Αρχική Blog Σελίδα 1562

How did Israel fail to stop Hamas’ October 7 attack? – comment

0

By SETH J. FRANTZMAN

The epic shock from this attack raises questions about Israel’s ability to confront other enemies.

The October 7 attack on Israel is unprecedented in history. It’s unprecedented globally.

How did an armed terrorist group succeed in overcoming the defenses of one of the most powerful militaries in the world? This is a question that will be asked for a long time. For now, much of Israel is traumatized. People are staying home; children are off school. Cities have come to a halt. Flights have stopped. The country is in mourning.

The epic shock from this attack raises questions about Israel’s ability to confront other enemies. For years we told ourselves Hamas was the easy enemy. It was contained and deterred. Reports say that the assessment was that it could never carry out an attack of this magnitude. It was supposed to be capable of only firing rockets. Israel had a “smart” fence along the border that was supposed to detect any activity. However, Hamas had used riots along the border since 2018 to test the fence. Israel got used to having some demonstrations near the fence. Nevertheless, Israelis went to bed on October 6 assuming that it would be a quiet Shabbat.

On the border on October 6, there was all the best technology. There were observation towers and soldiers observing Gaza. Israel also has drones and observation balloons. However, what no one knew was that Hamas had thousands of terrorists ready to step off the line at around six in the morning and attack more than 29 locations along the border fence. Videos show that Hamas used drones to attack various observation towers and observation points. They also attacked armored vehicles. This made it harder to contend with the attack.

Hamas terrorists were armed with rifles and RPGs. They also had maps of the places they were targeting. Hamas divided the teams into those that would strike at 20 Israeli settlements along the border, and those that would strike at Sderot and Ofakim. The goal in Sderot would be to target the police station. In other sectors, Hamas targeted various bases along the border. This included the headquarters of the Gaza Division and also a base near Nahal Oz and at Zikim along the sea.

 An Israeli soldier steps over personal belongings near a home, following a mass infiltration by Hamas gunmen from the Gaza Strip, in Kibbutz Beeri in southern Israel, October 13, 2023.  (credit: REUTERS/AMIR COHEN)
An Israeli soldier steps over personal belongings near a home, following a mass infiltration by Hamas gunmen from the Gaza Strip, in Kibbutz Beeri in southern Israel, October 13, 2023. (credit: REUTERS/AMIR COHEN)

The goal here was for Hamas to strike at the very units that might respond once it was clear the observation network had been impacted. In essence, this cut off any chance that there could be a response to the two dozen breaches in the fence. All the smart technology Israel has was rendered almost useless by the massive attack. Terrorists wandered inland, getting to the gates of various kibbutzim. In some they found the gate undefended, waited for a car to arrive for the gate to open, killed the driver and entered the community.

They were not successful everywhere. At Erez the local security team was able to keep the initial wave of attackers outside the fence. They called for help from Or Haner, another kibbutz. Soon the security team from Or Haner had come to their aid. Together the men fought off heavily armed terrorists for hours. They felt alone and abandoned. No IDF forces came to their aid. It was inexplicable. Where was the army? Where were the helicopters and drones and aircraft?

In Sderot up to 200 terrorists invaded the city. They headed for the police station, where 29 terrorists fought a dozen police. The police often had only their handguns. The terrorists had rifles and RPGs. They took over the police station. However, the police and counterterrorism units that rushed to Sderot as a quick reaction force were able to contain the terrorists and lay siege to them.

Worse was to come. Using hang gliders and motorcycles and other vehicles, the terrorists swarmed around a large music festival near Re’im. Here they cut the festivalgoers off from their cars and the road. When the 1,000 people there tried to flee, hearing gunfire, they found their cars riddled with bullets. They had to turn back. A few police here fought to the end against the terrorists. More than 260 of the festival attendees were massacred. Terrorists came in waves, more coming at 9 a.m. They looted the cars and began searching for people to take as hostages. They carted off women, dragging them by the hair back to Gaza, where crowds of people ran to spit on the women and cheer “God is great.”

After 9 a.m. the tide began to turn. Israeli units rushed to the border. Older men who had served in Israel’s past wars came to the fight. And eventually the terrorists were contained and they began to take losses. The IDF retook Kibbutz Be’eri, Re’im and Kfar Aza, and soon the 19,000 Israelis cut off along the border, surrounded by terrorists, were relieved to see IDF vehicles and some tanks. They were soon evacuated.

The questions left unanswered

HOW WERE Israel’s defenses hollowed out? Where was the air force, which is supposed to respond quickly? Why weren’t commandos sent to the border to stop the terrorists from bringing women, children, and the elderly back to Gaza? How were 200 soldiers killed by Hamas, an organization that was supposed to be inferior to our IDF? How come the high command and intelligence services didn’t know about the planned attack? Why wasn’t the Hannibal Directive ordered to stop the kidnappings of 100 citizens? Why weren’t tanks sent directly to the border? Why did it take a day or two just to secure the area?

These are all questions that need to be answered. The collapse Israel faced on October 7 was worse than 1973, worse than the surprise the US felt at the Tet Offensive, and worse than many other military blunders in history. It is worse because Israel wasn’t merely facing a military defeat, but, rather, the massacre of civilians. Hamas’s goals were not just to destroy military bases, but specifically to commit mass murder against civilians, going house to house to kill them all. When a terrorist group is on the border and it has goals to exterminate everyone, it would be good to have forces on the ground to prevent a massacre. However, Israel treated Hamas like a known quantity, one that receives backing from Qatar and Turkey, two US allies, and one that can be reasoned with.

Many voices warned over the years that Israel’s ground forces had become too invested in special forces and technology. They were also focusing on the West Bank and the North. Yet the threat to Israeli civilians from the West Bank is less. West Bank settlements are on alert for attacks, and many people have weapons.

The communities on the Gaza border were left defenseless. They expected the IDF to arrive within minutes, not within hours; they expected air force assets overhead immediately. They expected that no one would ever be kidnapped to Gaza. The shocked look on the Israelis being carted off to Gaza says it all. Israel promised them “never again,” and we were told that here we have a strong state; we are not like the people who were rounded up by Nazis. But the 60,000 Israelis who live near Gaza were left to be rounded up. Women were left to be carted off like a prize. They were failed by everyone.

The state owes the citizen protection, as the most basic promise. On October 7 that protection disappeared. While many forces fought heroically and many soldiers and police died, it was not enough to prevent disaster.

photo: Israeli soldiers inspect the burnt cars of festival-goers at the site of an attack on the Nova Festival by Hamas gunmen from Gaza, near Israel’s border with the Gaza Strip, in southern Israel, October 13, 2023.
(photo credit: REUTERS/AMIR COHEN)
https://www.jpost.com/opinion/article-768059?utm_source=ActiveCampaign&utm_medium=email&utm_content=Why+can+t+the+West+believe+Hamas+would+burn+babies%3F&utm_campaign=October+13%2C+2023

Thousands of ‘special interest aliens’ from Middle East countries stopped at southern border since 2021: data

0

Thousands of “special interest aliens” from numerous countries, including the Middle East, have been arrested by Border Patrol agents while attempting to cross the U.S. southern border illegally over the last two years, according to internal Customs and Border Protection (CBP) data leaked to Fox News.

“Special interest aliens” are people from countries identified by the U.S. government as having conditions that promote or protect terrorism or potentially pose some sort of national security threat to the U.S.

That data, confirmed by multiple CBP sources and reflects apprehensions between ports of entry between October 2021 and October 2023, shows that agents encountered 6,386 nationals from Afghanistan in that period as well as 3,153 from Egypt, 659 from Iran and 538 from Syria.

MIGRANT NUMBERS HIT HIGHEST EVER RECORDED IN ONE MONTH: SOURCES

Agents also encountered 13,624 from Uzbekistan, 30,830 from Turkey, 1,613 from Pakistan, 164 from Lebanon, 185 from Jordan, 139 from Yemen, 123 from Iraq and 15,594 from Mauritania. The data does not include information on how many of those migrants were removed or who were released into the U.S. with a court date.

Border patrol truck at border fence

A Border Patrol agent walks between a gap along the border wall between the U.S. and Mexico in Yuma, Arizona, on June 1, 2022. (Patrick T. Fallon / AFP via Getty Images)

Those numbers do not include encounters by CBP’s Office of Field Operations at ports of entry. It also does not include the numbers who have snuck past agents without detection — sources say there have been over 1.5 million such “gotaways” during the Biden administration.

Meanwhile, fiscal year 2023 broke the record for encounters on the FBI terror watch list with 151 people encountered at the southern border between ports of entry, higher than the previous six years combined.

Border Patrol sources tell Fox they have extreme concerns about the people coming across from special interest countries, given they have little to no way to vet them. Unless they have committed a crime in the U.S. or are on a federal watch list, agents have no way of knowing their criminal history because their countries do not share data with the U.S., so there is nothing to match their name against when authorities run their fingerprints.

Mexico Migrants Kidnapped

Migrants stand on the Mexican side of the U.S.-Mexico border on the banks of the Rio Grande in Ciudad Juarez on March 29, 2023. (AP Photo / Fernando Llano / File)

The data comes as the U.S. is struggling to deal with a new wave of migrants at the southern border, with numbers again hitting historic highs. Sources have told Fox that there were more than 260,000 encounters in September, which marks a new monthly record. Republicans in particular have raised concerns about the potential security threat of an environment in which Border Patrol agents are overwhelmed and migrants are being processed in significant numbers into the U.S. interior.

Democrat border mayor calls out Biden

The Department of Homeland Security’s threat assessment, published last month, noted that agents have encountered a growing number on the watch list and warned that “terrorists and criminal actors may exploit the elevated flow and increasingly complex security environment to enter the United States.”

“Individuals with terrorism connections are interested in using established travel routes and permissive environments to facilitate access to the United States,” the assessment also said.

Last week, the Biden administration moved to waive more than two dozen federal regulations in order to build a border wall in South Texas, citing an “acute and immediate need” in order to prevent unlawful entries. However, the administration has since distanced itself from the move, noting that it was funding appropriated in 2019 and which Congress has refused to divert to other projects.

https://www.foxnews.com/politics/thousands-special-interest-aliens-middle-east-countries-stopped-southern-border-2021-data

Πώς η Χαμάς δημιούργησε κρυφά ένα «μίνι στρατό» για να επιτεθεί στο Ισραήλ

0

Η σημερινή οργάνωση δεν έχει καμία σχέση με τη μικρή παλαιστινιακή ομάδα που ξεπήδησε από την πρώτη ιντιφάντα τη δεκαετία του 1980

Οι ισραηλινές δυνάμεις που ετοιμάζονται να εισβάλουν στη Γάζα με αποστολή να εξοντώσουν τη Χαμάς θα αντιμετωπίσουν έναν ικανό αντίπαλο που εκπαιδεύεται εδώ και χρόνια από ένα δίκτυο υποστήριξης που εκτείνεται από το Ιράν και φτάνει σε άλλες περιφερειακές οντότητες.

Η θανατηφόρα επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ πριν από έξι ημέρες –πρωτοφανής σε σχεδιασμό και κλίμακα– ήταν μια επίδειξη της τεχνογνωσίας που έχει αποκτήσει από τότε που κατέλαβε τον έλεγχο της Γάζας το 2007.

Η σημερινή οργάνωση δεν έχει καμία σχέση με τη μικρή παλαιστινιακή ομάδα που ξεπήδησε από την πρώτη ιντιφάντα της δεκαετίας του 1980.

«Η ανάγκη είναι μητέρα της εφεύρεσης», δήλωσε ο Αλί Μπαράκα, ανώτερος αξιωματούχος της Χαμάς, προσθέτοντας ότι η ομάδα λαμβάνει εδώ και καιρό χρήματα και εκπαίδευση από το Ιράν. Οι δυσκολίες στην εισαγωγή όπλων σήμαινε ότι τα τελευταία εννέα χρόνια «αναπτύξαμε τις δικές μας δυνάμεις», πρόσθεσε.

Στον πόλεμο της Γάζας το 2008, οι πύραυλοι της Χαμάς είχαν μέγιστο βεληνεκές 40 χιλιόμετρα, ενώ σήμερα έχουν βεληνεκές τα 230 χιλιόμετρα.

«Είναι ένας μίνι στρατός», δήλωσε πηγή προσκείμενη στη Χαμάς. Η ομάδα διαθέτει μια στρατιωτική ακαδημία που εκπαιδεύει μια σειρά από ειδικότητες, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο. Σήμερα διαθέτει 40.000 μαχητές. Αντίθετα, τη δεκαετία του 1990 η Χαμάς είχε λιγότερους από 10.000 άνδρες, σύμφωνα με τον ιστότοπο globalsecurity.org.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 η οργάνωση έχει κατασκευάσει ένα δίκτυο σηράγγων κάτω από τη Γάζα το οποίο εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς, κυρίως όμως λειτουργεί ως καταφύγιο και ως «διάδρομος» όπλων. Η Χαμάς έχει αποκτήσει βόμβες, όλμους, ρουκέτες, αντιαρματικούς και αντιαεροπορικούς πυραύλους.

Οι διευρυνόμενες δυνατότητες έχουν αποφέρει όλο και πιο θανατηφόρα πλήγματα για το Ισραήλ με την πάροδο των ετών. Κατά την εισβολή το 2008 έχασε εννέα στρατιώτες, ενώ το 2014 ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 66.

Η Χαμάς, της οποίας το καταστατικό του 1988 επεδίωκε την καταστροφή του Ισραήλ, έχει χαρακτηρισθεί τρομοκρατική οργάνωση από το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ενωση, τον Καναδά, την Αίγυπτο και την Ιαπωνία.

Οι ηγέτες της ομάδας είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη Μέση Ανατολή σε χώρες όπως ο Λίβανος και το Κατάρ, αλλά η βάση εξουσίας της παραμένει η Γάζα.

Στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, το χειρότερο πλήγμα στην άμυνα του Ισραήλ τα τελευταία 50 χρόνια, η Χαμάς εκτόξευσε περισσότερες από 2.500 ρουκέτες. Οι μαχητές της με αλεξίπτωτα, μοτοσικλέτες και άλλα οχήματα έσπασαν τις ισραηλινές γραμμές άμυνας, διαλύοντας μικρές κοινότητες. Σκότωσαν πάνω από 1.300 ανθρώπους και πήραν δεκάδες ομήρους.

Οι πηγές με τις οποίες μίλησε το Reuters δήλωσαν ότι ενώ το Ιράν εκπαίδευσε, εξόπλισε και χρηματοδότησε τη Χαμάς, δεν υπάρχει ένδειξη ότι η Τεχεράνη κατηύθυνε την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου.

«Η απόφαση, η μηδενική ώρα, όλα αυτά ήταν στα χέρια της Χαμάς αλλά φυσικά η γενική συνεργασία, η εκπαίδευση και η προετοιμασία, όλα αυτά προήλθαν από το Ιράν», δήλωσε η πηγή.

Ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε, δήλωσε σε συνέντευξή του στην τηλεόραση Al Jazeera πέρυσι ότι η οργάνωσή του είχε λάβει στρατιωτική βοήθεια ύψους 70 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ιράν. Σύμφωνα με έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών από το 2020, το Ιράν παρέχει περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως σε παλαιστινιακές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Μια ισραηλινή πηγή ασφαλείας δήλωσε ότι το Ιράν αύξησε σημαντικά τη χρηματοδότηση της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς το περασμένο έτος από 100 εκατομμύρια δολάρια σε περίπου 350 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Πηγή: Reuters

https://www.kathimerini.gr/world/562671163/pos-i-chamas-dimioyrgise-kryfa-ena-mini-strato-gia-na-epitethei-sto-israil/?utm_source=piano&utm_medium=email&utm_campaign=morning_briefing&pnespid=H_x4qR5Gsy5LmEWXtoOPFVFSsREyxKp59lRVRqYGbM.KjPRPYNRRwp3s7J5A6gydg7.rZ3CgPQ

Μεσανατολικό: Διχογνωμία στο Ισραήλ για τη μορφή και τη διάρκεια της εισβολής

0

Η ισραηλινή κυβέρνηση εθνικής ενότητας θέλει να καταστρέψει τη Χαμάς χωρίς να αναλάβει την ευθύνη διοίκησης της Γάζας

Την ώρα που βομβαρδίζει εντατικά τη Γάζα, το Ισραήλ προετοιμαζόταν χθες για στρατιωτική επιχείρηση πρωτοφανούς κλίμακας, προειδοποιώντας έμμεσα τη διεθνή κοινότητα ότι οι κανόνες άλλαξαν οριστικά μετά τη σφαγή των υπηκόων του το περασμένο Σάββατο.

Η νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας της χώρας, η οποία θα κληθεί να εγκρίνει τα σχέδια του στρατού, ομονοεί στην ανάγκη εξάρθρωσης της Χαμάς, προκειμένου να μην μπορέσει να απειλήσει πάλι το Ισραήλ, και στον εντοπισμό των υπεύθυνων για τον θάνατο περισσότερων από 1.300 Ισραηλινών αμάχων.

Η πραγματοποίηση στρατιωτικής επιχείρησης θεωρείται βέβαιη. Διαφωνίες εκφράζονται, όμως, για τη φύση της, αν δηλαδή θα ξεκινήσει με επίθεση μεγάλης κλίμακας ή με τη διείσδυση μικρών προπομπών τμημάτων και πώς θα επιτευχθεί ο συντονισμός της ισραηλινής υπεροπλίας, λέει ο απόστρατος στρατηγός Γιάκοφ Αμιντρόρ, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Νετανιάχου σε παλαιότερη θητεία του Μπίμπι.

Το τελεσίγραφο του Ισραήλ και ο εγκλωβισμός στη Βόρεια Γάζα

Μία εισβολή στη μικρή και πυκνοκατοικημένη Γάζα των 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων θα ήταν πολύ επικίνδυνη. Η Χαμάς γνωρίζει άριστα το πεδίο, αξιοποιεί πυκνό δίκτυο σηράγγων λαθρεμπορίου, διαθέτει κρυψώνες όπλων και πυρομαχικών σε κατοικημένες περιοχές και έχει χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Κατά τη διάρκεια μικρότερου πολέμου στη Γάζα πριν από μία δεκαετία, έκθεση του ισραηλινού επιτελείου που είχε διαρρεύσει στον Τύπο προειδοποιούσε για βαρύτατες απώλειες σε περίπτωση εισβολής.

Ο Αμιντρόρ λέει ότι η διαταγή του στρατού για εκκένωση της βόρειας Γάζας από τον πληθυσμό είναι ανέφικτη, ενώ το ερώτημα που απασχολεί όλους είναι πόσο χρόνο θα παραμείνουν ισραηλινά στρατεύματα στη Λωρίδα σε περίπτωση εισβολής. «Δεν υπάρχει ούτε ένα μέλος του υπουργικού συμβουλίου, το οποίο να διαφωνεί με την πρόταση να τσακιστεί η Χαμάς. Πόσος χρόνος θα χρειαστεί, η μέθοδος και ο περιορισμός του αριθμού των θυμάτων είναι τώρα τα θέματα συζήτησης. Αν χρειαστεί, θα καταλάβουμε το σύνολο της Λωρίδας. Θα πρέπει να γίνει αργά και μεθοδικά και μπορεί να απαιτήσει έξι μήνες», λέει ο απόστρατος στρατηγός.

Η προοπτική νέας κατοχής της Γάζας, όμως, δεν είναι καθόλου δημοφιλής, λέει ο Ιταμάρ Γιαρ, ο οποίος συμμετείχε στον σχεδιασμό της απεμπλοκής του ισραηλινού στρατού και της μετεγκατάστασης εποίκων από τη Γάζα το 2005. «Οι χερσαίες επιχειρήσεις δεν αποτελούν αυτοσκοπό, είναι απλά ένα μέσον επίτευξης του πολιτικού στόχου, ο οποίος είναι να εμποδίσουμε τη Χαμάς να επιτεθεί ξανά εναντίον του Ισραήλ, κάτι που είναι αδύνατο μόνο με αεροπορικές επιδρομές. Η ευθύνη της διοίκησης της Γάζας, όμως, δεν είναι κάτι που το Ισραήλ επιδιώκει», λέει ο Γιαρ, που διατηρεί τον βαθμό του έφεδρου συνταγματάρχη.

Οι χερσαίες επιχειρήσεις θα αφορούν τη δημιουργία ασφαλών προγεφυρωμάτων εντός της Λωρίδας, την πραγματοποίηση επιδρομών ομάδων κομάντος για αναγνώριση και συλλογή πληροφοριών, τον εντοπισμό και την απελευθέρωση ομήρων και την εξόντωση μαχητών της Χαμάς. «Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι μία χερσαία επιχείρηση θα έχει υψηλό κόστος σε παλαιστινιακές ζωές, αλλά και ακριβό τίμημα σε ισραηλινές στρατιωτικές απώλειες», λέει ο Γιαρ.

Το φιάσκο των φημισμένων ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού απέναντι στην επίθεση της Χαμάς προσέφερε πολύτιμο δίδαγμα. Σε συσκέψεις ανώτατων αξιωματούχων της άμυνας ορισμένοι αξιωματικοί αμφισβήτησαν την ικανότητα του στρατού να αντιμετωπίσει ένα καλά οπλισμένο και εκπαιδευμένο ανταρτικό κίνημα σε αστική ζώνη, την οποία ελέγχουν και γνωρίζουν οι μαχητές του εχθρού. Ενδεχόμενη ολιγωρία της κυβέρνησης θα δημιουργούσε υπαρξιακό κίνδυνο για το Ισραήλ, ενθαρρύνοντας τους εχθρούς της χώρας στη Μέση Ανατολή και πλήττοντας ανεπανόρθωτα το άγραφο συμβόλαιο μεταξύ κράτους και πολιτών για την προστασία τους. Οι διαφορές με το παρελθόν παραμένουν, ωστόσο, εντυπωσιακές. Αυτή τη φορά το Ισραήλ θέτει στο περιθώριο ορισμένες από τις παραδοσιακές προτεραιότητές του, όπως ότι οι Ισραηλινοί όμηροι πρέπει να προστατεύονται και να απελευθερώνονται, ότι οι ζωές των στρατιωτών είναι πολύτιμες και ότι το Ισραήλ αποφεύγει να γίνεται στόχος παγκόσμιας κατακραυγής και διεθνών διώξεων.

Αυτή τη φορά, το Ισραήλ είναι υποχρεωμένο, όπως λένε κυβερνητικά στελέχη, να κατατροπώσει τη Χαμάς, ακόμη και αν αυτό στοιχίσει ζωές ομήρων και στρατιωτών του. Σε προηγούμενες συρράξεις με τη Χαμάς –και ιδιαίτερα το 2009– το ισραηλινό πεζικό εισχώρησε στη Γάζα και προωθήθηκε με μεγάλη ευκολία. Ο τότε πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ και ο τότε επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης του νότιου Ισραήλ και σημερινός υπουργός Αμυνας, Γιοάβ Γκαλάντ, ζητούσαν από το επιτελείο να διατάξει τη συνέχιση της προέλασης εντός της Γάζας. Αλλοι, όπως ο Εχούντ Μπάρακ, τότε υπουργός Αμυνας, υποστήριζαν ότι τα αντίποινα είχαν προκαλέσει αρκετή ζημιά και αν συνέχιζε την προέλαση, το Ισραήλ θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη του παλαιστινιακού πληθυσμού της Γάζας. Η πλευρά του Μπάρακ κέρδισε την αντιπαράθεση στο υπουργικό συμβούλιο, οδηγώντας στην απόσυρση του ισραηλινού στρατού.

«Υψηλές πτήσεις» για την κεντροδεξιά στη Νέα Ζηλανδία: Με ηγέτη τον πρώην πρόεδρο της Air New Zealand κέρδισε τις εκλογές και θα σχηματίσει κυβέρνηση

0

Το κεντροδεξιό Εθνικό Κόμμα του Κρίστοφερ Λάξον θα σχηματίσει κυβέρνηση στη Νέα Ζηλανδία, με προτιμώμενο εταίρο του το δεξιό ATC, αφού ο ηγέτης των Εργατικών Κρις Χίπκινς παραδέχτηκε την ήττα του στις βουλευτικές εκλογές.

Το μέχρι σήμερα αντιπολιτευόμενο Εθνικό Κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό 40% στις εκλογές και το ATC 9%, και αναμένεται ότι θα εξασφαλίσουν αρκετές έδρες για να σχηματίσουν κυβέρνηση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Εκλογικής Επιτροπής.

Με βάση μια πρώτη πρόβλεψη, ο συνασπισμός της κεντροδεξιάς θα έχει 65 έδρες στο 120μελές κοινοβούλιο.

«Με βάση τους αριθμούς, το Εθνικό Κόμμα θα είναι σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση», είπε ο Λάξον, ο πρώην πρόεδρος της Air New Zealand που εισήλθε στην πολιτική σκηνή μόλις πριν από τρία χρόνια και υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους ότι θα αγωνιστεί για τη μεσαία τάξη, θα θέσει υπό έλεγχο τον πληθωρισμό και θα μειώσει το χρέος της χώρας.

«Όπως δείχνουν οι αριθμοί, οι Εργατικοί δεν είναι σε θέση να σχηματίσουν κυβέρνηση», παραδέχτηκε ο Χίπκινς, προσθέτοντας ότι τηλεφώνησε στον Λάξον για να τον συγχαρεί για τη νίκη του.

Μετά τη συντριπτική νίκη του στις εκλογές του 2020, το Εργατικό Κόμμα της πρώην πρωθυπουργού Τζασίντα Άρντερν υπέστη τώρα βαριά ήττα, συγκεντρώνοτας ποσοσό 26% και ορισμένα προβεβλημένα στελέχη του, όπως η Νανάια Μαχούτα, η πρώην υπουργός Εξωτερικών, δεν επανεκλέγονται. Εκτιμάται ότι θα έχει 32 έδρες στο νέο κοινοβούλιο.

Το Εθνικό Κόμμα και το ACT θα διαθέτουν ισχνή πλειοψηφία και υπάρχει ακόμη το ενδεχόμενο να χρειαστούν τη στήριξη του λαϊκιστικού κόμματος Πρώτα η Νέα Ζηλανδία για να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Με πληροφορίες από Reuters-AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ουέλινγκτον, Νέα Ζηλανδία
https://hellasjournal.com/2023/10/ipsiles-ptisis-gia-tin-kentrodexia-sti-nea-zilandia-me-igeti-ton-proin-proedro-tis-air-new-zealand-kerdise-tis-ekloges-ke-tha-schimatisi-kivernisi/

Η Voice of America… καρφώνει τον δήθεν μεσολαβητή Ερντογάν για τη φιλοξενία που παρέχει η Τουρκία με ηγετικά στελέχη της Χαμάς

0

Υπό τον τίτλο «Turkey Faces Scrutiny for Hosting Hamas Leaders», η Voice of America(VOA) δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της, ηχητικό ρεπορτάζ του ανταποκριτή της στην Τουρκία Dorian Jones σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία προσφέρεται να μεσολαβήσει στην κρίση στο Ισραήλ.

