Αρχική Blog Σελίδα 1570

Γ. Μαγκριώτης: ποιο το διακύβευμα των  Αυτοδιοικητικών Εκλογών;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη, π. Υφυπουργού

Την Κυριακή οκτώ Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές για την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τίποτα όμως δεν φανερώνει την σπουδαιότητά τους, για τις πόλεις, τις περιφέρειες και τους ανθρώπους τους.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές οι πολίτες, σε όλους τους ποιοτικούς δείκτες, όπως και στα κρίσιμα ερωτήματα των ερευνών της κοινής γνώμης, αξιολογούσαν αρνητικά την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, βαθμολογούσαν όμως ακόμη πιο αρνητικά την αντιπολίτευση.
Στις ερωτήσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης και της ακρίβειας, έδιναν αρνητικό βαθμό, ξέροντας πως η διαχείριση της κυβέρνησης ήταν ανεπαρκής, όμως ταυτόχρονα δήλωναν ότι, με την αντιπολίτευση η διαχείριση θα ήταν ακόμη χειρότερη.

Ο Πρωθυπουργός επαναλαμβάνει μονότονα, ότι θέλει την απόλυτη επικράτηση των υποψηφίων του κόμματός, στους οποίους έχει δώσει άμεσα ή έμμεσα το χρίσμα, προβάλλοντας δυο κυρίως λόγους:

α) Για να επιβεβαιωθεί η νίκη της ΝΔ στις εθνικές εκλογές,

β) Να εφαρμόσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα.

Πιο ωμή ομολογία ότι, αντιλαμβάνεται τους δημάρχους και περιφερειάρχες ως υπαλλήλους της κυβέρνησης και όχι ως αιρετούς, που εκπροσωπούν αυτόνομους θεσμούς της Πολιτείας, δεν θα μπορούσε να υπάρχει και, όμως καμιά αντίδραση δεν ακούστηκε, άλλωστε πόσοι σχεδίασαν πολιτικές και διεκδίκησαν πόρους για την υλοποίησή τους;

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, βυθισμένα στην κρίση τους ή την αδυναμία να διατυπώσουν την εναλλακτική τους στρατηγική για την βιώσιμη ανάπτυξη των περιφερειών και των πόλεων, στην καλύτερη περίπτωση προσπαθούν να περιχαρακώσουν τις κομματικές τους δυνάμεις στις εκλογές των Περιφερειών με κομματικούς υποψήφιους, και στους δήμους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, παρακολουθούν τα στελέχη τους να γεμίζουν ψηφοδέλτια υποψηφίων της ΝΔ, επιδιώκοντας την προσωπική τους καριέρα.

Για τις εκπροσωπήσεις των παραγωγικών τάξεων και των επαγγελματιών δεν φαίνεται οι πολίτες να έχουν καλύτερη γνώμη, το αποκαλύπτουν με την αδιαφορία τους στις προσκλήσεις των ηγεσιών τους.
Η Τοπική και Περιφερειακή αυτοδιοίκηση, με ενισχυμένες αρμοδιότητες, μετά τον νόμο του “Καλλικράτη”, που ψηφίστηκε το 2010 και εφαρμόστηκε την ίδια χρονιά, με σημαντικούς πόρους από τα ΕΣΠΑ, ειδικά οι περιφέρειες, δεν κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ακόμη χειρότερα, για πρώτη φορά στην Μεταπολίτευση, άλλαξε ο εκλογικός νόμος, από την κυβέρνηση των Σύριζα-Ανελ, που στην καλύτερη περίπτωση ανέδειξε την έλλειψη εμπιστοσύνης των τοπικών κοινωνιών προς τους εκπροσώπους τους, για να έρθει η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ και να δώσει λύσεις εξόφθαλμα αντισυνταγματικές, όπως αποφάσισε το ΣτΕ.

Η κρίση των φορέων της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης μεγαλώνει.

Δυστυχώς, ούτε η δοκιμασία των πόλεων και των περιφερειών, από τα ακραία φυσικά φαινόμενα, που πυκνώνουν τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης, με αποκορύφωμα τις φετινές, φονικές και καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες, δεν φαίνεται να προβλημάτισαν, την πλειοψηφία των δημοτικών και περιφερειακών παρατάξεων.

Μπορεί, οι περισσότερες παρατάξεις να έχουν υιοθετήσει στα συνθήματά τους τους όρους “Κλιματική κρίση”, “Βιώσιμη και πράσινη ανάπτυξη”, “Ανθεκτικότητα των πόλεων και των περιφερειών”, ίσως και την “Βιώσιμη κινητικότητα”, όμως στα προγράμματά τους και στον δημόσιο λόγο τους, οι προτάσεις είναι από περιορισμένες έως ανύπαρκτες.
Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, καμία παράταξη δεν παρουσιάζει συγκεκριμένες προτάσεις. Δεν ποσοτικοποιούν τους στόχους, ούτε φυσικά έχουν δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα, και πηγές άντλησης των πόρων.
Με αρκετά “θα” και πολλές γενικότητες, καλύπτουν την ανεπάρκειά τους και αποφεύγουν τους μελλοντικούς απολογισμούς και ελέγχους.
Ακόμη χειρότερα, απερχόμενες διοικήσεις, που στην πράξη εφαρμόζουν πολιτικές εις βάρος του περιβάλλοντος, της βιώσιμης ανάπτυξης και της ανθεκτικότητας των πόλεων και των περιφερειών τους, ομιλούν με “πράσινα λόγια”.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα για την Θεσσαλονίκη και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, είναι η απουσία αντιπλημμυρικής προστασίας, βιώσιμης ανάπτυξης, με το έγκλημα στον χώρο της ΔΕΘ, και βιώσιμης κινητικότητας, με την αβελτηρίες στο Μετρό, τον ΟΑΣΘ, τους ποδηλατοδρόμους, την επανάκτηση του δημόσιου χώρου, και όχι μόνο.
Όμως, αν δούμε και τους άλλους πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης, όπως οι κοινωνικές πολιτικές, η κοινωνική συνοχή και η απασχόληση, φαίνεται ότι, δεν τους απασχολεί η αρνητική πρωτιά της Βόρειας Ελλάδας, στην θνητότητα από τον κορωνοιό, στην υψηλή ανεργία, ειδικά των νέων και η  κατρακύλα στην 9η θέση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε σχέση με το Περιφερειακό ΑΕΠ των 13 Περιφερειών, ούτε φυσικά ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της Κεντρικής Μακεδονίας είναι το 42% των κατοίκων της Αττικής.

Πολλά τα πεδία στα οποία θα μπορούσα να αναφερθώ και να ενισχύσω την θέση μου, όμως θα ολοκληρώσω το άρθρο μου με δύο αναφορές:

α)Την απουσία διαφάνειας στην διαχείριση των πόρων, που λόγω των κρίσεων ήταν περισσότεροι, αλλά και λόγω του “καθεστώτος της έκτακτης ανάγκης”, που κράτησε για πολλά χρόνια η κυβέρνηση και επέτρεψε τις απευθείας αναθέσεις.

β) Τα χαρακτηριστικά των συνδυασμών, οι οποίοι, είτε είναι χρησμένοι από κομματικές ηγεσίες είτε όχι, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αθροίσματα προσώπων, με βασικό στόχο την κατάληψη της εξουσίας και την διαχείριση των δημόσιων πόρων.
Είναι φαινόμενο, που εδώ και πολλά χρόνια έχει κυριαρχήσει και συνεχώς μεγαλώνει.
Σχεδόν, όλοι λένε τα ίδια, απλώς αλληλοκατηγορούνται κυρίως για την διαχειριστική επάρκειά, που πολλές φορές, για τα μεγάλα θέματα, ίσως και να είναι λυτρωτική.
Ποιος δεν θα συμφωνούσε σε αυτό, αν αυτό αφορούσε το μπάζωμα και του τελευταίου ρέματος ή την τσιμεντοποίηση και του τελευταίου δημόσιου χώρου;

Υπάρχουν ελπίδες οι πολίτες να κάνουν την έκπληξη, μάλλον όχι, γιατί δεν τους δίνουν την ευκαιρία.

 

ΝΕΥΡΟΕΠΙΣΤΗΜΗ: Το διάβασμα αποτρέπει την αποβλάκωση!

0

Νέοι ενήλικες στην Έκθεση βιβλίου του Μοντρώ

PHOTO OLIVIER DION

Είναι μια ωδή στην ανάγνωση, χωρίς λογοτεχνία ή υφολογικό εφησυχασμό, μια κάπως σκληρή ωδή, που βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα, κυρίως νευρολογικά, για να μας υπενθυμίσει σε ποιο βαθμό η ανάγνωση είναι ομοούσια με τον άνθρωπο και κυρίως με την ανάπτυξη και διατήρηση της νοημοσύνης του : Κάντε τους να διαβάζουν. Για να βάλουμε ένα τέλος στον ψηφιακό ηλίθιο (Seuil, 2023). Ο τίτλος είναι χωρίς περίσκεψη. Ο Michel Desmurget μας υπενθυμίζει ότι «πραγματικοί αναγνώστες» είναι μόνο το 10% των μαθητών γυμνασίου, με άλλα λόγια αναγνώστες που είναι σε θέση να προσδιορίσουν και να κατανοήσουν τα άρρητα στοιχεία ενός κειμένου, που αντιλαμβάνονται τη λογική και χρονική οργάνωση του εν λόγω κειμένου, ξέρουν πώς να προσδιορίζουν ένα συλλογισμό και να το ανασυνθέτουν. Ωστόσο, δεν βρήκαμε τίποτα καλύτερο από το διάβασμα για να ασκήσουμε το μυαλό και να αναπτύξουμε μια σειρά από κοινωνικο-συναισθηματικές δεξιότητες στο άτομο: σίγουρα τα παιχνίδια, η μουσική, ο αθλητισμός είναι απαραίτητα, αλλά η ανάγνωση είναι «αναντικατάστατη» για να μαθαίνεις να μαθαίνεις, να σκέφτεσαι, να ακούς, να κρατάς ζωντανή την επιθυμία σου για τον κόσμο. Φυσικά, όλες οι μορφές ανάγνωσης δεν αξίζουν: ένα πραγματικό βιβλίο το οποίο μας εμπλέκει ψυχοσωματικά, στο οποίο μπορούμε να σχολιάσουμε, το οποίο ενεργοποιεί την οπτική και σφαιρική μας μνήμη μας συνοδεύει για πάντα…

Το κοινό διάβασμα μεταξύ γονέων και παιδιών είναι επίσης πολύ παραγωγικό στη δημιουργία ενός αριθμού ερωτήσεων στα παιδιά, βοηθώντας τα να εκφράσουν λεκτικά, να συμπεράνουν, να εξηγήσουν, να υποθέσουν, να επαναδιατυπώσουν κ.λπ. Η κοινή ανάγνωση δεν σημαίνει μόνο «αφήγηση μιας ιστορίας» , γιατί η ανάγνωση του γραπτού λόγου είναι «πεισματικά καλύτερη» από την προφορικότητα και μόνο. Το έργο του Desmurget όχι μόνο περιγράφει μια τρέχουσα κατάσταση ελλείμματος, αλλά αναγγέλλει ένα απογοητευτικό μέλλον: «οι σημερινοί μη αναγνώστες είναι οι δάσκαλοι του αύριο», με άλλα λόγια η γενικευμένη πτώση της ανάγνωσης αναγγέλλει τη γενικευμένη παρακμή του αυριανού κόσμου του σχολείου και του πανεπιστημίου.

Η έκθεση που δημοσιεύτηκε από την Ακαδημία της Λιλ (διαγωνισμός πρόσληψης δασκάλων, 2022) κατήγγειλε «παιδικά σχόλια ή που σχετίζονται με συνομιλίες μεταξύ φίλων, ιστορίες ζωής, που σηματοδοτούν την απουσία προβληματισμού ή τη λήψη προοπτικής που εκτείνεται πέρα ​​από την επίκληση προσωπικών οικογενειακών σχέσεων». Είναι αλήθεια ότι το να μάθουμε να διαβάζουμε «πραγματικά» κάθε άλλο παρά εύκολο είναι και απαιτεί πολλή εξάσκηση.

Ο συγγραφέας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: «οι σημερινοί μη αναγνώστες είναι οι δάσκαλοι του αύριο»

«Αν η εκμάθηση της ανάγνωσης είναι μακρά και δύσκολη», υπογραμμίζει ο συγγραφέας, «είναι σε μεγάλο βαθμό επειδή η ανθρώπινη εξέλιξη δεν είχε χρόνο να ενσωματώσει την ανάγνωση στον σκληρό πυρήνα των κληρονομικών μεταδόσεων.» Σε αυτόν τον κόσμο, συνεχίζει, αγοράζονται τα πάντα: θέσεις στο πανεπιστήμιο, το δικαίωμα για ρύπανση, τα πάντα εκτός από… την τέχνη του να ξέρεις να διαβάζεις καλά. Αυτό απαιτεί χρόνο, προσπάθεια, εκπαίδευση, υπομονή και τελετουργική πρόσβαση στα βιβλία. Μια έκκληση και για τις βιβλιοθήκες.

*Ο Michel Desmurget είναι Γάλλος γιατρός νευροεπιστήμων και συγγραφέας. Εργάστηκε για οχτώ χρόνια στις ΗΠΑ (ΜΙΤ και άλλα Πανεπιστήμια) πριν αναλάβει το Ινστιτούτο Γνωστικών Επιστημών. Το 2019 εντυπωσίασε με τη δημοσίευση του βιβλίου του, Η κατασκευή του ψηφιακού ηλίθιου: Οι κίνδυνοι των ηλεκτρονικών συσκευών για τα παιδιά μας.

https://www.humanite.fr/en-debat/la-chronique-de-cynthia-fleury/lire

Ακυρώθηκε ο αγώνας μεταξύ των ομάδων του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας λόγω ενός αγάλματος στην είσοδο του γηπέδου! 

1

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί μεταξύ της σαουδαραβικής ομάδας Αλ Ιτιχάντ και της ιρανικής ομάδας Σεπαχάν στο Champions League της Ασίας ακυρώθηκε αφού η Σαουδική ομάδα δεν πήγε στο γήπεδο λόγω του αγάλματος του πρώην Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί που είχε στηθεί στην είσοδο του γηπέδου.

Τοποθέτησαν το άγαλμα στην έξοδο του τούνελ

Φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα έδειχναν την προτομή του Σουλεϊμανί τοποθετημένη ακριβώς στην έξοδο του τούνελ των αποδυτηρίων.

Αν και το Ιράν και η Σαουδική Αραβία έχουν καταβάλει προσπάθειες να μειώσουν τις εντάσεις τους τελευταίους μήνες, οι σχέσεις παραμένουν τεταμένες.

Ποιος είναι ο Κασέμ Σουλεϊμανί;

Ο Κασέμ Σουλεϊμανί διοικούσε το τμήμα ξένων επιχειρήσεων του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και των ειδικών Δυνάμεων Quds πριν σκοτωθεί από αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2020.

Έπαιξε κεντρικό ρόλο στη διεύθυνση των δραστηριοτήτων του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Αν και θεωρείται ήρωας από την ιρανική κυβέρνηση, θεωρείται από τους Σαουδάραβες ως ο κύριος αρχιτέκτονας των στρατιωτικών πολιτικών του Ιράν στον αραβικό κόσμο, γράφουν τα αραβικά μέσα ενημέρωσης.

https://echedoros.blog/2023/10/03/%ce%b1%ce%ba%cf%85%cf%81%cf%8e%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%be%cf%8d-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%cf%89%ce%bd-%cf%84/

Γιατί δεν πήγαν τέσσερις υπουργοί Εξωτερικών στη χθεσινή συνάντηση ΕΕ- Ουκρανίας στο Κίεβο

1

Δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν όλοι οι υπουργοί Εξωτερικών από τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χθεσινή «ιστορική συνάντηση» στο Κίεβο, γράφει ο αυστριακός Τύπος.

Ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Peter Szijjártó, ο οποίος είναι αποδέκτης του Ρωσικού Τάγματος της Φιλίας, αρνήθηκε να συμμετάσχει στο φόρουμ από την αρχή και έστειλε τον αναπληρωτή του.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας Krišanis Karinš και ο Πολωνός ομόλογός του Zbigniew Rau δεν εμφανίστηκαν επειδή έχουν μολυνθεί από τον κορωνοϊό. Εκπροσωπήθηκαν από Υφυπουργούς Εξωτερικών.

Για τον επικεφαλής της σουηδικής διπλωματίας, Tobias Billström, υποστηρίζεται ότι ξέχασε το διαβατήριό του και οι Πολωνο-Ουκρανοί συνοριοφύλακες δεν του επέτρεψαν να εισέλθει στην Ουκρανία.

 Το αυστριακό δημοσίευμα ανέφερε ότι οι πληροφορίες για τον Σουηδό υπουργό Εξωτερικών αντλήθηκαν από διπλωματικές πηγές.

Την 586η ημέρα του πολέμου, 2.000 χλμ. από τις Βρυξέλλες, στην καρδιά της ουκρανικής πρωτεύουσας, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης πραγματοποίησαν χθες μια άνευ προηγουμένου συνάντηση.

Συναντώνται για πρώτη φορά σε μια χώρα που δεν ανήκει στην ΕΕ για να δείξουν υποστήριξη στην Ουκρανία, αφού η Ουάσιγκτον αποφάσισε το Σαββατοκύριακο να αποτρέψει ένα μερικό κλείσιμο της κυβέρνησης, διακόπτοντας τη βοήθεια προς το Κίεβο.

Μετά τη συνάντηση, ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, Ζοζέ Μπορέλ, σε κοινή συνέντευξη Τύπου στο Κίεβο με τον Ουκρανό Υπουργό Εξωτερικών, Ντμίτρο Κουλέμπα, ανακοίνωσε ότι πρόσφερε στην Ουκρανία ένα νέο διμερές οικονομικό πακέτο βοήθειας έως 5 δισ. ευρώ για το επόμενο έτος.

«Ελπίζω ότι μέχρι το τέλος αυτού του έτους οι χώρες μέλη θα καταλήξουν σε συμφωνία και η βοήθεια θα εγκριθεί», είπε ο Μπορέλ.

Οι Βρυξέλλες ξεμπλοκάρουν τα παγωμένα κονδύλια για τη Βουδαπέστη

Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες θα ξεπαγώσουν τα κεφάλαια για την Ουγγαρία προκειμένου να λάβουν τη στήριξη της Βουδαπέστης για την αύξηση του προϋπολογισμού της Ένωσης και την παροχή σημαντικής βοήθειας στην Ουκρανία, ανέφερε η βρετανική έκδοση “Financial Times”.

Η αποδέσμευση κεφαλαίων 13 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία έχουν παγώσει από τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, θα σήμαινε νίκη για τον Ούγγρο πρωθυπουργό, ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα δεχτεί καμία αύξηση στον προϋπολογισμό της ΕΕ έως ότου αποκατασταθεί η πρόσβαση της Ουγγαρίας σε αυτόν.

Η Επιτροπή σκοπεύει να ξεπαγώσει τα κεφάλαια πριν από τα τέλη Νοεμβρίου, σύμφωνα με τρεις αξιωματούχους που ενημερώθηκαν για τις συζητήσεις, που επικαλείται η εφημερίδα.

Η πρόοδος στην αποκατάσταση της πρόσβασης της Ουγγαρίας στα κεφάλαια έρχεται καθώς οι Βρυξέλλες επιδιώκουν ομόφωνη υποστήριξη για τον αυξημένο προϋπολογισμό της πριν από το τέλος του έτους, συμπεριλαμβανομένης της εξασφάλισης της συνεχούς οικονομικής βοήθειας προς το Κίεβο.

Η αίσθηση του επείγοντος ενισχύεται επίσης από την απόφαση του Κογκρέσου των ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα να παρακρατήσει βοήθεια 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία προκειμένου να επιτευχθεί συμβιβασμός σε ένα νέο νομοσχέδιο για την προσωρινή χρηματοδότηση της κυβέρνησης.

Η Επιτροπή έχει προτείνει αύξηση 66 δισ. ευρώ στον συνολικό προϋπολογισμό της ΕΕ για την κάλυψη αυξημένων δαπανών, μέρος της οποίας θα συμβάλει σε ένα πρόγραμμα οικονομικής στήριξης ύψους 50 δισ. ευρώ για το Κίεβο για την κάλυψη των δαπανών του για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

 Αρκετές χώρες αντιτάχθηκαν στο μέγεθος της προτεινόμενης αύξησης, συμπεριλαμβανομένου του Βερολίνου.

 Η αύξηση του προϋπολογισμού πρέπει να υποστηριχθεί και από τα 27 κράτη μέλη, τα οποία θα πρέπει να καταβάλουν πρόσθετες συνεισφορές από τους εθνικούς τους προϋπολογισμούς.

Οποιαδήποτε απόφαση να ξεμπλοκάρει τις πληρωμές στη Βουδαπέστη είναι πιθανό να επισύρει την καταδίκη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο έχει επανειλημμένα πιέσει για σκληρή στάση έναντι της κυβέρνησης του Ορμπάν.

Το Κοινοβούλιο δεν έχει επίσημες εξουσίες να μπλοκάρει τις πληρωμές σε πρωτεύουσες, αλλά θα μπορούσε να καθυστερήσει μια πιθανή συμφωνία για την αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ, σημείωσε η εφημερίδα.

