Αρχική Blog Σελίδα 1549

Το FBI ερευνά τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης για διαφθορά: Κατηγορίες ότι συνωμότησε με την τουρκική κυβέρνηση… Έλαβε παράνομες δωρεές από τους Τούρκους;

0

Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς και το F.B.I. διεξάγουν ευρεία δημόσια έρευνα διαφθοράς για το εάν η προεκλογική εκστρατεία του δημάρχου της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς, το 2021, συνωμότησε με την τουρκική κυβέρνηση για να λάβει παράνομες ξένες δωρεές, σύμφωνα με ένταλμα έρευνας που αποκάλυψε η εφημερίδα New York Times (κείμενο Michael D. Shear).

Τίτλος του κειμένου: Οι ΗΠΑ διερευνούν εάν ο Άνταμς έλαβε παράνομες δωρεές από την Τουρκία – Μια επιδρομή στο σπίτι του επικεφαλής άντλησης κεφαλαίων του Έρικ Άνταμς ήταν μέρος μιας έρευνας για το εάν ξένα χρήματα διοχετεύθηκαν στην εκστρατεία του για τη δημαρχία, σύμφωνα με το ένταλμα έρευνας.

Η έρευνα “ξέσπασε” σε κοινή θέα την Πέμπτη, όταν ομοσπονδιακοί πράκτορες διεξήγαγαν νωρίς το πρωί επιδρομή στο σπίτι της επικεφαλής της εκστρατείας του δημάρχου, Brianna Suggs, στο Μπρούκλιν. Η κα Σαγκς είναι σύμβουλος της εκστρατείας του και είναι βαθιά συνδεδεμένη με τις προσπάθειες για την προώθηση της ατζέντας του δημάρχου.

Οι ερευνητές προσπάθησαν επίσης να μάθουν περισσότερα για την πιθανή εμπλοκή μιας κατασκευαστικής εταιρείας στο Μπρούκλιν με δεσμούς με την Τουρκία, καθώς και ενός μικρού πανεπιστημίου στην Ουάσιγκτον, που έχει επίσης δεσμούς με τη χώρα του Αττίλα και τον κ. Άνταμς.

Σύμφωνα με το ένταλμα έρευνας, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν επίσης στο εάν η εκστρατεία του δημάρχου έδωσε τα οφέλη στους αξιωματούχους και τους υπαλλήλους της κατασκευαστικής εταιρείας, καθώς και σε Τούρκους αξιωματούχους.

Οι πράκτορες κατέσχεσαν τρία iPhone και δύο φορητούς υπολογιστές, μαζί με έγγραφα και άλλα αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου κάτι που χαρακτηρίστηκε ως «φάκελος με την ένδειξη Eric Adams», επτά «κάρτες συνεισφορών» και άλλο υλικό, σύμφωνα με τα έγγραφα.

Δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι η έρευνα είχε στόχο τον δήμαρχο και δεν κατηγορείται για αδικήματα. Ωστόσο, η επιδρομή προφανώς τον ώθησε να ακυρώσει απότομα πολλές συναντήσεις που είχαν προγραμματιστεί για την Πέμπτη το πρωί στην Ουάσιγκτον, όπου σχεδίαζε να μιλήσει με αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και μέλη του Κογκρέσου για τη μεταναστευτική κρίση.

Αντίθετα, επέστρεψε βιαστικά στη Νέα Υόρκη «για να ασχοληθεί με ένα θέμα», είπε ένας εκπρόσωπος του δημάρχου.

Εμφανιζόμενος σε μια γιορτή του Día de Muertos στο Gracie Mansion το βράδυ της Πέμπτης, ο κ. Άνταμς υπερασπίστηκε την εκστρατεία του, λέγοντας ότι την τήρησε «με τα υψηλότερα ηθικά πρότυπα».

Είπε ότι δεν είχε έρθει σε επαφή με κανέναν αξιωματούχο επιβολής του νόμου, αλλά δεσμεύτηκε να συνεργαστεί σε οποιαδήποτε έρευνα. Ο κ. Άνταμς είπε ότι επέστρεψε από την Ουάσιγκτον για να είναι «στο έδαφος» για να «εξετάσει αυτήν την έρευνα» καθώς εξελίσσονταν.

Το ένταλμα ανέφερε ότι ορισμένες από τις συνεισφορές ξένων εκστρατειών έγιναν ως μέρος ενός προγράμματο δωρητών, όπου οι δωρεές γίνονται στα ονόματα ατόμων που στην πραγματικότητα δεν έδωσαν χρήματα.