Ωστόσο, ο Τούρκος Πρόεδρος Erdogan έχει τεθεί σε διεθνές ‘μικροσκόπιο’ λόγω της φιλοξενίας (σ.σ. στην Τουρκία) ανώτερων στελεχών της Χαμάς, που έχουν χαρακτηριστεί από τις ΗΠΑ και άλλους ως τρομοκρατική οργάνωση (…)

Η Gallia Lindenstrauss, από το Institute for National Security Studies, δηλώνει στη VOA ότι προκαλεί μεγάλη ανησυχία στο Ισραήλ το γεγονός ότι υπάρχουν επιχειρησιακά στελέχη της Χαμάς τα οποία διαμένουν στην Τουρκία. Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, ο Erdogan υποστηρίζει πως οι στενές σχέσεις με τη Χαμάς του δίνουν τη δυνατότητα να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο στην κρίση, ενώ, ταυτόχρονα, περιορίζει την επιρροή του Ιράν στην εν λόγω οργάνωση. Τούρκος αξιωματούχος, υπό το καθεστώς ανωνυμίας, δήλωσε στη VOA ότι η Τουρκία προσπαθεί να μεσολαβήσει για την απελευθέρωση των Ισραηλινών ομήρων από την Χαμάς (…)

Το ρεπορτάζ ολοκληρώνεται με αναφορές στις προετοιμασίες των ισραηλινών δυνάμεων για μια πιθανή χερσαία επέμβαση, κάτι που θα θέσει τον Erdogan σε δύσκολη θέση, αφού σύμφωνα με εκτιμήσεις, αυτή η επέμβαση θα είναι ιδιαίτερα σκληρή και βίαιη. Η αντιπολίτευση στην Τουρκία παίρνει θέση υπέρ των Παλαιστινίων, πιέζοντας τον Erdogan να σκληρύνει τη θέση του κατά του Ισραήλ, καταλήγει το ρεπορτάζ.

Με πληροφοριες από VOA

https://hellasjournal.com/2023/10/i-voice-of-america-karfoni-ton-dithen-mesolaviti-erntogan-gia-ti-filoxenia-pou-parechi-i-tourkia-me-igetika-stelechi-tis-chamas/

Κ. Κυριακόπουλος: το Ισραήλ θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην συντριβή της Χαμάς ή στην αυτοκατάργησή του…

2

Κυριάκος Κυριακόπουλος

Όχι… ΔΕΝ θα είναι πραγματική ήττα για την Χαμάς η συνέχιση των επαφών Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας με οποιοδήποτε τίμημα. Πραγματική ήττα για την Χαμάς, θα είναι η μόνον συντριβή της Χαμάς… Χωρίς εκπτώσεις και συμψηφισμούς. Χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις…

Ένα Ισραήλ που θα συμβιβαστεί με οτιδήποτε λιγότερο από αυτό…

Θα είναι ένα Ισραήλ που θα έχει τροφοδοτήσει με την ατολμία και την αναποφασιστικότητά του, μια ανεξέλεγκτη έκρηξη της Ισλαμικής τρομοκρατίας η οποία το πρώτο που θα κατασπαράξει θα είναι τις σάρκες του…

Θα είναι ένα ξεδοντιασμένο Ισραήλ που θα συγκεντρώσει επάνω του την χλεύη των πάντων και θα έχει οδηγήσει εκούσια τον πρωταγωνιστικό περιφερειακό του ρόλο, στις Συμπληγάδες της ταπεινωτικής του αυτοκατάργησης…

Θα είναι ένα Ισραήλ που δεν θα ενδιαφέρει πλέον στρατηγικά την Σαουδική Αραβία και καμία Σαουδική Αραβία. Αντίθετα θα έχει ανοίξει την όρεξη μιας πληθώρας Αραβικών χωρών, μεταξύ αυτών ΚΑΙ της Σαουδικής Αραβίας, που θα θελήσουν να το καταπιούν για να μπορέσουν να καρπωθούν αυτό που μέχρι χθες ήταν διατεθειμένες να διαπραγματευτούν με συγκεκριμένους όρους…

Θα είναι ένα Ισραήλ  που, από ισχυρός περιφερειακός δρών, θα έχει υποβαθμιστεί σε χώρο τράνζιτ για να ευοδωθούν με την θυσία του τα γεωπολιτικά παιχνίδια τρίτων…

Θα είναι ένα Ισραήλ που την αμέσως επόμενη στιγμή… ΚΑΙ η Χαμάς… ΚΑΙ η Χεζμπολάχ… ΚΑΙ η θρασύδειλη Τουρκία, θα σπεύσουν να το αφανίσουν από το χάρτη και να το μετατρέψουν από σύμβολο περιφερειακής ισχύος σε σύμβολο υποταγής στην παντοδυναμία του Ισλάμ…

Αν η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ είναι διατεθειμένη να υπογράψει την πράξη της γεωπολιτικής αυτοκατάργησής του, δεν έχει παρά να υποκύψει στις φωνές της «σύνεσης» και στις προτροπές των «φίλων» που την καλούν να ενδώσει σε έναν ταπεινωτικό και απαράδεκτο  ιστορικό συμβιβασμό.

Και φυσικά δεν έχει παρά να τσιμπήσει το δόλωμα που της πλασάρουν, επικαλούμενοι την απειλή της Σαουδικής Αραβίας ότι θα διακόψει τις συνομιλίες που έχουν δρομολογηθεί.

Αλλά πριν το κάνει, οφείλει να γνωρίζει καλά ότι η κρατική υπόσταση του Ισραήλ θεμελιώθηκε με εργαλείο την ισχύ σε ένα ολοκληρωτικά και καθ’ όλα εχθρικό περιβάλλον, που ως τέτοιο, είναι ανίκανο και απρόθυμο να κατανοήσει τις έννοιες της «συνεννόησης» και του «συμβιβασμού». Σε αυτό το περιβάλλον, αυτός που θα αποφασίσει, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη μια αντιπαράθεση ισχύος, να αντικαταστήσει την ισχύ με γιρλάντες, την επόμενη στιγμή θα πάψει να εμφανίζεται ακόμη και ως ανθυποπαράγραφος στην περιφερειακή Ιστορία…

Αυτή ακριβώς η ισχύς είναι που έφερε την Σαουδική Αραβία στο τραπέζι της συνεννόησης και που μοιραία θα την αναγκάσει να επιστρέψει σ αυτό, παρά τις όποιες επικοινωνιακές πιρουέτες διατυπώνονται για την τιμή των όπλων. Η ισχύς και οι εξελίξεις, δεν μπορούν να περιμένουν μια Σαουδική Αραβία η οποία γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει το τραίνο των περιφερειακών και παγκόσμιων προκλήσεων…

Κ. Κυριακόπουλος

Μέση Ανατολή / 6 ερωτήσεις – απαντήσεις για την μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών

0

Ηκρίση η οποία ξέσπασε στο νότιο Ισραήλ και τη Λωρίδα της Γάζας, μετά την οργανωμένη επίθεση μελών της Χαμάς κατά Κιμπουτς του νοτίου Ισραήλ, έχει ευρύτερες πτυχές και προεκτάσεις, πολιτικής, γεωπολιτικής, κοινωνιολογικής, ανθρωπιστικής και στρατιωτικής φύσεως.

Μέσα από 6 ερωτήματα θα προσπαθήσω να δώσω απαντήσεις σε σχέση με τα τεκταινόμενα στην περιοχή, τηρώντας αποστάσεις από προσεγγίσεις οπαδικού χαρακτήρα.

Διαχρονική ή προσωρινή διαμάχη;

Η ένταση στην περιοχή θα μπορούσε να τοποθετηθεί χρονικά ακόμη και στα προ-βιβλικά έτη, ωστόσο η διαμάχη μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων «αποκρυσταλλώνεται» το πρώτο μισό του 20ου Αιώνα. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Ηνωμένο Βασίλειο αναλαμβάνει τη διοίκηση της περιοχής βάσει εντολής την οποία έλαβε από την Κοινωνία των Εθνών (1920).

Προηγήθηκε πριν τρία έτη η Διακήρυξη του Μπάλφουρ, μέσω της οποίας η βρετανική κυβέρνηση δήλωσε την υποστήριξη της, στην ιδέα ίδρυσης ενός Εβραϊκού Κράτους. Στην περιοχή, πέραν των αυτόχθονων Εβραίων, άρχισαν να συρρέουν και εβραϊκοί πληθυσμοί της διασποράς, εξαιτίας της ανόδου στην Ευρώπη, κινημάτων με αντι- εβραϊκή ρητορική, η οποία αργότερα θα μετουσιωθεί στο Ολοκαύτωμα. Στην περιοχή διαβιούσαν ήδη Παλαιστίνιοι, και σύντομα η διαρκής έλευση Εβραίων προκάλεσε διαμάχες, με αποκορύφωμα τη σφαγή της Χεβρώνας το 1929, κατά την οποία σφαγιάστηκαν 67 Εβραίοι.

Μετά την ίδρυση του Εβραϊκού Κράτους το 1948, και παρά τις ειρηνευτικές συμφωνίες που υπογράφτηκαν, η ρήξη εντάθηκε. Το 1964 ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, της οποίας ηγούνταν από το 1969 και εξής, ο Γιασέρ Αραφάτ. Το 1967, το Ισραήλ κατέλαβε τις έως τότε ανεξάρτητες περιοχές της Γάζας και της Δυτικής όχθης, περιοχές με πλειοψηφικό παλαιστινιακό πληθυσμό.  Ακολούθησαν δύο σοβαρές εξεγέρσεις γνωστές ως «Ιντιφάντα» τα έτη 1988 και 2000. Το 1995 μετά την υπογραφή του ΟΣΛΟ ΙΙ, το Ισραήλ αναγνωρίζει περιορισμένη αυτοδιοίκηση στη Γάζα.

Ποια η πληθυσμιακή σύνθεση;

Το Κράτος του Ισραήλ κατοικείται από 6 εκατομμύρια πολίτες. Οι Παλαιστίνιοι ζουν σε δύο περιοχές, στη Δυτική όχθη (περίπου 3,3 εκατομμύρια) και στη Λωρίδα της Γάζας (2 εκατομμύρια κάτοικοι). Μήλον της Έριδος αποτελεί, η Ιερουσαλήμ όπου στον περίφημο λόφο της Σιών, «συνωστίζονται» 3 θρησκευτικά δόγματα, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ. Τα Ιεροσόλυμα, παρά το γεγονός ότι καταλήφθηκαν  από το Ισραήλ το 1967, παραμένουν μια διαιρεμένη πόλη, όπου το δυτικό τμήμα ελέγχεται από τις κρατικές δυνάμεις του Τελ Αβίβ.

Ποιες οι γεωπολιτικές προεκτάσεις;

Μια πρώτη συνέπεια της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς, ήταν να τερματιστεί το πλαίσιο εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας. Παράλληλα, το Ισραήλ για πρώτη φορά μετά το 1979 απείλησε ευθέως την Αίγυπτο με βομβαρδισμό των εφοδιοπομπών που θα κατευθύνονταν προς τη Γάζα μέσω του περάσματος Rafah.

Σε αναστολή φαίνεται πως εισέρχεται γενικότερα η πρωτοβουλία εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ με τα αραβικά κράτη της περιοχής, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν. Η πρωτοβουλία ενθαρρύνθηκε από τις ΗΠΑ (συμφωνίες Αβράαμ).

Το Ιράν δηλώνει ευθέως ότι δεν έχει καμία εμπλοκή στις τελευταίες επιθέσεις, καίτοι εξοπλίζει τις συγκεκριμένες οργανώσεις. Το Ιράν δείχνει να προσανατολίζεται στο νέο του ρόλο όσον αφορά τις ενεργειακές συμφωνίες με την Κίνα. Οι ΗΠΑ σπεύδουν στην περιοχή με αρμάδα, για να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο μιας επίθεσης από το βορρά, εκ μέρους της Χεζμπολά.

Ταυτίζεται η Χαμάς με την Παλαιστίνη;

Η Χαμάς ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας από το 2007 μετά τη διεξαγωγή τοπικών εκλογών. Ωστόσο ανέστειλε κάθε είδους δημοκρατικής λειτουργίας στην περιοχή και ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με την Παλαιστινιακή αρχή του Μαχμούτ Αμπας. Δια τούτο η Φατάχ και η Παλαιστινιακή αρχή εδρεύουν στη Δυτική Οχθη, ενώ η Γάζα τελεί υπο τον έλεγχο της Χαμάς. Στην πραγματικότητα οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται υπο τη «δαμόκλειο σπάθη» μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, χωρίς δυνατότητα πρακτικής αντίδρασης, καθότι αυτό θα επέφερε τη βίαιη καταστολή. Είναι απολύτως βέβαιο, ότι αν υπήρχε δυνατότητα έκφρασης, οι επίθεση κατά του Ερέτζ, θα καταδικάζονταν από το σύνολο των Παλαιστινίων. Τις τελευταίες ημέρες, ουσιαστικά οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν το τίμημα μιας «βίαιης και αθέμιτης συγκατοίκησης».

Ποιες οι αντιμαχόμενες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή;

Το Ισραήλ καλώντας υπό τα όπλα τις εφεδρείες, συγκεντρώνει περίπου 300.000 στρατιωτική δύναμη, αν και πηγές από τις ΗΠΑ αναβιβάζουν τον αριθμό στους 500.000 στρατιώτες.

Η Χαμάς ιδρύθηκε το 1987 και χαρακτηρίζεται από Κράτη όπως οι ΗΠΑ και το Η.Β. ως «τρομοκρατική» οργάνωση. Υπό τα όπλα διαθέτει περίπου 10.000 προσωπικό, ενώ σε περίπτωση επιστράτευσης μπορεί να συγκεντρώσει περισσότερο από 30.000 μαχητές. Ο τρόπος δράσης κατά την τρέχουσα κρίση, δείχνει μια καλά ετοιμοπόλεμη δύναμη η οποία αντιπροσωπεύει αμιγώς τις αποκαλούμενες απειλές ασύμμετρου χαρακτήρα. Ρουκέτες μικρού και μέσου βεληνεκούς, τετρακόπτερα εξοπλισμένα με χειροβομβίδες, αλεξίπτωτα πλαγιάς και ταχύπλοα φουσκωτά, αιφνιδίασαν μια από τις πιο έμπειρες πολεμικές μηχανές του πλανήτη.

