Αρχική Blog Σελίδα 1580

TikTok: Όπλο μαζικής καταστροφής της νεολαίας

0

του Charles Sannat

«Ο αλγόριθμος TikTok, μια ωρολογιακή βόμβα για τους εύθραυστους εφήβους» είναι ο τίτλος της La Tribune, η οποία επιστρέφει στην ιστορία της δραματικής αυτοκτονίας ενός 15χρονου κοριτσιού που αφήνει πίσω του μια διαλυμένη και βυθισμένη στο πένθος οικογένεια.

«Δύο χρόνια μετά την αυτοκτονία της, οι γονείς της Marie, 15, μήνυσαν την TikTok για «πρόκληση σε αυτοκτονία», «μη συνδρομή  βοήθειας σε άτομο που βρίσκεται σε κίνδυνο» και «προπαγάνδα ή διαφήμιση μέσων αυτοκτονίας». Ακόμα κι αν παραμένει ελάχιστα γνωστός, ο αλγόριθμος TikTok, ακόμη περισσότερο από αυτόν του Instagram, καταγγέλλεται όλο και περισσότερο για τις καταστροφικές του επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των εφήβων.

Μπορεί ένας αλγόριθμος να σκοτώσει;

Μπορεί ένας αλγόριθμος να σκοτώσει; Αυτή είναι η ερώτηση που έθεσαν στη γαλλική δικαιοσύνη οι γονείς της Μαρίας, 15 ετών, που αυτοκτόνησε τον Σεπτέμβριο του 2021 στο Cassis (ανατολικά της Μασαλίας).

Όπως έξι στους δέκα έφηβους, η Mαρία χρησιμοποιούσε τακτικά το TikTok. Αναλύοντας το τηλέφωνό της μετά τον θάνατό της, οι γονείς της ανακάλυψαν ότι η κόρη τους είχε δημοσιεύσει ένα βίντεο στο κοινωνικό δίκτυο, στο οποίο μιλούσε για την ταλαιπωρία της, την παρενόχληση που υφίστατο λόγω του βάρους της και την επιθυμία της να αυτοκτονήσει. Η δημοσιοποίηση θα δημιουργήσει αυτόματα, στον λογαριασμό της, την εμφάνιση και άλλων βίντεο με το ίδιο θέμα.

Το κοινωνικό δίκτυο, της κινεζικής εταιρείας Bytedance, έχει επιτύχει εκθαμβωτική επιτυχία σε μόλις πέντε χρόνια, με 1,7 δισεκατομμύρια ενεργούς χρήστες το μήνα, συμπεριλαμβανομένων 15 εκατομμυρίων στη Γαλλία. Μεταξύ αυτών, το 67% είναι κάτω των 24 ετών. Το μυστικό του; Η μορφή των βίντεο – λιγότερο από 8 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο, ιδανική για κύλιση περιεχομένου στην οθόνη σας χωρίς να βαρεθείτε – και ένας «χημικά τέλειος» αλγόριθμος, απαράμιλλης ακρίβειας και ισχύος, σύμφωνα με τα λόγια της Αμερικανίδας ερευνήτριας και κοινωνιολόγου Julie Albright, του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια.

Στη μελέτη της, η ερευνήτρια πιστεύει ότι το TikTok έχει βρει την τέλεια μορφή, επειδή κάθε νέο βίντεο ενεργοποιεί μια δόση ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, η οποία συμβάλλει στη δημιουργία εθισμού στη χρήση, η οποία τελικά τροποποιεί το εύρος προσοχής των χρηστών. Στην πραγματικότητα, τα δύο τρίτα των Αμερικανών εφήβων περνούν 80 λεπτά την ημέρα στο TikTok, υπερδιπλάσια από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή.

Το TikTok φαίνεται επίσης να είναι «γρηγορότερο από οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα στον εντοπισμό των ενδιαφερόντων των χρηστών», προσθέτει ο Marc Faddoul, συνδιευθυντής της ΜΚΟ Tracking Exposur, που εργάζεται πάνω στον αλγόριθμο του TikTok. Στην ενότητα “Για σένα”, το TikTok προωθεί βίντεο προσαρμοσμένα στον αλγόριθμο και δημοσιευμένα από άτομα που ο χρήστης δεν ακολουθεί απαραίτητα, με βάση τα όσα συμπεραίνει από τα κέντρα ενδιαφέροντός του.

«Eντοπίζει τα τρωτά σημεία και τα αξιοποιεί»

Στην περίπτωση ενός εφήβου με σκέψεις αυτοκτονίας, για παράδειγμα, αρκεί να δείξει ενδιαφέρον για το θέμα – μέσω ενός βίντεο όπως η Mαρία, ή απλώς αλληλεπιδράσεις όπως ένα like, ένα share, μια παύση σε μια εικόνα, ένα σχόλιο ή ένα κλικ στο συσχετισμένες λέξεις-κλειδιά – έτσι ώστε ο αλγόριθμος να συμπεράνει ότι είναι κέντρο ενδιαφέροντος και προσφέρει περισσότερο παρόμοιο περιεχόμενο. Η ακρίβεια είναι τέτοια που ο αλγόριθμος μερικές φορές συμπεραίνει πράγματα που οι χρήστες δεν γνωρίζουν ακόμη πλήρως, όπως αυτή η γυναίκα που έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Ο αλγόριθμος TikTok γνωρίζει τη σεξουαλικότητά μου καλύτερα από εμένα».

Έτσι, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2022 από το Κέντρο για την Καταπολέμηση του Ψηφιακού Μίσους, μια αγγλοσαξονική ΜΚΟ χρειάστηκε 2,6 λεπτά για να συστήσει το TikTok περιεχόμενο αυτοκτονίας σε ένα «ευάλωτο» προφίλ εφήβου. Και 8 λεπτά για να εμφανίζονται βίντεο σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές για ένα άλλο ψεύτικο προφίλ που δημιούργησαν οι ερευνητές. Ωστόσο, «αυτοί οι λογαριασμοί σταμάτησαν ελάχιστα σε βίντεο σχετικά με την εικόνα του σώματος και την ψυχική υγεία και τους άρεσαν», περιγράφουν οι ερευνητές, οι οποίοι θεωρούν ότι η λειτουργία του αλγορίθμου TikTok είναι «εφιάλτης για όλους τους γονείς». «Οι ροές των νέων βομβαρδίζονται με περιεχόμενο που μπορεί να έχει σημαντικό σωρευτικό αντίκτυπο στην κατανόησή τους για τον κόσμο γύρω τους και στη σωματική και ψυχική τους υγεία», λένε.

Και για να ολοκληρώσω:

Το TikTok εντοπίζει την ευπάθεια του χρήστη και την αξιοποιεί. Οι ευάλωτοι λογαριασμοί στη μελέτη μας έλαβαν 12 φορές περισσότερες συστάσεις για βίντεο αυτοτραυματισμού και αυτοκτονίας από τους συνήθεις λογαριασμούς.

https://insolentiae.com/il-faut-interdire-definitivement-tiktok-une-arme-de-destruction-massive-des-adolescents-fragiles-et-moins-fragiles/

 

Δ. Μακροδημόπουλος: πού βαδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ;

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου*

Το συμπέρασμα από την πρώτη Κυριακή της εσωκομματικής διαδικασίας του ΣΥΡΙΖΑ για την  ανάδειξη της νέας ηγεσίας του είναι ότι θα πρέπει να προβεί στην ενδοσκόπησή του, να επαναπροσδιορίσει την ιδεολογία του, τη θέση του στο πολιτικό στερέωμα της χώρας, όχι μόνον για να γνωρίζει πού στοχεύει χωρίς αυταπάτες αλλά για να είναι ειλικρινής απέναντι στην κοινωνία χωρίς να συντηρεί ψευδαισθήσεις στο εκλογικό σώμα. Η Δεξιά παραμένει Δεξιά, το πρόβλημα που τίθεται διαχρονικά είναι τί εκπροσωπεί στην πραγματικότητα κάθε κόμμα που ευαγγελίζεται την Αριστερά. Με το 45% των προτιμήσεων των μελών στον κ. Κασσελάκη, την προσχώρηση του κ. Παππά, τον οποίο ανέσυρε από την αφάνεια ο Αλέξης Τσίπρας, τους θεατρινισμούς του κ. Αποστολάκη στην Μακρόνησο, την αμφίσημη συμπεριφορά του κ. Πολάκη και όχι μόνον, δεν νομίζω ότι έχει σημασία ποιός θα εκλεγεί την Κυριακή, ο κ. Κασσελάκης ή η κ. Αχτσιόγου. Το ερώτημα  που ανέκυψε από την πρώτη Κυριακή, ζητά επιτακτικά απάντηση. Τί εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Έχει σχέση με την Αριστερά πέραν της ρητορικής; Διότι ούτε η κυβερνητική του θητεία έπεισε γιαυτό.

Βέβαια στη διαμόρφωση του αποτελέσματος, της επικράτησης του κ. Κασσελάκη, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό η νεολαία. Πλησίασε ο κ. Κασσελάκης τους συριζαίους με τρόπο απολίτικο, αυτό που είναι δηλαδή ο ίδιος, όπως αποκαλύφθηκε, αυτό που είναι και η νεολαία σε μεγάλο ποσοστό, και αυτή του το ανταπέδωσε. Γιατί;

Θυμάμαι όταν το 1961 μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη, ο πατέρας μου με πήρε μαζί του στην πρώτη, πολύ μικρή συγκέντρωση του Ανένδοτου στην πλατεία Αριστοτέλους, έζησα έφηβος το πάθος των συγκεντρώσεων που ακολούθησαν, τα Ιουλιανά, τις λαϊκές αντιδράσεις στις βασιλικές κυβερνήσεις Νόβα, Τσιριμώκου, Στεφανόπουλου, την επέλαση της δικτατορίας μπροστά στον αναμενόμενο εκλογικό θρίαμβο της Ένωσης Κέντρου, το Πολυτεχνείο. Ήταν τα ίδια που είχαν βιώσει και οι μεγαλύτεροι από εμένα αλλά και οι μικρότεροι που ακολούθησαν. Μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με τον Καρλ Μανχάιμ που επεξεργάστηκε την έννοια της γενιάς, η γενιά δεν περιορίζεται σε μια ηλικιακή ομάδα που δημιουργείται με τη φυσική ανανέωση του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον ορισμό του μια γενιά είναι μια ομάδα με ιδιαίτερη ταυτότητα, η οποία σηματοδοτείται από ένα θεμελιακό γεγονός γύρω από το οποίο σχηματίζονται νέες προβληματικές και νέοι πολιτικοί διαχωρισμοί, στους κόλπους του ίδιου κοινωνικού και πολιτισμικού χώρου. Τα μέλη της μοιράζονται τις ίδιες εμπειρίες. Γιαυτό το τέλος του Ψυχρού πολέμου είναι η κομβική ημερομηνία διαχωρισμού των γενεών. Τα κομμουνιστικά κόμματα κυνηγήθηκαν, τα σοσιαλδημοκρατικά μπροστά στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού μεταλλάχθηκαν διατηρώντας μόνον τις ταμπέλες τους, η εκτόξευση της τεχνολογίας τα μετάβαλε όλα σε εικόνες επιδρώντας στη νεολαία που δεν είχε βιώματα να αντισταθεί. Έκτοτε γεννήθηκαν οι νέοι σε “ρευστούς καιρούς” στους οποίους οι επιθυμίες προβάλλονταν και ενισχύονταν αμφισβητώντας τις βεβαιότητες του ψυχρού πολέμου την ικανοποίηση του συνόλου των ανθρώπινων αναγκών. Τόσο “ρευστοί καιροί’ ώστε είναι μνημειώδης η δήλωση του Μάριο Μόντι τον Φεβρουάριο του 2012 ως πρωθυπουργού, ο οποίος κάλεσε τους νέους “να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα μπορούν να έχουν μια μόνιμη δουλειά για όλη τους τη ζωή” και χαρακτήρισε τη μόνιμη εργασία ως ‘βαρετή” και “μονότονη”.

