυκτικό του Bradham αποδείχθηκε  τόσο δημοφιλές, ώστε το 1902, ο φαρμακοποιός ίδρυσε και επίσημα την Pepsi Cola Company. Λίγο αργότερα, κατοχύρωσε την πατέντα για την Pepsi.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, η επιχείρησή του γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Έως το 1910, το αναψυκτικό του εμφιαλωνόταν από τουλάχιστον 300 εταιρείες σε 24 αμερικανικές πολιτείες.

Το προϊόν με το ελληνικό όνομα που κάνει τζίρο 90 δισ. τον χρόνο και ο φαρμακοποιός που  το έφτιαξε-2
φωτ.: AP

Ο Bradham αποδείχθηκε καλός επιχειρηματίας και δεινός διαφημιστής. Άρχισε να χρησιμοποιεί γυναίκες και διασημότητες στις διαφημιστικές του καμπάνιες, για να προωθήσει τα πλεονεκτήματα της Pepsi. Τα χρόνια εκείνα, μάλιστα, η Pepsi-Cola Company έγινε μία από τις πρώτες εταιρείες που χρησιμοποίησαν τις μηχανοκίνητες μεταφορές για την αποστολή των προϊόντων της.

Όμως, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η επιχείρηση αντιμετώπισε προβλήματα. Η επιβολή δελτίου στη ζάχαρη περιέπλεξε τις δραστηριότητες της Pepsi Cola Company και μια σειρά από λανθασμένες επιχειρηματικές κινήσεις από την πλευρά του Bradham είχαν ως αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο της εταιρείας του.

Το προϊόν με το ελληνικό όνομα που κάνει τζίρο 90 δισ. τον χρόνο και ο φαρμακοποιός που  το έφτιαξε-3
φωτ.: AP

Έπειτα από μία χρεοκοπία, αρχικά, η Pepsi Cola Company πουλήθηκε για 35.000 δολάρια σε έναν επενδυτή από τη Βιρτζίνια και στη συνέχεια άλλαξε χέρια τέσσερις φορές και χρεοκόπησε ξανά το 1931.

Τότε, περιήλθε υπό τον έλεγχο του Charles G. Guth, που θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Pepsi Cola. Εκείνος ίδρυσε μια νέα εταιρεία με το όνομα Pepsi-Cola Company, ανέθεσε σε έναν χημικό να δημιουργήσει μία καλύτερη συνταγή, έστησε δραστηριότητες εμφιάλωσης και άρχισε να πουλά τα μπουκάλια του για 5 σεντς. Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά, με την Pepsi Cola να βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια σε μία αιώνια μάχη με την Coca Cola για την κορυφή της αγοράς αναψυκτικών.

Το προϊόν με το ελληνικό όνομα που κάνει τζίρο 90 δισ. τον χρόνο και ο φαρμακοποιός που  το έφτιαξε-4
φωτ.: AP

Όσο για τον δημιουργό της, αφότου έχασε τον έλεγχο της Pepsi, ο Caleb Bradham επέστρεψε στο φαρμακείο του. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών, στις 19 Φεβρουαρίου του 1934.

moneyreview.gr 

https://www.moneyreview.gr/like-today/120521/to-proion-me-to-elliniko-onoma-poy-kanei-tziro-90-dis-ton-chrono-kai-o-farmakopoios-poy-to-eftiaxe/

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Από τη Goldman Sachs στον ΣΥΡΙΖΑ!

0

Μάνατζερ με θητεία στη Goldman Sachs (την τράπεζα που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο στήσιμο και στην εξέλιξη της ελληνικής κρίσης χρέους) και στα ναυτιλιακά στις ΗΠΑ, o κ. Στέφανος Κασσελάκης στρατολογήθηκε στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, γράφει η Καθημερινή (14.5.2023).

Όπου κι αν πας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, βρίσκεις το “κόμμα της Goldman Sachs”, των βετεράνων της δηλαδή. E, καιρός είναι να εγκατασταθεί και στη “ριζοσπαστική αριστερά” της Ελλάδος να παρακολουθεί από τα μέσα την πορεία καταστροφής της Αριστεράς και της Ελλάδας.

