Αρχική Blog Σελίδα 1563

Κ. Κυριακόπουλος: Η πραγματική απειλή για την στρατηγική επιβίωση του Ισραήλ, ΔΕΝ είναι τα όπλα της ΧΑΜΑΣ και της ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ

3

Κυριάκος Κυριακόπουλος

Η Χαμάς, με την καλά σχεδιασμένη επιχείρηση της μαζικής δολοφονίας Ισραηλινών πολιτών εντός της Ισραηλινής επικράτειας, διέβη τον Ρουβίκωνα. Aυτή η εξέλιξη, επαναπροσδιορίζει στην πράξη, όχι μονάχα τους όρους με τους οποίους μπορεί πλέον να προσεγγίζεται η όποια διαδικασία επίλυσης του Παλαιστινιακού. Αυτό που επαναπροσδιορίζει κυρίως, είναι τα ίδια τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της ευρύτερης συγκρουσιακής σκακιέρας, γεγονός που θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις και στην περιφερειακή ισορροπία αλλά και στην δομή του διεθνούς συστήματος στο σύνολό του…

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή… Η συγκεκριμένη επιχείρηση, ΔΕΝ έχει τα χαρακτηριστικά μιας αμιγώς πολεμικής επιχείρησης που σχεδιάζεται και υλοποιείται από έναν σκληρό και έμπειρο στο πεδίο αντίπαλο, με σκοπό να καταφέρει αποφασιστικά πλήγματα σε μια δύναμη κατοχής και ταυτόχρονα να δώσει ώθηση στον Εθνικό αγώνα ενός αδικημένου και καταπιεσμένου λαού που διεκδικεί το δικαίωμά του στην ζωή και σε μια συγκροτημένη και διεθνώς αναγνωρισμένη πατρίδα.

Η συγκεκριμένη επιχείρηση ήταν μια καλά οργανωμένη υβριδική επιχείρηση η οποία στόχευσε μαζικά αμάχους, με σκοπό να δολοφονήσει μαζικά, να ταπεινώσει μαζικά, να ασελγήσει μαζικά, να συλλάβει, να βασανίσει και εν τέλει να φιλοτεχνήσει και να διαχύσει ένα προφίλ τρόμου με συγκεκριμένα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και με πρωταγωνιστές αδίστακτα τέρατα που έσπευσαν να εργαλειοποιήσουν για λογαριασμό και προς όφελός τους, την πολιτισμική ανεμελιά ενός τρόπου ζωής τον οποίο μισούν θανάσιμα και φρόντισαν με ένα μαζικό έγκλημα να διαμηνύσουν αυτό το μίσος τους σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Όσοι επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτό είναι ΜΑΖΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία και ότι ως τέτοιο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με οποιαδήποτε προσπάθεια (έστω και ατυχή) στήριξης του αγώνα ενός λαού που διεκδικεί το δικαίωμά του σε μια πατρίδα, καλό θα είναι να αναζητήσουν την λύση για την αμφιλεγόμενη αντιληπτική τους ικανότητα, στην βοήθεια ειδικού επιστήμονα και να πάψουν πλέον να καταγίνονται με βαθυστόχαστες γεωπολιτικές «αναλύσεις» και άλλες προκλητικές φαιδρότητες.

Η συγκεκριμένη επιχείρηση, ήταν επίσης και μια μακροχρόνια σχεδιαζόμενη επιχείρηση, γεγονός που μεταξύ άλλων επιβεβαιώνει ότι η συσσωρευμένη απανθρωπιά που επεδείχθη από τα τέρατα της Χαμάς, ΔΕΝ τροφοδοτήθηκε από ένα συγκεκριμένο γεγονός ή από μια αλληλουχία γεγονότων που να μπορεί να την αιτιολογήσει έστω και προσχηματικά την αγριότητά της, αλλά ότι είναι απολύτως ταυτισμένη με την φύση και την διαστροφή των ίδιων των οργανωτών της.

Το καινούριο στοιχείο, είναι το γεγονός ότι αυτήν την φορά, η κουλτούρα του μίσους, της απανθρωπιάς και του θανάτου, επιστρατεύεται και εργαλειοποιείται επιθετικά προκειμένου…

  • Να μετατρέψει το Παλαιστινιακό ζήτημα από περιφερειακό πρόβλημα σε πρόσχημα για ευρύτερες γεωπολιτικές ανατροπές…
  • Να εδραιώσει μια ατζέντα δυναμικής και ανατροφοδοτούμενης αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή. Και φυσικά…
  • Να εκβιάσει μια τροποποιημένη σύνθεση πρωταγωνιστών με αναθεωρημένους ρόλους και με επιθετική ατζέντα διεκδικήσεων, που μπορεί να καταστήσει τις εξελίξεις εξαιρετικά απρόβλεπτες.

Για όλους αυτούς τους λόγους επιμένουμε να λέμε από την πρώτη στιγμή πως, η δολοφονική επίθεση της Χαμάς, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο ως μια ακραία επιχείρηση μίσους που χορογραφήθηκε αυτοτελώς από τους αδίστακτους τρομοκράτες Ισλαμιστές της οργάνωσης. Η συγκεκριμένη επίθεση, είναι μέρος της αναβαθμισμένης τακτικής, περισσοτέρων του ενός δρώντων, με πρώτον (μέχρι στιγμής) αλλά όχι μοναδικό εκτελεστικό βραχίονα την Χαμάς.

Οι πραγματικές επιδιώξεις των ενορχηστρωτών, έχουν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται, το αποτύπωμά τους είναι στρατηγικό, η εμβέλειά του υπερβαίνει κατά πολύ το παραδοσιακό μεσανατολικό θέατρο, ενώ η δυναμική του, φαίνεται ότι επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί ως καταλύτης, προκειμένου να εκβιαστούν γεωπολιτικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με την κορυφαία στρατηγική σύγκρουση αλλά και την ευρύτερη περιφερειακή φυσιογνωμία που τροποποιείται δυναμικά εξ αιτίας των ενεργειακών προκλήσεων, των νέων σύνθετων διαμετακομιστικών ανασχεδιασμών, αλλά και των νέων γεωστρατηγικών προσεταιρισμών που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Πρόκειται δηλαδή για ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο και τέτοια σχέδια, ΔΕΝ μπορούν να παράξουν τα καμμένα μυαλά αφιονισμένων τεράτων. Ωστόσο…

Κρίσιμες παρεμβάσεις συγκεκριμένων περιφερειακών δρώντων, στον εξαιρετικά πυκνό γεωπολιτικό χρόνο που διανύουμε, θεωρούνται αποκαλυπτικές, τόσο για την ταυτότητα των πραγματικών πρωταιτίων όσο και για το στίγμα των πραγματικών επιδιώξεων που σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν, ούτε από τους λαούς ούτε από τις κυβερνήσεις. Ενδεικτικά καταγράφουμε:

Τον Τούρκο πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν να ζητά την «ενότητα των Παλαιστινιακών εδαφών» προκειμένου να εξασφαλιστεί «κράτος με γεωγραφική συνέχεια» γεγονός που σημαίνει ότι ο Ερντογάν τοποθετείται απροκάλυπτα πλέον υπέρ της διχοτόμησης του κράτους του Ισραήλ και αυτό όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αποτελεί στόχευση με ευρύτερα γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν κατά πολύ τις εμμονές του Τούρκου ηγέτη…

Τον Αραβικό Σύνδεσμο που εκτός από τις εγγενείς αντιθέσεις και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, δείχνει να συνειδητοποιεί τις ανομολόγητες επιδιώξεις του Τούρκου προέδρου γι αυτό και  τονίζει την ανάγκη “αναβίωσης της ειρηνευτικής διαδικασίας και έναρξης σοβαρών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, του ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΝΟΜΙΜΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ του παλαιστινιακού λαού, και του Ισραήλ για την επίτευξη μιας δίκαιης ειρήνης”…

Τους εκπροσώπους των μουλάδων να σπεύδουν όχι μονάχα να ενισχύσουν με χρήματα και στρατιωτικό υλικό τους μακελάρηδες των ισλαμικών συμμοριών προσβλέποντας στην γενίκευση της περιφερειακής αποσταθεροποίησης, αλλά παράλληλα με αυτό να απευθύνουν εκκλήσεις στους μουσουλμάνους που βρίσκονται σε Ευρωπαϊκές κυρίως χώρες να αναλάβουν πρωτοβουλίες και δράση, με στόχο την κοινωνική αποσταθεροποίηση, ενώ ταυτόχρονα προειδοποιούν για καινούριους δρώντες που αναμένεται να ενταχθούν στο συγκρουσιακό σκηνικό…

Την Τουρκία να επικαιροποιεί την προσπάθεια υφαρπαγής της ηγεμονίας στον Ισλαμικό κόσμο, παίρνοντας επάνω της το γεωπολιτικό παιχνίδι με επίκεντρο το Παλαιστινιακό. Και φυσικά…

Την Ρωσία να επιχαίρει, με όρους φτηνής υποκριτικής «ουδετερότητας» για την διαφαινόμενη αναστολή των διεργασιών που εγκαινίασαν οι συμφωνίες του Αβραάμ και της διαφαινόμενης σύγκλισης του Ισραήλ με την Σ. Αραβία, προσβλέποντας στην πιθανότητα να καρπωθεί γεωπολιτικά αποφάγια από μια περιφερειακά αναβαθμισμένη Τουρκία, στην περίπτωση βεβαίως που ευοδωθούν οι συγκεκριμένοι σχεδιασμοί.

Ας κρατήσουμε βέβαια κάπου ως κρίσιμη υποσημείωση, το ότι μια αλληλουχία διαρροών που σχετίζονται με την οργάνωση και την προετοιμασία αυτής της δολοφονικής επιχείρησης, φαίνεται να την οριοθετεί χρονικά στην περίοδο κατά την οποία είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται πως η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είχε ξεκινήσει να πηγαίνει κουβά. 

Δεν θα ενδώσουμε σε συνωμοσιολογικούς πειρασμούς, αλλά ο τρόπος με τον οποίο υποδέχονται το εγκληματικό αποτέλεσμα από την δράση των Ισλαμικών συμμοριών, το Ιράν, η Τουρκία και ο ένοικος του Κρεμλίνου με την φτηνή υποκριτική του «ουδετερότητα», αν μη τι άλλο προβληματίζει σοβαρά για τις κινήσεις και τις συνεννοήσεις του παρασκηνίου, μεταξύ όλων εκείνων που είχαν κάθε λόγο να θεωρούν ευπρόσδεκτο έναν εκτεταμένο αντιπερισπασμό στην Μ. Ανατολή ως απότοκο της δυναμικής την οποία δημιούργησε η έκρηξη του Ουκρανικού, η σταδιακή περιθωριοποίηση της Ρωσίας από την Ευρώπη και το σικέ παιχνίδι το οποίο χορογράφησε στο περιβάλλον των OPEC+.

Απ’ όλα τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμείνει απαθής μπροστά στις κυοφορούμενες εξελίξεις. Οφείλει να πάρει θέση καθαρή καταδικάζοντας απερίφραστα τους φονιάδες αλλά και τους χορογράφους που τους χρησιμοποίησαν, και να αποσυνδέσει πλήρως από τούδε και στο εξής, την όποια ευμενή της τοποθέτηση απέναντι στο Παλαιστινιακό με όρους Διεθνούς Δικαίου, από τα θρησκόληπτα ισλαμιστικά τέρατα που δεν δίστασαν να στείλουν το Παλαιστινιακό στα τάρταρα προκειμένου να εξυπηρετήσουν μια βρώμικη γεωπολιτική εργολαβία για λογαριασμό αυτών που επιμένουν να τους στηρίζουν και να τους χρηματοδοτούν.

Η στήριξη στο Ισραήλ θα πρέπει να είναι αμέριστη, διότι το φορτίο που καλείται να σηκώσει αυτήν την στιγμή, είναι εξαιρετικά βαρύ και αυτή η υπόθεση δεν αφορά πλέον μόνο το Ισραήλ, αλλά το σύνολο του Δυτικού κόσμου.

Οι κορυφαίες δυνάμεις που εκπροσωπούν τον Δυτικό κόσμο, θα πρέπει να αναλάβουν άμεσα κατεπείγουσες πρωτοβουλίες συνεννόησης με τις σοβαρές Αραβικές χώρες, καταδεικνύοντας την ανάγκη για ένα ουσιαστικό restart στην πολυμερή συνεργασία, στο πλαίσιο ενός νέου modus vivendi που θα αφήσει πίσω του εμμονές και κακοδαιμονίες από το παρελθόν και θα επενδύσει σοβαρά στο πεδίο των σύγχρονων προκλήσεων.

Στο περιβάλλον αυτού του επικαιροποιημένου modus vivendi, θα πρέπει να επιδιωχτεί και η οριστική επίλυση του Παλαιστινιακού, στην λογική που επαναδιατύπωσε στην πρότασή του ο Αραβικός Σύνδεσμος, με διαλυμένες τις οργανώσεις των φονταμενταλιστών και σε ουσιαστική συνεννόηση με την Παλαιστινιακή αρχή στην Δυτική Όχθη. Άλλωστε για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο πραγματικός εχθρός που απειλεί την στρατηγική επιβίωση του Ισραήλ, ΔΕΝ είναι τα όπλα της ΧΑΜΑΣ και της ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ.

