Αρχική Blog Σελίδα 1593

ΧΑΓΗ: απάντηση στους”4″

5

Απάντηση στο κοινό άρθρο τεσσάρων συντακτών στην Καθημερινή 30/7/2023

Σταθμίζοντας τα δεδομένα στον δρόμο προς την Χάγη

του Δρα Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Διεθνολόγου, Λέκτορα Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Προέδρου Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας, μέλους του ΙΗΑ

Δίνοντας αρχικά μία σύνοψη του παραπάνω άρθρου, σημειώνω τα εξής:

Όπως τονίζεται και στον υπότιτλο του κειμένου, αυτό ασχολείται με το πώς επηρεάζουν την ελληνοτουρκική προσέγγιση, το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, οι εναλλακτικές σε περίπτωση μη συμφωνίας και η χρονική συγκυρία.

Αυτά τα τρία στοιχεία επιχειρεί να αναλύσει το περιεχόμενο του άρθρου.

Είναι προφανής η εξαντλητική σχεδόν παράθεση επιχειρημάτων για να αποδειχθεί ότι η παρούσα συγκυρία είναι ιδανική για έναν παραγωγικό διάλογο Ελλάδος-Τουρκίας. Θα έλεγα, ότι πρόκειται για μία «εναγώνια» προσπάθεια να πεισθεί το αναγνωστικό κοινό ότι πρέπει να αξιοποιηθεί η πολλαπλά θετική συγκυρία για την επίλυση των ζητημάτων οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας (η ΑΟΖ δεν αναφέρεται παρά μόνο σποραδικά) και ότι η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική, που δεν οδηγεί σε σύγκρουση (μία καταστροφική από κάθε άποψη εξέλιξη και για τις δύο χώρες) είναι η διατήρηση της παρούσας κατάστασης (δηλαδή της επί 50 χρόνια στασιμότητας και εκκρεμότητας). Το κείμενο επισημαίνει ότι για να επιτυγχάνουμε αυτήν την διατήρηση του status quo, δαπανήσαμε (για δαπάνες στην Άμυνα) τα τελευταία 50 χρόνια συνολικά 400 δις ευρώ. Και συνεχίζει το κείμενο ότι «η κούρσα των εξοπλισμών που ξεκίνησε λόγω της διαφοράς μας για την Υφαλοκρηπίδα, είναι πιθανό να έχει κοστίσει μέχρι σήμερα περισσότερο από το όποιο προσδοκώμενο κέρδος θα μας απέφεραν τυχόν πλουτοπαραγωγικοί πόροι της Υφαλοκρηπίδας (…). Επιπλέον σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν νόημα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ακόμη κι αν αυτά υπάρχουν και είναι εκμεταλλεύσιμα, λόγω της κλιματικής κρίσης και συνακόλουθα της αναπόφευκτης πράσινης μετάβασης».

Επίσης, το κείμενο των τεσσάρων, αναφέρει ότι πολλοί αναλυτές  εκφράζουν «βάσιμες ενστάσεις» λόγω της «καθ’ υποτροπήν παραβατικότητας της Τουρκίας, ή και εύλογες αμφιβολίες για το αν ποτέ η Άγκυρα θα δεχόταν μία επίλυση που θα βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο». Οι αναλύσεις αυτές, πάντως, «αδυνατούν να προτείνουν μια αξιόπιστη και ρεαλιστική εναλλακτική».

«Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ακινησία. Και αν κάποια πλευρά επιθυμεί να τορπιλίσει τον διάλογο, αυτή δεν (πρέπει να) είναι η Ελλάδα».

Επίσης, οι συντάκτες του κειμένου καταγγέλουν ότι κάποιοι προτείνουν «άστοχες, μη ρεαλιστικές έως και επικίνδυνες αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς».

«Μονομερείς ενέργειες από πλευράς μας θα δικαίωναν τις τουρκικές αντιδράσεις, θα εξομοίωναν τις συμπεριφορές και θα μετέφεραν τη διαδικασία επίλυσης από το πεδίο του δικαίου (όπου έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα) στο πεδίο της ισχύος». Αναφέρουν δε ως παράδειγμα «την πρόταση για άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο προκειμένου να φέρουμε την Άγκυρα προ τετελεσμένων».

Επίσης το κείμενο «απορρίπτει» το «να αρχίσει η χώρα μας να διεκδικεί (τι;). Να γίνουμε δηλαδή κι εμείς αναθεωρητική χώρα». Κατηγορεί δε ως «μυωπική» στρατηγική αλλά και τακτική αυτές τις προτάσεις. Τέλος, «από πλευράς χρονισμού (timing)», θεωρεί «ότι αυτή είναι η καλύτερη περίοδος των τελευταίων 20 χρόνων για να ξεκινήσουμε μία ουσιαστική συζήτηση με την Τουρκία. Η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει την διπλωματία του καταναγκασμού εις βάρος της χώρας μας χωρίς υψηλό κόστος». «Τόσο η ΗΠΑ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν αντιληφθεί πλήρως τη συναλλακτική λογική που χαρακτηρίζει τις τουρκικές ενέργειες».

Άλλωστε, «Τα τελευταία 50 χρόνια όλοι οι συγκριτικοί δείκτες, ποιοτικοί και ποσοτικοί (με την Τουρκία) έχουν μεταβληθεί σε βάρος μας».

«Η γεωγραφία είναι πεπρωμένο. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο (όχι βέβαια με οποιοδήποτε τρόπο ) να συνυπάρξουμε με την Τουρκία που έχουμε, όχι αυτή που θέλουμε». Και βέβαια το άρθρο τελειώνει με την αυτονόητη, αλλά προσχηματική, επωδό «χωρίς να διακοπεί ούτε στιγμή η συνεχής ενίσχυση και ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλων συντελεστών ισχύος και αποτροπής»…

Κριτική-Απαντήσεις

1. Μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας διεξήχθησαν μετά το 1973 (Νοε.), οπότε εκδηλώθηκε η μονομερής τουρκική προσπάθεια οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, πολλές μορφές διαλόγου και διαπραγματεύσεων επί 50 χρόνια ήδη, σε όλα τα επίπεδα, για την Υφαλοκρηπίδα και συναφή θέματα.

Από το Κοινό Ανακοινωθέν Καραμανλή-Ντεμιρέλ (Μάιος 1975), το Πρακτικό της Βέρνης (Νοε.1976) που δρομολόγησε απευθείας διαπραγματεύσεις Ελλάδος-Τουρκίας μέχρι το 1981, τις συνομιλίες στο Νταβός του Ανδρέα Παπανδρέου (1988), μετά την κρίση του Μαρτίου 1987, το Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης (1997), το Ανακοινωθέν Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999), τις διερευνητικές επαφές που διεξήχθησαν μετά από το 2002 μέχρι 2016 και, μετά την διακοπή τους, συνεχίσθηκαν μέχρι το 2020, για 64 γύρους(!) και βέβαια πιο πρόσφατα συναντήσεις ΥπΕξ και Πρωθυπουργών στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος-Τουρκίας. Μεσολάβησε η 395/1976 Απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και δύο Αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης μετά από Προσφυγή της Ελλάδος, το 1976 και το 1978.

Οι θέσεις των πλευρών λοιπόν είναι γνωστές αμοιβαία και ταυτόχρονα είναι διαπιστωμένο το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τους που είναι διαχρονικό και οφείλεται στην μη αποδοχή από την Τουρκία πολλών κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, είτε ως Συμβατικού Δικαίου (UNCLOS 1982), είτε ως Διεθνούς Εθιμικού Δικαίου γενικής υποχρεωτικότητας. Κυρίαρχο θέμα είναι το καθεστώς των νησιών και οι Θαλάσσιες Ζώνες τους, οι έννοιες των κλειστών-ημίκλειστων θαλασσών, κ.λπ.

Η τεράστια αποδοχή διεθνώς (περί τα 168 κράτη) και επικύρωση-προσχώρηση στην Σύμβαση 1982, κατέστησε σχεδόν το σύνολο των ρυθμίσεών της και Εθιμικό Δίκαιο και γι’ αυτό επανειλημμένα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ διακήρυξαν την ταυτόχρονη (δηλαδή γενική) ισχύ της Σύμβασης 1982 για όλα τα κράτη.

2. Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα γίνει ένας ακόμη γύρος διαλόγου Ελλάδος-Τουρκίας για τα ζητήματα των θαλάσσιων οριοθετήσεων, αλλά ποιο το πλαίσιό του, ποια η διάρκειά του και ποιες οι επιπτώσεις της βέβαιης κατάρρευσής του. Τι εννοώ:

α) Αν δεν δώσει η Τουρκία, χειροπιαστά και σοβαρά δείγματα αλλαγής πολιτικής και προθέσεων της, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η προβαλλόμενη επιθυμία διαλόγου εκ μέρους της.

Δεν είναι δυνατόν 49 χρόνια μετά την Κυπριακή εισβολή, να επιδιώκει θρασύτατα την νομιμοποίηση των «τετελεσμένων» της κατοχής, με την μετατροπή της βάσης των Διακοινοτικών σε διάλογο για δύο «ισότιμα» κράτη στην Κύπρο! Το επανέλαβε προ ολίγων ημερών επισκεπτόμενος τα Κατεχόμενα ο ίδιος ο Ερντογάν. Το δέχεται αυτό η Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ΟΗΕ, μετά από τόσες καταδικαστικές Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και άλλων οργάνων;

Δεν είναι δυνατόν, ούτε νοητό να παραμένει σχεδόν 30 χρόνια το casus belli! Ούτε να υποστηρίζεται η διχοτόμηση του Αρχιπελάγους του Αιγαίου με την νεοπαγή θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας»! Ούτε να συνδέεται η αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με την ελληνική κυριαρχία σ’ αυτά! Ούτε να αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία σε 152 νησιά του Αιγαίου με την επεκτατική θεωρία των «γκρίζων ζωνών»!

Όλα αυτά πρέπει να αναιρεθούν πριν από κάθε διάλογο! Όπως και να υπάρξει άμεση απόσυρση των περισσοτέρων κατοχικών στρατευμάτων πριν την τελική συμφωνία επανένωσης της Κύπρου. Και άμεση ακύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου οριοθέτησης στην Ανατολική Μεσόγειο, που παραβιάζει κατάφωρα κάθε κανόνα οριοθέτησης και νησιωτικών Θαλασσίων Ζωνών του Δικαίου της Θάλασσας.

Εξάλλου, η Αγία Σοφία μετετράπη πρόσφατα σε χώρο προσευχής των Μουσουλμάνων, χωρίς καμία αποτελεσματική Ελληνική αντίδραση! Πρέπει να επανέλθει, τουλάχιστον, στο προηγούμενο καθεστώς της ως μνημείο της UNESCO.

Οι ανύπαρκτες ουσιαστικές αντιδράσεις της Ελλάδος, στα Σεπτεμβριανά του 1955, στις περιουσιακές κατασχέσεις και απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης (1964-1965) και ο στραγγαλισμός της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, αλλά και το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης από το 1971, ήρθαν να σωρευθούν στην μηδέποτε εφαρμογή του Καθεστώτος Αυτοδιοίκησης που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης για την Ίμβρο και την Τένεδο, χωρίς ουσιαστική ελληνική αντίδραση! Για να μην αναφερθούμε στις 3 Γενοκτονίες (1913-1923), των Ποντίων, Μικρασιατών και Ανατολικοθρακιωτών Eλλήνων, που διέπραξαν ατιμωρητί οι Τούρκοι και μόλις το 1994, 1998 (και  το 2022 για την Ανατολική Θράκη, ανολοκλήρωτα), κατήγγειλε η Βουλή των Ελλήνων! Δηλαδή μετά από 70 χρόνια (!) και 40 χρόνια μετά την ισχύ της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για την Γενοκτονία (1951).

β) Αν δεν περιοριστεί ο διάλογος μόνο στις οριοθετήσεις ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας και αν περιληφθούν, όπως διακηρύττει ο Ερντογάν, η Χωρική Θάλασσα και η στρατικοποίηση (δηλ. ο αφοπλισμός) των νησιών, η κυριαρχία σε 152 νησιά μας, η αποδοχή της «Γαλάζιας Πατρίδας» κ.λπ., δεν μπορεί να υπάρξει διάλογος για οτιδήποτε και άρα ούτε προσφυγή στη Χάγη.

γ) Το κρισιμότερο μέγεθος είναι αυτό του χρόνου τον οποίο η Τουρκία «ροκανίζει», υποκρινόμενη ότι συζητάει, αλλά όχι στη βάση του ισχύοντος Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, περιφρονώντας την εκφρασμένη βούληση της Διεθνούς Κοινότητας και επιμένοντας να το φέρει στα μέτρα της (γεωγραφικά και όχι μόνο) δηλαδή να δώσει προτεραιότητα στις Θαλάσσιες Ζώνες των ηπειρωτικών ακτών έναντι αυτών των νησιών, σε πλήρη αντίθεση με αυτό που ρητά καθορίζει το άρθρο 121 §2 και 3 της UNCLOS 1982. Ο εδαφικός όγκος της (780.000 τετρ. χλμ.) δεν παίζει κανέναν ρόλο απέναντι στα 132.000 τετρ. χλμ. της Ελλάδος, όπως παγίως προκύπτει από την Νομολογία της Χάγης  και άλλων Δικαστηρίων. Αντίθετα, η κύρια πηγή θαλάσσιων δικαιωμάτων είναι το μήκος των ακτών (maritime facade), δηλαδή το κριτήριο της αναλογικότητας, στο οποίο η Ελλάδα κυριαρχεί και στο Αιγαίο (4,5:1) και συνολικά ως παράκτια χώρα (2:1) απέναντι στην Τουρκία. Ταυτόχρονα μας εκβιάζει με το casus belli ώστε να μην προβούμε σε απόλυτα νόμιμες  κινήσεις.

δ) Είναι δυνατόν οι συγγραφείς του άρθρου της Καθημερινής να ασεβούν απέναντι στην πάντοτε νομιμόφρονα και φιλειρηνική Ελλάδα, λέγοντας ότι οποιαδήποτε απαίτησή μας απέναντι στις τουρκικές αυθαιρεσίες, που διαρκούν από την επαύριο της Συνθήκης της Λωζάννης (τουλάχιστον), θα μας καταστήσει «αναθεωρητικό» κράτος, όπως η Τουρκία; Εισέβαλε η Ελλάδα στην Κύπρο ή μήπως η Τουρκία, επί 49 χρόνια κατέχει το 37% του νησιού, μολονότι το άφρον και ξενοκίνητο πραξικόπημα του 1974 δεν είχε ούτε έναν Τούρκο-Τουρκοκύπριο ως θύμα και η συνταγματική τάξη αποκαταστάθηκε στις 24 Ιουλίου, δηλαδή σε 10 μέρες από το πραξικόπημα, ενώ η Τουρκία προχώρησε στον 2ο Αττίλα, καταλαμβάνοντας το 37% της Μεγαλονήσου, όπως προέβλεπαν τα συνωμοτικά σχέδιά της (σε γνώση και ανοχή συμμάχων μας…).

Μήπως εισέβαλε η χώρα μας στο Ιράκ, στη Συρία, ή υποβοήθησε τον πόλεμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, την Λιβύη και άλλες Αφρικανικές χώρες; Αυτά είναι πρακτικές της Τουρκίας…!

Ζητάει η Ελλάδα τουρκικά εδάφη, όπως η Τουρκία ελληνικά νησιά, με ελληνική ιστορία, πληθυσμό και ένταξη επί 110 χρόνια στην επικράτεια του νέου Ελληνικού Κράτους; Μήπως ερευνά η Ελλάδα σε τουρκική Υφαλοκρηπίδα; Μήπως παραβιάζει και διεκδικεί τον τουρκικό εναέριο χώρο η χώρα μας;

ε) Με την λογική της αποφυγής αμυντικών δαπανών και ανάλωσης διπλωματικού κεφαλαίου, που έμμεσα προτείνουν οι 4 συντάκτες, αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούμε σε υποχωρήσεις, λιγότερες ή περισσότερες, απέναντι στους γιγάντιους στρατιωτικούς εξοπλισμούς της Τουρκίας, που βέβαια είναι επιθετικοί και όχι αμυντικοί και αποτελούν μέρος της «πολιτικής των κανονιοφόρων» που εφαρμόζει, ώστε να εκβιάζει για συμφέρουσες γι’ αυτήν λύσεις, contra legem, δηλαδή σε πλήρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο. Όπως ακριβώς πράττει και με την απειλή πολέμου (casus belli) για την άσκηση νομίμων δικαιωμάτων της χώρας μας (χωρική θάλασσα ΑΟΖ, εναέριος χώρος κ.λπ.).

στ) Το προσδοκώμενο όφελος της Ελλάδος από την εφαρμογή και οριστικοποίηση των Θαλασσίων Ζωνών της, δεν είναι κυρίως ζήτημα οικονομικό, αλλά εθνικής ακεραιότητας (χωρική θάλασσα) και κυριαρχικών δικαιωμάτων (ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα) στο κατ’ εξοχήν Ελληνικό Ιστορικό Αρχιπέλαγος του Αιγαίου, του οποίου η συνοχή, μεταξύ του νησιωτικού συμπλέγματος και της ηπειρωτικής Ελλάδος αποτελεί μείζον στρατηγικό και ζωτικό θέμα για την χώρα μας από κάθε άποψη. Αυτό τόνισε εμφαντικά ο Κων/νος Καραμανλής σε επιστολή του προς τον Αμερικανό Πρόεδρο Κάρτερ, το 1977, όπως προέκυψε από δημοσιοποίηση των αρχείων το 2007!

Φανταστείτε εξέδρες άντλησης υδρογονανθράκων, ή απλά επιστημονικής έρευνας που θα μπορούσε να εγκαταστήσει η Τουρκία στο εσωτερικό του Αιγαίου, πίσω από τα νησιά μας του Ανατολικού Αιγαίου, και οι οποίες βέβαια θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται ανά πάσα στιγμή για στρατιωτικούς σκοπούς (ελικοδρόμια, ραντάρ, βάσεις πυραύλων, καταδρομικών επιχειρήσεων, υπερφαλάγγισης της άμυνας των νησιών μας, κ.λπ.).

ζ) Καμία σχέση δεν έχει η κλιματική αλλαγή με τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της Ελλάδος στο Αιγαίο, που απειλείται με 110.000 στρατιώτες της 4ης Στρατιάς της Σμύρνης και τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο της Μεσογείου ή και όλης της Ευρώπης…

Άλλωστε, πόσα κράτη συνεχίζουν την παραγωγή ενέργειας από υδρογονάνθρακες (π.χ. Νορβηγία, Ισραήλ, Αίγυπτος, κ.λπ.), όταν η ολιγωρούσα Ελλάδα άργησε επί δεκαετίες να αξιοποιήσει τα υπαρκτά δικά της αποθέματα, ακριβώς για να μην ενοχλήσει την επιθετική Τουρκία… που την απειλούσε και έφτασε να οριοθετεί παράνομες ζώνες με την μακρινή Λιβύη! Και βέβαια να κάνει γεωτρήσεις σε κυπριακά θαλασσοτεμάχια και έρευνες λίγο έξω από την Ρόδο-Κάρπαθο-Ανατολική Κρήτη (Ορούτς Ρέις).

η) Η Τουρκία με την συνεχή παραβατικότητά της, κερδίζει συνεχώς έδαφος (ελληνική κόπωση) στην μελλοντική διαπραγμάτευση, και χρόνο, ώστε να ενισχύεται απέναντι στην Ελλάδα και τελικά να επιβάλει τους όρους της. Αυτό άλλωστε έμμεσα συνάγεται από την λογική που διέπει το ίδιο το άρθρο των 4 στην Καθημερινή…

Η Ελλάδα δεν «τορπιλίζει» την επίλυση της οριοθέτησης, αλλά αντίθετα το πράττει η Τουρκία αρνούμενη το Δίκαιο της Θάλασσας και «νομοθετώντας» μονομερώς! Η Ελλάδα δεν εξήγγειλε το δικό της casus belli…, αλλά αν δεχθεί αυτή την «πολιτική των κανονιοφόρων» θα δορυφοροποιηθεί πλήρως εξαρτώντας τις νόμιμες αποφάσεις της από την τουρκική συναίνεση!

Δηλαδή, το να εξαγγείλουμε διεκδίκηση Θαλασσίων Ζωνών μέχρι τη μέση γραμμή (ως προσωρινή λύση μέχρι την συμφωνημένη ή δικαστική οριοθέτηση) είναι «άστοχη», «μη ρεαλιστική» ή «επικίνδυνη πράξη» κατά τους 4 συντάκτες; Όταν μάλιστα θα προκύπτει από την τουρκική άρνηση του Δικαίου της Θάλασσας; Μόνον, δηλαδή, η εκούσια υποχώρησή μας θα αποσοβήσει τους κινδύνους; Οπότε τελεσφορεί ο τουρκικός εκβιασμός και η Ελλάδα χάνει σημαντικό μέρος της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της!

