It has been more than one and a half years since Russia launched its attack on Ukraine. The war has not gone as the Russians expected, unless they had planned for more than a year of taking casualties without being in a position to crush the Ukrainians. The Russians had to expect a short war in which they crushed the Ukrainian army and its will to resist. If they fell short, they knew that the Americans after a short time would surge weapons into Ukraine, risking a protracted conflict.
Ukraine has been defending its homeland, so morale is high. The Ukrainian mission was to force a Russian retreat across the border. Its first strategy relied on agility, employing relatively small units to strike at slow-moving Russian forces. But as the Russians drew into prepared defensive positions with heavy weapons, the Ukrainian strategy became less effective. The surge of U.S. and NATO weapons increased casualties on defensive positions as well as offensive ones.
The American-Russian war was in certain ways distinct from the Russian-Ukrainian war. I have written before on this. Russia’s fear was that an American force on the Ukrainian border could attack Moscow, some 300 miles (480 kilometers) away. The Americans feared that the fall of Ukraine would bring Russian forces to the eastern line of NATO nations, restarting the Cold War. In this sense, the war has little to do with Ukraine, save that it has savaged the country, and is sliding toward a painful and dangerous cold war.
Looked at this way, the Russian invasion of Ukraine was a move against the Americans. The American response was intended not only to block the move but also to open the possibility that Russia’s greatest fear may be realized: Ukrainian forces, backed by U.S. equipment, pushing right up to the most sensitive border in Russia. It may well be that neither side intended these actions, but neither could dismiss the other.
As a result, the Russians moved into formidable defensive positions. They continued to launch offensive operations, but these lacked the power to achieve their ends. The true end became defensive. The Ukrainians attempted offensive operations, always holding back troops in the event of an unexpected Russian offensive. Both spoke of offenses and launched them, but held back power sufficient to maintain their own defenses. So, we have seen a sort of frozen war, in which the need to hold positions makes it impossible to commit enough force to achieve the initial goals. These types of wars become primarily political morasses, where both sides fear that any movement would have political consequences for the opening of peace talks.
Zelenskyy believed that if American intervention did not cause the Russians to abort, then it would at least allow Ukraine to counterattack on a vast scale. But the United States is engaged in a different conflict: keeping Russia away from NATO. It would provide sufficient force to keep the Russians at a distance but not enough to crush them.
Russia has kept the U.S. away from its border but little else. Ukraine has retained sovereignty over a good deal of the country. And the U.S. has made a Russian penetration beyond Ukraine highly unlikely.
The U.S. reached its goal, while Russia and Ukraine have not and will not. However, neither have they been crushed. Ukraine is now a divided country but enough of it is intact to claim victory, and Russia has pushed past its old border enough to claim a small victory. Both could claim humanitarian reasons for ending the war.
But now the dead creep. They gave their lives for nothing but the pretense of victory, as no rational person will think of the outcome as contempt for the dead. So having fought and defended for coming on two years, how the war ends is reasonably clear. How long will it take for the leaders to admit what is obvious? Everyone lost this war, and in due course so will the leaders. And that is what will delay the inevitable peace.
Φωτογραφία: Η Τουρκάλα με το κατακόκκινο φόρεμα διαφημίζει το Turkaegean μπροστά στα μνημεία του ελληνικού πολιτισμού στην Μικρά Ασία
Από τις πρώτες συζητήσεις που είχε ο Κωσταντίνος Καραμανλής με τους Αμερικανούς ομολόγους του, το 1975, στην συνομιλία του με τον Πρόεδρο Φορντ, δήλωνε πως η Τουρκία με τις πράξεις της και την ρητορική της αμφισβητούσε το status quo που είχε δημιουργηθεί στην περιοχή από το 1913, την εποχή των Βαλκανικών πολέμων, του θωρηκτού «Αβέρωφ» και του Ναυάρχου Κουντουριώτη.
Ποιο είναι όμως ακριβώς το status quo του Αιγαίου, από ποιες διεθνείς συνθήκες καθορίστηκε και γιατί ο Καραμανλής επέλεξε να αναφερθεί στο 1913 και όχι στο 1923 και στην συνθήκη της Λωζάννης;
Η αποποίηση της οθωμανικής κυριαρχίας σε όλα τα νησιά του Αιγαίου ήταν ένας από τους βασικούς όρους που έθεσαν οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, ώστε να μεσολαβήσουν για να τερματιστεί ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος. Η Υψηλή Πύλη δεν ήταν φυσικά υποχρεωμένη να αποδεχτεί αυτόν τον όρο, όπως και είχε πράξει την πρώτη φορά που της κοινοποιήθηκε επίσημα, τον Ιανουάριο του 1913. Στις αρχές του 1913 η Ελλάδα είχε στην κατοχή της τα νησιά του Βορείου και του Ανατολικού Αιγαίου και η Ιταλία τα Δωδεκάνησα. Έπρεπε όμως η de facto κατάσταση που δημιουργήθηκε στο πεδίο της μάχης να μετατραπεί σε de jure, κάτι που μπορούσε να γίνει μόνο με την υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης.
Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη 1912-13
Η νομική αναγνώριση από την Διεθνή Κοινότητα είναι εξαιρετικά σημαντική, γι’ αυτό και σήμερα η Τουρκία επιμένει στην de jure αναγνώριση των κατεχόμενων.
Στην Κωνσταντινούπολη αρχικά δεν ανησυχούσαν ιδιαίτερα, γιατί πίστευαν πως οι Δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας ενδιαφέρονταν για την διατήρηση του Status quo. Στο σχολείο όλοι διαβάσαμε για το Συνέδριο της Βιέννης του 1814-1815 και τον καγκελάριο της Αυστρίας Μέτερνιχ, που δεν ήθελε ούτε να ακούσει για μια επικείμενη Ελληνική Επανάσταση. Η απλοϊκή εξήγηση στα τότε σχολικά βιβλία πρέσβευε πως ο Μέτερνιχ ήταν μισέλληνας. [σημ. Τα σημερινά σχολικά βιβλία είναι έτη φωτός μπροστά από τα βιβλία της εποχής μου.]
Από τον Δεκέμβριο του 1912 η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη, το εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, είχε αποφασίσει η περιοχή των Στενών και η Κωνσταντινούπολη να παραμείνουν σε οθωμανικά χέρια.
Μάλιστα οι Έξι Δυνάμεις ήταν διατεθειμένες να παράσχουν μεγάλη οικονομική βοήθεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εάν οι Οθωμανοί αποδέχονταν τους όρους τους για τον τερματισμό του πολέμου, ώστε να ενισχυθεί το ασιατικό τμήμα της, στο οποίο και θα έπρεπε πλέον να περιοριστεί.
Ο «Μεγάλος Ασθενής» έπρεπε να γιατρευτεί και να γίνει ένα βιώσιμο κράτος.
Τα νήματα εκείνη την εποχή κινούσε η Μεγάλη Βρετανία δια μέσου του Βρετανού υπουργού των Εξωτερικών Γκρέι, βασική επιδίωξη του οποίου ήταν να βρει μια διπλωματική οδό, ώστε να εκδιώξει τους Ιταλούς από τα Δωδεκάνησα.
Στόχος ήταν να εμποδίσει τον ελλιμενισμό του Γερμανικού στόλου στο Αιγαίο σε έναν ενδεχόμενο ευρωπαϊκό πόλεμο, καθώς Ιταλοί και Γερμανοί ήταν εκείνη την εποχή σύμμαχοι.
Οι Βρετανοί επίσης είχαν προκρίνει την ουδετεροποίηση του Αιγαίου ως μια εξαιρετική λύση για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.
1912: Πρώτη μάχη της Τσατάλτζας-Οι Βούλγαροι αποκρούονται έξω από την Κωνσταντινούπολη
Τον Μάρτιο του 1913 έπεσε η Αδριανούπολη και ο σερβοβουλγαρικός στρατός προέλαυνε προς την Τσατάλτζα. Εκεί οι Τούρκοι θα έδιναν και την τελευταία μάχη. Αν η Τσατάλτζα έπεφτε, οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι θα έκαναν περίπατο μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι υστερούσαν και σε αριθμούς και σε εξοπλισμό και οι εκτιμήσεις για την έκβαση της σύγκρουσης ήταν συντριπτικά υπέρ της Βαλκανικής Συμμαχίας. Όμως οι Τούρκοι δεν ήταν σίγουροι πως οι Βρετανοί θα προλάβαιναν να παρέμβουν, όπως είχε συμβεί το 1878, καθώς πίστευαν ότι οι Ρώσοι υποστήριζαν έμμεσα τους Βουλγάρους.
Ο μεγάλος φόβος των Τούρκων ήταν ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να μπλοκάρουν προσωρινά την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη από το να λάβει μια απόφαση, η οποία έπρεπε να είναι ομόφωνη.
Έτσι, μέχρι στο Λονδίνο να αποφάσιζαν με ποιο τρόπο οι Έξι Δυνάμεις θα έστελναν στρατιωτική βοήθεια στους Οθωμανούς, ελλόχευε ο κίνδυνος οι Βούλγαροι να προλάβαιναν να μπουν στην Πόλη δημιουργώντας τετελεσμένο.
Τελικά την 1 Απριλίου του 1913, η Οθωμανική Κυβέρνηση αποφάσισε να αποδεχτεί την διαμεσολάβηση των έξι Δυνάμεων, ώστε με την παρέμβασή τους να τερματιστεί ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος.
Επέλεξαν να χάσουν όλα τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη από το να θέσουν σε κίνδυνο την πρωτεύουσα και την ίδια την ύπαρξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σήμερα, Τούρκοι νομικοί επιμένουν πως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών ήταν η προϋπόθεση, ώστε η Οθωμανική Αυτοκρατορία να αποδεχτεί την παραχώρησή τους στην Ελλάδα. Δεν ευσταθεί όμως η τουρκική θέση, γιατί οι Οθωμανοί άφησαν εν λευκώ την τύχη των νησιών του Αιγαίου στις Έξι Δυνάμεις, οι οποίες και θα αποφάσιζαν τον τρόπο και τους όρους διανομής τους.
Τα παραπάνω αποτυπώθηκαν στην συνθήκη ειρήνης του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, γνωστή και ως Συνθήκη του Λονδίνου του 1913. Η αποποίηση της κυριαρχίας τους σε όλα τα νησιά του Αιγαίου ήταν, όπως ερμηνεύτηκε λίγους μήνες αργότερα από το Foreign Office, οριστική και άνευ όρων. Την ίδια απάντηση έδωσαν στους Τούρκους οι Γάλλοι, οι Ρώσοι αλλά και οι Ιταλοί.
Στο Λονδίνο οι Οθωμανοί αποποιήθηκαν στην πράξη τα νησιά του Αιγαίου, δεν αποφασίστηκε όμως ο τρόπος διανομής τους.
Έντουαρντ Γκρέϋ, Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών
Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Γκρέι στόχευε στην απόδοση όλων των νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα, στην βάση του ελληνικού τους πληθυσμού. Οποιαδήποτε απόφαση όμως έπρεπε να ληφθεί ομόφωνα από την Ευρωπαϊκή Συμφωνία, η οποία και αποτελούσε μια μορφή «συλλογικής ηγεμονίας». Το 1913 ήταν η προτελευταία χρονιά της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, η οποία και τέθηκε υπό σοβαρή αμφισβήτηση στις αρχές του 1914 για το ζήτημα των νησιών του Αιγαίου και το Βορειοηπειρωτικό, κυρίως γιατί
η Γερμανία δεν συμφωνούσε με τους Βρετανούς στον τρόπο που θα επιλύονταν τα δύο αυτά καίρια για τον Ελληνισμό ζητήματα.