Ο πραγματικός του αντίπαλος είναι ο χρόνος και η δημογραφική καταιγίδα μέσα στην οποία είναι καταδικασμένο να επιβιώνει. Σήμερα που μιλάμε, η περίκλειστη Γάζα της φτώχειας και της εξαθλίωσης, έχει περισσότερες από 50.000 εγκύους. Η Γάζα ξεχειλίζει δημογραφικά και ίδιο και η Δυτική όχθη. Η συνέχιση αυτών των ρυθμών, είναι βέβαιο ότι θα καταπιεί το Ισραήλ χωρίς να χρειαστεί να πέσει τουφεκιά από κανέναν.

Και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει πάρα πολύ καλά η Ισραηλινή πολιτική ηγεσία, η οποία είναι αλήθεια (παρά και ενάντια την εντύπωση που συντηρεί η κυρίαρχη προπαγάνδα) πως παρά τα διαχρονικά της λάθη, τα πογκρόμ και τις καταστροφικές αστοχίες της, έκανε πάρα πολλά για να διευκολύνει την επίλυση του χρόνιου προβλήματος. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η προσφορά του Εχούντ Μπάρακ ο οποίος έδωσε στον Γιασέρ Αραφάτ σχεδόν τα πάντα κι εκείνος αρνήθηκε επιλέγοντας την διαιώνιση των συγκρούσεων. Θα πρέπει να πάψει λοιπόν αυτή η καραμέλα που επιμένει να ενοχοποιεί για τα πάντα το Ισραήλ. Οι εκπρόσωποι των Παλαιστινίων είναι αυτοί που ΔΕΝ θέλησαν και που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ να επιλυθεί το πρόβλημα. Και δεν είναι διόλου τυχαίο πως, από ένα σημείο και πέρα, η μία μετά την άλλη οι Αραβικές χώρες έχουν αρχίσει να επαναπροσδιορίζουν την στάση τους και τις αποφάσεις τους, αντιμετωπίζοντας το Παλαιστινιακό πλέον ως βαρίδι από το οποίο πασχίζουν να απαλλαγούν.

Η διεθνής στήριξη στο Ισραήλ τέλος, θα πρέπει να είναι απόλυτη και φυσικά θα πρέπει να εδράζεται σε έναν συνδυασμό προληπτικών πληγμάτων, στρατηγικής και επιχειρησιακής αποφασιστικότητας ικανής να ξεπαστρέψει ολοκληρωτικά κάθε ενεργή ισλαμική συμμορία στην Μ. Ανατολή αλλά και κάθε ισλαμικό πυρήνα που απειλή την κοινωνική ζωή σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Και φυσικά οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αποφασίσουν να δώσουν ένα οριστικό τέλος σε αυτήν την περίεργη ανεκτικότητα που επιτρέπει σε κάθε πικραμένο να αξιοποιεί το Παλαιστινιακό, όχι για να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη και πολύ περισσότερο στην επίλυση του προβλήματος, αλλά ως ένα βολικό πρόσχημα προκειμένου να ανακυκλώνεται μια ατζέντα μιζέριας και επικίνδυνων αδιεξόδων που εξασφαλίζουν πρόσφορο έδαφος για την αναπαραγωγή και την συντήρηση κάθε είδους τυχοδιωκτισμών, που αγγίζουν ακόμη και τα ευαίσθητα ζητήματα της Εθνικής ασφάλειας.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: ΣΗΜΕΡΑ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΙΛ

1

 

Η Οικονομική Επιθεώρηση συνάντησε τον πρώην Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης σε μια κρίσιμη συγκυρία, εν μέσω εξελίξεων σε διάφορα μέτωπα: πρωτοφανείς φυσικές καταστροφές, ανακίνηση του ελληνοτουρκικού διαλόγου, αναδιάταξη του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού, κρίσιμες εξελίξεις στην Ευρώπη, ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Η συζήτηση που ακολουθεί καταγράφει τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις του.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανήκει σε μια από εκείνες τις προσωπικότητες που παρέμειναν εποικοδομητικά παρούσες στο δημόσιο χώρο, ακόμη και μετά την αποχώρησή τους από την ενεργό πολιτική σκηνή. Τόσο με τις παρεμβάσεις και τις εκδηλώσεις του Κύκλου Ιδεών, όσο και με τη σταθερή αρθρογραφία του για όλα τα καίρια ζητήματα, ο πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και πολλές φορές Υπουργός επιδίδεται σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «μεταπολιτική»· διακρίνοντας βεβαίως την έννοια από την τρέχουσα σημασία που έχει προσλάβει ο όρος. Η Οικονομική Επιθεώρηση τον συνάντησε σε μια κρίσιμη συγκυρία, εν μέσω εξελίξεων σε διάφορα μέτωπα: πρωτοφανείς φυσικές καταστροφές, ανακίνηση του ελληνοτουρκικού διαλόγου, αναδιάταξη του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού, κρίσιμες εξελίξεις στην Ευρώπη ενόψει των ευρωεκλογών της επόμενης χρονιάς, ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Η συζήτηση που ακολουθεί καταγράφει τις προσεκτικές και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις του.

 

Να ξεκινήσουμε, μέρες που είναι, με τα απόνερα από τις φυσικές καταστροφές. Από το αίτημα προστασίας από τις νέες απειλές – γενικότερο αίτημα, βλέπουμε την Ευρώπη για παράδειγμα να πορεύεται προς Ευρωεκλογές ως «L’ Europe qui protège».  Είχαμε νωρίτερα μια εκδοχή προστασίας από τον κορωνοϊό, τώρα ζήσαμε τη μη-προστασία από τις πλημμύρες, ήδη πιο σουρεαλιστικά είδαμε το στέγαστρο Καλατράβα. Λοιπόν… Τι προσδοκά ο πολίτης ως προστασία; Τι μπορεί να παρέχει το Κράτος;

Δεν θα άρχιζα από την έννοια της προστασίας, ξέρετε. Ούτε καν από την έννοια της ασφάλειας, παρότι ορίζω το Κράτος ως πάροχο ασφαλείας. Θα άρχιζα τη συζήτησή μας από την έννοια του κινδύνου. Πιο συγκεκριμένα, από την έννοια της διακινδύνευσης.

Δηλαδή από την αποδοχή της διακινδύνευσης στη σύγχρονη πραγματικότητα;

Για «κοινωνία της διακινδύνευσης», όπως ξέρετε, κάνουμε λόγο εδώ και δεκαετίες! Η σύγχρονη κοινωνία είναι κοινωνία της διακινδύνευσης από κάθε πιθανή άποψη. Τώρα, όμως, με την κλιματική κρίση, τι βλέπουμε; Ότι η έννοια της διακινδύνευσης έχει αποκτήσει πλέον αρχαϊκά χαρακτηριστικά.

Αρχαϊκά; Δηλαδή;

Αφορά πλέον η διακινδύνευση την ίδια τη σχέση μας με τη φύση. Είναι διαφορετικό να βιώνεις μια διακινδύνευση π.χ. στην ψηφιακή σφαίρα και να τίθεται ζήτημα κυβερνοασφάλειας, διαφορετικό να τίθεται ζήτημα διακινδύνευσης από το οργανωμένο έγκλημα, ή από μια εξωτερική απειλή στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων και διαφορετικό να έχεις «αντίπαλό» σου τη φύση.

Πιο βαρύ;

Όλη η αλυσίδα –από τον κίνδυνο/τη διακινδύνευση στην ασφάλεια και την προστασία εν τέλει– αποκτά μια επικαιρότητα εμποτισμένη στα πιο παραδοσιακά στοιχεία. Το Κράτος γεννιέται και σταδιακά διαμορφώνεται ως κολοσσιαίος και σύνθετος μηχανισμός, που εξομαλύνει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και – βέβαια – τη σχέση των ανθρώπων εν κοινωνία, με μορφές κοινωνικού συμβολαίου. Όμως… με τη φύση συμβόλαιο συνύπαρξης δεν υπάρχει! Δεν χωρεί. Επιβάλλεται ο σεβασμός της από τον άνθρωπο .

Οπότε αυτό αλλοιώνει και την έννοια του Κράτους;

Το Κράτος δοκιμάζεται στον πυρήνα και στην υπόστασή του όταν δεν μπορεί να προσφέρει πολιτική προστασία. Το Κράτος, βέβαια, δεν είναι σήμερα βεστφαλικό, κυρίαρχο, αλλ’ ένα «κράτος-μέλος» που χωρίς διεθνή και περιφερειακή συνεργασία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή του, οπότε πρέπει να κινηθεί στο  πλαίσιο της διεθνούς συνεργασίας και της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Μιλούμε όμως εν προκειμένω για ουσιώδεις λειτουργίες του Κράτους. Και σ’ αυτές  το Κράτος δεν υποκαθίσταται από την ΕΕ ή από διεθνείς οργανισμούς. Αυτές του τις λειτουργίες θα πρέπει τελικά  να τις ασκήσει το Κράτος. Στην άμυνα, για παράδειγμα, είναι καθοριστικός ο ρόλος του ΝΑΤΟ, υπάρχουν οι διμερείς συμμαχίες, η Ευρωπαϊκή Ένωση. όμως η αρμοδιότητα και η ευθύνη ανήκει αρχικά και τελικά στο Κράτος. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δημόσια τάξη, το ίδιο λοιπόν και με την πολιτική προστασία. Από ένα αδιάφορο σημείο του οργανογράμματος των δημοσίων υπηρεσιών που ήταν η πολιτική προστασία τώρα έχει έρθει στο επίκεντρο.

Ένα κλασικό «ψυγείο»…

Ακριβώς. Η πολιτική προστασία ήταν η αμηχανία, το «ψυγείο» των δημοσίων υπηρεσιών. Τώρα όμως είναι το μείζον ζήτημα – και σαν τέτοιο αναγνωρίζεται.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

ΣΗΜΕΡΑ Η ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΒΙΩΝΕΙΣ ΜΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗ Π.Χ. ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΦΑΙΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΚΥΒΕΡΝΟΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ «ΑΝΤΙΠΑΛΟ» ΣΟΥ ΤΗ ΦΥΣΗ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΗΤΑΝ Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΖΗΤΗΜΑ – ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ.

Ένα συνολικό σχέδιο ανασυγκρότησης

Και αν αποκαρδιώνει το Κράτος σε αυτή την προσδοκία ασφαλείας, τι συμβαίνει;

Κρίση νομιμοποίησης. Οι όψεις της ασφάλειας είναι πάμπολλες: ασφάλεια στρατιωτική, αστυνομική, κοινωνική, με την έννοια του κοινωνικού κράτους, νομική, με την έννοια των εγγυήσεων του κράτους δικαίου. Όμως αυτό που συζητάμε είναι η ασφάλεια επιβίωσης, η βεβαιότητα ότι θα έχω νερό και άλλες βασικές παροχές! Άρα θα πρέπει να έχω υποδομές, οι οποίες δεν θα καταρρέουν. Πρέπει να έχω δρόμους και γέφυρες, μια σχέση με τα ύδατα – με τη θάλασσα, τα ποτάμια, τους χειμάρρους, τα ρέματα. Όλα αυτά πρέπει να τα ξαναδούμε.

Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο εθνικό σχέδιο. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το κατά κυριολεξία εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Στο οποίο πρέπει να προσανατολιστεί και η διάθεση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, του ΕΣΠΑ, της ΚΑΠ, αλλά και του ΠΔΕ. Και προσέξτε, είναι και ένα πολύ μεγάλο επενδυτικό σχέδιο.

Δηλαδή μιλάτε για τη θετική πλευρά μιας μεγάλης αρνητικής εμπειρίας.

Πρώτα πρώτα είναι η πλευρά της πρόβλεψης. Αν δεν ελέγξεις τις υποδομές, την ανθεκτικότητα των δημοσίων αλλά και των ιδιωτικών υποδομών, δεν ξεκινάς καν.

Μιλούμε για ένα πελώριο σχέδιο οικιστικής ανάπτυξης. Χωρίς  επανέλεγχο των υποδομών, τι θα πει «θα ασφαλιστούν τα σπίτια»; Τι ασφαλίζεται, υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια κατάσταση; Συνεπώς μιλούμε για συμμετοχή –ενεργότατη συμμετοχή– του ιδιωτικού τομέα, σε όλες τις εκδοχές του. Μιλάμε και για μια μείζονα νομική άσκηση.

Πρέπει να γίνουν κοινοπραξίες μεγάλων διαστάσεων με όλες τις μεγάλες ελληνικές εταιρείες που έχουν τεχνική ικανότητα και ξένες εταιρείες. Ύστερα, σειρά οργανωμένων και διαφανών υπεργολαβιών. Όμως, όλο αυτό είναι ένα μεγάλο, ενιαίο project.

Βεβαίως μπορεί να κάνει και ο Στρατός πράγματα. μπορεί να  γίνουν παρεμβάσεις και με αυτεπιστασία από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς και παρεμβάσεις σωστικού χαρακτήρα. Επιμένω όμως, χρειάζεται αυτά να γίνουν μ’ έναν ενιαίο τρόπο, καθώς και με μια προοπτική. Να το πω χαρακτηριστικά: δεν γίνεται να αποκαθιστάς τη Βόρεια Εύβοια από την πυρκαγιά και να τη χάνεις ύστερα στην πλημμύρα!