Εμείς επιζητούμε τη δικαστική λύση, αυτοί (οι Τούρκοι) την υπονομεύουν με πακέτο διαφορών που αφορούν ελληνική κυριαρχία, άρα είναι ανεπίδεκτες δικαστικής επίλυσης, αλλά  εμείς καθιστάμεθα υπόλογοι «τορπιλισμού» του διαλόγου! Έλεος! Εμείς ή αυτοί (Τούρκοι) αρνούνται το Δίκαιο της Θάλασσας που αποδέχονται 168 κράτη και οι Διεθνείς Οργανισμοί (π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση, ΟΗΕ, κ.λπ.);

θ) Αν η Τουρκία γίνεται «αναξιόπιστη στα μάτια της Δύσης», τότε ποιες είναι οι αρνητικές συνέπειες που υφίσταται; Γιατί, πάντα προς εμάς μόνο ασκείται πίεση να υποχωρήσουμε, από στενούς συμμάχους μας;

ι) Αν πρέπει να γίνει διάλογος, για μία τελευταία φορά (προς ικανοποίηση των συμμάχων μας!), τότε θα πρέπει να τηρηθούν οι εξής προϋποθέσεις:

-Σύντομο χρονοδιάγραμμα, π.χ. 6 μηνών (γιατί επί 50 χρόνια συζητάμε με δική μας αποκλειστική ζημία, μη οριστικοποίησης των θαλάσσιων συνόρων μας, καθώς εμείς ως Ελλάδα έχουμε περισσότερα συμφέροντα στο Αιγαίο ιδίως, χωρίς ποτέ να έχουμε δημιουργήσει κωλύματα στην τουρκική ναυσιπλοΐα ή καταχρηστική έκδοση NAVTEX, όπως μονίμως κάνει η Τουρκία κ.λπ.).

-Αποκλειστική βάση του διαλόγου το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία επιδιώκει την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει ως τμήμα του Κοινοτικού (Ενωσιακού) Κεκτημένου, την UNCLOS 1982. Άρα, ας αποδεχθεί αυτήν η γείτων και ας προσφύγει στη Χάγη μαζί μας για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας!

-Ένα θέμα μόνο διαλόγου : Οριοθέτηση ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας. Καμία συζήτηση για στρατικοποίηση, γκρίζες ζώνες κ.λπ. συναφή.

ια) Η «ρευστότητα και αδυναμία της Ευρώπης» που εντοπίζει το άρθρο των 4, και ο «κλυδωνισμός των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, στο οποίο στηριζόμαστε», όπως αναφέρουν, μήπως πρέπει να οδηγήσουν σε όπως-όπως υποχώρηση μας προς τις τουρκικές απαιτήσεις;

ιβ) Αφού «η Τουρκία ενισχύθηκε τα τελευταία 50 χρόνια» πρέπει εμείς να υποταχθούμε στις βουλήσεις της ή αντίθετα να αντιρροπήσουμε αυτήν την ανισότητα με εθνικό συναγερμό ενδυνάμωσης, οικονομικής ανάπτυξης, δημογραφικής ευρωστίας και ισχύος, ώστε να διασώσουμε τα δίκαιά μας, και όχι να τα συρρικνώσουμε… με επικίνδυνες εκπτώσεις. Άλλωστε, εμείς ποτέ δεν αρνηθήκαμε τον διάλογο, η Τουρκία το έπραξε. Αλλά διάλογος δεν έχει νόημα όταν διεξάγεται με διαφορετική βάση για κάθε πλευρά… και με την απειλή πολέμου να επικρέμεται εναντίον μας!

Το κείμενο των 4 είναι ένα πολιτικό και όχι νομικό κείμενο. Είναι «στρατευμένο» για να δικαιολογήσει τον άμεσο διάλογο έστω και με πολλαπλή agenda, χωρίς βάση αυστηρά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά ίσως την αόριστη αρχή της δικαιοσύνης  που αναμασά η Τουρκία, με στόχο την ανατροπή του ισχύοντος Δικαίου της Θάλασσας, και κυρίως χωρίς να έχουν αρθεί πριν από την Τουρκία τα «τετελεσμένα» που επέφερε κατά του Ελληνισμού τα τελευταία 110 χρόνια.

Η αρξαμένη ήδη τα τελευταία χρόνια ουσιαστική ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων είναι απαραίτητη για αποτροπή και ανάσχεση των απειλών της επεκτατικής Τουρκίας. Αλλά ταυτόχρονα απαιτείται ενημέρωση του λαού , επίγνωση των κινδύνων του τουρκικού επεκτατισμού- αναθεωρητισμού, φρόνημα επιβίωσης και ετοιμότητα αντίστασης όλων μας και όχι πνεύμα υποχωρητικότητας και συμβιβασμού στην εθνική ακεραιότητα και κυριαρχία μας!

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Έγκλημα και όχι φυσική καταστροφή οι πυρκαγιές. Οι υπεύθυνοι εντός και εκτός Ελλάδας

1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου                                                            

Κοντεύουν να συμπληρωθούν δύο εβδομάδες από την έναρξη της πυρκαγιάς στη Θράκη, που δεν έχει ακόμα ελεγχθεί τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όπως και στην Πάρνηθα και τη Βοιωτία. Πρόκειται πιθανώς για τη μεγαλύτερη καταστροφή σε όλη την ιστορία της χώρας και ξεπέρασε τις φωτιές στη νότιο Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Σύμφωνα με την ΕΕ, μόνο η φωτιά στη Θράκη είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη από το 2000 όταν άρχισε να συλλέγει στοιχεία. Kι αυτό παρόλο που η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις μικρές ως προς την έκταση χώρες της ΕΕ.

Ο καπνός από τις ελληνικές φωτιές έφτασε μέχρι την κεντρική Μεσόγειο, τη Σικελία και τη Μάλτα, ενώ απειλεί την υγεία εκατομμυρίων κατοίκων, ιδίως στο λεκανοπέδιο της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας, όπου κατοικεί σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας (περί τα 4 εκατομμύρια). Φυσικά κανείς από τις κρατικές αρχές, τη μονίμως ψευδολογούσα κυβέρνηση και τα μέσα δήθεν ενημέρωσης, δεν μετρά πόσοι πεθαίνουν ή αρρωσταίνουν βαριά από τον πληθυσμό της Αττικής, δηλαδή από περίπου τους μισούς ‘Ελληνες, λόγω της επιβάρυνσης από τον καπνό σε συνδυασμό μάλιστα με παρατεταμένες υψηλές μέγιστες και ελάχιστες θερμοκρασίες κάθε μέρα και υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση. Για να δώσουμε μια ιδέα του τι σημαίνουν αυτά θυμίζουμε ότι τα σωματίδια PM2.5 έφτασαν π.χ. στην Αλεξανδρούπολη στα 106 μικρογραμμάρια σε κυβικό μέτρο, όταν ο ΠΟΥ θεωρεί ασφαλή τιμή τα 10 μικρογραμμάρια, ενώ την ίδια μέρα καταγράφηκαν εξαιρετικά υψηλές τιμές στη δυτική Ελλάδα και το Ναύπλιο. Τον Ιούλιο, με τις πυρκαγιές της δυτικής Αττικής, καταγράφηκαν στον Πειραιά τιμές πάνω από 60 μικρογραμμάρια, ρύπανση που προκαλεί πολύ σοβαρές ασθένειες.

Το δάσος της Δαδιάς που κατεστράφη είναι μοναδικό παγκοσμίως και η Ελλάδα είχε αναλάβει τη διεθνή υποχρέωση να το προστατεύει. Δυστυχώς η καταστροφή του φαίνεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, ότι είναι ανεπίστρεπτη.                             

Αλλά είναι πιθανό ότι και άλλα οικοσυστήματα, όπως αυτό της Ρόδου και προπάντων η Αθήνα, βρίσκονται στα πρόθυρα «περιβαλλοντικής κατάρρευσης», σύμφωνα με τον επικεφαλής του Οργανισμού Αντισεισμικής Προστασίας καθηγητή Λέκκα. Η χώρα κινείται ήδη σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή και συμπεριφέρεται σαν να θέλει να καταστραφεί (ή σαν τα ιδιωτικά συμφέροντα που την ελέγχουν όσο ποτέ άλλοτε εδώ και δεκαετίες να μην ενδιαφέρονται αν οι δραστηριότητές τους την καταστρέψουν).

Από το 2007 έχουμε κάνει λόγο, υπό μορφήν «επιστημονικής φαντασίας» για ένα «σενάριο θερμικού θανάτου» της Αθήνας, ενώ επισημάναμε από το 2021 – γράφοντας για τις μεγάλες πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς – ότι η Ελλάδα περιπίπτει σταδιακά στην κατάσταση «οικολογικά μη βιώσιμου κράτους» (βλ. ενδεικτικά www.konstantakopoulos.gr/16511).

Φέτος, ο Καθηγητής Λέκκας, Πρόεδρος του Οργανισμού Αντισεισμικής Προστασίας, είπε – πριν καν ξεσπάσουν οι μεγάλες πυρκαγιές της Θράκης και της Πάρνηθας – ότι η Αθήνα κινδυνεύει με περιβαλλοντική κατάρρευση. Eνώ μετά τις νέες φωτιές σημείωσε ότι «πλέον δε θα μπορεί υποστηριχθεί η διαδικασία αναγέννησης των δασών, της ανάκαμψης. Αυτό σημαίνει πως ουσιαστικά θα απωλέσουμε και τους τελευταίους φυσικούς πόρους που έχουμε». Δε θα υπάρχει φυσική διαδικασία αναγέννησης του συστήματος. Δηλαδή, θα καταλήξουμε σαν το Ντουμπάι όπου ναι μεν υπάρχει τεράστια ανάπτυξη, όμως αν κλείσει κάποιος τον διακόπτη του ηλεκτρικού, την άλλη στιγμή θα υπάρχουν εκατόμβες θυμάτων. Δε θα μπορεί να υποστηρίξει η φύση δηλαδή ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης.

Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να υπολογιστεί το ακριβές αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής και δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει και πλήρης υπολογισμός με δεδομένη την πολιτική ανάγκη των κυβερνώντων , είναι όμως βέβαιο ότι οι οικολογικές, οικονομικές, κοινωνικές και υγειονομικές συνέπειες είναι τρομακτικές και δεν ξέρουμε ποιες από αυτές θα είναι αναστρέψιμες.

Δυστυχώς, όπως θα δούμε στη συνέχεια, οι μεγαλύτερες καταστροφές είναι μπροστά μας, δεν είναι πίσω μας. Είναι ήδη «προγραμματισμένες» από τις μνημονιακές πολιτικές που ισχύουν και συνεχίζουν πάντα να εφαρμόζονται από το 2010 και μετά, ενώ ευνοούνται και από την κλιματική κρίση και από την κατάσταση καθολικής αποσύνθεσης και παράδοσης στα ιδιωτικά συμφέροντα κράτους και κοινωνίας στην Ελλάδα.

Πολλαπλά αίτια

Οι αιτίες (και αντίστοιχα οι υπεύθυνοι) της καταστροφής πρέπει να αναζητηθούν μεταξύ τριών ομάδων προβλημάτων:

– Το παγκόσμιο πρόβλημα της κλιματικής κρίσης που πλήττει με ιδιαίτερη ένταση τη ΝΑ Ευρώπη

– Την κατάσταση του ελληνικού κράτους (βαθμός αποδιοργάνωσης και διαφθοράς) και τα ειδικά χαρακτηριστικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη

– Την πολιτική ισοπέδωσης των κρατικών δαπανών και του προσωπικού, ακόμα και σε τομείς ζωτικούς για την ασφάλεια του κράτους μέσω των προγραμμάτων των Μνημονίων και Δανειακών που επέβαλλαν στην Ελλάδα η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ, με την πολιτική υποστήριξη των ΗΠΑ και ακολουθώντας τον σχεδιασμό της Διεθνούς του Χρηματιστικού Κεφαλαίου (όπως κατ’ εξοχήν της τράπεζας Goldman Sachs).

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε δυστυχώς επίσης ότι έχουν παίξει έμμεσο τουλάχιστο ρόλο στην καταστροφή και τα σχέδια της Γερμανίας και της Siemens να κάνουν την Ελλάδα παραγωγό «πράσινης ενέργειας» για τις βόρειες χώρες της Ευρώπης. ‘Αλλωστε ήταν οι χώρες της ΕΕ, η ΕΕ και το ΔΝΤ με τις ΗΠΑ που έριξαν όλο το βάρος τους για να βρίσκεται σήμερα στην κυβέρνηση η μακράν χειρότερη ελληνική κυβέρνηση τουλάχιστον του τελευταίου μισού αιώνα.

Στο σημείο αυτό αξίζει ίσως να κάνουμε μια γενικότερη παρατήρηση. Τα προβλήματα που αντιμετώπισε επί 200 χρόνια και αντιμετωπίζει τώρα η Ελλάδα έχουν, όλα ανεξαιρέτως, και εγχώριες και διεθνείς ρίζες. Δεν υπάρχει άλλωστε κανένα μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς στη χώρα στο οποίο να μην έχουν εμπλακεί ευρωπαϊκές εταιρείες.

Εξετάζοντας αναλυτικά τι συνέβη στις πρόσφατες πυρκαγιές, θα δούμε ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις και κατ΄ εξοχήν η τελευταία φέρουν βαρύτατες ευθύνες για την καταστροφή που συντελέστηκε. Αλλά βαρύτατες, τεράστιες και αποδείξιμες ευθύνες έχουν επίσης όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και πρώτα από όλα η γερμανική, η ΕΕ και η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και επίσης οι Ηνωμένες Πολιτείες (που διαθέτουν βέτο στο ΔΝΤ) για την πολιτική που εφήρμοσαν στη χώρα, μέσω εκβιασμών και πιέσεων, και μέσω ενός ελληνικού πολιτικού προσωπικού που δωροδοκούσαν, στη μεγάλη του πλειοψηφία, οι ευρωπαϊκές εταιρείες και προπάντων η Ziemens.

Είναι αυτή ακριβώς η εταιρεία που ενδιαφέρεται μάλιστα να κάνει στην περιοχή της Δαδιάς που τώρα κάηκε, επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που διευκολύνουν ασφαλώς οι πυρκαγιές, με την έννοια ότι δεν χρειάζονται να γίνουν μεγάλα έργα για να είναι προσβάσιμες οι περιοχές τοποθέτησης ανεμογεννητριών. Δεν σημαίνει αυτό ασφαλώς ότι η Ziemens έβαλε τη φωτιά, αλλά βέβαια η καχυποψία της ελληνικής κοινής γνώμης είναι τεράστια, γιατί γνωρίζει ότι σε ολόκληρη την μεταπολεμική ελληνική ιστορία οι μεγάλες πυρκαγιές δασών έχουν συσχετισθεί με την «οικιστική ανάπτυξη». Ενώ οι εργολάβοι οικοδομών και εν συνεχεία οι κατασκευαστές δημοσίων έργων και οι εισαγωγείς αυτοκινήτων (δηλαδή οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών και ιδίως γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών) αποτελούν σημαντικό τμήμα της ελληνικής άρχουσας τάξης με πολύ μεγάλη επιρροή στις κυβερνήσεις, ιδιαίτατα στις κυβερνήσεις και του Κωνσταντίνου και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θυμίζουμε άλλωστε ότι η Ziemens είναι η εταιρεία που δωροδόκησε στο παρελθόν τους περισσότερους κορυφαίους πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Οι δραματικές περικοπές κρατικών δαπανών και προσωπικού κρατικών υπηρεσιών στην Ελλάδα δεν είχαν μόνο γενικές συνέπειες. Τις πλήρωσαν άνθρωποι με τη ζωή τους, στους προθαλάμους των νοσοκομείων ή επιβάτες στα τραίνα που συγκρούστηκαν ή συνταξιούχοι που πέθαναν πριν την ώρα τους.

Αν δεν βρεθεί τρόπος να αντιστραφούν τα αποτελέσματα των ευρωπαϊκών και ευρύτερα δυτικών πολιτικών (γιατί στηρίχτηκαν και από την Αμερική, όχι μόνο από την Ευρώοη) που εφαρμόζονται επί 13 χρόνια στην Ελλάδα και δεν σταματήσουν αυτές οι πολιτικές, η Ελλάδα είναι βέβαιο ότι θα γνωρίσει νέες μεγαλύτερες καταστροφές, οικολογικές και άλλες που είναι, στην πραγματικότητα, «προγραμματισμένες» στα προγράμματα της ΕΕ και του ΔΝΤ από το 2010 και μετά. Τέτοιες καταστροφές αναπόφευκτα θα έχουν μεγάλες γεωπολιτικές συνέπειες στην ΕΕ, όμως, οι «υπάλληλοι» των μεγάλων διεθνών τραπεζών και του ΝΑΤΟ που διοικούν αυτή την ‘Ενωση, δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν.

O παράγων κλιματική κρίση και ο παράγων «κυβέρνηση Μητσοτάκη»

Φέτος είχαμε σειρά καταστροφών διεθνώς όπως φωτιές στη Χαβάη, θανατηφόρους καύσωνες στην ινδική υποήπειρο, πυρκαγιές στον Καναδά, το τοξικό νέφος σε όλη την ανατολική ακτή της βόρειας αμερικανικής ηπείρου, τις μεγαφωτιές στη Σιβηρία, φωτιές στην Ιταλία και Ισπανία, μεγάλη ξηρασία στη Γαλλία, φαινόμενα που μας προειδοποιούν όλα για το μέλλον που περιμένει την ανθρωπότητα αν οι κυβερνήσεις μας και οι διεθνείς οργανισμοί εξακολουθούν να μιλάνε πολύ και να μην κάνουν τίποτα για την κλιματική αλλαγή, ίσως τη σημαντικότερη απειλή που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία για το Γένος των Ανθρώπων και όλες τις άλλες ανώτερες μορφές της ζωής.

Αν είναι εύκολα διαπιστώσιμη η γενική παγκόσμια τάση προς παρατεταμένους καύσωνες, έντονες ξηρασίες και μεγαφωτιές, είναι πολύ δύσκολο αντίθετα να τεκμηριωθεί με τρόπο αιτιοκρατικό και βέβαιο η συμμετοχή της κλιματικής αλλαγής σε κάθε ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο ξεχωριστά. Είναι πολύ πιθανό να έπαιξε κάποιο ρόλο στη Χαβάη. Αλλά και στη Χαβάη και στη Καλιφόρνια προ ετών, εξίσου μεγάλο, ίσως και μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε ο νεοφιλελευθερισμός, με τη διαρκή μείωση των κρατικών δαπανών.

Προφανώς και σε κάθε περίπτωση η κλιματική κρίση διευκολύνει φαινόμενα όπως οι ελληνικές πυρκαγιές. Εντούτοις μια πρώτη ανάγνωση των στατιστικών στοιχείων δεν δείχνει την κλιματική αλλαγή ως τον πιο κρίσιμο παράγοντα για τη Θράκη και την Πάρνηθα. Η κλιματική αλλαγή έπληξε και άλλες ομοειδείς χώρες, όπως την Ιταλία, την Ισπανία και την Τουρκία. Μόνο στην Ελλάδα είχαμε όμως τέτοια πρωτοφανή έκταση καταστροφών.

Αν κρίνουμε από τα ίδια τα στατιστικά στοιχεία, τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό, το ρεκόρ πυρκαγιών το 2021 και το 2023, ο πιο σημαντικός παράγοντας μοιάζει το ίδιο το γεγονός ότι κυβερνά η ΝΔ, το κόμμα άλλωστε που ιστορικά εξυπηρετεί και αντιπροσωπεύει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα – τάση που δείχνει να έχει φτάσει στον απόλυτο παροξυσμό στις μέτες μας. Εξαίρεση βέβαια ήταν το 2022 που δεν είχαμε τέτοιο ρεκόρ. Αν είχαμε τέτοιο ρεκόρ πριν από εκλογές, θα μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμά τους.

Να υπενθυμίσουμε εξάλλου ότι από τις αρχές του χρόνου είχαμε μια σειρά πρωτοφανών και αποτρέψιμων καταστροφών, όπως τη μετωπική σύγκρουση τρένων στα Τέμπη, τους θανάτους ανθρώπων που περιμένουν ασθενοφόρα που καθυστερούν, πτώσεις γεφυρών, σοβαρά προβλήματα κάθε τόσο στα σχολεία και τα νοσοκομεία της χώρας, προβλήματα στις αεροπορικές μεταφορές, πρωτοφανή για όλο το ΝΑΤΟ «αυτανάφλεξη» μιας από τις κρισιμότερες βάσεις της ελληνικής Αεροπορίας και πάμπολλα άλλα. Στην περίοδο της πανδημίας που προηγήθηκε εξάλλου η Ελλάδα σημείωσε ρεκόρ θανάτων από κορονοϊό σε όλη την Ευρώπη, ενώ σε ένα νοσοκομείο της περιφέρειας, στο Αγρίνιο, πέθαναν όλοι οι ασθενείς που εισήχθησαν με COVID.