Την εποχή εκείνη το ζήτημα των νησιών του Αιγαίου δεν περιοριζόταν σε μια διμερή αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά αποτελούσε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα, που έπρεπε να επιλυθεί στα πλαίσια του Ανατολικού Ζητήματος. Επίσης, κυρίαρχη σημασία είχε το ζήτημα των Στενών, των οποίων τα νησιά του Βορείου Αιγαίου θεωρούνταν αναπόσπαστο τμήμα.
Όλες οι προσπάθειες για την οριστική διανομή των νησιών του Αιγαίου έπεσαν στο κενό: Η απονενοημένη προσπάθεια των Έξι Δυνάμεων, που οδήγησε στην ομώνυμη απόφαση δεν εφαρμόστηκε, ενώ οι διμερείς συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας που ακολούθησαν δεν οδήγησαν σε συμφωνία.
Τελικά με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρωπαϊκή Συμφωνία διαλύθηκε. Τα συμφωνηθέντα του Λονδίνου δεν έγιναν πράξη και εν πολλοίς η έκβαση του Α’ Παγκοσμίου θα καθόριζε και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου.
Ο ρόλος των Γερμανών στη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ήταν σημαντικός.
Αν τον πόλεμο τον κέρδιζαν οι Γερμανοί, σήμερα η Χίος θα ονομαζόταν Sakız Adasi (το νησί της μαστίχας) και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσως να συνέχιζε να υφίσταται ως ένα πολυεθνικό κράτος. Από τον Αύγουστο του 1914, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη Βάνγκενχαϊμ είχε αποδεχτεί ότι η Γερμανία θα στήριζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην προσπάθειά της να της επιστραφούν τα νησιά του Αιγαίου μετά το τέλος του πολέμου, αν η Ελλάδα τελικά συμμαχούσε με την Αντάντ. Τούρκοι ιστορικοί θεωρούν την σύμπραξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Γερμανία ως το καταλυτικό γεγονός που οδήγησε στην διάλυση της.
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ηττημένη σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων Οθωμανική Αυτοκρατορία θα διαλυόταν και στην θέση της θα αναδυόταν ένα εθνικό τουρκικό κράτος. Η Ελλάδα, με το μεγάλο κόστος που προκάλεσε ο Εθνικός Διχασμός, επέλεξε το νικητήριο στρατόπεδο.
Στις Συνθήκες των Σεβρών και Λωζάννης οι νικήτριες Δυνάμεις του Μεγάλου Πολέμου, που αποκαλούνταν πλέον «ΟιΣύμμαχοι», αποφάσισαν να εκτελέσουν το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου του 1913. Το μόνο που απέμενε ήταν να συμφωνήσουν πώς θα γινόταν η διανομή των νησιών.
Οι Τούρκοι στην Λωζάννη δεν είχαν λόγο στην διανομή, διότι ο Οθωμανός Σουλτάνος είχε αποποιηθεί την κυριαρχία τους από το 1913. Αυτή είναι και η ιστορική εξήγηση του άρθρου 12 της Λωζάννης που παραπέμπει στην περίοδο του 1913-1914.
Η διάθεση των Συμμάχων αποκρυσταλλώνεται στην καταγεγραμμένη δήλωση του Βρετανού υπουργού των Εξωτερικών Λόρδου Κέρζον τον Νοέμβριο του 1922 στο Montreux:
«All he had wished to do was to make it quite clear that Turkish rights in all the islands in the Aegean were to be extinguished in the new treaty.»
«Το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν να καταστήσει σαφές ότι τα τουρκικά δικαιώματα σε όλα τα νησιά του Αιγαίου επρόκειτο να εκλείψουν στη νέα συνθήκη».
Μπενίτο Μουσολίνι
Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι είχαν αποφασίσει αρχικά όλα τα νησιά του Αιγαίου να περιέλθουν στην κυριαρχία της Ελλάδας, καθώς ο εθνικός τους χαρακτήρας ήταν ξεκάθαρα ελληνικός. Αυτός που αντέδρασε ήταν ο νεοαφιχθείς στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1922 Μπενίτο Μουσολίνι.
Οι Αγγλογάλλοι (και οι Ρώσοι) είχαν υποσχεθεί στους Ιταλούς τα Δωδεκάνησα από το 1915 με την μυστική συνθήκη του Λονδίνου, ως ένα από τα ανταλλάγματα για την συμμετοχή της Ιταλίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ο Μουσολίνι δεν αναγνώρισε τα συμφωνηθέντα των Σεβρών (σύμφωνο Βενιζέλου-Μπονίν) και δεν σκόπευε να παραχωρήσει τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, όπως και τελικά συνέβη.
Σε όλες αυτές τις παρασκηνιακές συνομιλίες οι Τούρκοι παρέμειναν αμέτοχοι, καθώς για τους Συμμάχους η Τουρκία ήταν ηττημένη χώρα του Α’ Παγκοσμίου.
Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν οδήγησε στην ανατροπή της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί το 1912-1914.
Η Ελλάδα πολέμησε και στον Β’ Παγκόσμιο και έτσι βρέθηκε για τρίτη φορά στο στρατόπεδο των νικητών, ενώ οι Τούρκοι επέλεξαν τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Τα Δωδεκάνησα δεν πέρασαν άμεσα στην κυριαρχία της Ελλάδας, καθώς αποφασίστηκε από Δύση και ΕΣΣΔ να συμπεριληφθούν στην συνολική διευθέτηση της ιταλικής συνθήκης ειρήνης του Β’ Παγκοσμίου, περισσότερο γνωστή ως Συνθήκη των Παρισίων του 1947.
Η βρετανική θέση τον Σεπτέμβριο του 1944, ήταν όλα τα Δωδεκάνησα (αρχικά εκτός από το Καστελόριζο) να αποδοθούν στην Ελλάδα. Οι Βρετανοί θεωρούσαν πως, αν το Καστελόριζο αποδιδόταν στην Ελλάδα, θα αποτελούσε μια μόνιμη εστία έντασης στα ελληνοτουρκικά.
Επίσης είχαν θέσει ως όρο να δοθεί στην Μεγάλη Βρετανία το δικαίωμα να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις στην Κρήτη και πιθανόν στην Ρόδο.
Το ξέσπασμα του ψυχρού πολέμου βρήκε τους Σοβιετικούς κάθετα αντίθετους σε μια τέτοια διευθέτηση.
Για την οριστική αποτροπή μιας μελλοντικής στρατιωτικοποίησης των νησιών από τους Βρετανούς ή τους Αμερικανούς, στο Παρίσι προκρίθηκε, ως συμβιβασμός μεταξύ Δύσης και ΕΣΣΔ, η λύση της ολικής αποστρατιωτικοποίησής τους.
Αναφορικά με το Καστελόριζο, καταλυτική ήταν η παρέμβαση του Αμερικανού υπουργού των Εξωτερικών Byrnes, καθώς επικαλούμενος την συντριπτικά ελληνική σύνθεση του πληθυσμού του, άλλαξε την γνώμη των Βρετανών και απέτρεψε την παραχώρησή του στην Τουρκία.
Οι Τούρκοι επιχείρησαν και πάλι διπλωματικά να τους επιστραφούν κάποια από τα Δωδεκάνησα στην βάση της εγγύτητάς τους με τις τουρκικές ακτές και την στρατηγική σημασία που έχουν για την Τουρκία ως προς την ασφάλειά της.
Επανέλαβαν δηλαδή την ίδια επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν πρώτοι οι Νεότουρκοι το 1913, την οποία και συνεχίζουν να αναπαράγουν μέχρι τις μέρες μας, όπως είναι έκδηλο από τις επιστολές Σινιριόγλου στον ΟΗΕ.
Αναφορικά με τα Δωδεκάνησα, οι Τούρκοι εστίαζαν στην Λέρο, Κάλυμνο, Κω, Νίσυρο και Σύμη ενώ θεωρούσαν το Καστελόριζο δεδομένα τουρκικό. Για τα δύο τελευταία νησιά επανήλθαν το καλοκαίρι του 1946 αφού έγινε γνωστό ότι όλα τα Δωδεκάνησα θα περνούσαν στην ελληνική κυριαρχία. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπέβιν αντέκρουσε τις τουρκικές προτάσεις, οι οποίες δεν έγιναν στα πλαίσια των επίσημων διαβουλεύσεων που οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων, καθώς οι Τούρκοι δεν πολέμησαν ούτε υπέρ ούτε εναντίον των Ιταλών στον Β’ Παγκόσμιο. Για την Τουρκία ολόκληρο το περιεχόμενο της Συνθήκης των Παρισίων είναι «res inter alios acta».
Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός από το 1913 και μετά είναι διαχρονικός και διαρκής. Οι Τούρκοι ουδέποτε απεμπόλησαν την φιλοδοξία τους να ξαναγίνουν αυτοί τα αφεντικά στο Αιγαίο.
Το 1914 επιδίωξαν να ανατρέψουν την απόφαση των Έξι Δυνάμεων, έχοντας τους Γερμανούς στο πλευρό τους, στη Λωζάννη πρότειναν τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου να αυτονομηθούν από το ελληνικό κράτος και στο Παρίσι προσπάθησαν να πείσουν τους Βρετανούς να τους επιστραφεί τουλάχιστον το Καστελόριζο. Το 1996 με την κρίση των Ιμίων αμφισβήτησαν την κυριαρχία των μικρότερων νησιών του Αιγαίου. Το 2021 με τις επιστολές στον ΟΗΕ ξεκίνησαν να αμφισβητούν την κυριαρχία και των μεγάλων.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» εκφράζει την σημερινή τουρκική θέση για διαμοιρασμό και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου αλλά δεν είναι η μοναδική απειλή: Oι Τούρκοι έχουν διαστρεβλώσει το όνομα του Αιγαίου σε «Turkaegean Sea», ενώ διαφημίζουν τους αρχαιολογικούς χώρους της Εφέσου, της Περγάμου και της Κνίδου χωρίς καμία αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα. Η ιστοσελίδα aegean.goturkiye.com μας προτρέπει μάλιστα πως έφτασε η ώρα να επισκεφτούμε το Τουρκικό Αιγαίο και να ακολουθήσουμε τα μονοπάτια της ιστορίας. Ο επισκέπτης μαθαίνει πως οι πόλεις αυτές ήταν πολυπολιτισμικές και σημαντικά κέντρα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Τον περασμένο Αύγουστο οι Τούρκοι πλήρωσαν ολοσέλιδη διαφήμιση στην γαλλική εφημερίδα «Le Monde» για να προβάλουν τα πολιτιστικά μνημεία του «ΤουρκοΑιγαίου». Το θέμα έχει πλέον ξεφύγει από το στενά νομικό ζήτημα της εμπορικής ονομασίας (οι Τούρκοι κατοχύρωσαν με trademark το «Turkaegean» στην ΕΕ μέχρι το 2031!).