Ελληνική πολιτική σκηνή και μετα-πολιτική

Έχετε εισαγάγει στη δημόσια συζήτηση τον όρο «μεταπολιτική». Τώρα, μετά την εγκατάσταση επί σκηνής του φαινομένου Κασσελάκη, γίνεται περισσή χρήση του ίδιου όρου. Πώς παρατηρείτε λοιπόν της εξελίξεις στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τη χρήση του όρου μεταπολιτική;

Δεν χρησιμοποίησα καταρχάς τον όρο «μεταπολιτική» ως post-politics, μια προσέγγιση που μπορεί να λειτουργήσει περίεργα ιδεολογικά, έως και αντιδημοκρατικά, πάντως ύποπτα. Ασφαλώς όχι, δεν αναφερόμουν σε κάτι τέτοιο. Δεν αναφερόμουν ούτε στο μεταμοντέρνο meta-politics, όπου  το ζητούμενο είναι μια επανεπίσκεψη των λέξεων. Ούτε αυτό μου κινούσε το ενδιαφέρον.

Για μένα, το ζητούμενο ήταν το after-politics, όταν  κάνεις  μια διαδρομή στην πολιτική και μετά λες «απαλλάσσομαι από της καταναγκασμούς της εκλογικής διαδικασίας και του εκλογικού κόστους».

Και μιλάω ανοιχτά;

Και έχω μια υποχρέωση να πω τα πράγματα όπως τα βλέπω, όπως  τα νιώθω. Με βάση την εμπειρία μου και την όποια δυνατότητα αναστοχασμού και διατύπωσης νέων προτάσεων και ιδεών. Στη δική μου ορολογία «μεταπολιτική» είναι η ουσία της πολιτικής χωρίς τους  καταναγκασμούς του ενδιάθετου –σε κάθε διεκδίκηση ψήφου– λαϊκισμού. Υπ’ αυτή την έννοια, μπορώ να δω τα πράγματα πιο ελεύθερα και πιο καθαρά. Και αυτά που συμβαίνουν τώρα, και αυτά που συνέβησαν παλιότερα – και ίσως κάποια από αυτά που θα συμβούν στο μέλλον. Διευκρινίζω όμως ότι η δημοκρατία βασίζεται στην πολιτική με τα προβλήματα, τις αντιφάσεις και το κόστος της, βασίζεται στη βούληση του εκλογικού σώματος και όχι στην μεταπολιτική έστω με την έννοια που της δίνω.

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΗΤΑΝ ΤΟ AFTER-POLITICS, ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΣ «ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ». ΚΑΙ ΕΧΩ ΜΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΠΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΒΛΕΠΩ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΝΙΩΘΩ.

Τη συζήτηση περί μεταπολιτικής, που έχει ανοίξει τώρα, πώς την αντιμετωπίζετε;

Θεωρώ ότι εννοούν πως πρόκειται για μια εκδοχή της πολιτικής υποτεταγμένη στους κανόνες του στιλ και της επικοινωνίας. Αυτό πράγματι ισχύει, γιατί εδώ και δεκαετίες έχει αναδειχθεί –και διεθνώς και στην Ελλάδα– μια πολύ ισχυρή τάση: να κάνω πολιτική ως επικοινωνία. Πολιτική του προφίλ: είμαι συμπαθής, αγαπώ τα ζώα, είμαι γυμνασμένος, έχω φοιτήσει σε καλά σχολεία. Όταν λοιπόν συγκατανεύεις σε μια τέτοια απίσχναση της πολιτικής, στην αφυδάτωσή της όχι από αξιολογικά ή ιδεολογικά στοιχεία, αλλά και από ένα σύνολο προγραμματικών προτάσεων και δεσμεύσεων, πού καταλήγεις;

Αυτό που παλιά λέγαμε «περιεχόμενο της πολιτικής»;

Περιεχόμενο και ευθύνη. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη των προτάσεων –και την ευθύνη της εκτέλεσης αυτών που λες – γιατί αλλιώς καταλήγεις να πεις: «Γεια της! Ήρθα!».

Μήπως αυτή η μεταπολιτική που συζητάμε τώρα είναι μια στάση στρουθοκάμηλου απέναντι της πολυκρίσεις με της οποίες είμαστε αντιμέτωποι; Στη λογική «άσε καλύτερα, μόνο εικόνα»;

Θα μπορούσε η απάντηση να είναι η απο -ιδεολογικοποίηση της πολιτικής. Για την ακρίβεια η κυριαρχία μιας  ιδεολογικής αντίληψης, η οποία είναι πραγματιστική, ενός ρεαλισμού ο οποίος μπορεί να σαρώσει τα πάντα. Δεν πρόκειται τώρα  περί αυτού. Πρόκειται για μια ελαφρότητα που κυριαρχεί και επιπολάζει. Η μια «μεταπολιτική» είναι συνεπώς εχθρός της άλλης.  Είναι το ακριβώς αντίθετό της. Η μια είναι η βαθύτερη πολιτική, που προσπαθεί να προσεγγίσει την ιστορία, και η άλλη είναι απολύτως ανιστόρητη.

Οι τρεις μήνες που ακολούθησαν την πανηγυρική νίκη της της εκλογές ήταν για την κυβέρνηση, και μάλιστα κατά γενική ομολογία, εξαιρετικά δύσκολοι για την κυβέρνηση. Εντούτοις, όπως φάνηκε ήδη από την πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών  δεν φαίνεται να καταγράφεται κάποιο σημαντικό πλήγμα στα ποσοστά της. 

Λογικό είναι. Είναι όλο το σύστημα ασύμμετρο. Η εναλλακτική λύση που δεν υπήρχε στις βουλευτικές εκλογές δεν διαμορφώθηκε προφανώς μέσα στους τρεις μήνες που μεσολάβησαν μέχρι τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν θα έπρεπε όμως να νιώθει  κάνεις επαναπαυμένος. Γιατί μπορεί να υπάρχει ένα πρόβλημα υπο-αντιπροσώπευσης και μια κρίση νομιμοποίησης, η οποία να είναι πολύ βαθύτερη. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι συντελούνται διεργασίες που δεν καταγράφονται ως εκλογική ήττα του κυβερνώντος κόμματος. Υπό την έννοια αυτή τα λεγόμενα μηνύματα των αυτοδιοικητικών εκλογών αφορούν προφανώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τη μεταξύ τους σχέση. Αφορούν όμως και την κυβέρνηση που θα ήταν κατά τη γνώμη μου σφάλμα να θεωρήσει ότι με την ψήφο στις αυτοδιοικητικές εκλογές εγκρίθηκε ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τις κρίσεις και γενικότερα τις προκλήσεις των τελευταίων μηνών. Μπορεί όμως να κάνω εγώ λάθος και η κοινωνία να έχει καταστεί οριστικά ολιγαρκής και ικανοποιημένη από την ύπαρξη ενός κυρίαρχου κόμματος χωρίς αντίβαρα.

Φωτ. Ολυμπία Κρασαγάκη

Φωτ. Ολυμπία Κρασαγάκη

Ελληνοτουρκικά

Ξεκινήσαμε μιλώντας για κινδύνους: αταβιστικά αυτό μας φέρνει στον γεωπολιτικό κίνδυνο, την περιοδικά επανερχόμενη εξ Ανατολών απειλή. Τι έχουμε, λοιπόν τώρα; Παράθυρο ευκαιρίας ή συνεχιζόμενο κίνδυνο;

Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε και την κλιματική κρίση, τους κινδύνους φυσικών καταστροφών νέας κλίμακας,  με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουμε και τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Με τον ίδιο –κατά βάθος– φοβικό και αμήχανο τρόπο, ο οποίος σε ακινητοποιεί. Ειδικά ως προς την εξωτερική πολιτική, θα μου επιτρέψτε να θυμίσω ότι η Ελλάδα διέπεται από δύο βασικά σύνδρομα: το ένα είναι το «σύνδρομο της αποστασίας», αποτέλεσμα του οποίου κατέληξε να είναι εκείνο που ζούμε ως αρχηγικό πολιτικό κόμμα και πρωθυπουργικό πολιτικό σύστημα. Πρόκειται για την κληρονομιά του  1965 που έχει εγγραφεί στο συλλογικό πολιτικό υποσυνείδητο.

Άμυνα κατά της αποστασίας!

Έτσι προκύπτει το αίτημα για κυρίαρχο πρωθυπουργό και συνεπώς για αρχηγό κυρίαρχο του κόμματος. Το σύνδρομο της αποστασίας αφορά εξίσου και τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Στέφανο Κασσελάκη, ακόμη και τον Νίκο Ανδρουλάκη που είναι πολύ λιγότερο προσωποκεντρικός.  Βλέπετε  εδώ –άμα θυμηθούμε ιστορικά τα πρόσωπα– την ετερογονία των σκοπών!

Το δε δεύτερο σύνδρομο, είναι το σύνδρομο Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν υπέγραψε αυτές τις συνθήκες από κοινού με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, είπε την περιβόητη φράση «εγώ έγινα προδότης και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήρωας». Ουδείς λοιπόν θέλει να υπογράψει συμφωνίες οι οποίες θα του προσάψουν έστω και προσωρινά –και προφανώς άδικα– τον χαρακτήρα του προδότη, ή ακόμη και του ενδοτικού. Τα δυο αυτά σύνδρομα οδηγούν πού; Στην απροθυμία ανάληψης ιστορικού κόστους. Όταν εδώ διστάζουμε να αναλάβουμε πολιτικό κόστος, κόστος εκλογικό, είναι δυνατόν να αναλάβουμε ιστορικό κόστος;

Άρα ακινησία;

Έχουμε την εντύπωση ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ ημών…

Δεν ισχύει αυτό;

Υπό πολλές απόψεις ο χρόνος λειτούργησε υπέρ ημών, καθώς τα τελευταία 50 χρόνια δεν είχαμε μείζονα  κρίση, δεν είχαμε πόλεμο.

Αλλά συγκριτικά μικρύναμε, ενώ η Τουρκία υπερ-μεγάλωσε – όχι;

Ας δούμε πρώτα τα θετικά, δεν είχαμε λοιπόν μείζονα στρατιωτική κρίση, πολύ περισσότερο δεν είχαμε πόλεμο. Καταγράψαμε σημαντικά επιτεύγματα που επιδρούν επί του διεθνούς και του περιφερειακού συσχετισμού δυνάμεων.

Όπως;

Εντάχθηκε η Ελλάδα στην ΕΕ, στη συνέχεια εντάχθηκε η Κύπρος στην ΕΕ και μάλιστα μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν διά δημοψηφίσματος. Είχαμε δε και αυτό το αντιφατικό, αλλά εντέλει λαμπρό επίτευγμα της Μεταπολίτευσης. Που, ακόμη και μετά  την  οικονομική  κρίση  –όχι με τα οικονομικά μεγέθη του 2009, αλλά με τα σημερινά του 2023– είναι ένα επίτευγμα, τα καλύτερα 50 από τα 200 χρόνια του κρατικού μας βίου. Έχουμε μια δημοκρατία η οποία, παρά τις ελλείψεις και τις αντιφάσεις της, είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργική, φιλελεύθερη, με κράτος δικαίου…

Εδώ βέβαια κάποια επιφύλαξη…

Παρά τα προβλήματα που έχουμε στον σεβασμό των δικαιωμάτων και τη λειτουργία των θεσμών. Όμως, summa summarum, ζούμε υπό συνθήκες φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, παρά τα στίγματα και τις παραβάσεις, μιας  δημοκρατίας  η οποία υφίσταται προσβολές και παραβιάσεις αλλά δεν καταλύεται.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ: ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ», ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΩΣ ΑΡΧΗΓΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΤΟ ΔΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΖΥΡΙΧΗΣ-ΛΟΝΔΙΝΟΥ. Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, ΟΤΑΝ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΜΑΚΑΡΙΟ, ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΦΡΑΣΗ «ΕΓΩ ΕΓΙΝΑ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΗΡΩΑΣ».

Η στροφή στην Ανατολική Μεσόγειο

Βλέπουμε μια μετακίνηση του κέντρου βάρους στην Ανατολική Μεσόγειο…

Οι μεγάλοι περιφερειακοί συσχετισμοί αυτή τη στιγμή αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί, με τη γεωγραφική ακριβολογία –με την ορολογία του ΙΜΟ– ανήκουν …

Δηλαδή το Καστελόριζο…

Το νησιωτικό συγκρότημα του Καστελόριζου, συν η Κάρπαθος, η Κάσος, τα νότια της Κρήτης. Είμαστε  μια μεσογειακή χώρα. Μια χώρα που έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Ιόνιο στα 12 μίλια –μετά την υπογραφή της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ  με την Ιταλία. Αλλά η γενική εικόνα σε σχέση με την Τουρκία ποια είναι; Χωρικά ύδατα και των δύο στα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, ενώ στη Μεσόγειο η Τουρκία έχει 12 μίλια και εμείς έχουμε 6 μίλια.

Άρα;

Άρα υπάρχει περιθώριο να διευθετήσουμε πολλά θέματα. Οι ασυμμετρίες στον θαλάσσιο χώρο –αυτή τη στιγμή– δεν είναι υπέρ ημών.