Ασφαλώς τα προβλήματα της χώρας δεν δημιουργήθηκαν το 2019. Εδώ όμως εμφανίζεται μια έκρηξη προβλημάτων που κανονικά δεν εμφανίζονται σε κράτη που λειτουργούν στοιχειωδώς κανονικά και η έκρηξη αυτή σημειώνεται από τη στιγμή που αναλαμβάνει την εξουσία η κυβέρνηση της ΝΔ υπό τη διεύθυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μια τέτοια συρροή κανονικά αδιανόητων καταστροφών στους πιο διαφορετικούς τομείς επιβεβαιώνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια πολύ επικίνδυνη κυβέρνηση.

konstantakopoulos.gr

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

5
του Παντελή Σαββίδη
Ήταν κάπου στα 1955, μετά τον θάνατο του Στάλιν και την επικράτηση του Χρουτσώφ, όταν άρχισαν τα πρώτα σημάδια αμφισβήτησης του σκληρού κομμουνιστικού πυρήνα, όπως εκφράστηκε απο τον σταλινισμό. Εννοώ σε επίπεδο πολιτικής και κρατικής ηγεσίας διότι ο σταλινισμός αμφισβητούνταν όσο διεξαγόταν, ακόμη, η παρασκηνιακή μάχη για την διαδοχή του Λένιν. Αμφισβητούνταν αλλά επικράτησε. Με δολοφονίες διαπρεπών συντρόφων που πρωταγωνίστησαν στην επανάσταση ή το πραξικόπημα, ό,τι προτιμάτε, του Οκτώβρη.
Το πείραμα απέτυχε (ο Χρουτσώφ εξεδιώχθη) αλλά ο σπόρος της αμφισβήτησης έμεινε.
Έμεινε μαγιά δυσαρέσκειας για να αρχίσει να συγκροτείται δειλά δειλά κάτι άλλο, ώσπου προς τα τέλη του 60 εμφανίσθηκε η ιδέα του ευρωκομμουνισμού.
Δειλά τα πρώτα βήματα διότι δεν νοείτο αμφισβήτηση της ορθοδοξίας χωρίς επιπτώσεις.
Το ευρωκομμουνιστικό ρεύμα, με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, ακολούθησε και μια απο τις πολλές διαπάσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος: το ΚΚΕ εσ.
Ήταν μια αξιόλογη ομάδα έμπειρων κομμουνιστών, ψημμένων στο αλάτι της Μακρονήσου και άλλων νησιών αλλά και στις καταθλιπτικές πόλεις των σοβιετικών κρατών ή των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων.
Η ομάδα αυτή ήρθε στην Ελλάδα μετά την πτώση τη δικτατορίας απο διάφορες περιοχές (υπήρχε και βασικός πυρήνας της στην χώρα) και άφησε το αποτύπωμά της τη δεκαετία του 70 και του 80. Έφερε τις εμπειρίες της και το πολιτιστικό και πνευματικό υπόβαθρο που διαμόρφωσε στο εξωτερικό, κυρίως στην Ευρώπη, και προκάλεσε αίσθηση στον πολιτικά προβληματιζόμενο πληθυσμό της χώρας.
Είχαν αγωνιστικό παρελθόν, είχαν πολιτικό ήθος, δυσκολεύτηκαν στην ζωή τους και η πολιτική τους συνείδηση διαμορφώθηκε μέσα στην κοινωνία.
Η γενιά αυτή μεγάλωνε και σιγά σιγά έφευγε απο τη ζωή ή περνούσε στο περιθώριο. Νέοι άνθρωποι τους αντικατέστησαν χωρίς τις εμπειρίες του παρελθόντος αλλά, κυρίως, χωρίς τις διώξεις του παρελθόντος.
Και ενώ η πρώτη γενιά ήθελε να αλλάξει τον κόσμο σύμφωνα με όσα πίστευε, η γενιά που την ακολούθησε είχε ως κύριο μέλημα να αναλάβει την εξουσία πάση θυσία με στόχο, κυρίως, την νομή της. Νομή αλλά, με αριστερό άλλοθι, το οποίο την εποχή εκείνη σου έδινε μια ισχυρή νομιμοποίηση. Σου έδινε μια ταυτότητα διαφορετικού, μια ταυτότητα πολιτικού και κοινωνικού αγωνιστή, ένα ηθικό άλλοθι το οποίο, όπως καλά γνωρίζετε, σπαταλήθηκε τα τελευταία χρόνια. Μια ψευδαίσθηση ήταν αλλά παραγωγική. Και ωφέλιμη.
Απο την πρώτη γενιά στη δεύτερη δεν είχαμε έναν μετασχηματισμό αλλά μια μετάλλαξη. Κάτι εντελώς διαφορετικό, δηλαδή. Η μετάλλαξη φάνηκε όταν το 1989, καθως, ακόμη, ζούσαν και κάποια στελέχη της πρώτης γενιάς, προέκριναν την συνεργασία με τον απόλυτο “ταξικό εχθρό” φθάνει να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Την πήραν. Και ήταν η πρώτη συνειδητοποίηση σε λαϊκό επίπεδο πως έχουμε να κάνουμε με μια αριστερά διαφορετική. Μεταλλαγμένη.
Η εξουσία γλύκανε και έγινε αυτοσκοπός. Ακολούθησαν πολλές μεταλλάξεις ώστε να ξαναδοκιμάσουν το γλυκό, μεταλλάξεις που αλλοίωσαν και την ιδεολογία και την πολιτική τους. Αλλά, για λόγους που τους βόλευαν εξακολουθούσαν να αυτοαποκαλούνται αριστερα, έστω και αν ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι.
Μετάλλαξη στη μετάλλαξη, φθάσαμε στον Συριζα τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι μόρφωμα ήταν. Ήταν ένα σύνολο μικρότερων υποσυνόλων απο ομάδες που καλοέβλεπαν ακόμη και την ένοπλη βία, μέχρι κεντροδεξιούς. Τους ένωνε όλους ο πόθος για την εξουσία. Άλλοι για να την νέμονται άλλοι έχοντας τις ψευδαισθήσεις ότι θα μπορέσουν να εφαρμόσουν τα μαρξιστικά τους όνειρα, άλλοι απο φιλοδοξία διότι και χρήματα είχαν και ζούσαν άνετα.
Ο Συριζα, λοιπόν, η τελευταία μετάλλαξη αυτού του είδους της Αριστεράς, ήταν ένα συνονθύλευμα ιδεών και απόψεων που δοκιμάστηκε με παταγώδη αποτυχία.
Αλλά η κυβερνητική θητεία του Συριζα δεν ήταν η τελευταία μετάλλαξη αυτού του είδους της αριστεράς. Βρισκόμαστε στη διαδικασία και νέας.
Η υποψήφια πρόεδρος κ. Αχτσιόγλου και ο καινοφανής αστέρας κ. Κασελάκης δηλώνουν πως θέλουν να στριμωχτούν στο κέντρο μαζί με τους άλλους δύο αστέρες του θολού πολιτικού τοπίου, τον Μητσοτάκη και τον Ανδρουλάκη. Ώστε όλοι μαζί να νέμονται την εξουσία σε βάρος του ελληνικού λαού. Όλοι τους είναι προϊόντα ενός κυρίαρχου αμερικανισμού ο οποίος διαχειρίζεται και ζητήματα καθημερινότητας στην Ελλάδα. Η επικράτησή τους έχει ανατεθεί στους ντόπιους κοτζαμπάσηδες.
Στην Ελλάδα, δηλαδή, έχουμε ένα πολιτικοιδεολογικό μόρφωμα, το Κεντρο στο οποίο θα στριμωχτούν και τα τρία κόμματα.
Η μεταλαγμένη αριστερά γίνεται κάτι σαν το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ αρκεί να κυβερνήσει.
Η άλλη αριστερά, η παραμένουσα κομμουνιστική έχει μετατραπεί σε θρησκευτικό δόγμα με τους Αγίους της και τις εκκλησίες της και σε ένα άλλο επίπεδο λειτουργούν μερικές φράξιες έτσι για να περνά η ώρα.
Το να αναρωτηθείς τι είδους δημοκρατία είναι αυτό το πράγμα δεν έχει σημασία. Θα γελούν μαζί σου Γι αυτό, καλύτερα να σιωπήσεις. Οι…αριστεροί, λοιπόν, του Συριζα θα βολευθούν, θα ξαναγίνουν βουλευτές, υπουργοί, θα αναλάβουν οφίκια για να εφαρμόσουν την αμερικανική πολιτική στην Ελλάδα. Ήδη ετοιμάζονται. Ουδείς αντίλογος. Με την αριστερά, τι δουλειά έχουν; Τόση υποκρισία; Τόσος καιροσκοπισμός; Τέτοια κατάντια;

Αποχαιρέτα την την Αριστερά που χάνεται.

Ίσως καλύτερα αν δεις την σύνθεσή της και την πολιτική της.
Η πολιτική, όμως, απεχθάνεται το κενό. Κάτι θα καλύψει τον χώρο. Ας ελπίσουμε να είναι πιο εποικοδομητικό.

Αριστείδης Μπαλτάς: Απορίες

7

ΟΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι εξαιρετικά γενναιόδωρο κόμμα. Τόσο ώστε να μην διστάζει να προσφερθεί ολόκληρο σε οποιονδήποτε επιθυμήσει να το πάρει από το χέρι (να αναλάβει την αρχηγία του) σχεδόν υπό μηδαμινές προϋποθέσεις. Αρκούν λίγες υπογραφές μελών της Κεντρικής Επιτροπής του που θα υιοθετήσουν μια υποψηφιότητα η οποία μπορεί να κατατεθεί ακόμη και την τελευταία στιγμή. Ανωριμότητα ορφανού; Όχι, βέβαια. Απλώς απέραντη δημοκρατική ευαισθησία. Το ψηφισμένο από το πρόσφατο συνέδριο καταστατικό του κόμματος ορίζει ότι ο ή η πρόεδρός του ψηφίζεται από ολόκληρο το πλήθος των μελών και φίλων του. Με τις δύο ιδιότητες να ταυτίζονται ακαριαία την ίδια τη στιγμή της ψηφοφορίας. Με μια απλή δήλωση και αντίτιμο δύο ευρώ.

Ο κ. Στέφανος Κασσελάκης, υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ως εκπρόσωπος της ομογένειας, κατέθεσε πολύ πρόσφατα υποψηφιότητα για την αρχηγία του κόμματος υπό αυτούς τους όρους. Κατά τα παραπάνω, ουδείς ψόγος. Το να εντάσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. νέοι, δραστήριοι άνθρωποι είναι, προφανώς, πολύ καλό πράγμα. Ωστόσο ομολογώ ότι μου έχουν δημιουργηθεί κάποιες απορίες.

Ιδού η πρώτη. Ο κ. Κασσελάκης παρουσιάζει τον εαυτό του ως εξής («Will the real Greek Dems please stand up?», ekathimerini.com, 14/7/2023. Μεταφράζω πρόχειρα):

«Τον Απρίλιο εκτέθηκα ως υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας σε τιμητική θέση ως εκπρόσωπος της ομογένειας. Αυτή δεν υπήρξε μια αστόχαστη (no-brainer) απόφαση. Ήδη από το 2012 (from 2012 on) είχα αναπτύξει μια άριστη σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη όσο ήταν μέλος του Κοινοβουλίου, μετά υπουργός και τέλος επικεφαλής του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Πράγματι είχα εκφράσει τη στήριξή μου σε εκείνον (penned an endorsement of him) στον Εθνικό Κήρυκα (National Herald) όταν διεκδικούσε την ηγεσία του κόμματος. Είχα τότε και εξακολουθώ να έχω μεγάλο σεβασμό για εκείνον προσωπικά».

Η πρώτη μου απορία είναι, νομίζω, προφανής. Ποιος πολιτικός ειρμός συνδέει την πρώτη φράση (τη «μη αστόχαστη απόφαση») με όσα ακολουθούν;

Αλλά ο ίδιος ο κ. Κασσελάκης σπεύδει να απαντήσει στο ίδιο άρθρο:

«Τα τελευταία δύο χρόνια γνώρισα την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Μου αφιέρωσε χρόνο για να κατανοήσει την ιστορία και τις αξίες μου και με προσκάλεσε να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

«Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν εσένα εδώ».

Καμία έκπληξη. Ακολουθώντας τη γραμμή της «διεύρυνσης», ο πρόεδρος ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς καλεί κάποιον με το πολιτικό (και κοινωνικό) προφίλ του κ. Κασσελάκη να συμμετάσχει στη συλλογική προσπάθεια. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο της απεύθυνσης Τσίπρα: εμείς καλούμε εσένα.

Ποιο είναι αυτό το πολιτικό προφίλ; Ο κ. Κασσελάκης το είχε ήδη αποτυπώσει γλαφυρά σε ένα φιλόδοξο άρθρο στον Εθνικό Κήρυκα του κ. Διαματάρη (με τις γνωστές περιπέτειες της υπουργοποίησής του) ήδη από το 2015 (The National Herald, 5 September 2015) «Οι παράλληλοι Τραμπ και Τσίπρα αναδεικνύουν κοινωνική δυσαρέσκεια σε δύο ηπείρους» (The Trump and Tsipras Parallels Point out Societal Dissatisfaction on Two Continents). Εκεί, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε τα εξής:

«Και οι δύο έχουν υπερβάλει κατά πολύ το πόσο κακά πήγαιναν οι χώρες τους τη στιγμή που ξεκίνησαν την προεκλογική εκστρατεία τους. Τελικά οι άνθρωποι ψηφίζουν με το πάθος τους (with their gut). Στην περίπτωση της Ελλάδας, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού μάλλον δεν σκέφτεται επαρκώς (is not sophisticated enough) ώστε να γνωρίζει ποιες πολιτικές απόψεις έχει (χωρίς να φταίει για αυτό.) Στην πραγματικότητα ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να προβάλει πραγματικό λόγο για να εκλεγεί (does not have a case to be elected)… Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κ. Τραμπ έχει επιτύχει πολλά (is a man of great accomplishment – εννοείται στο οικονομικό πεδίο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όπου έχε αναδειχθεί και ο κ. Κασσελάκης)… Ο κ. Τσίπρας, από την άλλη μεριά, μπορεί να μαθαίνει γρήγορα (may be a fast learner), αλλά η έλλειψη πείρας αποδείχθηκε με το να εναποθέσει τις τύχες της χώρας του σε έναν εγωμανή καθηγητή-διασημότητα».

Αυτήν κατ’ ουσίαν την «ανάλυση» μεταφέρει ο κ. Κασσελάκης στο άρθρο του 2023, αφού «γνώρισε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα». Γράφει:

«Εντάχθηκα στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή πίστευα ότι με τον Τσίπρα θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε το αντίστοιχο Δημοκρατικό Κόμμα της Ελλάδας, κόμμα που θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα μείγμα πολιτικών αλλαγών… μέσω νομοσχεδίων με διακομματική στήριξη (bipartisan bills). Αν πρόθεσή του είναι να κυβερνήσει ξανά, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει απλώς να αντιγράψει (should just copy) τη συνταγή των ΗΠΑ το συντομότερο δυνατό. Να αγκαλιάσει χωρίς περιστροφές και το πολιτικό Κέντρο…».

Και ακολουθούν οι προτάσεις Κασσελάκη, κάποιες από τις οποίες παρουσιάζουν ενδιαφέρον, αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης.

Ωραία. Η πρώτη απορία μου λύθηκε. Ο κ. Κασσελάκης διεκδικεί την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. προκειμένου να τον μετατρέψει «το ταχύτερο δυνατό» σε αντίγραφο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ώστε να συνεργάζεται με τη Ν.Δ. σε όσα αφορούν τα μεγάλα ζητήματα της χώρας. Ακόμη και αν έτσι η διάκριση Αριστερά/Δεξιά εξαερώνεται, ενόσω η ίδια η Αριστερά, μαζί με ολόκληρη την ιστορία της, εξαφανίζεται από την πολιτική σκηνή. Παροντισμός χωρίς όρια. Κατά τη γνωστή αποστροφή Μητσοτάκη (για τον οποίο ο κ. Κασσελάκης εξακολουθεί να τρέφει «μεγάλο σεβασμό»): «Ποιος ενδιαφέρεται για το τι και το πώς της δολοφονίας του Λαμπράκη;». Αλλά είπαμε: Η δημοκρατική γενναιοδωρία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι απέραντη. Μπορεί να φτάσει μέχρι του σημείου όπου οι φίλοι-μέλη του (τους οποίους ο κ. Κασσελάκης είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει ως «not sophisticated enough») μπορούν να ψηφίσουν χαρωπά και χωρίς δεύτερη σκέψη την αυτοκατάργησή του.

Ωστόσο εξακολουθώ να έχω κάποιες απορίες που διατυπώνονται συντομότερα:

Η πρώτη: Κατά ρεπορτάζ που δεν έχουν διαψευστεί, την υποψηφιότητα Κασσελάκη στηρίζει, πιθανόν μεταξύ άλλων συντρόφων, ο σ. Παύλος Πολάκης. Δικαιούμαι λοιπόν να ρωτήσω: Πώς συμβιβάζεται η όλη πολιτική παρουσία του σ. Πολάκη με την πλατφόρμα Κασσελάκη; Δηλαδή τον υποτονισμό μέχρι εξαφανίσεως της διάκρισης Αριστεράς/Δεξιάς και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. σε αντίγραφο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ; Απλώς ερωτώ.

Και η δεύτερη: Σε πρόσφατη ανάρτησή του ο ίδιος σ. Πολάκης απηύθυνε μομφή στη σ. Αχτσιόγλου γιατί δέχτηκε να δώσει συνέντευξη σε συγκεκριμένο δημοσιογράφο του Πρώτου Θέματος. Αλλά στον ίδιο δημοσιογράφο είχε δώσει προηγουμένως συνέντευξη ο σ. Νίκος Παππάς, ενώ φαίνεται πως η εφημερίδα θα ζητούσε συνέντευξη από όλους τους υποψηφίους προέδρους του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Μήπως εδώ υπάρχει συντροφικό φάουλ; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Απλώς ερωτώ.

Απορίες, ερωτήσεις… Τι να κάνουμε, οι διαδικασίες εκλογής προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ζεσταίνονται. Τούτο ίσως δεν είναι καταρχήν κακό…

* Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Αυγή

Σ. Ιακωβίδης: Από τα Στροβίλια, στην Άχνα, στη Δένεια, στην Πύλα: Έστω και τώρα, κουλτούρα αντίστασης-απελευθέρωσης

0

 

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ


Μετά τη νέα τουρκική κατακτητική προέλαση στο μεικτό κυπριακό χωριό Πύλα, να αναμένουμε ότι Αθήνα και Λευκωσία θα κατανοήσουν επιτέλους: Πρώτον, δεν κάνεις ειρήνη με τον Τούρκο που κατέχει ελληνικό έδαφος. Δεύτερον, ο Τούρκος ουδέποτε σεβάστηκε συμφωνίες και την υπογραφή του. Τρίτον, ο Τούρκος ουδέποτε επέστρεψε με την υπογραφή του όσα εδάφη άρπαξε με το σπαθί του. Τέταρτον, απαιτεί να ελέγξει όλη την Κύπρο.

Πέμπτον και τραγικότερον: Αν η Κύπρος χαθεί, τουρκέψει και ισλαμοποιηθεί, η Ελλάδα θα ακρωτηριασθεί εδαφικά στο Αιγαίο και στη Δυτική Θράκη. Η νέα επέλαση του Αττίλα στην περιοχή του χωριού Πύλα δεν είναι απλή παρωνυχίδα. Ούτε αφορά μόνο την κατασκευή ενός δρόμου που θα συνδέει το κατεχόμενο χωριό Άρσος με την Πύλα.

Η προώθηση στην Πύλα και μέσα στη «νεκρή» ζώνη είναι στρατηγικής σημασίας για την κατοχική Τουρκία. Σε περίπτωση νέων συγκρούσεων, ο τουρκικός στρατός αποκτά συντριπτικό πλεονέκτημα σε βάρος των ελληνικών δυνάμεων με αποκοπή της κεντρικής οδικής αρτηρίας Λάρνακας-Κοκκινοχωρίων-ελεύθερης Αμμοχώστου και ταχύτατη προέλαση προς την πόλη της Λάρνακας και το Διεθνές Αεροδρόμιο.

Ο Τούρκος Πρόεδρος κομπάζει ότι ο δρόμος θα γίνει διότι η Τουρκία δεν ανέχεται – άκουσον! άκουσον! – την ανομία στη «νεκρή» ζώνη και «ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να διασφαλιστεί η ισότιμη κυριαρχία και το ισότιμο διεθνές καθεστώς» του ψευδοκράτους. Η «νεκρή» ζώνη είναι έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που παραχωρήθηκε στην Ειρηνευτική Δύναμη για να περιπολεί μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών.

