Αρχική Blog Σελίδα 1569

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ο πόλεμος τελείωσε, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να τον σταματήσει

1

Τζώρτζ Φρίντμαν

03.10.23

Έχει περάσει περισσότερο από ενάμισης χρόνος από τότε που η Ρωσία εξαπέλυσε την επίθεσή της στην Ουκρανία. Ο πόλεμος δεν εξελίχθηκε όπως περίμεναν οι Ρώσοι, εκτός και αν είχαν προγραμματίσει ότι θα διαρκέσει περισσότερο από ένα χρόνο και θα υφίσταντο απώλειες χωρίς να είναι σε θέση να συντρίψουν τους Ουκρανούς. Οι Ρώσοι περίμεναν έναν σύντομο πόλεμο στον οποίο θα συνέτριπταν τον ουκρανικό στρατό και τη θέλησή του να αντισταθεί.

Εάν δεν τα κατάφερναν, ήξεραν ότι οι Αμερικανοί μετά από σύντομο χρονικό διάστημα θα παρείχαν όπλα στην Ουκρανία, διακινδυνεύοντας μια παρατεταμένη σύγκρουση.

Οι Ουκρανοί υπερασπίζονται την πατρίδα της, επομένως το ηθικό τους είναι υψηλό. Η ουκρανική αποστολή ήταν να αναγκάσει τη Ρωσία σε μια υποχώρηση πέρα από τα σύνορα. Η πρώτη στρατηγική της βασιζόταν στην ευκινησία, χρησιμοποιώντας σχετικά μικρές μονάδες για να χτυπήσουν αργά κινούμενες ρωσικές δυνάμεις. Αλλά καθώς οι Ρώσοι έφτασαν σε προετοιμασμένες αμυντικές θέσεις με βαριά όπλα, η ουκρανική στρατηγική έγινε λιγότερο αποτελεσματική. Η αύξηση της παροχής όπλων απο τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αύξησε τις απώλειες σε αμυντικές και επιθετικές θέσεις.

Ο αμερικανο-ρωσικός πόλεμος ήταν κατά κάποιο τρόπο διαφορετικός από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Έχω γράψει παλιότερα για αυτό.

Ο φόβος της Ρωσίας ήταν ότι μια αμερικανική δύναμη στα ουκρανικά σύνορα θα μπορούσε να επιτεθεί στη Μόσχα, περίπου 300 μίλια (480 χιλιόμετρα) μακριά. Οι Αμερικανοί φοβήθηκαν ότι η πτώση της Ουκρανίας θα έφερνε τις ρωσικές δυνάμεις στην ανατολική γραμμή των κρατών του ΝΑΤΟ, ξεκινώντας εκ νέου τον Ψυχρό Πόλεμο.

Υπό αυτή την έννοια, ο πόλεμος έχει ελάχιστη σχέση με την Ουκρανία, εκτός από το ότι έχει ΣΚΛΗΡΥΝΕΙ τη χώρα και ολισθαίνει προς έναν επώδυνο και επικίνδυνο ψυχρό πόλεμο.

Με αυτό τον τρόπο, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ήταν μια κίνηση κατά των Αμερικανών. Η αμερικανική απάντηση είχε ως στόχο όχι μόνο να εμποδίσει την κίνηση, αλλά και να ανοίξει την πιθανότητα να πραγματοποιηθεί ο μεγαλύτερος φόβος της Ρωσίας: οι ουκρανικές δυνάμεις, με την υποστήριξη αμερικανικού εξοπλισμού, να πιέζουν μέχρι τα πιο ευαίσθητα σύνορα στη Ρωσία. Μπορεί κάλλιστα καμία πλευρά να μην σκόπευε αυτές τις ενέργειες, αλλά καμία δεν μπορούσε να απορρίψει την άλλη.

Ως αποτέλεσμα, οι Ρώσοι μετακινήθηκαν σε δεινές αμυντικές θέσεις. Συνέχισαν να εξαπολύουν επιθετικές επιχειρήσεις, αλλά αυτές δεν είχαν τη δύναμη να επιτύχουν τους στόχους τους. Το αληθινό τέλος έγινε αμυντικό. Οι Ουκρανοί επιχείρησαν επιθετικές επιχειρήσεις, συγκρατώντας πάντα στρατεύματα σε περίπτωση απροσδόκητης ρωσικής επίθεσης. Και οι δύο μίλησαν για επιθέσεις και τις εξαπέλυσαν, αλλά συγκρατούσαν την ισχύ που χρειαζόταν για να διατηρήσουν τις δικές τους άμυνες.

Έτσι, έχουμε δει ένα είδος παγωμένου πολέμου, στον οποίο η ανάγκη να κρατηθούν θέσεις καθιστά αδύνατη τη απελευθέρωση αρκετής δύναμης για την επίτευξη των αρχικών στόχων.

Αυτοί οι τύποι πολέμων γίνονται κατά κύριο λόγο πολιτικοί, όπου και οι δύο πλευρές φοβούνται ότι οποιοδήποτε κίνημα θα έχει πολιτικές συνέπειες για την έναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών.

Ο Ζελένσκι πίστευε ότι εάν η αμερικανική επέμβαση δεν αναγκάσει τους Ρώσους να ματαιώσουν τις κινήσεις τους, τότε τουλάχιστον θα επέτρεπε στην Ουκρανία να αντεπιτεθεί σε τεράστια κλίμακα.

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες εμπλέκονται σε μια διαφορετική σύγκρουση: κρατώντας τη Ρωσία μακριά από το ΝΑΤΟ, θα παρείχαν επαρκή δύναμη [στην Ουκρανία] για να κρατήσουν τους Ρώσους σε απόσταση, αλλά όχι τόση για να τους συντρίψουν.

Η Ρωσία έχει κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τα σύνορά της, αλλά ελάχιστα. Η Ουκρανία έχει διατηρήσει την κυριαρχία σε μεγάλο μέρος της χώρας. Και οι ΗΠΑ έχουν πετύχει μια εισχώρηση προς τη Ρωσία, πέρα από την Ουκρανία, εξαιρετικά απίθανη.

Οι ΗΠΑ πέτυχαν τον στόχο τους, ενώ η Ρωσία και η Ουκρανία δεν έχουν και δεν πρόκειται να τον πετύχουν. Ωστόσο, ούτε έχουν τσακιστεί.

Η Ουκρανία είναι τώρα μια διαιρεμένη χώρα, αλλά αρκετά άθικτη για να διεκδικήσει τη νίκη και η Ρωσία έχει περάσει αρκετά τα παλιά της σύνορα για να διεκδικήσει μια μικρή νίκη. Και οι δύο θα μπορούσαν να ισχυριστούν ανθρωπιστικούς λόγους για τον τερματισμό του πολέμου.

Αλλά τώρα οι νεκροί είναι πολλοί. Έδωσαν τη ζωή τους για τίποτα άλλο παρά την νίκη, καθώς κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα σκεφτεί το αποτέλεσμα με περιφρόνηση για τους νεκρούς. Έχοντας λοιπόν πολεμήσει και υπερασπιστούν για δύο χρόνια την πατρίδα τους, το πώς τελειώνει ο πόλεμος είναι εύλογα σαφές. Πόσο καιρό θα χρειαστεί για να παραδεχτούν οι ηγέτες αυτό που είναι προφανές; Όλοι έχασαν απο αυτόν τον πόλεμο, και σε εύθετο χρόνο θα χάσουν και οι ηγέτες. Και αυτό είναι που θα καθυστερήσει την αναπόφευκτη ειρήνη.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Τα σχέδια για τη “μοιρασιά” της ΑΟΖ της Κύπρου: Ο καθηγητής Καρυώτης διερμηνεύει τί κρύβεται πίσω από την ξαφνική δήλωση του Φιντάν, το νέο σχέδιο κατά της Μεγαλονήσου

5

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία από το αρχείο του


Του ΘEΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ, Ουάσιγκτον

Γνωρίζετε τι θα πει ΜΟΙΡΑΣΙΑ; Διαβάστε αυτό το άρθρο στον ιστότοπο Hellas Journal (ΕΔΩ) και θα καταλάβετε.

Ξαφνικά, out of the blue, όπως θα έλεγαν οι Αμερικανοί, εμφανίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν και δήλωσε σχετικά με την κυπριακή ΑΟΖ:

«Είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί το ενεργειακό δυναμικό και να επωφεληθούν και τα δύο μέρη εξίσου, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε μια πολιτική λύση στο νησί».

  • Δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας,  αλλά θέλει να την μοιραστεί με τους Ελληνοκύπριους! Παλαιότερα, ήθελαν να μοιραστούν την ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο και τώρα πήραν φόρα και κάνουν σχέδια  να μοιραστούν και την ΑΟΖ, που δεν αναγνωρίζουν. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ υποστήριξε μάλιστα ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια ενεργειακή συμφωνία στην περιοχή, χωρίς προηγούμενη λύση του Κυπριακού.

Θέλω να δω πως θα αντιδράσουν οι κύριοι Χριστοδουλίδης και Μητσοτάκης. Είμαι πάντως σίγουρος ότι η δήλωση Φιντάν δεν έπιασε στον ύπνο τους Αμερικανούς.

Την λέξη «μοιρασιά» δεν την είχαν μέχρι σήμερα χρησιμοποιήσει οι Τούρκοι. Προτιμούσαν την αμερικανική φρασεολογία περί συνεκμετάλλευσης ή καλύτερα συνδιαχείρισης.

Είναι χρήσιμο εδώ να εξηγήσουμε μερικές λέξεις όπως μοιρασιά, συνεκμετάλλευση και συνδιαχείριση.  Ουσιαστικά η συνδιαχείριση  είναι λέξη που δεν προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ενώ η συνεκμετάλλευση προβλέπεται. Αφορά στην περίπτωση που ένα κοίτασμα βρίσκεται και στις δυο πλευρές μιας οριοθετημένης ΑΟΖ και τα δυο κράτη αποφασίζουν να μοιραστούν αυτό τον πλούτο.

Αλλά η συνδιαχείριση ή μοιρασιά όπως τώρα την αποκαλούν οι Τούρκοι, δεν εμφανίζεται  σε κανένα άρθρο της UNCLOS. Στην ιστορία των οριοθετήσεων θαλάσσιων ζωνών καταγράφονται  περιπτώσεις συνεκμετάλλευσης αλλά ούτε μια συνδιαχείρισης.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ υποστήριξε επιπλέον ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια ενεργειακή συμφωνία  στην περιοχή, χωρίς προηγούμενη λύση του Κυπριακού, στα πρότυπα της συμφωνίας Ισραήλ – Λιβάνου. Αλλά ο χριστιανός, συγγνώμη  μουσουλμάνος, δεν έχει διαβάσει την οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο, γιατί τα δυο κράτη μοιράζονται κάτι που βρίσκεται στα σύνορα των ΑΟΖ τους.

Οι ΗΠΑ πάλι στο προσκήνιο

Οι Αμερικανοί ασχολούνται με την ελληνοτουρκική διαφορά από το 1973, όταν οι ηλίθιοι συνταγματάρχες που κυβερνούσαν την πατρίδα μας ανακοίνωσαν, με στόμφο, ότι θα γίνουμε μια νέα Σαουδική Αραβία λόγω του κοιτάσματος πετρελαίου που βρέθηκε στη Θάσο. Μέχρι εκείνη την χρονιά δεν είχε παρατηρηθεί  καμία παραβίαση του εναερίου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας!

Έχω επανειλημμένα γράψει ότι οι Αμερικανοί επιθυμούν το μοίρασμα των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου, διότι δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία και να την ρίξουν στην αγκαλιά της Ρωσίας. Πιστεύουν ότι η συνεκμετάλλευση ή καλύτερα η συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων της Ελλάδας, και της Τουρκίας πρέπει να επιτευχθεί, πάση θυσία. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες, αλλά θέλουν να μοιραστεί τους ανύπαρκτους υδρογονάνθρακές της με την Ελλάδα και την Κύπρο!

Από το 1922 οι Τούρκοι πάντοτε θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλες ακτές, αλλά δεν διέθεταν μεγάλη θάλασσα και μετά το 1982 συνειδητοποίησαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε και άλλο. Έτσι άρχισαν έναν επικίνδυνο ρητορικό πόλεμο, εκτός δύο θερμών εξαιρέσεων (1987 και 1996), αλλά από το 2018 άρχισαν να προβάλουν και παρανοϊκές απαιτήσεις που σίγουρα θα συνεχιστούν και στο μέλλον.

Οι Αμερικανοί υπολογίζουν ότι ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν τόσο κοντά οι δύο χώρες, πορευόμενες σε ένα ήρεμο περιβάλλον, με  δυο ηγέτες που πέτυχαν  αποφασιστικές νίκες  στις πρόσφατες εθνικές εκλογές  τους και ετοιμάζονται για μια σημαντική κίνηση επαναπροσέγγισης , που  οι ΗΠΑ επιθυμούν να βοηθήσουν με ό,τι μέσον διαθέτουν. Και οι Αμερικανοί όχι μόνον διαθέτουν τα μέσα αλλά ξέρουν και τι ακριβώς θέλουν.

Πρώτον, θεωρούν ότι η Χάγη δεν θα δώσει τη λύση, διότι πιστεύουν ότι οι Τούρκοι δεν θα μείνουν ικανοποιημένοι από μια λύση , που όχι μόνο  δεν θα τους ικανοποιεί πλήρως, αλλά διότι μια ειρήνη στις θάλασσες ευνοεί την ελληνική πλευρά.

Δεύτερον, οι Αμερικανοί μετά την μεσολάβησή τους στην οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου θέλουν να φανούν ως ειλικρινείς μεσολαβητές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με ένα σχέδιο, που θα προσφέρει  ολόκληρο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος στην Ελλάδα και θα  επιτρέπει στην Τουρκία να διεκδικήσει ένα κομμάτι της ελληνικής θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο και φυσικά τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στην περιοχή.

Χάρτης ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου

Τέλος, κρατούν ως εφεδρικό και ένα τρίτο, πονηρό σχέδιο. Δηλαδή να προτείνουν  στους Αιγυπτίους να οριοθετήσουν ΑΟΖ με την Τουρκία με εκκίνηση  από το 28ο Μεσημβρινό, δηλαδή εκεί που τελείωσε η τμηματική οριοθέτηση της Ελλάδας με την Αίγυπτο, που υπέγραψε ο τότε ΥΠΕΞ Δένδιας στις 6 Αυγούστου 2020.

  • Πολύ φοβούμαι ότι η επόμενη γενιά των Ελλήνων δεν πρόκειται να δει τον παραπάνω χάρτη που δείχνει τα θαλάσσια σύνορα της πατρίδας μας.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η Ελλάδα τα σχέδια αυτά είναι, άμεσα και πριν είναι πολύ αργά, να προβεί σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της με αυτή της Κύπρου βάσει της μέσης γραμμής, σύμφωνα με τις προβλέψεις της UNCLOS, που θα δίνει πλήρη επήρεια στην νήσο Στρογγύλη, με αποτέλεσμα η Τουρκία να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και φυσικά ούτε με την Λιβύη.

Η Ελλάδα, χωρίς μακρόπνοο σχέδιο και προγραμματισμό, ακολουθεί εκ των πραγμάτων αμυντική τακτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να αδυνατεί  να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές  σ ’αυτή προστίθεται και η υποχωρητικότητα. Όπως έγραψε στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος και σήμερα βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας:

«Όλος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…».

Hellas Journal

Βρισκόμαστε στο μέσο ενός εν εξελίξει παγκόσμιου πραξικοπήματος Δείτε πώς το αποτρέπουμε

0

 

Ανάλυση από τον

Δρ. Joseph Mercola

01 Οκτωβρίου 2023

https://www.bitchute.com/video/xOTsDuvmgsI5/

Κατεβάστε την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

▪ Η επερχόμενη νέα Συνθήκη για την πανδημία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και οι Τροποποιήσεις των Διεθνών Κανονισμών Υγείας (IHR/ΔΚΥ) αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου εν εξελίξει πραξικοπήματος για να αφαιρέσουν τα έθνη από την κυριαρχία τους και τους ανθρώπους από τη σωματική τους αυτονομία και ελευθερία.

▪ Ο ΠΟΥ θέλει να αναγάγει σε νόμο μια απαίτηση σύμφωνα με την οποία τα κράτη πρέπει να λογοκρίνουν τους πολίτες τους, έτσι ώστε να μπορούν να κοινοποιούνται μόνο μηνύματα δημόσιας υγείας που ευθυγραμμίζονται με τις συστάσεις του ΠΟΥ.