Υπάρχει και άλλος λόγος που διαμορφώνει βαθμιαία τις νοητικές αντιλήψεις όλων μας, την απολιτική ως “την απομαγεμένη προσέγγιση της πολιτικής”:

“Πρόκειται για την παρακμή του πολιτικού που έχει χάσει το περιεχόμενό του, μας λέει ο Ένζο Τραβέρσο. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, συνεχίζει, η εναλλαγή των κυβερνήσεων ουσιαστικά δεν αλλάζει την πολιτική τους, καθώς σημαίνει κυρίως αλλαγή του προσωπικού που διαχειρίζεται τους δημόσιους πόρους, με τα δίκτυά τους, με τις πελατείες τους, και όχι αλλαγή των κυβερνητικών πολιτικών. Εδώ έρχεται να προστεθούν δύο ακόμα σημαντικές μεταλλαγές: Από τη μια η πραγμοποίηση του δημόσιου χώρου – του τόπου μιας χρήσης του λόγου, όπου οι πράξεις της εξουσίας αναλύονται και κρίνονται – χάρη στην απορρόφησή του από τα μονοπωλιακά μίντια και από τη βιομηχανία της επικοινωνίας, από την άλλη, η βοναπαρτιστική παρέκκλιση της εξουσίας με τα κοινοβούλια περιορίζονται σε όργανα πρωτοκόλλησης των νόμων που έχουν αποφασιστεί από την εκτελεστική εξουσία”

Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τη μεγάλη μάζα των μελών του που εντάχθηκαν στον ΣΥΡΖΑ διότι έγινε κόμμα εξουσίας και απέβλεπαν σε ίδιον όφελος. Όλοι αυτοί, προσβλέπουν στην εξουσία μέσω του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να ενδιαφέρονται για τον πολιτικό του προσανατολισμό.

Ο κ. Μπουτάρης σε συνέντευξή (Καθημερινή 17/9/2023) διερωτήθηκε: “Τώρα αυτός ο Κασσελάκης από πού προέκυψε; Τι πράγμα είναι; Δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοεί με το να λέει ότι είναι αυτοδημιούργητος, ότι ξεκίνησε από τη φτώχεια, σπούδασε, ξέρει καλά αγγλικά. Ευχαριστώ πολύ, είναι χιλιάδες αυτοί που έχουν φτάσει σε καλό σημείο. Λέει ότι είναι γκέι, εντάξει κι άλλοι είναι γκέι. Μου κάνει εντύπωση πώς ένας άνθρωπος από την Αμερική όπου ζει, αποφάσισε να έρθει να γίνει αρχηγός ενός κόμματος στην Ελλάδα. Εγώ πιστεύω –γιατί δείχνει έξυπνος και άξιος– ότι έχει βαλθεί να κάνει δικό του κόμμα, να πάρει από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και να κάνει τον δεύτερο πόλο, ένα κόμμα κατά τα αμερικανικά πρότυπα. Έχει στο μυαλό του σίγουρα και τον Ανδρέα Παπανδρέου – ο Ανδρέας στην Αμερική δεν ήταν; “.

Η ερχόμενη Κυριακή θα σηματοδοτήσει σοβαρές εξελίξεις

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

19/9/2023

 

 

 

«Λύση Πακέτο» Αιγαίο-Κύπρος. Προς το συμφέρον της Ελλάδας ή όχι;

2
Συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον προεδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν 74η Γενική συνέλευση του ΟΗΕ για το κλίμα, Νεα Υόρκη, 25 Σεπτεμβρίου 2019.

 

του Δημήτρη Μερκούριου Κόντη

Η λύση «πακέτο» για το Αιγαίο και την Κύπρο, την οποία μέσω του πολιτικού διαλόγου επιδιώκουν σήμερα οι Τούρκοι, (σύμφωνα με άρθρο του Μ. Κοττάκη ήδη τέθηκε στις παρούσες διαπραγματεύσεις από τον Χακάν Φιντάν προς τον Έλληνα υπουργό των Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη) δεν είναι μια καινοτόμος ιδέα. Η προέλευση της λύσης αυτής μπορεί να αποδοθεί στο Χένρυ Κίσινγκερ, ο οποίος και προσπάθησε κυρίως την διετία 1975-1977, από την θέση του υπουργού των Εξωτερικών των ΗΠΑ, να διευθετήσει ταυτόχρονα τα δύο ζητήματα. Ο γεννηθείς στην Γηραιά Ήπειρο Κίσινγκερ θεωρούνταν στον Λευκό Οίκο ως το καταλληλότερο πρόσωπο για να καθοδηγήσει τις ΗΠΑ στον ολισθηρό δρόμο της Ευρωπαϊκής διπλωματίας. Η άμεση ελληνοτουρκική διένεξη που είχε προκύψει για το Αιγαίο (η Κύπρος είχε θεωρηθεί από τις ΗΠΑ ως έμμεση και ως εκ τούτου λιγότερο επικίνδυνη) ήταν μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας που έπρεπε οπωσδήποτε να εξουδετερωθεί.

Η φημολογία των τελευταίων ημερών για το περιεχόμενο των συνομιλιών Γεραπετρίτη-Φιντάν φαίνεται να επιβεβαιώνεται με την χθεσινή εξαγγελία (19.9.23) του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν από το βήμα της 78ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, αναφορικά με την αναγνώριση του ψευδοκράτους από την διεθνή κοινότητα. Μένει να δούμε αν ο Ερντογάν ζητήσει το ίδιο και από τον Έλληνα πρωθυπουργό στην κατ’ ιδίαν συζήτησή τους που θα διεξαχθεί στο «σπίτι της Τουρκίας» στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Σε όλες τις συζητήσεις του Κίσινγκερ με τους ανώτατους αξιωματούχους Ελλάδας και Τουρκίας, ο βασικός στόχος του ήταν διττός:

  1. Να εκμαιεύσει από την ελληνική πλευρά το ποσοστό της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει στους Τούρκους.
  2. Να εκμαιεύσει από την τουρκική πλευρά το ποσοστό των κατεχόμενων που οι Τούρκοι ήταν διατεθειμένοι να επιστρέψουν στην Κυπριακή Δημοκρατία, αν φυσικά ικανοποιούνταν ταυτόχρονα οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Στην συνάντηση Καραμανλή-Φορντ του Μαΐου του 1975, ο Κίσινγκερ επισήμανε στον Καραμανλή πως η Τουρκική Κυβέρνηση είχε ήδη αποδεχτεί μια εδαφική υποχώρηση στην Κύπρο:

«The Secretary (Kissinger): «We have already convinced the Turks first that they are going to have to give up some territory and, second, that the central government has to have some power. We do not believe that you can get the territory back down to 18 percent even though what you say is just. But there has to be a contraction of what the Turks now hold. We have never explored the question of percentages but it must be considerably less than 40 percent.»

Ο Καραμανλής, ενώ πιέστηκε από τους Φορντ και Κίσινγκερ να καταθέσει την ελληνική πρόταση για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, δεν ενέδωσε και πέταξε το μπαλάκι στους Τούρκους. Απάντησε πως οι Τούρκοι για ηθικούς και πολιτικούς λόγους θα έπρεπε να έρθουν με μια πρόταση (για την Κύπρο). Ο εξαιρετικά έμπειρος Σερραίος πολιτικός δεν έπεσε στην παγίδα του Κίσινγκερ, να αποκαλύψει πρώτος τα χαρτιά του για το Αιγαίο. Επίσης δεν «τσίμπησε» στην διαβεβαίωση του Κίσινγκερ, ότι η τουρκική κυβέρνηση είχε ήδη αποδεχτεί να κάνει μια σημαντική εδαφική υποχώρηση στα κατεχόμενα, και στα λεγόμενά του ότι το ποσοστό τους θα έπρεπε να μειωθεί σημαντικά κάτω από το 40%, χωρίς να προσδιοριστεί όμως επακριβώς από τον Κίσινγκερ.

Στο άκρως απόρρητο «σχέδιο Κίσινγκερ» για το Αιγαίο του Μαΐου του 1976 που παρουσίασε πρώτος ο Α. Παπαχελάς βλέπουμε πως υπήρχε ξανά η πρόταση για μια λύση πακέτο, στην περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις που θα αφορούσαν αποκλειστικά στο Αιγαίο αποτύχουν. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ, καθώς τον Νοέμβριο του 1976 ο δημοκρατικός υποψήφιος Κάρτερ επικράτησε του Προέδρου Φορντ στις αμερικανικές εκλογές. Ως εκ τούτου ο ρεπουμπλικάνος Κίσινγκερ απομακρύνθηκε από το State Department και αντικαταστάθηκε από τον Cyrus Vance.

Τον Απρίλιο του 1976 η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε, ύστερα από τις τουρκικές πιέσεις και την αμερικανική παρέμβαση Κίσινγκερ, να μην αξιοποιήσει το ισχυρότερο ελληνικό όπλο που διέθετε στο Αιγαίο, την επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ.

Το καλοκαίρι του ίδιου έτους (14 Αύγουστου 1976) ο Κίσινγκερ πίεζε τον Μπίτσιο να προσδιορίσει επακριβώς την αμφισβητούμενη περιοχή της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, στην προσπάθεια του να αποσπάσει κάτι συγκεκριμένο από την ελληνική πλευρά, ώστε να το προσφέρει ως αντάλλαγμα στους Τούρκους για την Κύπρο. Η πάγια επιδίωξη της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν να οχυρωθεί πίσω από το Δίκαιο της Θάλασσας και να δεχτεί επίσημα ως αμφισβητούμενη περιοχή μόνο την θαλάσσια ζώνη μεταξύ των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των τουρκικών ακτών.