Επιτέλους, για μια φορά, η ΟΥΝΦΙΚΥΠ επιτέλεσε το καθήκον της: Άνδρες της συγκρούστηκαν με ορδές υποκινούμενων από τον Αττίλα, Τ/κυπρίων. Ο ΓΓ του ΟΗΕ, Γκουτέρες, δήλωσε πως «απειλές για την ασφάλεια των ειρηνευτών των ΗΕ και ζημιές σε περιουσία του Διεθνούς Οργανισμού είναι απαράδεκτες και μπορεί να αποτελούν σοβαρά εγκλήματα με βάση το Διεθνές Δίκαιο».

Οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Ελλάδα, ακόμα και η Ρωσία και πολλές άλλες χώρες καταδίκασαν τις επιθέσεις. Το Συμβούλιο Ασφαλείας, που συνήλθε την περ. Δευτέρα, εκφράζει τις «ανησυχίες» του, επισημαίνει πως οι επιθέσεις κατά των ειρηνευτικών δυνάμεων μπορεί να συνιστούν εγκλήματα κατά το Διεθνές Δίκαιο και χαιρετίζει «τη διακοπή των μη εξουσιοδοτημένων κατασκευαστικών έργων από την τουρκοκυπριακή πλευρά και την απομάκρυνση του εξοπλισμού και του προσωπικού». Η Τουρκία και οι εγκάθετοί της απαντούν ότι θα κατασκευάσουν τον δρόμο.

Λοιπόν, τι θα αποδώσει ο δήθεν «διπλωματικός μαραθώνιος» της Λευκωσίας και οι καταγγελίες από άλλες χώρες; Τίποτε απολύτως! Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Τούρκοι δημιουργούν προβλήματα κατά μήκος της Γραμμής Αττίλα. Παλαιότερα ενήργησαν στα Στροβίλια (Ιούλιος 2000) και στην Άχνα, όπου προωθήθηκαν κατά 300 μέτρα. Από τότε πληθώρα ψηφισμάτων του Σ.Α. καλούν την Τουρκία να αποσυρθεί αλλά… γράφει κανονικά τους πάντες.

Το ίδιο συνέβη και στα χωριά Δένεια, Αυλώνα, Ζώδια και Αστρομερίτη, στο κατεχόμενο τμήμα του προαστίου Αγίου Δομετίου της Λευκωσίας, στον Πύργο Τηλλυρίας. Τον Φεβρουάριο του 2001 τουρκικά στρατεύματα μετακινήθηκαν στην Πύλα μετά την απαγωγή Έλληνα της Κύπρου. Τον Σεπτέμβριο του 2019, το κατοχικό ψευδοκράτος παραβίασε ξανά τη «νεκρή» ζώνη ανεγείροντας στέγαστρο στην οδό Λήδρας, στη Λευκωσία.

Η Τουρκία ροκανίζει σταδιακά και αρπάζει συστηματικά μέρος της «νεκρής» ζώνης, προωθώντας τη Γραμμή Αττίλα προς τις ελεύθερες περιοχές. Ο πόλεμος και η κατοχή στην Κύπρο συνεχίζονται, αλλά οι ηγεσίες στη Λευκωσία και στην Αθήνα βαυκαλίζονται με δήθεν «καλό κλίμα», τάχα «αποκλιμάκωση προκλήσεων» εκ μέρους της Τουρκίας, η οποία, λένε, στο πλαίσιο της κωμικής «διπλωματίας των σεισμών», άλλαξε βιολί.

Φούμαρα και λήροι ανεπαρκών πολιτικάντηδων, που βαφτίζουν την αδιαφορία και τον τουρκοψοφοδεϊσμό τους να αντιμετωπίσουν τον Τούρκο, με νεφελοβάμονες ευσεβείς πόθους. Τα επεισόδια στην Πύλα είναι ακόμα ένα ηχηρό τουρκικό χαστούκι στους νυσταλέους και υπναλέους της Λευκωσίας και στους μικροελλαδίτες και ψωροκωσταινιστές της Αθήνας.

Η τουρκική επιθετικότητα και κατακτητική αρπακτικότητα μπορεί να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά, υπό μία θεμελιώδη προϋπόθεση: Να έχουμε ηγέτες πατριώτες, σοβαρούς, αξιόπιστους και διεκδικητικούς, που να έχουν προμετωπίδα της πολιτικής τους την υπεράσπιση του ευρύτερου Ελληνισμού και ειδικά της Κύπρου.

Τέτοιους ηγέτες δεν έχουμε! Έχουμε κακούς διαχειριστές μιας καταστροφικής πολιτικής, που ακροβατεί μεταξύ μικροπολιτικής, μικροκομματισμού και ψηφοθηρίας και ισορροπεί μεταξύ πελατειακών σχέσεων και ικανοποίησης των πάντων, χωρίς να σπάσουν αβγά. Η σωτηρία του Ελληνισμού και της Κύπρου μπορεί να γίνει με υπερκομματική, υπερεθνική και μακράς πνοής σχεδιασμένη στρατηγική αντιμετώπισης του Τούρκου. Δηλαδή:

Πρώτιστα αναβίωση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου με δραστική οπλική αναβάθμιση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνικής Φρουράς σε μια άρρηκτη, αήττητη σύζευξη. Τα γεωπολιτικά, στρατηγικά, εθνικά, ιστορικά, ενεργειακά σύνορα της Ελλάδος είναι ανατολικά του Ακρωτηρίου Αποστόλου Ανδρέα της Κύπρου και ΟΧΙ δυτικά της Κρήτης.

Αυτό προϋποθέτει καλλιέργεια κουλτούρας ελευθερίας, αντίστασης και απελευθέρωσης, που σημαίνει ότι αυτόν τον μέγιστο εθνικό ρόλο καλείται να τον αναλάβει η ελληνική Παιδεία. Δηλαδή να καλλιεργηθεί και να κτιστεί, ειδικά στη νεολαία, βαθύ αίσθημα αγάπης προς την κινδυνεύουσα πατρίδα, ετοιμότητα για στράτευση και αυτοθυσία για την υπεράσπισή της και όχι αποφυγή θητείας.

Πέραν αυτών, να αξιοποιηθεί η παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ. Με κάθε τρόπο να εμποδιστεί η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και να αντιμετωπίζεται αποφασιστικά και επιθετικά σε όλα τα διεθνή φόρα, σε συνεννόηση με την Ελλάδα. Να απαιτηθούν ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, όπως ακριβώς η ΕΕ επέβαλε στη Ρωσία, καταγγέλλοντας την άθλια πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών. Η Κοινοτική Αλληλεγγύη, γιατί δεν απαιτείται;

Να απαιτηθούν κυρώσεις σε τουρκικές αερογραμμές, οι οποίες μεταφέρουν παράνομους Αφρικανούς μετανάστες, που εισβάλλουν στην Κύπρο και αφρικανοποιούν το νησί. Να ποινικοποιηθεί η χρήση του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου από ραγιάδες Έλληνες. Να σταματήσει το άνοιγμα κατοχικών οδοφραγμάτων αφού δι’ αυτών η Κυπριακή Δημοκρατία τσιμεντώνει το κατοχικό ψευδοκράτος και να γίνονται αυστηρότεροι έλεγχοι όσων διέρχονται.

Να τερματιστεί πάραυτα η τουριστική αιμοδοσία των κατεχομένων. Να απελαύνονται αμέσως οι χιλιάδες παράνομοι μετανάστες – όχι να φιλοξενούνται με παχυλά επιδόματα. Οι ποινές σε διακινητές να γίνουν συντριπτικές και σκληρά αποτρεπτικές, όχι… χαϊδευτικές.

Όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα μέτρα απαιτούν πατριωτική ηγεσία στη Λευκωσία και στην Αθήνα και μακράς πνοής στρατηγική συναπόφαση αντίστασης στον Τούρκο και απελευθέρωσης της Κύπρου με παράλληλη αξιοποίηση αμυντικών συμμαχιών και συνεργειών με γειτονικές φιλικές χώρες. Αναζητείται εναγωνίως πατριωτική, διορατική, αξιόπιστη, διεκδικητική ηγεσία! 

speaknews.gr

«Ασθενής της Ευρώπης» και πάλι η Γερμανία;

0

Κρίστοφ Χάσελμπαχ 

Τα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας είναι πολλά, από τις ετοιμόρροπες υποδομές έως την έλλειψη εξειδικευμένων εργαζομένων. Η χώρα χρειάζεται άμεσες λύσεις.

Η γερμανική οικονομία υποφέρει από δομικά προβλήματα σε πολλούς τομείςΕικόνα: Sina Schuldt/dpa/picture alliance 

Πριν από σχεδόν 25 χρόνια το βρετανικό περιοδικό “The Economist” αποκαλούσε τη Γερμανία «ασθενή της Ευρώπης» λόγω της οικονομικής της αδυναμίας και της έλλειψης καινοτομίας. Πρόσφατα το “Economist” διερωτήθηκε εκ νέου, εάν η γερμανική οικονομία παρουσιάζει και πάλι συμπτώματα «ασθενούς». Ο Κάρστεν Λίνεμαν, γενικός γραμματέας του αντιπολιτευόμενου χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU), θεωρεί μάλιστα τη Γερμανία ως τον «ασθενή της υφηλίου». Ποια ακριβώς είναι τα προβλήματα;

Οι υποδομές

Ολόκληρα τμήματα αυτοκινητοδρόμων παραμένουν κλειστά για χρόνια λόγω ετοιμόρροπων γεφυρών. Πολλά ταξίδια με τρένο μετατρέπονται σε οδύσσεια λόγω των αλλεπάλληλων καθυστερήσεων και ακυρώσεων. Οι υποδομές της Γερμανίας είναι σε άσχημη κατάσταση. Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι δρόμοι και οι σιδηροδρομικές ράγες δεν συντηρούνται, φθείρονται και κάποια στιγμή αχρηστεύονται εντελώς.

Ο κεντρικός σταθμός του Μονάχου
Εδώ και χρόνια οι σιδηροδρομικές υποδομές δεν συντηρούνται με τον κατάλληλο τρόποΕικόνα: Wolfgang Maria Weber/IMAGO

Ενώ η Γερμανία θα μπορούσε σχετικά εύκολα να υποστηρίξει οικονομικά πολλές επενδύσεις κατά τα χρόνια της οικονομικής άνθησης- στο παρελθόν δηλαδή- με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, οι συνθήκες για τη βελτίωση των υποδομών που πρέπει τώρα να γίνουν είναι πολύ δυσκολότερες. Διότι η οικονομία είναι στάσιμη, ο υψηλός πληθωρισμός εκτινάσσει το κόστος κατασκευής στα ύψη και το δημόσιο χρέος είναι τεράστιο. Ωστόσο, ο εκσυγχρονισμός των υποδομών είναι αναπόφευκτος, ως απαραίτητη προϋπόθεση για μια ακμάζουσα οικονομία.

Η παροχή ενέργειας

Όσον αφορά τις ενεργειακές ανάγκες, στόχος της γερμανικής κυβέρνησης είναι η κάλυψη αυτών σχεδόν εξ ολοκλήρου από ανανεώσιμες πηγές, όπως ο άνεμος και ο ήλιος. Η παραγωγή αιολικής και ηλιακής ενέργειας έχει επεκταθεί μαζικά εδώ και χρόνια. Ταυτοχρόνως οι σταθμοί παραγωγής με φυσικό αέριο από τη Ρωσία αντικαθιστούσαν προσωρινά τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα, προκειμένου να αντισταθμίσουν τις περιόδους δίχως άνεμο και ήλιο. Όμως ο πόλεμος στην Ουκρανία τα ανέτρεψε όλα. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προσπαθεί πυρετωδώς να καλύψει το κενό με υγροποιημένο αέριο από άλλες χώρες, μία προσπάθεια που στέφθηκε μερικώς με επιτυχία, επέφερε όμως ένα πολύ υψηλό κόστος.

Ο πυρηνικός σταθμός Isar 2
Η κυβέρνηση αποφάσισε προσφάτως να κλείσει τους εναπομείναντες πυρηνικούς σταθμούςΕικόνα: Wolfgang Maria Weber/IMAGO

Παρόμοιες δυσχέρειες υπάρχουν και στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας: η κυβέρνηση βασίζεται εξ ολοκλήρου στην ηλεκτροκίνηση αντί για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και στις ηλεκτρικές αντλίες θερμότητας αντί για θέρμανση με φυσικό αέριο και πετρέλαιο, δύο συνθήκες που αυξάνουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση έκλεισε την περασμένη άνοιξη τους τρεις τελευταίους πυρηνικούς σταθμούς που εξακολουθούσαν να λειτουργούν άψογα. Ως αποτέλεσμα, η ενέργεια είναι σήμερα σημαντικά ακριβότερη στη Γερμανία από ό,τι στις γειτονικές χώρες και οι εταιρείες απειλούν να μεταφερθούν στο εξωτερικό. Μέχρι στιγμής ο καγκελάριος Σολτς έχει απορρίψει την επιδότηση της βιομηχανίας για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της ως υπερβολικά κοστοβόρα. Την ίδια στιγμή η επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας συνεχίζεται, όμως η αντίσταση στο εγχείρημα είναι ολοένα και μεγαλύτερη.

Οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι

Σχεδόν όλοι οι τομείς στη Γερμανία παραπονιούνται για έλλειψη εξειδικευμένων εργαζομένων. Είτε πρόκειται για την κομμωτική, είτε για την ιατρική και τη νοσηλευτική, παντού υπάρχει έλλειψη, συνθήκη που επιδεινώνεται και λόγω της δημογραφικής αλλαγής.

Η γερμανική κυβέρνηση επικεντρώνεται σε τρεις λύσεις: Όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, ιδίως οι γυναίκες που έχουν εργαστεί στο παρελθόν με μερική απασχόληση, θα πρέπει να εργάζονται με πλήρη απασχόληση. Επιπλέον, η ηλικία συνταξιοδότησης σταδιακά θα αυξηθεί. Τέλος, στόχος είναι η πρόσληψη αλλοδαπών ειδικευμένων εργαζόμενων. Ωστόσο πολλοί εργαζόμενοι με προσόντα αποφεύγουν τη Γερμανία, λόγω της υψηλής φορολογίας, των γλωσσικών φραγμών και της υπερβολικής γραφειοκρατίας.

Η γραφειοκρατία

Ντουλάπι με φακέλους
Παρά τις πολιτικές υποσχέσεις, η γραφειοκρατία παραμένει άκρως δυσκίνητηΕικόνα: wolterfoto/imago images

Έτσι ερχόμαστε στο επόμενο πρόβλημα. Σχεδόν κάθε ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπόσχεται να μειώσει τη γραφειοκρατία, να απλοποιήσει τη διοίκηση και να καταργήσει περιττούς νόμους. Όμως αποτυγχάνει. Επιπλέον, συνεχώς προστίθενται νέα κανονιστικά πλαίσια, όπως το πλαίσιο για την προστασία του κλίματος που θέσπισε η σημερινή κυβέρνηση, με τον κατασκευαστικό κλάδο να διαμαρτύρεται ότι οι ενεργειακές προδιαγραφές για τα κτίρια έχουν γίνει υπερβολικά αυστηρές.

Ένα άλλο εμπόδιο για τη μείωση της γραφειοκρατίας είναι η έντονη απαίτηση για δικαιοσύνη. Η φορολογική νομοθεσία στη Γερμανία, για παράδειγμα, είναι ιδιαιτέρως περίπλοκη, επειδή οι πολιτικοί θέλουν η φορολογία να είναι όσο το δυνατόν πιο δίκαιη, λαμβάνοντας υπόψη όσο το δυνατόν περισσότερες ειδικές περιπτώσεις. Πρόκειται για μια σύγκρουση στόχων, όπου πρέπει να ληφθεί μια απόφαση: είτε να προτιμηθεί ένα απλούστερο σύστημα με ανοχή σε ορισμένες αδικίες, είτε ένα σύστημα που επιδιώκει τη δικαιοσύνη, αλλά μέσα στη σύγχυση των κανονισμών θα εξακολουθεί να ευνοεί τους πλούσιους με τους καταρτισμένους φορολογικούς συμβούλους.

Η ψηφιοποίηση

Η Γερμανία θεωρείται αναπτυσσόμενη χώρα όσον αφορά την ψηφιοποίηση, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση από το τέλος μεταξύ των 38 χωρών του ΟΟΣΑ στην επέκταση του δικτύου οπτικών ινών. Προβλήματα υφίστανται επίσης στη διοίκηση. Για παράδειγμα, για να αλλάξει κανείς τη διεύθυνσή του ή για να δηλώσει ένα αυτοκίνητο στη Γερμανία, πρέπει να πάρει άδεια από τη δουλειά του, ώστε να παρασταθεί αυτοπροσώπως στην αρμόδια υπηρεσία. Τα ζητήματα ψηφιοποίησης έχουν αναγνωριστεί και αντιμετωπίζονται, όμως αυτό συμβαίνει με μεγάλη καθυστέρηση συγκριτικά με άλλες χώρες.

Εμπιστοσύνη στη δημοκρατία και το κράτος

Η Μπούντεσταγκ
Η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και το κράτος έχει μειωθεί απότομαΕικόνα: Achille Abboud/IMAGO

Ένα πρόβλημα εντελώς διαφορετικού είδους είναι η φθίνουσα εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς και τη Δημοκρατία. Σε έρευνα της Forsa για λογαριασμό της Γερμανικής Ένωσης Δημοσίων Υπαλλήλων, μόνο το 27% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι το κράτος είναι σε θέση να εκπληρώσει τα καθήκοντά του.

Αντιστοίχως, σε μελέτη του πολιτικού ιδρύματος Konrad Adenauer, που πρόσκειται στο CDU, διαπιστώθηκε μείωση της ικανοποίησης των πολιτών από τη Δημοκρατία στη Γερμανία κατά 14%, δηλαδή από το 52% στο 38%. Αυτό σημαίνει ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει κλονιστεί σοβαρά, ιδίως μεταξύ μεγάλων ομάδων του πληθυσμού που υποστήριζαν μέχρι σήμερα το πολιτικό σύστημα. Όχι όσον αφορά τη Δημοκρατία ως μορφή διακυβέρνησης, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τη βιώνουν οι πολίτες. Πρόκειται για ένα σήμα συναγερμού για τη γερμανική πολιτική.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

 

ΕΝΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ

8
του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχουν δύο-ΜΟΝΟ- πράγματα που λειτουργούν καλά σ αυτήν την χώρα. Η εφορία και το σύστημα της μίζας. Σε αυτά είμαστε πρωταθλητές. Σε όλα τα άλλα κράτος δεν υπάρχει.
Εκμαυλισμένοι και ανίκανοι όλοι οι πρωθυπουργοί- και φυσικά οι ακόλουθοί τους υπουργοί-φρόντισαν να διαλύσουν κάθε κρατική δομή στην εκτός Αθηνών Ελλάδα ώστε να νέμονται την χώρα και τον λαό της ως το μεδούλι.
Θεσμοί και υπηρεσίες μεταφέρθηκαν απο όλη την Ελλάδα στην Αθήνα σε μια εποχή που το τοπικό και η τοπική αντιμετώπισή του έχουν τεράστια σημασία. Παράδειγμα οι πυρκαγιές.
Το αθηναϊκό κράτος δεν γνώριζε που είναι η Αλεξανδρούπολη. Την έβαλε στον χάρτη του απο την στιγμή που έδειξαν ενδιαφέρον οι Αμερικανοί. Οι δεδομένοι ακολούθησαν τον αφέντη.
Αποτέλεσμα, όχι μόνο, να ερημώνει μια ακριτική περιοχή την οποία το κράτος έπρεπε να φυλάσσει ως κόρην οφθαλμού αλλά να εγκαταλείπεται και η φύλαξη των συνόρων με αποτέλεσμα την ελεύθερη, ουσιαστικά, είσοδο χιλιάδων μεταναστών καθημερινά.
Το πρόβλημα κατέστη τόσο οξύ ώστε οι πολίτες των ακριτικών περιοχών πήραν σε μερικές περιπτώσεις τον νόμο στα χέρια τους με αφορμή τις πυρκαγιές.
Απο μακρύα, πρέπει να είναι κάποιος επιφυλακτικός στην καταδίκη τέτοιων ενεργειών που αναλαμβάνονται για να καλύψουν την απουσία του κράτους. Η αγωνία της επιβίωσης των ακριτών δεν μπορεί να παραβλεφθεί.
Η θέση μου, όμως, είναι πως ακόμη και αν παράνομα εισελθόντες στην Ελλάδα μετανάστες συλλαμβάνονται απο πολίτες δεν πρέπει η συμπεριοφά απέναντί τους να ξεπερνά τις παραδόσεις του λαού μας, ακόμη και αν έχουν υπερβεί, προ πολλού, τα όρια της αγανάκτησης.
Ο οικονομικός μετανάστης εργαλειοποιείται εύκολα. Μπορεί να κάνει ό,τι του υποδειχθεί προκειμένου να βγει απο την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, με την βούλησή του, ναι. Αναζητώντας, όμως, μια καλύτερη ζωή.
Αλλά στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού φταίει το ελληνικό κράτος. Και εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Αυτό είναι που δεν πήρε μέτρα, εξ αρχής, λόγω διαφόρων ιδεοληψιών ή δεσμεύσεών του ή ανικανότητάς του και αυτό έχει εγκαταλείψει τις διάφορες περιφέρειες της χώρας και έχει συγκεντρώσει και τον κόσμο και τις αρμοδιότητες και την εξουσία στο γνωστό αθηναϊκό τρίγωνο. Δεν υπάρχει τίποτε που να λειτουργεί εκτός Αθηνών.
Θέλουν να φτιάξουν την Αθήνα μια πόλη 7 ως 8 εκατομμυρίων με το σύνολο των δραστηριοτήτων εκεί και την υπόλοιπη Ελλάδα, αν μείνει, να λειτουργεί ως αποικία. Θέλουν να βάλουν την πόλη τους στον παγκόσμιο χάρτη πόλεων που θα καταστούν στο προσεχές μέλλον τα κέντρα μια ομογενοποιημένης παγκόσμιας κοινωνίας. Σήμερα δεν είναι. Για να μπει πρέπει να ικανοποιεί ορισμένες προϋποθέσεις πληθυσμού και υποδομών.
Τα αποτελέσματα που βλέπουμε-μεταξύ των οποίων και οι φωτιές- είναι συνέπεια αυτής της μεθόδευσης. Και η μεθόδευση έχει αρχίσει εδώ και χρόνια.
Τα κράτη υπάρχουν για να παρέχουν ασφάλεια στους πολίτες τους. Αυτός είναι ο κύριος στόχος τους. Όταν δεν το πετυχαίνουν είναι αποτυχημένα. Η σημερινή κυβέρνηση έχει αποτύχει πλήρως στον τομέα αυτό.
Στην ανικανότητά της και στην πολιτική της να τα συγκεντρώσει όλα στη Αθήνα και στην αδιαφορία της για οτιδήποτε γίνεται στην περιφέρεια πρέπει να εστιάσουμε και όχι σε μερικούς ταλαίπωρους ανθρώπους που ζούν μονίμως στο περιθώριο της ιστορίας.
Ακόμη και όταν μερικοί απο αυτούς εργαλειοποιούνται. Το ελληνικό κράτος, με την ανικανότητά του επέτρεψε την εργαλειοποίησή τους.
Μεταφορά της διοικητικής πρωτεύουσας στην Αλεξανδρούπολη και καθιέρωση της Αθήνας ως πολιτιστικής πρωτεύουσας (έχει και μια ιστορική αναφορά έστω και αν ο πολιτισμός που ανέπτυξε έγινε σε βάρος των Ελλήνων της εποχής της). Και οικονομική πρωτεύουσα η Θεσσαλονίκη.
Αυτές είναι άμεσες προτεραιότητες.
Διοικητικά κέντρα του κράτους πρέπει να μεταφερθούν, άμεσα στη Θράκη.
Αυστηρά μέτρα για περιορισμό του πληθυσμού της Αθήνας στα 2,5 με 3 εκατομμύρια κατοίκους.
Κατάργηση του Καλλικράτη και επαναφορά του Καποδίστρια σε ό,τι αφορά την διοικητική δομή της χώρας.
Και αυστηροί νόμοι σε καταχρήσεις και διαφθορά. Δημοτικός ή κρατικός αξιωματούχος που συλλαμβάνεται με την γίδα στον ώμο τιμωρείται με αυστηρή φυλάκιση και κατάσχεση του συνόλου της περιουσίας του. Και, φυσικά, το ίδιο θα ισχύει και για τον πολιτικό ή τον υπουργό.
Καθιέρωση μιας θητείας εκάστου στη βουλή και περιορισμός των βουλευτών στους 100. Ο λόγος του υπερβολικού αριθμού τους δεν ισχύει. Καμιά επιτροπή της βουλής δεν λειτουργεί ουσιαστικά. Όλα γίνονται και αποφασίζονται στα κομματικά γραφεία.
Και αφού θα αποκεντρωθούν οι αρμοδιότητες, υπουργικό συμβούλιο το πολύ 15 μελών.
Σε αυτά εστιάστε για να λύσουμε το πρόβλημά μας. Εδώ βρίσκεται η αιτία του κακού Αυτό το κράτος με αυτο το πολιτικό προσωπικό μας παραδίδει στους Τούρκους και δήλωσε δεδομένο στους Αμερικανούς. Τους δεδομένους κανείς δεν τους σέβεται. Και όλοι παίζουν μαζί τους.
Αυτή την πολιτική τάξη να ανατρέψουμε. Και τότε, δεν θα χρειαστεί να εφαρμόζουμε εμείς τον νόμο. Όπως σε όλα τα ευνομούμενα κράτη θα υπάρχουν υπηρεσίες που θα το κάνουν. Και θα το κάνουν αποτελεσματικά. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε ευνομούμενο κράτος, ούτε κράτος δικαίου. Είναι ένας μεταοθωμανικός αχταρμάς στον οποίο κυριαρχούν οι κοτσαμπάσηδες με οθωμανικές λογικές. Γνωρίζω ότι σας ενοχλεί να το ακούτε. Αλλά επειδή δεν θέλετε να το ακούσετε βρισκόμαστε σε αυτά τα χάλια.
Το πρόβλημα είναι η κάστα που αναπαράγει την λογική ενός αθηναϊκού κράτους δυνάστη για να νέμεται την εξουσία και να πλουτίζει απο την διαφθορά.
Ας μην χάνουμε την ουσία. Διαφορετικά αναπαράγουμε τον δυνάστη μας.
Ελληνικό κράτος δεν υπάρχει. Υπάρχει μια ολιγαρχία που συγκέντρωσε τα πάντα στα πόδια της (στην Αθήνα) και το μόνο που την ενδιαφέρει καθημερινά είναι η απόλαυση και η νομή της εξουσίας.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Λύνεται αν το συνειδητοποιήσει ο λαός. Θέλετε να υπάρχουμε ως λαός, ως έθνος, ως χώρα και ως ευνομούμενο κράτος; Α; ανοίξουμε τα μάτια μας στην κατελυθυνση που πρέπει.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ; Ή ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ;

2
του Παντελή Σαββίδη
Η Ελλάδα είναι ένα μεταοθωμανικό μόρφωμα στο οποίο έδωσαν, υποτίθεται, την ανεξαρτησία του οι Δυνάμεις που αποτελούσαν καθεστώς στην εξέλιξή του. Προβλεπόταν, δηλαδή, η ύπαρξή τους.
Υποστηρίχθηκε απο την Δύση και, τυπικά, θεωρείται μια αστική δημοκρατία δυτικού τύπου, ενώ δεν είναι. Ουσιαστικά ούτε αστική τάξη διαμόρφωσε (οι διάφοροι κομπραδόροι και κομπιναδόροι δεν αποτελούν αστική τάξη), ούτε δημοκρατία είναι. Μέχρι να μπει στην ΕΟΚ σε έβλεπε στο δρόμο ο χωροφύλακας και σου έδινε και καμιά σφαλιάρα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.
Και αν εξαιρέσει κανείς την πνευματική έξαρση μετά την ήττα του 22, οπότε αναζητήθηκε μια ταυτότητα αυτού του λαού, δεν ανέπτυξε ούτε πνευματική τάξη.
Ούτε, λοιπόν, κράτος δημιουργήθηκε, ούτε αστική τάξη, ούτε πνευματική ηγεσία. Αποτέλεσμα; Να μην μπορέσει να αναπτύξει ούτε ικανή πολιτική τάξη. Και να πελαγοδρομεί δεξιά και αριστερά χωρίς μπούσουλα.
Γίνεται σύγκριση με πολιτικούς παλαιότερων εποχών αλλά παραβλέπουμε ότι, τότε, το μόνο μέσο ενημέρωσης που υπήρχε ήταν η εφημερίδα η οποία διαμόρφωνε όπως ήθελε το προφίλ των ηγετών και αργότερα η κρατική τηλεόραση που και αυτή ήταν ελεγχόμενη. Τον ίδιο ρόλο έπαιξε η χειραγωγημένη και διαπλεκόμενη ιδιωτική τηλεόραση.
Μόνο με την είσοδο των κοινωνικών δικτύων και τις πολλές δυνατότητες που παρέχουν αποδομήθηκε το σύστημα διαμόρφωσης της εικόνας των πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών παραγόντων και αποκαλύφθηκε πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και τώρα; Τι θα κάνουμε με γυμνούς βασιλιάδες σε μια χώρα υποτίθεται δυτική στην οποία, όμως, οι δυτικοί θεσμοί όχι μόνο δεν λειτούργησαν αλλά διακωμωδούνται κιόλας;
Σε τέτοιες κρίσιμες περιστάσεις αναλαμβάνει ρόλο η αστική τάξη. Και επιφέρει μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική ισορροπία. Όταν, όμως, η αστική σου τάξη είναι λούμπεν δεν μπορεί να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο.
Τότε παρεμβαίνει η πνευματική τάξη, οι διανοούμενοι, όπως λέγονται, και με τις δυνατότητες που έχουν και το ενδεχόμενο κύρος τους αναζητούν μια ισορροπία κοινά αποδεκτή. Στην Ελλάδα πνευματική τάξη τέτοιας εμβέλειας δεν υπάρχει και οι λίγοι γραφιάδες είναι θεραπαινίδες του συστήματος. Ενός συστήματος χαμηλής οργάνωσης με μεγάλη εντροπία.
Άρα, ούτε απο εκεί υπάρχει σωτηρία.
Και εδώ αρχίζει να λειτουργεί το λαϊκό ένστικτο. Όταν ο λαός συνειδητοποιεί πως σωτηρία δεν υπάρχει απο πουθενά αναλαμβάνει τις τύχες του στα χέρια του. Είναι αυτό που λέμε ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Αυτό το φαινόμενο βλέπουμε στα αρχικά του στάδια στον Έβρο. Αν δεν εκτραπεί σε λανθασμένες κατευθύνσεις (αλλού να βρίσκεται το πρόβλημα και αλλού να το αναζητά) θα είναι μια παρήγορη εξέλιξη.
Είμαστε στο σημείο όπου ο λαός πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες. Στους δρόμους. Αλλά με πολιτική στόχευση.
Δεν μας φταίνε οι άλλοι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο αθηναϊκό μόρφωμα που αυτοαποκαλείται ελληνικό κράτος. Ενώ δεν είναι. Είναι ένας αποικιοκρατικός μηχανισμός της αθηναϊκής νομενκλατούρας.
Αυτός ο μηχανισμός πρέπει να αποδομηθεί. Διαφορετικά δεν υπάρχει σωτηρία.
Εδώ βρισκόμαστε.

Από τη Goldman Sachs στον ΣΥΡΙΖΑ!

26
Στις 17 Μαίου ο φίλος δημοσιογράφος και εξαιρετικός αναλυτής Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος έγραφε:
Μάνατζερ με θητεία στη Goldman Sachs (την τράπεζα που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο στήσιμο και στην εξέλιξη της ελληνικής κρίσης χρέους) και στα ναυτιλιακά στις ΗΠΑ, o κ. Στέφανος Κασσελάκης στρατολογήθηκε στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, γράφει η Καθημερινή (14.5.2023).
Όπου κι αν πας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, βρίσκεις το “κόμμα της Goldman Sachs”, των βετεράνων της δηλαδή. E, καιρός είναι να εγκατασταθεί και στη “ριζοσπαστική αριστερά” της Ελλάδος να παρακολουθεί από τα μέσα την πορεία καταστροφής της Αριστεράς και της Ελλάδας.
Ε ρε κατακαημένη Αριστερά τι σούμελε να πάθεις.
Τον γνώρισε ο Πολάκης στον Τσίπρα. Έχει δουλέψει στην προεκλογική καμπάνια του αντιπροέδρου Μπάιντεν
ΔΚ
ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Την φύση, την σύνθεση και τη νοοτροπία αυτής της ομάδας καιροσκόπων που το “έπαιζαν” αριστεροί την γνωρίζαμε και απο νωρίς ήρθαμε σε αντίθεση μαζί της.
Κατάφερε, όμως, να αποκτήσει μια λαϊκή δυναμική και οι επιθέσεις της ήταν σκληρές. Κέρδισε και την εξουσία.
Είναι η κατάληξη – καλύτερα ο εκφυλισμός- αυτού που αποκλήθηκε ευρωκομμουνισμός.
Στην αρχή διαφοροποιήθηκαν απο τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα και στην προσπάθειά τους να καταλάβουν και να νέμονται την εξουσία εκφυλίστηκαν στο σημερινό σημείο. Στελέχη της Goldman Sachs, συνολάκια, παρεούλες συγχρωτιζόμενες με τα γνωστά κέντρα να διεκδικούν την ηγεσία τους.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα ευδοκιμήσουν. Δεν υπάρχει πάτος σε μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής. Γιατί; Διότι η χώρα δεν απέκτησε ποτέ και δεν διαθέτει και σήμερα ΕΘΝΙΚΗ αστική τάξη. Ούτε κοινωνία των πολιτών.
Διάφοροι κομπραδόροι την λυμαίνονται. Τηρουμένων των αναλογιών βρισκόμαστε σε κάποια φάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους κοτζαμπάσιδες να κυριαρχούν.
Θα μου πείτε υπερβολές. Θα το δούμε.
Τουλάχιστον ας εγκαταλείψουν τα περί αριστεράς. Αριστερά δεν είναι η διαφορετική μάρκα τσάντας, μπουτίκ, collier ή κολόνιας που φοράς.
Θα κυβερνήσουν, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ακόμη και αν εμφανισθούν με το πραγματικό τους όνομα: το κόμμα της Goldman Sachs. Και τα άλλα κόμματα θα πάρουν τα πραγματικά τους ονόματα. Το Κόμμα των Δεδομένων, π.χ. για τη Νέα Δημοκρατία κλπ. Το ΠΑΣΟΚ ακόμη προσπαθεί να καταλάβει αν είναι κόμμα, πριν το διεκδικήσει κάποια εταιρεία. Μια ομάδα πιτσιρικάδων νόμισαν πως ο πολιτικός φορέας είναι φοιτητικός σύλλογος. Και για να παίζουν χωρίς άγχος την πρέφα τους, καθάρισαν οτιδήποτε τους ήταν ενοχλητικό.
Η τραγωδία της Ελλάδας είναι οτι δεν υπάρχουν ούτε κόμματα, ούτε πρόσωπα να την κυβερνήσουν. Μοντελάκια, δεδομένοι και αγχώδεις αναζητητές κάποιας υποστήριξης ενός πολιτικοοικονομικού κέντρου.
Τουλάχιστον στην πρώτη μετεπαναστατική περίοδο ήσαν πιο ειλικρινείς. Τα κόμματά τους τα ονόμαζαν Αγγλικό, Γαλλικό Ρωσικό. Τώρα που την θέση των κρατών αναλαμβάνουν εταιρείες, ας προσαρμοσθούν ανάλογα.
ΥΓ: Για να διευκρινίσω: Το σχόλιο αφορά στον Συριζα ως αριστερό κόμμα. Αυτό αμφισβητώ. Μια εναλλακτική του φιλελευθερισμού είναι. Ο περί ου ο λόγος κύριος ο οποίος διεκδικεί την ηγεσία του ήταν στέλεχος της Goldman Sachs και είναι εφοπλιστής. Δηλαδή, ενας πετυχημένος άνθρωπος που εργάσθηκε στη ζωή του. Δεν είναι προϊόν κομματικού σωλήνα. Μακάρι να εμπλακούν στην ελληνική πολιτική ικανά πρόσωπα της διασποράς. Με τα τζάκια πρέπει να τελειώνουμε. Αλλά ένα λαός με ζωντανές, ακόμη, τις ρίζες και τις αναμνήσεις απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τους δυνάστες του.
Παντελής Σαββίδης

ΓΕΕΘΑ: Η άκρως απόρρητη υπηρεσία που μελετά τον ρωσοουκρανικό πόλεμο – Τα διδάγματα

0

Οι νέες τακτικές στα πεδία των μαχών, η κυριαρχία των drones και τα νέα μοντέλα «ολιστικού πολέμου» δίνουν πολύτιμα μαθήματα για τις σύγχρονες τακτικές πολέμου στους επιτελείς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων

Στα υπόγεια του υπουργείου Εθνικής Αμυνας λειτουργεί η Διεύθυνση Δόγματος και Εκπαίδευσης (ΔιΔοΕ), μια άκρως απόρρητη υπηρεσία του ΓΕΕΘΑ, στελεχωμένη με έμπειρους, καλά εκπαιδευμένους στρατιωτικούς, η οποία από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, αναλύει τις νέες τακτικές πολέμου και αποστέλλει τα συμπεράσματά της στα επιτελεία του Στρατού Ξηράς, της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού.

Οι έλληνες στρατιωτικοί που παρατηρούν τις εξελίξεις στο μέτωπο διαπίστωσαν ότι ο πόλεμος πέρασε ήδη σε άλλο επίπεδο, δηλαδή στον «ολιστικό πόλεμο», και έχει ξεφύγει από το προηγούμενο επίπεδο, δηλαδή από τους «ελιγμούς δυνάμεων» που έως τώρα διεξάγονταν οι εχθροπραξίες ανά τον κόσμο, με βομβαρδιστικά, μαχητικά αεροσκάφη και άρματα μάχης. Ο «ολιστικός πόλεμος» δεν είναι ένας συνηθισμένος πόλεμος, ο οποίος διεξάγεται δηλαδή μεταξύ στρατών δύο ή περισσότερων χωρών. Είναι ένας πόλεμος, ίσως πιο φονικός και σίγουρα πιο δαπανηρός, που έχει στόχο να επιφέρει καίρια πλήγματα όχι μόνο στις ένοπλες δυνάμεις της αντίπαλης χώρας, αλλά και στην οικονομία της, στις υποδομές της, στη διπλωματία της και να επιτεθεί με fake news και παραπληροφόρηση στις δομές του εχθρού.

Παρατηρήσεις

Ελληνες στρατιωτικοί της ΔιΔοΕ παρατηρούν κάθε βίντεο από τον πόλεμο, μελετούν προσεκτικά όλες τις αναφορές, τις παρατηρήσεις και τις εκτιμήσεις του ΝΑΤΟ για τον συνεχιζόμενο ρωσοουκρανικό πόλεμο, τις δηλώσεις αξιωματούχων της Ουκρανίας και της Ρωσίας, τη μέθοδο που χρησιμοποιούν οι δύο δυνάμεις για επίθεση ή για άμυνα και βεβαίως όλα τα μέσα που αξιοποιούν για παραπληροφόρηση και αποδόμηση του εχθρού. Προσέχουν ιδιαίτερα την τακτική που ακολουθούν στις μάχες οι μισθοφόροι της Βάγκνερ, αλλά και οι κατάδικοι που έχουν αποφυλακιστεί από τις ρωσικές φυλακές και στους οποίους έδωσαν ένα Καλάσνικοφ για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή να διαπράξουν νέα εγκλήματα, αυτή τη φορά πολέμου.

Τα drones

Εχουν βεβαίως παρατηρήσει, και μάλιστα από την αρχή της ρωσικής εισβολής, τον διαβόητο πόλεμο των drones. Πώς ένα drone ιρανικής ή τουρκικής κατασκευής που στοιχίζει 10.000 ευρώ μπορεί να καταστρέψει ένα οπλικό σύστημα 10 εκατ. ευρώ. Πώς τα drones γίνονται όργανα για να ξοδευθούν πανάκριβα αντιαεροπορικά συστήματα, πώς τα drones μπορούν να καταστρέψουν μια επιλαρχία αρμάτων μάχης. Ολοι περίμεναν μετά την εντυπωσιακή ρωσική πομπή αρμάτων προς το Κίεβο ότι θα ακολουθήσει εισβολή τεθωρακισμένων στην ουκρανική πρωτεύουσα. Αλλά όλος αυτός ο ποταμός αρμάτων καθηλώθηκε, έγινε στόχος ουκρανικών drones, ένα μεγάλο μέρος του καταστράφηκε και το υπόλοιπο επέστρεψε εκεί από όπου ξεκίνησε.

Οι εισηγήσεις των ελλήνων στρατιωτικών προς τα επιτελεία (ή εάν θέλετε τα διδάγματα που μπορεί να επιφέρει ένας πόλεμος) δίνονται για επεξεργασία, ακόμα και τα λάθη που προέκυψαν σε μια μάχη.

Επιθέσεις από ψηλά

Το τελευταίο διάστημα η Ρωσία επιδίδεται σε ένα κρεσέντο αεροπορικών επιθέσεων με φθηνά ιρανικά drones, με στόχο την εξάντληση των ουκρανικών πυρομαχικών αεράμυνας.