Όμως το δίδυμο σύνδρομο που αναφέρατε δεν θα επιτρέψει να προχωρήσουμε;

Μια σοβαρή διευθέτηση προϋποθέτει ολοκληρωμένη  εθνική  στρατηγική που δεν σταματά σε δυο τρεις γενικές διατυπώσεις. Ο ολοκληρωμένος εθνικός  σχεδιασμός προϋποθέτει ότι έχεις σταθμίσει από κάθε άποψη τα εθνικά σου συμφέροντα ώστε να τα υπερασπιστείς και προωθήσεις με τον καλύτερο τρόπο. Αλλά το πρώτο βήμα είναι η συγκρότηση  του  εσωτερικού  μετώπου. Εξωτερική πολιτική χωρίς εσωτερικό μέτωπο δεν υπάρχει.

 Άρα συναίνεση;  

Όταν λέω «εσωτερικό μέτωπο», αυτό ακριβώς εννοώ: ότι έχεις υψηλό βαθμό συναίνεσης στο εσωτερικό των αρμοδίων θεσμών και υπηρεσιών και μηχανισμών. Κοινή αντίληψη και συνείδηση του διπλωματικού, του στρατιωτικού προσωπικού, ακόμη και του ακαδημαϊκού δυναμικού και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Και εν συνεχεία, συζήτηση και συμφωνία εντός του λεγόμενου δημοκρατικού πολιτικού φάσματος.

Και θεωρείτε ότι έχει εξασφαλιστεί, ότι γίνεται κάτι τέτοιο;

Όχι. Μιλώ προτρεπτικά εδώ, όχι περιγραφικά.

Φωτ. Ολυμπία Κρασαγάκη

Παράθυρο ευκαιρίας;

Τελευταίως ακούγονται εκδοχές του «πατριωτικού» στον δημόσιο λόγο. Πατριωτική Αριστερά, πατριωτικά αντανακλαστικά στο ΠΑΣΟΚ, πατριωτικές πτυχές στην κυβερνώσα Ν.Δ.

Ξέρετε… όλοι πατριώτες είμαστε! Πατριώτης είναι όποιος προστατεύει το εθνικό συμφέρον. Και μάλιστα –επιτρέψτε μου να το τονίσω– μακροπροθέσμως. Και όποιος θυσιάζει, στο όνομα της προστασίας του μακροπρόθεσμου εθνικού συμφέροντος, το συγκυριακό πολιτικό του όφελος. Οπότε αναλαμβάνει πολιτικό κόστος βαθύτερο και μεγαλύτερο, ώστε να συνεισφέρει στη θωράκιση του μακροπρόθεσμου εθνικού συμφέροντος. Αυτός είναι πατριώτης, όχι εκείνος που το δηλώνει. Όποιος μάλιστα δηλώνει εμφατικά και επαναληπτικά «πατριώτης», είναι στα μάτια μου ύποπτος. Το θέμα είναι τι κάνεις την κρίσιμη στιγμή.

Κι ο διεθνής παράγων, ο οποίος γίνεται τώρα τελευταία κάπως πιεστικός;

Δεν βλέπω να είναι ιδιαίτερα ανήσυχος ως προς εμάς. Δική μας ευθύνη είναι να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Για παράδειγμα αν  δεν οριοθετήσεις την  ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, δεν μπορείς να ασκήσεις πράξεις εκμετάλλευσης. Λόγω τώρα κλιματικής κρίσης και ενεργειακής μετάβασης υπάρχει ένας δεδομένος βραχύς χρονικός ορίζοντας.

Περιορισμένος ορίζοντας…

Ασφυκτικός θα έλεγα, αν μιλούμε για οικονομική αξιοποίηση των κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων. Αυτή είναι μια προφανής πραγματικότητα. Επιπλέον, η εξωτερική μας πολιτική όσον αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της  ΑΟΖ θεωρώ ότι έχει συνέχεια. Αρχές, κανόνες και πρακτικές που αποδεχθήκαμε ήδη και εφαρμόσαμε σε σχέση με Ιταλία, με Αίγυπτο, εν μέρει και με Αλβανία προφανώς τις αποδεχόμαστε και σε σχέση με άλλες χώρες

Δηλαδή; 

Η υπογραφή της σύμβασης οριοθέτησης ΑΟΖ με την Ιταλία έγινε πάνω στο ίχνος της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας με τη σύμβαση του 1977 με αξιοσημείωτες ελληνικές υποχωρήσεις ως προς τα ιταλικά αλιευτικά δικαιώματα. Με την Αίγυπτο αποδεχθήκαμε την μερική οριοθέτηση δυτικά του 28ου μεσημβρινού. Έχουμε συνεπώς επιδείξει ευελιξία με στόχο προφανώς την επίτευξη συμφωνίας, την αξιοποίηση των φυσικών πόρων και την σταθεροποίηση των σχέσεων στην Αν. Μεσόγειο.

Η νέα οξεία κρίση  στην Μ. Ανατολή επηρεάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το momentum που έχει διαφανεί τους τελευταίους μήνες; 

Θα δοκιμαστεί και πάλι η σχέση της Τουρκίας με τη Δύση. Προφανώς θα επηρεαστεί η διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ που αφορά, μεταξύ άλλων, τον σχεδιασμό αγωγών και δικτύων στη Μεσόγειο. Τα περιφερειακά συμφραζόμενα μέσα στα οποία τοποθετούνται τα  τριμερή σχήματα Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος γίνονται πιο πολύπλοκα. Αρκούμαι να πω τη στιγμή αυτή ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να μην επηρεαστεί το όποιο momentum έχει δημιουργηθεί ή έστω διαφανεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το μέλλον της Ευρώπης

Πολλοί λένε ότι, σιγά σιγά, έχουμε στην Ευρώπη συνθήκες που θυμίζουν 2015. Έξαρση της μετανάστευσης, επάνοδος της Ακροδεξιάς στις πολυπληθέστερες χώρες της ΕΕ – αλλού κυβερνά, αλλού κινείται πάντως άνω του 20%. Συν διατάραξη σε επίπεδο πληθωρισμού, συν προβληματικές εφοδιαστικές αλυσίδες. Πώς τη βλέπετε αυτή την εικόνα;

Το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για μένα, είναι ότι δεν λειτουργεί αντι-κυκλικά. Όχι με τη στενή οικονομική έννοια του όρου μόνο αλλά και στην εξωτερική της πολιτική και στη μεταναστευτική πολιτική. Όταν υπάρχουν συνθήκες ύφεσης των προβλημάτων, η ΕΕ δεν λειτουργεί με προληπτικά μέτρα, αλλά αντιθέτως κινείται χαλαρωτικά. Όταν πάλι εμφανίζονται τα προβλήματα, τη βρίσκουν σε δυσμενέστερη θέση εκκίνησης. Όλα όμως αυτά είναι ζητήματα δευτερογενή. Στο συνολικό παγκόσμιο τοπίο, με τη Δύση να δοκιμάζεται ως στρατηγική οντότητα, η ΕΕ δεν ετοιμάζεται για αυτή τη μείζονα δοκιμασία που την αφορά άμεσα.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΟΠΙΟ, ΜΕ ΤΗ ΔΥΣΗ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ, Η ΕΕ ΔΕΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΙΖΟΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΦΟΡΑ ΑΜΕΣΑ. ΜΙΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΣΟΒΑΡΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΗΠΑ.

Και η οποία είναι;

Είναι μια ενδεχόμενη σοβαρή αλλαγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, σε περίπτωση  που καταστεί οριστική η μεταβολή συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Δηλαδή Τραμπ…

Σε περίπτωση επανεκλογής Τραμπ, ή πάντως εκλογής Προέδρου που θα απηχεί λίγο πολύ τις απόψεις αυτές. Μπορεί να καταλήξουμε σε κάτι που έχουμε ζήσει και σε άλλες περιόδους της ιστορίας των ΗΠΑ.

Απομονωτισμό διαφόρων τύπων, με άλλα λόγια.

Εδώ ζήσαμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ στην τελευταία φάση του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι  να ιδρυθεί η Κοινωνία των Εθνών με πρωτοβουλία και στήριξη του Προέδρου Ουίλσον, και εν συνεχεία οι ΗΠΑ δεν έγιναν καν μέλος της ΚτΕ! Και χρειάστηκε το Περλ Χάρμπορ για να επανέλθει η Αμερική στο διεθνές σύστημα ενεργητικά.

Αυτού του είδους την πρόκληση πώς θα την αντιμετωπίσει η Ευρώπη; Μια Ευρώπη τελείως απροετοίμαστη, η οποία μάλιστα δεν μπορεί, φοβάμαι, να προετοιμαστεί αληθινά. Πώς; Με ποια αντίληψη για την ευρωπαϊκή ασφάλεια σε περίπτωση κρίσης του ΝΑΤΟ; Με ποια  γραμμή σε σχέση με τη Ρωσία;

Δηλαδή, η περιβόητη στρατηγική αυτονομία τι αίσθηση σας αφήνει πίσω όταν εκφωνείται;

Όταν ακούω τον όρο «στρατηγική αυτονομία» αισθάνομαι δυσφορία γιατί δεν σημαίνει δυστυχώς τίποτα πρακτικά. Χρησιμοποιούμε όρους που απλώς υποδηλώνουν υπεκφυγή και εκφράζουν αμηχανία. Στην καλύτερη περίπτωση, ο όρος αυτός σημαίνει καλύτερο συντονισμό και αποτελεσματικότητα σε ζητήματα αμυντικής βιομηχανίας.

Αμυντικής βιομηχανίας. Όχι άμυνας!

Κοιτάξτε, χρησιμοποιούμε τον όρο «ευρωπαϊκός στρατός» για να περιγράψουμε μια δύναμη ταχείας ανάπτυξης μισής μεραρχίας –5.000 ανδρών– όταν η περιβόητη μεραρχία που είχε σταλεί από την Ελλάδα στην Κύπρο το 1964 ήταν 10.000 ανδρών, οπότε μιλούμε για κάτι πολύ περιορισμένο.

Μήπως όμως το Ουκρανικό αλλάζει πλέον τα πράγματα; Στο να σηκώσει η Ευρώπη το οικονομικό πάντως βάρος…

Μα αυτό ήταν και είναι ακόμη τώρα  το σχήμα: η Ευρώπη  επωμίζεται κάποιο (όχι το πλήρες)    οικονομικό βάρος και «αγοράζει» υπηρεσίες στρατιωτικής ασφάλειας από τις ΗΠΑ. Κι αν αύριο οι ΗΠΑ δηλώσουν ότι δεν είναι διαθέσιμες να παρέχουν αυτές τις στρατιωτικές υπηρεσίες, έστω και με την Ευρώπη να επωμίζεται το οικονομικό κόστος, τι ακριβώς θα γίνει;

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ

ΟΛΗ Η ΧΑΛΑΡΩΣΗ (ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ) ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΛΟΓΩ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΗΘΩΡΙΣΤΙΚΗ, ΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΩ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ» ΥΠΗΡΞΕ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ. Η ΕΕ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ, ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΕΣΤΗ ΜΙΑ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΗ ΠΙΕΣΗ, ΜΕ ΔΥΟ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΦΕΝΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΦΕΤΕΡΟΥ ΤΙΜΩΡΗΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ.

Και η άλλη εκείνη διατύπωση «σωστή πλευρά της Ιστορίας», τι σας λέει;

Σωστή πλευρά της Ιστορίας σημαίνει να σκεφθούμε τη Δύση με όρους ιστορικής και στρατηγικής οντότητας.

Τη Δύση συνολικά…

Τη Δύση, ακριβώς, στο επίπεδο  του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων ο όποιος  κρίνεται σε εκείνους που βρίσκονται εκτός Δύσης, δηλαδή στον λεγόμενο παγκόσμιο Νότο, στη δυναμική των BRICS . Για  να γίνω πιο συγκεκριμένος αυτό  θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από  το πού θα «γείρει»  η Ινδία.

Η Ευρώπη ως οικονομική δύναμη και το ελληνικό εργαστήριο

Είναι όμως η Ευρώπη οικονομική δύναμη, δεν είναι; Και έχουμε ήδη τον Μάριο Ντράγκι να μας θυμίζει ότι μπορεί –μετά τα πολλά χρόνια όπου παρέμεινε με το νομισματικό ως μόνο ενεργό εργαλείο– να αποκτήσει πάλι η ΕΕ δημοσιονομική διάσταση. Ζήσατε κάποιες τέτοιες  πλευρές τα χρόνια των Μνημονίων.

Όλη η χαλάρωση (νομισματική και δημοσιονομική) με  αφορμή την  πανδημική  κρίση, εν συνεχεία την  ενεργειακή  λόγω Ουκρανίας και την  πληθωριστική,  έδειξε ότι η συμβολή αυτού που ονομάζω «ελληνικό εργαστήριο» υπήρξε κολοσσιαία. Η ΕΕ μπόρεσε να αντιδράσει στις διαδοχικές κρίσεις…

… λόγω του πειραματόζωου «Ελλάδα»;

Επειδή η Ελλάδα υπέστη μια δυσανάλογη πίεση, με δυο διαστάσεις αφενός αλληλέγγυας στήριξης αφετέρου τιμωρητικού χαρακτήρα. Δεν ξεχνώ ότι υπήρξε εκταμίευση κολοσσιαίων ποσών  για τη στήριξη της Ελλάδας, αλλά και για τη στήριξη  του ευρώ και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Όλα μαζί. Όμως και η ίδια η ποσοτική χαλάρωση, μιας και αναφερθήκατε στη νομισματική διαχείριση, διαμορφώθηκε με αφορμή την ελληνική  κρίση  ακόμη  κι αν το αρχικό εργαλείο –το OMT – δεν εφαρμόσθηκε στην πράξη, αλλά υπήρχε.