Ε ρε κατακαημένη Αριστερά τι σούμελε να πάθεις.
Τον γνώρισε ο Πολάκης στον Τσίπρα. Έχει δουλέψει στην προεκλογική καμπάνια του αντιπροέδρου Μπάιντεν
ΔΚ

Κ. Ιορδανίδης: «Νεο-Βενιζελικά…»

1

Οι επικρίσεις, διαφορετικές ως προς τον τόνο και ως προς τα σημεία εμφάσεως, των τριών μεγαλυτέρων κομμάτων της αντιπολιτεύσεως –ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ– για την απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη αναφορικά με την εκπαίδευση των Ουκρανών πιλότων στη χώρα μας από Ελληνες πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας δεν εξέπληξαν.

Βεβαίως η Ελλάς έχει ήδη εμπλακεί στον πόλεμο του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν εναντίον της Ρωσίας, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, μέλη του ΝΑΤΟ – κάποιοι με μεγάλο ενθουσιασμό, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής, και άλλοι εκόντες άκοντες.

Ιδιαίτερα αντίποινα εκ μέρους της Ρωσίας στην Ελλάδα δεν πρόκειται να υπάρξουν, λόγω της κοινής δηλώσεως που υπέγραψε ο κ. Μητσοτάκης με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά τη σύντομη διέλευσή του από την Αθήνα.

Αντίπαλος της Μόσχας είναι ο πρόεδρος Μπάιντεν. Οι υπόλοιποι ηγέτες του ΝΑΤΟ είναι απλώς συνοδοιπόροι. Εξαίρεση μέχρις ενός σημείου είναι η Βρετανία, λόγω αντιπαλότητος επί αιώνες. Οι Γάλλοι διατηρούν τη μνήμη των παθημάτων του Ναπολέοντος Βοναπάρτη κατά την εκστρατεία του στη Ρωσία. Οι Γερμανοί την ολέθρια προέλαση του Αδόλφου Χίτλερ στη Ρωσία. Οι άλλοι δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον. Για τη Ρωσία η Ελλάς αποτελεί μία όχληση ανιστόρητη.

Κάποια στήριξη της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας επιδιώκει ο κ. Μητσοτάκης από τις ΗΠΑ.

Ο κ. Μητσοτάκης συνέπλευσε απολύτως με τις ΗΠΑ, αξιοποιώντας τη γεωπολιτική σημασία της αμερικανικής βάσεως στην Αλεξανδρούπολη –όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται– για να εξασφαλίσει πλεονέκτημα η Ελλάς έναντι της Τουρκίας του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Και στο σημείο αυτό υπάρχουν κάποιοι απόηχοι της πολιτικής του Ελευθερίου Βενιζέλου, μέντορα του κ. Μητσοτάκη και μακρινού συγγενούς του. Ο κόμης Σφόρτζα, που εκπροσωπούσε την Ιταλία στη Διάσκεψη των Παρισίων, περιγράφοντας την προσπάθεια του Βενιζέλου να εξασφαλίσει τη συναίνεση των Μεγάλων Δυνάμεων για τη διεκδίκηση της Σμύρνης από την Ελλάδα, αναφέρει μία συνάντηση του Βενιζέλου με τον Γάλλο πρόεδρο Κλεμανσό.

«Ωστε είστε σύμμαχός μας, έτσι δεν είναι;», ρώτησε με τραχύτητα ο Κλεμανσό. «Μα αμφιβάλλετε, κύριε πρόεδρε;», ρώτησε από την πλευρά του ο Βενιζέλος. «Ε, τότε, στείλατε αμέσως μία Μεραρχία στην Οδησσό για την εκστρατεία μας στη Μεσημβρινή Ρωσία», είπε ο «Τίγρης», όπως αποκαλούνταν ο Κλεμανσό. «Ο Βενιζέλος ήταν πολύ ευφυής ώστε να μην αντιληφθεί αμέσως τους κινδύνους που συνεπαγόταν μία τέτοια ενέργεια για τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά μετά την απόβαση των δυνάμεων της Αντάντ στη Θεσσαλονίκη και τον ρόλο που διαδραμάτισε ο ίδιος» στον αγώνα του εναντίον του βασιλέως Κωνσταντίνου δεν είχε περιθώριο διαφυγής, έγραφε ο Σφόρτζα.