Ο Μπίτσιος παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν στον Κίσινγκερ πως πέραν αυτής της περιοχής, υπήρχε και η ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου [στα όρια του «25ου μεσημβρινού» στο μέσον του Αιγαίου] που ήταν (και είναι) αμφισβητούμενη από τους Τούρκους, όχι όμως με νομικούς όρους αλλά με πολιτικούς όρους.

Το Φθινόπωρο του 1976, λίγες βδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές, ο Κίσινγκερ έκανε μια τελευταία προσπάθεια να βρεθεί μια λύση για τα δύο ζητήματα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η απάντηση του Μπίτσιου στον Κίσινγκερ ήταν πως ενώ ο Τσαγλαγιαγκίλ θεωρούσε το Κυπριακό ως κλειδί για της ελληνοτουρκικές σχέσεις, η Τουρκία δεν ήταν έτοιμη να προβεί σε ουσιαστικές παραχωρήσεις στην Κύπρο, παρά μόνο σε μέτριας έκτασης συνοριακές αλλαγές.

The Secretary (Kissinger): What should we discuss this morning? Can we settle Cyprus and the Aegean before our elections?

Foreign Minister Bitsios: […] For example, when I raised Cyprus with Caglayangil, he asked me if Greece was not losing interest in this subject. I told him it was not up to us to negotiate. The two communities have their own forum for conducting the negotiations, but two years have gone by without results, and it was time to produce something concrete. Caglayangil admitted Cyprus was the key to the relationship between Greece and Turkey, but he then turned around and said that all that Turkey could offer was “modest border rectifications.” I said that we would have to negotiate on the Aegean for the moment and not Cyprus, but I made clear that the Turks would have to make more meaningful concessions on Cyprus if there was ever to be an understanding.

Ο Κωσταντίνος Καραμανλής θα έκρινε πως μια λύση πακέτο, με την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, δεν θα εξυπηρετούσε τα ελληνικά συμφέροντα.

Τελικά τον Μάιο του 1978, ο Καραμανλής θα συνομιλούσε με τον Πρόεδρο Κάρτερ δια ζώσης στον Λευκό Οίκο, στον οποίο και θα δήλωνε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία συμφωνούσαν τα ζητήματα της Κύπρου και του Αιγαίου να αντιμετωπίζονται πλέον ξεχωριστά.

Ο Καραμανλής θα επισήμαινε πως η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να αποφασίσει ο ίδιος για τους Κύπριους. Δηλαδή, ακόμα και αν ερχόταν σε μία συμφωνία με την Τουρκία για το Κυπριακό, ο Καραμανλής πίστευε πως δεν θα νομιμοποιούνταν να την επιβάλει στον κυπριακό λαό.

Μια λύση πακέτο στα πλαίσια των συζητήσεων του 1975-1976 και των παράλογων τουρκικών διεκδικήσεων (παρόμοιες με αυτές της σημερινής «Γαλάζιας Πατρίδας») θα ήταν σε πλήρη αντίθεση με την βασική κόκκινη γραμμή του Καραμανλή: Ελληνικά νησιά να περικυκλωθούν από τουρκική θάλασσα, κάτι που ουσιαστικά θα οδηγούσε «στην διάσπαση της εδαφικής και πολιτικής ενότητας του ελληνικού κράτους». Αυτό ήταν κάτι απαράδεκτο για τον Καραμανλή, σε βαθμό που να δικαιολογεί μέχρι και πόλεμο, κάτι που θα επαναλάμβανε εμφατικά σε κάθε ευκαιρία στους Αμερικανούς, όσο ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Για αυτόν τον λόγο επέλεξε να γίνει ο πλήρης διαχωρισμός μεταξύ των δύο ζητημάτων, του Αιγαίο και του Κυπριακού.

Σήμερα, εάν ο Χακάν Φιντάν επανέρχεται στην λύση πακέτο Αιγαίο-Κύπρος, σίγουρα δεν συζητάει η Τουρκία να επιστρέψει μέρος των κατεχόμενων στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως ήταν και η βασική προϋπόθεση για να ευδοκιμήσει το σχέδιο Κίσινγκερ του 1975-1976.

Είναι δεδομένο ότι οι Τούρκοι το 2023 συζητούν μόνο για διχοτόμηση της Κύπρου, ενώ για το Αιγαίο, όσο η Ελλάδα δεν αποφασίζει την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. (ή έστω στα 10 ν.μ.) διευκολύνει την Τουρκία στο να αποσπάσει ένα τμήμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου με τις ευλογίες του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Είναι προφανές πως η Ελλάδα δεν θα πρέπει να μπει στην λογική της λύσης πακέτου Αιγαίο-Κύπρος και να υποστηρίξει την ιστορική επιλογή που έγινε από την Κυβέρνηση Καραμανλή στα τέλη της δεκαετίας του 70, τα δύο ζητήματα να συζητιούνται ξεχωριστά. Τέλος, σεβαστή είναι η άποψη των υποστηρικτών της «σκληρής» γραμμής στα ελληνοτουρκικά, η Ελλάδα να μην ξεκινήσει κανέναν διάλογο με την Τουρκία για το Αιγαίο, προτού τα στρατεύματα κατοχής αποχωρήσουν από την Κύπρο.  για Αιγαίο – Κύπρο ζήτησε ο Χακάν Φιντάν»

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής.

 

Κ. Κεραμιδάς: γιατί τόση διαφήμιση για την ηλεκτροκίνηση;

0

του Κωνσταντίνου Κεραμιδά

Τίθενται καλοβούλως κάποιοι προβληματισμοί και γεγονότα. Είναι τα ηλεκτρικά εντελώς μη ρυπογόνα και καθαρά; Όχι, διότι για την παραγωγή και την κατασκευή τους μολύνεται το περιβάλλον, πολλώ μάλλον για την κατασκευή του συσσωρευτού (μπαταρίας).Κάποια στοιχεία όπως το κοβάλτιο και το λίθιο προς το παρόν δεν είναι ανακυκλώσιμα.Συνεπώς τί θα απογίνουν όλες οι μπαταρίες (όπως και μπαταρίες από ανεμογεννήτριες και άλλα παρόμοια);

Γιατί όλο το βάρος και η ευθύνη να φορτώνεται στην Ευρώπη (άρα και στην Ελλάδα) και στην βόρειο Αμερική. Άλλα κράτη τα οποία μολύνουν με τις παραγωγικές και βιομηχανικές εργασίες γιατί δεν αναλαμβάνουν και αυτά την ευθύνη; Είναι γνωστόν πόσο μολύνουν κράτη και εγκατάστασεις σε Αφρική, Άπω Ανατολή και Κεντρική Ασία.

Οι συσσωρευτές (μπαταρίες) των ηλεκτροκινήτων κοστίζουν από 4000Ε-5000Ε έως δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Τί θα γίνει αν σε κάποιο χρειασθεί αλλαγή και δεν καλύπτεται από την εγγύηση (είτε επειδή λήξει η εγγύηση είτε επειδή δεν αναγνωρίσει το σφάλμα η αντιπροσωπεία – όπως συμβαίνει πολλάκις); Ποιός θέλει ή δύναται (μπορεί) να δώσει τόσα χρήματα; Έστω ότι γίνει 1000Ε ή 800Ε το κόστος μπαταρίας, ποιός πάλι θα τα δώσει;

Σήμερα πολλοί είτε επειδή δεν θέλουν είτε επειδή δυσκολεύονται οικονομικώς δεν συντηρούν όπως πρέπει τα αμάξια (δυστυχώς). Κάποιο αμάξι εσωτερικής καύσεως (με βενζίνη-πετρέλαιο-υγραέριο κλπ) στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται να κινηθεί, κάποιο όμως ηλεκτροκίνητο άνευ μπαταριάς δεν κινείται.

Γίνεται προπαγάνδα υπέρ της ηλεκτροκινήσεως; Γίνεται σαφώς από όλα τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και το κράτος (τα κράτη).Θα είναι πιο ελεγχόμενα τα ηλεκτροκίνητα; Είναι και θα είναι περισσότερο.Αν ενεργοποιηθεί και το 5G (ή 6G) στις οδούς, τότε πιθανώς να ελέγχονται και τα οχήματα από το δίκτυο. Δηλαδή αν κάποιος θεωρείται παραβατικός πολύ πιθανόν να κλειδώνονται από το σύστημα (να μην ανοίγουν, να μην παίρνουν εμπρός κλπ).

Αν επικρατήσουν στην αγορά τί θα απογίνουν όλα τα συνεργεία; Πολύ πιθανόν να κλείσουν πολλά ή τα περισσότερα, διότι δεν χρειάζονται ανάλογη συντήρηση Η όποια συντήρηση ή επισκευή πιθανώς να απαιτείται να γίνεται στην αντιπροσωπεία. Στα περισσότερα υπάρχοντα συνεργεία δεν έχουν ανάλογη ειδικότητα για τα αμιγώς ηλεκτροκίνητα.

Καθώς αλλάζουν τα πράγματα, οι άνθρωποι αλλάζουν επαγγέλματα και εργασίες. Ωστόσο η μία εργασία αντικαθιστούσε την άλλην π.χ. εκείνος που τάιζε σανό στα ζώα, ο ιπποκόμος, ο σαμαρτζής, ο πεταλωτής έγινε εξατμισάς, εγινε τεχνίτης βουλκανιζατέρ (λαστιχάς), έγινε εργαζόμενος σε πρατήριο κλπ.Πια η μία εργασία δεν αντικαθίσταται από νέα εργασία. Ο άνθρωπος καταργείται. Άρα πολλοί θα είναι άνεργοι ή εξαρτημένοι από επιδόματα και το κράτος. Άρα λιγότεροι και πιο αδύναμοι πολίτες. Άρα ακόμη χειρότερη υπογεννητικότητα και κοινωνική κατάσταση.

Το να έχουν κάποιοι τα ηλεκτροκίνητα δεν είναι σαφής ένδειξη ή απόδειξη για την αποδοτικότητα και την ασφαλειά τους π.χ. το να έχει ηλεκτροκίνητο κάποιος πλούσιος ή πολύ ευκατάστατος, σε φυλαγμένο χώρο σταθμεύσεως και με όχι τόσο απαιτητική χρήση δεν αποτελεί παράδειγμα γενικό.