Ο Αμερικανός τουρίστας από την Νεμπράσκα που θα επισκεφτεί την Μικρά Ασία, σε δέκα-είκοσι χρόνια από σήμερα θα πιστεύει πως η Ελλάδα είναι η αναθεωρητική χώρα που επιδιώκει να στερήσει από την Τουρκία ένα κομμάτι της ιστορίας της. Ίσως στο μέλλον οι Τούρκοι να αλλάξουν και την ετοιμολογία της λέξης. Γιατί να ήταν λοιπόν ο πατέρας του Θησέα, Αιγεύς, που έπεσε στο πέλαγος όταν αντίκρυσε τα μαύρα πανιά και όχι κάποιος Τούρκος Αγάς, εξ ου και το «Turk Aga» που με τα χρόνια παραφράστηκε σε «Turk Ege» ή «Τουρκικό Αιγαίο»;
Τα Σκόπια με την αδιάκοπη και ανεξέλεγκτη επί δεκαετίες προπαγάνδα κατάφεραν να τους αναγνωριστεί «μακεδονική γλώσσα», «μακεδονική εθνότητα» και να ονομάζονται σήμερα Βόρεια Μακεδονία. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.
*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής.
Οι υπέρμαχοι της παράνομης μετανάστευσης και κλιματικής κρίσης έχουν μόνιμο «στασίδι» στα κυριότερα μέσα ενημέρωσης. Αντίθετη άποψη δεν ακούγεται…
« Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες. » Jean-Claude Juncker, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2014-2019).
Στην Επανάσταση των Ελίτ* που κυκλοφόρησε το 1996, ο Christopher Lasch περιέγραψε την αποσύνδεση μεταξύ του αμερικανικού λαού και των ελίτ του, καθώς και την περιφρόνηση αυτών για «τις αξίες και τις αρετές που κάποτε θεμελίωσαν το δημοκρατικό ιδεώδες». Τονίζοντας την επιδείνωση του δημόσιου διαλόγου, έγραψε: «Η δημοκρατία απαιτεί μια σθεναρή ανταλλαγή ιδεών και απόψεων. Όπως η ιδιοκτησία, οι ιδέες πρέπει να διανέμονται όσο το δυνατόν ευρύτερα. Ωστόσο, μεγάλος αριθμός απ’ αυτούς τους «καλούς ανθρώπους» ήταν πάντα σκεπτικιστές ως προς την ικανότητα των απλών ανθρώπων να αντιλαμβάνονται περίπλοκα προβλήματα και να κάνουν κρίσιμες κρίσεις.»
«Αξιόπιστες πληροφορίες»
Επιπλέον, εξέφρασε τη λύπη του για το ότι η σύγχρονη δημοσιογραφία συνδέεται με αυτές τις ελίτ, αφού «δεχόμενηένα απατηλό ιδεώδες αντικειμενικότητας», όρισε ως απόλυτο στόχο τη «διάδοση αξιόπιστων πληροφοριών – με άλλα λόγια, πληροφορίες που τείνουν να μην προωθούν τη συζήτηση αλλά να τη συντομεύουν». Οι Γάλλοι έχουν υποβληθεί σε αυτού του είδους τις πληροφορίες για δεκαετίες. Η δημόσια ραδιοτηλεόραση και οι κυριότερες εφημερίδες παρουσιάζουν αυτοαποκαλούμενους εμπειρογνώμονες, για παράδειγμα, για το κλίμα ή τη μετανάστευση – η εμπειρία τους στην πραγματικότητα βασίζεται ουσιαστικά στην ικανότητά τους να διαδίδουν «αξιόπιστες πληροφορίες» χωρίς συζήτηση, από τα «ευαγγέλια» της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος-IPCC** και τη μεταναστευτική κατήχηση του ΟΗΕ και της ΕΕ.
Το Σύμφωνο Μαρακές
Πριν από λίγες μέρες, στο πλατό των 28 λεπτών του Arte, η Adélaïde Zulfikarpasic, γενική διευθύντρια του Αεροδρομίου Μπωβαί της Γαλλίας και καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών, εξήγησε γιατί ήταν απαραίτητο να προωθηθεί μια «συνέλευση των πολιτών» αντί για ένα δημοψήφισμα για το θέμα της μετανάστευσης. Η μετανάστευση, υποστήριξε, δογματικά, είναι ένα « τεχνικό θέμα » που «έχει λεπτές πλευρές.» – « Οι Γάλλοι ίσως δεν έχουν επαρκή τεχνογνωσία για να δώσουν απαντήσεις “. Με άλλα λόγια: οι Γάλλοι είναι ντουβάρια και εγώ, ο υπερ-τεχνοκράτης, θα τους εξηγήσω πώς η μετανάστευση είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία, ένας ισχυρισμός που δεν απαιτεί καμία αντίθεση και που θα έχει επίσης ως αποτέλεσμα μια συνέλευση που πιθανόν να γίνει από τον εαυτό μου ή έναν από τους συνομηλίκους μου!
Από τη μια πλευρά, οι Γάλλοι υφίστανται τη μετανάστευση που επικυρώθηκε από τις παγκοσμιοποιητικές «ελίτ» που αποφασίζουν για τη μοίρα των ανθρώπων χωρίς να ζητούν τη γνώμη τους. Από την άλλη, οι δημοσιογράφοι, προσκυνημένοι ενώπιον των ειδικών, διστάζουν να ξεκινήσουν πραγματικές συζητήσεις για αποφάσεις που λαμβάνονται σε υψηλές θέσεις και έχουν κρίσιμες επιπτώσεις στο μέλλον της Ευρώπης και της Γαλλίας. Ένα παράδειγμα ανάμεσα σε εκατό, αυτό του Συμφώνου του Μαρακές.
Το σύμφωνο του Μαρακές*** επικυρώθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 2018. Δεν είναι, για να μιμηθούμε τα λόγια της Zulfikarpasic, ούτε τόσο τεχνικό, ούτε τόσο λεπτομερειακό. Αυτό το σύμφωνο, ρητά φιλομεταναστευτικό, σχεδιάζει
να «δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες που επιτρέπουν σε όλους τους μετανάστες να εμπλουτίσουν τις κοινωνίες μας χάρη στις ανθρώπινες, οικονομικές και κοινωνικές τους ικανότητες».
Ο στόχος 5 ορίζει ότι τα «κανάλια τακτικής μετανάστευσης» πρέπει να είναι «προσβάσιμα και πιο ευέλικτα», «ο στόχος είναι η ανάπτυξη και η διαφοροποίηση ασφαλών, τακτικών και τακτικών καναλιών μετανάστευσης».
Ο στόχος 17 αφορά κυρίως τα μέσα ενημέρωσης. Τα κράτη πρέπει «να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν τους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης για θέματα μετανάστευσης και την κατάλληλη ορολογία.»
Η κοινή γνώμη θα διαμορφωθεί μέσω «μιας δημόσιας συζήτησης που θα βασίζεται στην ανάλυση των γεγονότων και θα περιλαμβάνει ολόκληρη την κοινωνία, με στόχο να αντιμετωπιστεί το ζήτημα των μεταναστών και της μετανάστευσης με πιο ρεαλιστικό, ανθρώπινο και εποικοδομητικό τρόπο».
Η συνδρομή του στρατού στη Σουηδία λόγω της εγκληματικότητας μουσουλμάνων μεταναστών δεν προοιωνίζεται αίσιο μέλλον για τις χώρες της ΕΕ…
«Τσιμουδιά» από τα ΜΜΕ
Το πρόβλημα με αυτό το σύμφωνο δεν είναι η υποτιθέμενη τεχνική του, αλλά το γεγονός ότι ο κυρίαρχος Τύπος σχεδόν δεν μίλησε γι’ αυτό και δεν έκρινε σκόπιμο να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες ενός προγράμματος που διακηρύσσει ξεκάθαρα ότι η μετανάστευση είναι μόλις στα σπάργανα, ότι είναι αναπόφευκτη και αναγκαία και ότι οι κυβερνήσεις των ενδιαφερομένων χωρών πρέπει να βασίζονται σε αντίθετες απόψεις συμπολίτες τους. Τις σπάνιες φορές που αναφέρθηκε αυτό το σύμφωνο στο γαλλικό δημόσιο ραδιόφωνο, επαναλαμβανόταν ότι δεν ήταν « δεσμευτικό » και ότι οι χώρες που δεν συμμορφώνονται με αυτό δεν θα υπόκεινται σε κυρώσεις. Η φον ντερ Λάιεν, υπερβαίνοντας τα προνόμιά της ως συνήθως, δεν δίστασε, όπως είχε κάνει προηγουμένως για την Ουγγαρία και την Πολωνία, να απειλήσει με αντίποινα κατά της ιταλικής κυβέρνησης εάν εφαρμόσει το μεταναστευτικό πρόγραμμα που είχε προτείνει η Τζόρτζια Μελόνι κατά την προεκλογική της εκστρατεία. Και εδώ, το δημόσιο ραδιόφωνο δεν θεώρησε απαραίτητο να ανοίξει μια συζήτηση σχετικά με τις συγκλονιστικές παρατηρήσεις αυτού του τεχνοκράτη που αναμιγνύεται σε αποφάσεις που λαμβάνονται από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Η δημόσια ραδιοτηλεόραση θα πρέπει να είναι για τις πιο ανοιχτές και αντιφατικές συζητήσεις, για πολύ προσανατολισμένες «πρόσθετες έρευνες» και για ευρωπαϊκή, μεταναστευτική και περιβαλλοντική προπαγάνδα.
«Κλιματική αλλαγή»
Αυτό που ισχύει για τη μετανάστευση ισχύει επίσης για την οικολογία και την αναπόφευκτη «κλιματική αλλαγή». Όταν ο κ. Γκουτέρες, Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, δεν δίνει ηθικά διδάγματα στη Γαλλία, επινοεί υπνωτιστικές και αυθόρμητες προτάσεις για την «κλιματική αλλαγή» και την οικολογία που επαναλαμβάνεται από όλο τον καλό τύπο: «Ο πόλεμος μας ενάντια στη φύση πρέπει να σταματήσει. Και ξέρουμε ότι είναι δυνατό.» (1 Δεκεμβρίου 2019) – «Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο αν θέλουμε να αποφύγουμε μια κλιματική καταστροφή.» (10 Μαρτίου 2020) – «Χωρίς ισότητα των φύλων ( sic ) , θα είναι αδύνατο να ανταποκριθούμε στην κλιματική έκτακτη ανάγκη.»(27 Φεβρουαρίου 2020). Είναι σαφές ότι ο πλανήτης δεν είναι ο μόνος που βιώνει μια ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας: ο κ. Γκουτέρες, αφού ισχυρίστηκε πυρετωδώς ότι «η κλιματική κατάρρευση έχει αρχίσει» και ότι βρισκόμαστε στην αρχή της «εποχής του κόσμου που βράζει», δήλωσε στις 20 Σεπτεμβρίου ότι ο εθισμός μας στα ορυκτά καύσιμα είχε «ανοίξει τις πύλες της κόλασης». Η IPCC βρήκε, στον κ. Γκουτέρες, έναν υποδειγματικό ευαγγελιστή που δεν φοβάται τη γελοιοποίηση. Γιατί να τον φοβάται άλλωστε; Τα επαναλαμβανόμενα και βαρετά κηρύγματα του χαροποιούν τις ΜΜΕ-πολιτικές αρχές που επαναλαμβάνουν τα συμπεράσματα και τις συστάσεις της IPCC ξανά και ξανά.