Ο δρόμος για την κατάκτηση της Σμύρνης περνούσε από την Ουκρανία, όπως ανέφερε το «Ρωσικό Τραγούδι», που περιλαβάνεται σε μία από τις εκθέσεις περί της ελληνικής εκστρατείας, που εστάλη στην Πηνελόπη Δέλτα.

«Ελληνόπουλα καημένα… πού σας σέρνει ο αρχηγός σας στο μακρύ το δρόμο μπρος σας; Από τη Ρωσία σύρνει δρόμος ίσια για την Σμύρνη». Δεν πρόκειται βεβαίως περί αυτού στις μέρες μας. Κάποια στήριξη της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας επιδιώκει ο κ. Μητσοτάκης από τις ΗΠΑ.

“Καθημερινή”

Είμαστε έτοιμοι; Προτάσεις αλλαγών στο στράτευμα…

16

Του Παντελή Σαββίδη

Μικρασιατική Εκστρατεία: Oι Σοβιετικοί βάζουν πλάτη στον Κεμάλ

0

Toν Φεβρουάριο του 1917 (23 Φεβρουαρίου με το Ιουλιανό και στις 8 Μαρτίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) λαμβάνει χώρα η αστική επανάσταση στη Ρωσία που ανέτρεψε την τσαρική απολυταρχία (1). Η Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι φάνηκε αποφασισμένη να ανεχτεί την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στην Τραπεζούντα με το ελληνικό καθεστώς (2). Στις περιοχές που είχε καταλάβει ο ρωσικός στρατός δημιουργήθηκαν σοβιέτ, δηλαδή επαναστατικές επιτροπές, στις οποίες συμμετείχε και ο μητροπολίτης Χρύσανθος. Συμμετείχαν επίσης και οι Έλληνες του Καυκάσου, οι οποίοι έγιναν γνωστοί ως Ποντοκαυκάσιοι (3). Ο αστάθμητος παράγοντας ήταν η έλευση του Βλαδίμηρου Λένιν στην επαναστατημένη Ρωσία τον Απρίλιο του 1917, γεγονός που θα επηρεάσει καίρια την Μικρασιατική Εκστρατεία.

Ο λόγος είναι πως η Οκτωβριανή Επανάσταση ανέτρεψε εντελώς τις πολιτικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917. Η νέα κυβέρνηση των Μπολσεβίκων, προσπαθώντας να προσεταιριστεί τους μουσουλμανικούς και τουρκογενείς πληθυσμούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, διατύπωσε με τις υπογραφές των Λένιν και Στάλιν, τους νέους προσανατολισμούς της εξωτερικής πολιτικής: «Η Κωνσταντινούπολη πρέπει να μείνει στα χέρια των Οθωμανών» και «Η συμφωνία για τη διανομή της Τουρκίας [η μυστική αγγλορωσική συνθήκη του 1915] και την προσάρτηση της Αρμενίας σκίστηκε και ακυρώθηκε» (4).

Τον Δεκέμβριο του 1917 υπογράφεται Διακήρυξη από τον Λένιν ως πρόεδρο της χώρας και τον Στάλιν ως Κομισάριο του Λαού για τις Εθνότητες διακήρυξη προς τους μουσουλμάνους της Ρωσίας και της Ανατολής. Προσπαθώντας να προσεταιριστούν τα ισλαμικά, εθνικιστικά, παντουρκιστικά κινήματα, τα καλούν σε κοινό αγώνα κατά της αποικιοκρατίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Το ενδιαφέρον που υπάρχει στη Διακήρυξη αυτή, εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ οι Τούρκοι είναι κυρίαρχοι σε μια μεγάλη Αυτοκρατορία που έχει υπό την κυριαρχία της ένα μεγάλο τμήμα της Εγγύς Ανατολής και πολλούς λαούς, εντάσσεται στην ίδια κατηγορία με τους αποικιοκρατούμενους.