Την εποχή του «whatever it takes» του Ντράγκι στο πηδάλιο της ΕΚΤ…

Οπότε ακολούθησε η δημοσιονομική χαλάρωση λόγω πανδημίας με την εφαρμογή της γενικής ρήτρας διαφυγής του Συμφώνου Σταθερότητας, και φτάσαμε σε μια κατάσταση που υποχρεώνει τώρα σε κινήσεις οι οποίες χρειάζεται να γίνουν σήμερα με πολύ μεγάλη προσοχή για τη διαχείριση της ρευστότητας που έχει δημιουργηθεί με τον δανεισμό των χωρών, κι επιπλέον για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος. Στο μεταξύ έχουμε μια Γερμανία ήδη σε κατάσταση ύφεσης, η οποία βλέπει να χάνει όλα τα πλεονεκτήματά της. Είχε φθηνή ρωσική ενέργεια, είχε ανοιχτή κινεζική αγορά, είχε και αμερικανική άμυνα δωρεάν, επειδή ήταν χώρα ουσιαστικά υπό κατοχή. Από τα τρία πλεονεκτήματα διατηρεί ακόμη μόνο το τρίτο.

Για την ώρα, δε!

Ακριβώς, για την ώρα…

ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ.

Η ανάπτυξη της Ακροδεξιάς

Έχει πάντως η Ευρώπη και το άλλο χαρακτηριστικό τώρα τελευταία: αναπτύσσεται εντός της η Ακροδεξιά.

Αυτό είναι ένα άλλο τραγικό πρόβλημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που αναδύθηκε και στην Ευρώπη και στην Αμερική. Είναι μια δημοκρατία που φοβάται τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα. Τα εκλογικά αποτελέσματα –και τα δημοψηφισματικά– οδηγούν σε φοβικά αντανακλαστικά. Τα οποία τουλάχιστον θα έπρεπε να καθιστούν τη δημοκρατία πάλι μαχόμενη.

Και ο λόγος για αυτήν τη φοβικότητα ; 

Υπάρχουν λόγοι οικονομικοί αλλά και κοινωνικοί και  ταυτοτικοί.

Δηλαδή η μετανάστευση;

Το μεταναστευτικό θα κινείται πάντα σε πολλά και αντιφατικά επίπεδα. Προφανώς απαιτείται σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου. Προφανώς απαιτείται οργανωμένη και ουσιαστική παρέμβαση στις πηγές των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Προφανώς απαιτείται ισχυρή ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Προφανώς απαιτείται συγκροτημένη συνεργασία με τις χώρες διέλευσης όπως η Τουρκία. Προφανώς πρέπει να συνεκτιμάται ορθολογικά η οικονομική/αναπτυξιακή διάσταση, όπως η αγορά εργασίας. Υπάρχουν όμως πάντα και διαστάσεις ταυτοτικού χαρακτήρα, οι οποίες αντιμετωπίζονται βεβαίως αλλιώς στην Ουγγαρία και αλλιώς στην Σουηδία .

Εδώ πού κινούμεθα στην Ελλάδα;

Εδώ… χτίζουμε εμπειρικά, σημείο σημείο. Δοκιμάζουμε, διορθώνουμε. Πηγαίνουμε μπρος – πίσω γιατί αποφεύγουμε μια συνολική προσέγγιση που έχει κοινωνικό και πολιτικό κόστος.

economia.gr

 

ΕΚΤΑΚΤΟ: Δεκάδες ρουκέτες εκτοξεύθηκαν από την Χαμάς κατά του Τελ Αβίβ!

0

Λίγη ώρα αφότου έλλειψε το ισραηλινό τελεσίγραφο οι Παλαιστίνιοι έκαναν αυτοί την πρώτη κίνηση

Σε μπαράζ επιθέσεων με ρουκέτες προχωρά το βράδυ της Παρασκευής (13/10) η Χαμάς δύο περίπου ώρες αφότου έληξε το ισραηλινό τελεσίγραφο για εκκένωση του βόρειο τομέα της Λωρίδας της Γάζας.

Λίγο πριν τις 22:00 ήχησαν οι σειρήνες στην πόλη του Ισραήλ, με τους κατοίκους να τρέχουν στα καταφύγια, ενώ στη συνέχεια ακούστηκαν δεκάδες εκρήξεις.

Άμεσα ενεργοποιήθηκε το σύστημα Iron Dome το οποίο, όπως φαίνεται και στα παρακάτω βίντεο αναχαίτισε πολλές από τις ρουκέτες που εξαπέλυσε η Χαμάς.

 

 

 

 

 

 

Προς το παρόν είναι άγνωστο αν κάποια από τις ρουκέτες που εξαπέλυσε η τρομοκρατική οργάνωση βρήκε στόχο, ή αν υπάρχουν νεκροί και τραυματίες.

Παράλληλα σειρήνες ακούστηκαν και στο κεντρικό Ισραήλ το βράδυ της Παρασκευής. «Οι πολίτες παράτησαν τα δείπνα τους για τον εορτασμό του εβραϊκού Σαββάτου και τρέχουν στα καταφύγια, επειδή ηχούν σειρήνες σε όλο το κεντρικό Ισραήλ», αναφέρουν σε νέα ανακοίνωσή τους οι ένοπλες δυνάμεις.

 

Την ώρα ο αριθμός των νεκρών και από τις δύο πλευρές αυξάνεται ανησυχητικά. Σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση περίπου 1.300 Ισραηλινοί έχουν σκοτωθεί και άλλοι 3.418 έχουν τραυματιστεί, ενώ στη Γάζα 1.799 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα και άλλοι 6.388 έχουν τραυματιστεί. Περίπου 1.500 είναι οι μαχητές της Χαμάς που έχουν σκοτωθεί στο Ισραήλ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/israil-isxyres-ekrikseis-sto-tel-aviv/

Turkey’s Behavior in Light of Hamas Attacks Is Appalling

0

Erdogan Pushes for Another Hamas Flotilla

0

Turkey’s Ministry of Defense announced on October 12 that it plans to ship humanitarian aid to the Gaza Strip. While Ankara did not specify how the aid will be delivered, the move sets Turkey, a NATO member, in direct conflict with the Israel Defense Forces (IDF), which announced a siege of Gaza earlier this week while Israel’s military operation to eliminate the Hamas terrorist organization continues.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan has strongly criticized Israel’s airstrikes in the Gaza Strip and has ratcheted up his anti-Israel statements since the operation started. The statements backtracked on efforts to normalize and improve relations with Israel over the past few years. Erdogan has accused Israel of acting immorally in its response and massacring civilians. Erdogan refused to condemn the perpetrators but instead blamed the fighting on a “year of injustices against Palestinians” — a Hamas talking point. Erdogan has also criticized a decision by the United States to relocate a carrier strike group to the eastern Mediterranean in order to prevent hostile actors from entering the conflict, falsely alleging that the United States plans to “carry out very serious massacres by striking all of Gaza.”

Expert Analysis

“Turkey is potentially doubling down on its brazen Hamas support by dispatching yet another flotilla to Gaza. The flotilla of 2010 ended in tragedy after activists attacked Israeli Navy commandos with crowbars and other crude weapons. This attempt should be halted before it starts. With U.S. and UK naval assets in the region, a blockade should be reinforced, and it should halt any Turkish vessel deemed to be part of this stunt.” — Jonathan Schanzer, FDD Senior Vice President for Research

“Erdogan appears to be abandoning his hitherto lackluster attempt to ‘normalize’ ties with Israel, instead opting to tilt hard towards a pro-Hamas position. This is largely to appease his political base at home and has the added benefit of being in line with his Islamist worldview.” — Sinan Ciddi, FDD Non-Resident Senior Fellow

Violent Gaza Flotilla

The election of Erdogan as Turkey’s prime minister in 2003 and president in 2014 led to a deterioration in the Israel-Turkey relationship. In May 2010, after the 2008-2009 Operation Cast Lead, Erdogan personally greenlit a flotilla of ships to breach the Israeli blockade of the territory, leading to a deadly incident with Israeli forces. As a result, Ankara broke diplomatic relations with Israel from 2011 until 2022.

Erdogan’s Position

Despite Turkey being the first Muslim country to recognize Israel, Erdogan’s Justice and Development Party (AKP) harbors anti-Israel views. The AKP and Hamas have roots in the Muslim Brotherhood and share a similar anti-Western and antisemitic ideology. During his time in power, Erdogan has taken a decidedly anti-Israel stance. Turkey does not recognize Hamas as a terrorist organization and Erdogan himself has had friendly relations with Palestinian groups, including hosting numerous meetings with Hamas officials. Turkey has been a haven for Hamas since it established its headquarters in Istanbul in 2014. Hamas leader Ismail Haniyeh lives part-time in Turkey, and he and his son hold Turkish passports. Saleh al-Arouri, Hamas’ West Bank chief, is also based in Istanbul.

https://www.fdd.org/analysis/2023/10/12/erdogan-pushes-for-another-hamas-flotilla/

Η στιγμή που οι ένοπλοι της Χαμάς επιτίθενται στο κιμπούτς Κφαρ Άζα – Ήρεμοι, γαζώνουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους

0

Η επίθεση της Χαμάς στο κιμπούτς Κφαρ Άζα

Σοκαριστικά πλάνα δείχνουν τη Χαμάς να προετοιμάζει την απόπειρα εκτόξευσης μιας ρουκέτας που προοριζόταν για το κιμπούτς Κφαρ Άζα, κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Σαββάτου στο Ισραήλ.

Η επίθεση στην οποία φέρεται να συμμετέχουν περίπου 70 μαχητές της Χαμάς, δείχνει οπλισμένους άνδρες με πολυβόλα και χειροβομβίδες να εισβάλλουν στο συνήθως ήσυχο κιμπούτς στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνοντας αδιακρίτως άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Ισραήλ: H «Jerusalem Post» επιβεβαιώνει ότι η Χαμάς αποκεφάλισε και έκαψε μωρά στο κιμπούτς Κφαρ Αζά
Τα πλάνα, τα οποία μετέδωσε το South Firts Responders και τα οποία βρέθηκαν στις κάμερες των νεκρών μαχητών της Χαμάς, δείχνουν την ομάδα των ενόπλων να ετοιμάζει την επίθεσή της στο Κφαρ Άζα, όπου σύμφωνα με την Jerusalem Post, οι ένοπλοι Παλαιστίνιοι έκαψαν και αποκεφάλισαν μωρά. «Υπάρχουν άνδρες μέσα, προσέξτε» ακούγεται κάποιος να φωνάζει στα αραβικά σε ένα από τα βίντεο, σύμφωνα με το CNN. «Οι μαχητές και οι Μουτζαχεντίν τους έχουν σκοτώσει».

Έτοιμοι για την εκτόξευση ρουκέτας
Ένα άλλο οπτικό υλικό δείχνει κάποιους από τους ενόπλους της Χαμάς δίπλα σε ένα δέντρο να ετοιμάζουν τον εκτοξευτή ρουκετών, ο οποίος φαίνεται να μην λειτουργεί σωστά. «Τι συμβαίνει με αυτό, ποιο είναι το ελάττωμα;» ρωτά ένα μέλος.

Τα αποσπάσματα δείχνουν τους ενόπλους της Χαμάς – οπλισμένους με τουφέκια και ντυμένους με αλεξίσφαιρα γιλέκα – να περπατούν μέσα στο κιμπούτς, ενώ στο βάθος ακούγονται πυροβολισμοί. Γύρω, όπως μπορεί να δει κανείς, υπάρχουν σπίτια είτε καμένα, είτε χτυπημένα από δεκάδες σφαίρες, ενώ στους δρόμους διακρίνονται καμένα αυτοκίνητα και διασκορπισμένα έπιπλα.

Να σημειωθεί ότι δεκάδες Ισραηλινοί βρήκαν φρικτό θάνατο ή απήχθησαν από μέλη της Χαμάς, από τα κιμπούτς στα οποία έμεναν, με τις μεγαλύτερες απώλειες να καταγράφονται στο κιμπούτς Be’eri (περίπου 100 άτομα).

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/stigmi-enoploi-hamas-etoimazoyn-epithesi-kimpoyts”>Η στιγμή που οι ένοπλοι της Χαμάς επιτίθενται στο κιμπούτς Κφαρ Άζα – Ήρεμοι, γαζώνουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους – iefimerida.gr</a></p>

Μετά τον πόλεμο με τη Χαμάς, τι;

0

Μπαράκ Μπάρφι 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023

Το 1973, η συνειδητοποίηση ότι το Ισραήλ δεν ήταν απόρθητο έβαλε τη χώρα στον δρόμο της ειρήνης με την Αίγυπτο. Η μεγαλύτερη τραγωδία του τρέχοντος πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας θα είναι η αδυναμία να συμβεί το ίδιο με τους Παλαιστίνιους.