Υπό το πρόσχημα της πολυπολιτισμικότητας άρχισε η αντικατάσταση πληθυσμού στη Βρετανία (Μπέρμιγχαμ, Λονδίνο, κ.ά) στις Βρυξέλλες. Ακολουθεί η Γαλλία και έπεται συνέχεια…
Επειδή δεν συζητάμε πλέον τα συμπεράσματα της IPCC. Στη Γαλλία, αφού το Radio France απαγόρευσε να δίνει το λόγο σε οποιονδήποτε αμφισβητεί οποιοδήποτε σημείο της έκθεσης των Ηνωμένων Εθνών, μια κοινοβουλευτική ομάδα σκοπεύει να προτείνει νόμο που θα καθιστά τη Ρυθμιστική Αρχή Οπτικοακουστικών και Ψηφιακών Επικοινωνιών (Arcom) εγγυητή της κάλυψης από τα μέσα ενημέρωσης το κλίμα σύμφωνα με την «επιστημονική συναίνεση ( sic )» σύμφωνα με την οποία «υπάρχει κλιματική αλλαγή και είναι ανθρωπογενούς προέλευσης» – σύμφωνα με τον σοσιαλιστή βουλευτή Stéphane Delautrette, αυτά τα δύο αξιώματα «πρέπει φυσικά να αποκλειστούν από την αντιφατική συζήτηση**** “.
Το δημοσίευμα μιλάει από μόνο του (27 Ιουλίου 1965): Φέτος, σχεδόν εξήντα χρόνια μετά, στο αποκορύφωμα υποτίθεται κλιματικής κρίσης, το θερμότερο καλοκαίρι, ο μετεωρολογικός σταθμός Λάρισας έγραψε: 45,2!
Ανεξάρτητα από τα επιχειρήματα του Steven Koonin, ενός διαπρεπούς καθηγητή φυσικής και πρώην επιστημονικού συμβούλου του Barak Obama, ο οποίος απέδειξε, μεταξύ άλλων, την πολύ κακή αξιοπιστία (για να το θέσω ήπια) των «κλιματικών μοντέλων» που υποτίθεται ότι προβλέπουν το κλίμα των μελλοντικών δεκαετιών,
εκείνα του νομπελίστα φυσικής John Clauser που καταγγέλλουν τη «εκτροπή» μιας άστοχης κλιματολογίας «που μετατράπηκε σε λάτρη της ψευδο-επιστήμης της εντυπωσιακής δημοσιογραφίας»
ή αυτών του προέδρου της Ένωσης κλιματορεαλιστών, του μαθηματικού Benoît Rittaud, απαιτούν μόνο ένα πράγμα: να είναι δυνατή η συζήτηση για την εξέλιξη του κλίματος «προωθώντας την έκφραση σε όλες τις μορφές των αυστηρών και τεκμηριωμένων απόψεων “.
Νόμος ή όχι, αυτοί οι επιστήμονες και πολλοί άλλοι που αμφισβητούν το έργο της IPCC δεν προσκαλούνται ποτέ στα δημόσια μέσα ενημέρωσης ούτως ή άλλως. Το ίδιο νομοσχέδιο σχεδιάζει επίσης να επιβάλει στα δημόσια και ιδιωτικά οπτικοακουστικά μέσα τουλάχιστον το 20% του περιεχομένου να αφορά στην οικολογία και το κλίμα κατά την προεκλογική περίοδο, γνωρίζοντας ότι αυτό το περιεχόμενο δεν πρέπει να «σχετίζεται με τρόπους ζωής ή φαντασίες που αντίκεινται στις επιστημονικές συστάσεις (IPCC, φυσικά) καθιστώντας δυνατή την αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης. Τα δημόσια ΜΜΕ, δουλοπρεπή, πειθαρχημένα και ανόητα, εφαρμόζουν ήδη κατά γράμμα αυτές τις ιδεολογικές συστάσεις.
Ο πλουραλισμός και ο «έντονος δημόσιος διάλογος» που αγαπά ο Christopher Lasch δεν είναι πλέον μέρος του «δημοκρατικού» μας κόσμου. Κάθε μέρα που περνά βλέπει την ενίσχυση των κυρίαρχων ελίτ που υποστηρίζονται από την τάξη των μέσων ενημέρωσης που το μόνο που ονειρεύεται είναι να ανήκει σε αυτόν τον παγκοσμιοποιητικό Άρειο Πάγο που ζει πάνω από την πλέμπα. «Δεν είναι απαραίτητο να ζεις σε μια ολοκληρωτική χώρα για να διαβρώνεσαι από τον ολοκληρωτισμό», έγραφε ο Όργουελ. «Η επιβολή μιας τέλειας ομοιομορφίας απόψεων σε όλα τα θέματα είναι το πρώτο βήμα προς τη δικτατορία» – πήραμε ήδη το δρόμο…
*Δες περισσότερα Ανιχνεύσεις, Η (αντ)επανάσταση των ελίτ και η προδοσία της Δημοκρατίας.
** Τα μέλη της διορίζονται από τις κυβερνήσεις και στους κόλπους της μειοψηφούν οι επιστήμονες.
***Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι το υπόγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Νέας Δημοκρατίας. Όπως υποστήριξε σε συνέδριο για την πολυπολιτισμικότητα, ο Βρετανός κοινωνιολόγος Frank Furedi «η τραγωδία της Ευρώπης είναι ότι οι περισσότερες πολιτικές ελίτ της έχουν χάσει την εθνική τους ταυτότητα. Χωρίς αυτό, είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που προκαλεί η μετανάστευση … Όταν ένας άνθρωπος χάνει την επαφή με την καταγωγή του, γίνεται ανίκανος τόσο να υπερασπιστεί τα σύνορά του όσο και να δει ο,τιδήποτε προβληματικό στην εισροή ξένων που δεν θέλουν να προσαρμοστούν».
**** Η Λέσχη της Ρώμης – mammy της Οικολογίας στο βιβλίο «Η πρώτη παγκόσμια επανάσταση» (1991) -, εκφράζοντας τις ελίτ της Δύσης, γράφει: «Αναζητώντας ένα κοινό εχθρό εναντίον του οποίου μπορούμε να ενωθούμε… Ο πραγματικός εχθρός είναι λοιπόν η ίδια η ανθρωπότητα». Αν η Λέσχη της Ρώμης αποφάνθηκε για την «απειλή της υπερθέρμανσης» τί να μας πουν… οι επιστήμονες;
Μάρτυρας της δολοφονίας ενός Σέρβου σε σύγκρουση με την αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου την περασμένη εβδομάδα στη Μπάνισκα είπε ότι ο Μπόγιαν Μιγιαΐλοβιτς, ο οποίος έτρεχε άοπλος από την αστυνομία, αφού χτυπήθηκε και τραυματίστηκε, πυροβολήθηκε από την αστυνομία από απόσταση δύο μέτρων, ενώ βρισκόταν στο έδαφος.
Είπε ότι στις 24 Σεπτεμβρίου έτυχε να βρίσκεται στο χωριό Μπάνισκα, όπου συνάντησε μια ομάδα ανθρώπων μας (δηλ. Σέρβους) με στολή.
«Τους πλησίασα, τους ρώτησα αν χρειάζονταν βοήθεια». Δεν ήξερα περί τίνος επρόκειτο, είπα ότι ήξερα αυτόν τον τομέα. Χρειάζεστε βοήθεια σε κάτι; «Ενώ τους μιλούσα, η αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου άρχισε ξαφνικά να μας πυροβολεί», λέει.
Δεν ήξερα καθόλου τι γινόταν, νόμιζα ότι δεν θα έβγαινε κανένας ζωντανός… Πυροβολούσαν σε οτιδήποτε και σε όλα. Είπα ότι ξέρω αυτόν τον δρόμο, μπορείτε να τρέξετε εκεί, και άρχισα να τρέχω, ακολουθούμενος από τον Μπόγιαν Μιγιαΐλοβιτς.
Τρέχοντας μέσα στο δάσος, μια ομάδα αστυνομικών του Κοσσυφοπεδίου μας κυνηγούσε, μας πυροβολούσε, χωρίς καμία προειδοποίηση – σταματήστε, σταματήστε… Ήμασταν χωρίς όπλα, χωρίς τίποτα. Λίγα μέτρα πιο κάτω, χτύπησαν και αυτόν και εμένα» καταθέτει για τη σύγκρουση.
Είπε ότι ο Μπόγιαν έπεσε στο δρόμο και δεν μπορούσε πια να τρέξει, ο ίδιος έφυγε από το δρόμο για να κρυφτεί.
«Όταν σηκώθηκα να δω τι έγινε και πώς ήταν, είδα ότι τον πλησίασε ομάδα αστυνομικών και από κοντά, στα δύο μέτρα και τον πυροβόλησαν», είπε ο μάρτυρας.
Αφού έμεινε εκεί, όπως λέει, για λίγα δευτερόλεπτα, βλέποντας ότι κινδύνευε η ζωή του, συνέχισε να τρέχει και οι αστυνομικοί τον αντιλήφθηκαν και συνέχισαν να πυροβολούν πίσω του.
«Γνωρίζοντας αυτήν τη δασική περιοχή, κατάφερα να φτάσω σε ένα ρέμα και τι άλλο συνέβη… Πραγματικά δεν ξέρω», ολοκλήρωσε την κατάθεσή του ο αυτόπτης μάρτυρας της σύγκρουσης στη Μπανίσκα.
Η Τουρκία προμηθεύει την Ουκρανία με βαριά πολυβόλα και έχει ήδη παραδώσει περισσότερα από 600 εξ αυτών, αναφέρει σε ρεπορτάζ του το Middle East Eye, επικαλούμενο δύο πηγές που γνωρίζουν την πώληση.
Η Άγκυρα ήταν ήδη γνωστό ότι εξόπλιζε αθόρυβα το Κίεβο από την αρχή του πολέμου πέρυσι με οπλισμένα drone, πυραύλους κατευθυνόμενους με λέιζερ, προστατευτικό εξοπλισμό και τεθωρακισμένα οχήματα.
Αλλά προσφάτως άρχισε να προμηθεύει μοντέλα βαρέων πολυβόλων Canik M2, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από το πεζικό καθώς και να συνδυαστούν με τεθωρακισμένα οχήματα.
Μια πηγή είπε ότι πολλά συμβόλαια υπογράφηκαν με την τουρκική ιδιωτική εταιρεία παραγωγής όπλων Canik τον Μάρτιο. Η δεύτερη πηγή είπε ότι περισσότερα από 600 είχαν ήδη παραδοθεί στο Κίεβο για να χρησιμοποιηθούν από πολλές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και πληροφοριών.
“Η συμφωνία προβλέπει έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό παραδόσεων από 600· θα σταλούν περισσότερα τους επόμενους μήνες”, πρόσθεσε η πηγή.
Ένας εμπειρογνώμονας με έδρα την Άγκυρα είπε ότι κάθε πολυβόλο εκτιμάται ότι κοστολογείται μεταξύ 15.000 και 20.000 δολαρίων, γεγονός που ανεβάζει την αξία της τρέχουσας παράδοσης σε πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια.