▪ Οι τροποποιήσεις των IHR/ΔΚΥ διευκρινίζουν ότι ο ΠΟΥ θα υπαγορεύει ποια φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούν οι χώρες και ποια δεν μπορούν να χρησιμοποιούν, σε περίπτωση πανδημίας — και ενδεχομένως και εκτός πανδημιών.

▪ Οι IHR/ΔΚΥ υπάρχουν από το 1969, αλλά στο τρέχον προσχέδιο των Τροποποιήσεων του ΔΥΑ – οι συστάσεις του ΠΟΥ – ανάγονται σε διατάγματα που πρέπει να τα εφαρμόζουν υποχρεωτικά και δεν είναι πλέον συστάσεις που τα κράτη μπορούν να αγνοούν κατά βούληση.

▪ Η Συνθήκη απαιτεί την ταχεία παρασκευή και παρακολούθηση των εμβολίων, και, συγχρόνως, απαλλαγή των παρασκευαστών τους από κάθε ευθύνη για τις βλάβες και τους θανάτους που προκαλούν. Η ΕΕ, οι ΗΠΑ και η CEPI έχουν ήδη προτείνει ένα σχέδιο για την ανάπτυξη εμβολίων μέσα σε 100 ημέρες.

▪ Η νέα Συνθήκη θα ισχύει συνεχώς για όλα τα κράτη που την υπογράφουν, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν πανδημίες.

Σε αυτή τη συνέντευξη, η Δρ. Meryl Nass, πιστοποιημένη παθολόγος και επιδημιολόγος του βιολογικού πολέμου, συζητά τους κινδύνους που εγκυμονεί η επερχόμενη νέα Συνθήκη Πανδημίας του ΠΟΥ και οι Τροποποιήσεις του Διεθνών Κανονισμών Υγείας (IHR/ΔΚΥ). Γι αυτό το θέμα έγραψε προσφάτως ένα άρθρο με τίτλο «Η προτεινόμενη συνθήκη του ΠΟΥ θα αυξήσει τις ανθρωπογενείς πανδημίες».

«Διαβάζω τα διάφορα προσχέδια των Τροπολογιών και της Συνθήκης για την Πανδημία που έχουν υποβληθεί. Είναι ένας συνδυασμός διάφορων πραγμάτων και ιδεών που προβάλλονται από τις διάφορες χώρες-μέλη τις οποίες επεξεργάζεται μια ειδική ομάδα του ΠΟΥ, που προσπαθεί να τις εναρμονίσει και να βεβαιωθεί ότι αυτό που θέλει ο ΠΟΥ θα περιέχεται στην τελική διατύπωσή τους.

Είχα διαβάσει επιτέλους, γραμμή προς γραμμή, το πιο πρόσφατο προσχέδιο μιας Συνθήκης για την Πανδημία με ημερομηνία 2 Ιουνίου 2023, το οποίο περιείχε πράγματα πολύ χειρότερα αυτά που περιέχονταν στα προηγούμενα προσχέδια. Και ένιωσα την υποχρέωση να αρχίσω να γράφω γι’ αυτά.

Στη συνέχεια, αφού είχα γράψει ένα σύντομο κομμάτι, συνειδητοποίησα ότι το ζήτημα ήταν πολύ σημαντικό και έπρεπε να γράψω ένα μεγάλο κομμάτι με φόντο και συνδέσμους και να προσπαθήσω να μεταφέρω το μήνυμα σε πολλούς ανθρώπους.

Επειδή ο μόνος λόγος που αυτά τα έγγραφα και το σχέδιο —η ατζέντα βιοασφάλειας μέσω της νέας Συνθήκη Πανδημίας του ΠΟΥ και των Τροποποιήσεων των Διεθνών Κανονισμών Υγείας (IHR / ΔΚΥ)— έφτασαν στο σημείο που έφτασαν είναι επειδή κανείς δεν τα έχει διαβάσει. [Οι άνθρωποι] δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το μεγάλο σχέδιο, και έτσι  μπορεί να μην καταλαβαίνουν την ιστορία».

Συγκλίνουσες ατζέντες με πανομοιότυπους στόχους

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλές διαφορετικές πτυχές του μεγάλου σχεδίου τίθενται σε εφαρμογή από διάφορους τομείς και παγκοσμιοποιητικούς οργανισμούς ταυτόχρονα, και ενώ μπορεί να φαίνονται ανεξάρτητες η μία από την άλλη, όλες οδηγούν στην ίδια κατεύθυνση, προς έναν ενιαίο στόχο, δηλαδή την υποδούλωση της ανθρωπότητας και τον συγκεντρωτισμό του ελέγχου επί του παγκόσμιου πληθυσμού.

Έχουμε ανάπτυξη ενός νέου χρηματοοικονομικού μηχανισμού που περιλαμβάνει και την ανάπτυξη ενός ψηφιακού νομίσματος κεντρικής τράπεζας (CBDC), για παράδειγμα.

H η Δρ. Meryl Nass συνεχίζει:

«Ταυτόχρονα, θέλει επίσης να αναλάβει δράση και ο ΟΗΕ. Θέλει να μπορεί να δηλώνει την ύπαρξη παγκόσμιων σοκ και να τα διαχειρίζεται. Ανάμεσα σ’ αυτά είναι και δύο τομείς που θέλει να διαχειριστεί ο ΠΟΥ: ο βιολογικός πόλεμος και οι πανδημίες.

Έτσι, ο ΟΗΕ έχει αναφερθεί σ’ αυτά τα δύο, αλλά και σε κάθε είδους άλλα πιθανά παγκόσμια σοκ, όπως η κλιματική αλλαγή, οι διακοπές της εφοδιαστικής αλυσίδας, τα συμβάντα στον κυβερνοχώρο, ακόμη και τα γεγονότα στο διάστημα. Αυτό σημαίνει πως οτιδήποτε θέλει να χαρακτηρίσει ο ΟΗΕ ως παγκόσμιο σοκ, μπορεί να αναλαμβάνει τη διαχείρισή του.

Έτσι, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ζητά από τα μέλη του κατά την ετήσια Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, να του δώσουν την άδεια να δημιουργήσει αυτή την παγκόσμια πλατφόρμα έκτακτης ανάγκης … που θα δώσει στον γενικό γραμματέα και στον ΟΗΕ την εξουσία να διαχειρίζονται παγκόσμιες κρίσεις.

Επίσης, σε αυτή τη συνάντηση, ο ΠΟΥ και ο ΟΗΕ συγκεντρώνονται για να προσπαθήσουν να διαχωρίσουν πώς θα πάνε τα πράγματα για βιολογικό πόλεμο και πανδημίες που επηρεάζουν περισσότερες από μία χώρες. Οπότε, αναζητήστε πληροφορίες για αυτό στις 20 Σεπτεμβρίου».

Γιατί εισήχθη η νέα Συνθήκη για την Πανδημία του ΠΟΥ;

Το 2021, ο ΠΟΥ πρότεινε το αρχικό σχέδιο που του έδωσε την εξουσία να εκδίδει διαταγές έκτακτης ανάγκης παγκόσμιας ισχύος, ισχυριζόμενος ότι τα κράτη είχαν αντιμετωπίσει την «πανδημία» COVID τόσο άσχημα, ώστε χρειάζονταν ένας κεντρικός οργανισμός για να διαχειριστεί καλύτερα την επόμενη πανδημία.

«Φυσικά, ήταν διαμορφωμένο από την άποψη της ισότητας, όπως οι πλούσιες χώρες δεν έδωσαν αρκετά εμβόλια στις φτωχές χώρες, κλπ… και τόσοι πολλοί άνθρωποι πέθαναν. Αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι ότι, στην πραγματικότητα, σχεδόν όλοι οι χώρες του κόσμου ακολουθούσαν τις οδηγίες του ΠΟΥ, και αυτό ήταν που έκανε αυτή την τελευταία πανδημία να είναι τόσο καταστροφική.

Οι οικονομικές επιπτώσεις ήταν όλα αποτέλεσμα των lockdown, των επακόλουθων διακοπών της εφοδιαστικής αλυσίδας, του κλεισίματος των σχολείων κ.λπ. Έτσι, παρόλο που ο ΠΟΥ θέλει αυτή τη μεγάλη δύναμη, δεν έχει πει ότι πρόκειται να κάνει κάτι διαφορετικό.

Κανείς στο επίπεδο του ΠΟΥ, του ΟΗΕ ή των αρχών δημόσιας υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών ή του προέδρου δεν έχει πει ότι έκανε κάτι λάθος. Αυτό που θέλουν να κάνουν είναι περισσότερο το ίδιο, και εννοώ περισσότερα, πολλά περισσότερα», λέει η Dr. Nass.

Ο ΠΟΥ επιδιώκει να καταστεί συγκεντρωτικός κυβερνήτης όλων

Για παράδειγμα, θέλουν να αναχθεί σε νόμο η απαίτηση ότι τα κράτη πρέπει να λογοκρίνουν τους πολίτες τους, έτσι ώστε να μπορούν να διακινούνται μόνο απόψεις για τη δημόσια υγεία που ευθυγραμμίζονται με τις διαταγές του ΠΟΥ. Ήδη, το YouTube έχει ανακοινώσει ότι θα λογοκρίνει στο εξής όλες τις πληροφορίες υγείας που δεν συμμορφώνονται με την αφήγηση του ΠΟΥ. Αλλά αυτή η λογοκρισία δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που θα ακολουθήσει.

Οι Τροποποιήσεις των Διεθνών Κανονισμών Υγείας (IHR/ΔΚΥ) διευκρινίζουν επίσης ότι ο ΠΟΥ θα υπαγορεύει ποια φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούν οι χώρες και ποια δεν μπορούν, σε περίπτωση πανδημίας — και ενδεχομένως και εκτός πανδημιών. Όπως εξηγεί η Dr. Nass:

«Η συνθήκη για την πανδημία… είναι ένα εντελώς νέο έγγραφο και κάθε προσχέδιό του ήταν διαφορετικό από το προηγούμενό του. Στο τρέχον προσχέδιο, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ δεν χρειάζεται καν να κηρύξει πανδημία. Η συνθήκη για την πανδημία θα είναι στην πραγματικότητα σε ισχύ διαρκώς».

Οι ΔΚΥ υπάρχουν από το 1969, αλλά στο τρέχον προσχέδιο των τροποποιήσεων τους, οι συστάσεις του ΠΟΥ μετασχηματίζονται σε διατάγματα που πρέπει να ακολουθούνται και όχι συστάσεις που τα κράτη μπορούν να αγνοήσουν ή όχι κατά βούληση.

Στην τρέχουσα μορφή τους, οι τροποποιήσεις απαιτούν από τον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία διεθνούς ενδιαφέροντος (PHEIC – public health emergency of international concern) πριν αρχίσει να εκδίδει διαταγές, αλλά δεν αποσαφηνίζεται το τι είναι PHEIC. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε. Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ θα μπορεί επίσης να κηρύξει μια «δυνητική» πανδημία, ακόμη και με περιορισμένα ή και καθόλου στοιχεία.

Όλα τα εμβόλια θα είναι ταχείας παρασκευής και μη-ελεγμένα

Η νέα Συνθήκη απαιτεί επίσης την ταχεία παρακολούθηση των εμβολίων, μαζί με την απαλλαγή των κατασκευαστών τους από κάθε ευθύνη. Σύμφωνα με την Dr. Nass, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και η CEPI έχουν ήδη προτείνει ένα σχέδιο για την ανάπτυξη εμβολίων μέσα σε 100 ημέρες και την ανάπτυξη της παραγωγής εμβολίων για όλους κάθε χώρας σε άλλες 30 ημέρες.

«Είναι μια εντελώς τρελή ιδέα γιατί δεν υπάρχει χρόνος να δοκιμάσουν τα εμβόλια σε ανθρώπους εάν τα αναπτύξουν σε 100 ημέρες. Τα ‘εμβόλια’ για τον COVID αναπτύχθηκαν σε 326 ημέρες – όπως αυτό της Αυτό έκανε Pfizer… Και η μέση δοκιμή τους σε ανθρώπους ήταν μόνο δύο μήνες ή λιγότερο.

Μόνο αφού δώσαμε τα εμβόλια σε δισεκατομμύρια ανθρώπους, μάθαμε ποιες ήταν οι παρενέργειές τους. Κι ακόμη, εξακολουθούμε να μην έχουμε μια απολύτως σαφή εικόνα για όλες τις παρενέργειες και τη συχνότητα της εμφάνισής τους, επειδή τα κράτη φρόντισαν να κρύψουν τα σχετικά δεδομένα…

Σήμερα, όταν ο FDA αφήνει τα πράγματα να κυκλοφορούν χωρίς καλές δοκιμές. Μόνο το 29% των εμβολίων έχουν αδειοδοτηθεί από τον FDA. Το 71% απορρίπτεται. Είναι δύσκολο να φτιάξεις ένα καλό εμβόλιο. Πολλά πρέπει να πεταχτούν στα σκουπίδια πριν φτάσετε σε ένα εμβόλιο ασφαλές και αποτελεσματικό.

Δηλαδή, εάν έχετε πλήρη νομική ασυλία από κάθε ευθύνη, μπορείτε να κάνετε ενέσεις στους ανθρώπους με οτιδήποτε. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα πρότυπο κατασκευής, κανένα πρότυπο ασφάλειας, κανένα πρότυπο αποτελεσματικότητας. Το μόνο «πρότυπο» είναι ότι ο Επίτροπος του FDA πρέπει να ελπίζει ότι τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων». 

Ατελείωτες Πανδημίες είναι μπροστά μας

Τόσο η Συνθήκη Πανδημίας όσο και οι Τροποποιήσεις του ΔΚΥ απαιτούν από τα κράτη να κάνουν εκτεταμένη βιοεπιτήρηση όλο το χρόνο, και να πραγματοποιούν γονιδιωματική αλληλουχία σε όλα τα παθογόνα που συλλέγονται. Λοιπόν, αν δοκιμάζουμε συνεχώς ανθρώπους, ζώα, άγρια ​​ζώα, φάρμες και εργοστάσια, θα είμαστε πάντα σε θέση «να βρίσκουμε» παθογόνους παράγοντες με δυνατότητα πανδημίας.

Αυτό θα οδηγήσει σε μια ατέλειωτη σειρά από προκηρύξεις πανδημίας και «δυνητικής πανδημίας», και οποιαδήποτε απ’ αυτές θα μπορούσε στη συνέχεια να οδηγήσει σε lockdown και νέες απαιτήσεις εμβολίων. Και, το σημαντικότερο, αυτά τα έγγραφα θα αντικαταστήσουν όλους τους εσωτερικούς νόμους των κρατών και κανένα Σύνταγμα δεν θα μπορέσει να μας σώσει. 

Πόρτα στην Ελευθερία

Για να αποτρέψει αυτόν τον εφιάλτη, ο Nass ίδρυσε μια νέα οργάνωση που ονομάζεται Door To Freedom ( doortofreedom.org ), η οποία επιδιώκει να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για το τι είναι η συνθήκη για την πανδημία και οι τροποποιήσεις του IHR και πώς θα αλλάξουν τη ζωή όπως την ξέρουμε. και να μας αφαιρέσει κάθε ίχνος ελευθερίας.

Η Door To Freedom δημιούργησε μια αφίσα για να εξηγήσει τις επιπτώσεις που θα έχει η συνθήκη για την πανδημία και οι τροποποιήσεις του ΔΚΥ. Κατεβάστε την αφίσα και μοιραστείτε την με όλους όσους γνωρίζετε. Τοποθετήστε το επίσης σε δημόσιες διαφημιστικές πινακίδες και μέρη όπου οι κοινότητες μοιράζονται πληροφορίες. Η Nass λέει:

«Ο ΠΟΥ φαίνεται να είναι νευρικός λόγω του γεγονότος ότι ορισμένα από αυτά τα κομμάτια πληροφοριών εμφανίζονται σε κάποια συστημικά μέσα. Γι’ αυτό και κατασκεύασε ο ίδιος μικρά σύντομα βίντεο με τον Tedros και άλλα άτομα στον ΠΟΥ αρνούνται ότι πρόκειται για αρπαγή κυριαρχίας — με τον ισχυρισμό ότι ο ΠΟΥ δεν πρόκειται καν να είναι συμβαλλόμενο μέρος της συνθήκης, κ.λπ. Ισχυρισμός που είναι ψευδείς, όπως οι περισσότεροι ισχυρισμοί του Οργανισμού. Ο ΠΟΥ. είναι σίγουρα συμβαλλόμενο μέρος αυτής της συνθήκης: σύμφωνα με την έκδοση της 2ας Ιουνίου 2023 (που ονομάζεται Προσχέδιο του Γραφείου) o ΠΟΥ σκοπεύει αναλαμβάνει τη διαχείριση ορισμένων πτυχών του ελέγχου της πανδημίας».