Μια άλλη συνάντηση στο Κίεβο τον Δεκέμβριο

Μια νέα συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ έχει ήδη προγραμματιστεί στο Κίεβο τον Δεκέμβριο, ανακοίνωσε ο Ουκρανός πρωθυπουργός Ντένις Σμίγκαλ, σύμφωνα με την Ukrinform. Αυτό συμφωνήθηκε με τον  Ζοζέπ Μπορέλ», έγραψε ο Σμίγκαλ στο Facebook.

Στο φόρουμ θα συζητηθεί η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ, καθώς και το ευρωπαϊκό μέσο βοήθειας της χώρας, το οποίο ανέρχεται σε 50 δισ. ευρώ.

«Αυτό αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ακλόνητη ενότητα και αλληλεγγύη της ΕΕ προς την Ουκρανία», έγραψε ο Ουκρανός πρωθυπουργός.

(Διεθνής επικαιρότητα)

https://echedoros.blog/2023/10/03/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%80%ce%ae%ce%b3%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%ad%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%bf%ce%af-%ce%b5%ce%be%cf%89/

Θύμωσε ο Αλίεφ και δεν θα συναντηθεί με Πασινιάν – ΕΕ για το Ναγκόρνο Καραμπάχ: Ήθελε να μετέχει και η Τουρκία αλλά Γαλλία, Γερμανία είπαν «όχι»

0

Ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ αρνείται να συμμετάσχει σε συνάντηση με τον πρωθυπουργό της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν που είχε προγραμματιστεί για αύριο, Πέμπτη, στην Ισπανία εξαιτίας των πρόσφατων ενδείξεων ευρωπαϊκής υποστήριξης προς το Γερεβάν, δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο Αζέρος αξιωματούχος.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο αυτόν, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομασθεί και επιβεβαίωσε δημοσιογραφικές πληροφορίες, το Αζερμπαϊτζάν «δεν έκρινε απαραίτητο να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις με το σχήμα αυτό» στη Γρανάδα και ο Αλίεφ δεν θα μεταβεί στην Ισπανία, όπως ήταν προγραμματισμένο.

Ο Αζέρος αξιωματούχος επέκρινε την «ατμόσφαιρα κατά του Αζερμπαϊτζάν που έχει δημιουργηθεί» μετά την πρόσφατη νίκη αστραπή του Μπακού επί των Αρμένιων αυτονομιστών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Ο αξιωματούχος αυτός επικαλέσθηκε κυρίως τις «φιλοαρμενικές δηλώσεις Γάλλων αξιωματούχων», την επίσκεψη της Γαλλίδας υπουργού Εξωτερικών Κατρίν Κολονά στην Αρμενία και τις «δηλώσεις της για την αποστολή όπλων και πυρομαχικών», καθώς και τις «κατηγορίες που διατυπώθηκαν χθες εναντίον του Αζερμπαϊτζάν από τον πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ Σαρλ Μισέλ».

  • Η Κολονά ανακοίνωσε χθες, Τρίτη, το βράδυ πως το Παρίσι «συμφώνησε» να παραδοθεί στρατιωτικό υλικό στην Αρμενία, η οποία θέλει να προστατευθεί από το γειτονικό της Αζερμπαϊτζάν.

Η Γαλλίδα υπουργός δεν διευκρίνισε για ποιους εξοπλισμούς πρόκειται, όμως διαβεβαίωσε πως το Παρίσι θα δράσει «σ’ αυτό τον τομέα με πνεύμα ευθύνης προς τη μια και την άλλη πλευρά και χωρίς κανένα πνεύμα κλιμάκωσης».

  • Η Γαλλίδα πρωθυπουργός Ελιζαμπέτ Μπορν έχει δηλώσει από την πλευρά της πως θέλει ένα «ευρωπαϊκό σχέδιο στήριξης» της Αρμενίας.

Νωρίτερα σήμερα το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων του Αζερμπαϊτζάν APA είχε μεταδώσει πως ο πρόεδρος Αλίεφ αποφάσισε να μην συμμετάσχει σε συνάντηση με τον Πασινιάν κατά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ που θα πραγματοποιηθεί από αύριο, Πέμπτη, στην Ισπανία.

Ο Αλίεφ εξέταζε το ενδεχόμενο να συμμετάσχει αύριο σε πενταμερή συνάντηση στη Γρανάδα με τους ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αρμενίας, και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Μισέλ.

  • Οι πέντε επρόκειτο να συζητήσουν για το μέλλον του θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ μετά την πλήρη ανακατάληψή του από το Μπακού μέσα σε 24 ώρες με τη στρατιωτική επιχείρηση που εξαπολύθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου.

Το APA μετέδωσε, επικαλούμενο ανώνυμες πηγές, πως ο Αλίεφ αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη συνάντηση.

  • Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Αλίεφ ήθελε να εκπροσωπηθεί και η Τουρκία στη συνάντηση, όμως η Γαλλία και η Γερμανία έφεραν αντίρρηση και το Μπακού ένιωσε πως «μια ατμόσφαιρα κατά του Αζερμπαϊτζάν» είχε αναπτυχθεί μεταξύ αυτών που επρόκειτο να συμμετάσχουν στη συνάντηση.

Το APA μετέδωσε πως το Αζερμπαϊτζάν δεν θα συμμετάσχει σε μελλοντικές συνομιλίες που θα περιλαμβάνουν τη Γαλλία, όμως παραμένει εν δυνάμει ανοικτό για ενδεχόμενες τριμερείς συναντήσεις με την ΕΕ και την Αρμενία.

Εξάλλου στη Μόσχα η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε σήμερα πως η Ρωσία είχε ανταλλάξει απόψεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την κατάσταση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ πριν από τη στρατιωτική επιχείρηση αστραπή των Αζέρικων δυνάμεων τον περασμένο μήνα.

Το Politico είχε αναφέρει νωρίτερα πως κορυφαίοι αξιωματούχοι από τις ΗΠΑ και την ΕΕ είχαν συναντηθεί με ρώσους ομολόγους τους στην Τουρκία για επείγουσες συνομιλίες σχετικά με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ μερικές μόλις ημέρες πριν το Αζερμπαϊτζάν εξαπολύσει την επιχείρησή του στον αποσχισθέντα θύλακα.

«Οι ΗΠΑ και η ΕΕ μας πλησίασαν και μας ζήτησαν να πραγματοποιήσουμε μια συνάντηση», δήλωσε η Ζαχάροβα στους δημοσιογράφους. Πρόσθεσε πως οι πλευρές αντάλλαξαν απόψεις για την κατάσταση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

«Δεν υπήρξε τίποτε μυστικό σχετικά μ’ αυτή τη συνάντηση· ήταν μια συνηθισμένη ανταλλαγή απόψεων. Θα δούμε πώς θα παρουσιάσει τώρα όλο αυτό η Δύση».

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Μπακού, Αζερμπαϊτζάν 

Ακυρώθηκαν συναντήσεις του Ερντογάν

0

Αύριο θα μετέβαινε στη Γρανάδα, όπου θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας

Ακυρώθηκαν οι προγραμματισμένες υποχρεώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για σήμερα, Τετάρτη, και αύριο, Πέμπτη.

Σήμερα ο Τούρκος πρόεδρος ήταν προγραμματισμένο να μιλήσει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του, ενώ αύριο θα μετέβαινε στη Γρανάδα όπου θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας – με τη συμμετοχή και της Τουρκίας.

«Πυρά» Ερντογάν κατά Δύσης, με φόντο την τρομοκρατική επίθεση της Κυριακής

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Ερντογάν ταλαιπωρείται από σοβαρό κρυολόγημα.

Πριν από μερικές ημέρες, ο Τούρκος πρόεδρος είχε καταγραφεί από τον βουλευτή του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης (ΑΚΡ), Μουσταφά Βαράνκ, να παίζει ακμαιότατος μπάσκετ με συνεργάτες του και βουλευτές στο γήπεδο του προεδρικού συγκροτήματος.

Υπενθυμίζεται πως στα τέλη του περασμένου Απριλίου, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξής του, ο Ερντογάν ένιωσε αδιαθεσία, πυροδοτώντας περαιτέρω τα κατά καιρούς σενάρια για την κλονισμένη υγεία του.

Την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος παραχωρούσε συνέντευξη, ακούστηκε μια φωνή να λέει «ω, Θεέ μου», με τον δημοσιογράφο να ζητάει εκτάκτως διαφημιστικό διάλειμμα και το πρόγραμμα να διακόπτεται.

Προβλήματα υγείας

Η υγεία του κ. Ερντογάν απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια τους Τούρκους.

Το 2006 είχε λιποθυμήσει μέσα στο αυτοκίνητό του, στο οποίο είχε εγκλωβιστεί, και οι σωματοφύλακές του τον είχαν απεγκλωβίσει σπάζοντας τα παράθυρα.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας το 2011 και το 2012 χειρουργήθηκε δύο φορές στο έντερο. Επίσημα δεν είχε ανακοινωθεί κάτι, αλλά στη γειτονική χώρα κυκλοφορούσαν τότε φήμες για καρκίνο που αντιμετωπίστηκε με αποτελεσματικό τρόπο.

Το 2021, η εικόνα του προέδρου της Τουρκίας να κοιμάται σε διάλογο που είχε με Τούρκους πολίτες μέσω βιντεοκλήσης είχε προκαλέσει πάλι προβληματισμούς για την κατάσταση της υγείας του.

Καθημερινή

Ανδρ. Θεοφάνους: η 63η επέτειος της ανεξαρτησίας και οι προκλήσεις

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

1/10/2023

Ενώ τιμούμε την 63η επέτειο της Κυπριακής Δημοκρατίας αναλογιζόμαστε ταυτόχρονα τις υφιστάμενες ποικιλόμορφες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Πρώτα απ΄ όλα υπογραμμίζω τη σημασία της ιστορικής αυτογνωσίας και της ορθολογιστικής αντιμετώπισης των πολλαπλών ζητημάτων.

Υπήρξε πολυτάραχος ο βίος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μεταξύ άλλων, στα πρώτα της χρόνια δεν είχαν κατανοηθεί επαρκώς τα χαρακτηριστικά του Ψυχρού Πολέμου ενώ ταυτόχρονα υποτιμήθηκαν οι προεκτάσεις του περιφερειακού ισοζυγίου δυνάμεων. Παρά ταύτα, η καταστροφή του 1974 θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν δεν υπήρχε η αποσταθεροποίηση εκ των έσω και εκ των έξω και τελικά το χουντικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 εναντίον του Προέδρου Μακαρίου. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να στρέψουμε προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο πατριωτικός πραγματισμός και η χάραξη μιας πορείας μακριά από τον λαϊκισμό, τις ψευδαισθήσεις, και την ιδεολογικοποίηση του Κυπριακού. Απαραίτητη, αν και όχι επαρκής, προϋπόθεση επιτυχίας του αγώνα μας είναι και η επιστράτευση της επιστημονικής γνώσης.

Δεν θα είναι υπερβολή να τονισθεί ότι το Κυπριακό αποτελεί κατ΄ ουσίαν ένα υπαρξιακό ζήτημα. Σπάνια μια χώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου η απόκλιση της καλύτερης και χειρότερης δυνατής έκβασης των πραγμάτων είναι τόσο μεγάλη. Επαναλαμβάνω την επιτακτική ανάγκη για ένα πειστικό αφήγημα καθώς και μια ολοκληρωμένη πολιτική χωρίς ψευδαισθήσεις. Η πολιτική ηγεσία θα πρέπει επίσης να κατανοήσει ότι τα κράτη δεν λειτουργούν στη βάση αλτρουιστικών κινήτρων αλλά με γνώμονα τα συμφέροντά τους. Υπογραμμίζεται συναφώς ότι η κυρίαρχη άποψη που επικρατεί στην Άγκυρα είναι ότι «τα νησιά του Αιγαίου μαζί με την ελληνοκυπριακή διοίκηση στη Νότια Κύπρο περικυκλώνουν την Τουρκία». Η Άγκυρα χρησιμοποιεί τους Τουρκοκύπριους και τους έποικους στα κατεχόμενα εδάφη για να προωθήσει τους επεκτατικούς της στόχους. Και στα διεθνή βήματα όπου ο Ερντογάν και άλλοι Τούρκοι αξιωματούχοι προβάλλουν απροκάλυπτα τις θέσεις τους για δύο κράτη πρέπει να υπάρχει η ανάλογη τοποθέτηση. Η κύρια διάσταση του Κυπριακού είναι ότι η Τουρκία κατέχει το 37% του εδάφους της Κύπρου, το 53% των ακτών της και δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπογραμμίζεται επίσης ότι σε σχέση με την οικονομική βοήθεια που λαμβάνει η κατοχική οντότητα από την ΕΕ είναι σημαντικό να τίθενται και οι ανάλογες προϋποθέσεις. Το ίδιο πρέπει να ισχύει σε όλα τα ανοίγματα της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία καλείται επίσης να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το μεταναστευτικό καθώς και το δημογραφικό. Νομιμοποιείται η Κύπρος να υιοθετήσει μια στοχευμένη μεταναστευτική πολιτική. Και ούτε μπορεί να επιτρέψει μια κατάσταση πραγμάτων με τη δημιουργία γκέτο τα οποία στην πορεία του χρόνου θα εργαλειοποιηθούν από την Τουρκία. Δεν υποτιμούνται οι δυσκολίες. Αλλά υπάρχουν μελέτες καθώς και παραδείγματα άλλων χωρών για την αντιμετώπιση του καυτού αυτού ζητήματος. Ανάλογη θα πρέπει να είναι και η στάση του κράτους σε σχέση με το δημογραφικό. Θα πρέπει να αξιολογηθούν εισηγήσεις για στήριξη των οικογενειών και την αύξηση του δείκτη γονιμότητας. Τα ζητήματα αυτά έχουν εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις.

Στη σημερινή συγκυρία η κοινωνία βρίσκεται επίσης ενώπιον πιεστικών οικονομικών ζητημάτων. Η άνοδος των τιμών ως αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων συρρικνώνει τα πραγματικά εισοδήματα. Με το ίδιο σκεπτικό σημειώνεται ότι η αύξηση των επιτοκίων πιέζει τους δανειολήπτες και, επιπρόσθετα, δυσκολεύει την προοπτική ανάληψης δανείων σε διάφορα επίπεδα.

Υπογραμμίζεται ότι τα τελευταία χρόνια η Κύπρος βίωσε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Υπήρξε κούρεμα καταθέσεων, κλείσιμο τραπεζών και μια σαρωτική διαφοροποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Σήμερα η πλειοψηφία των μετοχών του τραπεζικού συστήματος ανήκει σε ξένους. Η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών έχει υποβαθμισθεί ενώ οι χρεώσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά. Υπήρξε επίσης μια μεγάλη μεταφορά πλούτου από τους πολλούς σε ολίγους καθώς και σε ξένα επενδυτικά ταμεία. Δεν μπορούμε επίσης να παραγνωρίσουμε ότι πολλές επιχειρήσεις σε σημαντικούς τομείς της οικονομίας έχουν πουληθεί εξ ολοκλήρου ή σε ένα μεγάλο βαθμό σε ξένα κεφάλαια. Αυτό συμπεριλαμβάνει ιδιωτικά νοσοκομεία καθώς και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η μεσαία τάξη έχει συρρικνωθεί. Και πολύ δύσκολα οι νέοι μπορούν να αποκτήσουν σήμερα τη δική τους στέγη χωρίς τη βοήθεια των γονέων τους.

Αναμφίβολα η Κύπρος χρειάζεται ένα νέο υπόδειγμα που να δημιουργεί θετικές προσδοκίες για το μέλλον. Ο δημόσιος τομέας θα πρέπει να αναβαθμίσει την ποιότητα των υπηρεσιών του. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητος ένας εξορθολογισμός των δημόσιων δαπανών και εσόδων. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά επίσης η προώθηση της αξιοκρατίας καθώς και η ανάπτυξη μιας κουλτούρας λογοδοσίας και ευνομίας.

Η Κύπρος χρειάζεται επίσης ένα αποτελεσματικό δίκτυο σχέσεων με άλλα κράτη. Είναι επίσης σημαντική η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος πρότυπο. Πέρα από τα προφανή θετικά πολιτικοοικονομικά οφέλη μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί και μια μορφή άμυνας. Εννοείται όμως ότι θα πρέπει συνεχώς να αναβαθμίζεται η αποτρεπτική ικανότητα της Εθνικής Φρουράς. Άλλωστε τα οποιαδήποτε σχέδια επίλυσης συγκρούσεων πάντοτε επηρεάζονται με το ισοζύγιο δυνάμεων.

Είναι σημαντικό να επέλθει μια τέτοια αλλαγή ούτως ώστε οι Κύπριοι πολίτες να ταυτίζονται με το κράτος τους και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη τους προς αυτό. Απαραίτητη, αν και όχι επαρκής προϋπόθεση, για μια τέτοια πορεία είναι και η ουσιαστική αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος και του κυβερνητικού έργου. Προφανώς η πλειοψηφία των πολιτών δεν είναι ικανοποιημένη με τα σημερινά δεδομένα. Πρέπει να κατανοηθεί ότι δεν αρκεί η εικόνα και οι επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού. Απαιτείται επικέντρωση στην ουσία.

Καταλήγοντας, υπογραμμίζω τη σημασία ενός αξιακού συστήματος το οποίο θα είναι συνυφασμένο με την ιστορία και τις παραδόσεις μας καθώς και με νέες ιδέες οι οποίες το εμπλουτίζουν και δεν το αναιρούν. Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε καταστάσεις οι οποίες ήταν ζημιογόνες. Στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο με την ενθάρρυνση του κέρδους άνευ ορίων και τον παραμερισμό συλλογικών στόχων καθώς και της αρχής της αλληλεγγύης υπήρξαν πολύ αρνητικές συνέπειες όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και διεθνώς. Ασφαλώς και είναι θεμιτή η προσπάθεια του κάθε πολίτη για την επίτευξη των προσωπικών του στόχων. Όμως είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι με την ταυτόχρονη στήριξη συλλογικών στόχων είναι δυνατό να οδηγηθούμε σε μια καλύτερη κατάσταση πραγμάτων. Η εμπέδωση μιας τέτοιας νοοτροπίας θα αποτελέσει το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωές μας που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία της Κύπρου. Τέλος είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι παρά την παγκοσμιοποίηση αφ΄ ενός καθώς και την ευρωπαϊκοποίηση αφ΄ ετέρου η προώθηση από την κάθε χώρα των εθνικών της συμφερόντων όπως η ίδια τα ερμηνεύει αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα στις διεθνείς σχέσεις.

 

 

 

 

 

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΗΣ CIA

0

 

Δρ. Joseph Mercola

28 Σεπτεμβρίου 2023

 

Allen Welsh Dulles (1893 –1969) ήταν ο πρώτος πολιτικός διευθυντής της κεντρικής υπηρεσίας πληροφοριών (DCI). Ως επικεφαλής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) κατά τη διάρκεια του πρώτου Ψυχρού Πολέμου, μεθόδευσε το πραξικόπημα στο Ιράν (1953), το πραξικόπημα στη Γουατεμάλα (1954), το πρόγραμμα κατασκοπευτικών αεροσκαφών Lockheed U-2 , το πρόγραμμα του ελέγχου του νου (Project MKUltra) και την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων της Κούβας, φιάσκο που έδωσε στον John F. Kennedy την ευκαιρία να τον απολύσει. Ο Dulles ήταν βασικό μέλος της Επιτροπής Warren που κάλυψε την δολοφονία του John F. Kennedy

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

  • Το 1967, η χρησιμοποίηση του Εθνικού Φοιτητικού Συλλόγου από τη CIA για τη διάδοση αντικομουνιστικής προπαγάνδας, αποκαλύφθηκε από έναν περιθωριακό φοιτητή που εγκατέλειψε το κολέγιο, ονόματι Michael Wood.Η αποκάλυψη προκάλεσε σοκ στις ΗΠΑ και καθώς οι δημοσιογράφοι άρχισαν να ερευνούν τις διασυνδέσεις, αποκαλύφθηκαν οι μυστικές προπαγανδιστικές επιχειρήσεις της CIA.
  • Οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ότι η CIA είχε δημιουργήσει μη-κερδοσκοπικά ιδρύματα για τη διοχέτευση χρημάτων των φορολογουμένων σε φιλανθρωπικά ιδρύματα τα οποία, στη συνέχεια, διοχέτευαν τις «δωρεές» της CIA σε οργανισμούς που είχαν ενταχθεί στο μισθολόγιο της Υπηρεσίας προκειμένου να προωθήσουν την προπαγάνδα που επιχορηγείται από την κυβέρνηση.
  • Αυτές περιλάμβαναν οργανώσεις νεολαίας, φοιτητικές και εκκλησιαστικές ομάδες, δημόσιο ραδιόφωνο και ειδησεογραφικούς οργανισμούς.Ο γερουσιαστής Wayne Morse, D-Ore., επέκρινε τις μυστικές δραστηριότητες προπαγάνδας της CIA, υποστηρίζοντας ότι η υπηρεσία είχε δημιουργήσει ένα «χάσμα αξιοπιστίας» στην κοινή γνώμη – ένα χάσμα που δεν θα μπορούσε να γεφυρωθεί εκτός εάν η κυβέρνηση ξεκαθάριζε ότι «θα γεμίσει το χάσμα με την αλήθεια»
  • Η CIA δεν χαλιναγωγήθηκε ποτέ και σήμερα εμπλέκεται σε περισσότερες προπαγανδιστικές δραστηριότητες από ποτέ.