Στο σημείο αυτό, να προστεθεί στο ισοζύγιο δυνάμεων και η Οργάνωση «Τζιχάντ» η οποία απαριθμεί 7-8.000 προσωπικό.

Κομβικός ρόλο διαδραματίζει η σιιτική οργάνωση Χεζμπολά, η οποία μέχρις στιγμής αναλίσκεται σε μεμονωμένες επιθέσεις κατά του Βορείου Ισραήλ, κυρίως από το έδαφος του Λιβάνου. Υπενθυμίζεται ότι η Χεζμπολά και το Ισραήλ συγκρούστηκαν με πρωτοφανή σφοδρότητα στον πόλεμο των 34 ημερών του 2006. Μάλιστα τότε το Ισραήλ πέτυχε «Πύρρειο Νίκη», ήτοι το αποτέλεσμα ως προς την έκβαση παρέμενε δυσδιάκριτο και θολό.

Μάλιστα η Χαμάς «αντιγράφει» τακτικές της λιβανέζικης οργάνωσης, κυρίως στον τομέα δράσης (μαζική εκτόξευση ρουκετών) και στον τρόπο οργάνωσης αμυντικής τοποθεσίας (υπόγειες σήραγγες). Πολλά από τα τούνελ της οργάνωσης βρίσκονται σε πολύ μεγάλο βάθος (50-70 μέτρα), με αποτέλεσμα τα όπλα διείσδυσης της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ (π.χ. GBU-28 Paveway III), να αδυνατούν να φτάσουν στα προειρημένα βάθη. Εκεί θα χρειαστεί να αναλάβει δράση το πεζικό και ειδικές δυνάμεις του Ισραήλ ώστε να φτάσουν στις σήραγγες και να τις καταστρέψουν τοποθετώντας εκρηκτικά. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι απώλειες για τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, θα είναι υψηλές. Πάντως στο Ισραήλ, συγκροτήθηκε ολιγομελές πολεμικό συμβούλιο για να διευθύνει την εκστρατεία.

Κύριος φόβος του Ισραήλ, παραμένει η διάσπαση των δυνάμεων του εξαιτίας ενός μετώπου στο βορρά.

Συμμετέχει η Ελλάδα; Ποιος ο ρόλος της;

Η Ελλάδα παραδοσιακά διαδραμάτιζε κομβικό ρόλο και διατηρούσε καλές διπλωματικές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. Η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά και ρήξη με τα αραβικά κράτη. Η Ελλάδα οφείλει να εκμεταλλευτεί τον αναβαθμισμένο ρόλο της στην περιοχή, προς την κατεύθυνση εξομάλυνσης της κατάστασης. Η παρουσία της ελληνικής φρεγάτας στην περιοχή, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, έχει χαρακτήρα εθιμοτυπικό.

tvxs.gr

Πόσο «νατοϊκή» είναι η NATO TIGER MEET; Όσο «καλό» είναι το κλίμα…

1

του Στέφανου Καραβίδα, Επισμηναγού (Ι) ε.α.

Ούτε «νατοϊκή» είναι η ΝΑΤΟ TIGER MEET (ΝΤΜ), ούτε το κλίμα είναι «καλό» φίλοι αρθρογράφοι.

Το να γράφονται ανακρίβειες και να καλλιεργείται μία πλαστή εικόνα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εξ αφορμής μίας άσκησης, είναι το λιγότερο αντιδεοντολογικό εάν αυτό συμβαίνει για τις θεάσεις, το χειρότερο επικίνδυνο, εάν γίνεται στρατευμένα για τη δημιουργία «κλίματος» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Αιτία για την παρούσα παρέμβαση, σειρά άρθρων στον ειδικό και γενικό τύπο, που αναφέρονται στη συμμετοχή της ελληνικής 335Μ «Τίγρης» και της τουρκικής 192Filo «Kaplan» στη φετινή άσκηση ΝΑΤO TIGER MEET, που φιλοξενήθηκε στην αεροπορική βάση Gioia Del Colle, στη νότια Ιταλία, στο διάστημα 02-13/10/2023. Κατ’ επιλογή, θα εστιάσουμε στο δημοσίευμα της εφημερίδας η Καθημερινή, της 02/10/2023[i], καθώς μοιραία μας ξύπνησε μνήμες του άρθρου των «τεσσάρων» της 30/07/2023[ii].

Στο ίδιο πνεύμα, το πιο πρόσφατο άρθρο στην Καθημερινή, αναφέρει:

  • «Σε κοινούς σχηματισμούς θα πετάξουν ελληνικά και τουρκικά μαχητικά που συμμετέχουν στη νατοϊκή άσκηση Tiger Meet Αξιοποιώντας μία ακόμη ευκαιρία στρατιωτικής συνεργασίας υπό την ομπρέλα της Ατλαντικής Συμμαχίας, οι δύο χώρες κάνουν ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης των σχέσεών τους».

Η άσκηση λοιπόν ΔΕΝ είναι νατοϊκή και δεν υπάρχει καμία «συμμαχική ομπρέλα». Η άσκηση ΝΤΜ είναι σε απλή γλώσσα μία «αεροπορική γιουροβίζιον» όπου την επικοινωνιακή εποπτεία έχει ένας μη κυβερνητικός οργανισμός (ΝGO), εν προκειμένω η NATO TIGER ASSOCIATION (ΝΤΑ) και την αποκλειστική ευθύνη σχεδίασης και οργάνωσης, η χώρα φιλοξενίας, που συνήθως κάθε χρόνο είναι διαφορετική.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ΝΤΑ:

  • «You will not find the NATO Tiger Meet on any NATO exercise schedule. Nor will you find an office at any NATO HQ with responsibility for the NTA.

The NTA is not dependent on any NATO HQ. The Tiger Assembly and the advisors provide guidance, but it is the host squadron that plans the NTM and coordinates the ops side of things. You will find us on the web»[iii]…

H NTM «γεννήθηκε» το 1960 μετά την πρωτοβουλία ενός Αμερικανού Δκτή Μοίρας και ενός Βρετανού, πέρα από την επιχειρησιακή συνεργασία, να κρατήσουν και κοινωνικές επαφές οι Μοίρες τους, καθιερώνοντας μία ετήσια συνάντηση. Την επόμενη χρονιά προσκάλεσαν και μία Γαλλική Μοίρα, ενώ την τρίτη χρονιά, οι συμμετοχές έφτασαν τις 8 Μοίρες. Τελικά, η συνάντηση έγινε θεσμός, απέκτησε καταστατικό και νομικό πρόσωπο και συν τω χρόνω, συμμετείχαν σε αυτή το σύνολο σχεδόν των Μοιρών από τις ευρωπαϊκές Αεροπορίες και Ναυτικά, με χαρακτηριστικό κλήσης «Τίγρης». Η άσκηση σταδιακά αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ετήσιες αεροπορικές ασκήσεις στην Ευρώπη, με συμμετοχή ειδικών δυνάμεων και μονάδων επιφανείας, φτάνοντας αρκετές χρονιές οι συμμετοχές τα 100 αεροσκάφη και ελικόπτερα.

Επομένως, από πουθενά δεν προκύπτει ότι στη φετινή ΝΤΜ υπήρξε κάποιο κρυφό παρασκήνιο και κάποιο «διπλωματικό χέρι» που επιχείρησε να προωθήσει μέσω της άσκησης την ελληνοτουρκική φιλία, «υπό την ομπρέλα της Ατλαντικής Συμμαχίας».

Η ταυτόχρονη παρουσία ελληνικών και τουρκικών μαχητικών, δεν κρύβει κανένα παρασκήνιο και αποτελεί κανονικότητα στο πλαίσιο της άσκησης, η διοργάνωση της οποίας εξαρτάται αποκλειστικά από την προθυμία κάποιας χώρας, να τη φιλοξενήσει. Εάν αυτή η χώρα δε βρεθεί, πολύ απλά η ΝΤΜ δε θα διοργανωθεί.

Αυτό σημαίνει ότι στη ΝΤΜ 2022 που διοργανώθηκε στην 116ΠΜ, η Ελλάδα ως φιλοξενούσα την άσκηση, είχε το αποκλειστικό δικαίωμα να καλέσει όποια χώρα επιθυμούσε. Συνεπώς, ο αποκλεισμός της τουρκικής αεροπορίας, δεν απασχόλησε κανέναν στο ΝΑΤΟ, αφού η άσκηση δε σχετίζεται με τον σχεδιασμό του ΝΑΤΟ.

Απλά, η σχεδίαση και οι επιχειρήσεις ακολουθούν τις νατοϊκές  διαδικασίες, ενώ συμμετέχουν και χώρες μη μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Ελβετία και η Αυστρία.

Σχετικά με τις ελληνικές συμμετοχές. Αυτές είχαν διακοπεί από τη δεκαετία του 80’ και άρχισαν ξανά με πτητικά μέσα το 2007, στη Νορβηγία, με αεροσκάφη Α-7E.  Εκεί, η τότε σύνθεση της Μοίρας κατάφερε και κατοχύρωσε ως “callsign” της 335Μ, το «ΑΕGEAN TIGERS» ή «ΤΙΓΡΕΙΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ». Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, καθότι η τουρκική 192Filo όχι μόνο συμμετείχε κατά την πολυετή απουσία της ελληνικής Μοίρας σταθερά, αλλά είχε φιλοξενήσει και το ΝΤΜ το 1996, στο αεροδρόμιο του Balikesir. Το πόσο σημασία έχει η κατοχύρωση αυτού του χαρακτηριστικού κλήσης, μπορούμε να το αντιληφθούμε εάν το συσχετίσουμε με το πρόσφατο «TURKAGEAN»…

Αναφορικά με τις τουρκικές συμμετοχές, αυτό που τις ξεχώριζε ήταν η προσπάθεια προβολής ισχύος μέσω της συμμετοχής με πολλά αεροσκάφη (6-8), τη στιγμή που η 335Μ, έστελνε το μέγιστο τετράδα αεροσκαφών, καθώς και το διπλάσιο από εμάς προσωπικό, ενώ τα αεροσκάφη της έφεραν εντυπωσιακό εξωτερικό διάκοσμο.

Η φετινή λοιπόν αποστολή 3 αεροσκαφών,[της Τουρκίας] συνιστά δείγμα πιθανής αδυναμίας διάθεσης περισσότερων πτητικών μέσων και διστακτικότητας αποστολής μεγάλου αριθμού προσωπικού στο εξωτερικό, λόγω του φόβου αίτησης πολιτικού ασύλου, κάτι που μοιραία περιόρισε τις αποστολές στις οποίες μπορούσε να συμμετέχει η τουρκική Μοίρα.

Μία ακόμη ανακρίβεια της σχετικής αρθρογραφίας, αφορά την κατάσταση της 192Filo μετά το πραξικόπημα του 2016, καθώς αναφέρεται ότι η Μοίρα διαλύθηκε και επανιδρύθηκε πρόσφατα. Ωστόσο, η διαθέσιμη διεθνής και κυρίως τουρκική αρθρογραφία, υποστηρίζει ότι ήταν η έτερη Μοίρα του Βalikesir, η 191Κobra που διαλύθηκε και τα αεροσκάφη της απορροφήθηκαν από την 192 και όχι το αντίθετο[iv].

Άλλωστε, ο Σμηναγός Yunus Poynar που συνόδευσε και προστάτευσε το αεροσκάφος του Ερντογάν, ανήκε στην 192Filo, παρότι αργότερα κατηγορήθηκε εξαιτίας του αδερφού του ως «γκιουλενιστής»[v].

Στα σημαντικά τώρα. Γιατί η 192Filo είναι μία «ιδιαίτερη» Μοίρα για τους Έλληνες Ιπτάμενους;

Γιατί ήταν το δικό της διθέσιο αεροσκάφος που ανεφλέγη και κατέπεσε λίγους μήνες μετά την κρίση των Ιμίων, στις 8 Οκτωβρίου του 1996 πλησίον της Χίου, περιστατικό κατά το οποίο διασώθηκε από ελληνικό ελικόπτερο μόνο ο ένας από τους δύο Ιπταμένους, με τον δεύτερο έκτοτε να αγνοείται. Είναι το περιστατικό που «φημολογείται ότι» ελληνικό M-2000 κατέρριψε το τουρκικό F-16.

Κυρίαρχα όμως για τη δική μας Μνήμη, η 192Filo σχετίζεται άμεσα με τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Σμηναγού Ηλιάκη! Το αεροσκάφος με το οποίο o Υποσμηναγός Χαλίλ Ιμπραήμ, δολοφόνησε μετά από επικίνδυνους, προκλητικούς και αδέξιους ελιγμούς τον Σμηναγό Ηλιάκη στο Καρπάθιο Πέλαγος, στις 25 Μαΐου του 2006, ανήκε στην 192Filo.