Το αμυντικό blog Armourer Bench ανέφερε τον περασμένο μήνα, με βάση τις διαθέσιμες στο κοινό φωτογραφίες, ότι δύο μοντέλα βαρέων πολυβόλων M2 τουρκικής κατασκευής εισήχθησαν στην Ουκρανία από τον Απρίλιο: “Τον Απρίλιο, η Ουκρανία έλαβε ένα φορτίο διπλής τοποθέτησης όπλων M2F που φάνηκαν τοποθετημένα σε φορτηγά Nissan”, ανέφερε το blog.
Αποκαλύφθηκαν ήδη σε μια φωτογραφία του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, o οποίος απαθανατίστηκε να επιθεωρεί τον νέο εξοπλισμό για την υπηρεσία συνοριοφυλακής της Ουκρανίας.
kΗ επίμαχη φωτογραφία με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να επιθεωρεί στρατιωτικό εξοπλισμό και τα CANİK M2 QCB να βρίσκονται τοποθετημένα πάνω στα Nissan
Το ιστολόγιο πρόσθεσε ότι τα μοντέλα M2F παραδόθηκαν για να στοχεύουν μικρά drone, τα οποία χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από τον ρωσικό στρατό τους τελευταίους μήνες.
Το Ιράν προμήθευσε τη Ρωσία με εκατοντάδες φθηνά drone-καμικάζι τύπου Shahed (μη επανδρωμένα αεροσκάφη μιας χρήσης, φορτωμένα με εκρηκτικά) που έχει χρησιμοποιήσει η Μόσχα ενάντια στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας της Ουκρανίας. Η Τεχεράνη αρνείται σταθερά ότι παρείχε στη Ρωσία οποιοδήποτε μη επανδρωμένο αεροσκάφος από το ξέσπασμα του πολέμου.
Μια ουκρανική πηγή, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας, είπε ότι τα πολυβόλα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε τουρκικά τεθωρακισμένα οχήματα BMC Kirpi, τα οποία παραδόθηκαν στην Ουκρανία πέρυσι. Το Armourer Bench εκτιμά ότι πάνω από 200 Kirpi παραδόθηκαν στις ουκρανικές δυνάμεις.
Η Canik αναφέρει επίσης στον ιστότοπό της ότι το βαρύ πολυβόλο είχε χρησιμοποιηθεί ευρέως σε τεθωρακισμένα και ελαφρά οχήματα, πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και από πεζικό σε τρίποδο σε ρόλους κατά οχημάτων και κατά προσωπικού.
“Γνωρίζουμε ότι τα πολυβόλα δεν αλλάζουν το παιχνίδι για τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας”, είπε η πηγή στο Middle East Eye. “Μα πυροβολεί; Πυροβολεί. Άρα είναι μεγάλη βοήθεια”.
Η Τουρκία δεν έχει συμμετάσχει με τους δυτικούς συμμάχους της στην επιβολή οικονομικών κυρώσεων στη Ρωσία, αλλά εν τω μεταξύ έχει προμηθεύσει όπλα στην Ουκρανία και ζήτησε να γίνει σεβαστή η κυριαρχία της.
«Είμαστε ο λαός» («Wir sind das Volk») ήταν το ιστορικό σύνθημα, με το οποίο κατέβαιναν στους δρόμους οι Ανατολικογερμανοί στις μαζικές «διαδηλώσεις της Δευτέρας» την περίοδο 1989/90, δρομολογώντας την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την πτώση του Τείχους. Γρήγορα το σύνθημα έγινε «Είμαστε ένας λαός».
Η Επανένωση της Γερμανίας το 1990, που έκτοτε εορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Οκτωβρίου, συνοδευόταν από τεράστιες προσδοκίες και άφθονες υποσχέσεις της πολιτικής ηγεσίας για «ανθηρά τοπία» στη Σαξονία, το Βρανδεμβούργο, τη Θουριγγία και τα άλλα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Αλλά η ενσωμάτωση δύο τόσο διαφορετικών πολιτικών και οικονομικών συστημάτων αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια μετά την Επανένωση. Τα παλαιά συνθήματα δεν ξεχάστηκαν, αλλά αμφισβητήθηκαν και ενίοτε έδωσαν αφορμή για κριτική και πικρό χιούμορ.Ένα από τα ανεκδοτάκια της εποχής: «Είμαστε ένας λαός» είπε ο Ανατολικογερμανός στον Δυτικογερμανό και εκείνος του απάντησε «Κι εμείς το ίδιο».
Διαφορές σε μισθούς και συντάξεις
Εν έτει 2023 πολλά προβλήματα έχουν επιλυθεί, πολλές δυσκολίες έχουν ξεπεραστεί. Παρά ταύτα η υποκειμενική αίσθηση της διαίρεσης και της διαφορετικότητας φαίνεται ότι παραμένει. Σε έρευνα του Ινστιτούτου Forsa για τον όμιλο RTL που δημοσίευσε το περιοδικό Stern ακριβώς μία εβδομάδα πριν την επέτειο της Επανένωσης το 60% των ερωτηθέντων υποστηρίζει ότι αυτά που χωρίζουν Δυτικογερμανούς και Ανατολικογερμανούς είναι περισσότερα από αυτά που τους ενώνουν. Μόλις το 37% εκφράζει την αντίθετη άποψη, ενώ το 3% δεν παίρνει θέση.
Παρατηρώντας ορισμένα ποιοτικά στοιχεία της έρευνας, διαπιστώνουμε ότι μεταξύ αυτών που εξακολουθούν να βλέπουν μία «διαιρεμένη» χώρα, ιδιαίτερα υψηλά είναι τα ποσοστά των ίδιων των Ανατολικογερμανών (75%), καθώς και των συνταξιούχων (69%).
Και αυτό παρότι η σημερινή κυβέρνηση υπό τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Όλαφ Σολτς ανακοίνωσε τον Ιούλιο ότι εξισώνονται, για πρώτη φορά, οι συντάξεις στα ανατολικά και στα δυτικά κρατίδια της Γερμανίας.
Όμως το μισθολογικό χάσμα διατηρείται. Σύμφωνα με στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας το 2022 η διαφορά στους μισθούς όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά και αυξήθηκε, φτάνοντας τις 13.015 ευρώ (μεικτά) ετησίως. Αυτό σημαίνει ότι για την ίδια δουλειά ένας Δυτικογερμανός αμείβεται με 13.015 ευρώ περισσότερα από τον αντίστοιχο Ανατολικογερμανό. Το 2022 η διαφορά ήταν 12.173 ευρώ, ενώ το 2021 έφτανε τα 11.967 ευρώ.
«Υποεκπροσώπηση» στις ακαδημαϊκές ελίτ
Υπάρχουν όμως και άλλα παράπονα: σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα τριών ανατολικογερμανικών πανεπιστημίων (Λειψία, Ιένα, Τσίταου) οι Ανατολικογερμανοί εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται στις «ελίτ» του κρατικού μηχανισμού.
Το ποσοστό τους σε επιτελικές θέσεις ευθύνης δεν ξεπερνά το 12,2%, παρότι το ποσοστό των Ανατολικογερμανών στον συνολικό πληθυσμό φτάνει το 20%. Κάτι περισσότερο από αντιπροσωπευτική είναι βέβαια η εκπροσώπηση των Ανατολικογερμανών στην πολιτική (20,9%). Όχι όμως στα συνδικάτα (3,2%), στο δικαστικό σώμα (2,1%) ή ακόμη και στα μέσα ενημέρωσης (8,1%).
FILE PHOTO A general view shows the Checkpoint Charlie, a former Berlin Wall crossing point between East and West Berlin during the Cold War, in Berlin, Germany, 28 September 2020. EPA/FILIP SINGER (CORRECTION)
Χιλιάδες Αρμένιοι, ταξιδεύοντας από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες για να καταγγείλουν τη «συνενοχή» της Ευρώπης μετά τη στρατιωτική επιχείρηση του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, έναν θύλακα που εγκατέλειψαν σχεδόν όλοι οι Αρμένιοι κάτοικοι του.
Ευρωπαίοι ηγέτες είναι «εγκληματίες κατά του αρμενικού λαού, χύνουν το αίμα του αρμενικού λαού», είπε μία από τις διοργανώτριες της διαδήλωσης, η Ταλίνι Ταχντιάν, μιλώντας στους χιλιάδες διαδηλωτές, πολλοί από αυτοί νέους, που έφτασαν στη βελγική πρωτεύουσα από τη Γαλλία, από άλλες περιοχές του Βελγίου, την Ολλανδία και τη Γερμανία
Περίπου 50 λεωφορεία μετέφεραν διαδηλωτές από το Ιλ ντε Φρανς, όπου ζει μέρος της αρμενικής κοινότητας στη Γαλλία, μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη.
Συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Σουμάν, στην καρδιά των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Συναισθηματικά φορτισμένοι και οργισμένοι, πολλοί από τους διαδηλωτές κατήγγειλαν την ενοχή, σύμφωνα με τους ίδιους, της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία έκλεισε τα μάτια μπροστά στο δράμα των Αρμενίων ώστε να πάρει ως αντάλλαγμα αέριο από το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο αγοράζει το ευρωπαϊκό μπλοκ για να αντισταθμίσει εν μέρει την απώλεια ρωσικού φυσικού αερίου.
«Ξεπουλήσατε 2000 χρόνια αρμενικού πολιτισμού για αζέρικο αέριο», έγραφε ένα πλακάτ που κρατούσε ένας διαδηλωτής.
Για να καταδικάσουν τη συνενοχή της ΕΕ και τη σύμπραξη της με το Μπακού, ένα άλλο πλακάτ είχε μια φωτογραφία της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ανταλλάζει χειραψία με τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ.
Οι Αρμένιοι αυτονομιστές, οι οποίοι ήλεγχαν το Ναγκόρνο Καραμπάχ επί τρεις δεκαετίες, συνθηκολόγησαν και συμφώνησαν να καταθέσουν τα όπλα την προπερασμένη εβδομάδα, μετά από μια αστραπιαία επίθεση του αζέρικου στρατού για την ανακατάληψη αυτής της περιοχής.
Μέσα σε μια εβδομάδα ο θύλακας ερήμωσε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τους κατοίκους του, καθώς περισσότεροι από 100.000 πρόσφυγες κατέφυγαν στην Αρμενία υπό το φόβο αντιποίνων από το Αζερμπαϊτζάν.
«Δώστε πίσω αυτό που μας ανήκει!», είπε μια νεαρή διαδηλώτρια, η Ανίτα Κερβακιάν, 21 ετών, από την Ολλανδία.
«Έχω πολλούς φίλους στο Καραμπάχ, έφυγαν όλοι, όλοι», είπε μια Αρμένισσα από τη Γαλλία, η Καρίν Ναραζγιάν, 40 ετών, η οποία ταξίδεψε από το Παρίσι.
Ο πρόεδρος της αρμένικης κοινότητας του Βελγίου, Κάρεν Ταντεβοσιγιάν μιλώντας στο πλήθος των διαδηλωτών εξέφρασε την πικρία του για την απάντηση που έδωσαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στα αιτήματα των Αρμενίων.