Αν και πολλοί δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, βρισκόμαστε σε πόλεμο και οι επιτιθέμενες είναι οι κυβερνητικές υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας που έχουν στρέψει το όπλο της επιλογής τους – τις πληροφορίες – εναντίον των πολιτών τους

Το παραπάνω βίντεο παρουσιάζει μια ειδική αναφορά του CBS του 1967 με τίτλο “In the Pay of the CIA: An American Dilemma”, με παρουσιαστή τον Mike Wallace (CIA.gov March 13, 1967), και εξετάζει πώς η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) πλήρωνε κρυφά φοιτητές, φοιτητικές και εργατικές οργανώσεις, ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα και άλλους οργανισμούς για να εκτελούν τα σχέδιά της.

Οι ανταποκριτές του CBS News πήραν συνεντεύξεις από αρκετούς από τους ανθρώπους που είχαν λάβει μυστικές πληρωμές από τη CIA εκείνη την εποχή και τις επιπτώσεις που έχουν αυτές οι δραστηριότητες στον αμερικανικό τρόπο ζωής.

Η Gloria Steinem, για παράδειγμα, που ήταν επικεφαλής της Independent Research Service, πληρωνόταν από τη CIA για να στέλνει Αμερικανούς φοιτητές να παρακολουθούν κομμουνιστικά φεστιβάλ νεολαίας στο εξωτερικό, και να προβάλουν τις αμερικανικές αξίες, όπως και ο Philip Sherburne, πρώην πρόεδρος του National Student Association.

Το 1967, η μυστική χρήση του Εθνικού Φοιτητικού Συλλόγου από τη CIA για τη διάδοση αντικομουνιστικής προπαγάνδας αποκαλύφθηκε από τον Michael Wood, έναν περιθωριακό φοιτητή που εγκατέλειψε το κολέγιο.  Η αποκάλυψη προκάλεσε σοκ στις ΗΠΑ και καθώς οι δημοσιογράφοι άρχισαν να ερευνούν τις διασυνδέσεις, αποκαλύφθηκαν οι μυστικές προπαγανδιστικές επιχειρήσεις της CIA. (The New Yorker March 16, 2015)

Μια συμπυκνωμένη ιστορία

Νόμος για την Εθνική Ασφάλεια

Ο Νόμος για την Εθνική Ασφάλεια του 1947, που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Τρούμαν, δημιούργησε τη CIA, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, το Γραφείο του Υπουργείου Άμυνας και την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ. ( CIA.gov July 26, 1947)

Όπως εξηγείται από το Office of the Historian,  ο νόμος «ήταν μια σημαντική αναδιοργάνωση της εξωτερικής πολιτικής και των στρατιωτικών θεσμών της κυβέρνησης των ΗΠΑ». ( History.state.gov National Security Act of 1947)

Η CIA προέκυψε από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και πολλές μικρές οργανώσεις πληροφοριών των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, και όπως σημειώνει ο Wallace:

«Από την αρχή, η CIA υπέστη διάσπαση της προσωπικότητάς της, επειδή εκτός από τις πληροφορίες, ο νόμος για την ασφάλεια του 1947 διατάσσει τη CIA «να εκτελεί και άλλες λειτουργίες και καθήκοντα σύμφωνα με τις οδηγίες του Προέδρου και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειάς του». Αυτή η φράση έχει γίνει ένα είδος λευκής επιταγής, που επιτρέπει την επέμβαση της CIA σε οτιδήποτε, από την απλή προπαγάνδα μέχρι την ανατροπή εχθρικών κυβερνήσεων».

Ο Wallace συνεχίζει εξηγώντας πώς η CIA κατέληξε να έχει ανάμειξη σε πάρα πολλά πεδία. Πρώτον, δημιούργησε πολλά μη-κερδοσκοπικά ιδρύματα, η λειτουργία των οποίων ήταν να διοχετεύουν χρήματα των φορολογουμένων από τη CIA σε άλλα ιδρύματα που ανέπτυσσαν φιλανθρωπικές δράσεις στον πραγματικό κόσμο. Αυτά τα ιδρύματα, σε αντάλλαγμα για τα κεφάλαια της CIA, «συμφώνησαν να γίνουν αγωγοί της CIA και να διοχετεύουν τα μεγάλα ποσά που εισέπρατταν σε άλλους οργανισμούς οι οποίοι εντάχθηκαν στη μισθοδοσία της CIA , κατά τις δεκαετίες του 1940, του ’50 και του ’60, για να προωθήσουν την προπαγάνδα που επιχορηγούσε η κυβέρνηση. Αυτοί οι οργανισμοί περιλάμβαναν οργανώσεις νεολαίας, φοιτητικές και εκκλησιαστικές ομάδες, δημόσιο ραδιόφωνο και ειδησεογραφικούς οργανισμούς».

Ο γερουσιαστής Wayne Morse επέκρινε τις μυστικές δραστηριότητες προπαγάνδας της CIA, υποστήριξε ότι η εν λόγω υπηρεσία «είχε δημιουργήσει ένα “χάσμα αξιοπιστίας” στην κοινή γνώμη – ένα χάσμα που δεν θα μπορούσε να γεφυρωθεί παρά μόνο εάν η κυβέρνηση δεσμευτεί ότι «θα γεμίσει το χάσμα με την αλήθεια», και –όπως δήλωσε στο CBS το 1967: «Η CIA έχει διαφθείρει το πνεύμα της αλήθειας… Πρέπει να της αφαιρεθούν όλες οι αρμοδιότητες, εκτός από την πολύ περιορισμένη δραστηριότητα αυτού που γνωρίζουμε ως δραστηριότητα πληροφοριών, το πεδίο της». 

Ο γερουσιαστής Eugene McCarthy, επέκρινε επίσης τη χρήση αυτών των οργανώσεων από τη CIA για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, και δήλωσε πως ένιωθε ότι  «εντός της CIA βρίσκεται σε εξέλιξη η οικοδόμηση μιας αυτοκρατορίας» – μια δήλωση που είναι ακόμη πιο αληθινή σήμερα.

Ο γερουσιαστής John Stennis, μέλος της Υποεπιτροπής Παρακολούθησης της CIA, υπερασπίστηκε τις ενέργειες της CIA, υπενθυμίζοντας στο κοινό του CBS το κλίμα στο οποίο ιδρύθηκε η υπηρεσία. Το 1954, το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψήφισε ένα νομοσχέδιο που έθεσε υπό απαγόρευση τον κομμουνισμό και η CIA εξακολουθούσε να προστατεύει βασικά την αμερικανική ελευθερία και δημοκρατία.

Ο πρώην διευθυντής της CIA Άλεν Ντάλες υπερασπίστηκε επίσης την CIA, αναφέροντας την ανάγκη διαχείρισης της απειλής του κομμουνισμού. Οι επικριτές της CIA υποστήριξαν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιώντας τεχνικές κρυφής προπαγάνδας, υιοθετούσε τις ίδιες μεθόδους με τον εχθρό της, υπονομεύοντας την ιδέα ότι η Αμερική είναι μια χώρα αφιερωμένη στην ελευθερία του λόγου και στην ποικιλομορφία των ιδεών.

Το γενικό μήνυμα της εκπομπής του CBS News ήταν ότι η CIA έπρεπε να αλλάξει, να καθαρίσει τις δραστηριότητές της και να εγκαταλείψει τη μυστική επιχείρηση προπαγάνδας, καθώς οι παρεμβάσεις της έπλητταν την εικόνα των ΗΠΑ ως ελεύθερης και ανοιχτής χώρας.

Αλλά, η Επιχείρηση Mockingbird παραμένει ζωντανή και ακμαία

Επιχείρηση Mockingbird

Δυστυχώς, η CIA δεν χαλιναγωγήθηκε ποτέ και οι προπαγανδιστικές της δραστηριότητες επεκτάθηκαν και έγιναν πιο εξελιγμένες με την πάροδο του χρόνου. Η Έρευνα της Εκκλησίας του 1976 αποκάλυψε ότι η CIA είχε διαφθείρει τα μέσα ενημέρωσης πληρώνοντας δημοσιογράφους για να προωθήσουν τις απόψεις της, μέσω μιας απόρρητης επιχείρησης που ονομάζεται Operation Mockingbird (Επιχείρηση Ωδικό Πτηνό), η οποία επισήμως «καταργήθηκε» αλλά υπάρχει πλήθος στοιχείων που δείχνουν ότι η CIA δεν διέκοψε ποτέ την λειτουργία του στα μέσα ενημέρωσης. (Select Committee on Intelligence July 17, 1996)

Έχουμε αποδείξεις ότι η CIA ελέγχει τα κύρια μέσα ενημέρωσης μέχρι σήμερα, και το κάνει με πρωτοφανή αποτελεσματικότητα, καθώς μπορεί τώρα να προωθήσει τις αφηγήσεις της μέσω των τριών παγκόσμιων πρακτορείων ειδήσεων, που είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία και την μετάδοση των περισσότερων ειδήσεων που διαδίδονται σε όλο τον κόσμο.

Στην πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει είναι η αφήγηση της CIA. Ενώ στο παρελθόν η CIA ήταν αφιερωμένη στην υπονόμευση του κομμουνισμού, σήμερα είναι μια πηγή παραπληροφόρησης για λογαριασμό ενός μη-εκλεγμένου παγκόσμιου Βαθέως Κράτους που επιδιώκει να εφαρμόσει μια τεχνοκρατική και ολοκληρωτική Ενιαία Παγκόσμια Κυβέρνηση, μπροστά στην τυραννία της οποίας ο κομμουνισμός θα προβάλλει χλωμός.

Η CIA τώρα έχει εξαπολύσει μια παγκόσμια ψυχολογική επιχείρηση (psy-op) για να διασφαλίσει την επιτυχή εφαρμογή της Μεγάλης Επαναφοράς και της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης — αυτοί οι δύο όροι περιγράφουν διαφορετικές πτυχές της ίδιας ατζέντας υποδούλωσης. Και η CIA δεν είναι μόνη σε αυτή την προσπάθεια.

Το FBI βρίσκεται επίσης στη δράση, όπως και οι περισσότερες από τις υπηρεσίες πληροφοριών του κόσμου. Όλες προωθούν τις ίδιες αφηγήσεις για τη Μεγάλη Επαναφορά και την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, στόχος των οποίων είναι ο τεχνοκρατικός έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού. Γι’ αυτό βλέπουμε τις ίδιες αφηγήσεις να επαναλαμβάνονται ομοιόμορφα σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και το οργουελικό εφεύρημα ότι «πρέπει να λογοκρίνουμε τους πάντες για να προστατεύσουμε τη δημοκρατία».

Ένας νέος τύπος πολέμου

Πολλοί ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Έναν πόλεμο όπου οι επιτιθέμενοι είναι οι κυβερνητικές υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας που έχουν στρέψει το όπλο των πληροφοριών εναντίον των πολιτών τους.

Και, ενώ οι οργανώσεις που κάνουν τη βρώμικη δουλειά της CIA μπορεί να έχουν αλλάξει, η βασική οργανωτική δομή παραμένει αμετάλλακτη, όπως ήταν το 1967. Τα χρήματα των φορολογουμένων διοχετεύονται μέσω διαφόρων ομοσπονδιακών υπηρεσιών και οργανισμών σε μη-κυβερνητικές υπηρεσίες που εκτελούν δραστηριότητες λογοκρισίας σύμφωνα με τις οδηγίες της CIA. Όπως αναφέρθηκε πρόσφατα από τους ερευνητές δημοσιογράφους Alex Gutentag και Michael Shellenberger (Public Substack September 52023):

«Οι ηγέτες της Anti-Defamation League (ADL), του Center for Countering Digital Hate (CCDH) και του Institute for Strategic Dialogue (ISD) ισχυρίζονται ότι είναι μη-κυβερνητικές οργανώσεις και ότι όταν απαιτούν περισσότερη λογοκρισία της διαδικτυακής ρητορικής μίσους (όπως κάνουν επί του παρόντος με το X – πρώην Twitter), αυτές οι ΜΚΟ ενεργούν ως ελεύθεροι πολίτες και όχι ως κυβερνητικοί πράκτορες.

Αλλά το γεγονός είναι ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές κυβερνήσεις χρηματοδοτούν την ISD, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου χρηματοδοτεί έμμεσα την CCDH και, για τουλάχιστον 40 χρόνια, η ADL κατασκόπευε τους εχθρούς της και μοιράζονταν πληροφορίες με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και άλλες κυβερνήσεις.

Ο λόγος που όλα αυτά έχουν σημασία είναι ότι το μποϊκοτάζ διαφημιστών της ADL κατά του X (πρώην Twitter) μπορεί να είναι μια προσπάθεια των κυβερνήσεων να ανακτήσουν τη δυνατότητα να λογοκρίνουν τους χρήστες στο X – το πρώην Twitter πριν από την εξαγορά του από τον Elon Musk τον Νοέμβριο 2022.

Τα εσωτερικά μηνύματα του Twitter και του Facebook δείχνουν ότι εκπρόσωποι της κυβέρνησης των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένου του Λευκού Οίκου, του FBI, του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας / DHS), και της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου, ζήτησαν και πέτυχαν να λογοκρίνονται οι χρήστες στο Facebook και στο Twitter τα τελευταία χρόνια».

Λογοκρισία μέσω Proxy

[Proxy Server: είναι ένας διακομιστής μεσολάβησης είναι μια εφαρμογή διακομιστή που λειτουργεί ως ενδιάμεσος ανάμεσα σε έναν πελάτη που έναν πόρο (όπως ένα αρχείο ή μια ιστοσελίδα) και στον διακομιστή που παρέχει αυτό τον πόρο… Ο πελάτης, αντί να συνδεθεί απευθείας σε έναν διακομιστή που μπορεί να εκπληρώσει ένα αίτημα για έναν πόρο, κατευθύνει το αίτημά του στον διακομιστή μεσολάβησης, ο οποίος αξιολογεί το αίτημα και εκτελεί τις απαιτούμενες συναλλαγές δικτύου. Wikipedia]

Τώρα, η κυβερνητική λογοκρισία ασκείται μέσω proxy, μια βαθιά αντιαμερικανική δραστηριότητα που έχει καταστεί καθιερωμένη πρακτική όλων των υπηρεσιών πληροφοριών και εθνικής ασφάλειας και όλων των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών δημόσιας υγείας.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2023, το Fifth Circuit of Appeal Court [στο ομοσπονδιακό σύστημα, τα 94 ομοσπονδιακά περιφερειακά δικαστήρια είναι οργανωμένα σε 12 κύκλους ή περιφέρειες], επικύρωσε την εντολή κατώτερου δικαστηρίου που απαγορεύει στον Λευκό Οίκο, τον Υπουργό Υγείας, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και το FBI να επηρεάζουν τις εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης με το αιτιολογικό της άρσης της λεγόμενης «παραπληροφόρησης». (Yahoo! News September 8, 2023)

Σύμφωνα με την απόφαση των δικαστών: «αξιωματούχοι των CDC παρείχαν άμεση καθοδήγηση στις δικτυακές πλατφόρμες σχετικά με την εφαρμογή των εσωτερικών πολιτικών τους και τις δραστηριότητες του συντονισμού τους», υπαγορεύοντας σ’ αυτές το τί ήταν και τι δεν ήταν παραπληροφόρηση, ζητώντας αλλαγές στις πολιτικές εποπτείας των πλατφορμών και κατευθύνοντάς τες να αναλάβουν συγκεκριμένες ενέργειες […], παραβιάζοντας την Πρώτη Τροπολογία [του Συντάγματος]». (US Court of Appeals for Fifth Circuit Case 23-30445 September 8, 2023)

Δυστυχώς, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ενεργεί μόνη της. Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο και διεθνείς οργανισμοί (όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) και οι περισσότερες πλατφόρμες Big Tech επιδίδονται σε λογοκρισία ακόμη και των ιατρικών πληροφοριών. Εάν θεσπιστεί τελικά η νέα Συνθήκη για την Πανδημία του ΠΟΥ (Health Policy Watch September 14, 2023), αυτός ο οργανισμός θα έχει την αποκλειστική εξουσία να υπαγορεύει την «αλήθεια». Όλα τα άλλα θα λογοκρίνονται.

Το YouTube θα απαγορεύσει κάθε είδους ιατρική δήθεν «παραπληροφόρηση»

Το YouTube, για παράδειγμα, το οποίο λογοκρίνει τις ιατρικές πληροφορίες που ήταν αντίθετες με τις οδηγίες των CDC κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι δεσμεύεται να εξαλείψει κάθε ιατρική «παραπληροφόρηση» που έρχεται σε αντίθεση με τον ΠΟΥ (Blog YouTube August 15, 2023):

«Αν και οι συγκεκριμένες ιατρικές οδηγίες μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, καθώς μαθαίνουμε περισσότερα, στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε ότι, όταν πρόκειται για τομείς με καλά μελετημένη επιστημονική συναίνεση, το YouTube δεν είναι μια πλατφόρμα για τη διανομή πληροφοριών που θα μπορούσαν να βλάψουν τους ανθρώπους.

Το YouTube θα “εξορθολογήσει” δεκάδες από τις υπάρχουσες οδηγίες ιατρικής παραπληροφόρησης ώστε να εμπίπτουν σε τρεις κατηγορίες – Πρόληψη, Θεραπεία και Άρνηση.

Αυτές οι πολιτικές θα ισχύουν για συγκεκριμένες καταστάσεις υγείας, θεραπείες και ουσίες όπου το περιεχόμενο έρχεται σε αντίθεση με τις τοπικές υγειονομικές αρχές ή τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ)… Δείτε πώς θα είναι το πλαίσιο:

  • Παραπληροφόρηση για την πρόληψη:Θα καταργήσουμε περιεχόμενο που έρχεται σε αντίθεση με τις οδηγίες των υγειονομικών αρχών σχετικά με την πρόληψη και τη μετάδοση συγκεκριμένων παθήσεων υγείας, και σε αντίθεση με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εγκεκριμένων εμβολίων.Για παράδειγμα, αυτό περιλαμβάνει περιεχόμενο που προωθεί μια επιβλαβή ουσία για την πρόληψη ασθενειών.
  • Παραπληροφόρηση για τη θεραπεία:Θα καταργήσουμε περιεχόμενο που έρχεται σε αντίθεση με τις οδηγίες της υγειονομικής αρχής σχετικά με θεραπείες για συγκεκριμένες παθήσεις υγείας… Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν περιεχόμενο που ενθαρρύνει μη-αποδεδειγμένα φάρμακα αντί της αναζήτησης ιατρικής βοήθειας για συγκεκριμένες καταστάσεις, όπως η προώθηση του χλωριούχου καισίου ως θεραπείας για τον καρκίνο.
  • Παραπληροφόρηση άρνησης:Θα αφαιρέσουμε περιεχόμενο που αμφισβητεί την ύπαρξη συγκεκριμένων συνθηκών υγείας.Αυτό καλύπτει περιεχόμενο που αρνείται ότι άτομα έχουν πεθάνει από COVID-19 …

Κατά την εφαρμογή της ενημερωμένης προσέγγισής μας, η παραπληροφόρηση για τη θεραπεία του καρκίνου ταιριάζει στο πλαίσιο — ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι υψηλός καθώς ο καρκίνος είναι μία από τις κύριες αιτίες θανάτου παγκοσμίως, και υπάρχει σταθερή συναίνεση σχετικά με τις ασφαλείς θεραπείες για τον καρκίνο που αποτελούν θέμα που είναι επιρρεπές στην παραπληροφόρηση.

Ξεκινώντας από σήμερα, θα αρχίσουμε να αφαιρούμε περιεχόμενο που προωθεί θεραπείες για τον καρκίνο που έχουν αποδειχθεί επιβλαβείς ή αναποτελεσματικές ή περιεχόμενο που αποθαρρύνει τους θεατές από το να αναζητήσουν επαγγελματική ιατρική περίθαλψη».

Ο πόλεμος του ΟΗΕ παραπληροφόρηση κατά της «παραπληροφόρησης»

Τα Ηνωμένα Έθνη ασχολούνται επίσης πολύ με την καταπολέμηση της «παραπληροφόρησης» (UN.org April 30, 2020) και έχουν στρατολογήσει μια ομάδα ελεγκτών «ταχείας αντίδρασης» για να αντιμετωπίσουν ανεπιθύμητες απόψεις, όπου κι αν εμφανίζονται.

Ο ΟΗΕ συνεργάστηκε επίσης με ιδιωτικές επιχειρήσεις, εταιρείες τηλεπικοινωνιών, ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, μέσα ενημέρωσης και μεμονωμένους δημοσιογράφους για την καταπολέμηση της «παραπληροφόρησης».

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτιέρες έχει δηλώσει ότι «η ρητορική μίσους είναι ένα πολεμικό όπλο που πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο για να επιτευχθούν οι ειρηνευτικοί στόχοι του ΟΗΕ». Τον Ιούλιο του 2022, έκανε τις ακόλουθες παρατηρήσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι ο ΟΗΕ θεωρεί τη λογοκρισία ως αναγκαιότητα για την παγκόσμια ειρήνη:  

«Τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει να διαδραματίσουν πιο συνειδητό ρόλο ως φορέας πληροφόρησης σε περιβάλλοντα συγκρούσεων. Πρέπει να θεωρείται ως μια αξιόπιστη πηγή πληροφοριών παρέχοντας ελκυστικό περιεχόμενο, διευκολύνοντας τον διάλογο χωρίς αποκλεισμούς, απαιτώντας την αφαίρεση επιβλαβών απόψεων, καλώντας τους ηγέτες να λογοδοτούν και προωθώντας τις φωνές της ειρήνης και της ενότητας». (UN.org July 12, 2022 και  Globalization and Health August 26, 2021; 17, article number 95)

Τι είναι ακριβώς η «επιβλαβής άποψη»; Φυσικά, οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με την παγκοσμιοποιητική αφήγηση — «τις φωνές της ενότητας». Στην κλασική οργουελική διπλή ομιλία, η ηγεσία του ΟΗΕ χαρακτηρίζει τη διαφωνία «ρητορική μίσους» και  «πολεμικό όπλο», ενώ στην πραγματικότητα, πολεμικό όπλο είναι η λογοκρισία που ασκεί.