Ποιος θα ψηφίσει για τις Τροπολογίες της Συνθήκης και των ΔΚΥ;

Η έγκριση των Τροποποιήσεων των ΔΚΥ απαιτεί μόνο την ψήφο του 50% ψήφο όσων βρίσκονται στην αίθουσα τη στιγμή της ψηφοφορίας, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην ετήσια σύνοδο της Παγκόσμιας Συνέλευσης Υγείας τον Μάιο του 2024. (WHO Governance, Dates of Constitutional Meetings).

▪ Εάν εγκριθούν οι Τροποποιήσεις, οι χώρες που θα θελήσουν να εξαιρεθούν  θα έχουν μόνο 10 μήνες για να στείλουν μια επίσημη δήλωση εξαίρεσης από τον ΠΟΥ. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας της εξαίρεσης, όλες οι χώρες θα υποχρεωθούν να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του ΠΟΥ. Τα κράτη που δεν θα έχουν εξαιρεθεί επισήμως, θα δεσμεύονται από τους νέους όρους που ορίζονται στις Τροπολογίες.

▪ Η νέα Συνθήκη για την Πανδημία θα ψηφιστεί επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της συνεδρίασης. Θα απαιτήσει τα δύο τρίτα των ψήφων υπέρ των μελών που θα παραβρίσκονται στην αίθουσα και θα τεθεί σε ισχύ ένα μήνα μετά την επικύρωσή του από 30 κράτη.

Οι Τροπολογίες απαιτούν ενεργό αποχώρηση (opt-out), ενώ η Συνθήκη Πανδημίας απαιτεί ενεργό συμμετοχή (opt-in).

Οποιοδήποτε κράτος δεν θα υπογράψει τη Συνθήκη θα αποκλειστεί από τους όρους της. Όσοι υπογράψουν τη συνθήκη και, εν συνεχεία, αποφασίσουν να αποχωρήσουν, πρέπει να περιμένουν τρία χρόνια πριν μπορέσουν να το φύγουν.

«Αυτό είναι σημαντικό, γιατί δεν νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν να δώσουν στον ΠΟΥ τρία χρόνια για να τους καθοδηγήσει πώς να διαχειριστούν έκτακτες ανάγκες δημόσιας υγείας προτού μπορέσουν να πουν όχι», λέει η Dr. Δρ. Meryl Nass.

Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι η συνθήκη θα είναι σε ισχύ διαρκώς, 24/7 – 365 μέρες το χρόνο. Δεν θα χρειαστεί μια πανδημία για να δώσει στον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ την εξουσία να παρακολουθεί και να λογοκρίνει ολόκληρο τον κόσμο, 24/7. Επιπλέον, όπως έχει συνταχθεί επί του παρόντος, η συνθήκη έχει ουσιαστικά κενές σελίδες, που θα συμπληρωθούν αργότερα.

Θα σχηματιστούν νέες επιτροπές και θα καθορίσουν πώς θα εφαρμοστούν και θα επιβληθούν οι διατάξεις της Συνθήκης. Μπορούν επίσης να προσθέσουν νέες διατάξεις. Αυτό είναι σαν να δίνεις λευκή επιταγή στον ΠΟΥ για να επιβάλει ό,τι θέλει στους ανθρώπους του κόσμου.

Στοιχεία δράσης

Η κατάσταση φαίνεται απίστευτα ζοφερή, αλλά η Dr. Nass, επιμένει ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να αποτρέψουμε την αρπαγή εξουσίας από τον ΠΟΥ, συμπεριλαμβανομένων των εξής:

  • Καλέστε τον/την βουλευτή σας και προτρέψτε τους να υποστηρίξουν το νομοσχέδιο H.R. 79 για την απoχώρηση των ΗΠΑ από τον ΠΟΥ(H.R.79 — The WHO Withdrawal Act) που εισήγαγε ο βουλευτής Andy Biggs, με το οποίο ζητείται η αποδέσμευση και η έξοδος των ΗΠΑ από τον ΠΟΥ.Τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, έχει 51 υποστηρικτές, όλοι τους είναι Ρεπουμπλικάνοι. Για να εγκριθεί αυτό το νομοσχέδιο και η υποστήριξη των Δημοκρατικών που πρέπει να τους κάνουμε να καταλάβουν τι διακυβεύεται. Όπως σημειώνει η Dr. Nass:

«Αυτό σημαίνει ότι 51 μέλη του Κογκρέσου έχουν ήδη πειστεί για το πόσο κακό είναι αυτό. Αυτές οι διατάξεις είναι τόσο τρομερές, που αν σηκωθείτε σε μια συγκέντρωση και πείτε: «Ο/Η βουλευτής μου ψηφίζει για να παραχωρήσουμε την κυριαρχία μας, να αφαιρέσουμε από τον ΠΟΥ τα φάρμακά μας, να μεταφέρουμε την πνευματική μας ιδιοκτησία σε άλλα έθνη», όλοι θα συμφωνήσουν ότι «Αυτός ο άνθρωπος είναι τρομερός».

Ο Συνασπισμός Κυριαρχίας διευκολύνει να κάνει να ακουστεί η φωνή όλων. Η ιστοσελίδα Help the House Defund της ΠΟΥ  μας επιτρέπει να επικοινωνήσουμε με όλους τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας με λίγα μόνο κλικ.

  • Επίσης, παροτρύνετε τον/την βουλευτή σας να υποστηρίξειτο νομοσχέδιο HR1425, που θα απαιτεί την έγκριση της Συνθήκης για την πανδημία από τη Γερουσία. Αυτή τη στιγμή έχει 27 χορηγούς.
  • Καλέστε τον γερουσιαστή σας και προτρέψτε τον να υποστηρίξει το νομοσχέδιο της Γερουσίας με τίτλο S.444 – όχι Συνθήκη για την Πανδημική Ετοιμότητα του ΠΟΥ χωρίς την Έγκριση της Γερουσίας. Αυτή τη στιγμή έχει 47 χορηγούς.
  • Προωθείστε την εκπαιδευτική αφίσα του Door To Freedom όπου μπορείτε και κατευθυνθείτε στην ιστοσελίδα doortofreedom.org για περισσότερες πληροφορίες.
  • Μοιραστείτε επίσης, μοιραστείτε, μοιραστείτε πληροφορίες σχετικά με τις τροποποιήσεις του ΔΚΥ και πώς θα καταστρέψουν την εθνική κυριαρχία και θα αυξήσουν την επιτήρηση και τη λογοκρισία.Μπορείτε να βρείτε μιαγρήγορη περίληψη εδώ .

Το 2021, οι ΗΠΑ εισήγαγαν αρκετές νέες τροπολογίες που απορρίφθηκαν από άλλα έθνη, οπότε όταν ήρθε σε ψηφοφορία το 2022, οι ΗΠΑ ακύρωσαν τις περισσότερες από αυτές.

Εάν μπορούμε να κάνουμε αρκετό θόρυβο και να κάνουμε μια πηγή ανθρώπων να απωθήσουν, λέγοντας ότι δεν θα δεχθούμε αυτούς τους όρους, πολλές από τις τροπολογίες μπορεί απλώς να αποσυρθούν πριν έρθουν σε ψηφοφορία το 2024.

Ο ΠΟΥ προσπαθεί να επιτύχει αυτό το ήπιο πραξικόπημα με πονηρό τρόπο, και αποκαλύπτοντας πώς αυτές οι τροπολογίες θα εξαλείψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη σωματική αυτονομία και θα αφαιρέσουν το έθνος μας από την κυριαρχία του, θα τους αναγκάσει να κάνουν ένα βήμα πίσω, γιατί ενώ είναι τύραννοι, δεν θέλω να προσδιορίζομαι ως τέτοιος.

Πρέπει να πάψουμε να χρηματοδοτούμε το θάνατό μας

Φροντίστε επίσης να εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο του Door To Freedom, ώστε να μπορείτε να αναλάβετε δράση όταν εμφανιστούν νομοσχέδια που σχετίζονται με τον ΠΟΥ. Πρέπει να αντιταχθούμε σε κάθε χρηματοδότηση της παγκόσμιας ατζέντας βιοασφάλειας και η Door To Freedom θα σας ειδοποιήσει όταν έρθει η ώρα να καλέσετε τους εκπροσώπους σας να αντιταχθούν στα μέτρα χρηματοδότησης που θα προωθήσουν την ατζέντα βιοασφάλειας.

Άλλες ιστοσελίδες που θα σας βοηθήσουν να παραμένετε ενήμεροι για αυτό το θέμα είναι η Children’s Health Defense και η Stand for Health Freedom .

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη συνεισφέρει χρήματα σε ένα χρηματοοικονομικό ενδιάμεσο ταμείο που έχει συσταθεί από τον ΠΟΥ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Αλλά αυτό το ταμείο εξακολουθεί να διαθέτει πολλά δισεκατομμύρια λιγότερα απ’ αυτά που θέλει ο ΠΟΥ, ο οποίος ζητά από τα κράτη-μέλη του να αυξήσουν δραματικά τις συνεισφορές τους.

Οι ΗΠΑ δέσμευσαν επίσης 5 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάστημα 5 ετών στην παγκόσμια ατζέντα βιοασφάλειας, όταν ψήφισαν τον «Νόμο περί Εξουσιοδότησης Εθνικής Άμυνας» τον Δεκέμβριο του 2022. Έτσι, αυτές οι συνεισφορές αποτελούν πλέον μέρος του νόμου των ΗΠΑ και αποτελούν μέρος του προτεινόμενου προϋπολογισμού του Μπάιντεν για το 2024.

Άλλα 20 δισεκατομμύρια δολάρια σε εξουσιοδοτημένες δαπάνες από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών έχουν ζητηθεί στο αίτημα του προέδρου για τον προϋπολογισμό του 2024 προς το Κογκρέσο για τη Διεθνή Ετοιμότητα για Πανδημία. Περισσότερα χρήματα θα διατεθούν επίσης για το σκοπό αυτό από τα Υπουργεία Άμυνας και Εσωτερικής Ασφάλειας. Μπορούν επίσης να διατεθούν πρόσθετα κεφάλαια μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, της USAID, του Υπουργείου Γεωργίας και των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

Συνολικά, οι ΗΠΑ πρόκειται ήδη να δαπανούν περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την παγκόσμια ετοιμότητα για πανδημίες, και μέρος αυτών είναι για την επιτήρηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του διαδικτύου μας και τη βιοπαρακολούθηση παθογόνων μικροοργανισμών με δυνατότητα πανδημίας.

Φαίνεται ότι με τόσα λεφτά που χάνονται, ένας μεγάλος αριθμός κεκτημένων συμφερόντων υποστηρίζει το σχέδιο του ΠΟΥ. Ωστόσο, όταν εμείς οι πολίτες προσεγγίζουμε μαζικά, οι πολιτικοί συχνά αναγκάζονται να κατευνάσουν τους ψηφοφόρους τους, ειδικά όταν πρόκειται να παραδώσουν την κρατική και ομοσπονδιακή αρχή για την υγεία σε μη εκλεγμένους αξιωματούχους του ΠΟΥ, μιας οργάνωσης γνωστής για τη διαφθορά, η οποία φροντίζει ασύστολα στους μεγαλύτερους δωρητές της, ιδιαίτερα στον Μπιλ Γκέιτς. Ένα πρόσφατο παράδειγμα προσφέρεται από την Dr. Nass: 

«Υπάρχει μια ομάδα που ονομάζεται Συνασπισμός Κυριαρχίας στην οποία συμμετέχουμε. Έχουν το λογισμικό ALIGN Act και αυτό επιτρέπει στους ανθρώπους που επισκέπτονται τον ιστότοπό τους, με δύο ή τρία κλικ, να στείλουν τα απαραίτητα μηνύματα στον πρόεδρο, τον βουλευτή, τους γερουσιαστές, τους κυβερνήτες, κ.λπ., και αυτό χρησιμοποιήθηκε.

Έτσι, όταν το νομοσχέδιο για τη χρηματοδότηση εμφανίστηκε πριν από έναν ή δύο μήνες για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ –και η χρηματοδότηση για τον ΠΟΥ περιλαμβάνεται σε αυτό το νομοσχέδιο– οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν περικόψει τη χρηματοδότηση στη σήμανση τους, επειδή … έγιναν πάνω από 4.000 κλήσεις και email σε κάθε μέλος της επιτροπής το προηγούμενο βράδυ».

Έτσι, χάρη σε αυτήν την προσέγγιση, το προσχέδιο του νομοσχεδίου για τις πιστώσεις Εξωτερικών Επιχειρήσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει πλέον μηδενική χρηματοδότηση για τον ΠΟΥ. Όπως σημειώνει η Dr. Nass: 

«Αυτό είναι εξαιρετικό. Είμαι σίγουρη ότι θα προσπαθήσουν να το εισαγάγουν κρυφά κάπου αλλού, αλλά αυτή τη στιγμή οι ΗΠΑ έχουν αποχρηματοδοτήσει τον ΠΟΥ με την εκκρεμή νομοθεσία, η οποία πρέπει να ψηφιστεί, πιστεύω μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου.

Η ιστοσελίδα Stand for Health Freedom έχει επίσης ένα παρόμοιο λογισμικό και η ιστοσελίδα Children’s Health Defense έχει επίσης λογισμικό ALIGN Act. Έτσι, μπορούμε να το κάνουμε αυτό να συμβεί. Όταν έρχονται οι λογαριασμοί, όταν συμβαίνουν σημαντικά πράγματα, μπορούμε να πάρουμε τις ειδοποιήσεις δράσης και να κάνουμε τους ανθρώπους να αναλάβουν δράση. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε».

Πρέπει να συνδέσουμε τις τελείες [των συμβάντων] για τους ανθρώπους

Ένα κοινό ερώτημα είναι ποιοι είναι υπεύθυνοι για αυτό το παγκόσμιο πραξικόπημα, και γιατί ακριβώς το κάνουν; Η Dr. Naas λέει:

«Η απάντηση είναι ότι δεν ξέρουμε ποιος το κάνει,  αλλά ξέρουμε ότι συμμετέχουν αρκετοί πάμπλουτοι άνθρωποι. Γνωρίζουμε ότι ο Klaus Schwab είναι μέρος του μηχανισμού του. Εμείς να ξέρετε ότι οι νέοι παγκόσμιοι ηγέτες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ —που έχει αναδείξει ο Schwab τα τελευταία 30 χρόνια— αποτελούν εκτελεστικά όργανα της εφαρμογής του πραξικοπήματος στις χώρες τους…

Είναι σαν μια μεγάλη μυστική εταιρεία τύπου Skull and Bones (Κρανίο και Οστά) που δουλειά τους είναι να προωθούν τους ανθρώπους τους σε ισχυρές θέσεις στη βιομηχανία και την κυβέρνηση…

[ΣτΕ: Η Skull and Bones , επίσης γνωστή και ως The Order , Order 322 ή The Brotherhood of Death , είναι μια μυστική φοιτητική εταιρεία στο Πανεπιστήμιο Yale στο New Haven του Κονέκτικατ . Η Skull and Bones είναι η παλαιότερη μυστική εταιρεία της ανώτερης τάξης στο πανεπιστήμιο (ιδρύθηκε το 1832), που είναι γνωστό για τους ισχυρούς αποφοίτους του. Είναι μία από τις «Μεγάλες Τρεις» μυστικές εταιρείες στο Yale. Οι άλλες δύο είναι οι Scroll and Key και η Wolf’s Head. Η Εταιρεία είναι ανεπίσημα γνωστή ως Bones και τα μέλη είναι γνωστά ως Bonesmen, ή Members of The Order ή Initiated to The Order – https://en.wikipedia.org/wiki/Skull_and_Bones]

Πρέπει λοιπόν να ενημερώσουμε τους ανθρώπους για το ρόλο αυτών των μυστικών εταιρειών και πώς χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή του εν εξελίξει πραξικοπήματος.