Επειδή λοιπόν το «αίμα νερό δε γίνεται», όσοι γράφουν και έχουν δημόσιο λόγο, ας είναι προσεκτικοί και ας αποφεύγουν τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Με του Τούρκους στρατιωτικούς σε κάθε «συμμαχική» άσκηση ή εκπαίδευση, η ατμόσφαιρα θα είναι πάντα ηλεκτρισμένη, ψυχροπολεμική και κυρίως, εν αναμονή…

Τέλος, επειδή στο σχετικό άρθρο στην Καθημερινή, αναφέρθηκε πως η άσκηση «Neptune Strike 23-2» (10-14/7/2023)  που έλαβε χώρα και στο ελληνικό FIR,  «αποτελεί μια πρώιμη ένδειξη βελτίωσης των διμερών σχέσεων» Ελλάδας-Τουρκίας, καλό θα ήταν να διευκρινιστεί εάν παρατηρήθηκε το εξής οξύμωρο: Αν δηλαδή το τουρκικό ζεύγος με το οποίο «συνεργαστήκαμε» εντός της οριοθετημένης περιοχής της άσκησης, το αναχαιτήσαμε και το εμπλέξαμε πριν την είσοδο και μετά την έξοδό του από την περιοχή, καθότι ως «καλοί συνεργάτες», οι Τούρκοι αρνήθηκαν την κατάθεση σχεδίου πτήσης, «κατά πάγια τακτική».

Αντί επιλόγου

Το Σεπτέμβριο του 2007, στο πρώτο TIGER MEET που συμμετείχε η 335Μ μετά από 20ετή αποχή, στο Oerland της Νορβηγίας, ο τότε Δκτής της 335Μ Ασμχος (Ι) Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου, κατά την τελετή έναρξης της άσκησης και ενώ παιάνιζε ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας με τις σημαίες της χώρας και της 192Filo να ανεβαίνουν στον ιστό, αρνήθηκε ως επικεφαλής της Μοίρας να χαιρετίσει στρατιωτικά.

Απειλήθηκε διπλωματικό επεισόδιο με τους Τούρκους να απαιτούν την αποπομπή μας από την άσκηση, κάτι που μπορούσαν να το επιβάλλουν με βάση τους κανονισμούς, καθότι η 335Μ δεν ήταν εξαιτίας της πολυετούς αποχής από την άσκηση, πλήρες μέλος της ΝΤΑ.

Τότε ο Ασμχος Παπαδημητρίου, ένας θρύλος των Κουρσάρων με περισσότερες από 3000 ώρες πτήσης, στο συμβούλιο των Μοιράρχων, παλικαρίσια, ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους για τη συμπεριφορά των Τούρκων και τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Αεροπόρου μας, ο οποίος υπήρξε μαθητής του.

Συγκεκριμένα, χωρίς να μασά τα λόγια του, αποκάλεσε τον Τούρκο πιλότο «killer», εξηγώντας γιατί αρνήθηκε να χαιρετήσει τη σημαία της συγκεκριμένης Μοίρας. Ήταν τόσο ανατριχιαστικός ο λόγος του και η περιγραφή της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ Ηλιάκη, που οι παρευρισκόμενοι αξιωματικοί από όλες τις χώρες δήλωσαν συγκλονισμένοι ως Άνθρωποι και Αεροπόροι, μην επιτρέποντας στον Τούρκο Δκτή, ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά να δίνει εξηγήσεις απολογούμενος, να θέσει θέμα αποπομπής μας.

Αυτά περί «κλίματος»….

[i] https://www.kathimerini.gr/society/562648486/ellinikes-kai-toyrkikes-tigreis-se-koines-askiseis/?fbclid=IwAR2Lbnh1lZ5U4IOIBqx9fOPfMlsfMKqJFkcje8l7xAc7S_LmcwX63EG1w4s

[ii] https://www.kathimerini.gr/politics/562544773/ellinotoyrkika-ichnilatontas-ton-dromo-gia-ti-chagi/

[iii] https://www.natotigers.org/origin-and-goals

[iv] https://www.keymilitary.com/article/30-turkish-falcons-years-turkish-falcons

[v] https://stockholmcf.org/turkish-f-16-pilot-who-escorted-erdogans-plane-in-wake-of-coup-bid-arrested-over-gulen-links/

 

 

 

 

 

 

 

Jean-Bernard Pinatel, Γάλλος Στρατηγός: η αλαζονεία της Δύσης στην Ουκρανία οδήγησε στην μάταιη αιματοχυσία της!…

2

 

 

του Jean-Bernard Pinatel*, Γάλλου στρατηγού ε.α.

Οι δυτικοί ηγέτες και δημοσιογράφοι γνώριζαν ότι ήταν ανέφικτη η νίκη στην ουκρανική αντεπίθεση αλλά ντόπαραν τους Ουκρανούς με αποτέλεσμα να θρηνήσουν εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες…

Ο Economist με τη θρυλική διαύγεια και τον κυνισμό των Βρετανών, σημειώνει την αποτυχία της αντεπίθεσης και ΔΙΑΤΑΖΕΙ την Ευρωπαϊκή Ένωση να προετοιμαστεί για έναν μακροχρόνιο πόλεμο.

Το Economist είναι ένα βρετανικό ειδησεογραφικό περιοδικό που ιδρύθηκε το 1843 από τον James Wilson και ανήκει στην οικογένεια Agnelli· συμμετέχουν τις οικογένειες Rothschild, Cadburry και Schroders. Θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές εβδομαδιαίες εφημερίδες στον κόσμο.

Πρόσφατα δημοσίευσε, την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2023, με την πένα της αρχισυντάκτριάς του Zanny Minton Beddoes, ένα άρθρο με τίτλο «Time to a rethink  », το οποίο αποτελεί πρότυπο στο είδος του, διότι βάζει τέλος σε ενάμιση χρόνο δυτικά ψέματα  για μια γρήγορη νίκη της Ουκρανίας και τώρα ζητά να σκεφτούμε έναν μακροχρόνιο πόλεμο.

Η διαπίστωση είναι πικρή αλλά ξεκάθαρη: «  Η αντεπίθεση δεν λειτουργεί. Παρά τις ηρωικές προσπάθειες και τις παραβιάσεις της ρωσικής άμυνας κοντά στο Robotyne, η Ουκρανία απελευθέρωσε λιγότερο από το 0,25% του εδάφους που κατείχε η Ρωσία τον Ιούνιο. Η γραμμή του μετώπου των 1000 χιλιομέτρων έχει αλλάξει ελάχιστα. Ο ουκρανικός στρατός θα μπορούσε ακόμα να κάνει μια σημαντική διείσδυση τις επόμενες εβδομάδες, προκαλώντας την κατάρρευση των εύθραυστων ρωσικών δυνάμεων. Αλλά με βάση τα δεδομένα των τελευταίων τριών μηνών, θα ήταν λάθος να στοιχηματίσουμε σε αυτό.»

Όλα όσα έχω γράψει και διακηρύξει τους τελευταίους 18 μήνες, αποκαλώντας με ρωσόφιλο, είναι γραμμένα με μελάνι σε άσπρο χαρτί στο άρθρο αυτού του βρετανικού περιοδικού που μαρτυρεί για άλλη μια φορά την ιστορική αποφασιστικότητα της Αγγλίας να οικοδομήσει και να ηγηθεί συμμαχιών ενάντια στην κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη : τον 19ο αιώνα εναντίον της Γαλλίας του Ναπολέοντα, τον 20ο εναντίον της Γερμανίας του Γουλιέλμου Β’ και του Χίτλερ, σήμερα εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν.

Ο Economist προτείνει αναπροσαρμογές, αν όχι ολική ρήξη με όσα έχουν γίνει εδώ και 18 μήνες.

Παραθέτω: «  Η πρώτη προσαρμογή που πρέπει να γίνει είναι στρατιωτική. Οι Ουκρανοί στρατιώτες έχουν εξαντληθεί· πολλοί από τους καλύτερους στρατιώτες τους σκοτώθηκαν. Παρά τη στράτευση, δεν έχει το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό για να υποστηρίξει μια μόνιμη αντεπίθεση μεγάλης κλίμακας. Πρέπει να βρούμε τρόπους και να αλλάξουμε την κατάσταση.»

Η δεύτερη είναι οικονομική: «  Η ουκρανική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά το ένα τρίτο και σχεδόν ο μισός προϋπολογισμός της Ουκρανίας πληρώνεται με δυτικά χρήματα. Και περιέργως εν καιρώ πολέμου, το νόμισμα, το hryvnia, ενισχύθηκε ακόμη, όταν οι ιδιωτικές επενδύσεις μειώθηκαν. Με περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι να φέρουν όπλα και εκατομμύρια να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, οι εργαζόμενοι είναι σπάνιοι».

Η τρίτη είναι πολιτική: «Για αυτό, χρειαζόμαστε μια αλλαγή νοοτροπίας στην Ευρώπη, η οποία έχει διαθέσει τόσα όπλα όσα η Αμερική και πολύ περισσότερη οικονομική βοήθεια. Ωστόσο, πρέπει να προχωρήσουμε παραπέρα. Εάν ο κ. Τραμπ κερδίσει το 2024, θα μπορούσε να κόψει τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ. Ακόμα κι αν χάσει, η Ευρώπη θα πρέπει τελικά να σηκώσει περισσότερο βάρος. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας της και μεταρρύθμιση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων της ΕΕ, ώστε να μπορεί να διαχειρίζεται περισσότερα μέλη».

Αυτό που είναι υπέροχο με τους Άγγλους, που έκαναν το Brexit για να ανοιχτούν στους ωκεανούς και στη ναυτική κοινότητα των Αγγλοσαξώνων, είναι ότι συνεχίζουν χωρίς καμία αμηχανία να θέλουν να υπαγορεύουν τη συμπεριφορά της ΕΕ.

Η ανικανότητα της ΕΕ και των ΜΜΕ.

Ο Economist μόλις σφύριξε το τέλος αυτής της τραγικής περιόδου, στην οποία οι ηγέτες και οι δημοσιογράφοι μας εξοστράκισαν όλους εκείνους που προσπάθησαν να τους κάνουν να συνειδητοποιήσουν τη σκληρή πραγματικότητα αυτού του πολέμου και την αδύνατη ουκρανική νίκη.

Πράγματι, τα αποτελέσματα δεκαοκτώ μηνών δηλώσεων δυτικών ηγετών και σχολίων Ευρωπαίων δημοσιογράφων για τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι για κλάματα. Με εξαίρεση μερικές μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες όπως η Washington Post και οι New York Times, ολόκληρο το δυτικό πολιτικό-ενημερωτικό σύστημα έχει παράσχει μόνο εσφαλμένες αναλύσεις αυτής της σύγκρουσης και του διεθνούς της πλαισίου συσκοτίζοντας ή ελαχιστοποιώντας τα βασικά γεγονότα, τα  οποία από την έναρξή του, καθορίζουν την έκβαση αυτού του πολέμου.

Όταν η Ρωσία μπήκε στον πόλεμο τον Φεβρουάριο του 2022 για να υπερασπιστεί αυτό που ο Βλαντιμίρ Πούτιν θεωρούσε ότι ήταν τα «ουσιώδη συμφέροντα» της χώρας του, οι ηγέτες μας και τα μέσα ενημέρωσης μας υποτίμησαν μόνο τη Ρωσία και υπερεκτίμησαν τις στρατιωτικές και οικονομικές μας δυνατότητες να τη γονατίσουν και να κερδίσουν μια γρήγορη νίκη εναντίον της Μόσχας. Και όταν τα γεγονότα αποκάλυψαν τα λάθη τους, το πολιτικό-ενημερωτικό σύστημα, με μερικές εξαιρέσεις που έχω ήδη επισημάνει, αποφάσισε εν γνώσει ή όχι να παραπληροφορήσει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς και, πιο τραγικά, τους θαρραλέους Ουκρανούς στρατιώτες που θυσιάζουν τη ζωή τους κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να νικήσουν όπως τους υπόσχονται αλλά που είναι στρατηγικά αδύνατη.

Πράγματι, ένα αποφασιστικό στρατηγικό γεγονός έχει εξαρτήσει ολόκληρη την αμερικανική στρατηγική βοήθειας προς την Ουκρανία. Από το 1945, αυτός ο πόλεμος είναι ο πρώτος που διεξάγεται στα σύνορά της από την 1η ή 2η πυρηνική δύναμη στον κόσμο, διακηρύσσοντας ότι δρα επειδή διακυβεύονται τα ουσιαστικά της συμφέροντα. Δηλαδή, όπως προβλέπεται στο στρατιωτικό της δόγμα, η Ρωσία επιφυλάσσεται του δικαιώματος, εάν τα ουσιαστικά της συμφέροντα απειλούνταν από μια συμβατική δύναμη (η ουκρανική αντεπίθεση, για παράδειγμα), να χρησιμοποιήσει τα μη στρατηγικά πυρηνικά της όπλα. Ένα ουσιαστικό γεγονός που όλοι οι δημοσιογράφοι και οι σύμβουλοι στις τηλεοράσεις έχουν αποσιωπήσει, ενώ καθόρισε ολόκληρη τη στρατηγική της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς το καθεστώς του Κιέβου, διότι στο Πεντάγωνο ο κίνδυνος της πυρηνικής κλιμάκωσης λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και κανείς δεν είναι έτοιμος να διακινδυνεύσει η Ουάσιγκτον για το Κίεβο ή τη Βαρσοβία.  

Έχω παραθέσει όλα τα γεγονότα που παρέχουν απόδειξη αυτού από τον Μάρτιο του 2022 σε διάφορες αναλύσεις. Και το οποίο συνοψίζεται, όπως μου δήλωσε Αμερικανός στρατηγός: «Δίνουμε στην Ουκρανία αρκετά για να επιβιώσει, αλλά όχι αρκετά για να κερδίσει», αποδεικνύοντας ότι ο πολεμικός στόχος των στρατηγών του Πενταγώνου δεν είναι η νίκη που ξέρουν ότι είναι αδύνατη, εκτός αν αποδεχτούμε την κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος, αλλά χτίζουμε ένα τείχος μίσους μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής της ευρωπαϊκής ηπείρου για να αποδυναμώσουμε τόσο τη Ρωσία όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να μπορέσει να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν την άνοδο της κινεζικής ισχύος.