Αυτού του είδους η ρητορική μας λέει ότι στην πραγματικότητα βρισκόμαστε σε πόλεμο και ότι το κοινό έχει κηρυχθεί εχθρός της παγκοσμιοποίησης, οι πράκτορες της οποίας έχουν διεισδύσει σε όλες τις βασικές εθνικές υπηρεσίες και τους διεθνείς οργανισμούς που χρησιμοποιούνται τώρα για να μας εξαναγκάσουν σε συμμόρφωση με τη σκλαβιά της ατζέντας τους.

Στο παραπάνω βίντεο, ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας για τις παγκόσμιες επικοινωνίες του ΟΗΕ λέει ότι «τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οπλίζονται για να πυροδοτήσουν τα χειρότερα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης» (και πάλι αυτή η συνήθης πολεμική γλώσσα τους), και ότι τα Ηνωμένα Έθνη «χρησιμοποιούν τη Μεγάλη Τεχνολογία για να επιφέρουν ισορροπία στα πληροφοριακά μας συστήματα».

Με άλλα λόγια, η Big Tech ωθείται να δώσει στους τεχνοκράτες ένα πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης, εξαλείφοντας τα «όπλα» των καθημερινών ανθρώπων, φιμώνοντάς τους.

Γιατί μας λογοκρίνουν;

Ενώ οι παγκοσμιοποιητές και οι τεχνοκράτες θα ήθελαν να πιστεύουμε ότι η λογοκρισία αποσκοπεί στην προστασία των ανθρώπων διασφαλίζοντας πως ό,τι βλέπουν είναι ακριβές και αληθινό, στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι συμμετέχοντες στο Deep State (είτε αναγνωρίζουν ότι ανήκουν σ’ αυτό είτε όχι) είναι αυτοί που διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες για να μας κάνουν να συμμορφωθούμε με μια ατζέντα που είναι τόσο τρομακτική που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα την ακολουθούσε ποτέ.

Μιλάω για τη Μεγάλη Επαναφορά, την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, την Ατζέντα του 2030, την ατζέντα One Health. Αυτοί και αρκετοί άλλοι όροι αναφέρονται όλοι σε μια συνολική, παγκόσμια συνωμοσία για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινωνίας σκλάβων υπό την κυριαρχία μιας συγκεντρωτικής παγκόσμιας κυβέρνησης που διοικείται από μη-εκλεγμένους τεχνοκράτες που δεν λογοδοτούν πουθενά.

Όλα όσα είδαμε και ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια αποτελούν μέρος αυτής της ατζέντας, συμπεριλαμβανομένης της παγκόσμιας ώθησης για εντολές εμβολίων. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν, να ανακαλύψουμε ότι 14 από τους 17 Στόχους της Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG/ΣΒΑ) περιλαμβάνουν υποχρεωτικούς εμβολιασμούς. Όπως σημειώνεται στο τεύχος Αυγούστου 2021 του Globalization and Health:

«Ο εμβολιασμός επηρεάζει άμεσα την υγεία (SDG3) και συνεισφέρει σε 14 από τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs), όπως ο τερματισμός της φτώχειας, η μείωση της πείνας και η μείωση των ανισοτήτων. Επομένως, ο εμβολιασμός αναγνωρίζεται ότι παίζει κεντρικό ρόλο στην επίτευξη των Στόχων της Βιώσιμης Ανάπτυξης, ειδικά σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος (LMIC)». (Globalization and Health August 26, 2021; 17, article number 95)

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Είναι όλα μέρος ενός κινήματος για την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου ολοκληρωτισμού με επίκεντρο τον έλεγχο, την καταστολή και τη μείωση των πληθυσμών. Αλλά για να φτάσουν εκεί [οι Παγκοσμιοποιητές], πρέπει να ελέγχουν τη ροή των πληροφοριών. Οι αλήθειες δεν γίνονται ανεκτές. Αλλά, εμείς είμαστε δισεκατομμύρια, και αυτοί μόνο μερικές χιλιάδες ή  ίσως μερικές δεκάδες χιλιάδες.

Μόλις εφαρμοστεί πλήρως το τεχνοκρατικό σύστημα ελέγχου, οι αλγόριθμοι παρακολούθησης και η τεχνητή νοημοσύνη θα κρατούν τους ανθρώπους υπό έλεγχο σε αδιάκοπη καθημερινή βάση. Αλλά μέχρι τότε, οι Παγκοσμιοποιητές χρειάζονται τη συνεργασία μας για να εγκαταστήσουν και να εφαρμόσουν τα προαπαιτούμενα συστήματα επιτήρησης και ελέγχου. Το να εμποδίζεις τους ανθρώπους να κατανοήσουν τη μεγάλη εικόνα είναι το μεγαλύτερο όπλο στο οπλοστάσιό τους.

Υπάρχουν επίσης πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι αποδεικνύουν ότι [οι Παγκοσμιοποιητές] θα προτιμούσαν να μας μειώσουν και σ’ αυτή την κατεύθυνση, η αποτροπή μας από την πρόσβαση σε γνήσιες αντικειμενικές πληροφορίες για την υγεία και την ιατρική θα τους εξασφαλίσει ότι θα αρρωσταίνουμε και θα παραμένουμε διαρκώς άρρωστοι (κάτι που είναι άκρως κερδοφόρο για αυτούς) και τελικά θα πεθαίνουμε νωρίτερα (πράγμα που είναι ο στόχος τους).

Μόλις κατανοήσετε το μεγάλο σχέδιο, μπορείτε να δείτε πώς εφαρμόζεται σταδιακά και γιατί τους χρειάζεται η καθολική λογοκρισία. Σε αυτό το σημείο έχουμε να πάρουμε μια απόφαση: ή να ακολουθήσουμε το πρόγραμμά τους και θα υποδουλωθούμε εμείς και οι απόγονοί μας, στο διηνεκές, ή να πάρουμε την κυριότητα και τον έλεγχο της ζωής στα χέρια μας και να κινηθούμε ειρηνικά στην αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που επιδιώκουν [οι Παγκοσμιοποιητές]: προς συστήματα αποκεντρωμένα, χωρίς λογοκρισία, που βασίζονται στο σεβασμό της ιδιωτικότητας σε κάθε πεδίο.

 

Γ. Τσουκαλάς: Ο ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

0

του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

Εἶναι δυνατὸν οἰ πολίτες νὰ εἶναι πλέον τόσο γνώριμοι κατὰ τὴν ἰδιωτική τους ζωὴ στὴν σύγχρονη ἐξουσία, ὧστε νὰ προτείνονται στὶς κοινωνίες, ἔξωθεν προερχόμενοι καὶ ἄνωθεν κατερχόμενοι ἡγέτες, ποῦ θὰ κερδίσουν τὴν βέβαιη ἀγάπη καὶ ὑποστήριξη τῶν πολιτῶν, χωρὶς πράγματι νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτούς δημοκρατικά;

Ποιὸς κυβερνᾶ τὸν Κόσμο; Ὑπάρχει ἔνας ἐξουσιαστικὸς, παντεπόπτης ὀφθαλμὸς τόσο ἐπιδέξιος καὶ τεράστιος ὧστε νὰ κατωβλέπει τὰ πάντα;

Στὴν Δὺση, οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι δὲν ἔχουν οὖτε τὸ ἦθος οὖτε τὸ δικαὶωμα νὰ ἀλληλοπαρακολουθοῦνται. Ἄλλωστε ἡ ἰδέα τῆς ἐλευθερίας, ὅπως ἐφευρέθηκε στὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς πόλεις κράτη καὶ ἀντιστρατεύεται τὴν ὑπακοὴ στὸν αὐταρχισμὸ, εἶναι ἀφ’ ἐνὸς ἡ βάση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ ἀφ’ ἐτέρου ἡ εἰδοποιὸς διαφορά του ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολιτισμοὺς, κατοχυρώνοντας τὸν σεβασμὸ στὴν προσωπικότητα τῶν ἀνθρώπων.

Ὡς γνωστόν, οἱ βάσεις του δυτικοῦ φιλελευθερισμοῦ βρίσκονται στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὅταν περηφανεύονταν ὁ Περικλῆς στὸν Ἐπιτάφιο, γιὰ τὴν δημοκρατία, διατείνονταν ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἀθηναίους πολίτες, πῶς, ὡς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι συμπεριφερόμαστε στὴν δημόσια ζωὴ καὶ στὶς μεταξὺ μας καθημερινὲς σχέσεις χωρὶς καχυποψία, χωρὶς νὰ ὀργιζόμαστε μὲ τὸ γείτονα, ἐὰν κάνει κάτι ἐπειδὴ ἔτσι τοῦ ἀρέσει, οὔτε τοῦ κατεβάζουμε τὰ μοῦτρα, πράγμα πού, ἂν δὲν τὸν βλάπτει, πάντως τὸν στενοχωρεῖ. «Ἐλευθέρως δὲ τά τε πρὸς τὸ κοινὸν πολιτεύομεν καὶ ἐς τὴν πρὸς ἀλλήλους τῶν καθ’ ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων ὑποψίαν, οὐ δι’ ὀργῆς τὸν πέλας, εἰ καθ’ ἡδονήν τι δρᾷ, ἔχοντες, οὐδὲ ἀζημίους μέν, λυπηρὰς δὲ τῇ ὄψει ἀχθηδόνας προστιθέμενοι» (Θουκυδίδου Ἱστορίαι, β’ 37)…

Ὅμως μήπως τελικὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν δυτικὸ φιλελευθερισμὸ, ὑπάρχει στὴν Δύση καὶ ἔνα ἄλλο ἰδεολογικὸ ρεῦμα ποῦ ὑπαγορεύει πῶς «ἔστι Δίκης ὀφθαλμός, ὅς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ», ὅπως πίστευε ὁ Μένανδρος γιὰ τὴν θεὶα δὶκη; Μήπως ὑπάρχει καὶ στὴν Δύση ἔνας παντοδύναμος παντεπόπτης ὀφθαλμὸς ποῦ ἐλέγχει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα;

Ὡς γνωστὸν στὴν Δύση, τὸ σύμβολο τοῦ παντεπόπτη ὀφθαλμοῦ συμβολίζει κατ’ ἀρχὴν τὸν Θεό. Ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμὸς ἀνάγεται στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο, στὸν αἰγυπτιακὸ θεὸ Ὤρο καὶ στὴν αρχαία ἡλιολατρία, ἐνῶ ἀργότερα προστέθηκε σὲ αὐτὸν ὡς περίβλημα ἔνα ἑλληνικὸ ἰσόπλευρο τρίγωνο τῶν Πυθαγορείων προκειμένου νὰ ἐκφράζεται ἔτσι ἡ θεία τελειότητα. Τελικὰ ὅμως, κατὰ τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, τὸ σύμβολο ἐκχριστιανίστηκε, καθῶς θεωρήθηκε πῶς συμβολίζει τὴν Ἁγία Τριάδα.

Ἀληθινά, κατά την δυτική θρησκευτική παράδοση, μόνον ὁ παντεπόπτης, πανάγαθος καὶ παντοδύναμος Δημιουργὸς ὁρίζει τὰ σύμπαντα! Καθῶς ὅμως «εἶπεν ὁ Θεός ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γένεσις, α’ 26), και ἐπειδὴ τὸ ἀνθρώπινο γένος πλάστηκε μὲ τὴν ἔμφυτη ἰδιότητα νὰ Τοῦ μοιάζει, οἱ ἄνθρωποι θέλησαν ἀμαρτωλὰ νὰ Τὸν ὑποκαταστήσουν. Ἀκολούθως κατὰ τὴν ὀνειδιστικὴ πτώση τῆς ἀνθρωπότητας καὶ τὴν ὀδυνηρὴ ἔξωσὴ της ἀπὸ τὸν Παράδεισο, εἶπε ὁ Πονηρὸς στὸν Ἀδὰμ καὶ στὴν Εὔα, «ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν» (Γένεσις, γ’ 5). Καὶ ἔκτοτε, μετὰ τὴν φοβερὴ βρώση ἀπό τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ τοῦ Δένδρου τῆς Γνώσης τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, λόγω ἀκριβῶς τοῦ προπατορικοῦ ἀμαρτήματος, μπῆκε ὁ Ἐξαποδῶ στὴν ἰστορία τῶν ἀνθρώπων…

Ἀπὸ τότε δυστυχῶς οἱ ἄνθρωποι παριστάνουν οἱ ἴδιοι τοὺς θεοὺς στὴν Γή! Μάλιστα, ἀπὸ τὴν προϊστορικὴ αὐγὴ τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ἡ ἄρχουσα τάξη, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀρχαίας Αἰγύπτου, τῆς Βαβυλώνας καὶ τῆς Ρώμης ἔως τὴν νεώτερη Γαλλία καὶ τὴν Ρωσία, θεωροῦσε ἀείποτε πῶς ἡ αὐταρχικὴ ἐξουσία της πρέπει νὰ προπαγανδίζεται στὸν λαὸ πῶς τάχα ἐκπορεύεται ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὸν Θεό. Εἰδάλλως οἱ ἡγεσίες νόμιζαν πῶς ἡ ἀνθρωπότητα δὲν θὰ ὑπάκουε στοὺς ἀνθρώπινους νόμους, ἄν οἱ ἄνθρωποι δέν πίστευαν ἀκράδαντα πῶς τὰ διατάγματα τῆς ἐκάστοτε ἐξουσίας ἐκπήγαζαν ἀπὸ τὸν θεῖο νόμο. Ἡ προνεωτερικὴ καθεστηκυῖα τάξη πίστευε πῶς τὸ ἀνθρώπινο γένος δὲν θὰ μποροῦσε πλέον νὰ κουμανταριστεὶ καὶ θὰ ἐπαναστατοῦσε, ἐνῶ πόλεμοι καὶ ἀταξία θὰ ξεσποῦσαν μεταξὺ τῶν ἀρχομένων λαῶν, πῶς ἐν τέλει ὁλάκερος ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ Τάξη του θὰ χάνονταν! Αὐτὴ ἡ πανάρχαια ἀντίληψη ἐξακολούθησε και στὶς χριστιανικὲς κοινωνὶες, καθῶς οἱ διάφοροι προνεωτερικοὶ ἡγεμόνες διαστρέβλωσαν τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πῶς «εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται» (Κολοσσαείς, α΄ 16).

Παρόλα αὐτά, στὴν Δύση τὸ ὅραμα μιᾶς ἐξουσίας ποῦ δὲν θὰ ἦταν αὐταρχικὴ ἀλλὰ θὰ τὶθεται ἡ ἴδια στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀνθρώπων, ἀντὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ὑπηρετοῦν αυτήν, οὐδέποτε ἔσβησε. «Ζητῶ γὰρ τὴν ἀλήθειαν ὑφ’ ἧς οὐδείς πώποτε ἐβλάβη, βλάπτεται δὲ ὁ ἐπιμένων ἐπὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀπάτης καὶ ἀγνοίας», ψάχνω τὴν ἀλήθεια, ἡ ὁποῖα ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν, βλάπτεται δὲ ὅποιος ἐπιμένει στὴν δική του πλάνη καὶ ἄγνοια (Μάρκος Αὐρήλιος, «Τὰ εἰς Ἑαυτόν», στ’ 21).  Ἔτσι ἀκριβῶς μονολογοῦσε ὁ φιλόσοφος αὐτοκράτορας γράφοντας τὰ ἀγχωμένα βράδυα στὸν ἔρμο ἑαυτό του, σὰν συλλογίζονταν κατάμονος τὸν βέλτιστο τρόπο διακυβέρνησης τῆς Οἰκουμένης. Εἶναι δυνατόν νὰ διοικηθεὶ ὁλάκερος ὁ Κόσμος ἀπὸ μία ἐνάρετη Ἀρχή βασισμένη μόνον στὴν Ἀλήθεια; Καὶ ἄν ναί, πῶς;

Τοῦτο ἐπρόκειτο να συμβεὶ πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα, με τὸν Διαφωτισμὸ, κατὰ τὴν λεγόμενη Νεωτερικότητα. «Ζήτω ὁ Λόγος!» θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἐπιτομὴ τοῦ Διαφωτισμοῦ, καθῶς κατὰ τὸν Αἰῶνα τῶν Φώτων (18ος αἰῶνας) ἐπικράτησε ἡ ἐπιστημονικὴ σκέψη καὶ καταπολεμήθηκε ὁ σκοταδισμὸς καὶ ἡ προκατάληψη. Τότε θεωρήθηκε πῶς τὸ Παλαιὸ Καθεστῶς τῶν φεουδαλικῶν προνομίων καὶ τῆς ἀπολυταρχίας, ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθεὶ ἀπὸ ἔνα Νέο Καθεστῶς ἀστικῶν καὶ φιλελεύθερων δημοκρατιῶν, ποῦ θὰ ἔφερναν ἰσονομία καὶ δικαιοσύνη. Ἄν ὅμως ἡ έλευθερία, ἡ ἰσότητα καὶ ἡ ἀδελφότητα πράγματι συνιστοῦν τὶς πλέον ἀληθινές, καὶ ἄρα θεμελιώδεις, πολιτικὲς ἀξίες τοῦ Ἀνθρώπου, ὅπως διεκήρυσσε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση (1789), τότε πῶς μπορεῖ αὐτὴ ἡ μεγίστη Ἀλήθεια νὰ συνάδει μὲ τὴν φοβερὴ ἰσχὺ τῆς Ἀρχῆς, μὲ τὸ πανίσχυρο Κράτος, ὧστε ἡ ἐξουσία νὰ τεθεὶ ἐπιτέλους στὴν ὑπηρεσία τῶν πολλῶν ἀντὶ νὰ τοὺς κατατυρρανᾶ;

Σταδιακά, οἱ νεωτερικὲς κοινωνίες συνειδητοποίησαν πῶς ἔπρεπε νὰ βασιστούν οπωσδήποτε στὴν ἐπιστήμη γιὰ νὰ πραγματὼσουν τὰ φιλελεύθερα κὶ ὀρθολογιστικὰ πολιτικὰ ὁράματα τοῦ Νέου Καθεστῶτος. Τοιουτοτρόπως, ὁ Διαφωτισμὸς κατέληξε προάγγελος τῆς Κοινωνίας τῆς Γνώσης. Ὅμως, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ὑψηλὴ καὶ σωρευμένη Γνώση τῆς Νεωτερικότητας, ἡ πολιτικὴ ἐπιστήμη δὲν μποροῦσε νὰ ἐλέγξει τὰ πολιτικὰ φαινόμενα, ἄν καὶ ἐδύνατο ἱκανοποιητικὰ νὰ τὰ διαπιστώσει καὶ νὰ τὰ ἑρμηνεύσει. Στὴν Νεωτερικότητα ἦταν ἀδύνατο νὰ συγκεντρωθοῦν τόσα πολλά, ἄπειρα δεδομένα, ἀπό ὅλη τὴν Οἰκουμένη, τὰ ὁποῖα κατόπιν νὰ τὰ συλλογιστεὶ ἔνας πανίσχυρος Νοῦς, ὧστε νὰ συνάγει ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ νὰ λάβει προληπτικὲς τῶν φαινομένων, πολιτικὲς ἀποφάσεις. Αὐτὸ ἦταν ἀδύνατον! Ἔτσι, στὴν μέθοδο τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν ἐπικράτησε νὰ λογίζονται οἱ κοινωνίες ὡς σχετικῶς αἰτιοκρατικὰ συστήματα, καὶ ὄχι ἀπολύτως αἰτιοκρατικὰ καὶ προβλέψιμα.

Τὶ θὰ συνέβαινε ὅμως ἄν στὶς δημοκρατίες τῆς Μετανεωτερικότητας, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐκχωροῦσαν ὡς πολίτες, ἐκουσίως καὶ μονάχοι τους, τὴν μύχια γνώση τῶν ἐσώτερων ἑαυτῶν τους, τὶς ἀπόρρητες κὶ ἐνδόμυχες σκέψεις τους μαζὶ μὲ τὰ πλέον ἀπόκρυφα συναισθήματά τους, τὸ σχετικὸ ἦθος τους, τὶς μικρὲς ἀγωνίες καὶ τὶς μεγάλες λαχτάρες τους, ὁλο τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα τους καὶ ὁλάκερο τὸ εἶναι τους, σὲ μία διάτορη Ἀρχή; Ἀσφαλῶς μὲ ἔναν ἀδιόρατο καὶ ἰδιωτικὸ τρόπο οὔτως ὧστε οὐδεὶς πολίτης νὰ μὴν ἀντιληφθεῖ ξεκάθαρα πῶς ὑφίσταται ἐπάνω του πελώριο, ἔνα ἀόρατο, παγκόσμιο Ὑπερκράτος. Τότε πλέον θὰ προσμαζεύονταν τὰ ἀναγκαῖα, ἀπειράριθμα προσωπικὰ δεδομένα τῶν δισεκατομμυρίων πολιτῶν, προκειμένου ἡ πολιτικὴ ἐπιστήμη, μέσω ἐνὸς παντοδύναμου Νοῦ, ἐνὸς πανίσχυρου ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστή, νὰ δύναται νὰ διαγνώσει πλέρια τὶ συμβαίνει στὴν τεράστια κοιλιὰ τῶν γιγάντιων, σύγχρονων κοινωνιῶν!  Ἔτσι, τὰ πολιτικὰ συστήματα τῶν ἀνθρώπων θα τρέπονταν απὸ σχετικῶς αἰτιοκρατικά, σὲ ἀπολύτως αἰτιοκρατικὰ, καὶ συνεπῶς ἄνωθεν προβλεπόμενα καὶ ἐλεγχόμενα!

Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ διάτορη Ἀρχὴ μάθει ὁλότελα τὶ σκέφτονται οἱ ἀμέτρητοι πολίτες στὰ μυαλά τους, πρὶν ἀκόμα ἐτοῦτοι ἐκδηλωθοῦν, ἐβγοῦν στὴν ἀγορὰ, μιλήσουν, πολλῶ δὲ μάλλον ψηφίσουν, τότε τὸ παγκόσμιο Ὑπερκράτος, ἀφοῦ βάλλει ὅλα τὰ ἄπειρα στοιχεῖα στὰ ψηφιακὰ ἔγκατα ἐνὸς εὐρύχωρου πλὴν σπιθαμιαίου ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστή, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πάντοτε ἔνα βῆμα μπροστὰ ἀπὸ τοὺς πολίτες καὶ τὶς κυβερνήσεις τους. Μάλιστα τὸ παγκόσμιο Ὑπερκράτος θὰ εὔρισκε πρωθύστερα γιὰ λογαριασμὸ τῶν πολιτῶν τῆς Μετανεωτερικότητας ἀκόμη καὶ τοὺς πλέον ἀρεστούς, εὔτακτους καὶ κατάλληλους γιὰ αὐτοὺς ἡγέτες, προτοῦ ἀκόμη οἱ ἴδιοι οἱ πολίτες τοὺς ἀναζητήσουν κὶ ἀναδείξουν, ἐντεταλμένους ὧστε νὰ κυβερνήσουν ἀδιαφιλονίκητα τὰ κράτη τους!

Σήμερα τὸ «Facebook», «Tiktok», «Instagram», «Twitter», αὔριο ἄγνωστο ποιοί, συλλέγουν καὶ θὰ συγκεντρώνουν ἠλεκτρονικὰ τὸ Εἶναι τῶν Ἀνθρώπων! Κάποτε ἡ «CambidgeAnalytica», ἄλλοτε ἡ «SCL Group», πλέον ἡ «Emerdata Limited», κὶ ἀμέτρητες ἄλλες ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες πολιτικῆς συμβουλευτικῆς, μπορεῖ νὰ μελετοῦν ἐπισταμένως ὅσα συλλέγονται ψηφιακὰ ἀπὸ δισεκατομμύρια πολίτες. Πάντως κανεὶς δὲν γνωρίζει ἐάν τὸ ἀόρατο, παγκόσμιο Ὑπερκράτος ταυτίζεται εἶτε μὲ κάποια κρατικὴ ἤ διακρατικὴ ὑπερδύναμη εἶτε μὲ κάποιο φυσικὸ ἤ νομικὸ πρόσωπο. Αὐτὴ ἡ ἀνυπέρβλητη κατάσταση, φύσει ἀδύνατον νὰ ἐλεγχθεὶ ἀπὸ τοὺς πολίτες, σηματοδοτεὶ στὴν πράξη μιὰ κατάλυση τῆς δημοκρατικῆς Νεωτερικότητας, καθῶς ἐγκαθιδρύεται μία Μετανεωτερικὴ Ἀπολυταρχία, ποῦ ἐλέγχει ἀπόλυτα τὶς κοινωνίες καὶ δουλάγει τοὺς ἀνθρώπους, δίχως τοῦτοι νὰ τὸ ἀντιλαμβάνονται μὲ τὸ συγκαιρινὸ γνωστικὸ τους ἐπίπεδο, φαντάζοντας λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι ἐνώπιον τῆς Μετανεωτερικῆς Κατάστασης, ὅπως ἀκριβῶς οἱ ἀληθινὰ ἀναλφάβητοι τοῦ σκοτεινοῦ Μεσαίωνα. Καὶ πλέον ὁ Παντεπόπτης Ὀφθαλμὸς ἀντὶ γιὰ τὸν ἀληθινὸ Θεό, παραφθείρεται νὰ ταυτίζεται μὲ τὸν Μεγάλο Ἀδελφό, μία ἀνώνυμη καὶ ἀδιευκρίνιστη, κλειστὴ καὶ περιορισμένη ἀνθρώπινη ἡγεσία ποῦ παρακολουθεὶ καὶ ἐλέγχει ὁλάκερη τὴν ἀνθρωπότητα, ἔχοντας τρέψει τὴν νεωτερικὴ δημοκρατία σὲ φενάκη.

Κατά τὸν αρχαίο ελληνικὸ μύθο, ἡ διαπεραστικὴ τῶν ἀνθρώπων παλιὰ ἐξουσία ἔμοιαζε σὰν μιὰ πολυκέφαλη, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπέθαντη Λερναῖα  Ὕδρα, τῆς ὁποίας ὅσα φιδίσια κεφάλια κὶ ἄν κόβονταν, ἄλλες φιδοκεφαλὲς εὐθὺς ἀμέσως ξεπηδοῦσαν, καὶ ποῦ μόνον ὁ ἠμίθεος Ἡρακλῆς μπόρεσε νὰ δαμάσει. Ἐν κατακλείδι, ὁ Μετανεωτερικὸς Ἄνθρωπος ἔχει μπροστά του μακρὺ δρόμο, μέχρι νὰ ἀντιληφθεὶ πῶς ἔχει νὰ κάνει με μία πρωτόγνωρη, παγκόσμια Λερναῖα  Ὕδρα ποῦ πρέπει νὰ καταδαμάσει ὧστε νὰ ξαναβρεὶ ἐλευθερία, νὰ ξαναέχει ἀληθινὴ δημοκρατία, καὶ προκειμένου ὁ Μεγάλος Ἀδελφὸς νὰ παύσει νὰ προσποιεῖται τὸν Παντεπόπτη Ὀφθαλμό, καθῶς Αὐτὸς εἶναι μόνον Ἔνας… Ὁ Θεός!

Erdogan is Here to Stay

0
October 3, 2023 | The National Interest
The Turkish president has adopted a transactional policy with the West. Washington should respond in kind.
Since the conclusion of Turkey’s presidential elections in May, much analysis has rightly focused on the implications of President Recep Tayyip Erdogan’s third term from both domestic and foreign policy perspectives. In American and European circles, attention focuses on whether this would be the moment that Erdogan would take the opportunity of his re-election as an excuse to reset his relationship with the West. Ties between Turkey and its Western allies have been visibly deteriorating since 2016. Inside Turkey, nearly half of the population that did not vote for him were despondent at the prospect of another five years of Erdogan at the helm, while the remaining half are curious to see if Turkey’s veteran politician will be able to fix the country’s acute and worsening economic problems. An uncomfortable yet frequently talked about prospect is missing from the litany of analyses: the likelihood of Erdogan leaving office by elections may have passed. We may be stuck with Erdogan until he passes away or is forced out of office by undemocratic means.

Part of the reason rests on the state of Turkey’s political opposition: there isn’t one that voters believe is a credible alternative to Erdogan. Close observers of Turkish electoral politics are split between those who think opposition political parties are simply incompetent and those who are convinced that the opposition is in cahoots with Erdogan and even worked to get him reelected. Depending on your point of view, both scenarios have merits. The Republican People’s Party (CHP) presidential candidate, Kemal Kilicdaroglu, ran a horrendous campaign. If one were interested in losing an election to Erdogan, one would repeat Kilicdaroglu’s strategy. The CHP camp never appeared ready or interested in taking over governing from Erdogan. As a result, much of the Turkish electorate is so thoroughly demoralized that they have disconnected themselves from politics entirely. Put simply, there is no public pressure to constrain Erdogan and certainly nothing like the Gezi Park protests. These demonstrations were the only time Erdogan feared popular unrest. Accordingly, he brutally suppressed them and branded demonstrators as terrorists. Now, Turkish citizens are politically deflated and afraid to challenge Erdogan.

On the other hand, some commentators accuse the Kilicdaroglu campaign of working clandestinely to ensure Erdogan won the election. This emerging view argues that the opposition was not genuinely campaigning to unseat Erdogan but only engaged in the theatrics of electioneering. The main reason for doing so is because Erdogan paid some opposition leaders. Meral Aksener, the leader of the Good Party (IP)—a senior member of the electoral “Nation Alliance,” supposedly created to defeat Erdogan—is accused of receiving $100 million to torpedo their joint campaign. If this accusation is accurate, this is the surest sign that Erdogan can purchase political opposition for a price, and future elections will be nothing but charades.

This doesn’t mean that all opposition political actors are for sale. In a scenario where Erdogan is challenged successfully by a credible and incorruptible candidate, the president would employ likely legal mechanisms to eliminate him. We are witnessing this eventuality with the mayor of Istanbul, Ekrem Imamoglu. Having been prevented from being named the CHP’s presidential candidate by Kilicdaroglu, Imamoglu has already set his sights on the 2028 presidential election campaign. For the forgeable future, Imamoglu is the likeliest person who could defeat Erdogan at the ballot box, but he is unlikely to succeed in this venture. Next spring, Imamoglu will try his hardest to be reelected mayor of Istanbul. Erdogan will do everything in his power to oust him. In the realm of legitimate (yet ethically dubious) actions, Erdogan will use the office of the presidency and the mainstream press to try and discredit Imamoglu. He will then see if this moves voter sentiment to favor his candidate. If it does, there is no need for further action: Imamoglu and the CHP lose Istanbul. If voters still favor Imamoglu over Erdogan’s candidate, then Erdogan is likely to call upon a high court to uphold a lower court ruling in 2022 that bans Imamoglu from politics. In other words, heads Erdogan wins, tails Imamoglu loses.

Under such circumstances, if we accept that Erdogan will remain in power indefinitely, should the West just learn to live with him? After all, he is the devil we know. Perhaps we can work with him on a transactional basis since the United States and the transatlantic alliance share security interests. The Biden administration would tell us we value Turkey’s assistance in the Ukraine conflict, its efforts in containing migratory flows to the West, and the role that it could play as a bulwark to contain, even undermine, Iran.

A transactional approach to working with Erdogan would work if the United States government were consistent and steadfast in its approach to Turkey. It is not. We should also be aware that in dealing with Erdogan, we are not dealing with an ally but a budding autocrat interested in leveraging his position with Western security institutions to his own advantage. The Biden administration frequently sanctions Turkish entities for violating international sanctions against Russia’s illegal war in Ukraine. It has issued numerous warnings to Erdogan to instruct Turkey’s banking sector (which proved successful) to stop accepting Russian financial transfers, allowing oligarchs to operate with impunity on the world stage and dodge sanctions. Since 2022, scores of Turkish companies have supplied the Russian military with dual-use microchip technology that helps operate Moscow’s weaponry. Instead of insisting Ankara ends its support of Putin’s war, the White House panders to Erdogan.

Moreover, before Erdogan does the bare minimum of what is required of an ally and approves Sweden’s NATO membership, why is the Biden team quietly coordinating with the World Bank to extend Turkey a virtually conditions-free line of credit worth $35 billion to prop up the dictator’s ailing economy? Would it not be better to insist that Erdogan makes good on Sweden before giving him free money?  Or before Biden asks Congress to remove its objections to selling Turkey new F-16 fighter jets, we could request Ankara to offer guarantees (through an ongoing certification process) that it will not threaten other NATO allies such as Greece, or while we’re on the subject, ask Erdogan to end shipping rocket-making materials to terrorist organizations such as Hamas?

Oscillating between sticks and carrots plays to Erdogan’s strengths. It allows him to manipulate different branches of the U.S. government to get what he wants while remaining noncommittal on the White House’s key expectations. At the recent United Nations General Assembly, Erdogan gave an interview with PBS News, where he announced that he “trusts Russia as much as the United States.” The United States should stand consistently behind its demands from Erdogan before giving him what he wants for one simple reason: he needs the United States more than we need him. Let’s meet his jingoism with consistency and stop him playing us like a fiddle.

Sinan Ciddi is a non-resident senior fellow at FDD and an expert on Turkish domestic politics and foreign policy. He is also an Associate Professor of National Security Studies at Marine Corps University (MCU). Prior to joining MCU, Sinan was the Executive Director of the Institute of Turkish Studies, based at Georgetown University (2011–2020). Between 2008 and 2011, he established the Turkish Studies program at the University of Florida’s Center for European Studies. He continues to serve as an Adjunct Associate Professor at Georgetown University’s School of Foreign Service. Follow Sinan on X @SinanCiddi. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

READ IN THE NATIONAL INTEREST

Κ. Λάμπος: το υδρογόνο, ο απελευθερωτής και οι υπονομευτές της προόδου

0

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Η κόλαση είναι άδεια, οι δαίμονες είναι όλοι εδώ»

Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Ωδή στον Προμηθέα τον Δεσμώτη

Σήμερα θα μιλήσουμε για την ενέργεια και ειδικότερα για την υδρογονοενέργεια. Ας ξεκινήσουμε όμως από την απλούστερη μορφή ενέργειας, η οποία όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι η Φωτιά. Η ενέργεια που μας θερμαίνει, που κάνει εύπεπτη και νόστιμη την τροφή μας, που διώχνει τα σκοτάδια και μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει, που μας προστάτευε στα πρώτα βήματά μας, ως ανθρώπινο είδος, από τα άγρια σαρκοβόρα θηρία, που γεννάει πολιτισμούς, αλλά μπορεί και να μας καταστρέψει καίγοντάς μας, αν δεν σεβαστούμε τους νόμους της. Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος μάς την περιγράφει δια στόματος Προμηθέα του Δεσμώτη με απλά λόγια: «Έκλεψα απ’ τους θεούς της φλόγας το σπέρμα κρυμμένο σε κούφιο ξύλο, που στάθηκε δάσκαλος όλων των τεχνών και μέγας τρόπος οι θνητοί να ωφεληθούνε».

Σημείωση πρώτη: Είναι προφανές πως ο Αισχύλος επισημαίνει την άρνηση των ‘θεών’, με ότι αυτοί μπορεί να σημαίνουν, να αποκτήσουν φωτιά οι άνθρωποι.

Σημείωση δεύτερη: Προφανές είναι επίσης πως, ο Προμηθέας που συμμάχησε με το ανθρώπινο γένος κατά του Δία και έκλεψε τη φωτιά, γνωρίζοντας πως θα τιμωρηθεί και μάλιστα πολύ αυστηρά, εννοούσε, ότι από την Φωτιά πρέπει να ωφεληθούνε όλοι οι θνητοί και όχι μόνο κάποιοι, ελάχιστοι.

Σημείωση Τρίτη: Σήμερα στον 21ο αιώνα οι συντριπτικά περισσότεροι θνητοί δεν έχουν θέρμανση, φως, φαγητό, πολιτισμό, αλλά ούτε και προστασία από τα γκλάμουρα σαλονάτα σαρκοβόρα θηρία, παρά την κοινωνικά απελευθερωτική δύναμη του υδρογόνου.

Η έννοια και η σχέση τής ενέργειας με την ανθρώπινη ιστορία

Η ενέργεια, που δεν είναι παρά η άλλη διάσταση της ύλης, αποτελεί την υποστασιακή και την κινητήρια δύναμη του κόσμου, του μικρού και του μέγα, της ζωής, της οικονομίας, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, που σημαίνει πως χωρίς αυτήν δεν κινείται τίποτα, κι’ αυτό επειδή τίποτα δεν υπάρχει χωρίς αυτήν. Ο Λεύκιππος, ο δάσκαλος του Δημόκριτου, που πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ανακάλυψαν το Ήλεκτρον, κατάληξαν στο συμπέρασμα, σύμφωνα με το οποίο ‘πάντα υπάρχει μια υλική αρχή όλων των πραγμάτων’. Η ενέργεια, γράφει ο Χάιζενμπεργκ, είναι το κινούν αίτιον γιατί μπορεί να μετατραπεί σε ύλη, θερμότητα και φως και να θεωρηθεί σαν πρωταρχική αιτία κάθε μεταβολής που συντελείται στον κόσμο Η ενέργεια και η ύλη, η υλοενέργεια, ως ενότητα είναι αυθύπαρκτες και αιώνιες και δεν χρειάστηκαν ποτέ δημιουργούς, σε αντίθεση με τους υποτιθέμενους δημιουργούς που κάποιοι σκοταδιστές, κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους, δημιούργησαν.

Σύμφωνα μάλιστα με τους νόμους της θερμοδυναμικής:

  1. Η ενέργεια δεν δημιουργείται από το Μηδέν και από το Τίποτα και ποτέ δεν καταστρέφεται, μπορεί όμως να αλλάζει μορφή και να μεταδίδεται από ένα σώμα σε άλλο, όπως επίσης μπορεί μέρος της να μετατρέπεται, δια της εντροπίας, σε μη διαχειρίσημη ενέργεια, με την έννοια ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα για την παραγωγή έργου.
  2. Η ενέργεια με την μορφή της θερμότητας κινείται, πάντοτε, από το θερμότερο προς το ψυχρότερο σώμα και ποτέ αντίστροφα.

Πέραν τούτων η ενέργεια αποτελεί ένα φυσικό, και όχι μεταφυσικό, μέγεθος που εκφράζεται ως φυσική, χημική ή μηχανική διεργασία παράγοντας κάποιο έργο και κινείται στην φορά του βέλους του χρόνου, δηλαδή από το Χθες στο Σήμερα και από εκεί στο Αύριο και ποτέ αντίστροφα.

Με αυτά τα λίγα, αλλά ουσιώδη, γίνεται κατανοητό πως η ενέργεια, ως πηγή και μορφή σηματοδοτεί, στη διάσταση του ιστορικού χωροχρόνου, την κοινωνική πρόοδο και συνακόλουθα την ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι πρωτοπόροι της υδρογονοενέργειας

Το θέμα μας όμως δεν είναι η ενέργεια γενικά, αλλά η υδρογονοενέργεια, για την οποία γίνεται λόγος, τουλάχιστον, εδώ και 150 χρόνια, όταν ο Ιούλιος Βερν έγραφε στην ‘Μυστηριώδη Νήσο’ του: ‘Το νερό θα μπορέσει μια μέρα να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο. Το υδρογόνο και το οξυγόνο που το αποτελούν, θα χρησιμοποιούνται μεμονωμένα ή από κοινού ως μια ανεξάντλητη πηγή ενέργειας για την παραγωγή θερμότητας και φωτός, πράγμα που δεν μπορεί να προσφέρει ο άνθρακας’.

Ακολούθησαν πολλοί θεωρητικοί και πρακτικοί μηχανολόγοι και μηχανικοί που μίλησαν για το υδρογόνο και πειραματίστηκαν για ‘το αυτοκίνητο που καίει νερό’, ακόμα και στην Ελλάδα, με πρώτο τον Γεώργιο Λάγιο που στη δεκαετία του ΄90, κατάφερε να κατασκευάσει «οχήματα που διανύουν 50 χλμ. με ένα ποτήρι νερό». Τα τελευταία χρόνια ακούμε και διαβάζουμε ειδήσεις από όλον τον κόσμο για αυτοκίνητα, δίτροχα οχήματα, αεροπλάνα, τραίνα, καράβια και διαστημόπλοια υδρογόνου. Στην Ελλάδα λ. χ. πληροφορούμαστε ότι το Επαγγελματικό Λύκειο του Ηρακλείου Κρήτης πριν από λίγα χρόνια κατασκεύασε υδρογονοκίνητο αυτοκίνητο, και στη συνέχεια το ένα μετά το άλλο τα Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία της χώρας, αλλά και πολλών άλλων χωρών κατασκεύασαν αυτοκίνητα κάποια μάλιστα και αεροπλάνα. Τελικά μπήκαν στο παιχνίδι όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες με αποτέλεσμα σήμερα να κυκλοφορούν δισεκατομμύρια οχήματα στον κόσμο, που κινούνται με υδρογόνο. Κάποιοι τα αποκαλούν ηλεκτρικά αυτοκίνητα που κινούνται με μπαταρίες, η αποθηκευμένη ενέργεια των οποίων, όμως, προέρχεται από την καύση υδρογόνου.

Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Τζέρεμυ Ρίφκιν, επισημαίνει στο βιβλίο του: Η Οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη, που κυκλοφόρησε στην Αμερική το 2002 και στην Ελλάδα το 2003, ότι: «Το υδρογόνο», είναι το ελαφρύτερο και το πλέον άφθονο στοιχείο που υπάρχει στο Σύμπαν. Όταν δεσμεύεται ως μορφή ενέργειας γίνεται το αιώνιο καύσιμο. Δεν εξαντλείται ποτέ και επειδή δεν περιέχει ούτε ένα άτομο άνθρακα, δεν εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα και συνεπώς αποδίδει καθαρή ενέργεια. Καθώς το υδρογόνο βρίσκεται παντού και είναι ανεξάντλητο, αν αξιοποιηθεί κατάλληλα, ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη θα μπορεί να είναι ταυτόχρονα καταναλωτής και παραγωγός όσης υδρογονοενέργειας χρειάζεται για την ευημερία του, γεγονός που καταργεί την ενεργειακή ανισότητα και την ενεργειακή εξάρτηση και καθιστά το υδρογόνο βάση για το πρώτο δημοκρατικό ενεργειακό σύστημα στην ανθρώπινη ιστορία. Το αν το υδρογόνο θα καταστεί ‘η λαϊκή ενέργεια’ θα εξαρτηθεί από το ποιος, πώς και με ποιο σκοπό θα το αξιοποιήσει». Και συνεχίζει:

«Η πραγματοποίηση της μετάβασης προς το ενεργειακό καθεστώς που θα στηρίζεται στο υδρογόνο με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι ο μόνος τρόπος να βγουν δισεκατομμύρια άνθρωποι από τη φτώχεια. Η μείωση του χάσματος των εχόντων και των μη εχόντων σημαίνει αρχικά τη μείωση του χάσματος μεταξύ εκείνων που έχουν και εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση στην ενέργεια. Καθώς οι τιμές των ενεργειακών κυψελών και των συσκευών που τις συνοδεύουν θα συνεχίσουν να μειώνονται κατακόρυφα. Ο στόχος θα πρέπει να είναι η παροχή μόνιμων ενεργειακών κυψελών για κάθε γειτονιά και χωριό στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Τα χωριά μπορούν να εγκαταστήσουν ανανεώσιμες τεχνολογίες ενέργειας –φωτοβολταϊκής, αιολικής, ενέργειας από βιομάζα κ.λπ.– προκειμένου να παράγουν τη δική τους ηλεκτρική ενέργεια και στη συνέχεια να χρησιμοποιούν τον ηλεκτρισμό για να αποσπούν υδρογόνο από το νερό και να το αποθηκεύουν για να το χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια σε ενεργειακές κυψέλες. Στις περιοχές της υπαίθρου οι αυτόνομες ενεργειακές κυψέλες μπορούν να παρέχουν ενέργεια γρήγορα. Οι μεγαλύτερες ενεργειακές κυψέλες υδρογόνου διαθέτουν το πρόσθετο πλεονέκτημα της παραγωγής αποσταγμένου πόσιμου νερού ως υποπροϊόντος, στοιχείο που δεν είναι καθόλου ασήμαντο για πολλές μικρές κοινότητες σε ολόκληρο τον κόσμο που η πρόσβαση σε πόσιμο νερό αποτελεί συχνά μέριμνα ζωτικής σημασίας»

«Μπορεί», έγραφαν Αμερικανοί επιστήμονες, στο βιβλίο τους Freedom from Mid-East Oil που κυκλοφόρησε το 2007, «να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτό τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η ανθρωπότητα κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η ανθρωπότητα αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την ύπαρξή της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση». Η κυβέρνηση των ΕΠΑ, δέσμια των παγκόσμιας εμβέλειας εταιρειών παραγωγής και εμπορίας των ορυκτών καυσίμων και των παραγώγων τους δεν διέθετε την σχετική με την υδρογονοενέργεια πολιτική βούληση και σιώπησε.

Μια ομάδα Γερμανών επιχειρηματιών και επιστημόνων ζητάει με υπόμνημά της (6. 6. 2012) απ’ ευθείας και προσωπικά από την Καγκελάριο Μέρκελ να παρέμβει για την προώθηση «ενός προγράμματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο, με το οποίο μέσα σε πέντε χρόνια θα μπορεί να εξασφαλίσει στη Γερμανία πλήρη αποδέσμευση από τις εισαγωγές ορυκτών καυσίμων και να καταστήσει τη Γερμανία ηγέτιδα δύναμη στην παγκόσμια αγορά παραγωγής υδρογόνου, ηλεκτρικής ενέργειας και ηλεκτροκίνητων οχημάτων». Αξίζει να υπογραμμιστεί πως ενώ η Γερμανική οικονομία θα είχε κάθε λόγο να αρπάξει την ευκαιρία και να απεξαρτηθεί από την εισαγόμενη από την Ρωσία ενέργεια ορυκτών καυσίμων, η Γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε την πρόταση, εξαιτίας της υποταγής της στα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε εισαγωγές πολύ ακριβότερου από το ρωσικό, υγρού φυσικού αερίου από τις ΕΠΑ, γεγονός που αναγνωρίζεται ως αιτία της υποχώρησης της Γερμανικής οικονομίας.

Σήμερα που η Γερμανική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, με ότι αυτό συνεπάγεται για την Γερμανία, αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η συζήτηση για το υδρογόνο επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση από πολλούς σκεπτόμενους Γερμανούς, μεταξύ των οποίων και ο Michael Grandt, ο οποίος με το πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο: Megatrend Wasserstoff, με το οποίο καλεί αφενός την Γερμανική κυβέρνηση να αποτρέψει την αυτοκτονία της Γερμανικής οικονομίας με την άμεση εφαρμογή της υδρογονοενέργειας και αφετέρου καλεί τον Γερμανό καταναλωτή ηλεκτρικής ενέργειας να εγκαταστήσει άμεσα το δικό του μικρό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο υπόγειό του. Όμως η ‘πολιτική βούληση’ και πάλι αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων και ο λόγος είναι επειδή οι κυβερνήσεις ασκούν δευτερογενή εξουσία με πρωτογενή εκείνη των ισχυρών οικονομικών ομίλων, τα συμφέροντα των οποίων είναι συνυφασμένα με αυτά των ελάχιστων ‘πετρελαιάδων’.

Το 2013 προσπάθησα, με το βιβλίο μου με τίτλο: Ποιος φοβάται το Υδρογόνο, και υπότιτλο: Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα και με δεκάδες άρθρα για το υδρογόνο, να παρουσιάσω στην Ελληνική κοινωνία, αλλά και στους σχετικούς επιστήμονες τον προβληματισμό σχετικά με το ενεργειακό πρόβλημα. Έστειλα μάλιστα το βιβλίο στους αρχηγούς όλων των τότε κοινοβουλευτικών κομμάτων για ενημέρωσή τους, ως όφειλα, χωρίς καμιά απάντηση ή ενέργεια από την πλευρά τους. Κάποιοι πανεπιστημιακοί με αντίστοιχο επιστημονικό πεδίο ενθουσιάστηκαν με το βιβλίο και άρχισαν να μιλάνε γι’ αυτό στους φοιτητές τους, αλλά σύντομα τους επανάφεραν στην τάξη σιωπής νεκροταφείου. Κάμποσες δεκάδες ιστοσελίδες και ελάχιστες εφημερίδες και περιοδικά, φιλοξένησαν και συνεχίζουν να φιλοξενούν άρθρα μου για την υδρογονοενέργεια. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι, παρουσίασαν το θέμα στα ΜΜΕ που εργάζονται. Ιδιαίτερη μνεία οφείλω να κάνω στους δημοσιογράφους του Ραδιοφωνικού Σταθμού ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 901 FM, Γιώργο Λεκάκη και Ανδρέα Μαζαράκη που με κάλεσαν για μια διεξοδική συζήτηση, που διήρκησε μιάμιση ώρα περίπου, με θέμα: Υδρογόνο εναντίον ορυκτών καυσίμων, https://www.youtube.com/watch?v=bnZkh9Da3cE . Καθώς επίσης και στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη του Ράδιο 984 Ηρακλείου Κρήτης για δυό αντίστοιχες συνομιλίες, https://www.youtube.com/watch?v=Ac3CPRLvW84, και https://www.neakriti.gr/apopseis/1415998_klampos-strofi-sti-kathari-energeia-kai-geopolitiki-apexartisi, αλλά πέραν τούτων ‘άκρα του τάφου’ σιωπή, με γαρνιτούρα κάποιες ειρωνείες δήθεν σχετικών, αλλά στην ουσία άσχετων και κακόβουλων, όπως και κάποιες συστάσεις του τύπου: ‘Μη φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν’, ή ‘τι ασχολείσαι τώρα εσύ, ένας σοβαρός άνθρωπος, με χαμένες ιστορίες;’.

Όντας όμως βέβαιος για την ορθότητα και την τεράστια σημασία του θέματος, συνέχισα, μέχρι που οι εξελίξεις με δικαίωσαν. Καταβάλλοντας, βέβαια ως τίμημα το κλείσιμο (πριν από μερικά χρόνια) και στην καλύτερη περίπτωση το συχνό μπλoκάρισμα του Blogspot http://www.classlessdemocracy.blogspot.com, που εδώ και χρόνια, τηρώντας την σχετική δεοντολογία, διατηρώ με σεβασμό στην αλήθεια και στον επισκέπτη του. Όμως, όπως φαίνεται κάποιοι, επειδή ενοχλούνται με αυτά που γράφω, τα οποία κατά την γνώμη τους προκαλούν τάχα ανησυχία στον κόσμο, δηλαδή στους αναγνώστες μου, απαιτούν την φίμωση και κατάργησή του, όπως συμβαίνει και αυτή την περίοδο εξαιτίας του άρθρου μου Τα πιόνια στη σκακιέρα του ηγεμονισμού. Η ανθρωπότητα, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός κινδυνεύουν, https://classlessdemocracy.blogspot.com/. Να σημειωθεί πώς αυτό το άρθρο μου, όπως και όλα τα άλλα αναδημοσιεύονται από δεκάδες μεγάλες και σοβαρές ιστοσελίδες, που δεν τις φιμώνουν, ούτε τις κλείνουν γιατί ο κόσμος θα μάθαινε την αλήθεια για τα περί ελευθερίας του λόγου.

Τα λίγα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ευαισθητοποίηση των κοινωνιών η οποία σπρώχνει τα πράγματα προς μια καμπή της μετάβασης από τα ορυκτά καύσιμα προς την υδρογονοενέργεια. Αυτή η τάση όμως σκοντάφτει στην αντιφατική πραγματικότητα, η οποία συνίσταται στο γεγονός πως το υδρογόνο που βρίσκεται παντού και σε απεριόριστες/ανεξάντλητες ποσότητες προσφέρεται για ήπια κοινωνική εκμετάλλευση και δραστική μείωση του κόστους παραγωγής και ζωής, ενώ εκείνοι που έχουν τα κεφάλαια αναζητούν επενδύσεις γρήγορης και υψηλής κερδοφορίας που καταλήγουν σε επενδυτική άπνοια, ύφεση και κρίση εξαιτίας της υπερσυσσώρευσης του πλούτου σε ελάχιστα χέρια.

Δεδομένης της μακράς εμπειρίας αναφορικά με την φύση, την απληστία, την κοντόθωρη αντίληψη και την ανικανότητα της ατομικής/ιδιωτικής επιχειρηματικότητας να λειτουργήσει ορθολογικά στην βάση του στοιχειώδους οικονομικού νόμου, σύμφωνα με τον οποίο: ‘χρέος κάθε οικονομικής δραστηριότητας είναι να επιδιώκει και να επιτυγχάνει το άριστο οικονομικό αποτέλεσμα με τις μικρότερες δυνατές θυσίες, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές την άσκοπη σπατάλη των φυσικών πόρων και την κερδοσκοπικά σκόπιμη και καταχρηστική ζημιά στο περιβάλλον‘, η ανθρωπότητα και μαζί της και η επιστήμη της Πολιτικής Οικονομίας, αναζητούν, όλο και πιο υπεύθυνα και σοβαρά, κοινωνικές, υπογραμμίζω κοινωνικές και όχι οι κρατικές, μορφές παραγωγικής δραστηριότητας που δεν θα πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται οι κοινωνίες.

Αυτό σημαίνει πως η υδρογονοενέργεια που θα παράγεται από κοινωνικούς φορείς, σε επίπεδο νοικοκυριού, επιχείρησης, συνεταιρισμού, ή οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης για ιδιοκατανάλωση θα είναι επαρκής και αντικειμενικά τόσο φθηνή, που θα τείνει συνεχώς προς μηδενικό κόστος, πράγμα που αποκλείει την κερδοσκοπία. Επειδή μάλιστα το υδρογόνο δεν περιέχει καθόλου άνθρακα αυτό σημαίνει πως η υδρογονοενέργεια θα είναι καθαρή και ασφαλής. Ενώ αν τα επιχειρηματικά συμφέροντα εμποδίσουν αυτήν κοινωνική μορφή παραγωγής υδρογονοενέργειας προκειμένου να οργανώσουν τα ίδια την παραγωγή της σε μεγάλη κλίμακα και για εμπορική εκμετάλλευση με σκοπό την βίαια γρήγορη μεγιστοποίηση του ατομικού/ιδιωτικού κέρδους, τότε η επανάσταση του υδρογόνου θα εξελιχθεί σε κοινωνική αντεπανάσταση σε βάρος της κοινωνίας/ανθρωπότητας.

Υπάρχει όμως ακόμα μεγάλη και σκόπιμη άγνοια, σιωπή και κατασυκοφάντηση τόσο γύρω από την υδρογονοενέργεια, όσο και γύρω από την ικανότητα και χρησιμότητα των συνεταιριστικών, αυτοδιοικητικών, κοινωνικών, μικτών κ.λπ., μορφών παραγωγικής δραστηριότητας. Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού και για όλους αυτούς τους λόγους και για χίλιους και έναν ακόμη, το πρόβλημα της υδρογονοενέργειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει υπόθεση του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά των στοιχείων και των μονάδων σε όλα τα επίπεδα της ισχυρής και αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας. Όλες οι τελευταίες επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, όπως η ψηφιακή τεχνολογία, το διαδίκτυο, η τρισδιάστατη εκτύπωση, η νανοτεχνολογία, η τεχνολογία των drowns και φυσικά η τεχνολογία της υδρογονοενέργειας και πολλών άλλων ακόμα, εγγυώνται το ειρηνικό πέρασμα της ανθρωπότητας στο επόμενο στάδιο του πολιτισμού με περισσότερες υποσχέσεις και λιγότερες ανασφάλειες.

Ενέργεια και ζωή

Το είδος, η ποσότητα και ο συνδυασμός των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και το είδος κοινωνίας, καθώς επίσης τα μέσα και τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Είναι οι πηγές και οι μορφές ενέργειας που καθόριζαν και καθορίζουν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το κάθε φορά αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ανάλογη με την εκάστοτε διαθέσιμη κύρια μορφή ενέργειας ήταν και η μορφή της κοινωνίας, το επίπεδο και το είδος του ανθρώπινου πολιτισμού, ο οποίος πορεύεται με σταθερά βήματα προς τα μπροστά.

Οι πολλές και διαφορετικές διακλαδώσεις στον κεντρικό κορμό της εξέλιξης της ανθρωπότητας, όπως όριζε τα διάφορα κοινωνικά συστήματα ο νομπελίστας φυσικοχημικός Ιλιά Πριγκόζιν, είναι παροδικά και εφήμερα, σε σχέση με την ιστορία της ανθρωπότητας, η οποία πορεύεται σταθερά και παρά την απαισιοδοξία όσων δεν αντιλαμβάνονται, ή ταυτίζουν την έννοια του βιολογικού με τον ιστορικό χρόνο, προς τον πολιτισμό της ενεργειακής/κοινωνικής ισότητας ως βάση μιας δυναμικής προοδευτικής κοινωνικής ισορροπίας, χωρίς πολέμους και βαρβαρότητες. Ένα πολυΣύμπαν από αλληλοτροφοδοτούμενες, αλλά και αλληλοσυγκρουόμενες ενέργειες που κινούνται αργόσυρτα και βασανιστικά από το χάος και την αβεβαιότητα προς την ενσυναίσθητη κοινωνική ισότητα και αρμονία.

Η συμπαντική ενέργεια που εκ της θέσεώς του δέχεται το ηλιακό μας σύστημα και η σχέση του πλανήτη Γη με τον Ήλιο, που εκφράζονται ως ενέργεια της γήινης βιόσφαιρας, δημιούργησε την ζωή και τον μικρόκοσμο. Η ζωή δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το Σύμπαν, αλλά φαινόμενό του και μάλιστα από τα ίδια φυσικά στοιχεία του, πράγμα που σημαίνει τελικά πως η ζωή και η κορυφαία μορφή έκφρασής της, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι ένας ιδιαίτερος συνδυασμός και μια ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ μεγάκοσμου και μικρόκοσμου. Είμαστε δηλαδή, ως ζωντανοί οργανισμοί μια μορφή ενέργειας της ανώτερης μορφής οργάνωσης της αστρόσκονης με την μορφή της μυϊκής και πνευματικής ενέργειας/δύναμης του ανθρώπου που τον κατέβασε από τα δέντρα και οργάνωσε την μεγάλη έξοδό του από τις σπηλιές. Η ενέργεια της εμπειρίας και της Γνώσης διόγκωσαν το μέγεθος και πολλαπλασίασαν τους νευρώνες, τις συνάψεις και λειτουργίες του εγκεφάλου μας και μας βοήθησαν να σηκωθούμε όρθιοι, να απελευθερώσουμε τα χέρια μας για να δημιουργούμε και να  αναπτύξουμε την γλωσολαλιά, το εργαλείο της μεταξύ μας επικοινωνίας για να μπορούμε να καταλαβαινόμαστε, να συνεργαζόμαστε και να δημιουργούμε τον κοινωνικό και πολιτικό ανθρώπινο εαυτό μας, με αποτέλεσμα από διάσπαρτες αγέλες να μάθουμε να κατοικούμε σε σταθερούς τόπους ως κοινότητες/κοινωνίες και τελικά να δημιουργούμε πολιτείες, πολιτική και πολιτισμό.

Η εξημέρωση και η αξιοποίηση της ενέργειας των ζώων εργασίας σε συνδυασμό με την ενέργεια του εδάφους και του ήλιου μετέτρεψαν τον άνθρωπο από εξαρτημένο αποκλειστικά από την ενέργεια της Φύσης σε σχετικά ανεξάρτητο καλλιεργητή και κτηνοτρόφο που παράγει την αναγκαία για τη ζωή του ενέργεια με την μορφή υλικών και πνευματικών αγαθών. Ακολούθησε με το πέρασμα του χρόνου η ικανότητα και οι δεξιότητες τιθάσευσης της ενέργειας του ανέμου και του ατμού με κατάληξη την ενέργεια από τα ορυκτά καύσιμα. Ιδιαίτερα αυτή η εξέλιξη επιτάχυνε την κίνηση και επαναστατικοποίησε την διαδικασία της παραγωγής αγαθών και αναπτέρωσε την ελπίδα πως έτσι θα αντιμετωπίζονταν αναλογικά και δίκαια οι υλικές και πνευματικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

Όταν όμως τα αγαθά έγιναν σπάνια εμπορεύματα με κύριο σκοπό τον πλουτισμό των λίγων, τότε, (αυτό το τότε είναι ΤΩΡΑ), η εκτροπή του ανθρώπινου πολιτισμού έγινε περισσότερο και γρηγορότερα απειλητική για την ζωή την ίδια και για τον πλανήτη. ΤΩΡΑ, στον 21ο αιώνα, βρισκόμαστε, ως άτομα, κοινωνίες, έθνη και ανθρωπότητα στο κρίσιμο σταυροδρόμι και πρέπει να επιλέξουμε την συνέχιση της παρακμής ή την έξοδό μας από αυτήν. Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής αδυνατεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες και στα οράματα του σύγχρονου ανθρώπου και της σύγχρονης κοινωνίας. Απομένουν μόνο οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, ο σύγχρονος πολυδιάστατος άνθρωπος που, ως δρώσα κοινωνία/ανθρωπότητα μπορούν ακυρώσουν αυτήν την καταστροφική πορεία. Ο μοχλός γι’ αυτήν την ανατροπή δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα μορφή ενέργειας που θα απλουστεύει τη ζωή παράγοντας κοινά αγαθά για την κάλυψη υπαρκτών υλικών και πνευματικών αναγκών και όχι για τα κέρδη, που θα ενώνει τους ανθρώπους και τα έθνη. Κι’ αυτή η ενέργεια είναι η υδρογονοενέργεια.

Το παγκόσμιο ενεργειακό πρόβλημα

Το κρισιμότερο πρόβλημα της εποχής μας, όπως δείχνουν οι αλλεπάλληλες ενεργειακές κρίσεις, είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, το ενεργειακό πρόβλημα. Κι αυτό, γιατί το υφιστάμενο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και ο τρόπος διαχείρισής του δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας, επειδή η ενέργεια αυτή:

  1. Είναι σπάνια και άνισα κατανεμημένη στον πλανήτη μας, με αποτέλεσμα την μονοπωλιακή συμπεριφορά της, την ακραία ενεργειακή ανισότητα, που αντανακλάται ως ακραία οικονομική και κοινωνική ανισότητα η οποία μετριέται με το ενεργειακό αποτύπωμα μεταξύ ανθρώπων, τάξεων και εθνών, με αποτέλεσμα το ενεργειακό αποτύπωμα λ. χ. του Αμερικανού να είναι υπερδεκαπλάσιο του Γκανέζου.
  2. Είναι πολύ ακριβή, με αποτέλεσμα να την στερείται απόλυτα ή σχετικά το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού.
  3. Ρυπαίνει επικίνδυνα το περιβάλλον και ως προϊούσα οικολογική βόμβα ανατρέπει την οικολογική ισορροπία με συνέπεια την μη αναστρέψιμη υποβάθμιση των όρων ζωής στον πλανήτη.
  4. Διαταράσσει ραγδαία, ανεξέλεγκτα και σε πρωτόγνωρη συχνότητα τα κλιματικά συστήματα του πλανήτη, γεγονός που καταλήγει στην ολική καταστροφή οικονομιών, περιοχών και χωρών με αποτέλεσμα την βίαιη και αναγκαστική μετακίνηση μεγάλων πληθυσμών της περιφέρειας προς τα μητροπολιτικά κέντρα, προκαλώντας κοινωνικές κρίσεις και ρατσιστικές, φασιστικές και κοινωνικά κανιβαλικές συμπεριφορές.
  5. Πυροδοτεί αλλεπάλληλους άγονους ανταγωνισμούς και καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών, της παγκόσμιας οικονομίας και την επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας. Ένας από αυτούς τους πολέμους, που μαίνεται σήμερα στην Ευρώπη, δεν καταστρέφει μόνο ολοκληρωτικά την Ουκρανία και απειλεί με κατάρρευση και διάλυση την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά οδηγεί, αν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί, στον τρίτο παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο κατάληξη του οποίου θα είναι ο τέταρτος να γίνει με ρόπαλα, όπως μας προειδοποίησε ο Αϊνστάιν.