Να σημειωθεί ότι πρόκειται για τη 14η ρωσική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά του Κιέβου από τις αρχές του Μαΐου. Η Ρωσία κατέρριψε drones, την ώρα που προσέγγιζαν το διυλιστήριο πετρελαίου Ιλσκι στην περιφέρεια της Κρασνοντάρ κοντά στη Μαύρη Θάλασσα. Το διυλιστήριο, κοντά στο λιμάνι του Νοβοροσίσκ της Μαύρης Θάλασσας, με δυνατότητα επεξεργασίας περίπου 6,6 εκατομμυρίων τόνων ετησίως, έχει δεχθεί επίθεση αρκετές φορές αυτό το διάστημα.

Τα στρατεύματα και των δύο χωρών χρησιμοποιούν συχνότερα drones και διερευνούν τις επιθέσεις, αναζητώντας και καταγράφοντας χαρακώματα, αυτοκινητοπομπές ανεφοδιασμού πριν χτυπήσουν. Ταυτόχρονα, στο μάτι των ελλήνων επιτελών μπαίνει και η μισθοφορική ομάδα Βάγκνερ, η οποία έως τώρα (παρά την ανταρσία που σημειώθηκε στις τάξεις της) έχει δείξει την ικανότητα να εξουδετερώνει τους αμυνόμενους Ουκρανούς με έναν συνδυασμό βελτιωμένων τακτικών. Οι νέες τακτικές πολέμου που εμφανίστηκαν στην Ουκρανία με τον πόλεμο (στην πραγματικότητα) Ρωσίας-Δύσης καταγράφονται από τους έλληνες επιτελείς και γίνονται πράξεις. Για ευνόητους λόγους είναι αδύνατο να αναφερθούν συγκεκριμένες τακτικές, αλλά κρατήστε μία: ο πόλεμος των drones προβλημάτισε και τους έλληνες επιτελείς και έτσι επισπεύδονται τα προγράμματα παραγωγής ελληνικών drones από τα ελληνικά πανεπιστήμια σε συνεργασία με Ισραηλινούς και Αμερικανούς. Αφήστε που η χώρα μας ζήτησε, στο πλαίσιο της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συμφωνίας, να προμηθευτεί τα υπερσύγχρονα αμερικανικά UAV MQ-9 Reaper, που ήδη επιχειρούν για λογαριασμό των Αμερικανών από τη βάση στη Λάρισα.

Το Βήμα

Brics, the Johannesburg Declaration

0

Johannesburg II Declaration. BRICS and Africa: Partnership for Mutually Accelerated Growth, Sustainable Development and Inclusive Multilateralism, Sandton, Gauteng, South Africa, 23 August 2023

Preamble

1. We, the Leaders of the Federative Republic of Brazil, the Russian Federation, the Republic of India, the People’s Republic of China and the Republic of South Africa met in Sandton, South Africa, from 22 to 24 August 2023 for the XV BRICS Summit held under the theme: “BRICS and Africa: Partnership for Mutually Accelerated Growth, Sustainable Development and Inclusive Multilateralism”.

2. We reaffirm our commitment to the BRICS spirit of mutual respect and understanding, sovereign equality, solidarity, democracy, openness, inclusiveness, strengthened collaboration and consensus. As we build upon 15 years of BRICS Summits, we further commit ourselves to strengthening the framework of mutually beneficial BRICS cooperation under the three pillars of political and security, economic and financial, and cultural and people-to-people cooperation and to enhancing our strategic partnership for the benefit of our people through the promotion of peace, a more representative, fairer international order, a reinvigorated and reformed multilateral system, sustainable development and inclusive growth.

Partnership for Inclusive Multilateralism

3. We reiterate our commitment to inclusive multilateralism and upholding international law, including the purposes and principles enshrined in the Charter of the United Nations (UN) as its indispensable cornerstone, and the central role of the UN in an international system in which sovereign states cooperate to maintain peace and security, advance sustainable development, ensure the promotion and protection of democracy, human rights and fundamental freedoms for all, and promoting cooperation based on the spirit of solidarity, mutual respect, justice and equality.

4. We express concern about the use of unilateral coercive measures, which are incompatible with the principles of the Charter of the UN and produce negative effects notably in the developing world. We reiterate our commitment to enhancing and improving global governance by promoting a more agile, effective, efficient, representative, democratic and accountable international and multilateral system.

5. We call for greater representation of emerging markets and developing countries, in international organizations and multilateral fora in which they play an important role. We also call for increasing the role and share of women from EMDCs at different levels of responsibilities in the international organizations.

6. We reiterate the need for all countries to cooperate in promoting and protecting human rights and fundamental freedoms under the principles of equality and mutual respect. We agree to continue to treat all human rights including the right to development in a fair and equal manner, on the same footing and with the same emphasis. We agree to strengthen cooperation on issues of common interests both within BRICS and in multilateral fora including the United Nations General Assembly and Human Rights Council, taking into account the necessity to promote, protect and fulfil human rights in a non-selective, non-politicised and constructive manner and without double standards. We call for the respect of democracy and human rights. In this regard, we underline that they should be implemented on the level of global governance as well as at national level. We reaffirm our commitment to ensuring the promotion and protection of democracy, human rights and fundamental freedoms for all with the aim to build a brighter shared future for the international community based on mutually beneficial cooperation.

7. We support a comprehensive reform of the UN, including its Security Council, with a view to making it more democratic, representative, effective and efficient, and to increase the representation of developing countries in the Council’s memberships so that it can adequately respond to prevailing global challenges and support the legitimate aspirations of emerging and developing countries from Africa, Asia and Latin America, including Brazil, India and South Africa, to play a greater role in international affairs, in particular in the United Nations, including its Security Council.

8. We reaffirm our support for the open, transparent, fair, predictable, inclusive, equitable, non-discriminatory and rules-based multilateral trading system with the World Trade Organisation (WTO) at its core, with special and differential treatment (S&DT) for developing countries, including Least Developed Countries. We stress our support to work towards positive and meaningful outcomes on the issues at the 13th Ministerial Conference (MC13). We commit to engage constructively to pursue the necessary WTO reform with a view to presenting concrete deliverables to MC13. We call for the restoration of a fully and well-functioning two-tier binding WTO dispute settlement system accessible to all members by 2024, and the selection of new Appellate Body Members without further delay.

9. We call for the need to make progress towards the achievement of a fair and market-oriented agricultural trading system, ending hunger, achieving food security and improved nutrition, promoting sustainable agriculture and food systems, and implement resilient agricultural practices. We emphasize the need to deliver on agriculture reform in accordance with the mandate in Article 20 of the Agreement on Agriculture, while recognizing the importance of respecting the mandates with regards to a Permanent Solution on Public Stockholding (PSH) for food security purposes and special safeguard mechanism (SSM) for developing countries, including LDCs, in their respective negotiating contexts. BRICS members are also concerned with trade restrictive measures which are inconsistent with WTO rules, including unilateral illegal measures such as sanctions, that affect agricultural trade.

10. We support a robust Global Financial Safety Net with a quota-based and adequately resourced International Monetary Fund (IMF) at its centre. We call for the conclusion of the International Monetary Fund’s (IMF) 16th General Review of Quotas before 15 December 2023. The review should restore the primary role of quotas in the IMF. Any adjustment in quota shares should result in increases in the quota shares of emerging markets and developing economies (EMDCs), while protecting the voice and representation of the poorest members. We call for reform of the Bretton Woods institutions, including for a greater role for emerging markets and developing countries, including in leadership positions in the Bretton Woods institutions, that reflect the role of EMDCs in the world economy.

Fostering an Environment of Peace and Development

11. We welcome the Joint Statement of the BRICS Ministers of Foreign Affairs and International Relations meeting on 1 June 2023 and note the 13th Meeting of BRICS National Security Advisors and High Representatives on National Security held on 25 July 2023.

12. We are concerned about ongoing conflicts in many parts of the world. We stress our commitment to the peaceful resolution of differences and disputes through dialogue and inclusive consultations in a coordinated and cooperative manner and support all efforts conducive to the peaceful settlement of crises.

13. We recognise the importance of the increased participation of women in peace processes including in conflict prevention and resolution, peacekeeping, peacebuilding, post-conflict reconstruction and development, and sustaining peace.

14. We stress our commitment to multilateralism and to the central role of the United Nations which are prerequisites to maintain peace and security. We call on the international community to support countries in working together towards post-pandemic economic recovery. We emphasise the importance of contributing to post-conflict countries’ reconstruction and development and call upon the international community to assist countries in meeting their development goals. We stress the imperative of refraining from any coercive measures not based on international law and the UN Charter.

15. We reiterate the need for full respect of international humanitarian law in conflict situations and the provision of humanitarian aid in accordance with the basic principles of humanity, neutrality, impartiality and independence established in UNGA resolution 46/182.

16. We commend continued collective efforts of the United Nations, the African Union and sub-regional organisations, including in particular the cooperation between the United Nations Security Council and the African Union Peace and Security Council, to address regional challenges including maintaining peace and security, promoting peacebuilding, post-conflict reconstruction and development, and call for continued support by the international community to these endeavours using diplomatic means such as dialogue, negotiations, consultations, mediation, and good offices, to resolve international disputes and conflicts, settle them on the basis of mutual respect, compromise, and the balance of legitimate interests. We reiterate that the principle “African solutions to African problems” should continue to serve as the basis for conflict resolution. In this regard we support African peace efforts on the continent by strengthening the relevant capacities of African States. We are concerned about the worsening violence in Sudan. We urge the immediate cessation of hostilities and call for the unimpeded access of the Sudanese population to humanitarian assistance. We remain concerned at the situation in the Sahel region, in particular in the Republic of Niger. We support the sovereignty, independence, territorial integrity and national unity of Libya. We reiterate our support for a “Libyan led and Libyan-owned” political process with UN-led mediation as the main channel. We emphasize the need to achieve an enduring and mutually acceptable political solution to the question of Western Sahara in accordance with relevant UNSC resolutions and in fulfilment of the mandate of the United Nations Mission for the Referendum in Western Sahara (MINURSO).

17. We welcome the positive developments in the Middle East and the efforts by BRICS countries to support development, security and stability in the region. In this regard, we endorse the Joint Statement by the BRICS Deputy Foreign Ministers and Special Envoys for the Middle East and North Africa at their meeting of 26 April 2023. We welcome the reestablishment of diplomatic relations between the Kingdom of Saudi Arabia and the Islamic Republic of Iran and emphasise that deescalating tensions and managing differences through dialogue and diplomacy is key to peaceful coexistence in this strategically important region of the world. We reaffirm our support for Yemen’s sovereignty, independence, and territorial integrity, and commend the positive role of all the parties involved in bringing about a ceasefire and seeking a political solution to end the conflict. We call on all parties to engage in inclusive direct negotiations and to support the provision of humanitarian, relief and development assistance to the Yemeni people. We support all efforts conducive to a political and negotiated solution that respects Syrian sovereignty and territorial integrity and the promotion of a lasting settlement to the Syrian crisis. We welcome the readmission of the Syrian Arab Republic to the League of Arab States. We express our deep concern at the dire humanitarian situation in the Occupied Palestinian Territories due to escalating violence under continued Israeli occupation and the expansion of illegal settlements. We call on the international community to support direct negotiations based on international law including relevant UN Security Council and General Assembly resolutions and the Arab Peace Initiative, towards a two-state solution, leading to the establishment of a sovereign, independent and viable State of Palestine. We commend the extensive work carried out by the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA) and call for greater international support for UNRWA activities to alleviate the humanitarian situation of the Palestinian people.

18. We express serious concern with the ongoing deterioration of the security, humanitarian, political and economic situation in Haiti. We believe that the current crisis requires a Haitian-led solution that encompasses national dialogue and consensus building among local political forces, institutions and the society. We call on the international community to support the Haitian endeavours to dismantle the gangs, enhance the security situation and put in place the foundations for long-lasting social and economic development in the country.

19. We recall our national positions concerning the conflict in and around Ukraine as expressed at the appropriate fora, including the UNSC and UNGA. We note with appreciation relevant proposals of mediation and good offices aimed at peaceful resolution of the conflict through dialogue and diplomacy, including the African Leaders Peace Mission and the proposed path for peace.

20. We call for the strengthening of disarmament and non-proliferation, including the Convention on the Prohibition of the Development, Production and Stockpiling of Bacteriological (Biological) and Toxin Weapons and on their Destruction (BTWC) and the Convention on the Prohibition of the Development, Production, Stockpiling and Use of Chemical Weapons and on Their Destruction (CWC), recognizing its role in safeguarding and for preserving their integrity and effectiveness to maintain global stability and international peace and security. We underline the need to comply with and strengthen the BTWC, including by adopting a legally binding Protocol to the Convention that provides for, inter alia, an efficient verification mechanism. We reassert our support for ensuring the long-term sustainability of outer space activities and prevention of an arms race in outer space (PAROS) and of its weaponization, including through negotiations to adopt a relevant legally binding multilateral instrument. We recognise the value of the updated Draft Treaty on the Prevention of the Placement of Weapons in Outer Space, the Threat or Use of Force against Outer Space Objects (PPWT) submitted to the Conference on Disarmament in 2014. We stress that practical and non-binding commitments, such as Transparency and Confidence-Building Measures (TCBMs), may also contribute to PAROS.

21. We reiterate the need to resolve the Iranian nuclear issue through peaceful and diplomatic means in accordance with the international law, and stress the importance of preserving the JCPOA and the UNSCR 2231 to international non-proliferation as well as wider peace and stability and hope for relevant parties to restore the full and effective implementation of the JCPOA at an early date.

22. We express strong condemnation of terrorism in all its forms and manifestations whenever, wherever and by whomsoever committed. We recognize the threat emanating from terrorism, extremism conducive to terrorism and radicalization. We are committed to combating terrorism in all its forms and manifestations, including the cross-border movement of terrorists, and terrorism financing networks and safe havens. We reiterate that terrorism should not be associated with any religion, nationality, civilization or ethnic group. We reaffirm our unwavering commitment to contribute further to the global efforts of preventing and countering the threat of terrorism on the basis of respect for international law, in particular the Charter of the United Nations, and human rights, emphasizing that States have the primary responsibility in combating terrorism with the United Nations continuing to play central and coordinating role in this area. We also stress the need for a comprehensive and balanced approach of the whole international community to effectively curb the terrorist activities, which pose a serious threat, including in the present-day pandemic environment. We reject double standards in countering terrorism and extremism conducive to terrorism. We call for an expeditious finalization and adoption of the Comprehensive Convention on International Terrorism within the UN framework and for launching multilateral negotiations on an international convention for the suppression of acts of chemical and biological terrorism, at the Conference of Disarmament. We welcome the activities of the BRICS Counter-Terrorism Working Group and its five Subgroups based upon the BRICS Counter-Terrorism Strategy and the BRICS Counter-Terrorism Action Plan. We look forward to further deepening counter-terrorism cooperation.

23. While emphasising the formidable potential of Information and Communication Technologies (ICTs) for growth and development, we recognise the existing and emerging possibilities they bring for criminal activities and threats, and express concern over the increasing level and complexity of criminal misuse of ICTs. We welcome the ongoing efforts in the Ad Hoc Committee to elaborate a comprehensive international convention on countering the use of ICTs for criminal purposes and reaffirm our commitment to cooperating in the implementation of the mandate adopted by the UN General Assembly resolution 75/282 in a timely manner.

24. We reaffirm our commitment to the promotion of an open, secure, stable, accessible and peaceful ICT-environment, underscored the importance of enhancing common understandings and intensifying cooperation in the use of ICTs and Internet. We support the leading role of the United Nations in promoting constructive dialogue on ensuring ICT-security, including within the UN Open-Ended Working Group on security of and in the use of ICTs 2021-2025, and developing a universal legal framework in this realm. We call for a comprehensive, balanced, objective approach to the development and security of ICT products and systems. We underscore the importance of establishing legal frameworks of cooperation among BRICS countries on ensuring security in the use of ICTs. We also acknowledge the need to advance practical intra-BRICS cooperation through implementation of the BRICS Roadmap of Practical Cooperation on ensuring security in the use of ICTs and the activities of the BRICS Working Group on security in the use of ICTs.

25. We reaffirm our commitment to strengthen international cooperation and our collaboration against corruption and continue to implement the relevant international agreements in this regard, in particular the United Nations Convention against Corruption. With the knowledge that the scourge of corruption knows no geographic boundaries, and respects no society or humanitarian cause, we have jointly put in place a strong foundation to combat corruption through capacity building, including, conducting training programmes and sharing of current best practices applied in each of our countries. We will continue to reinforce these efforts and increase our knowledge of the emerging avenues. We will enhance international cooperation through collaborative information-sharing networks, and mutual legal assistance to combat illicit financial flows, counter safe havens and support the investigation, prosecution and recovery of stolen assets subject to domestic laws and regulations of BRICS countries.

Partnership for Mutually Accelerated Growth

26. We note that an unbalanced recovery from the shock and hardship of the pandemic is aggravating inequality across the world. The global growth momentum has weakened, and the economic prospects have declined owing to trade fragmentation, prolonged high inflation, tighter global financial conditions, in particular the increase in interest rates in advanced economies, geopolitical tensions and increased debt vulnerabilities.

27. We encourage multilateral financial institutions and international organizations to play a constructive role in building global consensus on economic policies and preventing systemic risks of economic disruption and financial fragmentation. We call for Multilateral Development Banks (MDBs) to continue implementing the recommendations which should be voluntary within MDBs governance frameworks, from the G20 Independent Review Report on MDBs Capital Adequacy Frameworks to increase their lending capacities, while safeguarding MDBs long-term financial stability, robust creditor rating, and preferred creditor status.

28. We believe that multilateral cooperation is essential to limit the risks stemming from geopolitical and geoeconomic fragmentation and intensify efforts on areas of mutual interest, including but not limited to, trade, poverty and hunger reduction, sustainable development, including access to energy, water and food, fuel, fertilizers, as well as mitigating and adapting to the impact of climate change, education, health as well as pandemic prevention, preparedness and response.

29. We note that high debt levels in some countries reduce the fiscal space needed to address ongoing development challenges aggravated by spillover effects from external shocks, particularly from sharp monetary tightening in advanced economies. Rising interest rates and tighter financing conditions worsen debt vulnerabilities in many countries. We believe it is necessary to address the international debt agenda properly to support economic recovery and sustainable development, while taking into account each nation’s laws and internal procedures. One of the instruments, amongst others, to collectively address debt vulnerabilities is through the predictable, orderly, timely and coordinated implementation of the G20 Common Framework for Debt Treatment, with the participation of official bilateral creditors, private creditors and Multilateral Development Banks in line with the principle of joint action and fair burden-sharing.

30. We reaffirm the importance of the G20 to continue playing the role of the premier multilateral forum in the field of international economic and financial cooperation that comprises both developed and emerging markets and developing countries where major economies jointly seek solutions to global challenges. We look forward to the successful hosting of the 18th G20 Summit in New Delhi under the Indian G20 Presidency. We note the opportunities to build sustained momentum for change by India, Brazil and South Africa presiding over the G20 from 2023 to 2025 and expressed support for continuity and collaboration in their G20 presidencies and wish them all success in their endeavours. Therefore, we are committed to a balanced approach by continuing to amplify and further integrate the voice of the global South in the G20 agenda as under the Indian Presidency in 2023 and the Brazilian and South African presidencies in 2024 and 2025.

31. We recognize the important role of BRICS countries working together to deal with risks and challenges to the world economy in achieving global recovery and sustainable development. We reaffirm our commitment to enhance macro-economic policy coordination, deepen economic cooperation, and work to realize strong, sustainable, balanced and inclusive economic recovery. We emphasize the importance of continued implementation of the Strategy for BRICS Economic Partnership 2025 in all relevant ministerial tracks and working groups. We will look to identify solutions for accelerating the implementation of the 2030 Agenda for Sustainable Development.

32. Recognising that BRICS countries produce one third of the world’s food, we reaffirm our commitment to strengthen agricultural cooperation and promote sustainable agriculture and rural development of BRICS countries for enhancing food security both within BRICS and worldwide. We emphasize the strategic importance of facilitating steady access to agricultural inputs, on ensuring global food security. We reiterate the importance of implementing the Action Plan 2021-2024 for Agricultural Cooperation of BRICS Countries, and welcome the Strategy on Food Security Cooperation of the BRICS Countries. We underscore the need for resilient food supply chains.

33. We recognize the dynamism of the digital economy in enabling global economic growth. We also recognize the positive role that trade and investment can play in promoting sustainable development, national and regional industrialization, the transition towards sustainable consumption and production patterns. We recognize the challenges facing trade and investment development in the digital era and acknowledge that BRICS members are at different levels of digital development, and thus recognize the need to address respective challenges including the various digital divides. We welcome the establishment of the BRICS Digital Economy Working Group. We reaffirm that openness, efficiency, stability, reliability, are crucial in tackling economic recovery challenges and boosting international trade and investment. We encourage further cooperation among BRICS countries to enhance the interconnectivity of supply chains and payment systems to promote trade and investment flows. We agree to strengthen exchanges and cooperation in trade in services as established in the BRICS Framework for Cooperation on Trade in Services, with the BRICS Business Council and BRICS Women’s Business Alliance (WBA) with the aim to promote implementation of BRICS Trade in Services Cooperation Roadmap and relevant documents including the BRICS Framework for cooperation in Trade in Professional Services.