Τα γενικά επιτελεία μας υποτίμησαν επίσης την ικανότητα του ρωσικού στρατού να προσαρμοστεί σε αυτόν τον νέο υβριδικό πόλεμο. Αλλά οι πολιτικοί της Ουάσιγκτον και ο Αμερικανός αρχηγός του επιτελείου, στρατηγός Μαρκ Μίλι, όπως ο Κόλιν Πάουελ το 2003, είπαν μόνο ψέματα σε ολόκληρο τον κόσμο, κυρίως υπερεκτιμώντας τις ρωσικές απώλειες.

Χρειάστηκε η παρέμβαση, στις 3 Μαΐου 2023, 14 μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, του στρατηγού Christopher Cavoli, Αρχηγού του ΝΑΤΟ (ο Διοικητής της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ) ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων για να αποκαταστήσει την αλήθεια: «Η ρωσική χερσαία δύναμη έχει εκφυλιστεί κάπως από αυτή τη σύγκρουση, αν και είναι μεγαλύτερη σήμερα από ό,τι ήταν στην αρχή της σύγκρουσης». «Η Πολεμική Αεροπορία έχει χάσει πολύ λίγα, έχουν χάσει 80 αεροπλάνα. Έχουν άλλα 1.000 μαχητικά και μαχητικά βομβαρδιστικά», «Το Ναυτικό έχασε ένα πλοίο».

Υπενθύμιση της λιτανείας των υποσχέσεων νίκης από τους δυτικούς ηγέτες που, λαμβάνοντας τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα, έστειλαν στο θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες νεαρούς Ουκρανούς.

Ο κατάλογος των δηλώσεων που υπερεκτιμούν την ικανότητά μας να γονατίσουμε τη Ρωσία είναι εντυπωσιακός.

Το βραβείο πηγαίνει στον Bruno Lemaire. Ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2022, έσπευσε στο France Info να δηλώσει ότι η Γαλλία και η ΕΕ επρόκειτο να  «διεξάγουν ολοκληρωτικό οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πόλεμο στη Ρωσία» , με δηλωμένο στόχο  «να προκαλέσουν την κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας». «Η οικονομική και χρηματοοικονομική ισορροπία δυνάμεων είναι απόλυτα υπέρ της ΕΕ, η οποία βρίσκεται στη διαδικασία να ανακαλύψει την οικονομική της δύναμη . Στοχοποιούμε τον Βλαντιμίρ Πούτιν, στοχοποιούμε τους ολιγάρχες, αλλά στοχεύουμε και ολόκληρη τη ρωσική οικονομία». Υποτιμώντας επίσης  τον αντίκτυπο των κυρώσεων στην ευρωπαϊκή οικονομία, ο υπουργός αναγνώρισε ότι « Η Ευρώπη θα έχει ίσως λίγο περισσότερο πληθωρισμό, γιατί ίσως οι τιμές του φυσικού αερίου αυξηθούν λίγο».  Ενώ μια απλή μελέτη των στοιχείων του 2021 που δημοσίευσε η British Petroleum έδειξε ότι η ΕΕ δεν μπορούσε να κάνει χωρίς ρωσικό αέριο.

Αγνοώντας την ιστορία ή από αλαζονεία, οι δυτικοί ηγέτες υποτίμησαν την ανθεκτικότητα της ρωσικής οικονομίας και του λαού καθώς και την υποστήριξή τους στον Βλαντιμίρ Πούτιν που αποκατέστησε την περηφάνια και τη σχετική οικονομική ευημερία τους μετά τα σκοτεινά χρόνια της δεκαετίας του 1990.

Οι δηλώσεις των μεγάλων δυτικών ηγετών έφτασαν στα ύψη της ανευθυνότητας απέναντι στους Ουκρανούς υποσχόμενοι τους νίκη, υποκινώντας τους έτσι ανελέητα να θυσιάσουν τη ζωή τους για μια νίκη που ήξεραν ότι ήταν αδύνατη.

Τον Μάιο του 2022, η πολεμοχαρής Nancy Pelosi, Δημοκρατική Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, πριν από την ψηφοφορία για την επέκταση του προϋπολογισμού κατά 40 δισεκατομμύρια δολάρια (ετήσιο ουκρανικό ΑΕΠ) δήλωσε: «Με αυτό το πρόγραμμα βοήθειας, η Αμερική στέλνει σε ολόκληρο τον κόσμο ένα σήμα της ακλόνητης αποφασιστικότητάς μας να υποστηρίξουμε τον θαρραλέο λαό της Ουκρανίας μέχρι τη νίκη».

Το δεύτερο βραβείο ανήκει προφανώς στον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον που είπε την 1η Ιουλίου 2022: «Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μαζί σας και θα είναι μαζί σας μέχρι τη νίκη.»

Ο Πρόεδρος Μακρόν έκανε επίσης την πολεμική του δήλωση δηλώνοντας στους Ουκρανούς την 1η Ιανουαρίου 2023: «Θα σας βοηθήσουμε μέχρι τη νίκη. »

Όλες αυτές οι δηλώσεις είναι τρομακτικά κυνικές προς τον ουκρανικό λαό και τους ηρωικούς στρατιώτες του, επειδή κανένας αληθινός ειδικός στη στρατηγική νοημοσύνη δεν μπορούσε να αγνοήσει ότι η νίκη της ουκρανικής αντεπίθεσης ήταν αδύνατη με τον όγκο των δυνάμεων που εμπλέκονταν απέναντι σε έναν περιχαρακωμένο ρωσικό στρατό, που ωφελούνταν από σχεδόν απόλυτη εναέρια υπεροχή, τρεις φορές μεγαλύτερη δύναμη πυρός και πυρηνικά πυρά, αν η τύχη της μάχης οδηγούσε τους Ουκρανούς, ενάντια σε κάθε λογική, να σπάσουν το ρωσικό σύστημα και να απειλήσουν την Κριμαία.

Οι Βρετανοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: καμία διαπραγμάτευση και προετοιμασία για έναν «μακροχρόνιο πόλεμο».

Τώρα, μετά από δεκαοκτώ μήνες πολέμου, τα αποτελέσματα είναι συντριπτικά. 

Ακούγονται φωνές στις Ηνωμένες Πολιτείες για την έναρξη των διαπραγματεύσεων σημειώνοντας ότι ο χρόνος και η επιμελητεία λειτουργούν εναντίον της Ουκρανίας: «  Οι πιθανότητες ευνοϊκής διευθέτησης για την Ουκρανία εξαφανίζονται λόγω της καθυστέρησης των εξοπλισμών και της κινητοποίησης της εργασίας. Το ζενίθ της βοήθειας της Ουκρανίας έχει περάσει και δεν θα ανταποκριθεί στους επόμενους μήνες και χρόνια . Η πιθανότητα ειρήνης μέσω διαπραγματεύσεων ή ακόμη και κατάπαυσης του πυρός με όρους ευνοϊκούς για την Ουκρανία θα γίνει πιο απίθανη καθώς αυξάνεται το πλεονέκτημα της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης.»

Ένα παράδειγμα, μεταξύ πολλών άλλων, της αμερικανικής και ευρωπαϊκής υλικοτεχνικής ανικανότητας να υποστηρίξουν αυτόν τον πόλεμο παρέχεται από το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (IISS): Η Ρωσία και η Ουκρανία κατά καιρούς εκτοξεύουν συλλογικά περίπου 200.000 βλήματα πυροβολικού την εβδομάδα. Ωστόσο, η συνολική παραγωγή οβίδων 155 χιλιοστών στις ΗΠΑ τρέχει επί του παρόντος σε περίπου 20.000 το μήνα και θα φτάσει μόνο τις 90.000 το μήνα το 2024, μετά από πρόσφατη επένδυση 2 δις δολαρίων από τον αμερικανικό στρατό. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, οι πόλεμοι έδειξαν ότι σε μια σύγκρουση υψηλής έντασης, το Ηνωμένο Βασίλειο θα εξαντλούσε τα αποθέματα πυρομαχικών του σε μόλις οκτώ ημέρες. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης πρόβαλαν το 2022 ότι οι ενέργειες της Bundeswehr θα διαρκούσαν από λίγες ώρες έως λίγες ημέρες σε μια τέτοια σύγκρουση».

Εκτίμηση που επιβεβαιώθηκε από το «Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS)» στην Ουάσιγκτον: «  Ακόμη και αν το Πεντάγωνο επιτύχει τον διακηρυγμένο στόχο του να κατασκευάζει 90.000 οβίδες το μήνα έως το 2024, εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει μόνο το ήμισυ του τρέχοντος επιπέδου παραγωγής της Ρωσίας.»

Όσον αφορά την παράδοση του F-16, οι Γάλλοι πιλότοι που πέταξαν αυτά τα αμερικανικά αεροπλάνα και το Mig29 εκτιμούν ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο έως τρία χρόνια εκπαίδευσης για να μπορέσουν να είναι αποτελεσματικά στο πεδίο της μάχης και να ανταγωνιστούν τους Ρώσους.

Αλλά για τον Economist και τους Βρετανούς που αποχώρησαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν πρέπει να διαπραγματευτούμε με τον Πούτιν και να «προετοιμαστούμε  για έναν μακροχρόνιο πόλεμο» . Με τον θρυλικό κυνισμό της, η Μεγάλη Βρετανία ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να φέρει το κύριο βάρος χωρίς λέξη για τους Ουκρανούς που θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα του αίματος και για τους Ευρωπαίους που θα υποστούν τις οικονομικές συνέπειες:

«Οι πάρα πολλές συζητήσεις για την Ουκρανία εστιάζονται στον τερματισμό του πολέμου. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Προσευχηθείτε για μια γρήγορη νίκη, αλλά σχεδιάστε έναν μακροχρόνιο αγώνα, και μια Ουκρανία που μπορεί ωστόσο να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει.» «Για αυτό, χρειαζόμαστε μια αλλαγή νοοτροπίας στην Ευρώπη, η οποία έχει διαθέσει τόσα όπλα όσα η Αμερική και πολύ περισσότερη οικονομική βοήθεια. Ωστόσο, πρέπει να προχωρήσουμε παραπέρα. Εάν ο κ. Τραμπ κερδίσει το 2024, θα μπορούσε να κόψει τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ. Ακόμα κι αν χάσει, η Ευρώπη θα πρέπει τελικά να σηκώσει περισσότερο από το βάρος. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας της και μεταρρύθμιση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων της ΕΕ, ώστε να μπορεί να διαχειρίζεται περισσότερα μέλη.»

Κανένα σχόλιο !

*Αντιπρόεδρος του ομίλου σκέψης Geopragma, διδάκτωρ πολιτικών σπουδών, σύμβουλος του Προέδρου Ζισκάρ ντ’ Εσταίν και συγγραφέας των βιβλίων Η Ιστορία του ριζοσπαστικού Ισλάμ και ποιους εξυπηρετεί και Το πολεμικό πνεύμα.

Geopragma, 9 – 10 – 2023

 

 

Ο ανταγωνισμός Βρετανίας-Ε.Σ.Σ.Δ. για τα Δωδεκάνησα και η στάση του Κ.Κ.Ε.

4

του Δημητρίου Μερκούριου Κόντη*

Στις 8 Σεπτέμβρη του 1943 η Ιταλία συνθηκολογεί με τις συμμαχικές δυνάμεις, δίνοντας έτσι τέλος στην περίοδο της Ιταλοκρατίας των Δωδεκανήσων, η οποία είχε ξεκινήσει με τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο του 1911-1912. Οι αντιμαχόμενες παρατάξεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προσπάθησαν άμεσα να εκμεταλλευτούν το κενό εξουσίας που δημιούργησε η αποχώρηση των Ιταλών. Ο ανταγωνισμός Γερμανίας-Βρετανίας για τον έλεγχο των Δωδεκανήσων θα έβρισκε νικητές τους πρώτους. Τελικά, η ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων του Άξονα θα οδηγούσε στην παράδοση της Δωδεκανήσου στις 9 Μαΐου 1945 από τους Γερμανούς στους Βρετανούς, που θα διατηρούσαν τον έλεγχο μέχρι και την 31η  Μαρτίου του 1947. Εκείνη την ημέρα, ο Βρετανός διοικητής Πάρκερ θα παρέδιδε τον έλεγχο του συμπλέγματος στον αντιναύαρχο Ιωαννίδη.

Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αντιδρά στην άφιξη των Βρετανών και αποφασίζει να ιδρύσει τον Ιούλιο του 1945 Κομμουνιστική Οργάνωση στη Ρόδο. Θεωρεί τους Βρετανούς ως νέους κατακτητές, οι οποίοι και δεν προτίθενται να αποχωρήσουν από τα Δωδεκάνησα. Ως αποτέλεσμα, στα τέλη του 1945 γεννιέται το Εθνικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης, ή Ε.Μ.Π.Α., έχοντας τον ρόλο μιας παλλαϊκής οργάνωσης Αντίστασης. Πρωταρχικός στόχος της οργάνωσης ήταν «να συνενώσει, να οργανώσει και να καθοδηγήσει τον Δωδεκανησιακό λαό για την άμεση και οριστική ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα.» Το δόγμα του Κ.Κ.Ε. εξομοίωνε την γερμανική κατοχή με την βρετανική διοίκηση.

Το Κ.Κ.Ε. συνεχίζει να θεωρεί πως μέχρι και σήμερα δεν έχει εκτιμηθεί ο ρόλος του Ε.Μ.Π.Α. καθώς «72 χρόνια από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα [και] εξακολουθούν να παραμένουν άγνωστες, όχι τυχαία, πλευρές της ιστορίας μας.» Το Ε.Μ.Π.Α. εργάστηκε «για την απαλλαγή από την αγγλική κατοχή και την ενσωμάτωση στην Ελλάδα.»