Η τρέχουσα πολύμορφη, πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είναι παρά οι αντικατοπτρισμοί και οι παρενέργειες της ενεργειακής κρίσης. Το υφιστάμενο κεφαλαιοκρατικό σύστημα που οικοδομήθηκε πάνω στο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων, εξελίχθηκε τελικά ως ύβρις ενάντια στη Φύση και στην Ανθρωπότητα και γι’ αυτό οδεύει ολοταχώς, όπως ο ‘Τιτανικός’, στη μοιραία σύγκρουσή του με την πραγματικότητα που το ίδιο δημιούργησε. Πρόκειται για την αμετάκλητα φθίνουσα διαθέσιμη ποσότητα του «μαύρου χρυσού», την ραγδαία αυξανόμενη τιμή του και την ανεπίστρεπτα και συνεχώς διογκούμενη περιβαλλοντική καταστροφή.

Ενεργειακά συστήματα

Η δύναμη που κρατάει ολόκληρη την ανθρωπότητα καθηλωμένη σε μια βάρβαρη εξουσία η οποία καταδικάζει το 99% του ανθρώπινου πληθυσμού να ζει σε συνθήκες στέρησης, ανελευθερίας, κοινωνικής ανισότητας, αδικίας και αναξιοπρέπειας για να πλουτίζει με σκανδαλώδη τρόπο το 1%, δεν είναι παρά το αυστηρά συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων, που λειτουργεί όπως η εξουσία εκμεταλλευτικά, καταπιεστικά και καταστροφικά από τα πάνω προς τα κάτω.

Όπως είναι γνωστό ελάχιστες είναι οι χώρες που διαθέτουν κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων. Γνωστό είναι επίσης πως ελάχιστες είναι και οι πολυεθνικές εταιρείες που επεξεργάζονται, διακινούν και εμπορεύονται τα ορυκτά καύσιμα και τα παράγωγά τους. Το αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι τα ορυκτά καύσιμα και τα παράγωγά τους να φτάνουν στον τελικό καταναλωτή μέσω παγκόσμιων συγκεντρωτικών μονοπωλιακών ενεργειακών δικτύων που ελέγχουν και χειραγωγούν την παγκόσμια ενεργειακή αγορά με σκοπό την μεγιστοποίηση του ατομικού/ιδιωτικού κέρδους. Με αυτόν τον συγκεντρωτισμό επιτυγχάνουν μονοπωλιακά υπερκέρδη, συχνά μάλιστα προσθέτοντας συγκυριακά στην φυσική σπανιότητα και τεχνητή σπανιότητα, μειώνοντας την παραγωγή αργού πετρελαίου, γεγονός που εκτρέπει τον παγκόσμιο πλούτο σε ανισοκατανομή και υπερσυσσώρευση με αποτέλεσμα την άνιση ανάπτυξη των οικονομιών των χωρών σε πλανητικό επίπεδο.

Αυτή η ενεργειακή ανισότητα, που καταγράφεται ως γεωπολιτική ανισοκατανομή ισχύος, γίνεται απαραίτητη για τις ισχυρές ενεργειακά, οικονομικά και στρατιωτικά χώρες, προκειμένου να θέσουν υπό την εξάρτησή τους τις αδύναμες ενεργειακά χώρες με σκοπό την συγκρότηση συμμαχιών και την προώθηση της στρατηγικής τους για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτή η ενεργειακή πραγματικότητα, αποτελεί την μήτρα άγονων ανταγωνισμών και καταστροφικών πολέμων με αποτέλεσμα τις αλλεπάλληλες ενεργειακές, οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, πολιτικές, εθνικές και παγκόσμιες ψυχρές και θερμές κρίσεις που συνολικά εκδηλώνονται ως εκβαρβαρισμός, που απειλεί με καταστροφή την γήινη βιόσφαιρα και με αυτό απειλείται η ίδια η ζωή, ως το φαινόμενο που αποτελεί το στολίδι και την συνείδηση του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Απέναντι σ’ αυτήν την εκτροπή του ακραία συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος των ορυκτών καυσίμων η ανθρωπότητα μπορεί να αντιτάξει το υδρογόνο που υπάρχει παντού και δεν ανήκει σε κανέναν, επειδή το υδρογόνο είναι το κατ’ εξοχήν δημοκρατικό και ειρηνικό καύσιμο, αφού έχουν την ίδια πρόσβαση σ’ αυτό όλοι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη και ισότιμα όλες οι χώρες από την ισχυρότερη μέχρι την πιο ανίσχυρη, γεγονός που καταργεί την μεταξύ τους ενεργειακή ανισότητα και τους επιτρέπει την ενεργειακή ισότητα κατά συνέπεια και την απόλυτη αυτοδιάθεση, που σημαίνει αμοιβαία συνεργασία και ειρηνική συμβίωση.

Η ενεργειακή ισότητα, που μπορεί μόνο το υδρογόνο να εξασφαλίσει, γίνεται εφικτή μόνο με το σύστημα παραγωγής υδρογονοενέργειας από τους ίδιους τους χρήστες/καταναλωτές που μπορούν να συνδιαμορφώνουν ένα αποκεντρωμένο ενεργειακό δίκτυο από κάτω προς τα πάνω, ή από την περιφέρεια προς το εκάστοτε αναπτυξιακό κέντρο με σκοπό την αμφίδρομη, συνεχόμενη και διαρκή ενεργειακή επάρκεια και αυτονομία κάθε νοικοκυριού, οικονομικής και οικιστικής μονάδας, πόλης, κράτους και παγκόσμιας κοινότητας. Η απόλυτη αποκέντρωση της παραγωγής και της χρήσης της ενέργειας με βάση το υδρογόνο καταργεί στην ουσία τον εμπορευματικό χαρακτήρα της ενέργειας και την μετατρέπει σε ένα οιονεί ελεύθερο αγαθό. Με αυτόν τον τρόπο οι κοινωνίες αποκτούν την δυνατότητα της αυτοδιάθεσης, της αυτοδιεύθυνσης και της αυτενέργειας, αλλά και της αμοιβαίας συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της ειρηνικής συνύπαρξης, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την θεμελίωση ενός καλύτερου κόσμου.

Ταξικές και τοξικές εξουσίες παγιδεύουν την κοινωνία

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στις προσπάθειες που γίνονται από την πλευρά όσων επιδιώκουν να διατηρήσουν τον ατομικό/ιδιωτικό ή/και τον κρατικό έλεγχό τους πάνω στην ενέργεια ως εμπόρευμα και ως δύναμη εκμετάλλευσης των ανθρώπων και υποταγής των αδύναμων κοινωνιών.

Με δεδομένη την σταδιακή εξάντληση των φυσικών κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων και προκειμένου να μην κατανοήσουν οι κοινωνίες την σημασία της υδρογονοενέργειας για την ενεργειακή απελευθέρωσή τους, ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαιοκρατικού συστήματος προσπαθεί να βρει λύσεις για το ενεργειακό πρόβλημα που θα του επιτρέπουν να διατηρήσει τον συγκεντρωτικό έλεγχο πάνω στο νέο ενεργειακό σύστημα.

Η πρώτη προσπάθεια έγινε με την λεγόμενη ‘ειρηνική πυρηνική ενέργεια’, μεγάλης κλίμακας, αλλά βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδα που σχετίζονται, αφενός μεν, με την αντίδραση των κοινωνιών εξαιτίας της υψηλής περιβαλλοντικής καταστροφικότητας και επικινδυνότητας της πυρηνικής ενέργειας και, αφετέρου δε, λόγω του υψηλού ρίσκου τόσο μεγάλων επενδύσεων παραγωγής και δικτύων διακίνησης και εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας τις οποίες μόνο ελάχιστες χώρες μπορούν να αναλάβουν.

Η δεύτερη προσπάθεια γίνεται με την λεγόμενη ψυχρή σύντηξη ατόμων υδρογόνου για την μαζική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας που τάχα δεν θα είναι τόσο καταστροφική για το περιβάλλον και θα διακινείται επίσης μέσω μεγάλων συγκεντρωτικών ενεργειακών δικτύων, προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχος πάνω στην ενέργεια. Αυτή η προσπάθεια αντιμετωπίζει ακόμα σοβαρές τεχνικές δυσκολίες και δεν είναι βέβαιο πως αυτές θα ξεπεραστούν γρήγορα, όπως και δεν είναι βέβαιο πως αν και όταν ξεπεραστούν θα βρεθούν τα τεράστια κεφάλαια που απαιτούνται για επενδύσεις πολύ ψηλού ρίσκου, τις οποίες και πάλι ελάχιστες χώρες θα μπορούν να αναλάβουν.

Η Τρίτη προσπάθεια. Ο αγώνας της επιβίωσης και της επικράτησης της μιας μεγάλης δύναμης και της μιας μερίδας του κεφαλαίου σε βάρος των άλλων, που εμπνέεται από το ‘ο θάνατός σου η ζωή μου’, οδήγησε, κάποιες από τις αυτοκινητοβιομηχανίες στην παραγωγή αυτοκινήτων που κινούνται με υδρογονοενέργεια, γεγονός που σήμανε συναγερμό στις υπόλοιπες με αποτέλεσμα την μαζική πια παραγωγή υδρογονοκίνητων αυτοκινήτων σε όλον τον κόσμο. Συμφώνησαν όμως όλοι στα αυτοκίνητα αυτά να μην εγκαταστήσουν ολοκληρωμένο το τεχνολογικό πακέτο, όπως έγινε με τα πειραματικά και με τα πρώτα κομμάτια από κάποιες βιομηχανίες, γιατί διαφορετικά θα έχαναν τα υπερκέρδη από το εμπόριο του καύσιμου υδρογόνου. Εγκαθιστούν λοιπόν μόνο την μπαταρία, την κυψέλη καύσης υδρογόνου και την δεξαμενή αποθήκευσής του. Έτσι διατηρούν το μονοπώλιο του υδρογόνου που το πουλάνε στους οδηγούς μέσω δικτύων πώλησης υδρογόνου, όπως κάνουν και με τα υποτιθέμενα ηλεκτρικά με δίκτυα πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας. Επειδή όμως η μετατροπή αυτών των αυτοκινήτων από το μισό προς το ολοκληρωμένο τεχνολογικό πακέτο, που θα παράγει δωρεάν και απευθείας από το νερό το καύσιμο υδρογόνο, είναι τεχνολογικά πολύ εύκολη και πολύ φτηνή οι εχθροί και οι υπονομευτές της προόδου αποφάσισαν να κηρύξουν το νερό από ελεύθερο αγαθό σε κρατική, δηλαδή, σε έμμεσα κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία, καθιστώντας το νεράκι της Φύσης: δεσμώτη και πολιτικό κρατούμενο της ιστορίας.

Η Τέταρτη προσπάθεια. Στην αγορά κυκλοφορούν ήδη πολλά είδη υδρογόνου τα οποία διακρίνονται μεταξύ τους από το χρώμα τους που είναι ενδεικτικό της προέλευσής τους και είναι οι εξής: καφέ, μπλε, γκρι, ροζ, κίτρινο και πράσινο. Το καφέ υδρογόνο παράγεται με χρήση άνθρακα ή λιγνίτη, το μπλε υδρογόνο, όπως και το γκρι, βασίζονται στη χρήση φυσικού αερίου, ενώ το ροζ, το κίτρινο και το πράσινο υδρογόνο παράγονται μέσω ηλεκτρόλυσης του νερού. Η διαφορά είναι η προέλευση της ηλεκτρικής ενέργειας με την οποία γίνεται η ηλεκτρόλυση, με το ροζ να παράγεται από πυρηνική ενέργεια, το κίτρινο με ρεύμα από ορυκτή, ανανεώσιμη και πυρηνική ενέργεια, και το πράσινο αποκλειστικά από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτή η διαφοροποίηση δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της απροθυμίας όσων ελέγχουν τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα ορυκτών καυσίμων να αξιοποιήσουν μόνο συμπληρωματικά το υδρογόνο ώστε να απομακρύνουν όσο μπορούν το τέλος των ορυκτών καυσίμων, ακόμα και σε βάρος των καταναλωτών και του περιβάλλοντος. Ένας ακόμα σοβαρός λόγος έχει να κάνει με την σκόπιμα επιδιωκόμενη καθυστέρηση, όσο μπορούν της παραγωγής πράσινου υδρογόνου με τον συνδυασμό αποκλειστικά Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας με πρώτη ύλη το νερό, που θα εξοικείωνε γρήγορα τις κοινωνίες επειδή είναι τεχνολογικά απλούστερη, φτηνότερη, καθαρή, ασφαλής ελαφρότερη και αντισυγκεντρωτική που αχρηστεύει τα ορυκτά καύσιμα και τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα και δίκτυα, με τα οποία οι εξουσίες χειραγωγούν τις κοινωνίες.

Η πέμπτη προσπάθεια. Επειδή αυτές οι λύσεις αλλά και όποια άλλη μηχανευτεί το κεφάλαιο για να διατηρήσει τον έλεγχο πάνω στις επιμέρους κοινωνίες, αλλά και στην ανθρωπότητα γενικά, δεν αποκλείουν από καμιά συλλογικότητα και από καμιά κοινωνία το δικαίωμα να προχωρήσει στην ιδιοπαραγωγή, τώρα που το τεχνολογικό πακέτο παραγωγής υδρογονοενέργειας έχει ολοκληρωθεί και εφαρμόζεται σε όλους τους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας, γι’ αυτό οι πετρελαιάδες, και όσοι άλλοι κερδοσκοπούν από το μονοπώλιο/ολιγοπώλιο της ενέργειας, στήνουν νομικά οδοφράγματα στις κοινωνίες για να εμποδίσουν την ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας. Έβαλαν λοιπόν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου να αποχαρακτηρίσει το νερό από ‘ελεύθερο αγαθό’ και να το χαρακτηρίσει ‘κρατικό εμπορεύσιμο είδος’. Για τον λόγο αυτόν με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Τράπεζας και σύμφωνη γνώμη του Οργανισμού Ενωμένων Εθνών (ΟΕΕ), ιδρύεται, το 1996, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νερού, (ΠΣΝ), το οποίο ρητά αποφαίνεται, προφανώς καθ’ υπαγόρευση του ηγεμόνα, ότι: «Η λύση στο πρόβλημα ‘νερό’ είναι να αντιμετωπιστεί όπως οποιοδήποτε άλλο προϊόν με διαχείρισή του από τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς». Η ευημερία και η ζωή μας παύει να είναι υπόθεση δική μας και των κοινωνιών μας, αλλά της λεγόμενης ‘ελεύθερης αγοράς’, η οποία ούτε ελεύθερη, ούτε και αγορά δεν είναι, αλλά μια παγκόσμια συμμορία που κερδοσκοπεί ασύστολα και ανεξέλεγκτα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πειθήνια όπως είναι στα ηγεμονικά σχέδια των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΕΠΑ) αποφάσισε με την Οδηγία 2000/60/ΕΚ να θέσει υπό κρατική προστασία και έλεγχο το νερό, υποχρεώνοντας όλα τα κράτη/μέλη της να προσαρμόσουν την νομοθεσία τους στα κελεύσματα του ΠΟΕ, δηλαδή των ΕΠΑ.

Η Ελληνική κυβέρνηση προσαρμόστηκε άμεσα ψηφίζοντας τον Νόμο 3199/2003 (ΦΕΚ Α΄280/09.12.2003): Περί προστασίας και διαχείρισης των υδάτων και την εναρμόνιση με την Οδηγία 2000/60/ΕΚ, τον οποίο συμπληρώνει η Κοινή Υπουργική Απόφαση 43504/05.12.2005, (ΦΕΚ 1784/20.12.2005): Σύμφωνα με αυτό το ασφυκτικό και έντονα γραφειοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, μεταξύ πολλών άλλων, ορίζεται:

  1. Οι χρήσεις των υδάτων διακρίνονται σε ύδρευση, άρδευση, βιομηχανική χρήση, ενεργειακή χρήση και χρήση για αναψυχή.
  2. Η υποχρεωτική απόκτηση άδειας χρήσης του νερού και εκτέλεσης έργων αξιοποίησής του από κάθε φυσικό και νομικό πρόσωπο. Ο πέλεκας της εξουσίας απαλλοτριώνει το κάθε νοικοκυριό ακόμα και από το νερό του πηγαδιού της αυλής του, ή από το βρόχινο νερό της δεξαμενής του νησιώτη, όπως και από το νερό των πηγών, των ποταμιών, των λιμνών και των θαλασσών, για την παραγωγή υδρογονοενέργειας από αυτά.
  3. Στους παραβάτες των νόμων και των περιορισμών που καθορίζονται στις άδειες, επιβάλλεται ως διοικητική κύρωση πρόστιμο από 200 μέχρι 600.000 Ευρώ, ανεξάρτητα από την ποινική ή αστική ευθύνη ή τις διοικητικές κυρώσεις που προβλέπονται από άλλες διατάξεις.
  4. Η συγκρότηση ενός πολυδαίδαλου, πολυεπίπεδου και κάθετου μηχανισμού ασφυκτικής δέσμευσης χρήσης του νερού με την παρακάτω άρθρωση:
  5. Εθνική Επιτροπή Υδάτων, στην οποία συμμετέχουν επτά (7) υπουργοί.
  6. Εθνικό Συμβούλιο Υδάτων, υπό την προεδρεία του υπουργού Περιβάλλοντος,
  7. Κεντρική Επιτροπή Υδάτων,
  8. Γνωμοδοτική Επιτροπή Υδάτων,
  9. Εθνικό Δίκτυο παρακολούθησης της ποιότητας και της ποσότητας των επιφανειακών και υπόγειων Υδάτων,
  10. Περιφερειακές Διευθύνσεις Υδάτων, και
  11. Περιφερειακά Συμβούλια Υδάτων.

Ένας απόλυτος Λαβύρινθος, που όμως παραλείπει τη σχετική βαθμίδα στο επίπεδο των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, επειδή ακριβώς η πραγματική και δρώσα κοινωνία υπάρχει, δρα και αντιδρά πατριωτικά στη διάσταση του άμεσα και πολλαπλά αισθητού χωροχρόνου, όπου πασχίζει με τους κοινωνικούς αγώνες της να προκόψει και να μην ξεριζωθεί. Για τους Δήμους επιφυλάσσει τον ρόλο του ταχυδρόμου, του ενδιάμεσου που δέχονται τις αιτήσεις των δημοτών τους, τις οποίες διαβιβάζουν στην αρμόδια υπηρεσία και μοιράζουν τις όποιες άδειες εγκρίνονται στους δημότες τους, χωρίς να δικαιούνται να έχουν γνώμη, πολύ περισσότερο να αποφασίζουν για τόσο σοβαρά θέματα, ενέργεια που υπονομεύει και αναιρεί τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Έτσι ο Μινώταυρος της κεντρικής εξουσίας, ο προστάτης των κερδοσκόπων, επιδιώκει την πλήρη αποξένωση των ανθρώπων, των νοικοκυριών, των παραγωγικών μονάδων, των τοπικών κοινωνιών από το νερό, το ελεύθερο αγαθό της Φύσης που θα τους επέτρεπε να ζήσουν μια ζωή με τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια στα πλαίσια μιας ελεύθερης, εθνικά και πατριωτικά αυτοπροσδιοριζόμενης, τοπικά αυτοδιευθυνόμενης και τελικά ενωμένης και ενιαίας κοινωνίας.

Το τεχνολογικό πακέτο παραγωγής υδρογονοενέργειας

Οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα γενικά κινούνται στη βάση της εξέλιξης των αντιθέσεων που από την μια βρίσκονται οι δυνάμεις της συντήρησης που θέλουν να κρατήσουν τα πράγματα ακίνητα, αν δεν επιδιώκουν να τα γυρίσουν προς τα πίσω στο σκοτεινό παρελθόν, και από την άλλη οι δυνάμεις που οραματίζονται έναν και αγωνίζονται για τον κάθε φορά καλύτερο κόσμο. Αυτή η συνθήκη παίρνει την μορφή της ρήξης, σύμφωνα με την οποία κάποια στιγμή η εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, που ορίζει την κοινωνική πρόοδο, εφόσον βέβαια υπηρετούν τον άνθρωπο και την ειρήνη και όχι την εξουσία και τον πόλεμο, εμποδίζεται από τις ξεπερασμένες παραγωγικές σχέσεις. Είναι η στιγμή που το παλιό αρνείται να πεθάνει και το καινούργιο εμποδίζεται να γεννηθεί.