Η μόλυνση δυστυχώς γίνεται, είναι γεγονός, αλλά πια τα οχήματα δεν είναι τόσο ρυπογόνα όσο κάποτε. Ως ταχεία  λύση θα ήτανε δυνατόν μεγάλος αριθμός οχημάτων να μετατραπεί σε υγραεριοκίνητα, έτσι θα μολυνόταν λιγότερο το περιβάλλον και θα κινούνταν με τρόπο πολυδοκιμασμένο, ιδίως στην Ελλάδα. Υπάρχουν μεγάλα αποθέματα υγραερίου, είναι σχετικώς φθήνο (προσιτής τιμής) καύσιμο και παράγει λιγότερους ρύπους προς το περιβάλλον. Μέχρι να επικρατήσει η υδρογονοκίνηση η οποία είναι περισσότερο συμφέρουσα και ασφαλής ως φαίνεται.

Είναι γνωστό ότι υπάρχει ευρεσιτεχνία με υδρογόνο η οποία μετατρέπει τα περισσότερα από τα υπάρχοντα (παλαιά και νέα) αυτοκίνητα σε υδρογονοκίνητα χρησιμοποιώντας ύδωρ, δηλαδή απλό νερό μαζί με βενζίνη ή πετρέλαιο (αναλόγως πως είναι εργοστασιακώς), με ασφάλεια. Γιατί το κράτος ή κάποιος φορέας δεν στήριζει αυτή την ευρεσιτεχνία;

Είναι όντως καλό να υπάρχει πρόνοια για το περιβάλλον, αλλά με σωστό τρόπο και προς την σωστή κατεύθυνση. Καλοπροαιρέτως.

 

Κ. Λάμπος: η ανθρωπότητα, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός κινδυνεύουν

0

Όλα τα πιόνια είναι στη θέση τους.

Η ανθρωπότητα, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός κινδυνεύουν

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Η παρακμιακή κρίση του καπιταλισμού αναγκάζει τον σκληρό πυρήνα του κεφαλαίου που κινείται στον αστερισμό του μανιακού αμερικανισμού[1] με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία, να μακελέψει για μια ακόμα φορά τον πλανήτη, προκειμένου ‘να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του’. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται ένα νέο ιδεολογικό αφήγημα που στη θέση της παλιάς χρεοκοπημένης αντίθεσης/σύγκρουσης μεταξύ καπιταλισμού και ‘κομμουνισμού’, όπως αρέσκονταν να ορίζουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της πάλε ποτέ Σοβιετίας και της μαοϊκής Κίνας, θα τοποθετεί την αντίθεση/σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση μεταφέρεται από το αφηρημένο και απροσδιόριστο ιδεολογικό επίπεδο που διαχέονταν παντού στον πλανήτη, στο συγκεκριμένο γεωγραφικό πεδίο, όπου τελικά ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία δυό τύποι καπιταλισμού, ο ανατολικός δεσποτικός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός και ο δυτικός ‘δημοκρατικός’ καπιταλισμός της υποτιθέμενης ‘ελεύθερης αγοράς’.

Από τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, την συσσώρευση του παγκόσμιου κεφαλαίου και την συγκέντρωση της στρατιωτικής ισχύος αναδείχνονται οι ηγέτιδες χώρες της επερχόμενης καταστροφικής σύγκρουσης. Από την δυτική πλευρά στην κορυφή βρίσκονται οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής με τους συμμάχους τους και τους παγκόσμιους οργανισμούς, όπως ο Οργανισμός Ενωμένων Εθνών, το ΝΑΤΟ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., ενώ από την ανατολική πλευρά στην κορυφή βρίσκονται η Κίνα και η Ρωσία με τους συμμάχους τους που συσπειρώνονται στρατιωτικά με το Σύμφωνο της Σαγκάης και οικονομικά με τους BRICS των 5 και πρόσφατα των 11.

Το διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης είναι ο έλεγχος των πηγών ενέργειας[2], που σημαίνει τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας, ο οποίος καθορίζει τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας κατά συνέπεια και το μοίρασμα του παγκόσμιου πλούτου, που σε συνθήκες καπιταλισμού χωρίζει την ανθρωπότητα στο 1% των πλουσίων και στο 99% των φτωχών.

Να σημειωθεί πως τόσο στο οικονομικό όσο και στο στρατιωτικό επίπεδο η Ανατολή βρίσκεται σε τροχιά δυναμικής εξέλιξης με προοπτική σύντομα να ξεπεράσει την Δύση σε αντίθεση με την Δύση που παρακμάζει και γι’ αυτό γίνεται επιθετικότερη, αναλαμβάνοντας μεγάλα ρίσκα, γεγονός που σημαίνει πως η σύγκρουση που αποσκοπεί στην final solution, θα είναι τέτοιας μορφής και έκτασης, που ο επόμενος πόλεμος θα γίνει με ρόπαλα, όπως πρόβλεψε ο Αϊνστάιν.

Υπό αυτές τις συνθήκες πορεύεται, δυστυχώς ως θεατής, ολόκληρη η ανθρωπότητα προσμένοντας ίσως ‘κάποιο θαύμα’ από την Ευρώπη, η οποία υπήρξε σε όλη την ιστορία πρωτεργάτης των εξελίξεων, δίνοντας πάντα προοδευτικές λύσεις στα αδιέξοδα που προκαλούσαν τα συστήματα που στηρίζονταν στην εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς με βάση την κοινωνική ανισότητα. Δυστυχώς όμως η Ευρώπη αποκοιμήθηκε και πάλι στην αγκαλιά του αμερικανικού ταύρου κι’ έτσι βρέθηκε στη θέση της ενδοχώρας του αμερικανισμού, έτοιμη να συγκρουστεί για λογαριασμό του με τον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά να καταστραφεί.

Ο αμερικανικός μακιαβελισμός δεν εμπιστεύεται κανέναν από τους συμμάχους του και πολύ περισσότερο την Ευρώπη και γι’ αυτό φρόντισε και φροντίζει καθημερινά, με τον εξουσιαστικό φόβο, τις μυστικές υπηρεσίες της και με τη δύναμη του δολαρίου, ώστε η Ευρώπη να μην ξυπνήσει πριν από την καταστροφή, γιατί μόνο αυτή είναι σε θέση να ματαιώσει το κακό που έρχεται και να ανοίξει τον δρόμο προς έναν καλύτερο κόσμο, όπως τον οραματίζονταν πάντα οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού. Φρόντισε και κατάφερε να τοποθετήσει στη σκακιέρα της σύγκρουσης όλα τα πιόνια σε θέση μάχης και αυτοκτονίας, με αποτέλεσμα στην ηγεσία όλων των χωρών του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας να βρίσκονται άτομα διεφθαρμένα, με χαλαρή συνείδηση και συνεπώς ελεγχόμενα έτοιμα να θυσιάσουν τις χώρες τους και τους λαούς τους στον βωμό του αμερικανικού Μολώχ.

Η ιστορία της ανθρωπότητας εισέρχεται στον αστερισμό ενός παγκόσμιου εμφύλιου του κεφαλαίου, ο οποίος μπορεί να σταματήσει μόνο με την κατάργηση του κεφαλαίου και της μήτρας που το γεννά, που δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία[3] πάνω στα μέσα παραγωγής.

Η ανασφάλεια των επίδοξων ηγεμόνων Ανατολής και Δύσης, δεν αρκείται μόνο στον έλεγχο εκείνων των πιονιών που ασκούν άμεσα την κατά τόπους εξουσία για λογαριασμό της ηγεμονίας, αλλά δεδομένου ότι αυτά φθείρονται γρήγορα απέναντι στους λαούς των χωρών τους, τους αναγκάζει, τώρα στα πρόθυρα της ‘Μεγάλης Επανεκκίνησης’ για την μεγάλη καταστροφή, ξαφνικά να εξαφανίζουν από ‘προσώπου γης’ αποτυχημένα πιόνια και αστραπιαία να τοποθετούν νέα ελεγχόμενα πιόνια στους δοτούς θώκους εξουσίας. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται τελευταία ακόμα και στα κόμματα της αντιπολίτευσης που αργά ή γρήγορα θα κληθούν να αντικαταστήσουν τα χρεοκοπημένα πιόνια της πρώτης γραμμής. Παλιότερα ο κάθε μονάρχης μπορούσε να τοποθετεί πρωθυπουργούς και υπουργούς τους κηπουρούς του, χωρίς να εντυπωσιάζει κανέναν, γιατί οι κηπουροί του κάθε βασιλιά ήταν πρόσωπα γνωστά και όχι σπάνια, ήταν και φορείς μιας κάποιας εξουσίας που διαμεσολαβούσε μεταξύ τοπαρχών και βασιλικής αυλής.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα, που οι εξελίξεις τρέχουν με ψηφιακή ταχύτητα και τα αμερικανοκαθοδηγούμενα λεγόμενα ‘μέσα κοινωνικής δικτύωσης’ διαμορφώνουν ακαριαία την λεγόμενη ‘κοινή γνώμη’, που ούτε κοινή ούτε και γνώμη είναι, επειδή ακριβώς δεν στηρίζεται στην γνώση των πραγμάτων, τα ηγετικά πιόνια δεν χρειάζεται να είναι γνωστά, ούτε και να ανήκουν κάπου, εκτός από τις λίστες των αμερικανοσπουδαγμένων και τις μυστικές υπηρεσίες του ηγεμόνα, για να καταλήγουν ‘φυτευτά’ στις ηγεσίες ‘κομμάτων εξουσίας’, ακόμα και σε κόμματα ‘αριστερής αντιπολίτευσης’, τύπου γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που αφού ως κυβέρνηση έκαναν όλη τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του ηγεμόνα, τώρα φυτοζωούν, αλλά με ουρανοκατέβατη ηγεσία συσκευάζονται για να χειροκροτούν τις θηριοδείες του ηγεμόνα ή και να διαδεχθούν με τυμπανοκρουσίες, όταν θα έρθει η ώρα τους, τα άλλα κυβερνητικά ρετάλια που φέρουν ‘ημερομηνία λήξης’, όπως τα ζαρζαβατικά και οι κονσέρβες.