Ο κόσμος παρατηρεί τον τρομερό πληθωρισμό στις ΗΠΑ που πλήττει τις ΗΠΑ, έναν πληθωρισμός που οφείλεται στην ανεξέλεγκτη εκτύπωση χρήματος. Έπρεπε να τυπώσουν χρήματα για να χρηματοδοτήσουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις βιομηχανίες, τους κατασκευαστές φαρμάκων και τα μέσα ενημέρωσης ιδιαίτερα, για να προωθήσουν όλη αυτή την πανδημική αφήγηση και να μας εξαναγκάσουν να κάνουμε ό,τι ήθελαν.

Τώρα όλοι πιστεύουν ότι πλησιάζουμε σε μια άλλη πανδημία σύντομα. Ο FDA προωθεί ένα νέο εμβόλιο για τον COVID στα μέσα Σεπτεμβρίου 2023. Τι θα άλλο θα μας κάνουν μετά; Θα είναι σε θέση να εκτυπώνουν διαρκώς χρήματα και να διαθέσουν 10 τρις δολάρια από τα χρήματα των εγγονιών μας;

Νομίζω ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι αυτή η πληθωριστική σπείρα εκτύπωσης χρήματος, μας εξαθλιώνει προς όφελος μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Όλα τα παραπάνω είναι κομμάτια πληροφοριών — αυτό που χρειάζεται είναι η σύνδεση των κουκκίδων μεταξύ τους. Και στο άρθρο μου, προσπάθησα να συνδέσω πολλές απ’ αυτές τις κουκκίδες …

Όλα στη ζωή μας αλλάζουν ταυτόχρονα και οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ μπερδεμένοι. Χρειαζόμαστε όσους ξέρουν να παρατηρούν προσεκτικά και να γράφουν, για να αρχίσουν να εξηγούν πώς συνδέονται αυτά τα πράγματα μεταξύ τους . Έχουμε εννέα μήνες μέχρι να ψηφίσει ο ΠΟΥ αυτά τα δύο έγγραφα, τις Τροποποιήσεις των ΔΚΥ και τη νέα Συνθήκη Πανδημίας…

Στις αρχές Μαΐου, προσκλήθηκα στη Διεθνή Σύνοδο Κορυφής για τον COVID στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες και η ομιλία μου αφορούσε τις τροπολογίες των ΔΚΥ. Ετοίμασα μια ομιλία 10 λεπτών… αλλά την τελευταία στιγμή οι χορηγοί είπαν, “Κοίτα, έχεις μόνο 5 λεπτά γιατί δεν έχουμε χρόνο”… Είπα “Θεέ μου, τι το κάνω;». Επισκόπησα τις διαφάνειές μου για απομονώσω τα κύρια σημεία; Και έδωσα μια πεντάλεπτη ομιλία… είναι τρομερό.

Κάποιος έκανε ένα τρίλεπτο, ένα τετράλεπτο και ένα πεντάλεπτο μικρό βίντεο και το έστειλε στο Twitter και στο TikTok, και έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές. Είναι εξαιρετικό.

Σ’ αυτό αρχίζω λέγοντας ότι «βιώνουμε ένα εν εξελίξει πραξικόπημα. Αυτό συμβαίνει. Αυτό κάνει ο ΠΟΥ». Και είναι τόσο σύντομο, που ο κόσμος μπορεί να το παρακολουθήσει. Βλέπουν αυτή τη μικροκαμωμένη ηλικιωμένη κυρία να μιλάει με πολύ μετρημένο τρόπο, και τα διακριτικά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πίσω μου και λένε, «Θεέ μου, ίσως αυτό είναι αληθινό».

Έτσι, αυτό το μικρό βίντεο έχει κάνει 5 έως 10 εκατομμύρια προβολές και το τώρα προστίθεται στο TikTok. Νομίζω ότι όλο αυτό σημαίνει πως το ζήτημα της προσπάθειας του ΠΟΥ να υφαρπάξει την κυριαρχία μας έχει πολύ νόημα για τους ανθρώπους. Απλώς πρέπει να βρούμε τα σωστά μηνύματα, να τα προβάλουμε και θα νικήσουμε».

Πού να μάθετε περισσότερα

Η ιστοσελίδα Door To Freedom είναι μοναδική από την άποψη ότι προσπαθεί να εισαγάγει αυτές τις εξαιρετικά περίπλοκες, αλληλένδετες πτυχές της παγκόσμιας υφαρπαγής της εξουσίας σε μικρά κομμάτια. Ο ιστότοπος διαθέτει δεκάδες σύντομες περιλήψεις άρθρων και βίντεο, και μεγαλύτερα σε βάθος κομμάτια για όσους θέλουν να βουτήξουν πιο βαθιά. Δημοσιεύουμε επίσης κάθε νέο προσχέδιο των Τροποποιήσεων των ΔΚΥ και της νέας Συνθήκης Πανδημίας, και προτρέπω σε όλους να ρίξουν μια ματιά στο περιεχόμενο αυτών των εγγράφων.

Για να κατανοήσετε τι ακριβώς διακυβεύεται, αρχίστε να επισκέπτεστε την ιστοσελίδα doortofreedom.org και, εν συνεχεία, μοιραστείτε τον ιστότοπο με άλλους και ενθαρρύνετέ τους να μάθουν περισσότερα. Η Dr. Nass λέει:

«Έχουμε τοποθετήσει τα έγγραφα για να μπορούν οι άνθρωποι να τα διαβάσουν. Έχουμε περίπου 30 δίλεπτα αναγνώσματα για τα έγγραφα, για το τι συμβαίνει, για όλα τα είδη των πραγμάτων, και προσπαθούμε να συνδέσουμε τις κουκκίδες ανάμεσα στον μετανθρωπισμό, το Ψηφιακό Νόμισμα των Κεντρικών Τραπεζών (CBDC), τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Και έχουμε έναν μεγάλο αριθμό εκτενών άρθρων για σχετικά θέματα .

Έτσι, αν μεταβείτε στον ιστότοπο, θα έχετε μια καλή γνώση των τεράστιων παγκόσμιων αλλαγών προωθεί η παγκοσμιοποιητική φυλή αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βρισκόμαστε στη μέση ενός εν εξελίξει πραξικοπήματος. Το πραξικόπημα δεν είναι του χρόνου. Δεν είναι όταν ψηφίζονται αυτά τα έγγραφα. Είμαστε στη μέση τώρα. Τα έγγραφα αποτελούν μέρος αυτού.

Μόλις ολοκληρώσουμε τα πάντα στον ιστότοπο … θα αρχίσουμε να χτίζουμε έναν παγκόσμιο συνασπισμό οργανισμών για να τα καταπολεμήσουμε όλα αυτά. Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Ο οργανισμός Children’s Health Defense ασχολείται συστηματικά με αυτό το θέμα του ΠΟΥ. Και υπάρχουν πολλοί άλλοι οργανισμοί με τους οποίους συνεργάζομαι, όπως η Stand for Health Freedom, και οργανώσεις στην Αγγλία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση [και] στη Ν. Αφρική …

Θέλουμε στη συνέχεια να αρχίσουμε να προωθούμε τακτικά μηνύματα στον κόσμο που θα είναι τα ίδια παντού. Η εκπαίδευση είναι η απάντηση, γιατί ακόμα κι αν νικήσουμε τον ΠΟΥ, αν δεν ανατρέψουμε όλη αυτή την ατζέντα, οι παγκοσμιοποιητές θα μας χτυπήσουν με κάτι άλλο, είτε μέσω του ΟΗΕ είτε μέσω άλλων πολυμερών οργανισμών είτε μέσω δρακόντειων εθνικών νόμων.

[Πρέπει] να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν τι συνέβη τα τελευταία χρόνια, από πού προέρχεται, τι οδήγησε σε αυτό και πού οδηγεί. Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσουμε την ηθική, το ήθος και τα ήθη μας. Δεν θέλουμε να χειραγωγούμε τους ανθρώπους.

Όλοι μας χειραγωγούν, ελέγχουν το μυαλό μας. Τα μέσα ενημέρωσης, η διαφήμιση, το εκπαιδευτικό σύστημα όλα προσπαθούν να περιορίσουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι … Θέλουμε να ανοίξουμε το μυαλό μας, να μπορούμε να αναγνωρίζουμε την προπαγάνδα, να μάθουμε να σκεφτόμαστε καθαρά μόνοι σας. Και τότε θα νικήσουμε».

Δ. Μακροδημόπουλος: το ΟΑΚΑ, όπως όλα στη χώρα μας

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο πρωθυπουργός της χώρας στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του στο Facebook την 1η Οκτωβρίου παραδέχθηκε ότι «το ΟΑΚΑ δεν είχε συντηρηθεί επί δύο δεκαετίες». Όμως ποιός κυβερνά τις δύο τελευταίες δεκαετίες; Δεν ήταν η ΝΔ κυβέρνηση από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Οκτώβρη του 2009, από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2015 και από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα με πρωθυπουργό τον ίδιο; Δεν έχει τεράστιες ευθύνες όπως και τα κόμματα που κυβέρνησαν ενδιάμεσα; Όμως το ίδιο πρόβλημα αφορά και το ποδηλατοδρόμιο ενώ με αφορμή το ΟΑΚΑ η ξαφνική ευαισθητοποίηση των ΜΜΕ ανέδειξε την πλήρη εγκατάλειψη σε βαθμό καταστροφής άλλων πανάκριβων ολυμπιακών έργων, όπως π.χ. του γηπέδου beach volley, του ταε κβο ντο, του κωπηλατοδρόμιου του Σχινιά και όχι μόνον. Μάλιστα ο κ. Μητσοτάκης στην ανάρτησή του εξέφρασε την απογοήτευσή του “για τις εικόνες τόσο σημαντικών εγκαταστάσεων που έχουν αφεθεί στην τύχη τους τόσα χρόνια. Αυτό ακριβώς αλλάζουμε” σημείωσε. Αλλά από ποιούς θα πρέπει να ζητήσουμε ευθύνες για όλα αυτά αν όχι από τη ΝΔ; Και όμως το 2004 η αν. υπουργός Πολιτισμού κ. Φάνη Πετραλιά προσπαθούσε να μας πείσει για την τεράστια αξία της ολυμπιακής κληρονομιάς ενώ το ΠΑΣΟΚ στο συνέδριό του Μαρτίου 2005 τίμησε την πρόεδρο του «Αθήνα 2004» για την συμβολή της στην διοργάνωση των Αγώνων. Μετά; Η εικόνα των ολυμπιακών εγκαταστάσεων στη χώρα μας ακτινογραφεί την πολιτική των εκάστοτε κυβερνώντων, της έγνοιας μόνον του κομματικού οφέλους, του φαίνεσθαι δηλαδή, σε βάρος κάθε αναγκαιότητας. Στην ίδια λογική εντάσσονται ΟΑΚΑ, Τέμπη, ΟΣΕ, Έβρος, Θεσσαλία, το Μάτι, η Μάνδρα, κοκ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τα 11,5 δις ευρώ των συνολικών δαπανών για τους αγώνες μόνον τα 2,5 αφορούσαν τις υποδομές (Αττικό Μετρό, Τραμ, Προαστιακός) και τα υπόλοιπα 9 δις τα ολυμπιακά έργα που ρημάζουν ως επί το πλείστον. Μάλιστα την εποχή της ανάληψης των αγώνων το κόστος της διοργάνωσής τους εκτιμάτο μόλις στα 750 δις δρχ. (2,20 δις ευρώ) το οποίο εμφανίζονταν από τον τότε υπουργό Οικονομικών ως πλήρως ισοσκελισμένο με τα έσοδα ενώ πριν τις εκλογές του 2004 προσδιορίζονταν, για ευνόητους λόγους, μόνον στα 4,5 δις ευρώ, για να ανέλθουν τελικά στα 11,5 δις ευρώ, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κρίση χρέους που ακολούθησε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι δύο μήνες πριν την έναρξη των Αγώνων ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα της πατρίδας του, την βελγική Le Soir, μας θύμισε πόσο είχαμε υπερβεί τον προϋπολογισμό και πόσο είχαμε παρεκκλίνει από την αρχική ιδέα μιας Ολυμπιάδας λιτής προσαρμοσμένης στα ολυμπιακά ιδεώδη. Μάλιστα είχε αποδώσει τις τεράστιες υπερβάσεις στην «μεγαλομανία» των Ελλήνων, φωτογραφίζοντας την ηγετική  ομάδα των διαχειριστών της διοργάνωσης  που είδαν την Ολυμπιάδα ως μέσον δικής τους προβολής και ανάδειξης. Συγκριτικά θα αναφέρω ότι εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου μεταφέρθηκαν στο Ρίο Τζανέιρο για τους Ολυμπιακούς αγώνες μειώνοντας έτσι το κόστος των αγώνων στο Λονδίνο.

Από τον Οκτώβριο του 2020 η κυβέρνηση γνώριζε για προβλήματα στο στέγαστρο του Ολυμπιακού Σταδίου. Ωστόσο, στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την ανακοίνωση διακοπής λειτουργίας της εγκατάστασης, δεν έλαβε καμία μέριμνα (Καθημερινή 3/10/2023 “ΟΑΚΑ: Τί λέει το πόρισμα του ΤΑΙΠΕΔ για το στέγαστρο Καλατράβα”). Και αν κατέρρεε ένα τμήμα του στεγάστρου; Μέσα στον Σεπτέμβρη διεξήχθησαν δύο αγώνες του ΠΑΟ με κατάμεστο το ΟΑΚΑ και τα πλήθη να παραληρούν. Ειλικρινά πώς κοιμόντουσαν οι κυβερνώντες ήσυχοι μπροστά σε ένα τραγικό ενδεχόμενο;

Ο καθηγητής Αντισεισμικών Κατασκευών ΕΜΠ, Κώστας Σπυράκος επισήμανε ότι «Εγχειρίδιο υπήρχε (εξ αρχής) το οποίο έγραφε λεπτομερώς τι έλεγχοι πρέπει να γίνουν, τι όργανα πρέπει να τοποθετηθούν, έτσι ώστε έγκαιρα να εντοπίζονται το μέγεθος και η θέση των βλαβών…. Το θέμα αν αυτό το εγχειρίδιο είχε χρησιμοποιηθεί ή όχι. Προφανώς δεν έχει χρησιμοποιηθεί, και αυτό φαίνεται από το ότι φτάσαμε στα σημερινά δεδομένα». Ερωτηθείς για το εάν φοβάται και για άλλες κατασκευές της χώρας, ανέφερε πως «από τη στιγμή που δεν έχουμε ελέγχους όπως πρέπει να γίνονται σε τακτά διαστήματα, θα αντιμετωπίζουμε συνεχώς προβλήματα αυτού του είδους, όχι μόνο σε κτίρια, όπως το στάδιο, αλλά και σε γέφυρες».

Όταν το 1977 προσλήφθηκα στον ΟΣΕ στο Τμήμα Μεταλλικών Κατασκευών στη Θεσσαλονίκη, που ως κύριο αντικείμενο είχε τη συντήρηση των μεταλλικών γεφυρών του δικτύου, είχα εντυπωσιαστεί από την ευλαβική τήρηση των κανονισμών και της ιεραρχίας, την επιμέλεια της τετραετούς επιθεώρησης των μεταλλικών γεφυρών και την άμεση συντήρησή τους στη βάση των αποτελεσμάτων της επιθεώρησης από προσωπικό επαρκές και εξειδικευμένο στο αντικείμενο αυτό. Όταν το 2010 συνταξιοδοτήθηκα επικρατούσε εικόνα διάλυσης και ίχνη μόνον από όλα αυτά απέμειναν που ήταν αδύνατο να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις για να χαθούν και αυτά με το νόμο για την “εξυγίανση” του ΟΣΕ. Σήμερα, εδώ και χρόνια δηλαδή, πώς συντηρούνται οι μεταλλικές γέφυρες του σιδηροδρόμου; Μήπως θυμάστε οι παλαιότεροι την κινηματογραφική ταινία του 1976 “Το πέρασμα της Κασσάνδρας;”

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/10/2023

 

Κ. Λάβδας: ο μύθος της «μεταπολιτικής» και η πραγματικότητα της εξουσίας

0

Εθισμένοι από τον πληθωρικό λόγο περί «μεταδημοκρατίας», που διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του 1990 αλλά κατέκλυσε τις συζητήσεις μια δεκαετία αργότερα, πολλοί σπεύδουν να υιοθετήσουν μια φαινομενικά αντίστοιχη ορολογία για την πολιτική. Η «μεταπολιτική» πλανάται πάνω από τη διεθνή και την ελληνική πολιτική δημοσιότητα.