Η πολυμετωπική επίθεση που εξαπέλυσε η Χαμάς εναντίον του Ισραήλ μια μέρα μετά την (50ή) επέτειο του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, το 1973, μοιάζει τρομερά με εκείνη τη σύρραξη. Τολμηρές και αναπάντεχες, αμφότερες οι επιθέσεις αιφνιδίασαν το Ισραήλ και προκάλεσαν βαριά πλήγματα στην αίσθηση του αήττητου της χώρας.

Μένει να δούμε εάν, όπως το 1973, η επίθεση της Χαμάς θα οδηγήσει σε μια τεκτονική αλλαγή στην πολιτική του Ισραήλ και στη σχέση της χώρας με τους Παλαιστίνιους.

Το 1973 η Αίγυπτος και η Συρία αιφνιδίασαν το Ισραήλ, εισδύοντας βαθιά στην επικράτειά του. Κατά τις πρώτες ημέρες της σύρραξης, η κατάσταση ήταν τόσο τρομερή που ο υπουργός Αμυνας Μοσέ Νταγιάν συνέστησε τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Η Επιτροπή Αγκρανατ, η οποία στη συνέχεια ανέλαβε τη διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στον πόλεμο, επινόησε τον όρο «conceptziyya» για να εκφράσει την ύβριν των υπηρεσιών πληροφοριών. Η ισραηλινή στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών θεωρούσε αλαζονικά ότι η συντριπτική δύναμη πυρός της χώρας θα απέτρεπε τους Αραβες από το να επιτεθούν.

Συγκεκριμένα επικρατούσε η άποψη ότι η Αίγυπτος θα απέφευγε να επιτεθεί έως ότου κατείχε επαρκή αεροπορική ισχύ για να πλήξει στόχους βαθιά μέσα στο Ισραήλ και να εξουδετερώσει την αεροπορία της. Σήμερα, αυτές οι υπηρεσίες θεωρούσαν, εξίσου αλαζονικά, ότι η συντριπτική ισχύς του Ισραήλ θα απέτρεπε τη Χαμάς από την έναρξη ενός νέου πολέμου.

Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι περιοδικές παλαιστινιακές εκρήξεις βίας ήταν μια διαχειρίσιμη ενόχληση, ενώ φανταζόταν ότι οι υπό κατοχή Παλαιστίνιοι θα αποδέχονταν μια ατέρμονη κατοχή.

Η επιχείρηση της Χαμάς καταδεικνύει τη σφαλερότητα αυτής της προσέγγισης. Είναι πλέον ξεκάθαρο πέρα από κάθε αμφιβολία ότι μια οντότητα που ζητά με συνέπεια την καταστροφή του Ισραήλ και η οποία απάγει ισραηλινούς αμάχους δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στα σύνορα του Ισραήλ.

Αφού η Επιτροπή Αγκρανατ δημοσίευσε τα αρχικά της πορίσματα το 1974, η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ και ο Μοσέ Νταγιάν παραιτήθηκαν. Η Μέιρ υποκλίθηκε ευγενικά ενώ ο Νταγιάν απέρριψε τις εκκλήσεις να το κάνει επειδή η επιτροπή δεν το είχε συστήσει.

Ο Νετανιάχου είναι βέβαιο ότι θα μιμηθεί τη στάση του Νταγιάν, αλλά τώρα αναμφίβολα αντιμετωπίζει ένα άδοξο τέλος της τεσσαρακονταετούς πολιτικής καριέρας του.

Ενώ η σκληρή και αδιάλλακτη ρητορική του είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσει υποστηρικτές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, δεν ευθυγραμμίστηκε ποτέ με την πραγματικότητα, και οι επιχειρήσεις της Χαμάς υπό την ηγεσία του τον μετέτρεψαν αυτομάτως σε χάρτινο τίγρη.

Υποσχέθηκε ότι οι πολιτικές του θα υπέτασσαν τους Παλαιστίνιους, ωστόσο τους είδε να εξαπολύουν τη χειρότερη επίθεση στην ιστορία του Ισραήλ. Δεσμεύτηκε ότι τα οικονομικά πακέτα θα κατεύναζαν τους Παλαιστίνιους αλλά διαπίστωσε πως η προσκόλλησή τους στα εδάφη τους ήταν πιο ισχυρή από κάθε επίκληση για βελτίωση των οικονομικών τους.

Η στρατηγική του δεν επεκτάθηκε ποτέ πέρα από το να προσφέρει στον στρατό ελευθερία κινήσεων στα παλαιστινιακά εδάφη. Κατά τη διάρκεια των πρώτων έντεκα χρόνων του στην εξουσία, αντιδρώντας στην πίεση που του άσκησαν Δημοκρατικές κυβερνήσεις στις ΗΠΑ, διατεινόταν πως η σύγκρουση θα μπορούσε να επιλυθεί υπό την εποπτεία ενός Ρεπουμπλικάνου προέδρου.

Αλλά κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ, ο Νετανιάχου έλαβε αμερικανικές παραχωρήσεις, όπως η μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, χωρίς να προσφέρει στους Παλαιστίνιους απτά οφέλη.

Ενώ η αποπομπή του Νετανιάχου θα είναι αργή, εκείνη των υφισταμένων του θα ακολουθήσει τις εβδομάδες μετά από μια κατάπαυση της βίας.

Η Επιτροπή Αγκρανατ συνέστησε την παύση μόνο μιας χούφτας αξιωματικών, κυρίως στις υπηρεσίες των πληροφοριών. Ο αντίκτυπος αυτού του πολέμου θα επεκταθεί στα ενδότερα του στρατού και στα ανώτερα κλιμάκια των υπηρεσιών εσωτερικής ασφάλειας.

Η Χαμάς μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με μια παρόμοια κατάσταση. Το κατεστημένο ασφαλείας του Ισραήλ μιλάει συχνά για καταστροφή «της τρομοκρατικής υποδομής». Η επίθεση θα του προσφέρει την ευκαιρία να το κάνει.

Μια μεγάλης κλίμακας ισραηλινή χερσαία εισβολή είναι βέβαιη, ενώ μια μακροχρόνια κατοχή πιθανή. Αν και οι ηγέτες της Χαμάς θα μεταφερθούν σε υπόγειες εγκαταστάσεις, είναι αμφίβολο ότι θα βρουν ασφαλές καταφύγιο. Η Χαμάς και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις εντάσσονται στο πλαίσιο της μουσουλμανικής ιστορίας. Αλλά ένα βλέμμα προς τον Νέο Κόσμο είναι καταλληλότερο.

Το 1996 το Περουβιανό Επαναστατικό Κίνημα Τούπακ Αμαρού πήρε εκατοντάδες ομήρους στην κατοικία του ιάπωνα πρέσβη στη Λίμα. Η εντυπωσιακή επίθεση τράβηξε την προσοχή του κόσμου. Κατά τη στρατιωτική επιδρομή που ακολούθησε απελευθερώθηκαν οι όμηροι, ενώ η οργάνωση δέχτηκε ένα θανατηφόρο πλήγμα από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ.

Η διεθνής κοινότητα θα προσφέρει στο Ισραήλ μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει το ίδιο στη Χαμάς. Η συνήθης κατακραυγή ανησυχίας για απώλειες αμάχων θα είναι σιωπηρή, όπως ήταν κατά τον πόλεμο του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ το 2006. Αλλά οι δυτικές κυβερνήσεις μπορούν να είναι πιο αποτελεσματικές, χρησιμοποιώντας την επιρροή τους για να πιέσουν το Κατάρ και την Τουρκία να εκδιώξουν αξιωματούχους της Χαμάς, να κλείσουν τα γραφεία τους και να απαγορεύσουν τη συγκέντρωση κεφαλαίων.

Εάν η επίθεση θα κλείσει ένα κεφάλαιο στην ισραηλινή ιστορία είναι το πιο σημαντικό ερώτημα.

Τελικά ο πόλεμος του 1973, μαζί με την αποκάλυψη, το 1977, ότι η σύζυγος του διαδόχου της Γκόλντα Μέιρ διατηρούσε έναν παράνομο τραπεζικό λογαριασμό στο εξωτερικό, τερμάτισαν την 29χρονη κυριαρχία των Εργατικών στην εξουσία.

Σήμερα, οι ισραηλινές κραυγές σαλπίζουν εκδίκηση. Οταν σωπάσουν, θα ακολουθήσει ενδοσκόπηση. Οι Ισραηλινοί θα αμφισβητήσουν την ιδέα ότι μπορούν να καρπώνονται τα οφέλη ενός δυτικού έθνους-κράτους, ενώ θα είναι εκτεθειμένοι στις κακουχίες που επιδιώκουν να τους επιβάλουν οι γείτονές τους.

Αλλά μια αναβίωση της ισραηλινής Αριστεράς και μια αναζωογόνηση της ειρηνευτικής διαδικασίας είναι απίθανες.

Από τότε που οι Παλαιστίνιοι απέρριψαν το ειρηνευτικό σχέδιο του Ισραήλ το 2000, η Αριστερά βρίσκεται σε λήθαργο. Σήμερα οι Εργατικοί, έχοντας πέσει από την εξουσία, είναι μία από τις μικρότερες ομάδες στο κοινοβούλιο του Ισραήλ.

Το 1973, η συνειδητοποίηση ότι το Ισραήλ δεν ήταν απόρθητο έβαλε τη χώρα στον δρόμο της ειρήνης με την Αίγυπτο. Η μεγαλύτερη τραγωδία του τρέχοντος πολέμου θα είναι η αδυναμία να συμβεί το ίδιο με τους Παλαιστίνιους.

* Ο Barak Barfi είναι πρώην ερευνητικός συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης New America και πρώην επισκέπτης συνεργάτης του Ινστιτούτου Brookings. Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από το Project Syndicate Πηγή: Protagon.gr

Hamas Militants Had Detailed Maps of Israeli Towns, Military Bases and Infiltration Routes

0

wsj.com

THE WALL STREET JOURNAL, (New York, New York, U.S.A., October 12, 2023)

Documents found on Hamas militants show scale of planning behind deadly attack

By David S. Cloud Follow, Anat Peled and Dov Lieber Follow

Updated Oct. 12, 2023 5:14 pm ET

TEL AVIV—Hamas militants who flooded into southern Israel from Gaza last weekend carried detailed maps of the towns and military bases that they targeted. Some also carried tactical guides identifying weak spots on Israeli army armored vehicles.

The documents, written in Arabic, were recovered from the sites of attacks or bodies of dead Hamas fighters by Israeli civilians, soldiers and emergency personnel and seen by The Wall Street Journal. Authorities are examining the trove, Israeli officials said.

Taken together, the documents indicate that Hamas set out from the start to target not just military installations, but to attack civilian population centers and to take hostages, and they offer evidence of the scale of Hamas’s intelligence-gathering and the degree of planning for the assault.

More than 1,300 Israelis were killed in the attacks, which have deeply shaken the country’s sense of security and prompted Israel to declare war on Hamas.

“They knew exactly what the targets were going to be,’” said Michael Milshtein, a former Israeli military intelligence officer and head of Palestinian Studies Forum at Tel Aviv University. “There is nothing close to this level of planning in any steps Hamas had done in the past.”

One 14-page document labeled “top secret” in Arabic and dated June 15, 2023 describes a plan for infiltrating Mefalsim, a small collective community called a kibbutz, near Gaza and taking residents hostage.

Two teams of five and a commander would carry out the operation on “Hour S, Day Y,” it reads. Maps and aerial pictures of the town were contained in the document, which says there were 1,000 “civilians” guarded by a volunteer security force.

It warned that Israeli troops stationed nearby could arrive at Mefalsim “within 3-5 minutes.” Members of the assault team were designated to open holes in a security fence, while others were to provide “artillery” fire, the document says. Once inside the force would take prisoners and hold them as hostages “for negotiations,” the plan reads.

On Saturday, Mefalsim was attacked by squads of Hamas militants. However, according to Tamir Erez, 41, a resident, the kibbutz volunteer force was able to successfully fight back and no one was killed. Other nearby communities, such as Be’eri and Kfar Aza, suffered many casualties and hostages.

“It shows sophistication, systematic intelligence collection, use of human sources, use of open intelligence sources and information obtained through cyberattacks,” said Eyal Pinko, a former security services officer, of the Hamas plan for Mefalsim.

A map recovered from a site in Israel suggests the degree of Hamas planning and intelligence-gathering leading up to Saturday’s surprise attack. PHOTO: SOUTH FIRST RESPONDERS

Documents recovered from the battle zone contain information on Israeli army units, their vehicles and driving routes.   PHOTO: SOUTH FIRST RESPONDERS

Attackers killed in the town of Ofakim near Gaza, also were carrying maps and other documents, said Almog Cohen, a resident and a member of the Israeli Parliament, who took part in the fighting. A map found in one militant’s vest showed the attackers had targeted the town and knew its landmarks.

“The map marks places with crowds, synagogues and kindergartens,” he said. “There were additional details on the maps that showed they had come prepared—more than prepared,” Cohen said, adding that the map had been turned over to Israel’s domestic security service, the Shin Bet.

Another map recovered in southern Israel showed the locations and names in Arabic of other towns near Gaza that were attacked by militants, including Ein Hashlosha and Kisufim, along with a dotted red line and the notation “path of the northern platoon.”