34. We reiterate our support to the African Union Agenda 2063 and to Africa’s efforts towards integration, including through the operationalisation of the African Continental Free Trade Area. We underscore that the AfCFTA is poised to create a predictable environment for investments, particularly in infrastructure development, and provides an opportunity to find synergies with partners on cooperation, trade and development on the African continent. We underline the importance of strengthening the partnership between BRICS and Africa to unlock mutually beneficial opportunities for increased trade, investment and infrastructure development. We welcome progress made towards the AfCFTA Protocol on Women and Youth in Trade and recognise its potential to be a catalyst for economic and financial inclusion of women and youth into Africa’s economy. We stress the importance of issues including industrialization, infrastructure development, food security, agriculture modernisation for sustainable growth health-care, and tackling climate change for the sustainable development of Africa.

35. We further note that the African continent remains on the margins of the global trading system and has much to gain through BRICS collaboration. The African Continental Free Trade Agreement (AfCFTA) and BRICS cooperation presents opportunities for the continent to transition away from its historic role as a commodity exporter towards higher productivity value addition. We welcome and support the inclusion of the African Union as a member of the G20 at the New Delhi G20 Summit.

36. We commit to strengthening intra-BRICS cooperation to intensify the BRICS Partnership on New Industrial Revolution (PartNIR) and create new opportunities for accelerating industrial development. We support intra-BRICS cooperation in human resource development on new technologies through the BRICS Centre for Industrial Competences (BCIC), BRICS PartNIR Innovation Centre, BRICS Startup Forum and collaboration with other relevant BRICS mechanisms, to carry out training programmes to address challenges of NIR for Inclusive and sustainable industrialization. We reiterate our commitment to continue discussion on the establishment of BCIC in cooperation with UNIDO to jointly support the development of Industry 4.0 skills development among the BRICS countries and to promote partnerships and increased productivity in the New Industrial Revolution. We look forward to the cooperation with UNIDO and request the PartNIR Advisory Group to coordinate with UNIDO.

37. We recognize the crucial role that Micro, Small and Medium-sized Enterprises (MSMEs) play in unlocking the full potential of BRICS economies and reaffirm the importance of their participation in production networks and value chains. We will continue joint efforts aimed at eliminating constraints such as lack of easily accessible information and financing, skills shortage, network effects, as well as regulation of excessive administrative burden, and procurement related constraints ensuring easily accessible information and financing, skill up gradation and market linkage. We endorse the BRICS MSMEs Cooperation Framework which promotes BRICS cooperation on such issues as exchanging information about fairs and exhibitions, and encouraging participation of MSMEs in the selected events to enhance interactions and cooperation amongst MSMEs which may secure deals. Member states will facilitate exchange of business missions, and promote sector specific Business to Business (B2B) meetings amongst the MSMEs, to enhance enterprise-to-enterprise cooperation and business alliances between the MSMEs of BRICS, with a particular focus on women-owned and youth-owned MSMEs. Member States will provide information relating to MSMEs, business development opportunities and possibilities of partnerships for the development of MSMEs in the BRICS countries. In addition, we will promote sharing of information on trade policies, and market intelligence for MSMEs to increase their participation in international trade. We will facilitate access to resources and capabilities such as skills, knowledge networks, and technology that could help MSMEs improve their participation in the economy and global value chains. We will exchange views on measures and approaches for integrating BRICS MSMEs into global trade and Global Value Chains, including by sharing experience on how regional integration approaches can support the development of MSMEs.

38. We reiterate the commitment to promote employment for sustainable development, including to develop skills to ensure resilient recovery, gender-responsive employment and social protection policies including workers’ rights. We reaffirm our commitment to respect, promote, and realise decent work for all and achieve social justice. We will step up efforts to effectively abolish child labour based on the Durban Call to Action and accelerate progress towards universal social protection for all by 2030. We will invest in skills development systems to improve access to relevant and quality skills for workers in the informal economy and workers in new forms of employment as we seek to increase productivity for economically, socially, and environmentally sustainable and inclusive economies. We will explore the development of a BRICS platform to implement the Productivity Ecosystem for Decent Work.

39. We acknowledge the urgent need for tourism industry recovery and the importance of increasing mutual tourist flows and will work towards further strengthening the BRICS Alliance for Green Tourism to promote measures, which can shape a more resilient, sustainable and inclusive tourism sector.

40. We agree to enhance exchanges and cooperation in the field of standardization and make full use of standards to advance sustainable development.

41. We agree to continue to deepen cooperation on competition amongst BRICS countries and create a fair competition market environment for international economic and trade cooperation.

42. We agree to enhance dialogue and cooperation on intellectual property rights through, the BRICS IPR cooperation mechanism (IPRCM). As we celebrate a decade of cooperation of the Heads of Intellectual Property Offices, we welcome the alignment of their workplan to the Sustainable Development Goals.

43. We support enhancing statistical cooperation within BRICS as data, statistics and information form the basis of informed and effective decision making. On the 10th anniversary of its first issue, we support the continued release of the BRICS Joint Statistical Publication 2023 and the BRICS Joint Statistical Publication Snapshot 2023 for engaging a wider range of users.

44. We recognise the widespread benefits of fast, inexpensive, transparent, safe, and inclusive payment systems. We look forward to the report by the BRICS Payment Task Force (BPTF) on the mapping of the various elements of the G20 Roadmap on Cross-border Payments in BRICS countries. We welcome the sharing of experience by BRICS members on payment infrastructures, including the interlinking of cross-border payment systems. We believe this will further enhance cooperation amongst the BRICS countries and encourage further dialogue on payment instruments to facilitate trade and investment flows between the BRICS members as well as other developing countries. We stress the importance of encouraging the use of local currencies in international trade and financial transactions between BRICS as well as their trading partners. We also encourage strengthening of correspondent banking networks between the BRICS countries and enabling settlements in the local currencies.

45. We task our Finance Ministers and/or Central Bank Governors, as appropriate, to consider the issue of local currencies, payment instruments and platforms and report back to us by the next Summit.

46. We recognise the key role of the NDB in promoting infrastructure and sustainable development of its member countries. We congratulate Ms Dilma Rousseff, former President of the Federative Republic of Brazil, as President of the New Development Bank (NDB) and are confident that she will contribute to strengthening of the NDB in effectively achieving its mandate. We expect the NDB to provide and maintain the most effective financing solutions for sustainable development, a steady process in membership expansion, and improvements in corporate governance and operational effectiveness towards the fulfilment of NDB’s General Strategy for 2022-2026. We welcome the three new members of the NDB, namely Bangladesh, Egypt and United Arab Emirates. We encourage the NDB to play an active role in knowledge sharing process and incorporate the member-countries best practices in its operational policies, according to its governance mechanism and taking into account national priorities and development goals. We see the NDB as an important member of global MDB family, given its unique status as an institution created by EMDCs for EMDCs.

47. We welcome the establishment of the BRICS Think Tank Network for Finance during 2022 and efforts to operationalise the Network. We will work towards the identification and designation of the lead Think Tanks from member countries. We endorse the Operational Guidelines for the BRICS Think Tank Network for Finance developed under South Africa’s Chairship, which provides guidance on how the Network will operate in terms of governance, delivery of outputs and funding of the BRICS Think Tank Network for Finance.

48. We recognise that infrastructure investments support human, social, environmental, and economic development. We note that the demand for infrastructure is growing, with a greater need for scale, innovation and sustainability. We highlight that BRICS countries continue to offer excellent opportunities for infrastructure investment. In this regard, we further recognise that leveraging governments’ limited resources to catalyse private capital, expertise and efficiency will be paramount in closing the infrastructure investment gap in BRICS countries.

49. We continue to support the work of the Task Force on Public-Private Partnership (PPP) and Infrastructure in sharing knowledge, good practices and lessons learnt on the effective development and delivery of infrastructure for the benefit of all member countries. In this regard, the Task Force has collated guiding principles that advance the adoption of a programmatic approach in infrastructure delivery and promotes the use of PPPs and other blended finance solutions in infrastructure development and delivery. We look forward to convening the Infrastructure Investment Symposium later this year for a discussion amongst BRICS governments, investors and financiers on ways to work with the private sector to promote the use of green, transition and sustainable finance in infrastructure delivery.

50. The BRICS Contingent Reserve Arrangement (CRA) continues to be an important mechanism for mitigating the effects of a crisis situation, complementing existing international financial and monetary arrangements, and contributing to the strengthening of the global financial safety net. We reiterate our commitment to the continued strengthening of the CRA and look forward to the successful completion of the sixth Test-Run later in 2023. We also support progress made to amend the outstanding technical issues on the Inter-Central Bank Agreement and endorse the proposed theme of 2023 BRICS Economic Bulletin ‘Challenges in a post-COVID-19 environment.

51. We welcome the continued cooperation on topics of mutual interest on sustainable and transition finance, information security, financial technology, and payments, and look forward to building on work in these areas under the relevant work streams, including the proposed study on leveraging technology to address climate data gaps in the financial sector and support the proposed initiatives aimed at enhancing cyber security and developing financial technology, including the sharing of knowledge and experience in this area.

Partnership for Sustainable Development

52. We reaffirm the call for the implementation of the 2030 Agenda for Sustainable Development in its three dimensions: economic, social and environmental, in a balanced and integrated manner by mobilising the means required to implement the 2030 Agenda. We urge donor countries to honour their Official Development Assistance (ODA) commitments and to facilitate capacity building and the transfer of technology along with additional development resources to developing countries, in line with the national policy objectives of recipients. We highlight in this regard that the SDGs Summit to be held in New York in September 2023 and the Summit of the Future to be held in September 2024, constitute significant opportunities for renewing international commitment on the implementation of the 2030 Agenda.

53. We recognise the importance of implementing the SDGs in an integrated and holistic manner, inter alia through poverty eradication as well as combating climate change whilst promoting sustainable land use and water management, conservation of biological diversity, and the sustainable use of its components and the biodiversity and the fair and equitable sharing of the benefits arising out of the utilisation of genetic resources, including by appropriate access to genetic resources, in line with Article 1 of Convention on Biological Diversity (CBD) and in accordance with national circumstances, priorities and capabilities. We also underscore the significance of technology and innovation, international cooperation, public-private partnerships, including South-South cooperation.

54. We underscore the importance of collaborating on biodiversity conservation and sustainable use matters, such as research and development of conservation technologies, development of protected areas, and the combatting of illegal trade in wildlife. Furthermore, we will continue to actively participate in international biodiversity-related conventions, such as the Convention on Biological Diversity (CBD), its protocols and advancing the implementation of its Kunming-Montreal Global Biodiversity Framework (GBF), Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES), United Nations Convention to Combat Desertification (UNCCD) and working towards the Global Initiative on Reducing Land Degradation and Enhancing Conservation of Terrestrial Habitats.

55. We welcome the historic adoption of the Kunming-Montreal Global Biodiversity Framework (KMGBF) at the 15th Conference of the Parties to the Convention on Biological Diversity (CBD COP-15) in December 2022. We thus undertake to strive towards the implementation of all the global goals and targets of the KMGBF, in accordance with the principles of common but differentiated responsibilities and national circumstances, priorities and capabilities in order to achieve its mission to halt and reverse biodiversity loss and vision of living in harmony with nature. We urge developed countries to provide adequate means of implementation, including financial resources, capacity-building, technical and scientific cooperation, and access to and transfer of technology to fully implement the KMGBF. We also acknowledge the potential for cooperation on the sustainable use of biodiversity in business to support local economic development, industrialisation, job creation, and sustainable business opportunities.

56. We reemphasise the importance of implementing the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) and its Paris Agreement and the principle of Common but Differentiated Responsibilities and Respective Capabilities (CBDR-RC) enhancing low-cost climate technology transfer, capacity building as well as mobilizing affordable, adequate and timely delivered new additional financial resources for environmentally sustainable projects. We agree that there is a need to defend, promote and strengthen the multilateral response to Climate Change and to work together for a successful outcome of the 28th Conference of the Parties of the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC COP28). We recognise that the Means of Implementation should be enhanced by developed countries, including through adequate and timely flow of affordable Climate Finance, Technical Cooperation, Capacity Building and transfer of Technology for climate actions. Furthermore, there is a need for comprehensive financial arrangements to address loss and damage due to climate change, including operationalising Fund on Loss and Damage as agreed at the UNFCCC COP27 to benefit developing countries.

57. We agree to address the challenges posed by climate change while also ensuring a just, affordable and sustainable transition to a low carbon and low-emission economy in line with the principles of CBDR-RC, in light of different national circumstances. We advocate for just equitable and sustainable transitions, based on nationally defined development priorities, and we call on developed countries to lead by example and support developing countries towards such transitions.

58. We stress the need for support of developed countries to developing countries for access to existing and emerging low-emission technologies and solutions that avoid, abate and remove GHG emissions and enhance adaptation action to address climate change. We further emphasize the need for enhancing low-cost technology transfer and for mobilizing affordable, adequate new and timely delivered additional financial resources for environmentally sustainable projects.

59. We express our strong determination to contribute to a successful COP28 in Dubai, later this year, with the focus on implementation and cooperation. As the main mechanism for assessing collective progress towards achieving the purpose of the Paris Agreement and its long-term goals and promoting climate action on all aspects of the Paris Agreement under the UNFCCC, the Global Stocktake must be effective and identifying implementation gaps on the global response to climate change, whilst prospectively laying the foundations for enhanced ambition by all, in particular by developed countries. We call upon developed countries to fill outstanding gaps in means of implementation for mitigation and adaptation actions in developing countries.

60. We welcome Brazil’s candidacy to host COP30 as the year 2025 will be key to the very future of the global response to climate change.

61. We further urge developed countries to honour their commitments, including of mobilizing the USD 100bn per annum by 2020 and through 2025 to support climate action in developing countries. In addition, importance of doubling adaptation finance by 2025 from the base of 2019 is also key in order to implement adaptation actions. Moreover, we look forward to setting up an ambitious New Collective Quantified goal, prior to 2025, as per the needs and priorities of developing countries. This will require enhanced financial support from developed countries that is additional, grant-based and/or concessional, timely delivered, and adequate to take forward adaptation and mitigation action in a balanced manner. This extends to support for the implementation of the Nationally Determined Contributions (NDCs).

62. We acknowledge that the financial mechanisms and investments to support the implementation of environment and climate change programmes need to be enhanced, and increased momentum to reform these financial mechanisms, as well as the multilateral development banks and international financial institutions is required. In this regard, we call on the shareholders of these institutions to take decisive action to scale-up climate finance and investments in support towards achieving the SDGs related to climate change and make their institutional arrangements fit for purpose.

63. We oppose trade barriers including those under the pretext of tackling climate change imposed by certain developed countries and reiterate our commitment to enhancing coordination on these issues. We underline that measures taken to tackle climate change and biodiversity loss must be WTO-consistent and must not constitute a means of arbitrary or unjustifiable discrimination or a disguised restriction on international trade and should not create unnecessary obstacles to international trade. Any such measure must be guided by the principle of common but differentiated responsibilities and respective capabilities (CBDR-RC), in the light of different national circumstances. We express our concern at any WTO inconsistent discriminatory measure that will distort international trade, risk new trade barriers and shift burden of addressing climate change and biodiversity loss to BRICS members and developing countries.

64. We commit to intensify our efforts towards improving our collective capacity for global pandemic prevention, preparedness, and response, and strengthening our ability to fight back any such pandemics in the future collectively. In this regard, we consider it important to continue our support to the BRICS Virtual Vaccine Research and Development Center. We look forward to the holding of the High-Level Meeting on Pandemic Prevention, Preparedness and Response to be to be held on 20th September 2023 at the United Nations General Assembly and we call for an outcome that will mobilise political will and continued leadership on this matter.

65. We recognize the fundamental role of primary health care as a key foundation for Universal Health Care and health system’s resilience, as well as on prevention and response to health emergencies. We believe that the High-level meeting on Universal Health Coverage (UHC) to be held at the UN General Assembly in September 2023 would be a critical step for mobilizing the highest political support for UHC as the cornerstone to achieving SDG 3 (good health and well-being). We reiterate our support for the international initiatives, with the leadership of WHO, on addressing tuberculosis (TB) and look forward to actively engaging in the United Nations High-Level Meeting on TB in New York in September this year and encourage an assertive political declaration.

66. Taking into account national legislation and priorities of BRICS countries, we commit to continue cooperation in traditional medicine in line with previous meetings of the BRICS Health Ministers and their outcomes, as well as the BRICS High-Level Forum on the Traditional Medicine.

67. We note that BRICS countries have significant experience and potential in the field of nuclear medicine and radio pharmaceutics. We welcome the decision to establish a BRICS Working Group on Nuclear Medicine to expand cooperation in this area.

68. We welcome South Africa hosting BRICS Science Technology and Innovation (STI) Steering Committee meetings throughout 2023 as the main coordination mechanism to manage and ensure the successful hosting of BRICS STI activities. We call on the Steering Committee to undertake a strategic review of the thematic focus areas and organisational framework of the BRICS STI Working Group to ensure better alignment as appropriate with current BRICS policy priorities. We commend South Africa for hosting the 8th BRICS Young Scientist Forum and the concurrent organization of the 6th BRICS Young Innovator Prize. We commend the success of the BRICS STI Framework Programme in continuing to connect scientists through the funding of an impressive portfolio of research projects between BRICS countries. We also appreciate the efforts of the BRICS STI Framework Programme Secretariat in facilitating a discussion to launch in 2024 a Call for Proposals for BRICS STI Flagship Projects. We recognize the progress achieved in the implementation of the BRICS Action Plan for Innovation Cooperation (2021-24). In this regard we encourage further actions to be taken on initiatives such as the BRICS Techtransfer (the BRICS Centers for Technology Transfer) and the iBRICS Network (the dedicated BRICS innovation network). We also welcome more actions to be taken, especially by the BRICS STIEP (Science, Technology and Innovation Entrepreneurship Partnership) Working Group, in the fields of innovation and entrepreneurship, for example, through support for the BRICS Incubation Training and Network, the BRICS Technology Transfer Training Program, and the BRICS Startup Forum.

69. We congratulate our Space agencies for successfully implementing the BRICS RSSC agreement by exchanging of BRICS Satellite Constellation data samples; holding of the 1st BRICS RSSC Application Forum in November 2022; convening of the 2nd meeting of BRICS Space Cooperation Joint Committee in July 2023 and continue to successfully implement the BRICS Constellation Pilot Projects. We encourage the BRICS Space agencies to continue enhancing the level of cooperation in remote sensing satellite data sharing and applications, so as to provide data support for the economic and social development of the BRICS countries.

70. While emphasising the fundamental role of access to energy in achieving SDGs and noting the outlined risks to energy security we highlight the need for enhanced cooperation among the BRICS countries as major producers and consumers of energy products and services. We believe that energy security, access and energy transitions are important and need to be balanced. We welcome the strengthening of cooperation and increasing investment in the supply chains for energy transitions and note the need to fully participate in the clean energy global value chain. We further commit to increase the resilience of energy systems including critical energy infrastructure, advancing the use of clean energy options, promoting research and innovation in energy science and technology. We intend to address energy security challenges by incentivising energy investment flows. We share a common view, taking into consideration national priorities and circumstances, on the efficient use of all energy sources, namely: renewable energy, including biofuels, hydropower, fossil fuels, nuclear energy and hydrogen produced on the basis of zero and low emission technologies and processes, which are crucial for a just transition towards more flexible, resilient and sustainable energy systems. We recognise the role of fossil fuels in supporting energy security and energy transition. We call for collaboration amongst the BRICS countries on technological neutrality and further urge for the adoption of common, effective, clear, fair and transparent standards and rules for assessment of emissions, elaboration of compatible taxonomies of sustainable projects as well as accounting of carbon units. We welcome joint research and technical cooperation within the BRICS Energy Research Cooperation Platform, and commend the holding of the BRICS Youth Energy Summit and other related activities.

71. We remain committed to strengthening BRICS cooperation on population matters, because the dynamics of population age structure change, and pose challenges as well as opportunities, particularly with regard to women’s rights, youth development, disability rights, employment and the future of work, urbanisation, migration and ageing.

72. We reiterate the importance of BRICS cooperation in the field of disaster management. We stress the importance of disaster risk reduction measures towards building resilient communities and the exchange of information on best practices, adoption of climate change adaptation initiatives, and integration of indigenous knowledge systems and improving investments in early warning systems and disaster resilient infrastructure. We further stress the need for holistic inclusivity in disaster risk reduction by mainstreaming disaster risk reduction in government and community-based planning. We encourage expanding intra-BRICS cooperation through joint activities for enhancing the capacities of national emergency systems.