Όταν η σύγχυση που προκαλείται από έναν όρο είναι μεγαλύτερη από την όποια προστιθέμενη αξία του, τότε είναι χρήσιμο να αναρωτηθούμε τι αντιπροσωπεύει και σε τι ακριβώς χρησιμεύει.

Χωρίς να επαναλάβουμε τα όσα ακούγονται αυτές τις ημέρες, για την κατίσχυση της εικόνας και της επικοινωνίας, την υποχώρηση του πολιτικού περιεχομένου, κλπ., διευκρινίζουμε εδώ τους τρόπους χρήσης του όρου και εκθέτουμε, συνοπτικά, γιατί τον θεωρούμε εξόχως προβληματικό. Το κείμενό μας δεν υπεισέρχεται στη συζήτηση για τα όποια «θετικά» ή «αρνητικά» πρόσημα, με άλλα λόγια, δεν μας απασχολεί εδώ αν η «μεταπολιτική» χρησιμοποιείται με τρόπο που φανερώνει θετική ή αρνητική αξιολόγηση, πόσο μάλλον, ταύτιση ή καταδίκη.

Παρελθόν και παρόν

«Μετά» υποδηλώνει καταρχήν την επιστημολογική ενασχόληση με το αντικείμενο (όπως στην «μετα-θεωρία»), αυτός μάλιστα είναι ο τρόπος με τον οποίο πρωτοεμφανίζεται στην πολιτικοεπιστημονική ανάλυση η έννοια της «μεταπολιτικής». Χαρακτηριστικό και επιδραστικό παράδειγμα από το μακρινό 1971, ο τόμος του A. James Gregor, An Introduction to Metapolitics (New York: Free Press, 1971) που εστιάζεται, από τη σκοπιά της τότε αμερικανικής πολιτικής επιστήμης, στις έννοιες της πολιτικής ανάλυσης.

Όμως στην Ευρώπη των πoλέμων, της αιματοχυσίας, του ολοκαυτώματος και των αντιπαρατιθέμενων ιδανικών, η «μεταπολιτική» ως όρος είχε χρησιμοποιηθεί παλαιότερα, στη δεκαετία του 1940 – αλλά και λίγο αργότερα – για να επισημάνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Στο σημαντικό όσο και αμφιλεγόμενο «Metapolitics: From the Romantics to Hitler», που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1941, ο Peter Viereck χρησιμοποιεί την «μεταπολιτική» για να ζωγραφίσει ένα φιλόδοξο πίνακα της εξέλιξης του πολιτικού ρόλου των ιδεολογικών και καλλιτεχνικών ρευμάτων του γερμανόφωνου χώρου, από τις ανησυχίες του κατακερματισμένου γερμανικού «πολιτισμικού έθνους» του 19ου αιώνα μέχρι τον καταστροφικό εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ.

Εμπνεόμενος από τη χρήση της «μεταπολιτικής» ως έννοιας σε βαγκνερικούς κύκλους, ο Viereck καταλήγει να αντιπαραθέτει, συνολικά, τη δυτική παράδοση με τη γερμανική εκδοχή του ρομαντισμού, ο οποίος εμφανίζεται να εμπεριέχει μια ιδιαίτερη – και τελικά, προσθέτουμε, δαιμονική – προσέγγιση της πολιτικότητας. Με δυο λόγια, η «μεταπολιτική» στον Viereck αντιπαρατίθεται με τη δυτική παράδοση, επισημαίνοντας έτσι την ιδιαιτερότητα ρευμάτων της γερμανικής παράδοσης.

Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους για να υποδηλώσει μια μορφή αποχώρησης από ένα πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων, στο δρόμο προς σε μια απροσδιόριστα επιβαλλόμενη πολιτεία των εντυπώσεων, χωρίς ιδεολογικές και ταξικές αναφορές, καθώς αφήνουμε πίσω μας τον κόσμο των πολιτικών περιεχομένων και εισερχόμαστε στον κόσμο των πολιτικού φαίνεσθαι.

Βεβαίως, υπάρχουν και ερευνητές που τείνουν να συσχετίζουν την «μεταπολιτική» με τη Νέα Δεξιά στην Ευρώπη (βλ. π.χ. το έργο του Massimiliano Capra Casadio) αλλά και την οξύτατη πολιτική πόλωση στις ΗΠΑ, πόλωση που προηγήθηκε του Τραμπ αλλά σαφώς κορυφώθηκε με αυτόν σε πρωτοφανή βαθμό (βλ. π.χ. την έρευνα των Jacob S. Hacker κ.α.). Η διερεύνηση της μεταπολιτικής ως στοιχείου της Νέας Δεξιάς αλλά και της Άκρας Δεξιάς έχει, πράγματι, γοητεύσει και μια μερίδα της ακαδημαϊκής κοινότητας (New-Right Metapolitics, Far-Right Metapolitics).

Αλλά ενώ π.χ. στην παλαιότερη συζήτηση για τις «μετα-υλικές» αξίες στην πολιτική κουλτούρα υπήρχε μια απτή και σημαντική ερευνητική διάσταση που μπορούσε να εξεταστεί με πραγματικό όφελος, να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί, οι περί «μεταπολιτικής» συζητήσεις παραμένουν γενικόλογες.

Γκραμσιανισμός της Δεξιάς

Είναι γεγονός ότι από τη δεκαετία του 1970, οι διανοητικοί κύκλοι της Νέας Δεξιάς στην Γαλλία (ιδιαίτερα η ομάδα GRECE) δούλευαν πάνω στην πεποίθηση ότι μια μορφή ιδεολογικής κατίσχυσης (σε άλλους πολιτικούς χώρους θα την αποκαλούσαν «ιδεολογική ηγεμονία») αποτελεί στοιχείο που διαμορφώνει το υπόβαθρο για τις πολιτικές επιλογές και, τελικά, επηρεάζει την ιστορική ανάπτυξη των δυτικών πολιτικών θεσμών.

Δεν είναι της παρούσης η ανάλυση αυτού του ιδιότυπου «Γκραμσιανισμού της Δεξιάς» και της μεγάλης συμβολής του Alain de Benoist. Κρατάμε, όμως, ότι από τις προηγούμενες χρήσεις της «μεταπολιτικής» (την επιστημολογική και την ιδεολογική), η σημερινή χρήση οφείλει πολλά (αν και όχι τα πάντα) στη δεύτερη και τίποτε στην πρώτη.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς, στην παρούσα συγκυρία; Πολύ λιγότερα από αυτά που πολλοί υποστηρίζουν. Σε ένα πρώτο επίπεδο, η υπερίσχυση της πολιτικής σαγήνευσης έναντι της πολιτικής διαβούλευσης δεν είναι νέα υπόθεση. Δημαγωγία, αποπροσανατολισμός των πολλών από τα καίρια ζητήματα των δημόσιων πολιτικών, η σαγήνη του ρητορικού λόγου και η γοητεία της πολιτικής εικόνας ως εργαλεία χαλιναγώγησης, η αποπολιτικοποίηση της λήψης αποφάσεων μέσω της αποφυγής αναλυτικής συζήτησης για τις επιλογές στις δημόσιες πολιτικές, η αναζήτηση πολιτικών σωτήρων, ο ηγέτης ως υπεράνθρωπος, όλα αυτά είναι πολιτικά φαινόμενα που έρχονται και παρέρχονται. Από την αρχαία Αθήνα και την Ρώμη μέχρι τις ημέρες μας. Δεν αναγγέλλουν τον ερχομό ενός νέου σταδίου της συλλογικής συνύπαρξης, ούτε σηματοδοτούν την οριστική υπερίσχυση της «επικοινωνίας» έναντι της πολιτικής.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αποτελεί σχεδόν απόλυτη ήττα της «μεταπολιτικής» ως έννοιας το γεγονός ότι, αφήνοντας στην άκρη την επιστημολογική χροιά, χρησιμοποιείται σήμερα ταυτόχρονα για να υποδηλώσει δυο διαφορετικές και όχι απαραίτητα συγκλίνουσες διαστάσεις. Για να υποδηλώσει, αφενός, ένα νέο στάδιο, όπου το φαίνεσθαι υπερισχύει του είναι, αλλά – αφετέρου – μια σχολή σκέψης που επενδύει στο δυναμικό ρόλο των ιδεών για μια ανώτερη (;) μορφή πολιτικής του μέλλοντος, απαλλαγμένη, υποτίθεται, από τα δίκτυα, τις δουλείες, την οικογενειοκρατία και την αναξιοκρατία του παρελθόντος. Δικαιολογημένες οι αιτιάσεις για το παρελθόν, ακατάλληλη όμως η «μεταπολιτική» ως θεραπεία. Ανεξαρτήτως κομμάτων και προσωπικοτήτων.

Τέλος, σε ένα τρίτο επίπεδο, παρουσιάζονται προβλήματα στη μεταφορά των σχετικών συζητήσεων στη δημόσια σφαίρα. Στο μέτρο που η πολιτικοεπιστημονική ανάλυση έχει, σε ένα περιορισμένο βαθμό, ασχοληθεί με την έννοια, ο τρόπος που συζητείται η «μεταπολιτική» στη δημοσιότητα δεν εμφανίζει ιδιαίτερη σχέση με το όποιο ερευνητικό υπόβαθρο έχει διαμορφωθεί. Συχνό πρόβλημα αυτό, αναμφίβολα. Επιτείνεται όμως από την ιδιαίτερη ασάφεια του «μεταπολιτικού» προσδιορισμού.

Ένας όρος που αποπροσανατολίζει

Εδώ, σε τελική ανάλυση, εντοπίζεται η ουσία του ζητήματος. Η χρήση του όρου «μεταπολιτική» δεν προκαλεί απλώς σύγχυση. Καθίσταται η ίδια μέσον αποπροσανατολισμού. Δεν είναι η «μεταπολιτική» (ως πεδίο έκφρασης του εξουσιαστικού φαινομένου ή ως φάση της εξέλιξης της πολιτικής) που ευθύνεται για εκείνον ή τον άλλο πολιτικό σε μια χώρα ή σε έναν περιφερειακό ή διεθνή οργανισμό. Είναι οι στρατηγικές και οι τακτικές συγκεκριμένων κοινωνικών και πολιτικών δρώντων, οι συνδυασμοί τους και οι συμφωνίες μεταξύ τους, σε εθνικό, διεθνικό, διεθνές και υπερεθνικό επίπεδο.

Στο προφανές ερώτημα, πως αποτιμούμε τις συνθήκες εκείνες που συνεισφέρουν στην επιτυχία τέτοιων στρατηγικών και τακτικών επιλογών και των συνδυασμών τους, η απάντηση οφείλει καταρχήν να εστιάζεται στον βαθμό επιτρεπτικότητας που αναπτύσσει η κάθε κουλτούρα και το κάθε θεσμικό υπέδαφος. Στη σημερινή συγκυρία, ο βαθμός επιτρεπτικότητας είναι αυξημένος.

Η αποφυγή αναλυτικής συζήτησης για την αποτίμηση των πολιτικών επιχειρημάτων, η μετεξέλιξη της ενημέρωσης σε «ενημερωδιασκέδαση» (infotainment) από τα ΜΜΕ, η κουλτούρα της αποχαύνωσης των ριάλιτι, της αισθητικής και διανοητικής καταστροφικότητας της ραπ και της τραπ, ανεξαρτήτως ψευδο-ριζοσπαστικών προσήμων ορισμένων εξίσου άθλιων εκδοχών τους, της άγνοιας για την απαραίτητη κριτική αποστασιοποίηση του πολίτη, ο οποίος τελικώς μετατρέπεται σε πελάτη (στην καλύτερη περίπτωση) ή σε νεοδουλοπάροικο, τα ελλείμματα παιδείας στην οικογένεια, το ευρύτερο περιβάλλον, το σχολείο, το πανεπιστήμιο: όλα αυτά και αρκετά άλλα, διαμορφώνουν ένα επιτρεπτικό έδαφος για την ανάπτυξη στρατηγικών που εμμέσως εισηγούνται στοχεύσεις οι οποίες δεν επεξηγούνται αναλυτικά ούτε νομιμοποιούνται ως προς το περιεχόμενό τους.

Δεν υπάρχει «εποχή της μεταπολιτικής». Τα πολλά στοιχεία που συνθέτουν μια κοινωνική και πολιτική φάση μετασχηματίζονται συνεχώς, αποσυνδέονται, συνδυάζονται και επανασυνδέονται ξανά και ξανά. Υπάρχει όμως, αναμφίβολα, η εποχή της κατάχρησης όρων που, έχοντας προσδιοριστεί με παροιμιώδη ασάφεια, προσφέρονται για γρήγορη αλλά – φευ – ανεπαρκή όσο και προσωρινή διανοητική διέξοδο.

Δεν χρειαζόμαστε καινοφανείς όρους χωρίς ουσιαστική προστιθέμενη αξία. Δεν χρειαζόμαστε νέες ταμπέλες. Αντίθετα, τοποθετούμενοι στη συνέχεια της μεγάλης ελληνορωμαϊκής και δυτικής πολιτικής παράδοσης, χρειαζόμαστε την εξέλιξη και συνεχή εκλέπτυνση των κριτηρίων μας για την αποτίμηση πρακτικών, ανθρώπων και θεσμών, σε σχέση με τις διαυγείς διαδικασίες και τις συνειδητές στοχεύσεις της συλλογικής διακυβέρνησης.

*Ο Κώστας Α. Λάβδας είναι Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει εργαστεί σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Βιβλία και επιστημονικά άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά. 

liberal.gr

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Πώς «εξαφανίστηκε» ένας δημοσιογράφος!…

0

 

Ο παρουσιαστής των ειδήσεων των 8 μ.μ. ( Tagesschau ), Κονσταντίν Σράιμπερ, δήλωσε ότι στο μέλλον «δεν θα  σχολιάζει πλέον οτιδήποτε έχει σχέση, ακόμη και το πιο ελάχιστα σχετικά με το Ισλάμ». Είπε στην Die Zeit : «  Δεν θα γράψω άλλα βιβλία για αυτό το θέμα, αρνούμαι αιτήματα για συμμετοχή σε εκπομπές – τελείωσε.» 

Όπως προαναφέραμε, ακροαριστεροί φοιτητές επιτέθηκαν στον Σράιμπερ στο Πανεπιστήμιο της Ιένας στις 29 Αυγούστου φέτος. Όπως δείχνει ένα βίντεο, ένας άγνωστος τότε τον χτύπησε στο πρόσωπο με μια τούρτα ενώ άλλοι του επιτέθηκαν φραστικά. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Ο Σράιμπερ παραπονιέται για την αυξανόμενη πίεση που του ασκείται όλα αυτά τα χρόνια: « Δεν περίμενα μια μέρα να παρασυρθώ σε συζητήσεις τόσο τοξικές που θα κυριαρχούν στην καθημερινή ζωή.»

  Έλλειψη αλληλεγγύης

Ο Σράιμπερ, ο οποίος μιλά άπταιστα αραβικά και θεωρείται ειδικός στο Ισλάμ, εκφράζει τη λύπη του για την έλλειψη «μιας σαφούς δήλωσης αλληλεγγύης από τους διοργανωτές». Μία εκπρόσωπος του πανεπιστημίου του είπε ότι είχε ενημερωθεί για τις προθέσεις των ταραχοποιών σχετικά με τη διάλεξή του. Σύμφωνα με τον ίδιο, στόχος ήταν και η στάση του για το Ισλάμ και τα ΜΜΕ.

Ο δημοσιογράφος επικρίνει επίσης ότι τα ευαίσθητα θέματα γίνονται όλο και πιο ταμπού: «Υπάρχει φυσικά η συζήτηση για το Ισλάμ αλλά και για το κλίμα και για τα προβλήματα που συνδέονται με τις μεταναστεύσεις πληθυσμών. Είναι πολύ αισθητή μια ορισμένη απροθυμία, που δημιουργείται από τον φόβο να παρασυρθούμε σε κάτι που θα μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστο.»

Όλο και περισσότεροι φοιτητές σε σχολές δημοσιογραφίας δεν θέλουν να εργαστούν μπροστά στην κάμερα, εξηγώντας ότι «θα προτιμούσαν να αποσυρθούν γιατί δεν μπορούν να αντέξουν τους κινδύνους».

Πηγή: Junge Freheit, 14/09/2023.

 

If Turkey Attacks American Troops In Syria, How Should The United States Respond?