Έτσι με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι πιονοποιούνται και οι κοινωνίες πολτοποιούνται, περιθωριοποιούνται και αλλοτριώνονται με κατάληξη την προϊούσα καπιταλιστική βαρβαρότητα που υπονομεύει τον ανθρώπινο πολιτισμό και απειλεί με εξαφάνιση την ίδια τη ζωή πάνω στον όμορφο γαλάζιο πλανήτη Γη που αποτελεί κόσμημα και συνείδηση του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Όμως η ιστορία διδάσκει πως καμιά ηγεμονία και καμιά βαρβαρότητα δεν αποτέλεσε ποτέ τη μοίρα της ανθρωπότητας. Όλες οι εξουσίες ήρθαν και παρήλθαν ως παρενθέσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, κι’ αυτό γιατί το κάθε φορά νέο μπορεί να αργεί να γεννηθεί, αλλά στο τέλος γεννιέται και ανοίγει τον δρόμο στην πρόοδο που οδηγεί τον πολιτισμό σε ένα ανώτερο σκαλί πλησιάζοντας όλο και περισσότερο προς τον πολιτισμό της άμεσης δημοκρατίας[4]. Αυτό θα συμβεί και πάλι στην ώρα του, όταν η ιστορία θα κάνει ταμείο, με την μετακίνηση των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού από την θέση του αντικειμένου του κεφαλαίου στην θέση του υποκειμένου της ιστορίας, που θα τις καταστήσει, με την διαδικασία της άμεσης και ακηδεμόνευτης αυτοοργάνωσης, ακατάλυτη ηγεσία της χώρας, ικανές όχι μόνο να αποτρέψουν τα σχέδια της διάλυσής της, όπως κάποιοι ντόπιοι αποσχιστές οραματίζονται και διαλαλούν, αλλά και να θεμελιώσουν τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού ουμανισμού[5].

Την ιστορία, όμως, δεν την γράφει κάποιος αυτοματισμός, αλλά οι πράξεις και οι παραλήψεις όλων μας. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει εξαιτίας της σύγκρουσης των επίδοξων ηγεμόνων της και πρέπει να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας απέναντι στο μέλλον. Οι τελευταίες κινήσεις του αμερικανισμού στο επίπεδο ηγεσιών του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας, δείχνουν ότι κάτι πολύ κακό και καταστροφικό ετοιμάζεται για την Ελλάδα, την Κύπρο και τον Ελληνισμό, για το οποίο επιδιώκεται η αφωνία, η αδράνεια, ο στραγγαλισμός των κοινωνικών αγώνων και η πλήρης υποταγή της ελληνικής κοινωνίας στα σχέδια και στα έργα του αμερικανισμού. Να τους σταματήσουμε. Ενωμένοι μπορούμε. Ήρθε η ώρα της παλλαϊκής ειρηνικής επανάστασης της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και των σκεπτόμενων Ελλήνων που θα καθαρίσουν την κόπρον της ανισότητας, του φασισμού και του ιμπεριαλισμού καταργώντας τους στάβλους του καπιταλισμού παλιάς και νέας κοπής και θα ανοίξει τον δρόμο για έναν καλύτερο κόσμο της άμεσης δημοκρατίας, της ειρήνης και του ανθρωπισμού.

_____________________________

Πηγή: https://classlessdemocracy.blogspot.com/,

[1] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[5] Βλέπε, Lampos Kostas, Social in-Equality and Classless Humanism. An Essay on political Philosophy of Praxis, ONTIMEBOOKS, London 2020, προσεχώς και στα ελληνικά: Κοινωνική αν-Ισότητα και αταξικός Ουμανισμός. Ένα δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.

____________

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ: ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ

2
του Παντελή Σαββίδη
Ο Πρωθυπουργός θα συναντηθεί σήμερα στη Νέα Υόρκη στο Σπίτι της Τουρκίας με τον τούρκο Πρόεδρο για να αρχίσει σε υψηλό επίπεδο μια νέα προσέγγιση με τον φιλοδοξο στόχο να βρεθεί λύση στο πρόβλημα ή στα προβλήματα των δύο χωρών.
Η επαφή των υπουργών Εξωτερικών προετοίμασε την σημερινή συνάντηση.
Ο πρωθυπουργός, που δεν δίνει μια σταθερή εικόνα των θέσεών του στα ελληνοτουρκικά, άλλοτε μας μιλά για υποχωρήσεις ακόμη και σε θέματα κυριαρχίας χωρίς να διευκρινίζει τι εννοεί, άλλοτε μας συνιστά να μην μιλάμε για υποχωρήσεις αλλά για μετακινήσεις λες και είμαστε αφελείς, άλλοτε μας διαβεβαιώνει πως δεν θα συζητήσει θέματα κυριαρχίας. Με αυτές τις αλλοπρόσαλες δηλώσεις δεν μπορεί να έχει κάποιος εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό.
Τις προηγούμενες ημέρες ο δημοσιογράφος Μ. Κοτάκης, δημοσίευσε στην Εστία την είδηση ότι ο τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν πρότεινε στον έλληνα ομόλογό του Γ. Γεραπετρίτη να συζητήσουν λύση πακέτο το κυπριακό με το Αιγαιακό και την Ανατολική Μεσόγειο.
Όπως επισημαίνει και σήμερα σε ένα εξαιρετικά εμπεριστατωμένο άρθρο του στις “Ανιχνεύσεις” ο ιστορικός ερευνητής Δημήτρης Κόντης, η λύση πακέτο στα ελληνοτουρκικά ήταν απο την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή επίμονη θέση και των Τούρκων και των Αμερικανών. Και είναι επικίνδυνη.
Η σκέψη και των δύο (Αμερικανών και Τούρκων) συνέκλινε στο να κάνουν ελαφρά πίσω στο εδαφικό στην Κύπρο οι Τούρκοι και να πάρουν υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και έλεγχο του Αρχιπελάγους ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Μια τέτοια λύση ο Καραμανλής την θεωρούσε απαράδεκτη και πολύ επικίνδυνη διότι θα έθετε υπο τουρκικό έλεγχο ελληνικά νησιά. Ηταν διατεθειμένος να πάει, ακόμη, και σε πόλεμο αν οι τούρκοι επιχειρούσαν να δημιουργήσουν τετελεσμένα σε αυτό το θέμα.
Η θέση της ελληνικής κυβέρνησης στην πρόταση Φιντάν για λύση πακέτο δεν έγινε γνωστή. Ο κ. Μητσοτάκης παίζει με την αγωνία των Ελλήνων που θέλουν ηρεμία στα εξωτερικά θέματα και με την επίκληση της μυστικότητας της διπλωματίες μπορεί να γίνουν επικίνδυνα βήματα υποχώρησης. Ποιος θα διασφαλίσει την ακεραιότητα της χώρας όταν και το κοινοβούλιο ελέγχεται, απολύτως, κομματικά;
Έχετε ακούσει κάποια σχετική τοποθέτηση απο άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης; Εκτός απο την κυβέρνηση γνωρίζει η αντιπολίτευση τι και πως συζητείται;
Η ενδεδειγμένη κίνηση της ελληνικής πλευράς είναι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ή έστω στα 10 μίλια και οι συνομιλίες με την Κύπρο για οριοθέτηση ΑΟΖ.
Τα άλλα όλα είναι επικίνδυνα.
Ας περιμένουμε να μάθουμε- αν μάθουμε- τι συζητήθηκε σήμερα. Το ενδιαφέρον άρθρο του κ. Κόντη  ΕΔΩ

Μ. Ψύλος: Η γάγγραινα που μας απειλεί

0

REUTERS/Wolfgang Rattay

Δεν μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εφαρμόζει μια πολιτική σιωπής έναντι της ΕΚΤ, η οποία επιβάλλει τη δική της «απολυταρχική» οικονομική γραμμή στις χώρες του ευρώ Share via Email

Η έμπειρη συνάδελφος για τα τραπεζικά ζητήματα, Ειρήνη Σακελλάρη, με προβλημάτισε πρωί –πρωί:  Όσοι θέλουν να πάρουν στεγαστικό δάνειο για να αγοράσουν ένα σπίτι θα πρέπει να υπολογίσουν ότι- κατά μέσο όρο- το σταθερό επιτόκιο θα είναι στο 5,5% για 3 έως 5 χρόνια. Στη συνέχεια θα μετατραπεί σε κυμαινόμενο και φυσικά θα αυξηθεί. Το μέσο σταθμισμένο επιτόκιο του συνόλου των δανείων νοικοκυριών και επιχειρήσεων αυξήθηκε κατά 39 μονάδες βάσης στο 6,21%, εξήγησε η συνάδελφος στη «Ναυτεμπορική».

Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση με τα  δάνεια προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις-τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας- που έχουν μειωθεί, σημάδι ότι και οι εταιρείες υποφέρουν, αλλά κυρίως δεν έχουν πλέον την οικονομική δυνατότητα να επενδύσουν. Όσο για το spread ανάμεσα στο επιτόκιο καταθέσεων και δανεισμού είναι στο 5,86%. Πρακτικά, το επιτόκιο καταθέσεων για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, είναι μηδενικό, παρά τις 10 συνεχόμενες αυξήσεις του επιτοκίου αναφοράς που αποφάσισε η ΕΚΤ.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που οι αιτήσεις για δάνεια καταγράφουν πτωτική τάση. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, τον Ιούλιο μειώθηκαν  κατά 1,4 δις τα υπόλοιπα δανείων.  Με λίγα λόγια, το χρήμα κοστίζει πάρα πολύ και για τους πολλούς δεν υπάρχει πλέον η οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα σπίτι.

Μεγάλη ευθύνη γι` αυτό φέρει φυσικά η ΕΚΤ, με τις συνεχείς  αυξήσεις των επιτοκίων, προκειμένου να χτυπηθεί ο πληθωρισμός .Αυξάνονται πλέον οι φωνές και των ειδικών ότι η  νομισματική πολιτική που ασκεί η ΕΚΤ είναι επιζήμια για την οικονομία. Αλλά ουδείς δεν  αντιτίθεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο: ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ούτε οι κυβερνήσεις. Αλλωστε, φρόντισαν με τις Συνθήκες , η ΕΚΤ να είναι ανεξάρτητη από κάθε έλεγχο. Στο απυρόβλητο! Για τον μέσο Ευρωπαίο πολίτη είναι  ακατανόητο πώς η ΕΚΤ μπορεί να επιμείνει σε μια καθαρά επιτοκιακή πολιτική για τον περιορισμό του πληθωρισμού ,όταν οι τιμές των τροφίμων και των ειδών πρώτης ανάγκης παραμένουν στα ύψη. Αναγκάζοντας τη μέση ευρωπαϊκή οικογένεια να «σφίγγουν το ζωνάρι» στις αγορές, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά.

«Πεισματάρικα» νούμερα

Αυτά λένε τα νούμερα, όχι οι ερμηνείες. Και τα νούμερα είναι «πεισματάρικα» .

Δεν μπορεί λοιπόν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εφαρμόζει μια πολιτική σιωπής έναντι της ΕΚΤ, η οποία – στην πραγματικότητα – επιβάλλει τη δική της «απολυταρχική» οικονομική γραμμή στις χώρες του ευρώ. Σε  προφανή αντίθεση με τις ελπίδες ανάπτυξης  της Γηραιάς Ηπείρου που βυθίζεται στην ύφεση.