«Περίπου 50 οργανώσεις έστειλαν επιστολή στις 17 Ιουλίου» προς τον επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ.
«Λαμβάνουμε υπόψη τα προτεινόμενα μέτρα», ήταν η απάντηση που έλαβαν στις 14 Αυγούστου, σύμφωνα με τον Ταντεβοσιγιάν. «Και όταν αυτοί καλούν σε διάλογο, είναι μόνο λόγια!», είπε, ζητώντας κυρώσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν.
«Και αν δεν υπάρξουν κυρώσεις, τότε θα είναι πραγματικά συνένοχοι», πρόσθεσε, με το πλήθος να τον καταχειροκροτεί ανεμίζοντας σημαίες της Αρμενίας.
Στην έναρξη της διαδήλωσης, περίπου 50 παιδιά τραγούδησαν τον ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έπειτα τον εθνικό ύμνο της Αρμενίας.
Σύμφωνα με τους διοργανωτές, οι διαδηλωτές ήταν περίπου 10.000, ενώ σύμφωνα με την αστυνομία των Βρυξελλών περίπου 3.000. Ωστόσο η αστυνομία διευκρίνισε ότι ο υπολογισμός αυτός βασιζόταν σε μια εκτίμηση που έγινε στην αρχή της διαδήλωσης.
Ανάμεσα στους διαδηλωτές βρέθηκε και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ, για να υποστηρίξει την αρμενική υπόθεση.
Η Ευρώπη «πρέπει να συμμετάσχει στην επιτήρηση, ή ακόη και στην προστασία των συνόρων της Αρμενίας. Η διατήρηση ή η επιτίρηση, η προστασία των συνόρων της Αρμενίας είναι πολύ σημαντική τώρα», τόνισε σε ερώτηση του Γαλλικού Πρακτορείου.
Όσο για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο οι Αρμένιοι αποκαλούν Αρτσάχ, «αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει πια», πρόσθεσε ο πρώην επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να αποκαλύψει σήμερα κατάλογο τεχνολογιών-κλειδιών που θα επιτηρούνται πιο στενά και θα προστατεύονται από κράτη που χαρακτηρίζονται αντίπαλα, όπως η Κίνα.
Ο κατάλογος, ο οποίος ενδέχεται να συμπεριλάβει την τεχνητή νοημοσύνη, τις κβαντικές τεχνολογίες και τους ημιαγωγούς, θα δημοσιοποιηθεί μετά το μεσημέρι. Προβλέπεται να παραχωρηθεί συνέντευξη Τύπου στις 15:30 (σ.σ. τοπική ώρα· 16:30 ώρα Ελλάδας).
Η ανακοίνωση καταγράφεται αφού η ΕΕ άρχισε τον Σεπτέμβριο έρευνα για τις φερόμενες ως παράνομες κρατικές ενισχύσεις του Πεκίνου σε κινεζικές βιομηχανίες που παράγουν ηλεκτρικά οχήματα, κίνηση που προκαλεί ήδη εντάσεις με τον ασιατικό γίγαντα.
Η πρόεδρος της Κομισιόν, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, υποσχόταν την 20ή Ιουνίου πως θα αναλαμβανόταν «πρωτοβουλία» ως το τέλος της χρονιάς για να ελεγχθούν πιο αυστηρά οι επενδύσεις ευρωπαϊκών εταιρειών στο εξωτερικό.
«Πρέπει να εγγυηθούμε ότι τα κεφάλαια των ευρωπαϊκών εταιρειών, η γνώση τους, η εμπειρογνωμοσύνη τους και οι έρευνές τους δεν θα χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά από κάποιες χώρες για στρατιωτικές εφαρμογές», είχε πει.
Την ίδια ημέρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε αναφερθεί λεπτομερώς στη στρατηγική που εννοεί να εφαρμόσει για να προστατευθούν πιο επαρκώς ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα διατηρώντας ταυτόχρονα ανοικτή τη Γηραιά Ήπειρο.
Αναμενόταν να εκτιμηθούν οι κίνδυνοι για την ανθεκτικότητα των αλυσίδων εφοδιασμού, ως προς τη φυγή γνώσης και την εργαλειοποίηση τυχόν εξαρτήσεων για την άσκηση εκβιασμών.
Τα μέτρα
Οι Βρυξέλλες είχαν αναγγείλει τότε ότι θα δημιουργηθεί κατάλογος τεχνολογιών-κλειδιών για τις οποίες θα λάμβαναν μέτρα προστασίας. Τα μέτρα αυτά ενδέχεται να συμπεριλάβουν την αποτροπή διεθνών εταιρικών σχέσεων, τη στήριξη σε ευρωπαϊκές θυγατρικές εταιρείες και νέα εργαλεία αντίδρασης σε ενδεχόμενες απειλές.
Η κρίση της πανδημίας του νέου κορωναϊού από το 2020 και κατόπιν ο πόλεμος στην Ουκρανία προκάλεσαν ηλεκτροσόκ στην Ευρώπη.
Η πανδημία αποκάλυψε την τρωτότητα των αλυσίδων εφοδιασμού, που μετατράπηκαν σε θύματα του κλεισίματος των συνόρων στην Κίνα, ενώ η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ανέδειξε τον κίνδυνο της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Η δημοσιοποίηση του καταλόγου καταγράφεται εξάλλου καθώς οι ευρωβουλευτές, που διεξάγουν συνεδρίαση της ολομέλειας στο Στρασβούργο, αναμένεται να εγκρίνουν οριστικά σήμερα νέο ευρωπαϊκό εργαλείο, σχεδιασμένο για να τιμωρείται οποιαδήποτε χώρα χρησιμοποιεί οικονομικές κυρώσεις για να ασκήσει πίεση σε κράτος-μέλος της ΕΕ.
Αν και το εργαλείο αυτό δεν βάζει ονομαστικά στο στόχαστρο κάποια χώρα, είναι ξεκάθαρο πως στρέφεται εναντίον του Πεκίνου. Οι Βρυξέλλες ενδέχεται να το επισείουν σε διενέξεις όπως αυτή που εκτυλίσσεται το τρέχον διάστημα ανάμεσα στην Κίνα και τη Λιθουανία, έχουν εξηγήσει ευρωπαίοι αξιωματούχοι.
Η βαλτική χώρα κατηγορεί το Πεκίνο πως εμποδίζει τις εξαγωγές της εξαιτίας του ανοίγματος διπλωματικής αντιπροσωπείας της Ταϊβάν στο Βίλνιους. Η Κίνα θεωρεί την Ταϊβάν επαρχία της.
Προς το παρόν, η ΕΕ έχει προσφύγει νομικά στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ).
Αντίποινα
Με στόχο την αποτροπή, η ΕΕ ενδέχεται να εφαρμόσει διάφορα είδη αντιποίνων: πάγωμα της πρόσβασης σε αγορές, αφαίρεση αδειών για τη διάθεση συγκεκριμένων προϊόντων στην ευρωπαϊκή αγορά, αποκλεισμούς επενδύσεων…
Θα πρόκειται για μέσο της τελευταίας προσφυγής, μετά την εξάντληση κάθε άλλης οδού μεσολάβησης, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση διαβεβαιώνει πως θα δίνει προτεραιότητα στον διάλογο με κράτη που κατηγορεί για οικονομικό εκβιασμό.
Πέρα από αυτό το εργαλείο, η ΕΕ έχει προσθέσει στη φαρέτρα της κι άλλα βέλη για την υπεράσπιση των οικονομικών συμφερόντων της και τη διαφοροποίηση των προμηθευτών της, την αύξηση της παραγωγής στην Ευρώπη, την απαίτηση του ανοίγματος αγορών κ.ο.κ..
Η Κομισιόν απλοποίησε τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων σε τομείς που θεωρούνται στρατηγικοί, όπως αυτός της παραγωγής μικροτσίπ. Πρότεινε εξάλλου τον Μάρτιο κείμενο για να εξασφαλιστεί η προμήθεια κρίσιμων πρώτων υλών.
Ο ευρωπαίος επίτροπος Εμπορίου Βάλντις Ντομπρόβσκις αναμένεται εξάλλου να καταθέσει το απόγευμα ενώπιον ευρωβουλευτών για τις εμπορικές σχέσεις με την Κίνα. Το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ έναντι του ασιατικού γίγαντα πλησίασε τα 400 δισεκ. ευρώ πέρυσι.
Ο κ. Ντομπρόβσκις επέστρεψε την περασμένη εβδομάδα από επίσημη επίσκεψή του στην Κίνα, κατά τη διάρκεια της οποίας επέκρινε την «άνιση πρόσβαση» των ευρωπαϊκών εταιρειών στις κινεζικές αγορές και το «πιο πολιτικοποιημένο εμπορικό περιβάλλον».
Το Πεκίνο από την πλευρά του κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του επιτρόπου εξέφρασε την «έντονη δυσαρέσκειά» του για την έρευνα την οποία διενεργεί η ΕΕ όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις σε κινεζικές βιομηχανίες που παράγουν ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Βρυξέλλες, Βέλγιο
Ακατανόητη απόφαση σε μία εποχή γεωπολιτικών αναταραχών και ανόδου των τιμών του «γαλάζιου χρυσού»
Η Ολλανδία προχώρησε στη διακοπή της παραγωγής φυσικού αερίου στο μεγαλύτερο κοίτασμα της Ευρώπης που βρίσκεται στην ολλανδική επαρχία του Γκρόνιγκεν επιλέγοντας μία δύσκολη για την Ευρώπη περίοδο όπου παρατηρείται αύξηση της τιμής του «γαλάζιου χρυσού».
Η απόφαση χαρακτηρίζεται ως ακατανόητη καθώς η Ευρώπη διανύει μία περίοδο ελλείψεων φυσικού αερίου, η τιμή του οποίου αν ανέβει, ανεβαίνει ταυτόχρονα και
Ειδικά για χώρες όπως η Ελλάδα που κάνουν κυρίως εισαγωγές φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος, αυτό θα μπορούσε να επιφέρει μία οικονομική καταστροφή (όλοι θυμούνται τα χιλιάρικα που πλήρωναν πέρσι οι Έλληνες καταναλωτές για το ηλεκτρικό ρεύμα ενός μεσαίου μεγέθους σπιτιού).
Και όλα αυτά ενώ κανείς δε γνωρίζει πως θα εξελιχθεί ο χειμώνας που έρχεται, είτε από καιρική είτε από γεωπολιτική άποψη.
Την Κυριακή, η Ολλανδία τερμάτισε την εξόρυξη φυσικού αερίου από το κοίτασμα. Για δεκαετίες, η εκμετάλλευσή του ήταν η αιτία σεισμών που συγκλόνισαν τους κατοίκους της περιοχής και προκάλεσαν τη φυγή του πληθυσμού.
Παρά το κλείσιμο, οι σεισμοί είναι πιθανό να συνεχιστούν σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Οι τελευταίες έντεκα λειτουργικές μονάδες εξόρυξης διατηρούνται για ένα επιπλέον έτος πριν κλείσουν οριστικά οι βαλβίδες.
Αυτό γίνεται σε περίπτωση που οι γεωπολιτικές εντάσεις κάνουν τον χειμώνα δύσκολο για την Ευρώπη.