Οι Μπολσεβίκοι καλούν τους «Μουσουλμάνους της Ανατολής, Πέρσες, Τούρκους, Άραβες και Ινδουιστές σε κοινό αγώνα» (5). Το εντυπωσιακό αυτής της στάσης είναι ότι ο Στάλιν αργότερα θα γράψει «Οι Τούρκοι αφομοιωτές, οι πιο σκληροί απ’ όλους τους αφομοιωτές, για εκατοντάδες χρόνια κατακρεουργούσαν και σακάτευαν τα έθνη» (6). H εφημερίδα Pravda διατύπωσε ξανά στις 13 Ιανουαρίου 1918 το νέο δόγμα της ακεραιότητας της Τουρκίας: «Η συμφωνία για τη διανομή της Τουρκίας, βάσει της οποίας θα αποστερείτο την Αρμενία, είναι άκυρη και στερημένη περιεχομένου» (7).

Φιλογερμανική και φιλοτουρκική στροφή 

Στις 3 Μαρτίου 1918 υπεγράφη στο Μπρεστ-Λιτόφσκ η ομώνυμη συνθήκη, με την οποία οι Μπολσεβίκοι, σε αντίθεση και συγκρουόμενοι με όλη την Αριστερά της Επανάστασης, παραχώρησαν στη Γερμανία όλη την Ουκρανία και την Κριμαία και στην Τουρκία τις περιοχές Καρς, Αρνταχάν και Βατούμι. Με τη συνθήκη αυτή η Γερμανία έπαιρνε 300.000 τετραγωνικά μίλια εδάφους της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας (8).

Η φιλογερμανική και φιλονεοτουρκική αυτή στροφή θα ολοκληρωθεί

Γγια την συνέχεια https://slpress.gr/istorimata/mikrasiatiki-ekstrateia-oi-sovietikoi-vazoyn-plati-ston-kemal/

The Niger Coup and Turkey’s Military Industrial Complex in Africa 

0

By Michaël Tanchum 

The recent military coup in Niger marks the point of no return for the unraveling of France’s dominant economic and military influence across West Africa. Turkey is the foreign actor that stands to benefit most, with the potential to emerge as a leading strategic partner for the nations of the region. Turkey’s engagement with West Africa is a unique, dual approach that blends military and economic engagement while deftly intertwining humanitarian aid and cultural outreach. Ankara has already become a significant provider of weapons systems and military training while Turkish firms concurrently have been creating a commercial architecture of integrated manufacturing activity stretching from the Central Maghreb to coastal West Africa. As the interior territory within this architecture, the landlocked, Sahel nations of Niger, Mali, and Burkina Faso, each now ruled by a military junta, present both challenges and opportunities for the advancement of Turkey’s ‘military industrial complex’ in West Africa.

BACKGROUND:  When a military junta removed Niger’s democratically elected president on July 26, 2023, Niger became the fourth country to experience a coup in the West Africa-Sahel region within the past three years. When including the deposing of the transitional governments by military juntas that were established after their initial coups, then the region has witnessed six coups in three years, with each military government showing little sign of relinquishing power in the near future.  Preceding Niger, coups took place in Mali (August 2020 and May 2021), Guinea (September 2021), and Burkina Faso (January and September 2022).  Occurring solely among francophone West African nations, the assumption of power by military elites in these impoverished yet mineral-rich countries was justified as an effort on their part to end exploitative neo-colonialist relationships with France.

As with the previous coups in the region, the coup in Niger was accompanied by large anti-France demonstrations in the capital, including an assault on the French embassy, with demonstrators waving Russian flags and expressing their solidarity with Russian President Vladimir Putin.  At the same time, jihadist violence across the three-country border region of the Sahel nations of Mali, Burkina Faso, and Niger has continued unabated. Although the coup leaders promised to crack down on jihadist violence, the al-Qaeda and Islamic State factions operating in the tri-border region have become emboldened by the removal of French troops from Mali and Burkina Faso. Already in the first six months of 2023, the Sahel has witnessed more than 1,800 terror attacks.