0

Today’s downing of a Turkish drone should be both a shot across the bow and an inspiration for the future. To stop ethnic cleansing, it behooves the United States to help all of its allies defend themselves from the predation of dictatorships wielding drones.

A Soldier conducts registration and calibration for the M777A2 howitzer weapon system in Syria, Sept. 30, 2021. U.S. Army photo by Spc. Isaiah J Scott

Just days before Azerbaijan wiped the indigenous Armenian enclave in Nagorno-Karabakh off the map, Acting Assistant Secretary of State Yuri Kim declared to the Senate Foreign Relations Committee that “We will not tolerate any attack on the people of Nagorno-Karabakh.”

The genocidal intent was clear. Azerbaijani soldiers wore armbands with the image of Enver Pasha, mastermind of the 1915 Armenian Genocide, and the slogan “Don’t run Armenian you’ll just die of exhaustion!” Upon capturing Stepanakert, the capital of Nagorno-Karabakh and a city historically almost entirely Armenian, the Azerbaijani government named a street for Enver Pasha. To Armenians, Azerbaijan’s arrest of the region’s Armenian political leaders has obvious parallels to the 1915 arrests—and subsequent executions—of prominent Armenian leaders, an event that scholars say marked the beginning of the Armenian genocide.

While growing numbers of Congressmen complain or sign letters demanding action, the Biden administration does little to help displaced Armenians or punish Azerbaijan for systematically violating every diplomatic agreement and ceasefire they signed. While realists in the White House view Armenia-Azerbaijan in isolation and may even see opportunity in the loss of Nagorno-Karabakh to enable an elusive peace, they are wrong on both counts. Unilateral action justifies unilateral reaction, even if delayed by decades, while ethnic cleansing unpunished signals its utility to aggressors.

So it is now with Turkey. On October 1, 2023, two suicide bombers affiliated with a militant offshoot of the Kurdistan Workers Party (PKK) attacked the front gate of Turkey’s interior ministry, injuring two Turkish soldiers. While there is no excuse for terrorism, the attack came after a year of near daily Turkish cross-border attacks on Kurds. The Turkish Interior Ministry responded by declaring all sites it associates with the PKK and YPG (People’s Defense Units) as well as energy infrastructure as potential targets. Turkish drones and/or aircraft have preceded to bomb a number of sites across northern Iraq and Syria. The threat to bomb civilian and economic infrastructure represents collective punishment illegal under international law.

Given the US partnership with the Syrian Democratic Forces (SDF), of which the YPG is a member, that raises the stakes that Turkey might target American troops. This is not a theoretical problem. On April 7, 2023, Turkish drones targeted a convoy conveying Iraqi Kurds, SDF, and American Special Forces. The strike was not simply a warning, but lethal in intent. Local officials told me the only reason Americans did not die was that the ground was muddier than usual, allowing the warhead to penetrate into the ground before detonating.  On October 5, American forces in Syria downed a Turkish drone that they deemed a threat. Such NATO on NATO action is a rarity.

The Turkish government might seek to compel the United States to abandon their Syrian Kurdish allies, much as the White House abandoned Armenians. That the United States has been silent regarding the Turkish ethnic cleansing of Afrin might encourage Ankara further. That President Donald Trump had after a phone call with Turkish President Recep Tayyip Erdogan expressed willingness to throw the Kurds under the bus might lead Erdogan to believe American resolve is weak.

He would be foolish to believe so. The United States allied with Syrian Kurds against the Islamic State that Turkey at the time backed. Turkey might be a NATO member, but Kurds have proven themselves on the ground at a time Turkey would not. The Islamic State remains a threat, one that would grow if Turkey overruns the Kurdish administration. Erdogan’s racist hatred of the Kurds also ignores the obvious to those who have visited the Autonomous Administration of North and East Syria: while far from perfect, it is nonetheless impressive and has achieved a great deal with few resources. Residents—both Kurdish, Arab, and other—enjoy greater freedoms than their counterparts do in Syria, Turkey, or in areas of Iraqi Kurdistan under the control of the Barzani family.

This will not keep Turkey from trying, however. As Turkey seeks to ethnically cleanse northern Syria, Kurds tell me that Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps demands the same right of access and operation along its border. Serbia, meanwhile, uses the Azerbaijan and Turkey precedent to intimidate and target Kosovo. Turkey may hope American forces simply get out of the way, but they should not. Today’s downing of a Turkish drone should be both a shot across the bow and an inspiration for the future. To stop ethnic cleansing, it behooves the United States to help all of its allies defend themselves from the predation of dictatorships wielding drones.

Conversely, American troops across the globe will be in danger unless the White House forcefully conveys to those who would seek to target and intimidate them that to do so will lead to an exponentially higher price visited upon them. Washington should put Ankara on notice: If a Turkish drone, jet, or sniper targets an American, every Turk in Syria and Iraq will have a target on their back.

Now a 19FortyFive Contributing Editor, Dr. Michael Rubin is a Senior Fellow at the American Enterprise Institute (AEI). Dr. Rubin is the author, coauthor, and coeditor of several books exploring diplomacy, Iranian history, Arab culture, Kurdish studies, and Shi’ite politics, including “Seven Pillars: What Really Causes Instability in the Middle East?” (AEI Press, 2019); “Kurdistan Rising” (AEI Press, 2016); “Dancing with the Devil: The Perils of Engaging Rogue Regimes” (Encounter Books, 2014); and “Eternal Iran: Continuity and Chaos” (Palgrave, 2005).

19fortyfive.com

Διεθνής κατακραυγή: Την ώρα, που ο Ζελένσκι ζητάει όλο και περισσότερα χρήματα για τον πόλεμο στην Ουκρανία η όμορφη σύζυγός του ξόδεψε για κοσμήματα Cartier ένα εκατομμύριο δολ.!

1

Διεθνής κατακραυγή: Την ώρα, που ο Ζελένσκι ζητάει όλο και περισσότερα χρήματα για τον πόλεμο στην Ουκρανία και οι συμπατριώτες του σφαγιάζονται στο μέτωπο η όμορφη σύζυγός του ξόδεψε για κοσμήματα Cartier ένα εκατομμύριο δολ.!

Η καλλονή σύζυγος του Ουκρανού προέδρου Β.Ζελένσκι, η Ολένα Ζελένσκα, ξόδεψε ένα εκατομμύριο δολάρια στη Νέα Υόρκη σε κοσμήματα Cartier!

Tην αποκάλυψη την έκανε το αμερικανικό περιοδικό «The Nation» και έχει προκαλέσει άσχημη εντύπωση σε όλες τις δυτικές χώρες.

Το ζεύγος Ζελένσκι ζει στην απόλυτη χλιδή και μπορεί να ξοδεύει ποσά απλησίαστα για τους Ουκρανούς και που μάλιστα δεν αντιστοιχούν στα δηλωμένα έσοδά τους.

 

https://europost.gr/diethnis-katakraygi-tin-ora-poy-o-zelenski-zitaei-olo-perissotera/

Ανάλυση: Τι γυρεύουν το Ιράν και η Τουρκία στην Αφρική;

0

Η Τουρκία και το Ιράν επιδιώκουν να επεκτείνουν την επιρροή τους στην αφρικανική ήπειρο με διαφορετικούς στόχους.

Ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι και ποια τα χαρακτηριστικά τους;

Ποια σημεία έχει επιτύχει καθεμία από αυτές τις χώρες; Μια ανάλυση από τον Ντανίγιαλ Μπαμπαγάνι από την Τουρκία είναι διευκρινιστική.

Οι εξελίξεις στον Νίγηρα και η αποχώρηση της Γαλλίας από τη χώρα αυτή και σταδιακά από την Αφρική έχουν προσφέρει νέες ευκαιρίες για την Τουρκία και το Ιράν. Αυτές οι χώρες θέλουν να επεκτείνουν την επιρροή τους σε αυτήν την περιοχή και να ενισχύσουν τα θεμέλια των σχέσεων τους με αυτήν την ήπειρο.

Η Αφρική έχει τεράστια αποθέματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων φυσικών ορυκτών όπως το κοβάλτιο, ο χρυσός και τα διαμάντια. Εκτός από τα αγροτικά προϊόντα, αυτή η ήπειρος διαθέτει βασικές πρώτες ύλες για βιομηχανική παραγωγή όπως φοινικέλαιο, κακάο, τσάι, καφές και βανίλια.

Για το λόγο αυτό, η αυξημένη ζήτηση για την προμήθεια των απαραίτητων υλικών για τη βιομηχανία ασκεί πρόσθετη πίεση στους αφρικανικούς πόρους, ειδικά αφού ορισμένες ασιατικές δυνάμεις ενέτειναν τις σχέσεις τους με την Αφρική στα μέσα της δεκαετίας του 1990, και τώρα οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ήπειρο.

Πρόσφατα, ο Ούραλ Τόγκα, αρθρογράφος της εφημερίδας «Γενί Σαφάκ» στην Τουρκία, έγραψε σε άρθρο ότι η Άγκυρα πρέπει να παρακολουθεί προσεκτικά τις αφρικανικές πολιτικές της Τεχεράνης.

Στο άρθρο του, ο Τόγκα αποκάλυψε ότι ιρανικές οργανώσεις όπως οι “Jihad al-Banna”, “Mostafafin” και “Al-Marafa” παρέχουν “ανθρωπιστική βοήθεια” στην Αφρική εδώ και δεκαετίες και διάφορα υπουργεία, ιδρύματα και πανεπιστήμια αυτής της χώρας είναι εμπλεκόμενα στην εφαρμογή αυτών των πολιτικών.

Πιστεύει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αύξησε σταδιακά τη στρατιωτική της παρουσία στην αφρικανική ήπειρο παράλληλα με αυτές τις ενισχύσεις.

Οι Στόχοι του Ιράν

Οι θερμές σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των αφρικανικών χωρών ανάγονται στην εποχή του Mohammad Reza Shah Pahlavi. Αλλά μετά την ιρανική επανάσταση τον Φεβρουάριο του 1979, οι δυνατότητες της Αφρικής έγιναν και πάλι αντιληπτές από τις αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για αρκετές δεκαετίες, το Ιράν προσπαθεί να δημιουργήσει μια πολιτική βάση για τον εαυτό του με το να βρίσκεται στην Αφρική, ώστε να μην μείνει πίσω στον ανταγωνισμό με την Τουρκία, τη Ρωσία και την Κίνα.

Μετά τον θάνατο του Κασίμ Σουλεϊμανί, διοικητή της δύναμης Quds του IRGC, ο ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αλί Χαμενεΐ, διέταξε προσωπικά τον Ισμαήλ Καανί να ενισχύσει τα «κινήματα αντίστασης» στην Αφρική με στόχο την επέκταση της επιρροής του Ιράν από τη Μέση Ανατολή στην Αφρική.

Για χρόνια, το “Al-Mustafa University” ως ένα από τα σημαντικά εργαλεία της ήπιας δύναμης του Ιράν, έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό δίκτυο στην Αφρική και έχει παραρτήματα σε πολλά μέρη από την Ακτή Ελεφαντοστού έως τη Ζανζιβάρη, από τη Σενεγάλη έως την Μπουρκίνα Φάσο.

Φυσικά, η προσπάθεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας να διεισδύσει στην αφρικανική ήπειρο έχει επίσης συνέπειες, για παράδειγμα, τις αρνητικές αντιδράσεις ορισμένων αφρικανικών χωρών, συμπεριλαμβανομένου του Μαρόκου, που διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν λόγω της υποστήριξης της Ισλαμικής Δημοκρατίας στους αυτονομιστές.

Η Τεχεράνη προσπαθεί να επεκτείνει τις σχέσεις της με μη δυτικές χώρες ως τρόπο να μειώσει την πίεση των αμερικανικών και δυτικών κυρώσεων .

Βασικός στόχος της Τεχεράνης να μειώσει τις πιέσεις της Δύσης είναι να ακολουθήσει την πολιτική της «Έκδοσης της Επανάστασης» στις αφρικανικές χώρες και να επεκτείνει τη «σιιτική ημισέληνο».

Από αυτή την άποψη, δεν είναι μάταια ότι ο Αλί Χαμενεΐ αποκαλείται «ο ηγέτης των μουσουλμάνων του κόσμου» στο σύστημα ‘Velayat Faqih’. Αλλά η ανάγκη της ιρανικής κυβέρνησης για την Αφρική δεν τελειώνει μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η Τεχεράνη πρέπει να δημιουργήσει νέα κανάλια για να απαλλαγεί από την πολιτική και οικονομική της απομόνωση και να αποτρέψει την επιρροή της Δύσης στην Αφρική.

Ως εκ τούτου, υπό την κάλυψη προπαγανδιστικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων, προσπαθεί να τονώσει και να στηρίξει οικονομικά τις υποστηρικτικές της ομάδες σε αφρικανικές χώρες.

Από αυτή την άποψη, κάθε χρόνο γινόμαστε μάρτυρες της μεγάλης παρουσίας Αφρικανών στην τελετή της 22ης Μπαχμάν στο Ιράν, οι οποίοι σπουδάζουν θρησκευτικά στην Τεχεράνη και το Κομ με υποτροφίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και πρόκειται να εργαστούν στην Αφρική για τους σκοπούς αυτής της κυβέρνησης.

Η προσπάθεια παράκαμψης των αμερικανικών κυρώσεων επεκτείνοντας τις σχέσεις με την Αφρική είναι μόνο η επιφάνεια της ιστορίας. Ο κύριος στόχος της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι να αποκτήσει περισσότερη πρόσβαση στο ουράνιο και να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερες ψήφους από τις αφρικανικές χώρες στα Ηνωμένα Έθνη.

Τα Τουρκικά Συμφέροντα

Η άφιξη των Τούρκων στην αφρικανική ήπειρο χρονολογείται από την Οθωμανική εποχή τον 16ο αιώνα. Οι Οθωμανοί παρέμειναν η κυρίαρχη δύναμη στην Αφρική για τέσσερις αιώνες, δημιουργώντας πέντε ξεχωριστά πριγκιπάτα με επίκεντρο την Αλγερία, την Τυνησία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και την Ερυθραία.

Ωστόσο, οι οθωμανικές δυνάμεις αποχώρησαν στη συνέχεια από την ήπειρο και αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα διοικητικά προπύργια τους στις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις. Αν και η οθωμανική ιστορική κληρονομιά στην αφρικανική ήπειρο είναι πολύ πλούσια, εξακολουθεί να είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη από τους ακαδημαϊκούς, καθώς το βλέμμα των πολιτικών κατά τη διάρκεια της Ρεπουμπλικανικής κυριαρχίας της Τουρκίας ήταν συνήθως προς τη Δύση.

Η επαναφορά των σχέσεων Τουρκίας-Αφρικής έγινε το 2005 επί Ερντογάν, τότε πρωθυπουργού της χώρας αυτής. Η Άγκυρα ονόμασε το 2005 «Έτος Αφρικής» για να ξεκινήσει τις σχέσεις της με την Αφρική.

Από εκείνο το έτος, η Τουρκία έχει 43 ενεργές πρεσβείες σε όλη την αφρικανική ήπειρο, ενώ ο αριθμός τους δεν ξεπερνούσε τις 12 πρεσβείες πριν από δύο δεκαετίες. Η Τουρκία μάλιστα πρόσφατα ξεκίνησε το πρόγραμμα «TRT Africa» για να ενισχύσει τις σχέσεις της με τις αφρικανικές χώρες.

Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία κατατάσσεται πλέον στην τέταρτη θέση μετά τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Γαλλία, που είναι οι χώρες με τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση στην αφρικανική ήπειρο.

Εδώ και χρόνια, η Άγκυρα προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της στην περιοχή προσελκύοντας αφρικανικές ελίτ και δίνοντάς τους υποτροφίες.

Από το 1993, η Τουρκία έχει δώσει υποτροφίες σε περισσότερους από 15.000 Αφρικανούς μαθητές και ίδρυσε 126 σχολεία σε 26 αφρικανικές χώρες.

Η προσπάθεια πολλών δεκαετιών της Άγκυρας φαίνεται να αποδίδει τώρα, καθώς ορισμένοι Αφρικανοί απόφοιτοι που ζούσαν στην Τουρκία για χρόνια επέστρεψαν πρόσφατα στις γενέτειρές τους για να κατέχουν σημαντικές κυβερνητικές θέσεις.