«Η εξόρυξη φυσικού αερίου στο Γκρόνινγκεν θα σταματήσει. Μια σημαντική στιγμή μετά από δεκαετίες εξόρυξης φυσικού αερίου», δήλωσε ο Χανς Βίτζιλμπριφ, υφυπουργός της Ολλανδίας για τις Εξορυκτικές Βιομηχανίες.
«Τα προβλήματα των κατοίκων του Γκρόνινγκεν δεν έχουν ακόμη επιλυθεί και δυστυχώς οι σεισμοί θα συνεχιστούν για τα επόμενα χρόνια, αλλά η πηγή όλης της δυστυχίας θα κλείσει από τον Οκτώβριο», πρόσθεσε ο Βίτζιλμπριφ.
Το κοίτασμα αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος της ευρωπαϊκής παραγωγής φυσικού αερίου, ωστόσο, η διακοπή λειτουργίας του θα μπορούσε να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα για την Ευρώπη καθώς κανείς δεν ξέρει πόσο κρύος θα είναι ο φετινός χειμώνας.
Το κοίτασμα φυσικού αερίου του Γκρόνινγκεν, που βρίσκεται στη βόρεια Ολλανδία, ανακαλύφθηκε το 1959, ενώ η ανάπτυξή του ξεκίνησε το 1963. Τα αρχικά ανακτήσιμα αποθέματα φυσικού αερίου του κοιτάσματος ήταν 2,9 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα.
Για πολλά χρόνια, το κοίτασμα ήταν η κύρια πηγή τροφοδοσίας φυσικού αερίου στην Βορειοδυτική Ευρώπη, αλλά λόγω πολλών σεισμών στην επαρχία τη δεκαετία του 1990, η ολλανδική κυβέρνηση αποφάσισε να περιορίσει σταδιακά την παραγωγή από αυτό.
Θεωρούν ότι είναι πολύ «μαλακός» με τους Δημοκρατικούς
Ο Αμερικανός βουλευτής Ματ Γκετζ, κατέθεσε πρόταση αποπομπής του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, Κέβιν Μακάρθι, διότι τον κατηγορεί πως έχει συνάψει μυστική συμφωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο Τ.Μπάιντεν για να δοθεί βοήθεια στην Ουκρανία.
Συγκεκριμένα τον κατηγορούν για μυστικές συναντήσεις με τον Αμερικανό πρόεδρο και «κρυφή» πολιτική ατζέντα.
Ο Ματ Γκετζ είναι και αυτός Ρεπουμπλικανός και η κίνησή του δείχνει πως το μεγαλύτερο μέρος των βουλευτών του συντηρητικού κόμματος θέλουν μία ακόμα σκληρότερη στάση έναντι της κυβέρνησης των Δημοκρατικών και θεωρούν πως ο Κ.Μακάρθι, δεν μπορεί ή δεν θέλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Την πρόταση αποπομπής δεν την έκανε από μόνος του.
Σαν ενέργεια θεωρείται πολύ σπάνια και έλαβε χώρα μετά την υιοθέτηση το Σάββατο από το Κογκρέσο προσωρινού προϋπολογισμού που απέτρεψε την χρεοκοπία του ομοσπονδιακού κράτους.
Η πρόταση μομφής που κατατέθηκε από τον Μ.Γκετζ, ο οποίος εκλέγεται στη Φλόριντα, αποτελεί προειδοποίηση για το Μακάρθι, ότι θα πρέπει να ασκήσει ακόμα πιο σκληρή αντιπολίτευση σε ότι αφορά την οικονομική διαχείριση από τους Δημοκρατικούς.
«Προχώρα!», αντέδρασε αμέσως ο Κ.Μακάρθι μέσω X (του πρώην Twitter).
Πολιτικός προσκείμενος στην πτέρυγα του Ντόναλντ Τραμπ, ο Μ.Γκετζ κατηγορεί τον Κ.Μακάρθι πως σύναψε «μυστική συμφωνία» με τον Δημοκρατικό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν σχετικά με τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τον προϋπολογισμό.
Η «σκληρή» πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εναντιώνεται στην εκταμίευση περαιτέρω κεφαλαίων για το Κίεβο και ζητάει τα χρήματα αυτά να διατεθούν για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού.
Οι βουλευτές αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών ενώ και ο ίδιος ο Ν.Τραμπ αποτελεί το απόλυτο φαβορί για το προεδρικό χρίσμα του κόμματος, για να είναι υποψήφιος στις εκλογές του 2024.
Ο 58χρονος Κέβιν Μακάρθι εξελέγη «speaker» με μεγάλη δυσκολία τον Ιανουάριο.
Για να αναλάβει το αξίωμα αναγκάστηκε να κάνει τεράστιες παραχωρήσεις συμπεριλαμβανομένης της εκχώρησης της δυνατότητας σε οποιοδήποτε μέλος τους να κινήσει διαδικασία αποπομπής του.
Ο ίδιος ο Κ.Μακάρθι είπε το Σάββατο πως έχει συναίσθηση ότι διακινδυνεύει το αξίωμά του.
«Ξέρετε ότι αν χρειαστεί να διακινδυνεύσω τη θέση μου για να υπερασπιστώ τον αμερικανικό λαό θα το κάνω», δήλωσε.
Για να υιοθετηθεί, η πρόταση θα πρέπει να εγκριθεί από την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Για να παραμείνει στο πόστο, ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων θα χρειαστεί την υποστήριξη των Δημοκρατικών.
Βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες στο κόμμα του προέδρου Μπάιντεν για να αποφασιστεί αν ο Κ.Μακάρθι πρέπει να υποστηριχθεί και να παραμείνει στο αξίωμα.
Η αλήθεια όμως είναι πως στην κυβέρνηση Μπάιντεν ξέρουν ότι ο Κ.Μακάρθι θεωρείται «μετριοπαθής» για αυτούς πολιτικός.
Αν αποπεμφθεί, την θέση του θα την πάρει κάποιος πολύ «σκληρότερος» ο οποίος θα αναλάβει να διωχθεί συνολικά για διαφθορά η οικογένεια Μπάιντεν, δηλαδή όχι μόνο ο υιός Χάντερ, αλλά και ο πατέρας Τζο, δηλαδή ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ.
Η διαφθορά που κυριαρχεί στο Κίεβο, έχει ανησυχήσει τη διοίκηση Μπάιντεν στην Ουάσινγκτον και οι ΗΠΑ δεν αποκλείεται να «αδειάσουν» τον Ζελένσκι. Το Politico δημοσιεύει αυτές τις πληροφορίες επικαλούμενο εμπιστευτικό έγγραφο στρατηγικής των Αμερικανών .
Σύμφωνα με το διαβαθμισμένο αμερικανικό σχέδιο ,η Ουάσινγκτον ανησυχεί για το ενδεχόμενο η διαφθορά που εντοπίζεται στο Κίεβο να κάνει τους δυτικούς συμμάχους να εγκαταλείψουν τον αγώνα της Ουκρανίας κατά της ρωσικής εισβολής.
«Οι αντιλήψεις για διαφθορά υψηλού επιπέδου», προειδοποιεί η εμπιστευτική έκδοση του εγγράφου που έχει περιέλθει στην κατοχή του Politico, θα μπορούσαν «να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη του ουκρανικού λαού και των ξένων ηγετών στην κυβέρνηση εν καιρώ πολέμου».
Το έγγραφο που επικαλείται το Politico είναι ανάλυση 22 σελίδων, την οποία το Στέιτ Ντιπάρτμεντ φαίνεται να έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του χωρίς τυμπανοκρουσίες πριν από περίπου έναν μήνα.
Η εμπιστευτική έκδοση της «Ολοκληρωμένης Στρατηγικής για τη Χώρα» είναι περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη και περιέχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους στόχους των ΗΠΑ στην Ουκρανία, από την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών της μέχρι τη βοήθεια σε περισσότερα σχολεία να διδάσκουν Αγγλικά και την ενθάρρυνση του στρατού της να υιοθετήσει τα πρωτόκολλα του ΝΑΤΟ. Πολλοί στόχοι αποσκοπούν στη μείωση της διαφθοράς που μαστίζει τη χώρα.
Η αθόρυβη δημοσιοποίηση της στρατηγικής αυτής και το γεγονός ότι η πιο σκληρή γλώσσα έμεινε στην εμπιστευτική έκδοση, υπογραμμίζει την πρόκληση της επικοινωνίας που αντιμετωπίζει η ομάδα του Τζο Μπάιντεν.
Γίνονται «κάποιες ειλικρινείς συζητήσεις στο παρασκήνιο με Ουκρανούς», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος που γνωρίζει την πολιτική για την Ουκρανία. Όπως και άλλοι, το πρόσωπο αυτό ζήτησε πλήρη ανωνυμία για να συζητήσει αυτό το ευαίσθητο θέμα.
Οι υποθέσεις δωροδοκίας στην Ουκρανία απασχολούν εδώ και καιρό τους Αμερικανούς αξιωματούχους μέχρι και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν. Παρ’ όλα αυτά, το θέμα υποβαθμίστηκε στον απόηχο της εισβολής της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 2022.
Έναν χρόνο και πλέον μετά την έναρξη του πολέμου , οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ αναδεικνύουν το θέμα. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζέικ Σάλιβαν, για παράδειγμα, συναντήθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου με μια αντιπροσωπεία Ουκρανών που υποτίθεται ότι εργάζονται για την καταπολέμησης της διαφθοράς.
Ένας δεύτερος Αμερικανός αξιωματούχος που έχει γνώση των συζητήσεων, επιβεβαίωσε στο «Politico» τις αναφορές ότι η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν συζητά με τους Ουκρανούς ηγέτες για την πιθανή εξάρτηση της μελλοντικής οικονομικής βοήθειας από «μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση της διαφθοράς και την ανάδειξη της Ουκρανίας σε πιο ελκυστικό μέρος για ιδιωτικές επενδύσεις».
Τέτοιοι όροι δεν εξετάζονται για τη στρατιωτική βοήθεια, δήλωσε ο αξιωματούχος.
Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουκρανίας δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό, αλλά ο Ουκρανός Πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, απέλυσε αρκετούς κορυφαίους αξιωματούχους της άμυνας σε μια πρόσφατη καταστολή της υποτιθέμενης δωροδοκίας – ένα μήνυμα προς τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ότι ακούει.
Η «Ολοκληρωμένη Στρατηγική για τη Χώρα» είναι προϊόν του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που βασίζεται σε συνεισφορές από άλλα τμήματα της αμερικανικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Άμυνας. Περιλαμβάνει καταλόγους στόχων, χρονοδιαγράμματα για την επίτευξή τους και ορόσημα που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι θα ήθελαν να δουν να επιτυγχάνονται. Επισημαίνεται ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εκπονεί τέτοιες στρατηγικές για πολλές χώρες κάθε λίγα χρόνια.
Ένας αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μιλώντας εκ μέρους του Υπουργείου, δεν θέλησε να πει αν η Ουάσινγκτον είχε μοιραστεί την πληρέστερη έκδοση της εν λόγω στρατηγικής με την ουκρανική κυβέρνηση ή αν υπάρχει απόρρητη έκδοση.