Καλοί οι στόχοι για πληθωρισμό 2%, αλλά αν τα ποσοστά «σκοτώσουν» την οικονομία ,επιτυγχάνουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ειδικά όταν ο πληθωρισμός δεν δημιουργείται από αύξηση των μισθών ή υπερβολική ζήτηση ενόψει της έλλειψης προϊόντων στην αγορά. Αλλά οφείλεται κυρίως σε εξωγενείς παράγοντες , όπως η ενέργεια, που δεν είναι «προαιρετικοί» αλλά απαραίτητοι για την ικανοποίηση πρωτογενών αναγκών ή τη λειτουργία επιχειρήσεων, που δεν έχουν δυνατότητα εναλλακτικών επιλογών.

Γι’ αυτό , οι κυβερνήσεις δεν έχουν δικαίωμα να σιωπούν μπροστά στην ΕΚΤ. Δεν μπορεί να παραιτούνται οι εκλεγμένοι πολιτικοί, μπροστά στους τεχνοκράτες, όταν βλέπουν τόσο σοβαρούς κινδύνους  στην πραγματική οικονομία.

Όπως δεν πρέπει να σιωπούν και για τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία. Η  διαιώνιση του πολέμου βλάπτει σοβαρά την Ευρώπη και οι ηγέτες μας πρέπει να  προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημα , να συμβάλουν ώστε να βρεθεί ένας συμβιβασμός, έστω και επώδυνος. Αλλιώς η «γάγγραινα» της οικονομίας, απειλεί να σαπίσει τη Γηραιά Ήπειρο…

 naftemporiki.gr

Μάνος Καραγιάννης: ορισμένα ερωτήματα για τη Λιβύη

1
Μάνος Καραγιάννης
Η απόφαση για την αποστολή βοήθειας στη Λιβύη είναι σωστή για τρεις λόγους. Πρώτον, η Αθήνα έχει την υποχρέωση να στηρίξει έμπρακτα τον πληθυσμό της ανατολικής Λιβύης για ανθρωπιστικούς σκοπούς. Η περιοχή βρίσκεται σε τραγική κατάσταση και η ελληνική βοήθεια είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Δεύτερον, η βιαστική ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι έχει οδηγήσει στον κατακερματισμό της χώρας σε δύο ή περισσότερα μορφώματα που ελέγχονται από πολέμαρχους και συμμορίες. Αυτό το κενό ισχύος εκμεταλλεύτηκε η Άγκυρα για να συνάψει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο το 2019. Το εθνικό μας συμφέρον επιτάσσει, λοιπόν, μια ισχυρότερη και πιο εμφανή ελληνική παρουσία στην πολύπαθη χώρα. Τρίτον, η διάλυση της Λιβύης έχει επιτρέψει τη δραστηριοποίηση μεγάλων εγκληματικών δικτύων διακίνησης μεταναστών με συνέπεια την αύξηση των ροών προς την ΕΕ. Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να συνεισφέρει στην ανασυγκρότηση της Λιβύης με όλα τα διαθέσιμα μέσα.
Η απώλεια των τριών στρατιωτικών και των δύο διερμηνέων έχει προκαλέσει βαθιά οδύνη στο πανελλήνιο. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για ένα τραγικό δυστύχημα. Ωστόσο, οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είχαν ανθρώπινες απώλειες σε τέτοιου είδους αποστολές μετά τον Οκτώβριο του 1993. Τότε σκοτώθηκε σε ενέδρα ο Λοχίας (ΤΘ) Μιχαήλ Σούμπουρος στη Σομαλία. Αναπόφευκτα και δικαιολογημένα δημιουργούνται ορισμένα ερωτήματα για τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της συγκεκριμένης αποστολής. Το οδικό δίκτυο της Λιβύης βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση και οι ντόπιοι οδηγοί δεν σέβονται συνήθως τους κανόνες κυκλοφορίας. Είχε λάβει η ελληνική πλευρά, σε συνεννόηση με τις λιβυκές αρχές, όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή ενός τροχαίου δυστυχήματος; Μήπως η δημιουργία ενός κονβόι οχημάτων θα συνέβαλε στην ασφαλέστερη μετακίνηση της αποστολής; Εξετάστηκαν ενδελεχώς εναλλακτικοί τρόποι εκτέλεσης της αποστολής (π.χ. δια θαλάσσης);
Το ΓΕΕΘΑ δεν οφείλει φυσικά να τοποθετηθεί δημόσια για επιχειρησιακά θέματα. Από την άλλη, όμως, δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε άδικα τόσους δικούς μας ανθρώπους στο εξωτερικό. Χρειάζεται να εξαχθούν ορισμένα διδάγματα από την αποτυχία της αποστολής. Η στρατιωτική ηγεσία το χρωστάει σε όσους σήμερα υπηρετούν εκτός Ελλάδας, αλλά και σε εκείνους που θα βρεθούν κάποια στιγμή σε διατεταγμένη υπηρεσία μακριά από την πατρίδα.
​​​​​​​​​(Καθημερινή 19/9/2023)

ΠΡΟΪΟΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

7
του Παντελή Σαββίδη
Φωτογραφία: Ο κ. Τσίπρας δείχνει τον δρόμο στον κ. Κασσελάκη
Χθες έγραψα την πολιτική μου προσέγγιση στο θέμα Κασσελάκη. Λίγο παρακάτω, αν ρολάρετε, θα την βρείτε.
Σήμερα θα σας πω δύο σύντομα λόγια γιατί έγινε αποδεκτός ως φαινόμενο.
Καταλύτης στην κοινωνική εξέλιξη είναι η τεχνολογία. Οι κοινωνίες διαμορφώνονται γύρω απο την τεχνολογία που αναπτύσσουν.
Η τεχνολογία προσδιορίζει το είδος και την μορφή της οικονομίας. Το πολιτειακό μέγεθος μιας κοινωνίας. Τις κοινωνικές σχέσεις των μελών της. Τον τρόπο παραγωγής και τις παραγωγικές σχέσεις.
Ό,τι τεχνολογικό καθόριζε το Εργοστάσιο της βιομηχανικής εποχής διαμόρφωσε την αστική τάξη και τον αστικό πολιτισμό.
Ήταν αυτό που βιώσαμε με το εθνικό κράτος και τον πολιτισμό του, τον τεϊλορισμό και την επιθετική τους έκφραση, τον ιμπεριαλισμό. Με τα κόμματα και το κοινοβούλιο.
Η ψηφιακή εποχή αποτελεί μια επανάσταση στην τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη την ορατή αποκορύφωσή της.
Το πέρασμα σε αυτήν την εποχή που έχει ήδη αρχίσει, τα αλλάζει όλα.
Καταλύτης ΟΛΩΝ των εξελίξεων θα είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη. Θα αναδιαμορφώσει την παραγωγή, τις σχέσεις παραγωγής, ακόμη και τις σχέσεις ανθρώπου μηχανής. Οι παλαιοί θεσμοί, κοινοβούλιο, κυβέρνηση, κλασικά ΜΜΕ, δικαστική εξουσία με τον τρόπο που λειτουργεί είναι μορφές ενός συστήματος που παρέρχεται. Οι κρίσεις που περνάμε δημιουργούνται απο το γεγονός ης συνύπαρξης του παλαιού με το καινούριο. Το παλιό υποχωρεί χωρίς να έχει παραχωρήσει την θέση του στο καινούριο και το καινούριο έρχεται χωρίς να έχει επικρατήσει ακόμη.
Ο Κασσελάκης με τα χαρακτηριστικά του είναι προϊόν αυτής της εποχής που έρχεται. Δεν λέω ότι την κατέχει, μπορεί και να μην καταλάβει τίποτε απο όλα αυτά αν τα διαβάσει.
Τα υποκείμενα που την συνθέτουν δεν χρειάζεται να έχουν συνείδηση του τι κάνουν. Η εποχή τα διαμορφώνει.
Αν χρειαστεί να πάρει αποφάσεις ο Κασσελάκης γνωρίζει δεν γνωρίζει τι συντελείται, θα ενεργοποιήσει το MIT, το Χάρβαρντ και τα άλλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ να τον βοηθήσουν. Αυτά που γράφω τα έχουν επεξεργαστεί σε υψηλό βαθμό εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι κοινοτοπίες γι αυτούς.
Όσοι προσαρμοστούν στο νέο που έρχεται θα επιβιώσουν. Οι υπόλοιποι θα πάρουν κάποιο επίδομα για να καταναλώνουν, στην καλύτερη περίπτωση.
Και θυμηθείτε την θεωρία της φυσικής επιλογής,
Δεν επιβιώνουν τα πιο ισχυρά. Επιβιώνουν τα πιο ευπροσάρμοστα.
Άρα:
-Ο κόσμος είναι ένας και ενιαίος
-Τα εθνικά κράτη αποδομούνται (μπορεί να μην σας το λένε, για να διατηρείτε ψευδαισθήσεις αλλά στην ουσία αυτό συμβαίνει)
-Οι ευπροσάρμοστοι θα επιλέξουν ορισμένους τόπους ως κέντρα τους. τις παγκόσμιες πόλεις.
-Οι απροσάρμοστοι θα δημιουργήσουν τον Σύλλογο των Αναγκαστικών Τεμπέληδων της Εύφορης Κοιλάδας. Γιατί δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτε.
Καταλήγω: παταξον μεν άκουσον δε.

Γ. Ευτυχίδης: επείγουσα ειδοποίηση για το 112

0

του Γιώργου Ευτυχίδη, Δασολόγου

Ο αριθμός Έκτακτης Ανάγκης 112 είναι ένας ενιαίος αριθμός σε όλες τις χώρες της ΕΕ που οι πολίτες μπορούν να καλούν για βοήθεια σε περίπτωση κινδύνου ή έκτακτης ανάγκης, ανεξάρτητα από τη χώρα που βρίσκονται ή την υπηρεσία στην οποία θέλουν να απευθυνθούν. Ο μηχανισμός έχει δύο βασικές λειτουργίες: τη λειτουργία εισερχομένων κλήσεων που αντικατέστησε τους διαφορετικούς αριθμούς υπηρεσιών (100, 199, 188 κλπ)  και τη λειτουργία εξερχομένων κλήσεων με υπηρεσίες κυψέλης (Cell Broadcast Service-CBS), για την ενημέρωση του κόσμου για κρίσιμες καταστάσεις και τις κατάλληλες ενέργειες που πρέπει να γίνουν (Σύστημα Συναγερμού Πολιτών) .