Hamas representatives didn’t respond to a request for comment on the documents.

Hamas’s planning for Saturday’s attack began in 2021, when the militant group began closely studying Israel’s tactics and strategies, according to Abu Obaida, the spokesman for Hamas’s military wing, in a statement on its Telegram account Thursday. The result was already “more than we had planned,” he said.

In another sign of sophisticated preparations, Hamas used drones to drop grenades on Israel’s observation towers and remotely-operated machine guns, apparently depriving Israeli soldiers of at least parts of the extensive infrastructure for monitoring the border and responding to breaches of the security fence around Gaza.

A video released by Hamas less than two hours after the initial attack began on Oct. 7 and independently verified by the Journal showed a drone flying over a tower along the Gaza fence and dropping a bomb on an unmanned machine gun.

In a briefing for reporters on Thursday morning, Israel Defense Forces spokesman Richard Hecht said that the army is examining materials found on members of Nukhba, the elite Hamas unit whose uniformed fighters are the core of its military wing. It wasn’t clear if they were the same materials the Journal showed to Israeli officials.

A volunteer group called “South First Responders” which has been helping to recover casualties and clear debris in the battle zone, has posted on social media materials found on the bodies of militants including maps, information on Israeli army units and their markings, and driving routes.

Some of the recovered documents suggest Hamas believed it would face stiff military resistance from Israeli troops stationed along the border, analysts said.

A one-page sheet was found with photographs of eight types of Israeli army armored personnel carriers, along with brief notations in Arabic about where to attack the vehicles and what explosives to employ to have the best chance of disabling them.

The guidance offered in the document also suggests that some attackers had little experience against Israel’s formidable army and needed guidance about the weapons and tactics to use if they encountered armored vehicles.

A separate document focused on purported “weak points” in the Israeli army’s main battle tank, the Merkava, advising that attackers should shoot “at it from a 50-meter distance using an RPG-7 or other direct weapons,” referring to a rocket-propelled grenade launcher.

At least one Israeli tank was attacked and disabled during the initial hours of the attack.

Ghassan Adnan contributed to this article.

Another of the documents recovered by Israeli medics and other volunteers in the battle zone.  PHOTO: SOUTH FIRST RESPONDERS

 

Λευτέρης Κουσούλης: σε κρίσιμους καιρούς

1
του Λευτέρη Κουσούλη
1. Η Κυβέρνηση αυτή είναι μια καλή Κυβέρνηση. Μια καλή διαχειριστική Κυβέρνηση. Κάνει το καλύτερο που μπορεί, ως εκεί δύναται.
2. Η Κυβέρνηση αυτή δεν είναι πολιτική Κυβέρνηση. Ίσως δεν το υποψιάζεται. Ίσως δεν το θέλει, ίσως δεν αντέχει το βαρύ φορτίο, δεν διαθέτει το ψυχικό σθένος.
3. Η αδυναμία αυτή, με δεδομένο το απόλυτο και, με βεβαιότητα παρατεταμένο, κενό αντιπολίτευσης, παροξύνει το συνολικό μας πρόβλημα.
4. Η ανεπάρκεια αυτή γίνεται πολιτικό πρόβλημα της χώρας, ανακόπτει κάθε έκφραση πολιτικής δημιουργικής ζωτικότητας και την τοποθετεί στην διαχειριστική παγίδα, χάνοντας η κοινωνία χρόνο, κλέβοντας από την κοινωνία χρόνο.
5. Στους ήδη κρίσιμους καιρούς, που έγιναν κρισιμότεροι, η πολιτική ζωτικότητα μιας κοινότητας είναι προϋπόθεση επιβίωσης.
6. Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, χρειάζεται επειγόντως μια γενναία δέσμη τολμηρών μεταρρυθμίσεων.
7. Διαφορετικά ο χρόνος θα μας αφήσει πίσω του.
*Απο την σελίδα του κ. Λ. Κουσούλη στο fb

Gaza, What Future?

0

 

Photo by Robin Sommer

The Gaza Strip is under quarantine since 2007, subjected to a commercial and naval blockade at the arbitrary discretion of Israel. It has been the target of three Israeli military invasions in 2009, 2012, and 2014. In the span of 22 days (December 27, 2008, to January 18, 2009), 1434 Palestinians were killed, including 1259 civilians and 288 children. Between November 14 and 21, 2012, 103 Palestinians were killed, including 30 children. In less than two months (July 8 to August 26, 2014), 1462 civilians were killed, including 551 children. During this latest offensive, 136 schools were destroyed or damaged, 15 hospitals and 43 healthcare centers were destroyed. Nearly 20,000 homes were bombed, leaving 105,000 people homeless. In May 2021, the clashes resulted in at least 232 deaths on the Palestinian side, including 65 children, and 12 deaths in Israel, including a six-year-old child and a 16-year-old girl. The United Nations estimates there are 1600 orphans in the Gaza Strip.

Richard Falk, the United Nations Special Rapporteur for the Occupied Territories, estimated that 40% of the male population of Gaza had experienced Israeli prisons. Administrative detention in Israel allows for an accusation for six months, renewable, without any charges.

More than 50% of young Palestinians in this enclave are unemployed, making them easy recruits for the Hamas military forces. The United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) in 2000 concerned about 80,000 people, now counts more than 800,000 (out of a population of 2 million). According to a report by the international children’s rights NGO Save The Children, titled ‘Trapped’ and published in June 2022, four out of five children in Gaza suffer from depression and anxiety. 80% of the population in Gaza lives below the poverty line.

“Swift action is needed to prevent outbreaks of violence between Israelis and Palestinians and to avert an imminent food crisis,” said with no avail  Tor Wennesland, the United Nations Special Coordinator for the Middle East Peace Process, to the Security Council on May 24, 2023.

The victory of Hamas in the 2006 elections is inseparable from the radicalization of Palestinian society, in the face of the Israeli blockade, as was its creation in December 1987 at the beginning of the first Intifada. Hamas has a dense network of charitable associations within a humiliated and helpless population. The main leaders of Hamas have been all assassinated by the Israelis. The current leaders have since been refugees in Qatar. The Chief of the Israeli Air Force boasted to the press of having overseen between 80 and 100 extrajudicial targeted assassinations, with a “90% success rate.”

Since the Israeli withdrawal from the Gaza Strip in 2005, a so-called “military exclusion” buffer zone ranging from 300 meters to 1.5 kilometers in depth covers 20% of the territory and hinders 35% of cultivable land, far from the 1949 armistice line (“Green Line”) originally separating Israel and Gaza. Since that date, there have been more than twelve offensives against this territory with a heavy human toll: on the Palestinian side, 7600 killed, including 2800 civilians; on the Israeli side, 123 killed, including 23 civilians.

With the Hamas military offensive on October 8, 2023, this toll will considerably increase. And for what result?

The best guarantee of Israel’s security is the restored dignity of the Palestinian populations and not, as declared by the Minister of the Interior in Netanyahu’s government, Eli Yishai, during the bombing of the Gaza Strip, to “return Gaza to medieval times.”

Patrick Howlett-Martin is a career diplomat living in Paris.

counterpunch.org

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Γενοκτονία: Λωρίδα της Γάζας όπως Γκέτο της Βαρσοβίας

0

Χωρίς αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων δεν θα υπάρξει ειρήνη ούτε στη Μέση Ανατολή, ούτε στον πλανήτη.

Φωτ.:Όταν οι δυνάμεις των Ναζί ισοπέδωσαν την εξέγερση στο εβραϊκό γκέτο της Βαρσοβίας το 1943

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
11 Οκτωβρίου 2023

Θυμήθηκα αυτές τις μέρες το ταξίδι που κάναμε πριν από πολλά χρόνια με τον Γιώργο Παπανδρέου στο αρχηγείο του Αραφάτ στη Ραμάλα. Καθώς περνούσαμε το check point έμεινα έκπληκτος από ένα σύνθημα γραμμένο με μπογιά σε ένα μεγάλο τούβλο: «Achtung»… Προσοχή, στα γερμανικά. Από εδώ περνάει ένας Γερμανός τον χρόνο. Η προειδοποίηση ερχόταν από το παρελθόν και αφορούσε το μέλλον.

Με κάποια παράξενη ψυχαναλυτική αναστροφή, οι Ισραηλινοί αντιμετώπιζαν τους Παλαιστίνιους, όπως οι Ναζί τους Εβραίους στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Κάνουν αυτό που τους έκαναν, μόνο που το κάνουν σε αθώους ανθρώπους και κάνοντάς το γίνονται ό,τι ήταν οι δικοί τους διώκτες. Αυτό σκεφτόμουν την ώρα που το χέρι μου ανέβαινε σχεδόν μόνο του να φωτογραφήσει το σύνθημα. Στην επιστροφή, ήταν βράδυ, ο Ισραηλινός φαντάρος έριξε το φως από το όπλο του πάνω μου. Ήταν και αυτόματο και φακός. Σε φώτιζε και είχες την ευχαρίστηση να σε σκοπεύει ταυτόχρονα από απόσταση μερικών εκατοστών και να διερωτάσαι αν θα ρίξει.

Οι Ισραηλινοί είχαν φορέσει «βραχιολάκια» και σε μας τους δημοσιογράφους, αλλά και στους διπλωμάτες που συνόδευαν τον Παπανδρέου. Οι διπλωμάτες μας, όπως και οι πολιτικοί μας, έχουν βασικά απαγορεύσει στον εαυτό τους να χρησιμοποιούν τη λέξη «Όχι» όταν μιλάνε με Ισραηλινούς, Αμερικανούς, ΝΑΤΟϊκούς και Ευρωπαίους. Ενθαρρυμένοι, οι Ισραηλινοί έκαναν και καψόνια. Σε μια δόση άφησαν το αμάξι του Παπανδρέου να περάσει και σταμάτησαν κανά μισάωρο το αυτοκίνητο των διπλωματών που το συνόδευαν. Ο Υπουργός μπήκε στις συνομιλίες χωρίς τους βοηθούς του. Είδος εκπαίδευσης των υποτελών, των οικιακών ζώων και άλλων ειδών της φύσεως και της κοινωνίας.

Και να που τώρα η αφηρημένη σκέψη και η φαντασία γίνεται πραγματικότητα. Το κράτος του Ισραήλ αντιμετωπίζει τη Λωρίδα της Γάζας όπως οι Ναζί το Γκέτο της Βαρσοβίας και εφαρμόζει απέναντι στους κατοίκους της τη ναζιστική μέθοδο της «συλλογικής τιμωρίας» που εφήρμοσαν ευρύτατα οι Γερμανοί Ναζί κατακτητές στην Ελλάδα, τη Σερβία, την Πολωνία και τις περιοχές της ΕΣΣΔ που κατέλαβαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχει διακόψει την παροχή νερού, ηλεκτρικού, τροφίμων και φαρμάκων στα 2,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων κατοίκων αυτής της λωρίδας , γιγαντιαίου στρατοπέδου συγκέντρωσης της Μεσογείου, φοβερό σύγχρονο μνημείο της ανθρώπινης και ειδικότερα ισραηλινής βαρβαρότητας, ενώ τους γκρέμισε και το τελευταίο εν λειτουργία νοσοκομείο. Κι αυτά τα κάνει, αν είναι δυνατόν, το κράτος ενός λαού που έχει θεμελιώσει τις απαιτήσεις του στα όσα απάνθρωπα και φοβερά του έκαναν.

Από κοντά βέβαια και η (γελοία, αλλά καθόλου ακίνδυνη) Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο τσεπάκι και αυτή των σιωνιστικών λόμπι και της Αυτοκρατορίας του Χρήματος. (Θυμάμαι παλιά μια σκηνή που ο Καρατζαφέρης μίλαγε στην τηλεόραση με τον Παπαδάκη. Είπε κατά λάθος αντί για Ευρωπαϊκή, Εβραϊκή Ένωση. Κοιτάζονται οι δυο τους πανικόβλητοι για ένα κλάσμα δευτερολέπτου και, χωρίς να πουν τίποτα, συνεννοούνται με τα μάτια να μην επιδιώξουν επανόρθωση και γίνουν τα πράγματα χειρότερα).

Ένα γελοίο μέλος αυτού του αντιδημοκρατικού, διορισμένου οργάνου που διοικεί την Ε.Ε., για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών και των Αμερικανών, βγήκε λοιπόν και ανακοίνωσε τη διακοπή όλης της ευρωπαϊκής βοήθειας προς τους Παλαιστινίους. Παραδόξως υπάρχουν κατά τα φαινόμενα τρία κράτη-μέλη στην Ε.Ε. με ψήγματα αξιοπρέπειας, εν προκειμένω η Ιρλανδία, η Ισπανία και το Λουξεμβούργο που ανάγκασαν τον Επίτροπο να ανακαλέσει την καθ’ υπέρβασιν των αρμοδιοτήτων ανακοίνωσή του.

Ζηλώσας τη δόξα του Αδόλφου Χίτλερ, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζιαμιν Νετανιάχου καλεί τώρα τους Παλαιστίνιους να φύγουν από τη Γάζα, εμμέσως πλην σαφώς απειλώντας τους με εξόντωση, αφού δεν έχουν που να πάνε. Όσο για τον υπουργό Άμυνας του Ισραήλ αποκαλεί τους Παλαιστινίους «ανθρώπινα ζώα», «ανθρώπινα κτήνη» προϊδεάζοντας για το τι προτίθεται να τους κάνει.  Ο ίδιος άλλωστε ο Νετανιάχου έκανε ότι μπορούσε για να προκαλέσει αυτή την κρίση δολοφονώντας Παλαιστινίους και ιδίως παιδιά κάθε μέρα επί τρεις μήνες.