73. We agree with the importance placed by South Africa as BRICS Chair on Transforming Education and Skills Development for the Future. We support the principle of facilitating mutual recognition of academic qualifications amongst BRICS countries to ensure mobility of skilled professionals, academics, and students and recognition of qualifications obtained in each other’s countries subject to compliance of applicable domestic laws. We welcome concrete proposals made during the 10th Meeting of BRICS Ministers of Education focusing on critical areas in education and training such as entrepreneurship development, skills for the changing world, out-of-school youth, climate change, labour market intelligence, early childhood development and university global ranking. We appreciate the progress on education and Technical and Vocational Education and Training (TVET) cooperation, in particular, the operationalization of the BRICS TVET Cooperation Alliance which focuses on strengthening communication and dialogue and early finalisation of the Charter of the BRICS TVET Cooperation Alliance thereby promoting substantial cooperation in TVET, integrating TVET with industry.

74. We commit to strengthening skills exchanges and cooperation amongst BRICS countries. We support the digital transformation in education and TVET space, as each BRICS country is domestically committed to ensure education accessibility and equity, and promote the development of quality education. We agree to explore opportunities on BRICS digital education cooperative mechanisms, hold dialogues on digital education policies, share digital educational resources, build smart education systems, and jointly promote digital transformation of education in BRICS countries and to develop a sustainable education by strengthening the cooperation within BRICS Network University and other institution-to-institution initiatives in this area, including the BRICS University League. We welcome the BRICS Network University International Governing Board consideration to expand membership of the BRICS Network University to include more universities from the BRICS countries. We underscore the importance of sharing best practices on expanding access to holistic early childhood care and education to provide a better start in life for children within BRICS countries. We welcome the decision to facilitate exchanges within BRICS countries on equipping learners with skills fit for the future through multiple learning pathways.

Deepening People-to-People Exchanges

75. We reaffirm the importance of BRICS people-to-people exchanges in enhancing mutual understanding, friendship and cooperation. We appreciate the progress made under South Africa’s Chairship in 2023, and including in the fields of media, culture, education, sports, arts, youth, civil society and academic exchanges, and acknowledge that people-to-people exchanges play an essential role in enriching our societies and developing our economies.

76. We recognise that youth is a driving force for accelerating the achievement of sustainable development goals. Leadership by young people is fundamental to accelerating a just transition premised on the principles of intergenerational solidarity, international cooperation, friendship, and societal transformation. A culture of entrepreneurship and innovation must be nurtured for the sustainable development of our youth. We reiterate the importance of the BRICS Youth Summit as a forum for meaningful engagement on youth matters and recognise its value as a coordinating structure for youth engagement in BRICS. We welcome the finalisation of the BRICS Youth Council Framework.

77. We commend the successful holding of the BRICS Business Forum. On its 10th anniversary, we welcome the BRICS Business Council’s self-reflection with a focus on milestones achieved and areas of improvement. We further welcome the intention of the BRICS Business Council to track intra-BRICS trade flows, identify areas where trade performance has not met expectations and recommend solutions.

78. We acknowledge the critical role of women in economic development and commend the BRICS Women’s Business Alliance. We recognise that inclusive entrepreneurship and access to finance for women would facilitate their participation in business ventures, innovation, and the digital economy. We welcome initiatives that will enhance agricultural productivity and access to land, technology, and markets for women farmers.

79. On its 15th anniversary, we recognise the value of BRICS Academic Forum as a platform for deliberations and discussions by leading BRICS academics on the issues confronting us today. The BRICS Think Tanks Council also celebrates 10 years of enhancing cooperation in research and capacity building among the academic communities of BRICS countries.

80. Dialogue among political parties of BRICS countries plays a constructive role in building consensus and enhancing cooperation. We note the successful hosting of BRICS Political Parties Dialogue in July 2023 and welcome other BRICS countries to host similar events in the future.

81. We reaffirm our commitments under all the instruments and Agreements signed and adopted by the Governments of the BRICS States on Cooperation in the Field of Culture and commit to operationalising the Action Plan (2022-2026) as a matter of urgency through the BRICS Working Group on Culture.

82. We commit to ensure the integration of culture into our national development policies, as a driver and an enabler for the achievement of the goals set out in the UN 2030 Agenda for Sustainable Development. We also reaffirm our commitment to promote culture and the creative economy as a global public good as adopted at the World Conference on Culture and Sustainable Development-MONDIACULT22.

83. We agree to support the protection, preservation, restoration and promotion of our cultural heritage, including both tangible and intangible heritage. We commit to take strong action to fight against illicit trafficking of our cultural property and encourage dialogue among culture and heritage stakeholders and commit to promote digitization of the culture and creative sectors by finding technologically innovative solutions and pushing for policies that transform ways in which cultural contents are produced, disseminated, and accessed. We reaffirm our commitment to support participation of cultural enterprises, museums and institutions in international exhibitions and festivals, hosted by BRICS countries and extend mutual assistance in the organisation of such events.

84. We welcome the establishment of a Joint Working Group on Sports to develop a BRICS Sport Cooperation Framework, during South Africa’s Chairship in 2023. We look forward to the successful holding of the BRICS Games in October 2023 in South Africa. We commit to provide the necessary support for BRICS countries to participate in international sport competitions and meetings held in their own country in compliance with relevant rules.

85. We emphasize that all BRICS countries have rich traditional sport culture and agree to support each other in the promotion of traditional and indigenous sports among BRICS countries and around the world. We encourage our sport organizations to carry out various exchange activities both online and offline.

86. We commend the progress made by BRICS countries in promoting urban resilience including through the BRICS Urbanisation forum and appreciate the commitment to further strengthen inclusive collaboration between government and societies at all levels, in all BRICS countries in implementing the 2030 Agenda and promoting the localisation of the SDGs.

Institutional Development

87. We reiterate the importance of further enhancing BRICS solidarity and cooperation based on our mutual interests and key priorities, to further strengthen our strategic partnership.

88. We note with satisfaction the progress made on BRICS institutional development and stress that BRICS cooperation needs to embrace changes and keep abreast with the times. We shall continue to set clear priorities in our wide-ranging cooperation, on the basis of consensus, and make our strategic partnership more efficient, practical and results oriented. We task our Sherpas to continue discussions on a regular basis on BRICS institutional development, including on consolidation of cooperation.

89. We welcome the participation, at the invitation of South Africa as BRICS Chair, of other EMDCs as “Friends of BRICS” in BRICS meetings below Summit-level and in the BRICS-Africa Outreach and BRICS Plus Dialogue during the XV BRICS Summit in Johannesburg in 2023.

90. We appreciate the considerable interest shown by countries of the global South in membership of BRICS. True to the BRICS Spirit and commitment to inclusive multilateralism, BRICS countries reached consensus on the guiding principles, standards, criteria and procedures of the BRICS expansion process.

91. We have decided to invite the Argentine Republic, the Arab Republic of Egypt, the Federal Democratic Republic of Ethiopia, the Islamic Republic of Iran, the Kingdom of Saudi Arabia and the United Arab Emirates to become full members of BRICS from 1 January 2024.

92. We have also tasked our Foreign Ministers to further develop the BRICS partner country model and a list of prospective partner countries and report by the next Summit.

93. Brazil, Russia, India and China commend South Africa’s BRICS Chairship in 2023 and express their gratitude to the government and people of South Africa for holding the XV BRICS Summit.

94. Brazil, India, China and South Africa extend their full support to Russia for its BRICS Chairship in 2024 and the holding of the XVI BRICS Summit in the city of Kazan, Russia.

Brics, the Johannesburg Declaration

Γ. Αϋφαντής: Πώς μπορούν οι πολίτες να προασπίσουν το εθνικό συμφέρον

1

Ενώ η παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα μεταβάλλεται ραγδαία, το εγχώριο σύστημα εξουσίας έχει υποτάξει την όποια θεώρηση του ελληνικού εθνικού συμφέροντος στην ρευστή, όσο και αντιφατική αντίληψη περί υπερτέρου συμφέροντος του Δυτικού Κόσμου. Με το πρόσχημα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας», οι κυβερνώντες –μαζί και όσοι δήθεν τους αντιπολιτεύονται–φαλκιδεύουν την ανεξαρτησία της χώρας και το εθνικό συμφέρον, προκειμένου να εξασφαλίσουν στήριξη από τον ξένο παράγοντα στην ιδιοτελέστατη διακυβέρνησή τους.

Οι παραινέσεις  του ΝΑΤΟ για ικανοποίηση των εκπεφρασμένων, ωμών τουρκικών απαιτήσεων σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας, παρουσιάζονται από το ελληνικό πολιτικό σύστημα σαν ανωτέρα βία που επιτάσσει θυσίες, τις οποίες οι Έλληνες πολιτικοί με διπλωματική δεινότητα θα περιορίσουν τάχα στις απολύτως απαραίτητες…

Μόνον μετά τις πρόσφατες διπλές εκλογές, ο Έλληνας πρωθυπουργός θεώρησε επιβεβλημένο να ενημερώσει τον ελληνικό λαό, μέσω του “καθεστωτικού” ΣΚΑΙ, ότι θα διαπραγματευθεί για τον πυρήνα των διαφορών μας με την Τουρκία, επισημαίνοντας ότι θα απαιτηθούν «υποχωρήσεις από τις αφετηριακές μας θέσεις».

Δεν προσδιόρισε ούτε τις θέσεις ούτε ποιες υποχωρήσεις. Κατά την έκφραση της –εξ αγχιστείας συγγενούς του– δημοσιογράφου, έκφραση στην οποία ο πρωθυπουργός δεν αντίλεξε, οι υποχωρήσεις «ενδεχομένως αφορούν απομείωση της κυριαρχίας μας στα νησιά». Από τα πλέον έγκυρα χείλη, συνεπώς, γνωρίζουμε ότι επίκεινται διαπραγματεύσεις, στις οποίες θα κάνουμε άξιες λόγου υποχωρήσεις.

Επίσης, μετά τις εκλογές, δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη έγινε η απεμπλοκή της Ελλάδας από τις όποιες εξελίξεις στην Κύπρο. Η “βελτίωση” των ελληνοτουρκικών σχέσεων στηρίζεται πλέον στην απροσχημάτιστη εγκατάλειψη της Κύπρου στην τύχη της, η οποία με ελληνική συναίνεση υποβιβάσθηκε στα επιχειρησιακά σχέδια του ΝΑΤΟ από κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος σε γεωγραφικές συντεταγμένες! Μετά την προδοσία της Χούντας για την διχοτόμηση του νησιού και το συνακόλουθο δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν» των Καραμανλή-Αβέρωφ, περάσαμε στα νεότερα του Κυριάκου Μητσοτάκη χάριν της επιχειρησιακής ενότητας του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Απειλή κρατική ανεπάρκεια 

Εν τω μεταξύ, διαδοχικά περιστατικά (με πιο αποκαλυπτικό τις εκρήξεις πυρομαχικών στη Νέα Αγχίαλο) αναδεικνύουν ότι η ανεπάρκεια, η αμέλεια καθήκοντος και η διαφθορά που σακατεύουν τον ελληνικό κρατικό οργανισμό καλά κρατούν και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Όσοι θέλουν, μπορούν να βαυκαλίζονται με τα gadgets των εξοπλισμών που κάθε τόσο εξαγγέλλονται.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ο ελληνικός στόλος ραγδαία απαρχαιώνεται, ενώ οι παραιτήσεις έμπειρων στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού πολλαπλασιάζονται. Ότι η Ελληνική Αεροπορία στερείται κρίσιμων υποδομών, αλλά και πυρομαχικών για σύγκρουση που θα υπερέβαινε τις πέντε-έξι ημέρες. Ότι η ελληνική αντιαεροπορική άμυνα είναι πια ανεπαρκής για να ανακόψει το πλήθος των κατευθυνόμενων βλημάτων και των μη επανδρωμένων που μαζικά πλέον παράγουν οι Τούρκοι. Ότι ακόμη και οι πολυδιαφημισμένες ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις –δεν συζητάμε καν για τον μέσο στρατιώτη– υποβάλλονται πολύ αραιά στη στοιχειώδη δοκιμασία της βολής με τα όπλα τους, πολύ δε περισσότερο βολής σε συνθήκες μάχης.

Αυτές οι (ενδεικτικές) πληγές δεν μπορούν να θεραπευθούν όσο η επιλογή των ανώτατων στελεχών για τις κρίσιμες θέσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις (όπως, άλλωστε, και στο υπουργείο Εξωτερικών) γίνεται από την Κυβέρνηση με κριτήριο την αφοσίωση στους υπερατλαντικούς συμμάχους, αλλά και σε κάποιες οικογένειες. Αυτού του είδους η επιλογή “ηγητόρων” συνιστά, αυτόχρημα, ισχυρό τεκμήριο ανεπάρκειάς τους. Και γι’ αυτό εξαερώνει τον φόβο αποτροπής που οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα έπρεπε να εμπνέουν σε αντιπάλους, καθώς και τον σεβασμό των συμμάχων.

  Ως πότε θα καιγόμαστε μέχρι να οργανωθούμε…

Όπως μας δείχνουν με τον πιο τραγικό τρόπο και οι πρόσφατες πυρκαγιές, η ασφάλεια και η κυριαρχία της χώρας απειλούνται, εν κατακλείδι, από την σχεδιασμένη ανεπάρκεια του ίδιου της του κρατικού μηχανισμού. Παράλληλα, το πολιτικό σύστημα λειτουργεί πρωτίστως για να καταπνίγει κάθε προσπάθεια θεραπείας των δεινών της χώρας! Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, οι πολίτες δεν έχουν άλλη επιλογή από την πρωτοβουλιακή κινητοποίηση και παρέμβασή τους για να υπερασπίσουν την εθνική κυριαρχία, την ακεραιότητα και ασφάλεια της πατρίδας. Από εκεί αρχίζουν όλα!

Επείγει, συνεπώς, η συγκρότηση ενός δικτύου, στο οποίο θα συσπειρώνονται όσοι πολίτες θεωρούν ότι η παρέμβασή τους δεν μπορεί να εξαντλείται μόνον στην διεκδίκηση της παραλίας από τις τοπικές μαφίες και τους δημοτικούς άρχοντες. Αλλά ότι επιβάλλεται να επεκταθεί και στα εξ ίσου κρίσιμα μέτωπα που καθορίζουν την συλλογική μας μοίρα, ως αυθύπαρκτης κρατικής οντότητας συγκροτημένης πάνω στη βάση του ελληνικού έθνους.

Επιτροπές Πρωτοβουλίας 

Η συγκρότηση Επιτροπών Πρωτοβουλίας ανά την χώρα οφείλει να στοχεύσει στην αποτροπή των πιο άμεσων και μειζόνων κινδύνων. Οφείλουν οι Επιτροπές Πρωτοβουλίας πρωτίστως να απαιτήσουν ήρεμα, απαρασάλευτα και μαχητικά την διενέργεια δημοψηφίσματος για το τί και με ποιους όρους θα παραπεμφθεί σε οιοδήποτε διεθνές δικαστήριο (ή διεθνή οργανισμό ή μεσολαβητή) από όσα απαιτεί η Τουρκία σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας.

Η παρούσα Βουλή διαθέτει την θεσμική νομιμοποίηση να νομοθετεί, αλλά πολιτικά όχι να αποφασίσει κατά τρόπο που μπορεί να συρρικνώσει την εθνική κυριαρχία και να θέσει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να αποφασίσει να εκχωρήσει σε διεθνές δικαστήριο ή σε διεθνή διαιτησία ή σε οποιονδήποτε διεθνή φορέα αρμοδιότητα να αποφασίσει για τα όρια της επικράτειας. Κι αυτό, επειδή το ζωτικό αυτό θέμα επιμελώς αποσιωπήθηκε από τα πολιτικά κόμματα κατά τον προεκλογικό αγώνα.

Οφείλουν, λοιπόν, οι Επιτροπές Πρωτοβουλίας να οργανώσουν τη λαϊκή απαίτηση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με τέτοια ζητήματα. Προφανώς, δεν επιδιώκουν να υποκαταστήσουν την κυβέρνηση και τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας, αλλά θα είναι υπέρ του εθνικού συμφέροντος, εάν όλοι οι παραπάνω θα υπόκεινται στον οργανωμένο έλεγχο των πολιτών. Ας μας απαντήσουν π.χ. γιατί δεν έχουν μέχρι τώρα χαράξει ευθείες γραμμές βάσης για να κλείσουν κόλπους, γεγονός που θα αύξανε τα χωρικά ύδατα και θα προέκτεινε την ελληνική ΑΟΖ. Για το συγκεκριμένο ζήτημα δεν υπάρχει καν η φοβική δικαιολογία του τουρκικού casus belli.

Η άμυνα ξεκινά από την Κύπρο

Τα εθνικά θέματα μπορεί να είναι πολυσύνθετα στις λεπτομέρειές τους, αλλά σε τελική ανάλυση είναι απλά. Επειδή, μάλιστα, η καλλιεργούμενη αυθεντία των “ειδικών” έχει αποδείξει ότι κατά κανόνα λειτουργεί σαν όχημα για εθνικές υποχωρήσεις, είναι εθνικά επιβεβλημένο, παρακάμπτοντας στείρους νομικισμούς, να μπει στο παιχνίδι και η κοινωνία.

  Σ. Κασσελάκης: Το πρόσωπο-έκπληξη για την εκλογή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ

Η άμυνα της Ελλάδας ξεκινάει από την Κύπρο και για αυτό είναι ζωτικά κρίσιμο και για εμάς τους Ελλαδίτες να εμποδίσουμε την κατοχική-επεκτατική τουρκική στρατηγική στη Μεγαλόνησο. Εάν επιτρέψουμε στο “Κράτος των Αθηνών” να νομιμοποιήσει ιδεολογικά-πολιτικά την εγκατάλειψη του Κυπριακού Ελληνισμού στα νύχια της Άγκυρας και των Βρετανών, τί μας εγγυάται ότι δεν θα πράξει το ίδιο και για τους Έλληνες της Θράκης και του Αιγαίου; Ήδη διάφορα trolls ξελαρυγγιάζονται ότι π.χ. το Φαρμακονήσι βρίσκεται τόσο βολικά κοντά στην Τουρκία και τόσο αφύσικα μακριά από το Σύνταγμα!

Οφείλουν από κοινού με τις Ένοπλες Δυνάμεις και τις Δυνάμεις Ασφαλείας και οι πολίτες να συμμετάσχουν στην υπεράσπιση της πατρίδας.

Έχουμε ανάγκη μία νέα Εθνοφυλακή στις παραμεθόριες και απειλούμενες περιοχές, καλά οργανωμένη και επαρκώς εκπαιδευμένη, σε λογική παλλαϊκής άμυνας. Ευρύτερα, ο πολίτης/φορολογούμενος, που πληρώνει το πολιτικό σύστημα και τους κρατικούς μηχανισμούς, έχει δικαίωμα και υποχρέωση να αποκτήσει λόγο και να ασκήσει έλεγχο. Μόνο τότε θα είναι ενεργός πολίτης κι όχι έρμαιο των πολιτικάντηδων, που του απευθύνονται κάθε τέσσερα χρόνια για να του αποσπάσουν την ψήφο του.

Κινητοποίηση των απλών πολιτών

Η ιδέα για τη συγκρότηση ενός δικτύου Επιτροπών Πρωτοβουλίας πηγάζει από αυτήν ακριβώς την ανάγκη. Επιδιώκει να συσπειρώσει κάθε εναργή πολίτη που πιστεύει ότι η αναγέννηση του Κράτους του Δήμου και η σωτηρία της πατρίδας είναι στόχοι ταυτόσημοι! Τα κόμματα έχουν πλέον αποδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι έχουν εκφυλισθεί σε μηχανισμούς εξουσίας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο για τον οποίο έχουν συγκροτηθεί.

Και επειδή στην Ελλάδα δεσπόζει το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας, είναι σκόπιμο να υπερβούμε τις στείρες μικροπολιτικές κόντρες των κομμάτων και να εστιάσουμε στην κινητοποίηση των απλών πολιτών, που έχουν βαρεθεί τα χωρίς αντίκρισμα μεγάλα λόγια. Όποιοι, λοιπόν, πολίτες ανησυχούν για την κοινή πατρίδα, όσοι αμφιβάλουν για την ικανότητα/βούληση του πολιτικού συστήματος να υπερασπιστεί το νόμιμο εθνικό συμφέρον, να έχουν τη δυνατότητα να κινητοποιηθούν για να υπερασπίσουν τον κοινό σκοπό.

Οι Επιτροπές Πρωτοβουλίας, εάν πράγματι αναπτυχθούν και λειτουργήσουν ως δίκτυο, μπορούν να είναι ένα πλαίσιο, το οποίο μπορεί να δώσει αυτή τη δυνατότητα στους απλούς πολίτες. Πολύ περισσότερο σε όσους έχουν υπηρετήσει και υπηρετούν με εντιμότητα και αξιοπρέπεια στις κρατικές δομές. Αυτοί που έχουν μεν την ειδικότερη γνώση και εμπειρία, αλλά συχνά δεν μπορούν να επιτελέσουν το εθνικό έργο τους, λόγω των αντίθετων κυβερνητικών πολιτικών.

Συνέχεια στο slpress.gr