The combination of failed European policies, Russian military involvement, and the widespread presence of jihadist elements from al-Qaeda and the Islamic State was the state of affairs in Libya that prompted Turkey’s increasingly deeper military involvement during the previous decade and ultimately resulted in Ankara’s overt military intervention in Libya during the first half of 2020. The success of Turkey’s 2020 military intervention that reversed the Russian-supported assault on Tripoli and Ankara’s subsequent role as a security provider for the Tripoli government served as a nearby proof-of-concept for African leaders that Turkey could capably act as an alternative security provider, enabling them to sidestep the choice of either allowing Western troops on their soil or becoming entangled with Russian private military companies.

Libya is only one piece of the puzzle in Turkey’s multi-vectored approach to Africa, which saw Ankara open 26 embassies in Africa from 2010 to 2016, including an embassy in Libya’s southern neighbor Niger in 2012. Early into Turkey’s Libya intervention, Turkey and Niger signed a January 2020 agreement to allow Turkey to conduct exploration and mining operations.  Ankara and Niamey subsequently signed a broader set of agreements on economic and defense cooperation in July 2020, including a military training cooperation agreement. Following a November 2021 arms deal, Niger received six Turkish-made Bayraktar TB2 dronesand 12 Hürkuş-B air combat trainers, capable of also performing light-attack and armed reconnaissance combat missions.

Yet, the current level of military cooperation between Turkey and Niger, as well as with Niger’s Sahelian neighbors, does not fully reflect the significance of the region for Ankara. To understand the full impact of events in Niger and its Sahelian neighbors on Turkey’s strategic interests, one needs to look beyond Turkey’s military relations to its wider commercial investments across West Africa. Turkey has been actively engaged in developing an integrated economic architecture of manufacturing and distribution across francophone Africa stretching from the central Maghreb to coastal West Africa. It is Ankara’s initial success at creating an alternative nexus of inter-regional commercial connectivity that has engendered a fierce systemic competitionwith France.

IMPLICATIONS: Turkey’s central Maghreb-to-coastal West Africa commercial architecture spans two maritime anchor points that each border the Sahel. Algeria, which borders Mali and Niger to the north, is the Afro-Mediterranean connectivity node while Senegal, which borders Mali (and by extension, Niger) to the west is the Afro-Atlantic node.  It was no coincidence that one month into Turkey’s game-changing Libya intervention Turkish President Recep Tayyip Erdoğan visited Algeria and Senegal (along with Gambia) on January 26, 2020.  Erdoğan was explicit about Ankara’s ambitions for African commercial connectivity. Declaring Algeria as “one of our strategic partners in North Africa,” Erdoğan explained, “Algeria is one of Turkey’s most important gateways to the Maghreb and Africa.”  Niger is one of the most strategically important countries for Turkey in this regard as it provides critical connectivity between Algeria and Nigeria via Niger’s segment of the Trans-Saharan Highway (Route 2 in the Trans-African Highway system) connecting Algiers on the Mediterranean to Lagos in the Gulf of Guinea.

Turkey’s economic role in Algeria is of vital importance, crucially expanding Algerian industrial productivity beyond the narrow confines of the hydrocarbons sector. Turkey is the largest foreign employer in Algeria and among its top investors. A centerpiece in Turkey’s Africa strategy since the 2006 Turkey-Algeria “Friendship and Cooperation Agreement,” Algeria boasts the world’s third largest presence of Turkish companies.  The Turkish manufacturing base in Algeria has primarily developed around the textile and steel industries.  Turkey’s textile giant Taypa Tekstil operates Africa’s largest textile production plant in Algeria. The $1.5 billion textile manufacturing mega-complex of its Algerian subsidiary TAYAL SPA employs up to 10,000 Algerians with an annual production capacity of 60 million meters of woven fabric and 30 million garment pieces. Tosyalı, one of Turkey’s top steel manufacturers operates a $2.4 billion iron and steel manufacturing complex, employing 6,000 Algerians.