Μεταξύ αυτών, ο Αμπντούλ Ραχμάν Αχμέντ Χασάν από την Αιθιοπία, ο οποίος μετά την επιστροφή του στη χώρα του, έγινε υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Μεταφορών στη Σομαλία ή ο Αμπντούλ Καντίρ Μουχάμαντ Νόορ, που ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στην Τουρκία και έγινε υπουργός Δικαιοσύνης της Σομαλίας.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, το ετήσιο εμπόριο της χώρας με την αφρικανική ήπειρο αυξήθηκε από 5,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε 34,5 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ 2003 και 2021, με χημικά, χάλυβα και σιτηρά στην κορυφή.

Οι Τούρκοι ήθελαν να τονίσουν ότι η σχέση με την Αφρική δεν ήταν σχέση εκμετάλλευσης, γι’ αυτό ο Ερντογάν είπε σε μια επίσκεψη στη Γκαμπόν το 2013: «Η Αφρική ανήκει στους Αφρικανούς και δεν είμαστε εδώ για τον χρυσό σας».

Τα πλούσια κέρδη της Τουρκίας από την πώληση στρατιωτικών όπλων

Οι συμφωνίες όπλων της Τουρκίας με την Αφρική αποτελούν επίσης σημαντική πηγή χρημάτων για την Άγκυρα.

Αφού έδειξε την ισχύ της στη Λιβύη, την Αρμενία και την Ουκρανία, το τουρκικό «μη επανδρωμένα αερόχημα Bayraktar» προσφέρεται τώρα σε αυτές τις χώρες ως ιδανικό όπλο για να στοχεύσει κινητές και κρυφές μαχητικές ομάδες στη Δυτική Αφρική.

Το Μάλι αγόρασε δεκάδες αεροχήματα από την Τουρκία τον Μάρτιο του 2022. Η Άγκυρα έχει επίσης πουλήσει αεροχήματα στη Μπουρκίνα Φάσο, το Τόγκο και τον Νίγηρα.

Το Μαρόκο, η Τυνησία, η Αιθιοπία, η Νιγηρία και η Σομαλία είναι επίσης πελάτες οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροχημάτων που παράγονται από την Τουρκία. Η Τουρκία παρέχει επίσης στους πελάτες της άλλο στρατιωτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων τεθωρακισμένων οχημάτων, οχημάτων αποναρκοθέτησης και συστημάτων αισθητήρων, για τα οποία υπογράφηκαν πρόσφατα συμβόλαια.

Η Άγκυρα και η Τεχεράνη εμφανίζονται πάντα ως ανταγωνιστές στην Αφρική, αναζητώντας ο καθένας τα δικά του συμφέροντα. Στο μεταξύ, τα εμπορικά στοιχεία δείχνουν ότι η Τουρκία έχει εξάγει περισσότερα στην Αφρική από το Ιράν και έχει καταφέρει να αποκτήσει περισσότερα προνόμια από αυτή την ήπειρο.

Deutsche Welle

https://echedoros.blog/2023/10/04/%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b9-%ce%b3%cf%85%cf%81%ce%b5%cf%8d%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%81%ce%ac%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba/

Ομ. Ταχμαζίδης: υπο την σκιά του Κασσελάκη και η Δ. Μακεδονία

1

Όμηρος Ταχμαζίδης

Έχω αναφερθεί σε προηγούμενο κείμενό μου για τους πονοκεφάλους που δημιουργούσε η υποψηφιότητα της Δυτικής Μακεδονίας της Γεωργίας Ζεμπιλιάδου με τον ενωτικό συνδυασμό “Ελπίδα” (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ) στους κεντρικούς σχεδιαστές της προεκλογικής εκστρατείας του κυβερνώντος κόμματος. (βλ. σχετικά το άρθρο μου στο Διαδίκτυο: Φόβοι στο Μαξίμου για την Δυτική Μακεδονία)

Μετά την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα και οι ανησυχίες στους “νεοδημοκράτες” επιτελείς στην Αθήνα για την εκλογική τύχη του Γιώργου Κασαπίδη, είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτικές: Είναι αποκαλυπτικές της αλλαγής σκηνικού σε κεντρικό επίπεδο και τη σημασία που αποκτά η συγκεκριμένη περιφέρεια, ως αδύναμος κρίκος, της στόχευσης 13 στα 13 που επιθυμεί η κυβέρνηση και οι επικοινωνιολόγοι της.

Η παρουσία υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης, αλλά και του Κυριάκου Μητσοτάκη αυτοπροσώπως στην περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας, την τελευταία εβδομάδα του προεκλογικού αγώνα, φανερώνουν το άγχος των επιτελών της Αθήνας για να μην υπάρξουν οδυνηρές για την κυβέρνηση οδυνηρές εκπλήξεις. Να μην καταλήξει ο υποστηριζόμενος νυν περιφερειάρχης Γιώργος Κασαπίδης την Κυριακή το βράδυ τρίτος στις προτιμήσεις των εκλογέων της περιοχής.

Η εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραμένει ένας άγνωστος Χ, όσον αφορά την επίδρασή της στη συμπεριφορά των εκλογέων ανά την Ελλάδα. Και αυτό ανησυχεί τους “νεοδημοκράτες” επιτελείς. Σε σχέση με αυτές τις ανησυχίες οι τελευταίες κινήσεις του νεοδημοκρατικού στρατοπέδου στην Δυτική Μακεδονία καταδεικνύουν το φόβο ότι πρόκειται για έναν αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα των δεκατριών περιφερειών, ο οποίος μπορεί να σπάσει.

Η ενωτική υποψηφιότητα της Γεωργίας Ζεμπελιάδου ήταν από παλαιότερα φανερό ότι προκαλεί  σοβαρές ανησυχίες στην πλευρά του Γιώργου Κασαπίδη, αλλά τώρα στην Αθήνα φοβούνται το χειρότερο, δηλαδή να μην μπορέσει ο εκλεκτός τους, από κάποια πιθανή “καραμπόλα”, να περάσει στο δεύτερο γύρο των εκλογών.

Από την άλλη πλευρά και ο συνδυασμός “Ελπίδα” αντιμετωπίζει προβλήματα που δεν έχουν σχέση με το ενωτικό εγχείρημα, αλλά τις τεταμένες σχέσεις των δύο μεγάλων κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Έτσι,  ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ (σε κεντρικό επίπεδο) τηρούν εμφανώς αποστάσεις “ασφαλείας” από τον συνδυασμό και την εκλογική μάχη της περιοχής. Με δεδομένη και την χαοτική κατάσταση στους αδύναμους και χωρίς προσανατολισμό κομματικούς μηχανισμούς αυτών των κομμάτων στην συγκεκριμένη περιφέρεια η προσπάθεια αντιμετωπίζει τις δικές της δυσκολίες. Πάραυτα οι επιτελείς της Νέας Δημοκρατίας ανησυχούν.

Είναι σαφές ότι η νίκη του συνδυασμού “Ελπίδα”, υπό την Γεωργία Ζεμπιλιάδου, θα ήταν ένα ηχηρό μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες:

  1. Προς την πλευρά της κυβέρνησης ένα επιτυχές εκλογικό αποτέλεσμα θα καταστήσει σαφές ότι οι πολίτες της Δυτικής Μακεδονίας δεν καταπίνουν αμάσητα τις υποσχέσεις, τις αναβολές και την αδιαφορία της Αθήνας απέναντι στον τόπο τους και στο μέλλον των παιδιών τους.
  2. Προς την πλευρά των δύο μεγάλων κομμάτων του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου ότι η σύγκλιση στον αγώνα κατά του καθεστώτος Μητσοτάκη και του αθηναϊκού συγκεντρωτισμού είναι πολιτική ανάγκη και ιστορική επιταγή. Είναι εθνική ευθύνη για τα συγκεκριμένα κόμματα.
  3. Προς τους διάφορους πολιτικά ανώριμους ή και αδιάφορους που θεωρούν ότι η ψήφος τους δεν μπορεί να αλλάξει κάτι και προσφεύγουν στην ιδιοτέλεια των πελατειακών σχέσεων, με πρόσχημα ότι στην αυτοδιοίκηση δεν χωρούν τα “κόμματα”, και, επίσης, προς εκείνους με τις μικροαστικές φαντασιώσεις για μεγάλες ανατροπές που αποπροσανατολίζουν τους πολίτες και ενισχύουν τις δυνάμεις της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

 

Οι Σοσιαλιστές στηρίξαμε και στηρίζουμε τον αγώνα που κάνουν οι φίλοι και συναγωνιστές του συνδυασμού “Ελπίδα” και προσωπικά η Γεωργία Ζεμπιλιάδου, ως μια αρχή στον διαρκή αγώνα για την απαλλαγή της Δυτικής Μακεδονίας από το καθεστώς της κοινωνικής αναλγησίας και του πολιτισμικού αδιεξόδου, το οποίο οι προπαγανδιστές της Αθήνας και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους προσπαθούν να καλύψουν με διάφορες πομφόλυγες περί δίκαιης μετάβασης και άλλα γλυκανάλατα φρικιαστικά, σαν και αυτά που ξεστόμισε ο ανεκδιήγητος Κυριάκος Μητσοστάκης τις τελευταίες ημέρες, εμπαίζοντας για άλλη μια φορά τον λαό της Δυτικής Μακεδονίας.

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ( www.sopro.gr )

 

ΕΕ: Η ένταξη εννέα επιπλέον χωρών θα κοστίσει στους «27» 256 δισ. ευρώ

0
Πώς Ελλάδα και Κύπρος κινδυνεύουν να χάσουν ευρωπαϊκά κονδύλια.

Η διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση εννέα ακόμη κρατών μελών, μεταξύ των οποίων και η Ουκρανία, θα κόστιζε στους 27 περισσότερα από 256 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με υπολογισμούς της Κομισιόν.

Αυτό θα ανάγκαζε χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, που λαμβάνουν ευρωπαϊκά κονδύλια όχι μόνο να σταματήσουν να λαμβάνουν αλλά και να πληρώνουν για την ενίσχυση των νέων μελών.

Το τεράστιο αυτό κόστος της διεύρυνσης αποκαλύφθηκε καθώς 51 Ευρωπαίοι ηγέτες μεταβαίνουν στη Γρανάδα της Ισπανίας για μια σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να συζητήσουν τα επόμενα βήματα για τα εννέα κράτη που βρίσκονται σε διαδικασία ένταξης στην ΕΕ.

«Όλα τα κράτη μέλη θα πρέπει να πληρώνουν περισσότερα και να λαμβάνουν λιγότερα από τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Αναφέρουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι λέγοντας ότι «πολλά κράτη μέλη που μέχρι σήμερα μόνο λαμβάνουν χωρίς να πληρώνουν θα πληγούν από την ένταξη νέων μελών», αναφέρει το έγγραφο της γραμματείας του συμβουλίου της ΕΕ, που διέρρευσε στους Financial Times.

Οι προς ένταξη χώρες είναι η Τουρκία (1999), η Βόρεια Μακεδονία (από το 2005), το Μαυροβούνιο (από το 2010), η Σερβία (από το 2012), η Αλβανία (από το 2014), η Μολδαβία (από το 2022), η Βοσνία Ερζεγοβίνη (από το 2022) και η Ουκρανία (2022) ενώ η Γεωργία και το Κόσοβο είναι εν δυνάμει υποψήφιες.

Η Ουκρανία, μακράν η μεγαλύτερη από τις εννέα χώρες που είναι στη λίστα ως πιθανές υποψήφιες χώρες, θα δικαιούται 186 δισ. ευρώ στα επόμενα επτά χρόνια.

Η Ουκρανία στο επίκεντρο

Τα χρήματα αυτά θα αποτελέσουν μέρος του κόστους ανοικοδόμησης ης Ουκρανίας, που έχει υπολογιστή σε περίπου 400 δισ. ευρώ από την Παγκόσμια Τράπεζα.

Η διεύρυνση έχει γίνει ένα από τα πιο επείγοντα θέματα για την ΕΕ, με τους ηγέτες να συναντώνται την Παρασκευή για να συζητήσουν βασικά ζητήματα όπως ο προϋπολογισμός, ο αριθμός των εδρών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μέλλον της κοινής γεωργικής πολιτικής και εάν ένα διευρυμένο μπλοκ θα μπορούσε να διατηρήσει την ομόφωνη θέση του σε ορισμένες περιοχές.

Συζητείται επίσης εάν η ΕΕ πρέπει να προχωρήσει σε μια διαδικασία δύο ταχυτήτων, επιτρέποντας στα κράτη μέλη να εισέλθουν σταδιακά στην ΕΕ ή εάν θα πρέπει να ενταχθούν όλα μαζί. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πάντων υποστηρίζουν ότι οι δύο ταχύτητες δεν είναι δυνατό να εφαρμοστούν καθώς «είτε είναι μέλη είτε όχι».

Ανώτερος διπλωμάτης είπε στον Guardian ότι ο προϋπολογισμός αναμένεται να είναι το πιο δύσκολο θέμα καθώς θα πρέπει να διευθετηθεί έως το 2027, οπότε και ξεκινά ο επόμενος οικονομικός κύκλος για την ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να δείξουν ότι είναι έτοιμες να δεχθούν χώρες όπως η Ουκρανία, η Μολδαβία και τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων.

Νωρίτερα φέτος, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel, είχε δηλώσει ότι η προθεσμία αυτή θα πρέπει να επεκταθεί έως το 2030. Ωστόσο ο στόχος του 2027, είναι πιο πιθανός.

Ποιος θα πληρώσει επιπλέον 1,5 τρισ ευρώ

Το έγγραφο που διέρρευσε εκτιμά ότι ο προϋπολογισμός της ΕΕ θα αυξηθεί κατά 21% σε 1,47 τρισεκατομμύρια ευρώ εάν ενταχθούν και οι εννέα χώρες. Αυτό θα συνεπαγόταν σημαντική αύξηση των συνεισφορών για τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, με μεταβατικές περιόδους απαραίτητες για την κλιμάκωση της χρηματοδότησης.

Το ποσό που δαπανάται για τη γεωργία θα μοιραστεί και σε άλλες χώρες καθώς η Ουκρανία δικαιούται να λαμβάνει 95 δισεκατομμύρια ευρώ για επτά χρόνια, ένα άλλο κόστος που θα πρέπει να εξετάσουν τα κράτη μέλη.

Ως «ανταπόδοση» το Κίεβο έχει δηλώσει ότι θα συνεισφέρει στην επισιτιστική ασφάλεια της ΕΕ καθώς είναι ο παγκόσμιος ηγέτης στις αγορές σιτηρών, ηλιέλαιου και πουλερικών.

Ένα άλλο βασικό ταμείο, γνωστό ως ταμείο συνοχής, το οποίο παρέχει χρήματα για υποδομές σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, θα επηρεαστεί επίσης σημαντικά από τη διεύρυνση.

Σύμφωνα με την τρέχουσα οικονομική φόρμουλα, οι Τσεχία, Εσθονία, Σλοβενία, Κύπρος, Μάλτα και Λιθουανία δεν θα είναι πλέον οι αποδέκτες αυτών των κεφαλαίων καθώς θα πρέπει να ενισχυθούν τα νεότερα μέλη.

Τον περασμένο μήνα, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δήλωσε ότι η ΕΕ πρέπει να προετοιμαστεί αμέσως για ριζικές αλλαγές που απαιτούνται προκειμένου η Ουκρανία και άλλες χώρες να γίνουν μέλη της.

Υπάρχουν ανησυχίες ότι ενώ η ΕΕ έχει θέσει στόχους μεταρρυθμίσεων για την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τις άλλες επτά χώρες που βρίσκονται στην ουρά για ένταξη, δεν έχει ακόμη υποβάλει λεπτομερείς προτάσεις για τις αλλαγές που απαιτούνται στα κράτη μέλη.

(με πληροφορίες από Financial Times, Guardian)

https://www.huffingtonpost.gr/entry/ee-e-entaxe-ennea-epipleon-choron-tha-kostisei-stoes-27-256-dis-eero_gr_651d4bd9e4b00421f66332fd?utm_source=cordial&utm_medium=email&utm_campaign=hp-intl-gr-daily-brief_2023-10-05&utm_term=gr-daily-brief&email_hash=3ede2eb64d27811b9933e5c46548c26625ce5cc4

Δ. Κωνσταντακόπουκλος: η αναπόφευκτη ανάδυση του «πολυπολικού» κόσμου

0
Ανταπόκριση από το Σότσι, όπου ξεκινούν οι εργασίες της ετήσιας συνάντησης της Λέσχης Βαλντάι, μια κορυφαία εκδήλωση της ρωσικής ελίτ.