Με την καθοριστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στη συνθήκη των Παρισίων, η Ιταλία παραχωρεί το 1947 στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία «τας νήσους της Δωδεκανήσου… ως και τας παρακειμένας νησίδας».  [Οι αναφορές είναι από κείμενο του 2019 της Τομεακής Επιτροπής Ν. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ Κ.Κ.Ε.]

Τα ιστορικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι τα ακόλουθα:

  1. Σκόπευαν η Βρετανοί να αποχωρήσουν άμεσα από τα Δωδεκάνησα ή χρησιμοποίησαν την ιδιότητα της συμμαχικής με την Ελλάδα χώρας ως πρόφαση για την μόνιμη παρουσία τους στην περιοχή;
  2. Ποιος ήταν ο ρόλος της Ε.Σ.Σ.Δ. στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Δυνάμεων, ώστε να αποχωρήσουν οι «Άγγλοι κατακτητές» από τα Δωδεκάνησα, οι οποίοι παρέμειναν σχεδόν για δύο χρόνια;

Τον Σεπτέμβριο του 1944, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Κόρντελ Χαλ  παρουσίασε στον Πρόεδρο Ρούσβελτ την ανάλυση του State Department αναφορικά με τις βρετανικές προτάσεις για την διάθεση των Ιταλικών υπερπόντιων εδαφών (Italian Overseas Territories). Αναφορικά με τα Δωδεκάνησα, ο Χαλ αποδέχτηκε το σκεπτικό της βρετανικής πρότασης:

Όλα τα Δωδεκάνησα (εκτός από το Καστελόριζο) να αποδοθούν στην Ελλάδα.

Πρόθεση των Βρετανών όμως ήταν να τους δοθεί μετέπειτα το δικαίωμα από τον νεοσύστατο Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών (το καταστατικό του οποίου θα ψηφιζόταν τον επόμενο χρόνο στο Σαν Φρανσίσκο) να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα και συγκεκριμένα στην Ρόδο. Ειδικά για την Σούδα, η άποψη των Βρετανών από το 1912 ήταν πως αποτελούσε το σημαντικότερο λιμάνι των ελληνικών νησιών. Το Βρετανικό Ναυαρχείο, λίγους μήνες πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, πίστευε πως αν μια Δύναμη ήλεγχε την Σούδα, θα αντιμετώπιζε σφοδρή αντίδραση από το σύνολο των λοιπών Δυνάμεων. Επίσης εξαιρετικές προοπτικές για μια ναυτική βάση είχε και η Αστυπάλαια.

Η κυριότερη επιφύλαξη του Χαλ ήταν πως δεν ήταν δυνατόν οι Η.Π.Α. να υποστηρίξουν τις προτάσεις των Βρετανών προτού γίνουν γνωστές οι θέσεις τις Ε.Σ.Σ.Δ .

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο 1: Οι Βρετανοί ναι μεν επιθυμούσαν να αποχωρήσουν από τα Δωδεκάνησα, αλλά προσδοκούσαν να επανέλθουν στο μέλλον στην περιοχή, έχοντας ως στόχο να πάρουν τα Δωδεκάνησα ως εντολή (mandate) στην λογική της παλιάς ΚτΕ.

Ένα μήνα μετά, η Ελλάδα θα εντασσόταν οριστικά στην βρετανική σφαίρα επιρροής μετά από την «Συμφωνία των Ποσοστών» Στάλιν-Τσώρτσιλ της Μόσχας του Οκτωβρίου του 1944: Η Ελλάδα θα ανήκε κατά 90% στην Δύση και κατά 10% στην ΕΣΣΔ.

Το Κ.Κ.Ε. και ο Γιώργης Σιάντος δεν γνώριζαν την ύπαρξη της συμφωνίας, και με την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα αποφάσισαν να αναλάβουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Έτσι έθεσαν σε κίνηση ένα σχέδιο για να καταλάβουν την εξουσία και οδηγηθήκαμε στα «Δεκεμβριανά».

Στην Συνδιάσκεψη του Συμβουλίου των Υπουργών των Εξωτερικών στο Λονδίνο του

Μολότωφ αριστερά

Σεπτεμβρίου του 1945, ο Σοβιετικός Κομισάριος για τις Εξωτερικές Υποθέσεις Βιάτσεσλαβ Μολότοφ θα συνέδεε το ζήτημα των Δωδεκανήσων με το ζήτημα των επερχόμενων εκλογών που θα διενεργούνταν στην Ελλάδα, οι οποίες τελικά πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου του 1946 και ήταν οι πρώτες εκλογές μετά το 1936.

Η θέση της σοβιετικής αντιπροσωπίας ήταν πως δεν μπορούσε να ληφθεί καμία απόφαση για τα Δωδεκάνησα, προτού ερωτηθεί η ελληνική κυβέρνηση. Όμως για τον Μολότωφ η παρούσα κυβέρνηση δεν ήταν δημοκρατικά εκλεγμένη και ως εκ τούτου δεν εκπροσωπούσε την βούληση του ελληνικού λαού. Μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν της επετράπη να παρέμβει στην Συνδιάσκεψη, ούτε κατ’ ελάχιστον με την υποβολή ενός υπομνήματος.

Χαρακτηριστικό της στάσης της Ε.Σ.Σ.Δ. είναι το υπόμνημα της 12 Σεπτεμβρίου του 1945 με τίτλο «Η κατάσταση στην Ελλάδα» που κατατέθηκε στην Συνεδρίαση του Λονδίνου:

«Οι αναφορές που ελήφθησαν από την Ελλάδα δείχνουν ότι η εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα αυτή εξακολουθεί να παραμένει εξαιρετικά τεταμένη και γεμάτη σοβαρές συνέπειες τόσο για τον ελληνικό λαό όσο και για την ειρήνη και την ασφάλεια των χωρών που είναι γείτονες της Ελλάδας.

Υπογραφή Συμφωνίας Βάρκιζας

Υπό τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ελλάδα είναι αδύνατες οι ελεύθερες δημοκρατικές εκλογές. Όσον αφορά την προτεινόμενη αποστολή στην Ελλάδα παρατηρητών των Συμμαχικών Δυνάμεων για την εποπτεία της πορείας των επικείμενων εκλογών, προφανώς, υπό τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα, οι παρατηρητές δεν θα μπορέσουν να διασφαλίσουν την ελεύθερη έκφραση της λαϊκής βούλησης στις εκλογές, αλλά απλώς θα χρησιμεύουν στη συσκότιση της ανώμαλης κατάστασης που δημιουργήθηκε από την παραβίαση από την παρούσα ελληνική κυβέρνηση της Συμφωνίας της Βάρκιζας της 12ης Φεβρουαρίου 1945, που συνήφθη μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και εκπροσώπων των δημοκρατικών τάσεων στην Ελλάδα.

Συνεπώς, η Σοβιετική Κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένη να δηλώσει ότι δεν μπορεί να δεχτεί καμία ηθική ευθύνη για την πολιτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη της Σοβιετικής Κυβέρνησης, η κατάσταση αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί με την

άμεση υιοθέτηση τέτοιων μέτρων σχετικά με τη σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης που θα διασφαλίσουν την εκπλήρωση της Συμφωνίας που συνήφθη στη Βάρκιζα μεταξύ των εκπροσώπων της τότε ελληνικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας.»

Όπως είναι γνωστό, ο Ζαχαριάδης, λόγω της κατάστασης της «Λευκής Τρομοκρατίας» που επικρατούσε στην Ελλάδα, θα αποφάσιζε στη δεύτερη ολομέλεια του Κ.Κ.Ε. τον Φεβρουάριο του 1946, να μην συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά να ακολουθήσει το μποϊκοτάζ των εκλογών και το σταδιακό πέρασμα στον ένοπλο αγώνα. Το αποτύπωμα των «Δεκεμβριανών» ήταν πολύ βαθύ και η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν ήταν ικανή από μόνη της για να το αμβλύνει.

Στο Λονδίνο, συμφωνήθηκε καταρχάς από τους πέντε νικητές του Β’ Παγκοσμίου, γνωστούς και ως «Big Five»: Η.Π.Α., Βρετανία, Γαλλία, Ε.Σ.Σ.Δ., Κίνα, ότι τα Δωδεκάνησα θα περνούσαν στην Ελλάδα.

Από τον Σεπτέμβριο του 1945 μέχρι και τις 27 Ιουνίου του 1946, όταν ο Μολότοφ θα συναινούσε οριστικά στην παραχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, διεξήχθη στην ουσία μια φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους υπουργούς των Εξωτερικών των ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας, Μπέρνς και Μπέβιν.

Ο Μολότωφ, ευνοούμενος και «δεξί χέρι» του Στάλιν, ανακάλυπτε συνεχώς δικαιολογίες, ώστε να καθυστερήσει την οριστική απόφαση για την διευθέτηση των Δωδεκανήσων, οδηγώντας σε απόγνωση τους δυτικούς ομολόγους του.

Στο Λονδίνο, ο Μολότωφ δεν επιθυμούσε την άμεση διευθέτηση του ζητήματος, αλλά πρότεινε το θέμα των Δωδεκανήσων να συζητηθεί ταυτόχρονα με το ζήτημα των Iταλικών αποικιών.

Η θέση των Βρετανών ήταν ξεκάθαρη και ο Μπέβιν θα τόνιζε ξανά σε μεταγενέστερο χρόνο, μετά την διεξαγωγή των ελληνικών εκλογών, πως η βρετανική κυβέρνηση ήθελε να τερματίσει την κατοχή των Δωδεκανήσων και να τα παραδώσει στην Ελλάδα.

Ο Βρετανός απάντησε στον Μολότωφ πως τα νησιά δεν ήταν αποικίες και κατοικούνταν από Έλληνες και η μόνη δυνατή λύση για να τερματιστεί η παρούσα κατάσταση ήταν να παραχωρηθούν στην Ελλάδα.

Οι Βρετανοί πίστευαν πως στόχος των Σοβιετικών ήταν να χρησιμοποιηθεί το ελληνικό ζήτημα ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί στις ευρύτερες συζητήσεις που λάμβαναν χώρα για τις ιταλικές αποικίες.

Η άμεση υποχώρηση των Η.Π.Α. ήταν να προτείνουν ήδη από το Λονδίνο στον Μολότοφ την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων.

Τα βρετανικά σχέδια για βάσεις στην περιοχή θα έπεφταν στο κενό,  ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν προ των πυλών.

Οι Σοβιετικές επιδιώξεις αποσαφηνίστηκαν στην Συνδιάσκεψη του Συμβουλίου των Υπουργών των Εξωτερικών στη Μόσχα του Δεκεμβρίου του 1945. Στην Συνδιάσκεψη ο ίδιος ο Στάλιν θα επιβεβαίωνε την θέση της Σοβιετικής Ένωσης, ότι

δεν είχε καταρχάς αντίρρηση να περάσουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, αλλά δεν επιθυμούσε την ξεχωριστή διευθέτηση του ζητήματος από την Ιταλική Συνθήκη Ειρήνης.

Ταυτόχρονα όμως ο Στάλιν θα εξέφραζε την δυσαρέσκειά του στις κυβερνήσεις της Μ. Βρετανίας και των Η.Π.Α. ότι δεν εμπιστεύονταν την Ε.Σ.Σ.Δ. στο ζήτημα της Τριπολίτιδας. Η Δύση ήταν αντίθετη με την Σοβιετική παρουσία στην περιοχή, ενώ ο Στάλιν θα επέμενε πως η Τριπολίτιδα θα έπρεπε να περάσει στην σφαίρα επιρροής της Ε.Σ.Σ.Δ..

Αναφορικά με τα Δωδεκάνησα, ο Μπέβιν θα αναγκαζόταν να συμφωνήσει με τον Στάλιν και να αποσύρει την βρετανική πρόταση για την άμεση μεταβίβασή τους στην Ελλάδα.

Στις 7 Αυγούστου του 1946 στο Παρίσι, η Ε.Σ.Σ.Δ. θα άνοιγε το ζήτημα της αναθεώρησης της σύμβασης του Μοντρέ και θα ζητούσε όλες οι χώρες του  Εύξεινου Πόντου να αναλάβουν από κοινού την άμυνα των Στενών.

Το γεγονός αυτό θα σήμαινε ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. θα εγκαθιστούσε βάσεις σε τουρκικό έδαφος και, μακροπρόθεσμα, ότι θα επέβαλε την κυριαρχία της στην Τουρκία.

Επιπλέον, οι Αμερικανοί φοβήθηκαν πως η ίδια λογική που θα δικαιολογούσε την σοβιετική συμμετοχή στην άμυνα των Στενών, θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια σοβιετική διείσδυση στο Αιγαίο.

Ιστορικά έχει αποδειχτεί πως αυτός που ελέγχει τα νησιά του Αιγαίου, μπορεί αν επιθυμεί να ελέγξει τα Στενά.

Ο ίδιος ο Μολότωφ είχε τονίσει στον Μπερνς στο Λονδίνο την εγγύτητα των Δωδεκανήσων με τον Εύξεινο Πόντο.