Δεν είναι απλά ένας αυταρχικός ηγέτης. Ενσαρκώνει ως πολιτικός τις ιδέες του Γινόν και του Χάντιγκτον, δηλαδή την αντίθεση στον ανθρωπισμό, μια πιο σύγχρονη, λιγότερο πρωτόγονη και όχι γερμανική μορφή ολοκληρωτισμού και τον «Διαρκή Πόλεμο» κατά των «κατώτερων φυλών» δηλαδή όλης σχεδόν της ανθρωπότητας. Ένα εξαιρετικό κείμενο για το όλο αυτό ρεύμα είναι το άρθρο του Γινόν για μια ισραηλινή στρατηγική στη δεκαετία του ’80, η μελέτη του οποίου είναι απαραίτητη για όποιον θέλει να γνωρίζει σε ποιο κόσμο ζει.

Ο Νετανιάχου είναι ο άνθρωπος που χρηματοδότησε το σχεδιασμό όλων των Νεοσυντηρητικών πολέμων στη Μέση Ανατολή. Εφτάψυχος, ξεφεύγει από όλα τα σκάνδαλα, οι εναντίον του μάρτυρες χάνονται σε αεροπορικά δυστυχήματα, όπως αυτό που έγινε στη Σάμο, επί Τραμπ διοικούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες κι έχουνε πει γι’ αυτόν ότι θα μπορούσε να δίνει μαθήματα στον Μακιαβέλι. Το μισό Ισραήλ, περιλαμβανομένων μεγάλου μέρους των μυστικών υπηρεσιών και των ενόπλων δυνάμεων έχει ξεσηκωθεί εναντίον του, ακριβώς γιατί ξέρει πολύ καλύτερα από μας που ακριβώς το πάει, και το φάσμα ενός εμφυλίου δεν είναι πολύ μακριά από τη χώρα.

Απομένει να διαπιστώσουμε τι έχει στο νου του για τη Γάζα, ίσως και για τον Λίβανο και το Ιράν. Με αυτόν τον άνθρωπο πάντως στην καρέκλα του πρωθυπουργού του Ισραήλ, και γενικότερα με την τάση που εκπροσωπεί, μπορούμε να περιμένουμε τα χειρότερα για όλους, τελικά ασφαλώς και για τους ίδιους τους Εβραίους. Μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις, λέει το Ευαγγέλιο. Χωρίς αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων δεν θα υπάρξει ειρήνη ούτε στη Μέση Ανατολή, ούτε στον πλανήτη.

Πηγή: kosmodromio.gr

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

ΚΥΣΕΑ: Τώρα “το πιάσατε” κύριοι Μητσοτάκη και Αλ. Τσίπρα; Ευχηθείτε να μην είναι αργά

14
 11/10/2023 22:33

Η είδηση είναι σαφής. Υπό το βάρος των δραματικών εξελίξεων στη Γάζα, θα συνεδριάσει αύριο στις 12:00, στο Μέγαρο Μαξίμου, υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ). Όπως ενημερώνουν, στην ατζέντα βρίσκεται και το μεταναστευτικό. Μάλιστα. Κάθε νοήμων πολίτης όμως με στοιχειώδη αντίληψη των κινδύνων του σύγχρονου διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά όλως ιδιαιτέρως της δικής μας γεωπολιτικής περιοχής, έχει κάθε λόγο και να ανησυχεί, αλλά και να αισθάνεται ανασφάλεια με την ποιότητα του πολιτικού κόσμου που έχει η χώρα…

 

 

Το δεδομένο είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις παρατήθηκαν στη μοίρα τους για σχεδόν 15 χρόνια, με αποτέλεσμα τα προβλήματα να σκάσουν όλα μαζεμένα. Ουδείς αμφισβητεί ότι σοβαρά ποσά δαπανήθηκαν και προσπάθεια καταβλήθηκε να κλείσουν τρύπες. Όμως, σε μια σοβαρή στα ζητήματα της εθνικής ασφάλειας χώρα, δεν θα αντιμετώπιζαν οι κρατούντες αδιάφορα τις επισημάνσεις περί βλακώδους προτεραιοποίησης των αναγκών. Διότι εάν δεν γίνει αποδεκτή ως δικαιολογία η βλακεία, τότε θα πρέπει να διερευνηθεί, εάν ήταν οι ελληνικές ανάγκες που υπαγόρευσαν τις προτεραιότητες, ή τα ενδιαφερόμενα, πάσης φύσεως εξοπλιστικά “λόμπι”.

Το DP περιορίστηκε να παρουσιάσει το πρόβλημα με εύληπτο, κατά το δυνατόν και κατανοητό για όλους τρόπο. Έγραψε, ότι “οι πλατφόρμες δεν πολεμούν μόνες τους χωρίς όπλα”. Έγραψε, ότι οι στρατιωτικές ικανότητες παίρνουν χρόνια να οικοδομηθούν, ενώ οι προθέσεις του αντιπάλου αλλάζουν μέσα σε μια νύχτα. Επένδυσαν π.χ. άνω του ενός δισ. ευρώ για εξαιρετικές αεροπορικές πλατφόρμες για το Ναυτικό, ενώ κοντεύει να μείνει “στο δρόμο”… ο Στόλος. Σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς επίσης άρεσε, να διαπιστώνουν ότι “αν έρθει η κακιά στιγμή θα πολεμήσουμε μόνοι μας”.

ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία όμως, ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ να προτεραιοποιήσουν όπως έπρεπε ΣΥΝΟΛΙΚΑ την εθνική άμυνα και να χτίσουν στρατιωτικές ικανότητες που μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμες… ή η έλλειψή τους μοιραία για τη χώρα. Διότι το DP φώναζε διαρκώς για την ανάγκη άσκησης συνεχούς πίεσης στους Αμερικανούς να αποδεσμεύσουν κρίσιμα όπλα για το αεροπορικό οπλοστάσιο. Μην χαλάσουν όμως οι δικοί μας τις δημόσιες σχέσεις… όχι μόνο όπλα δεν είδαμε, δεχόμασταν και παρασκηνιακά, πιέσεις για την απομάκρυνση -άκουσον άκουσον ηλιθιότητα για αγράμματους- “επιθετικών όπλων” από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου!

Διότι αντί να σκέφτονται εθνοκεντρικά, πολιτικοί και στρατιωτικοί δείχνουν να έχουν ασπαστεί το “δόγμα” ότι… θα μας προστατεύσουν οι Αμερικανοί, επειδή είμαστε “καλά παιδιά”. Πού καταλήξαμε; Απλούστατο! Ελπίζουμε να συζητήσουν στο ΚΥΣΕΑ πόσο παίξαμε με την τύχη μας ως χώρα, καθώς δεν γνωρίζουμε τι θα επιλέξει να κάνει ο Ερντογάν τώρα που βάλλεται πανταχόθεν και τα δεδομένα της εξίσωσης έχουν μεταβληθεί δραματικά. Διότι ξαφνικά, αυτοί που έγλειφαν τον κατά φαντασία σουλτάνο, “ανακάλυψαν” ότι είναι βασικός “σπόνσορας” της Χαμάς! Διότι τόσο καιρό τον παρακαλούσαν, αποθρασύνοντάς τον!

Κι ας ξέραμε ότι από το 2020, υπό την ηγεσία του σημερινού ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν, η Χαμάς απέκτησε στην Κωνσταντινούπολη εγκαταστάσεις που εξειδικεύονταν στον… ΚΥΒΕΡΝΟΠΟΛΕΜΟ! Και η αφελής Ουάσινγκτον, έχοντας δεμένη την Ελλάδα “στα φουστάνια της”, εξακολουθούσε να τρέφει ψευδαισθήσεις ότι θα πειθαρχήσει τον Ερντογάν. Οι δε χειρότερα αφελείς – κολαούζοι της Αθήνας, εθισμένοι στον κατευνασμό, πίστευαν ειλικρινά ότι θα επικρατήσει νηνεμία στο Αιγαίο. Όχι πάντως για να αξιοποιήσουν την ηρεμία για να χτίσουν συγκεκριμένες στρατιωτικές ικανότητες που θα αποδεικνύονταν κρίσιμος παράγοντας για την αξιοπιστία της αποτροπής, την κρίσιμη στιγμή…

Τώρα που ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα του Ισραήλ, θα ζητηθούν ευθύνες από όσους δεν ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΠΑΝΕΞΟΠΛΙΣΜΟ της χώρας από την προμήθεια των συλλογών Spice και των υπερηχητικών Rampage; Το είδος των προμηθειών που φώναζε το DP ότι θα αποκαταστήσει σε έναν βαθμό το πρόβλημα στον τομέα της ναυτικής ισχύος που διαρκώς διευρύνεται; Ήταν χαζός ο Αιγύπτιος πρόεδρος όταν άρπαζε την ευκαιρία και με 1,2 δισ. ευρώ εξασφάλιζε δυο “ιταλικές FREMM”, δυο φρεγάτες τύπου Carlo Bergamini;

Στις αρχές Ιουνίου 2020, τη συμφωνία έκλεισε ο ίδιος ο στρατάρχης Σίσι, εξασφαλίζοντας τις φρεγάτες “SPARTACO SCHERGAT” (F 598) και “EMILIO BIANCHI” (F 589) που προορίζονταν για το ιταλικό Ναυτικό. Είδε την ανάγκη και προτεραιοποίγησε την άμεση παράδοση. Στις 30 Δεκεμβρίου 2020 παρέλαβε την πρώτη, την “Al Galala” (FFG 1002) όπως ονομάστηκε σε αιγυπτιακή υπηρεσία και στις 14 Απριλίου 2021 τη δεύτερη, την “Bernees” (FFG 1003). Πέρασαν δυο χρόνια. Να αναρωτηθούμε μήπως τι θα σήμαινε αυτό για την ελληνική ναυτική ισχύ, εάν στη θέση του Σίσι, τη συμφωνία την είχε κλείσει ο Μητσοτάκης;

Ναι, δεν έχει νόημα να καθόμαστε και να μοιρολογούμε μπροστά στο χυμένο γάλα. Θα ήμασταν όμως ηλίθιοι, εάν δεν αναρωτηθούμε τι θα συμβεί εάν η κατάσταση εκτραπεί και η καλή μας τύχη δεν βοηθήσει και βρεθούμε για τον οποιονδήποτε λόγο μπλεγμένοι. Πόση αποτροπή “γεννάει” η συμμαχία με τους Αμερικανούς να πολεμούν στο πλευρό των Ισραηλινών, ιδίως εάν έχει μπει στον πόλεμο η Χεζμπολάχ, τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία ήδη διατυπώνονται στα δυτικά μίντια φόβοι εγκατάλειψης της Ουκρανίας;

Τώρα που ξυπνήσαμε εμείς και υποτίθεται πως οδεύαμε για συμβασιοποίηση των Rampage & Spice ώστε να υπάρχει κάτι να απειλείται το τουρκικό Ναυτικό και όχι μόνο, ποια ισραηλινή αμυντική βιομηχανία θα τα παράξει για να μας τα παραδώσει; Οι ίδιοι οι Ισραηλινοί μας έλεγαν “βιαστείτε”, τουλάχιστον στην περίπτωση των SPIKE NLOS, διότι υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Με σφοδρή πολεμική σύρραξη σε εξέλιξη, αλήθεια, θα ασχοληθούν με την όποια ελληνική παραγγελία, ή μήπως με την αναπλήρωση των δικών τους αποθεμάτων, τη στιγμή μάλιστα που αυτά καταναλώνονται πολύ γρηγορότερα από όσο παράγονται;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τις προσευχές στον περιώνυμο “Θεό της Ελλάδας”, διότι αν σε αυτή την πολύ δύσκολη συγκυρία μας ξεχάσει, θα μιλήσουμε με άλλους όρους. Δυστυχώς, η οικονομίστικη λογική που επικρατεί, έναντι της γεωπολιτικής οπτικής, σε συγκεκριμένους κύκλους και η έλλειψη παιδείας και κουλτούρας εθνικής ασφάλειας, θα μπορούσε να μας μπλέξει πολύ άσχημα. Αυτό δεν αποδεικνύει και η διαχρονική ανεπάρκεια στη διαχείριση του μεταναστευτικού; Τώρα ανακαλύπτουμε τους κινδύνους όλων των “φρούτων” που αφήνουμε ελαφρά τη καρδία να περνούν εντός συνόρων και να εγκαθίστανται εδώ; Τώρα ανακαλύπτουν τον δυνητικό κίνδυνο “πέμπτης φάλαγγας” πέραν της καταφανούς και για ανόητους “πολιτισμικής ασυμβατότητας“;

Σε όλα αυτά να προστεθεί και το νοσηρό πολιτικό κλίμα ενός συστήματος που υπηρετούν οι βολεμένοι και οι χορτάτοι, η πλειοψηφία των οποίων θα συμπεριφερθεί στη δύσκολη στιγμή, όπως τα ποντίκια στο πλοίο που βουλιάζει.

defence-point.gr