Ένα ουκρανικό drone εμφανίστηκε εδώ στο Σότσι το πρωί με αποτέλεσμα να διακοπούν οι αεροπορικές συγκοινωνίες επί δίωρο, καθώς άρχιζαν να έρχονται στο αεροδρόμιο Άντλερ οι αντιπροσωπείες για την ετήσια συνάντηση της Λέσχης Βαλντάι, κορυφαία εκδήλωση της ρωσικής ελίτ. Μια ετήσια συνάντηση-παράθυρο της Ρωσίας στον κόσμο, καθώς συμμετέχουν σε αυτή, εδώ και δύο δεκαετίες, σειρά προσωπικοτήτων από τον υπόλοιπο κόσμο, διανοούμενοι, πολιτικοί, διπλωμάτες. Εδώ έρχεται και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν για να μιλήσει για τα μεγάλα διεθνή προβλήματα και να συζητήσει με τους συμμετέχοντες στη Λέσχη Βαλντάι.

Αν το Κίεβο ελπίζει να επηρεάσει το κλίμα με αυτή την μίνι άσκηση ψυχολογικού πολέμου, κανένας εδώ δεν πολυενδιαφέρεται στην πραγματικότητα. Οι συγκεντρωμένοι είναι βέβαιοι ότι δεν υπάρχει ούτε πιθανότητα επικράτησης της Ουκρανίας, ούτε και να τους έρθει κανένα drone στο κεφάλι. Αυτό που κυρίως τους ενδιαφέρει είναι να επηρεάσουν (και να πιάσουν από τώρα «θέση») στην αναπόφευκτη πια ανάδυση ενός «εναλλακτικού» προς τη Δύση, «παράλληλου» διεθνούς σύμπαντος.

Η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών του πλανήτη αντιλαμβάνονται πια ότι δεν ζούμε στον αμερικανοκρατούμενο «μονοπολικό» πλανήτη της μετά το 1991 εποχής, αλλά και ότι ίσως βαδίζουμε προς τον τερματισμό της δυτικής κυριαρχίας πέντε αιώνων επί του κόσμου. Πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή που η Ουάσιγκτον, η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Νταβός κρατούσαν τα αναντίρρητα σκήπτρα του κόσμου μας. Τώρα, η καρδιά του πάλλεται εξίσου, ίσως και περισσότερο, στη Σαγκάη και το Νέο Δελχί, στο Ρίο και στο Γιοχάνεσμπουργκ και σε μέρη όπως η Λέσχη Βαλντάι στη Ρωσία.

Βέβαια οι Ρώσοι δεν παίζουν με την ασφάλεια των ηγετών τους κι έτσι μια σειρά από αντιαεροπορικά όπλα αναμένουν τυχόν παράξενα ιπτάμενα αντικείμενα, αναπτυγμένα γύρω από τον δρόμο που οδηγεί από το Σότσι στο μαγευτικό ορεινό θέρετρο της Κράσναγια Πολιάνα, που αναπτύχθηκε στην περιοχή και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο χωριό που έχτισαν Πόντιοι στην περιοχή και στο οποίο ακόμα ζουν περίπου οκτακόσιοι (Ποιο είναι το ποντιακό χωριό του Σότσι).

Είμαστε στο βουνό του Προμηθέα, στον Καύκασο, που πάλι βάφεται τώρα, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, με το αίμα του μαρτυρικού λαού των Αρμενίων,  θυμάτων της εγκληματικής, γενοκτονικής πολιτικής τριών κρατών: του Αζερμπαϊτζάν του Αλίεφ, της Τουρκίας του Ερντογάν και του Ισραήλ του Νετανιάχου. Η νέα εθνοκάθαρση των Αρμενίων, υπό την απειλή γενοκτονίας τους και η μη αντίδραση της ανθρωπότητας επιβεβαιώνουν ότι ζούμε σε έναν προϊστορικό και βάρβαρο κόσμο όπου μπορούν να συμβούν τα πάντα και όπου σταδιακά εξαφανίζεται κάθε προσήλωση στην ηθική, δηλαδή στο θεμέλιο του πολιτισμού.

Μια εναλλακτική «συνέλευση» του πλανήτη

Στην αρχή βέβαια της ύπαρξής του στο Βαλντάι ήταν πολύ περισσότεροι οι εκπρόσωποι της Δύσης. Τώρα όμως, καθώς περάσαμε σταδιακά από την περίοδο του «τέλους του ψυχρού πολέμου» στον νέο ψυχρό, εν μέρει και θερμό πόλεμο Δύσης και Ρωσίας, με προοπτική επέκτασης στο Ιράν και την Κίνα, οι δυτικοί συμμετέχοντες έχουμε μειωθεί, ενώ έχει αυξηθεί εντυπωσιακά ο αριθμός των ανθρώπων που εκπροσωπούν τον ανερχόμενο Παγκόσμιο Νότο, αλλά και την Ανατολή του πλανήτη. Από «παράθυρο της Ρωσίας στον κόσμο» -και στην πραγματικότητα περισσότερο στη Δύση- η ετήσια συνάντηση του Βαλντάι μετασχηματίστηκε από πέρυσι κι ακόμα περισσότερο φέτος, ίσως στο σημαντικότερο think tank, σε ένα είδος «Γενικής Συνέλευσης Ιδεών» του «πολυπολικού κόσμου». Είναι εδώ που Αφρικανοί και Κινέζοι, Ινδοί και Λατινοαμερικάνοι, Ρώσοι, Πακιστανοί και Σριλανκέζοι, οι ταπεινωμένοι μέχρι χτες εκπρόσωποι της καταπληκτικής πλειοψηφίας μιας πολύχρωμης ανθρωπότητας, συζητάνε για το πώς θα δομήσουν τη δική τους απάντηση στην αλαζονική Δύση, για τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας, για το πώς θα «αποδολαριοποιήσουν» τον πλανήτη, για τον κίνδυνο του πυρηνικού πολέμου, τα προβλήματα της επιστήμης και τεχνολογίας κλπ. Φέτος στη συνάντηση συμμετέχουν 142 διανοούμενοι, πολιτικοί και διπλωμάτες από 42 κράτη, μεταξύ των οποίων όλα τα μόνιμα μέλη του ΣΑ, η Ινδία, το Πακιστάν, η Νότιος Αφρική, η Βραζιλία, η Βενεζουέλα κ.ά..

Στο φετινό Βαλντάι την παράσταση από τη Δύση κερδίζουν, μεταξύ άλλων, ο εγγονός του στρατηγού Ντε Γκωλ, ο Πιερ Ντε Γκωλ, που απηύθυνε μια παθιασμένη έκκληση για την αποκατάσταση των σχέσεων της Ευρώπης με τη Ρωσία, ο διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ, ο διευθυντής της γερμανικής αριστερής Jungewelt Stephan Huth (μιας από τις ελάχιστες πια εφημερίδες σε όλη τη Δύση που μπορεί κάποιος να διαβάσει κάτι που δεν θα είναι ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα), ο Αμερικανός οικονομολόγος, επικεφαλής του Κέντρου Βιώσιμης Ανάπτυξης του Πανεπιστήμιου Κολούμπια Τζέφρι Σακς κ.ά.. Αλλά, όπως ήδη σημειώσαμε, ολόκληρη η ισορροπία του συνεδρίου έχει πλέον μετατοπιστεί προς την Ανατολή και τον Παγκόσμιο Νότο. Μετά από δύο δεκαετίες σφοδρού έρωτα με την Αμερική, την Ευρώπη και τη Δύση στο σύνολό της – και παρά τις βαθιές φιλοδυτικές τάσεις που διατρέχουν μεγάλο μέρος της ελίτ της, προπάντων οικονομικής – η Μόσχα ανακαλύπτει, με όλη την ορμή, αν όχι το μένος του ερωτευμένου που όχι μόνο διαψεύστηκε, αλλά και εξαπατήθηκε τη γοητεία του Νότου και της Ανατολής (Ex oriente Lux, Εξ ανατολών το Φως, για να θυμηθούμε το σύνθημα, πριν από πενήντα χρόνια, του μοναδικού Ισαάκ Ντόιτσερ, ή το Συνέδριο των Λαών της Ανατολής που οργάνωσαν οι Μπολσεβίκοι στο Μπακού πριν από έναν αιώνα).

Πριν από τριάντα χρόνια η Μόσχα υποκλινόταν στον Φρίντμαν και στη Θάτσερ, ορισμένοι ακόμα και στον Πινοτσέτ, τώρα ο πρόεδρος Πούτιν γοητεύει τους Αφρικανούς με τις αναφορές του στους ηγέτες του αντιαποικιακού τους κινήματος, όπως οι δολοφονημένοι Πατρίς Λουμούμπα και Τομά Σανκαρά. Και ο Λένιν, που προφήτευε τη νίκη του σοσιαλισμού πριν από έναν αιώνα, βασισμένος στο αυξανόμενο βάρος των λαών του παγκόσμιου Νότου, μοιάζει να δικαιώνεται. Ακόμα δεν πρόκειται βέβαια για σοσιαλισμό, πρόκειται όμως για τη σοβαρότερη αμφισβήτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917.

Βέβαια από τη ρητορεία μέχρι την πραγματικότητα υπάρχει απόσταση. Η Ρωσία εξακολουθεί να εφαρμόζει μια απολύτως παραδειγματική νεοφιλελεύθερη οικονομική διαχείριση, η Ινδία το παίζει «δίπορτο» – και με τους BRICS και με την Αμερική – σημαντικοί Υπουργοί της ρωσικής κυβέρνησης κατεβάζουν τον πήχη της «αποδολαριοποίησης» στην οποία κάλεσε ήδη ο Ρώσος πρόεδρος («θα φύγουμε από το δολάριο μόνο αν η Αμερική θα εξακολουθήσει να το χρησιμοποιεί με τον τρόπο που το κάνει» και όχι ούτως ή άλλως). Οι κεντρικές τράπεζες των BRICS πλην της κινεζικής, κατ’ ουσίαν εκπρόσωποι της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» (του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου) φρενάρουν όσο μπορούν την απόκτηση ενός ουσιαστικού ρόλου από την Τράπεζα των BRICS. Και οι εξελίξεις στην Υπερκαυκασία πιθανώς προετοιμάζουν το έδαφος για νέες μεγάλες κρίσεις, μεσοπρόθεσμα, αλά ουκρανικά, στις νότιες πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες, που είναι και το μαλακό υπογάστριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η Δύση προκαλεί παγκόσμια εξέγερση!

Παρόλα αυτά το καράβι έχει αποπλεύσει. Η ανοιχτή σύγκρουση ΝΑΤΟ και Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας δεν άφησε άλλα περιθώρια στη Μόσχα και τερμάτισε την περίοδο που άρχισε το 1987 στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα έχουμε ξανά κάπως «ανθρώπινες» σχέσεις μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων. Σε αντίθεση μάλιστα με τον ψυχρό πόλεμο, δεν υπάρχει σχεδόν κανένα κανάλι επικοινωνίας μεταξύ των δύο πρωτευουσών, αν εξαιρέσουμε μερικές συναντήσεις από καιρού εις καιρόν του αρχηγού της CIA Γουίλιαμ Μπερνς (από τους ελάχιστους Αμερικανούς αξιωματούχους που εξακολουθούν να έχουν μια βαθύτερη κατανόηση του κόσμου και των διακυβευμάτων της κρίσης) και του Ρώσου ομολόγου του Νικολάι Πατρούσεφ. «Τι να πω με την Νούλαντ και τον (Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας) Σάλιβαν», λέει Ρώσος συνομιλητής τους στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, περιγράφοντάς τους ως πρόσωπα που δεν ακούνε τίποτα, δεν ανταλλάσσουν επιχειρήματα και απλώς επιδιώκουν να γίνει το δικό τους.

Το πρόβλημα δεν το έχει μόνο η Μόσχα. Από τη στιγμή που οι δυτικοί αποφάσισαν – παρανόμως – να παγώσουν ρωσικά αποθεματικά 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, κανείς πια δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στο υπάρχον δυτικό τραπεζικό σύστημα και στο διεθνές σύστημα διακανονισμού πληρωμών, υποστηρίζει ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος Τζέφρι Σακς. Και δεν είναι μόνο η Ρωσία που πλήττεται από κυρώσεις. Υπολογίζεται ότι περίπου το 30% των κρατών τελεί υπό κάποια μορφή εντελώς αυθαίρετων και παράνομων κυρώσεων της Ουάσιγκτον, στην πραγματικότητα ενός είδος οικονομικού πολέμου των Αμερικανών, που έρχεται να προστεθεί στον πόλεμο και την καταλήστευση, δια μέσου του Χρέους από όλη τη Δύση. Οι Αμερικανοί παραβιάζουν ασύστολα ακόμα και τους ίδιους τους κανόνες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που οι ίδιοι επέβαλλαν.

Πριν από έναν αιώνα, οι Ρώσοι ξεκίνησαν μια επανάσταση που φιλοδοξούσε να γίνει παγκόσμια, προτού ο Στάλιν την περιορίσει στη χώρα του («σοσιαλισμός σε μια και μόνη χώρα»), διαλύοντας και επίσημα την Κομμουνιστική Διεθνή το 1943, ελπίζοντας και αποβλέποντας σε έναν (αδύνατο όπως απεδείχθη) μόνιμο «ιστορικό συμβιβασμό» με τη Δύση.

Η Ρωσία πέθανε το 1991 και αναστήθηκε πλέον, διαβεβαιώνει τους συνέδρους ο Ρώσος «εθνικιστής» αγκιτάτορας, δημοσιογράφος και συγγραφέας Προχάνοφ, διευθυντής της εφημερίδας Ζάφτρα, που εκφράζει τη χαρά του γιατί έφυγαν από τη χώρα οι δυτικές επιχειρήσεις και οι δυτικόφιλοι, φιλελεύθεροι διανοούμενοι. Θάψαμε τον φιλελευθερισμό και αναζητούμε τώρα τη νέα ιδεολογία μας που πρέπει να βασίζεται στη «ρωσική ιδέα», υποστηρίζει. Ποια θα είναι η σχέση αυτής της ιδέας με μια νέα «οικουμενικότητα»; διερωτάται ένας Σέρβος συμμετέχων που τονίζει τον κρίσιμο χαρακτήρα της απάντησης που θα δοθεί σε αυτό το ερώτημα.

Τώρα δεν είναι καμιά επαναστατική δύναμη που έχει ξεσηκωθεί, όπως πριν από έναν αιώνα, εναντίον της παγκόσμιας τάξης των Μπους, Κλίντον, Ομπάμα, Τραμπ και Μπάιντεν, εναντίον της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον» και της κυριαρχίας του ΝΑΤΟ, όπως όταν οι Μπολσεβίκοι ξεκινούσαν την έφοδό τους στον ουρανό. Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Ιρανοί, οι Ινδοί αντιπροσωπεύουν μάλλον συντηρητικά καθεστώτα. Αυτό που κυρίως τους ενδιαφέρει είναι να μην ανακατεύεται στα εσωτερικά τους η Αμερική και γενικότερα η καπιταλιστική Δύση (κάτι en passant αδύνατο, γιατί αντιβαίνει στην ίδια τη φύση του καπιταλισμού που, για να υπάρξει, είναι διαρκώς υποχρεωμένος να επεκτείνεται, δεν το κάνει από κάποιου είδους βίτσιο αλλά από αναπόφευκτη ανάγκη).

Είναι αντίθετα ο ριζοσπαστισμός του Κεφαλαίου, οι «λενινιστές» των αγορών, οι εφαρμοστές του (κατά Ναόμι Κλάιν) «δόγματος του σοκ» που τους αναγκάζει να «επαναστατήσουν χωρίς καν να το πολυθέλουν κατά μιας διεθνούς τάξης πραγμάτων που τους επιφυλάσσει μόνο θέση δούλου (όλο και περισσότερο μάλιστα αυτό συμβαίνει και με τους ίδιους τους συμμάχους της Αμερικής).

Το ταξίδι προς τον πολυπολικό κόσμο είναι η αναγκαία, αν και όχι ικανή προϋπόθεση για να αποτραπεί το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού μέσα σε μια ολοκληρωτική Δυστοπία. Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε, και δεν πρόκειται να σταματήσει πια εύκολα, πλήρες αντιφάσεων, δυσκολιών και κινδύνων, αδύνατο να προβλεφθεί στις λεπτομέρειές του. Από αυτό το ταξίδι θα εξαρτηθεί το μέλλον και η ίδια η επιβίωση του ανθρώπου.