Η αμερικανική απάντηση ήταν άμεση και δυναμική, καθώς κατέστησε σαφές στους Σοβιετικούς πως η σύμβαση του Μοντρέ δεν αναθεωρείται και η Τουρκία θα συνέχιζε να παραμένει η αρμόδια χώρα που θα είχε την ευθύνη για την άμυνα των Στενών . Το 1912 οι Βρετανοί προέκριναν την λύση της ουδετεροποίησης του Αιγαίου, προκειμένου να μην αποτελούν «μήλον της Έριδος» και αφορμή φιλονικίας μεταξύ των Δυνάμεων. Στην ίδια λογική,  στο Παρίσι προκρίθηκε, ως συμβιβασμός μεταξύ Δύσης και ΕΣΣΔ, η

λύση της ολικής αποστρατιωτικοποίησής τους, κάτι που είχαν προτείνει πρώτοι οι Αμερικανοί το 1945 στο Λονδίνο.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο 2. Είναι εμφανές από τις ιστορικές πηγές πως οι Βρετανοί επιδίωκαν τον άμεσο τερματισμό της κατά το Κ.Κ.Ε. «Βρετανικής Κατοχής», ενώ οι Σοβιετικοί κωλυσιεργούσαν για σχεδόν ένα χρόνο, ίσως γιατί προσδοκούσαν να αλλάξει κάτι στην εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, ή γιατί πίστευαν πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το ζήτημα των Δωδεκανήσων, ώστε να αποσπάσουν κάποια παραχώρηση από τους Δυτικούς στο μεγάλο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που ήταν ανοικτό μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου.

Κανείς δεν αμφισβητεί τις ανιδιοτελείς προθέσεις των Ελλήνων κομμουνιστών και των μελών του Ε.Μ.Π.Α. για ελεύθερα και ελληνικά Δωδεκάνησα, αλλά και το γεγονός ότι μετέπειτα κυνηγήθηκαν και φυλακίστηκαν από την «Δεξιά» στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Είναι όμως ειρωνικό ότι πολέμησαν για να αποτινάξουν την βρετανική κυριαρχία στα Δωδεκάνησα, ενώ την ίδια περίοδο οι Βρετανοί προσπαθούσαν διακαώς να πείσουν την Μόσχα να υπογράψει την παραχώρηση των νησιών στην Ελλάδα. Το Ε.Μ.Π.Α. κυκλοφόρησε και την εφημερίδα «ΕΝΩΣΗ», όμως την ένωση των Δωδεκανήσων με την «Μητέρα Ελλάδα» την καθυστερούσε η Μόσχα και όχι το Λονδίνο.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής. Το κείμενο βασίζεται σε δημοσιευμένα διπλωματικά έγγραφα από τα αμερικανικά αρχεία.

 

Οι μαχητές της Χαμάς είχαν λεπτομερείς χάρτες ισραηλινών πόλεων, στρατιωτικών βάσεων και οδών διείσδυσης

0

wsj.com

THE WALL STREET JOURNAL, (New York, New York, U.S.A., October 12, 2023)

David S. Cloud , Anat Peled and Dov Lieber 

Έγγραφα που βρέθηκαν σε μαχητές της Χαμάς δείχνουν το μέγεθος του σχεδιασμού πίσω από τη θανατηφόρο επίθεση

ΤΕΛ ΑΒΙΒ — Οι μαχητές της Χαμάς που εισέβαλαν στο νότιο Ισραήλ από τη Γάζα το περασμένο Σαββατοκύριακο μετέφεραν λεπτομερείς χάρτες των πόλεων και των στρατιωτικών βάσεων που είχαν ως στόχο. Μερικοί έφεραν επίσης τακτικούς οδηγούς που εντόπιζαν αδύναμα σημεία στα τεθωρακισμένα οχήματα του ισραηλινού στρατού.

Τα έγγραφα, γραμμένα στα αραβικά, ανακτήθηκαν από τοποθεσίες επιθέσεων ή πτώματα νεκρών μαχητών της Χαμάς, από Ισραηλινούς πολίτες, στρατιώτες και προσωπικό έκτακτης ανάγκης και τα είδε η Wall Street Journal. Οι αρχές εξετάζουν το θέμα, δήλωσαν Ισραηλινοί αξιωματούχοι.

Συνολικά, τα έγγραφα δείχνουν ότι η Χαμάς ξεκίνησε από την αρχή να στοχεύει όχι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και να επιτεθεί σε κέντρα αμάχου πληθυσμού, να πιάσει ομήρους που να προσφέρουν στοιχεία για την συλλογή πληροφοριών της Χαμάς για την προσβολή.

Περισσότεροι από 1.300 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν στις επιθέσεις, οι οποίες έχουν κλονίσει βαθιά το αίσθημα ασφάλειας της χώρας και ώθησαν το Ισραήλ να κηρύξει τον πόλεμο στη Χαμάς.

«Ήξεραν ακριβώς ποιοι θα ήταν οι στόχοι», είπε ο Michael Milshtein, πρώην αξιωματικός των ισραηλινών στρατιωτικών πληροφοριών και επικεφαλής του Φόρουμ Παλαιστινιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. «Δεν υπάρχει τίποτα κοινό με το επίπεδο σχεδιασμού της Χαμάς στο παρελθόν».

Ένα έγγραφο 14 σελίδων με την ένδειξη «άκρως απόρρητο» στα αραβικά και με ημερομηνία 15 Ιουνίου 2023 περιγράφει ένα σχέδιο διείσδυσης στο Mefalsim, μια μικρή συλλογική κοινότητα που ονομάζεται κιμπούτς, κοντά στη Γάζα για να συλληφθούν κάτοικοι ως όμηροι.
Δύο ομάδες των πέντε και ένας διοικητής θα πραγματοποιούσαν την επιχείρηση την «Ώρα S, Ημέρα Υ», αναφέρει. Χάρτες και αεροφωτογραφίες της πόλης περιέχονταν στο έγγραφο, το οποίο λέει ότι υπήρχαν 1.000 «άμαχοι» που φρουρούνταν από μια εθελοντική δύναμη ασφαλείας.

Προειδοποιούσε ότι τα ισραηλινά στρατεύματα που βρίσκονται κοντά θα μπορούσαν να φτάσουν στο Mefalsim «μέσα σε 3-5 λεπτά». Τα μέλη της ομάδας επίθεσης είχαν εντολή να ανοίγουν τρύπες σε έναν φράκτη ασφαλείας, ενώ άλλα έπρεπε να παρέχουν πυρά «πυροβολικού», αναφέρει το έγγραφο. Μόλις εισέβαλαν, θα έπαιρναν αιχμαλώτους και θα τους κρατούσαν ομήρους «για διαπραγματεύσεις», αναφέρει το σχέδιο.

Το Σάββατο, το Mefalsim δέχθηκε επίθεση από διμοιρίες μαχητών της Χαμάς. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Tamir Erez, η εθελοντική δύναμη κιμπούτς μπόρεσε να αντεπιτεθεί με επιτυχία και κανείς δεν σκοτώθηκε. Άλλες κοντινές κοινότητες, όπως το Be’eri και το Kfar Aza, υπέστησαν πολλές απώλειες και συνελήφθησαν όμηροι.

«Δείχνει επιτήδευση, συστηματική συλλογή πληροφοριών, χρήση ανθρώπινων πηγών, χρήση ανοιχτών πηγών πληροφοριών και πληροφορίες που λαμβάνονται μέσω κυβερνοεπιθέσεων», δήλωσε ο Eyal Pinko, πρώην αξιωματικός των υπηρεσιών ασφαλείας, για το σχέδιο της Hamas για το Mefalsim.

Ένας χάρτης που ανακτήθηκε από τοποθεσία στο Ισραήλ υποδηλώνει τον βαθμό σχεδιασμού και συλλογής πληροφοριών της Χαμάς που οδήγησε στην αιφνιδιαστική επίθεση του Σαββάτου. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SOUTH FIRST RESPONDERS.

Τα έγγραφα που ανακτήθηκαν από τη ζώνη μάχης περιέχουν πληροφορίες για τις μονάδες του ισραηλινού στρατού, τα οχήματά τους και τις διαδρομές οδήγησης. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:SOUTH FIRST RESPONDERS.

Επιτιθέμενοι σκοτώθηκαν στην πόλη Οφακίμ κοντά στη Γάζα, έφεραν επίσης χάρτες και άλλα έγγραφα, είπε ο Άλμογκ Κοέν, κάτοικος και μέλος του ισραηλινού κοινοβουλίου, που συμμετείχε στις μάχες. Ένας χάρτης που βρέθηκε στο γιλέκο ενός μαχητή έδειξε ότι οι επιτιθέμενοι είχαν βάλει στόχο την πόλη και γνώριζαν τα ορόσημα της.

«Ο χάρτης επισημαίνει μέρη με πλήθη, συναγωγές και νηπιαγωγεία», είπε. «Υπήρχαν πρόσθετες λεπτομέρειες στους χάρτες που έδειχναν ότι είχαν έρθει προετοιμασμένοι – κάτι παραπάνω από προετοιμασμένοι», είπε ο Κοέν, προσθέτοντας ότι ο χάρτης είχε παραδοθεί στην εσωτερική υπηρεσία ασφαλείας του Ισραήλ, τη Shin Bet.

Ένας άλλος χάρτης που ανακαλύφθηκε στο νότιο Ισραήλ έδειξε τις τοποθεσίες και τα ονόματα στα αραβικά άλλων πόλεων κοντά στη Γάζα που δέχθηκαν επίθεση από μαχητές, συμπεριλαμβανομένων των Ein Hashlosha και Kisufim, μαζί με μια διακεκομμένη κόκκινη γραμμή και τη σημείωση «μονοπάτι της βόρειας διμοιρίας».

Οι εκπρόσωποι της Χαμάς δεν απάντησαν σε αίτημα για σχολιασμό των εγγράφων.

Ο σχεδιασμός της Χαμάς για την επίθεση του Σαββάτου ξεκίνησε το 2021, όταν η μαχητική ομάδα άρχισε να μελετά εκ του σύνεγγυς τις τακτικές και τις στρατηγικές του Ισραήλ, σύμφωνα με τον Αμπού Ομπέιντα, εκπρόσωπο της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, σε δήλωση στον λογαριασμό της στο Telegram την Πέμπτη. Το αποτέλεσμα ήταν ήδη «περισσότερο από ό,τι είχαμε σχεδιάσει», είπε.

Σε μια άλλη ένδειξη περίπλοκων προετοιμασιών, η Χαμάς χρησιμοποίησε drones για να ρίξει χειροβομβίδες στους πύργους παρατήρησης του Ισραήλ και τηλεχειριζόμενα πολυβόλα, προφανώς στερώντας από τους Ισραηλινούς στρατιώτες τουλάχιστον μέρος της εκτεταμένης υποδομής για την παρακολούθηση των συνόρων και την αντιμετώπιση παραβιάσεων του φράχτη ασφαλείας γύρω από τη Γάζα. .

Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε η Χαμάς λιγότερο από δύο ώρες μετά την έναρξη της αρχικής επίθεσης στις 7 Οκτωβρίου και επαληθεύτηκε απο ανεξάρτητους δημοσιογράφους έδειχνε ένα drone να πετάει πάνω από έναν πύργο κατά μήκος του φράχτη της Γάζας και να ρίχνει μια βόμβα σε ένα μη επανδρωμένο πολυβόλο.

Σε μια ενημέρωση για δημοσιογράφους το πρωί της Πέμπτης, ο εκπρόσωπος των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων Richard Hecht είπε ότι ο στρατός εξετάζει τα υλικά που βρέθηκαν σε μέλη της Nukhba, της επίλεκτης μονάδας της Χαμάς της οποίας οι ένστολοι μαχητές αποτελούν τον πυρήνα της στρατιωτικής πτέρυγάς της. Δεν ήταν σαφές αν ήταν το ίδιο υλικό που έδειξε η Εφημερίδα στους Ισραηλινούς αξιωματούχους.

Μια εθελοντική ομάδα με την ονομασία «South First Responders» που βοηθά στην ανάρρωση των θυμάτων και στην απομάκρυνση των συντριμμιών στη ζώνη μάχης, έχει δημοσιεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υλικό που βρέθηκε στα πτώματα των μαχητών, όπως χάρτες, πληροφορίες για τις μονάδες του ισραηλινού στρατού και τις σημάνσεις τους και οδούς.

Ορισμένα από τα έγγραφα που ανακτήθηκαν υποδηλώνουν ότι η Χαμάς πίστευε ότι θα αντιμετώπιζε σκληρή στρατιωτική αντίσταση από τα ισραηλινά στρατεύματα που σταθμεύουν κατά μήκος των συνόρων, ανέφεραν αναλυτές.

Βρέθηκε μιας σελίδα με φωτογραφίες οκτώ τύπων τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού του Ισραηλινού στρατού, μαζί με σύντομες σημειώσεις στα αραβικά σχετικά με το πού να επιτεθούν στα οχήματα και ποια εκρηκτικά να χρησιμοποιήσουν για να έχουν τις καλύτερες πιθανότητες να τα απενεργοποιήσουν.

Η καθοδήγηση που παρέχεται στο έγγραφο υποδηλώνει επίσης ότι ορισμένοι επιτιθέμενοι είχαν μικρή εμπειρία έναντι του τρομερού στρατού του Ισραήλ και χρειάζονταν καθοδήγηση σχετικά με τα όπλα και τις τακτικές που θα χρησιμοποιούσαν εάν συναντούσαν τεθωρακισμένα οχήματα.

Ένα ξεχωριστό έγγραφο επικεντρώθηκε σε υποτιθέμενα «αδύναμα σημεία» στο κύριο άρμα μάχης του ισραηλινού στρατού, το Merkava. Το έγγραφο συμβουλεύει οι επιτιθέμενοι να πυροβολούν «σε αυτό από απόσταση 50 μέτρων χρησιμοποιώντας ένα RPG-7 ή άλλα απευθείας όπλα», αναφερόμενο σε εκτοξευτή ρουκετοβομβίδων.Τουλάχιστον ένα ισραηλινό τανκ δέχθηκε επίθεση και τέθηκε εκτός λειτουργίας τις πρώτες ώρες της επίθεσης.

Ένα άλλο από τα έγγραφα που ανακτήθηκαν από Ισραηλινούς γιατρούς και άλλους εθελοντές στη ζώνη μάχης. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SOUTH FIRST RESPONDERS 

Ο Ghassan Adnan συνέβαλε σε αυτό το άρθρο.