Beyond francophone North Africa, Turkey’s economic outreach to the members of Economic Community of West African States (ECOWAS) – has focused primarily on the region’s eight francophone members. Long-simmering discontent with France among the francophone members of ECOWAS, combined with their growing dissatisfaction with the poor quality of China’s goods and services, has created a need for an alternative partner that Turkey has excelled at satisfying. Turkey’s business relationships in francophone Africa have been bolstered by its ‘nation-branding’, in which Turkey builds on a shared historical, cultural and religious traditions (often framed as a shared heritage in antipathy to France) to carry out humanitarian aid, education and religious affairs initiatives that bolster its prestige and popularity among the wider African populace.

In particular, Turkey has targeted Senegal whose Dakar port is the Atlantic terminal for both Trans-African Highway Routes 7 and 5 that traverse the major urban centers of West Africa’s coastal states and the five Sahel nations.  This transportation network will help Turkey obtain first-mover advantage in selling goods and services to the underserved commercial and consumer markets in West Africa’s burgeoning cities, whose rapid growth has been fueled by accelerating urbanization and high birth rates.  As in Algeria, Tosyalı built a $2 billion iron and steel manufacturing complex in Senegal. The two plants can cheaply supply Turkish housing and commercial construction projects across West Africa. In speaking about the Senegalese plant, Tosyalı’s chairman Fuat Tosyalı emphasized the strategic connectivity of his company’s investment in Senegal, which he described as ‘the gateway to West Africa’. To supply iron ore to its Senegalese plant, which has annual production capacity of 750,000 tons, Tosyalı turned further down Africa’s Atlantic coast to Angola, acquiring and reviving its abandoned Cassinga iron ore mine. Turkish mining operations for iron ore and other minerals required for industrial manufacturing form an increasing strategic priority for Turkey across West Africa. Consequently, mining agreements have formed a key component within Turkey’s multi-layered outreach to Niger as well as Mali, Burkina Faso, and Guinea.

Turkey’s effort to create a dominant position in West African consumer markets through local production and distribution is best illustrated by its effort to develop a furniture manufacturing base in Senegal. Turkish top furniture maker Doğanlar has created a $50 million bed and upholstered furniture manufacturing facility in Senegal. Employing 1,000 Senegalese, the plant seeks to serve the newly expanding market for beds and pull-out sofas in the urban centers of Senegal and the other ECOWAS countries. The Doğanlar’s Senegal facility can benefit from Turkish iron manufacturing in Senegal and iron and textile manufacturing in Algeria to supply its needs for fabric as well as coil and other metal inputs. The Algeria-Senegal-Angola supply chain illustrates Turkey’s evolving commercial architecture of integrated economic activity across that underpins its military industrial complex in Africa.

CONCLUSIONS: Prior to the termination of Operation Barkhane in November 2022, the French-led anti-insurgency campaign against jihadist militants which lasted for eight years, France maintained a double ring of hard power around Libya and Algeria in Sub-Saharan Africa – a Sahelian inner ring of operational facilities in Mauritania, Mali, Burkina Faso, Niger and Chad, supported by an outer ring of permanent bases in Senegal, Cote D’Ivoire, and Gabon. The succession of coups in the Sahel has seen France’s military presence in the center of the inner ring evaporate. After the withdrawal of French forces from Mali and Burkina Faso, the continued service of the 1,500 French troops stationed in Niger hangs in doubt. While Ankara will tread cautiously, Turkey does have an interest in engaging in defense cooperation with the military governments of Mali, Burkina Faso, and Niger to curtail the expansion of Russia’s influence and the operations of al-Qaeda and Islamic State militants. Ankara can little afford that either expands its power in neighboring Libya.

Turkey’s ability to act is mainly constrained by the limits of its own capacity and resources, which are torn between the opportunities left by a retreating France in Africa and the opportunities that Russia’s weakening has created in the Caucasus and Central Asia. As an expedient, Turkey may increasingly turn to the use of defense cooperation with African nations as leverage to deepen its economic relations.  As this will help contain Russian and Chinese influence West Africa and Sahel, it would behoove Washington to engage in a strategic dialogue with Ankara about their common interests in Africa.