Στην Ελλάδα το 112 ξεκίνησε το 2007 με αφορμή τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια. Το 2010, υπογράφηκε μια συμφωνία για την υλοποίηση έργου ΕΣΠΑ για τον «εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των υπηρεσιών που σχετίζονται με τον αριθμό έκτακτης ανάγκης (112) και τη βέλτιστη διαχείριση περιστατικών έκτακτης ανάγκης – κρίσεων». Ωστόσο, υπήρξαν καθυστερήσεις στην υλοποίηση του έργου και η σχετική σύμβαση μπήκε σε αναστολή το 2016 και ενσωματώθηκε στο πρόγραμμα “Μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα” (2014-2020). Μέχρι το 2018, είχε υλοποιηθεί μόνο η λειτουργία εισερχόμενης κλήσης του 112, που επιτρέπει στους πολίτες να επικοινωνούν και να εντοπίζονται στον αριθμό αυτό κατά τη διάρκεια της κλήσης.  Όπως επεσήμαινε η Επιτροπή Goldammer, τον Φεβρουάριο του 2019, η λειτουργία CBS δεν είχε ολοκληρωθεί παρά τις προβλέψεις του άρθρου 114 του ν. 4249/2014 για την ίδρυση και λειτουργία Εθνικού Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης (στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Αριθμού Έκτακτης Ανάγκης 112).  Το σύνολο των προβλεπόμενων λειτουργιών ολοκληρώθηκε το 2019-2020, δέκα χρόνια από όταν ξεκίνησε, αξιοποιώντας και τη συγκυρία της πανδημίας.

Από τότε, η υλοποίηση της λειτουργίας προειδοποιήσεων του 112 έχει βοηθήσει να προστατευτούν πολλές ζωές έχει όμως συνδεθεί και με εκτεταμένες καταστροφές από τις πυρκαγιές σε γη, περιουσίες, υποδομές και φυσικά οικοσυστήματα. Οι ζημιές αυτές είναι περίπου δύο φορές περισσότερες από τη μέση καταγραφή των προηγούμενων 15 χρόνων. Οι καταστροφές δεν είναι βέβαια ευθύνη του 112 αλλά του τρόπου που χρησιμοποιείται, με πολιτικούς κυρίως και όχι με επιστημονικούς και επιχειρησιακούς όρους. Ένα σημαντικό επιχειρησιακό εργαλείο χρησιμοποιείται για να υποκαθιστά την αδυναμία (για να μην μιλήσουμε για αδιαφορία) του κράτους να οργανώσει αποτελεσματικά την πρόληψη δηλώνοντας συστηματικά πανέτοιμο πριν και αδύναμο μετά από κάθε κρίση.  Έχει μάλιστα καταλήξει να θεωρείται το 112 υποκατάστατο της πρόληψης, με τη λογική ότι και τίποτε άλλο να μην γίνει από πλευράς της πολιτείας εκ των προτέρων για την προστασία των πολιτών αρκεί να τους ειδοποιήσει να απομακρυνθούν ή να αποφύγουν τον επερχόμενο κίνδυνο. Και είναι γεγονός ότι επειδή κανένας δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση του υποψήφιου θύματος, το νέο δόγμα γίνεται  θετικά αποδεκτό σαν ενδιαφέρον της πολιτείας για τη ζωή και την ασφάλειά μας. Υπονομεύει όμως και την ασφάλεια του πολίτη και την προστασία του δάσους να συνοψίζουμε τη στρατηγική της διαχείρισης των πυρκαγιών στο δίδυμο εναέρια μέσα και εκκενώσεις! Τα εργαλεία αυτά είναι απαραίτητα αλλά  υποβαθμίζονται όταν χρησιμοποιούνται χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση διαχείρισης της κρίσης και χωρίς να έχουν προηγηθεί μέτρα σχεδιασμού χρήσεων γης, ενίσχυσης της ανθεκτικότητας και συμμετοχής του πολίτη.

Οι υπηρεσίες προειδοποίησης και συναγερμού διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην ευθυγράμμιση με τη στρατηγική αποφυγής κινδύνου στη διαχείριση κρίσεων. Η ορθολογική εφαρμογή του 112 με βάση τη στρατηγική αυτή, στο πλαίσιο των φυσικών καταστροφών, συνδέεται με το τελικό στάδιο της προστασίας των πολιτών. Οι υπηρεσίες αυτές αποτελούν  τη βάση της στρατηγικής για την προστασία των πολιτών. Η αποτελεσματικότητά τους προϋποθέτει κατάλληλη ενημέρωση και εξοικείωση των πολιτών και εγκεκριμένα σχέδια απομάκρυνσης για την πρόληψη της έκθεσής τους σε κίνδυνο. Απαραίτητη είναι επίσης η προληπτική διαχείριση του τοπίου με έργα προστασίας για τον μετριασμό των συνεπειών από τα ακραία φαινόμενα και για να διευκολύνονται οι μετακινήσεις εφόσον απαιτηθεί. Η επιχειρησιακή εφαρμογή του 112 βασίζεται στις αρχές της εκτίμησης κινδύνων, της ανάλυσης τρωτότητας και της ποσοτικοποίησης του κινδύνου με τη χρήση προηγμένων υπολογιστικών μοντέλων και ψηφιακής χαρτογραφίας για την πρόβλεψη της εξέλιξης των φαινομένων στο χώρο και τον χρόνο και τη χαρτογράφηση του κινδύνου και της επικινδυνότητας των συνεπειών. Τα συστήματα αυτά θα εξασφαλίσουν την έγκαιρη και τεκμηριωμένη λήψη αποφάσεων δίνοντας χρόνο για την εφαρμογή μέτρων προστασίας, ισχυροποιώντας τη χρήση και την αποτελεσματικότητα του 112. Οι διαρκείς επιστημονικές επιτροπές για τη διαχείριση του κινδύνου φυσικών καταστροφών, όπως πρότεινε και η Επιτροπή Goldammer για τις πυρκαγιές και αναφέρονται στο άρθρο 13 του ανενεργού ακόμη Ν.4662/2020, θα μπορούσαν να παρέχουν σχετικό επιστημονικό, τεχνικό και συμβουλευτικό έργο στην πολιτεία κατά τη διάρκεια κρίσεων. Στα κέντρα επιχειρήσεων στην Ισπανία υπάρχουν αναλυτές πυρκαγιών που με κατάλληλο υπολογιστικό εξοπλισμό, εμπειρία και πρόσβαση σε στοιχεία και υπηρεσίες δεδομένων κάνουν εκτιμήσεις που υποστηρίζουν τον σχεδιασμό και τις αποφάσεις και για τη δασοπυρόσβεση και τις εκκενώσεις. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Συντονισμού Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών (ERCC) διαθέτει ομάδες τεχνικής υποστήριξης με αναλυτές πυρκαγιών που συμμετέχουν σε διεθνείς αποστολές τεχνικής βοήθειας για τις δασικές πυρκαγιές. Αντίστοιχος ρόλος είναι απαραίτητος και στην Ελλάδα.

Οι πλημμύρες ανέδειξαν πόσο η δυναμική των φαινομένων επηρεάζει τη χρήση και την αποτελεσματικότητα του 112 και της οργανωμένης απομάκρυνσης. Πόσο δηλαδή ο διαθέσιμος χρόνος απόκρισης, η ετοιμότητα του μηχανισμού και οι περιβαλλοντικές συνθήκες καθορίζουν τη δυνατότητα για οργανωμένη απομάκρυνση. Στην περίπτωση των πυρκαγιών, οι εκκενώσεις, πολλές ώρες πριν, μπορεί να είναι η «εύκολη λύση ασφάλειας» χωρίς κανένα προηγούμενο σχέδιο. Ωστόσο, σε συνθήκες καταιγίδας καμία αρχή δεν παίρνει την ευθύνη, απουσία σχεδίου, να απομακρύνει τον κόσμο από το σπίτι του. Ετσι παρόλο που στις αρχές Σεπτεμβρίου, υπήρχε χρόνος για να βαφτιστεί η καταιγίδα .. Ντάνιελ και παρά τις έγκαιρα διαθέσιμες και ακριβείς μετεωρολογικές προβλέψεις από την Κυριακή (4/9) για τα ακραία καιρικά φαινόμενα που πλημμύρισαν τα χωριά της Θεσσαλίας την Τρίτη (6/9), το 112 .. κόμπιασε! Κι αυτό επειδή ούτε στην πρόληψη των πλημμυρών  γίνεται επιχειρησιακή χρήση υπολογιστικών εργαλείων προσομοίωσης που θα αξιοποιούσαν τις μετεωρολογικές προβλέψεις για να προσδιορίσουν έγκαιρα ποιές περιοχές, πότε, σε ποια έκταση και με ποιες συνθήκες (ύψος και ταχύτητα νερού) θα πλημμυρίσουν, έτσι ώστε να υποστηριχθούν τεκμηριωμένα πιθανές αποφάσεις για απομάκρυνση.

Για τον λόγο αυτό οι ειδοποιήσεις στις πρόσφατες πλημμύρες αφορούσαν «αποφυγή άσκοπων μετακινήσεων κατά τη διάρκεια των φαινομένων» και «παραμονή σε ετοιμότητα», χωρίς σαφείς οδηγίες παρά μόνο ότι ο πολίτης οφείλει «να ακολουθεί τις οδηγίες των αρχών». Είναι ευθύνη της πολιτείας αντί να δίνει απλώς οδηγίες και εντολές για να μας φυγαδεύσει να μας ενημερώσει και να μας εκπαιδεύσει, όχι κατά τη διάρκεια της κρίσης, για το πως θα αυτοπροστατευτούμε εμείς και οι οικογένειές μας και πως θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε την κοινότητα που ζούμε σε περιπτώσεις τέτοιων κρίσεων. Θα πρέπει βέβαια να οργανωθεί πρώτα το ίδιο το κράτος και να ανασχεδιάσει τους μηχανισμούς του που αποδεδειγμένα δεν είναι αποτελεσματικοί. Οι απεγκλωβισμοί με κάδους εκσκαφέων μπορεί να είναι ανακουφιστικοί και σωτήριοι  αλλά ούτε ασφαλείς  είναι ούτε αποτελούν μέρος κάποιου σχεδίου οργανωμένης απομάκρυνσης ..

Ένα χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι οι υπηρεσίες ειδοποίησης έκτακτης ανάγκης του 112 θα πρέπει να αξιοποιηθούν ως συμπληρωματικό μέτρο (και όχι ως κύριο μέσον .. πολλώ δε μάλλον όχι σαν το μόνο) στη διαχείριση του κινδύνου φυσικών καταστροφών. Είναι κρίσιμο να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών, καθώς η υπηρεσία έχει γίνει ήδη αποδεκτή. Για να επιτευχθεί αυτό, στις συνθήκες που θα βιώσουμε τις επόμενες δεκαετίες, πρέπει να βελτιωθεί η δυνατότητα ανάλυσης του κινδύνου, να τυποποιηθεί το περιεχόμενο των μηνυμάτων, να ενσωματωθεί η υπηρεσία στα εγκεκριμένα σχέδια οργανωμένης απομάκρυνσης και να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες του συστήματος ειδοποίησης για την εξοικείωση του κοινού στις ανάγκες αντιμετώπισης των φυσικών κινδύνων.