Αυτή την ιστορική περίοδο ο Αντώνιο Γκράμσι την ονόμασε ‘εποχή των τεράτων’, την οποία οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα θα πρέπει κάθε τόσο να την μηδενίζουν για να προχωρήσει η πρόοδος ένα ακόμα βήμα μπροστά προς την εποχή που ο Αριστοτέλης την περιέγραψε, στα Πολιτικά του, με τα παρακάτω απλά και σαφή λόγια: «Όταν κάθε εργαλείο θα αποκτήσει τη δύναμη να ολοκληρώνει μόνο του το έργο του, όπως υποστηρίζουν ότι συμβαίνει με τους αυτοματισμούς του Δαιδάλου, ή οι τρίποδες του Ηφαίστου, για τους οποίους ο ποιητής λέει ότι εκτελούσαν αυτόματα την εργασία τους στο εργαστήριό του και όταν οι σαΐτες του αργαλειού θα υφαίνουν μόνες τους, όπως και οι χορδές της κιθάρας θα παίζουν μόνες τους μουσική, τότε δεν θα χρειάζεται να υπάρχουν αφέντες και δούλοι».

Ποιος ενημερωμένος, καλοπροαίρετος και λογικός άνθρωπος δεν ξέρει πως οι σύγχρονες επιστήμες και η αντίστοιχη τεχνολογία οδήγησαν την ανθρωπότητα στην εποχή που οραματίστηκαν οι διαχρονικές δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού πορευόμενες προς την κοινωνική ισότητα, όπως την περιέγραψε ο Μεγάλος Σταγειρίτης;

Σήμερα η ανθρωπότητα διαθέτει ολοκληρωμένο και λειτουργικό το τεχνολογικό πακέτο παραγωγής υδρογονοενέργειας. Αυτό το πακέτο χοντρικά αποτελείται από:

  • την συσκευή ηλεκτρόλυσης του νερού το οποίο βρίσκεται σε κάποιο ενσωματωμένο δοχείο. Η ηλεκτρόλυση πραγματοποιείται με την βοήθεια της ενσωματωμένης μπαταρίας στην οποία είναι αποθηκευμένη ηλεκτρική ενέργεια που έχει παραχθεί σχεδόν δωρεάν από την κατά περίπτωση προσφορότερη Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας. Από την έξοδο (output) της συσκευής αποβάλλεται το οξυγόνο και το υδρογόνο προωθείται προς.
  • την είσοδο (input) της άλλης συσκευής, της κυψέλης καύσης υδρογόνου, η οποία καίει το υδρογόνο και παράγει ταυτόχρονα ηλεκτρική ενέργεια, θερμότητα και καθαρό, δηλαδή, απεσταγμένο νερό.

Βέβαια μέχρι πρόσφατα όλη αυτή τη διαδικασία εμφανίζονταν ως χίμαιρα, αλλά και οικονομικά απαγορευτική εξαιτίας κυρίως του υψηλού κόστους της αναγκαίας ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για την πραγματοποίηση της ηλεκτρόλυσης, πράγμα που έχει ήδη ξεπεραστεί με το αποθηκευμένο σε μπαταρίες ρεύμα που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με την τεχνική των ηλιακών συσσωρευτών ή/και των ανεμογεννητριών ή και πολλών άλλων συνδυασμών. Σήμερα η υδρογονοενέργεια εφαρμόζεται σε όλους τους τομείς παραγωγής, όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες παράγουν αυτοκίνητα με υδρογονοκίνηση, κάποια μάλιστα από αυτές, όπως και διάφορα ερευνητικά κέντρα δίνουν συνταγές τύπου ‘φτιάξ’ το μόνος σου’ για την κατασκευή του ολοκληρωμένου τεχνολογικού πακέτου για ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας. Πολλοί έφτιαξαν υδρογονοκίνητα αυτοκίνητα, αλλά οι φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας από την ‘πετομηχανή του Αρχύτα‘ (-428), ένα αεριοπροωθούμενο ξύλινο περιστέρι, κατασκεύασαν το υδρογονοκίνητο Μη Επανδρωμένο Αεροσκάφος ΑΡΧΥΤΑΣ (UAV) που βρίσκεται ήδη στο στάδιο των δοκιμών με προοπτική σύντομα να αρχίσει η παραγωγή στις εγκαταστάσεις της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας.

Είναι το σημείο που μπορούμε και πρέπει να αναλογιστούμε ότι με την αξιοποίηση των συνδυαζόμενων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας με πρώτη ύλη το ανεξάντλητο και παντού διαθέσιμο υδρογόνο, παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια με σχεδόν μηδενικό κόστος πρώτης ύλης, με ελάχιστο λειτουργικό κόστος και με κόστος ενέργειας που θα τείνει συνεχώς προς το Μηδέν, δεομένου του σταθερά μειούμενου κόστους της όλης επένδυσης/εγκατάστασης που και αυτή θα τείνει προς το μηδέν στον βαθμό που το τεχνολογικό πακέτο θα εκσυγχρονίζεται και θα παράγεται σε μεγάλες ποσότητες, η απόσβεση της οποίας θα είναι ελάχιστη εξαιτίας της μακράς διάρκειας ζωής της.

Από πληροφορίες κατασκευαστή, μέσω των ΜΜΕ, το συνολικό κόστος αυτού του τεχνολογικού πακέτου σήμερα συγκρίνεται με αυτό μιας εγκατάστασης για κανονική οικιακή θέρμανση, που σημαίνει πως όσο θα επεκτείνεται η εγκατάσταση στον πληθυσμό, τόσο το κόστος θα μειώνεται σταθερά και δραστικά.

Οι μύθοι, η ομερτά και η δαιμονοποίηση της υδρογονοενέργειας

Το γεγονός και μόνο πως σήμερα όλοι παραδέχονται την πραγματικότητα της υδρογονοενέργειας, επειδή ακριβώς και παρά τις Κασσάνδρες και τους μυθοκατασκευαστές και συκοφάντες του υδρογόνου, το υδρογόνο ως πηγή ενέργειας έχει μπει δυναμικά στην ζωή μας, κάνει περιττή κάθε αναφορά στους αρνητές του. Υπάρχουν όμως ακόμα κάποιοι που επιμένουν να είναι αντίπαλοι της ειρηνικής τεχνολογικής προόδου επειδή γνώριζαν και γνωρίζουν πως η υδρογονοενέργεια δεν απειλεί μόνο με αχρήστευση τα ορυκτά καύσιμα και τα συμφέροντα που αυτά εκφράζουν. Η υδρογονοενέργεια απειλεί με κατάρρευση το ίδιο το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα μαζί και το οικονομικοκοινωνικό και το πολιτικό σύστημα που το εκφράζει και υπάρχει χάρη σε αυτά. Προκειμένου να αμυνθούν απέναντι στην απειλή της υδρογονοενέργειας σκαρφίστηκαν ένα σωρό μύθους και ψέματα σχετικά με υποτιθέμενα αρνητικά χαρακτηριστικά του υδρογόνου που τάχα κάνουν ασύμφορη και επικίνδυνη την αξιοποίησή του ως βάση για την παραγωγή άφθονης, φτηνής, αποκεντρωμένης και καθαρής ενέργειας. Ταυτισμένοι με τα πανάκριβα και καταστροφικά ορυκτά καύσιμα αμύνονται επειδή γνωρίζουν πως το υδρογόνο θα βάλλει τέλος σε κάθε μορφή αδικίας και ενεργειακής ανισότητας, σκοταδισμού και εξουσιαστικής ιδεολογίας και θα αλλάξει όλη την κοσμοθεωρία, την κοινωνική φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική της κοινωνικής συμβίωσης που μπορεί να θεμελιώσει έναν κόσμο κοινωνικής ισότητας, αμοιβαίας συνεργασίας και ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ όλων των λαών του πανέμορφου πλανήτη Γη, που κινδυνεύει.

Όλα αυτά κατέρρευσαν από μόνα τους εξαιτίας της ανάγκης που πιέζει το σύστημα να προλάβει τις κοινωνίες πριν αυτές συνειδητοποιήσουν την απελευθερωτική δύναμη της υδρογονοενέργειας και την οικειοποιηθούν, γεγονός που θα έθεται ακαριαία τέλος στην ‘εποχή των τεράτων’. Οι ΕΠΑ, αλλά και όλες οι άλλες χώρες που ερευνούν το διάστημα, χρησιμοποιούν από το 1965 την υδρογονοενέργεια για την διαστημική τους έρευνα, τις αποστολές διαστημοπλοίων και για την κίνηση της πολεμικής μηχανής τους, επιβάλλοντας ωστόσο τους νόμους της ομερτά, της σιωπής στους επιστήμονες ερευνητές και στα αρμόδια στελέχη, για να μείνει η κοινωνία απληροφόρητη και να την ‘πιάσουν στον ύπνο’, για να βρεθεί προ τετελεσμένων, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει και να δεχτεί την υποταγή της στα σχέδια των ανταγωνιζόμενων για την παγκόσμια ηγεμονία.

Ωστόσο όλες οι χώρες με τις μεγάλες οικονομίες, αλλά και πολλά μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα, κάνουν εδώ και δεκαετίες συστηματικές έρευνες για την υδρογονοενέργεια, γεγονός που κατέστησε δυνατή την ολοκλήρωση του τεχνολογικού πακέτου παραγωγής υδρογονοενέργειας.

Οι ΕΠΑ, αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα της υδρογονοενέργειας για την σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, το 2002, δεν συγκρότησαν μια αμερικανική υπηρεσία για το υδρογόνο, αλλά την International Partnership for Hydrogen Economy (IPHE), (Διεθνή Συνεργασία για την Οικονομία του Υδρογόνου), με προφανή στόχο να υπαγορεύσουν σε όλες τις χώρες την στρατηγική του κεφαλαίου για το υδρογόνο, να καθοδηγήσουν και να οδηγήσουν τις έρευνες για το υδρογόνο υπό τον έλεγχο των αγορών και για λογαριασμό των λίγων και όχι των κοινωνιών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, την επόμενη κιόλας χρονιά, συγκρότησε την Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Υδρογόνου και Κυψελών Καυσίμου, (ΕΠΥΚΚ) αλλά δυστυχώς ως μια ισορροπία συμφερόντων των δυνάμεων της αγοράς, σύμφωνα με τις αμερικάνικες προδιαγραφές, που αποφασίζουν ερήμην των κοινωνιών και φυσικά σε βάρος τους. Ευρωπαϊκή Η ΕΠΥΚΚ προχώρησε στην Πράσινη Συμφωνία και στο σχέδιο REPowerEU αλλά μόνο συγκυριακά για την μείωση της εξάρτησής της από τα ρωσικά καύσιμα που αντικαταστάθηκαν από τα αμερικάνικα και όχι για την αλλαγή του ενεργειακού συστήματος. Ανάλογες πρωτοβουλίες πήραν και πολλές μεμονωμένες χώρες, για τη δημιουργία εθνικών προγραμμάτων έρευνας και προώθησης πειραματικών εφαρμογών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και ιδιαίτερα ενέργειας υδρογόνου.

Στην Ελλάδα, απ’ όσα γνωρίζω αρκούμαστε στο Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ) που υποτίθεται ότι υποστηρίζει την Εφαρμοσμένη Έρευνα, την Ανάπτυξη Τεχνολογίας και τη Βιομηχανική Δραστηριότητα στους τομείς των Ανανεώσιμων Πηγών και της Εξοικονόμησης Ενέργειας, το οποίο σύμφωνα με ανακοίνωσή του επεξεργάζεται Σχέδιο Εθνικής Στρατηγικής για την προώθηση τεχνολογιών και εφαρμογών υδρογόνου και άλλων αερίων από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Κι’ όμως η Ελλάδα με ηλιοφάνεια 365 μέρες τον χρόνο και τις ιδανικές συνθήκες που διαμορφώνει το ανάγλυφο της ηπειρωτικής Ελλάδας και του νησιώτικου χώρου θα μπορούσε να έχει μετασχηματιστεί σε μια πολύ ισχυρή οικονομία του υδρογόνου για να πάψει να είναι εξαρτημένη και να ισχυροποιήσει την θέση της στην διεθνή κοινότητα, απέναντι σε όσους την απειλούν, την χρησιμοποιούν και την εκμεταλλεύονται.

Υπάρχει μέλλον;

Προσωπικά είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος, παρά τον ακόμα πυκνό σκοταδισμό που θολώνει τα μυαλά του κόσμου και τον οδηγεί στην υποταγή και την εξουσιαστική απληστία που βάζει τα κέρδη πάνω από την ζωή μας και κάνει τον πλανήτη σκέτη κόλαση. Κι’ αυτό όχι επειδή από αφέλεια περιμένω κάποιον σύγχρονο Προμηθέα να μας σώσει από τα ιερατεία του σκοταδισμού και της εξουσιαστικής απληστίας, αλλά επειδή οι διαχρονικές δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού διαχρονικά δημιούργησαν, ως άλλος Προμηθέας, την καινούργια ενέργεια, την σύγχρονη Φωτιά, την υδρογονοενέργεια που μπορεί να επαναφέρει την πορεία των επιμέρους κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας στον δρόμο της καθολικής ευημερίας, της παγκόσμιας αμοιβαίας συνεργασίας, της κοινωνικής ισότητας και της οικουμενικής ειρήνης.

Όπως η φωτιά και ο Προμηθέας του Αισχύλου δεν ήταν παρά ο συμβολισμός της κοινωνίας/ανθρωπότητας με την συγκεκριμένη Γνώση και Πράξη, έτσι και η υδρογονοενέργεια καρπός αργόσυρτης και βασανιστικής προσπάθειας των διαχρονικών δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού μπορούν να σώσουν ΕΔΩ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ το ανθρώπινο είδος και τον πλανήτη Γη από την καταστροφή. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει εμείς όλοι ως δρώσα κοινωνία να μετακινηθούμε από την θέση του αντικειμένου εκμετάλλευσης και του υποζυγίου του κεφαλαίου, στην θέση του συνειδητοποιημένου υποκειμένου της ιστορίας, που θα θεμελιώσουμε όλοι μαζί τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας στην μορφή της άμεσης δημοκρατίας και του ουμανισμού, όπως όλοι μαζί διαχρονικά τον οραματιζόμαστε και σταδιακά με τους κοινωνικούς μας αγώνες τον πραγματοποιούμε.

Επειδή, όμως, αυτά τα περί υποκειμένου της ιστορίας, υδρογονοενέργειας, ενεργειακής και κοινωνικής ισότητας, ευημερούσας και δίκαιης κοινωνίας ακούγονται κάπως παράξενα σε αυτιά και μυαλά που συμβιβάστηκαν με την υποταγή στις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από μας αδυνατούμε να δούμε τον εαυτό μας, ως άτομα, συλλογικότητες και κοινωνίες, υπερασπιστή των δικαιωμάτων μας, θα πρότεινα να ξαναδοκιμάσουμε ως συλλογικότητες, αυτό που ως άτομα/νοικοκυριά νομίζουμε ότι αδυνατούμε να πετύχουμε.

Η ομαδική, η συνεταιριστική, η αυτοδιοικητική, η διατοπική, η διακοινοτική και γενικά η κοινωνική επιχειρηματικότητα μπορεί να κάνει πραγματικότητα όσα στον καθένα μας ξεχωριστά φαίνονται δύσκολα ή και αδύνατα. Στην χώρα μας λειτουργούν ήδη κάποιοι Ενεργειακοί Συνεταιρισμοί και Ενεργειακές Κοινότητες που προσπαθούν να απαλλαγούν από το μονοπώλιο της ηλεκτρικής ενέργειας και να γίνουν ενεργειακά αυτόνομοι. Συνήθως σκοντάφτουν στην έλλειψη σωστής πληροφόρησης ‘περί του πρακτέου’, κι’ αυτό γιατί η Γνώση που είναι Δύναμη κρατιέται ερμητικά κλεισμένη στα σεντούκια της εξουσίας και του χρήματος. Σκοντάφτουν επίσης στην κακή μέχρι κάκιστη εικόνα που έχει διαμορφωθεί για τις συνεταιριστικές, τις αυτοδιοικητικές και για κάθε είδους κοινές πρωτοβουλίες, εξαιτίας της υπονόμευσής τους τόσο από την ιδιωτική πρωτοβουλία και από την κρατική γραφειοκρατία, όσο και εξαιτίας της κακοδιαχείρισής τους από αγροτοπατέρες, εργατοπατέρες και λοιπούς τοπικούς πελατειακούς παράγοντες. Τέλος σκοντάφτουν και στο άγνωστο και πολυσυκοφαντημένο υδρογόνο, με αποτέλεσμα να οδηγούνται από επιτήδειους σε λύσεις καταστροφικές, που εκπορεύονται από τους κατασκευαστές, εισαγωγείς και πωλητές συστημάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας αποκλειστικά από την ηλιακή ή την αιολική ενέργεια, που αφενός κοστίζει πανάκριβα και αφετέρου τους συνδέει με το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που οδηγεί στην ενεργειακή εξάρτηση και τελικά στην καταστροφική αποτυχία.

Το ενεργειακό πρόβλημα σε επίπεδο νοικοκυριού, επιχείρησης δήμου, χώρας και ανθρωπότητας, οφείλουμε να το κατανοήσουμε βαθιά, δεν μπορεί να λυθεί με αξιοποίηση μεμονωμένων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, όπως τα φωτοβολταϊκά ή τα αιολικά πάρκα, επειδή οι κυριότερες από τις ΑΠΕ δεν ενεργούν συνεχόμενα, εξαιτίας της ασυνέχειας του ήλιου και του ανέμου, ενώ οι ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια είναι αυστηρά συνεχείς. Επειδή επιπλέον η ενέργεια που μπορούν παράγουν τα πανάκριβα σε σχέση με την υδρογονοενέργεια, αιολικά και τα ηλιακά πάρκα δεν θα επαρκεί ποτέ για την κάλυψη όλων των αναγκών, που σημαίνει ότι πάντα θα υπάρχει έλλειψη ενέργειας και αναντιστοιχία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, συνθήκη αναγκαία για την ηγεμονία των λίγων πάνω στους πολλούς, που σημαίνει άγρια οικονομική και πολιτική εκμετάλλευση ανθρώπων, εθνών και κρατών.

Επιμύθιο

Η τρέχουσα πραγματικότητα του 21ου αιώνα είναι διαφορετική από αυτήν των περασμένων χρόνων και αιώνων και γι’ αυτό χρειάζεται σύγχρονη ανάλυση, από την οποία θα προκύψουν σύγχρονα συμπεράσματα που θα καταλήγουν σε σύγχρονη στρατηγική η οποία θα εξειδικεύεται σε συγκριμένες δράσεις και έργα που θα αναδεικνύουν τις τοπικές κοινωνίες σε διαχειριστές του τοπικού φυσικού πλούτου στη βάση της λογικής ‘σκέπτομαι οικουμενικά και δρω τοπικά’, εξασφαλίζοντας την αμοιβαία συνεργασία και την αλληλεγγύη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Όμως ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, αυτήν την σύγχρονη ανάλυση μην την περιμένουμε από την ‘Σκύλλα του σκοταδισμού και από την Χάρυβδη της εξουσίας’. Ούτε από τις κυβερνήσεις και τα πανεπιστήμια, ούτε και από την οικονομική ολιγαρχία και τα σχέδια της ηγεμονίας. Βέβαια δεν παραγνωρίζουμε τις προσπάθειες που κάνουν κάποιοι, δυστυχώς ελάχιστοι, πανεπιστημιακοί και ανυπότακτοι επιστήμονες που διοργανώνουν ειδικά μεταπτυχιακά προγράμματα, Ημερίδες και Συνέδρια αξιοποίησης του υδρογόνου και προσπαθούν να αφυπνίσουν τοπικούς παράγοντες και τις τοπικές κοινωνίες για την τεράστια σημασία και την αξία του υδρογόνου. Το μέλλον ανήκει στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του πολιτισμού, στους διαχρονικούς οραματιστές ενός καλύτερου κόσμου. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε με την αφύπνιση δημάρχων, τοπικών δημοτικών συμβούλων και  περιφερειαρχών που αγαπάνε τον τόπο τους και δεν χρησιμοποιούν την εμπιστοσύνη των τοπικών κοινωνιών ως εφαλτήριο για πολιτική καριέρα. Να πιέσουμε φορείς όπως το τεχνικό ή το οικονομικό επιμελητήριο και άλλων αντίστοιχων επαγγελματικών ή/και επιστημονικών φορέων για την μελέτη και επεξεργασία αντίστοιχων μελετών και εναλλακτικών σχεδίων παραγωγής υδρογονοενέργειας, για τους τοπικούς φορείς. Όμως το κύριο λάκτισμα που θα μας βγάλει από την αδράνεια θα δοθεί ‘εκ των ενόντων’, με εθελοντική ομαδική εργασία τοπικών ειδικών επιστημόνων που αγαπάνε τον τόπο τους και βλέπουν πέρα από την μύτη και την τσέπη τους. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι.

Το μέλλον δεν υπάρχει, επειδή το δημιουργούμε κάθε στιγμή με τις πράξεις ή με τις παραλείψεις μας και γι’ αυτό το μέλλον ανήκει στους τολμηρούς, σε αυτούς που το δημιουργούν και όχι σε όσους το περιμένουν σαν το σάπιο φρούτο του Φθινοπώρου. Υπάρχουν παντού, ακόμα και στην Ελλάδα, άτομα και ομάδες που έχουν αποκτήσει υδρογονοενεργειακή αυτονομία και διαγράφτηκαν από το πελατολόγιο της ΔΕΗ και των ‘παρόχων’ ηλεκτρικής ενέργειας και έχουν βελτιώσει θεαματικά την ζωή τους, επειδή απλά το μελέτησαν και το τόλμησαν.

‘Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία’.

 

 

Τουρκική αεροπορία χωρίς “δόντια”

0