Prof. Michaël Tanchum teaches international relations of the Middle East and North Africa at the University of Navarra, Spain and a non-resident fellow in the Economics and Energy Program at the Middle East Institute in Washington, D.C.  He is also a Senior Associate Fellow at the Austrian Institute for European and Security Studies (AIES) and an affiliated scholar of the Centre for Strategic Policy Implementation at Başkent Universty in Ankara, Turkey (Başkent-SAM). Prof. Tanchum would like to thank Lorenz Brandstätterfor his research assistance.  @michaeltanchum

Picture1

Trans-African Highway System – Routes 5 and 7, Source: Wikipedia Commons, https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Dakar-Lagos_Highway_Map_2019.png

https://www.turkeyanalyst.org/publications/turkey-analyst-articles/item/712-the-niger-coup-and-turkey%E2%80%99s-military-industrial-complex-in-africa.html

Διώρυγα μήκους 102 χλμ. στην Ταϋλάνδη αλλάζει τον γεωστρατηγικό χάρτη της Ασίας και «απελευθερώνει» την Κίνα

0

Θα ενώνει τη νότια Κινεζική Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό

Με μια διώρυγα μήκους 102 χιλιομέτρων, η Ταϊλάνδη σκοπεύει να αλλάξει γεωστρατηγικά τον χάρτη σε όλη την νοτιοανατολική Ασία, απελευθερώνοντας ουσιαστικά την Κίνα.

Θα δημιουργήσει ένα θαλάσσιο διάδρομο, που θα ενώνει την Νότια Κινεζική Θάλασσα με τον ινδικό Ωκεανό.

Η διώρυγα μήκους 102 χλμ.  που υποστηρίζεται  οικονομικά από την Κίνα θα παρακάμπτει τα Στενά της Μαλάκα θα συντομεύει κατά 1.200 χλμ. την απόσταση που τα πλοία προερχόμενα από τη νότια κινεζική Θάλασσα κινούνται προς τα δυτικά προς τον ινδικό Ωκεανό.

Παρακάμπτοντας τα Στενά τα σκάφη (μεταξύ αυτών και κινεζικά) που προέρχονται από την Νότια Κινεζική Θάλασσα θα μπορούν να αποφεύγουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία που περιπολούν μεταξύ Μαλαισίας και Ινδονησίας, αλλάζοντας ουσιαστικά τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής.

Βέβαια πρόκειται για ένα τεράστιο σε έκταση κατασκευαστικό έργο το οποίο συζητείται παρά πολύ καιρό και το κόστος του εκτιμάται στα 28 δισ.$ ενώ ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει αντιδράσεις από γειτονικές χώρες όπως η Σιγκαπούρη η οποία φοβάται ότι θα υποβαθμιστεί ο ρόλος της ως ναυτιλιακός κόμβος..

Η Κίνα αναφέρεται στο συγκεκριμένο κατασκευαστικό πρόγραμμα  ως μέρος του θαλάσσιου Δρόμου του Μεταξιού του 21ου αιώνα. Οι προτάσεις από μελέτες του 2015 έχουν μήκος 102 χιλιόμετρα, πλάτος 400 μέτρα και βάθος 25 μέτρα. Τα σχέδια για ένα κανάλι έχουν συζητηθεί και διερευνηθεί σε διάφορες χρονικές στιγμές. Το κόστος, οι περιβαλλοντικές ανησυχίες και οι γεωπολιτικές ανησυχίες έχουν σταθμιστεί έναντι των πιθανών οικονομικών και στρατηγικών οφελών.

Τον Φεβρουάριο του 2018, ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης Prayut Chan-o-cha δήλωσε ότι το κανάλι δεν ήταν κυβερνητική προτεραιότητα. Ωστόσο, στις 16 Ιανουαρίου 2020, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ταϊλάνδης συμφώνησε να συγκροτήσει μια επιτροπή εντός 120 ημερών για τη μελέτη του έργου της Ταϊλανδικής Διώρυγας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/taylandi-me-neo-mega-project-thelei-na-allaksei-ta-panta-sti-notioanatoliki-asia/