Γιώργος Ευτυχίδης

Δασολόγος

Armenia-Azerbaijan conflict: New war in Nagorno-Karabakh?

0

Thomas Latschan
Published August 13, 2023last updated 16 hours ago

A conflict over Nagorno-Karabakh has simmered for decades between Armenia and Azerbaijan. Now fighting has resumed, with Azerbaijan shelling several towns in the disputed region.

Azerbaijani soldiers regularly monitor a checkpoint at the entry to the Lachin corridor, Nagorno-Karabakh’s land link with ArmeniaImage: Tofik Babayev/AFP/Getty Images 

A new war in the Caucasus is looming after Azerbaijan shelled several villages in the disputed Nagorno-Karabakh region.

Local officials reported that Azerbaijan has attacked several towns. “At the moment, the capital Stepanakert and other towns and villages are under intense shelling,” the Armenia-based Nagorno-Karabakh Representative Office said on Facebook. Azerbaijan has launched a “large-scale military offensive,” it said.

Azerbaijan’s Defense Ministry in Baku spoke only of “localized anti-terrorist operation to restore constitutional order” in the region. The ministry said the goal was to remove the Armenian military from the area.

A group of Armenians stand holding a flag during a protest
In June, Armenians took part in a rally calling for the unblocking of the Lachin corridor and ending of the blockade of Nagorno-KarabakhImage: Alexander Patrin/TASS/dpa/picture alliance/dpa

There has been a bitter dispute over Nagorno-Karabakh for decades. The region is inhabited mainly by Armenians. Goods are supplied via one access road, the Lachin Corridor, that connects to Armenia but has been blocked by Azerbaijan since December 2022, cutting the region off from the outside world.

The International Red Cross and Russian troops, who were monitoring a cease-fire agreement negotiated between Armenia and Azerbaijan in 2020, had until recently been able to deliver aid. But, in June, after a skirmish between Armenian and Azerbaijani soldiers on the common border, Azerbaijani President Ilham Aliyev tightened the blockade, leaving the enclave’s inhabitants on their own.

According to Armenian sources, about 120,000 people have been forced to endure the situation, though Azerbaijani officials say the number is significantly lower.

Conflict dates back to early 1990s

Armenia and Azerbaijan have been negotiating an end to the conflict for months. The first war between the two states broke out in the early 1990s, shortly after the collapse of the Soviet Union, and there have since been repeated incidents along the still-undefined border.

As the Nagorno-Karabakh region lies entirely within Azerbaijan’s borders, the latter invokes the principle of territorial integrity in its claim to the area. However, it is inhabited by an Armenian majority, which is why Armenia insists on self-determination for its population.

Parts of Nagorno-Karabakh already declared themselves independent in 1991, though this has not been recognized by any of the world’s states. Not even Armenia — presumably to avoid making peace negotiations with Azerbaijan impossible from the outset.

A second war broke out between the two states over the region in 2020, and a subsequent cease-fire brokered by Moscow helped Azerbaijan regain control of parts of the disputed territory.

Despite Russian troops monitoring the truce, deadly clashes have continued. Some 35,000 people are estimated to have died since the conflict began, with hundreds of thousands forced to flee.

Offer of aid from Azerbaijan ‘poisoned’

Representatives from Baku and Yerevan have met several times over the past two years in Brussels, Washington and Moscow, aiming to transform the fragile cease-fire agreement into a lasting peace treaty.

There have been six negotiations under European Union mediation alone. In May, Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan surprised the country with the domestically controversial announcement that he would recognize Nagorno-Karabakh as part of Azerbaijan as long as the Armenians there received comprehensive rights and security guarantees as a protected minority.

Armenia's Prime Minister Nikol Pashinyan gives a press conference
Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan surprised many with a peace offer earlier this yearImage: Alexander Patrin/TASS/dpa/picture alliance/dpa

However, the self-proclaimed government of Nagorno-Karabakh, comprised of ethnic Armenians and calling the region the “Republic of Arzakh” since 2017, has refused integration into Azerbaijan.

Azerbaijani President Aliyev doesn’t seem interested in this solution, either. He has repeatedly called for the government and parliament of the “Republic of Arzakh” to be dissolved and for Armenians there to be integrated into Azerbaijan as “normal, loyal citizens.” This was a condition upon which Aliyev recently offered to supply the trapped Armenians with aid — something they promptly rejected as a “poisoned” offer.

Conflicting geopolitical influences

The negotiations are further complicated by the interests of neighboring countries, particularly Turkey and Russia. Ankara more or less openly supports Azerbaijan. Given the ethnic and cultural similarities between the Turkic-speaking countries, each subscribes to “one nation, two states.” Turkey is also a significant customer of Azerbaijani natural gas.

Russia, on the other hand, has a slightly more complicated position because it maintains ties with both former Soviet republics, though more intensively with Armenia, as it too has a predominantly Christian Orthodox population. Moscow’s preference is evidenced by the fact that while it supplies both parties to the conflict with Russian weapons, only Yerevan gets a preferential price. In addition, Russia maintains a military base in Armenia’s second-largest city, Gyumri.

A Russian peacekeeper stands next to a fence
Russian peacekeepers guard the Lachin corridor, the Nagorno-Karabakh region’s only land link with ArmeniaImage: Tofik Babayev/AFP/Getty Images

Still, in the cease-fire agreement most recently negotiated by Moscow, Azerbaijan regained control over large areas of Nagorno-Karabakh. Moreover, the Russian army, which is supposed to be a “peacekeeping force,” has been very restrained in the skirmishes that have repeatedly flared up along the border.

Because of its war in Ukraine, Russia has had to significantly reduce the presence of its troops in the Caucasus region. It is still unclear how Moscow will react to the reescalation in Nagorno-Karabakh.

The Kremlin, whose attention is focused on Ukraine, is apparently no longer succeeding in maintaining fragile stability in the South Caucasus. This is evident by reports that Russia was informed of Azerbaijan’s military operation only minutes before it began.

The latest escalation is a severe setback to international peace efforts. According to international diplomats, a viable peace agreement between Armenia and Azerbaijan was supposed to be reached by the autumn, but now this seems to be a long way off.

This article was originally written in German in August 2023. It was updated on September 19, 2023, to include the most recent military operation by Azerbaijan. 

dw.com

04:16

U.S. Sanctions Turkish Entities for Fueling Russia’s War Machine

0

John Hardie | Russia Program Deputy Director

Sinan Ciddi | Non-Resident Senior Fellow

People look at remnants of Russian drones and missiles displayed on Khreschatyk Street during an exhibition on August 23, 2023 in Kyiv, Ukraine. (Dmytro Larin/Getty Images)

The Biden administration on Thursday imposed sanctions against five Turkey-based entities and a Turkish national for facilitating sanctions evasion by Russian companies supporting Russia’s military or defense-industrial base. The sanctions underscore that despite repeated U.S. warnings, Turkey continues to help fuel Russia’s war machine.

The Treasury and State departments imposed these sanctions as part of wide-ranging designation packages targeting Russia’s defense-industrial base, illicit procurement networks, and various other companies and elites. As Treasury noted, “Russia continues to rely on third-country entities to keep importing much-needed dual-use goods to enable its unprovoked war of aggression on Ukraine.” Thursday’s sanctions aimed to disrupt some of Russia’s circumvention networks.

Treasury designated two Turkey-based entities: Margiana Insaat Dis Ticaret Limited Sirketi and Demirci Bilisim Ticaret Sanayi Limited Sirketi. According to Treasury, Margiana “has made hundreds of shipments” to a pair of previously sanctioned Russia-based companies. The shipments included items from a Commerce Department list of high-priority components used in Russian drones, missiles, and other weapon systems.

As for Demirci, Treasury said the company “has sent sensors and measuring tools into Russia.” Demirci was founded in March 2022, shortly after Moscow’s full-scale invasion of Ukraine.

For its part, the State Department sanctioned a third Turkey-based entity, CTL Dis Ticaret Limited Sirketi. The company serves as an “intermediary that ships … high priority electronic components of U.S.- and European-origin to affiliate companies located in Russia,” the department alleged.

State also designated Denkar Ship Construction Incorporated Company and ID Ship Agency Trade Limited Company along with the latter’s Turkish owner. According to State, those two Turkish entities provided or arranged ship-repair services for vessels controlled by U.S.-sanctioned Russian shipping companies that transport cargo for the Russian military. For example, one of the vessels reportedly made a maintenance stop earlier this year at Turkey’s Tuzla port, where Denkar is based. That vessel has previously delivered Russian military equipment to Syria and has made multiple trips to and from occupied Crimea in recent months.

Following Moscow’s full-scale invasion of Ukraine in February 2022, the United States and its Western allies expanded their sanctions and export controls targeting Russia’s defense-industrial base. Ankara, however, declined to join in. Turkey subsequently emerged as a key jurisdiction for Russian evasion of Western restrictions, helping fuel Moscow’s war machine even as Ankara provides military and political support for Ukraine.

U.S. officials have repeatedly pushed Ankara to crack down on Russian circumvention. Last spring, media reports indicated Turkey had taken some initial steps toward that end.

But Thursday’s sanctions suggest Washington is unsatisfied with Ankara’s efforts to date. Treasury’s press release hinted at the administration’s frustration, saying department officials had “repeatedly raised the issue of the shipment or transshipment of dual-use goods to Russia with the Government of Türkiye and the Turkish private sector.”

So far, the Biden administration has designated only a handful of Turkish entities that support Russian evasion. That should change. The United States and its allies should ramp up their sanctions designations against entities in Turkey and elsewhere that support Russia’s defense-industrial base. Washington should also consider establishing a statutory authority to require enhanced due diligence for exports of sensitive goods to countries designated as “jurisdictions of primary diversion concern.”

Congress also has the option of conditioning its approval of Turkey’s request for F-16 fighter jets on Ankara’s cooperation in combat Russian evasion. The administration could attach a similar condition to any financial assistance for Turkey’s fragile economy.

Every shipment of microchips that Russia sources through Turkey could potentially enable another missile to strike a Ukrainian city. Ankara cannot be allowed to remain neutral in this dimension of the conflict.

John Hardie is deputy director of the Russia Program at the Foundation for Defense of Democracies (FDD), where Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow with FDD’s Turkey Program. They both contribute to FDD’s Center on Economic and Financial Power and Center on Military and Political Power. For more analysis from the authors and FDD, please subscribe HERE. Follow John and Sinan on X @JohnH105 and @SinanCiddi. Follow FDD on Twitter @FDD and @FDD_CEFP and @FDD_CMPP. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focused on national security and foreign policy.