Ο Γουίλιαμ Τέιλορ, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, δήλωσε ότι πολλοί απλοί Ουκρανοί θα καλωσορίσουν πιθανότατα την εν λόγω στρατηγική, επειδή και οι ίδιοι έχουν κουραστεί από την ενδημική διαφθορά στη χώρα τους.
Το έγγραφο αναφέρει ότι η εκπλήρωση των αμερικανικών στόχων για την Ουκρανία περιλαμβάνει την εκπλήρωση των υποσχέσεων των ΗΠΑ για εξοπλισμό και εκπαίδευση που θα βοηθήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας να αποκρούσουν τις επιθέσεις του Κρεμλίνου.
Η εμπιστευτική έκδοση της εν λόγω αμερικανικής στρατηγικής περιγράφει, επίσης, αμερικανικούς στόχους όπως η παροχή βοήθειας για τη μεταρρύθμιση στοιχείων του μηχανισμού Εθνικής Ασφάλειας της Ουκρανίας, ώστε να καταστεί δυνατή η «αποκεντρωμένη, ανεκτική στον κίνδυνο προσέγγιση στην εκτέλεση των καθηκόντων» και να μειωθούν οι «ευκαιρίες για διαφθορά».
Αν και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν είναι κοντά στο να επιτρέψει στην Ουκρανία να ενταχθεί, η αμερικανική στρατηγική αναφέρει συχνά την επιθυμία να κάνει τον στρατό της Ουκρανίας να υιοθετήσει τα πρότυπα του ΝΑΤΟ.
Ακόμα και η μορφή και το περιεχόμενο των ουκρανικών αμυντικών εγγράφων θα πρέπει να «αντικατοπτρίζουν την ορολογία του ΝΑΤΟ», αναφέρει ένα εμπιστευτικό τμήμα της εν λόγω στρατηγικής.
Ένας στόχος περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός «σχεδίου αντίστασης σε εθνικό επίπεδο». Αυτό θα μπορούσε να παραπέμπει σε απλούς Ουκρανούς που θα αντεπιτεθούν αν η Ρωσία κερδίσει περισσότερα εδάφη. Επισημαίνεται ότι ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν ήθελε να διευκρινίσει αυτό το σημείο.
Οι ΗΠΑ θέλουν, επίσης, να δουν την Ουκρανία να παράγει τον δικό της στρατιωτικό εξοπλισμό με τη δημιουργία μιας «εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας ικανής να υποστηρίξει τις βασικές ανάγκες», καθώς και ενός περιβάλλοντος που ενισχύει τις νεοσύστατες επιχειρήσεις αμυντικής τεχνολογίας πληροφοριών, σύμφωνα με ένα από τα εμπιστευτικά τμήματα της εν λόγω στρατηγικής.
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι εμφανίζονται ιδιαίτερα ανήσυχοι για τον ρόλο λίγων εκλεκτών στην οικονομία της Ουκρανίας.
«Η απο-ολιγαρχοποίηση, ιδίως των τομέων της ενέργειας και των ορυχείων, αποτελεί βασική αρχή για την ανοικοδόμηση μιας καλύτερης Ουκρανίας», δηλώνει το δημόσιο μέρος της στρατηγικής. Ένας δείκτης επιτυχίας, αναφέρει η εμπιστευτική έκδοση, είναι ότι η ουκρανική κυβέρνηση «αγκαλιάζει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που αποκεντρώνουν τον έλεγχο του ενεργειακού τομέα».
Οι ΗΠΑ εμφανίζονται πρόθυμες να βοηθήσουν τους ουκρανικούς θεσμούς να αναπτύξουν τις εποπτικές τους ικανότητες. Οι στόχοι που απαριθμούνται, περιλαμβάνουν τα πάντα, από τη βοήθεια των τοπικών κυβερνήσεων να αξιολογήσουν τους κινδύνους διαφθοράς έως τις μεταρρυθμίσεις στα γραφεία ανθρώπινου δυναμικού.
Το έγγραφο περιγράφει τρόπους με τους οποίους οι ΗΠΑ βοηθούν τον τομέα της υγείας της Ουκρανίας, την άμυνα στον κυβερνοχώρο και τους οργανισμούς που μάχονται την παραπληροφόρηση. Ζητά την υποστήριξη των ουκρανικών προσπαθειών κατά του μονοπωλίου και των πρωτοβουλιών για την αύξηση των φορολογικών εσόδων στα ταμεία της χώρας.
Το εμπιστευτικό τμήμα της εν λόγω αμερικανικής στρατηγικής καλεί τα χρηματοπιστωτικά συστήματα της Ουκρανίας να «αυξήσουν τον δανεισμό για να ενθαρρύνουν την επέκταση των επιχειρήσεων» και τη μείωση του ρόλου του κράτους στον τραπεζικό τομέα.
Ένα ιδιαίτερο ορόσημο είναι ότι «η Alfa Bank επιστρέφει με διαφάνεια στην ιδιωτική ιδιοκτησία». Αυτό φαίνεται να είναι μια αναφορά σε ένα ίδρυμα που τώρα είναι γνωστό ως Sense Bank, το οποίο ήταν προηγουμένως ρωσικής ιδιοκτησίας, αλλά εθνικοποιήθηκε από την Ουκρανία.
Η αμερικανική στρατηγική φαίνεται ότι έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι η Ουκρανία όχι μόνο θα διατηρήσει τον προσανατολισμό της προς τη Δύση, αλλά και ότι θα αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς με την Αμερική.
Ένας τρόπος με τον οποίο η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι αυτό θα συμβεί είναι μέσω της αγγλικής γλώσσας. Η στρατηγική αναφέρει ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν τεχνική και άλλη βοήθεια στο Υπουργείο Παιδείας της Ουκρανίας για τη βελτίωση της διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας και ότι πιστεύουν ότι η προσφορά μαθημάτων Αγγλικών μπορεί να βοηθήσει στην επανένταξη των Ουκρανών, που απελευθερώθηκαν από τη ρωσική κατοχή.
Αμερικανοί αξιωματούχοι βοηθούν, επίσης, την Ουκρανία να αναπτύξει την ικανότητά της να διώκει εγκλήματα πολέμου στο δικό της δικαστικό σύστημα. Τα επιθυμητά ορόσημα περιλαμβάνουν την επιλογή περισσότερων από 2.000 νέων δικαστών και την εκκαθάριση ενός συσσωρευμένου όγκου από περισσότερες από 9.000 καταγγελίες για δικαστικά παραπτώματα.
Η αμερικανική στρατηγική προβλέπει, επίσης, την ανοικοδόμηση της διπλωματικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ουκρανία, επεκτεινόμενη πέρα από το Κίεβο σε πόλεις όπως το Λβιβ, η Οδησσός, το Χάρκοβο και το Ντνίπρο. Λόγω της προηγούμενης μείωσης του προσωπικού που προκλήθηκε από την πλήρους κλίμακας ρωσική εισβολή, «η πρεσβεία παραμένει σε κατάσταση κρίσης» αναφέρει ένα από τα δημόσια τμήματα της εν λόγω στρατηγικής. Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν ήθελε να συζητήσει τον τρέχοντα αριθμό προσωπικού της πρεσβείας.
Όπως έκαναν και σε προηγούμενες ανακοινώσεις που αναφέρθηκαν από το «Politico», οι Αμερικανοί αξιωματούχοι σημειώνουν ευρηματικούς τρόπους με τους οποίους οι HPA παρέχουν εποπτεία της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν περιορισμούς λόγω του πολέμου. Αυτές οι προσπάθειες έχουν συμπεριλάβει τη χρήση μιας εφαρμογής που ονομάζεται SEALR για να βοηθήσει στην παρακολούθηση της βοήθειας.
Κυριε Σαββίδη καλησπέρα. Σε σχέση με το θέμα που αναρτήσατε για την Σουηδία εχθές. Όλοι μιλούν για το θέμα και θέτουν ως στόχο τους μετανάστες και ειδικά τους ισλαμιστές….
Το θέμα είναι ότι το μπαράζ τον συνεχιζόμενων χτυπημάτων των συμμοριών, τους τελευταίους μήνες, το οποίο φαίνεται να είναι εκτός ελέγχου αφού έχει πολλές “παράπλευρες” απώλειες, έχει να κάνει με συμμορίες που προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο των ναρκωτικών σε διάφορες περιοχές. Οι περιπτώσεις που εμπλέκουν τους ισλαμιστές είναι όταν αντιδρούν, μετά από καψίματα του κορανίου, που αυτό ξεκινάει από τους ακροδεξιούς που προσπαθούν να δημιουργήσουν θέματα για να βγουν επάνω.
Την ίδια στιγμή όμως αυτό συμφέρει ΚΑΙ την κυβέρνηση ΚΑΙ κάποιους “επαγγελματίες” αφού ειδικά με την πτώση της Σουηδικής Κορώνας πρέπει να δικαιολογήσουν τα τεράστια ποσά που δίνονται για την αναδιοργάνωσή του Στρατού, με αγορά οπλικών συστημάτων, επανενεργοποίηση παλαιών στρατοπέδων και στρατιωτικού υλικού, τις, εδώ και πενταετίας, μαζικές προσλήψεις σε όλα τα σώματα κ.α. και φυσικά την είσοδο στο ΝΑΤΟ.
Η Σουηδία ψάχνει ακόμη μία δικαιολογία για να αλλάξει το προφίλ της …. Η εγκληματικότητα λόγο ναρκωτικών υπήρχε και πριν σε μεγάλο βαθμό , λόγο διαρρήξεων και κλοπών (αν ήθελαν να το διορθώσουν θα το διόρθωναν αν είχαν επαναπατρισθεί οι μισοί Σομαλοί που είναι εκτός ελέγχου πάνω από μια δεκαετία και το γνωρίζουν… ).
Και για να μπω και σε λεπτομέρειες, οι δύο μεγάλες συμμορίες που ελέγχουν τα ναρκωτικά και προσπαθούν να μπουν η μία στις πόλεις της άλλης ειναι αυτές που αλληλοσκοτώνονται, έχουν ως αρχηγούς έναν Κούρδο (Τούρκο) ”Kurdiska räven” η μια και η άλλη έναν Έλληνα(!)”Greken”, οπότε το θέμα δεν ειναι η θρησκεία αλλα η “μπίζνα”.
Υ.Γ. Παλαιότερα στην Σουηδία η αστυνομία ήταν αόρατη….ο στρατός σαν να μην υπήρχε…. Εδώ και πάρα πολύ καιρό κυκλοφορούν όλο και περισσότερο ανάμεσα στον κόσμο…. Όπως σε όλο τον κόσμο πρέπει και εδώ οι πολίτες να συνηθίσουν στην παρουσία των ένστολων ….τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες…..
Υ.Γ.2 Πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν ότι ο στρατός βγήκε με τα άρματα στους δρόμους , καμία σχέση… όπως προανέφερα πρέπει να δικαιολογήσουν τα χρήματα ….επίσημα την Παρασκευή από τον στρατό έγινε αναφορά σε έλλειψη κεφαλαίων για να βοηθήσουν την αστυνομία στο ¨πρόβλημα¨.
ΥΓ:3 Σας στέλνω και μερικές απο τις αφίσσες που κυκλοφορούν τα τελευταία 5 – 6 χρόνια και ψάχνουν εντατικά προσωπικό για το στρατό….