Οι ερευνητές αναζήτησαν αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξουν πιθανές κατηγορίες που περιελάμβαναν κλοπή ομοσπονδιακών κεφαλαίων και συνωμοσία για κλοπή ομοσπονδιακών κεφαλαίων, ηλεκτρονική απάτη και συνωμοσία απάτης, καθώς και συνεισφορές ξένων υπηκόων σε εκστρατείες και συνωμοσία για την καταβολή τέτοιων συνεισφορών.

Ο κ. Άνταμς καυχήθηκε για τους δεσμούς του με την Τουρκία, πιο πρόσφατα κατά τη διάρκεια της έπαρσης της τουρκικής σημαίας, εκδήλωση που φιλοξένησε για τη χώρα του Αττίλα, στο Μανχάταν την περασμένη εβδομάδα. Ο δήμαρχος είπε ότι πιθανώς δεν υπήρχαν άλλοι δήμαρχοι στην ιστορία της Νέας Υόρκης που να επισκέπτονταν την Τουρκία τόσο συχνά όσο εκείνος.

«Νομίζω ότι είμαι στην έκτη ή έβδομη επίσκεψή μου», είπε. Τουλάχιστον μία από αυτές τις επισκέψεις έγινε ενώ ήταν πρόεδρος του δήμου του Μπρούκλιν, όταν η κυβέρνηση της Τουρκίας ανέλαβε την εκδρομή, ανέφερε η Daily News.

Η κα Σαγκς, με την οποία δεν έγινε δυνατόν να επικοινωνήσει η εφημερίδα, είναι ένα βασικό γρανάζι στη μηχανή συγκέντρωσης κεφαλαίων του κ. Άνταμς, η οποία έχει ήδη συγκεντρώσει περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια δολάρια για την εκστρατεία επανεκλογής του το 2025.

Ένα άτομο με γνώση της επιδρομής είπε ότι πράκτορες από το τμήμα διαφθοράς στο γραφείο του F.B.I. στη Νέα Υόρκη ανέκριναν την κα Σαγκς κατά τη διάρκεια της έρευνας στο σπίτι της.

Ένας εκπρόσωπος του FBI επιβεβαίωσε ότι «βρισκόμαστε σε αυτήν την τοποθεσία και διεξάγουμε ενέργειες επιβολής του νόμου», αναφερόμενος στο σπίτι της κυρίας Σαγκς στο τμήμα Crown Heights του Μπρούκλιν.

Πληροφορίες: Εφημερίδα New York Times, Michael D. Shear – U.S. Investigating Whether Adams Received Illegal Donations From Turkey – A raid at the home of Eric Adams’s chief fund-raiser was part of an inquiry into whether foreign money was funneled into his mayoral campaign, a search warrant shows

https://hellasjournal.com/2023/11/to-fbi-erevna-ton-dimarcho-tis-neas-iorkis-gia-diafthora-katigories-oti-sinomotise-me-tin-tourkiki-kivernisi-elave-paranomes-dorees-apo-tous-tourkous/

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΙΜΕ: H Ουκρανία έχασε τον πόλεμο, οι ΗΠΑ απέτυχαν…

0

 

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι είναι ο μόνο Ουκρανός που πιστεύει ακόμα σε νίκη επί των Ρώσων, παρά την αντίθετη άποψη της στρατιωτικής ηγεσίας και του λαού….

Le personnage de l’année

Το νέο άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Time είναι πολύ αποκαλυπτικό:

«Κανείς δεν πιστεύει στη νίκη μας όσο εγώ». Ο αγώνας του Βολοντυρίρ Ζελένσκι για να κρατήσει την Ουκρανία στη μάχη. Time – 30 Οκτωβρίου 2023.

Αυτή η επίθεση έχει προχωρήσει με μη βιώσιμο ρυθμό και με τεράστιες απώλειες, καθιστώντας όλο και πιο δύσκολο για τον Ζελένσκι να πείσει τους εταίρους του ότι η νίκη είναι εφικτή. Με το ξέσπασμα του πολέμου στο Ισραήλ, το να κρατάς απλώς την προσοχή του κόσμου στην Ουκρανία έχει γίνει μια μεγάλη πρόκληση.

Παραθέτοντας έναν στρατιώτη στο μέτωπο της αντεπίθεσης, ο Economist συμφωνεί:

«Δυσωδία πτωμάτων»

Ο « Αριστερόχειρας », ένας του πεζικού που πολεμά στο μέτωπο μεταξύ Robotyne και Verbove, λέει ότι οι απώλειες στην Ουκρανία έχουν φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα, εν μέρει εξαιτίας των drone. Οι πεδιάδες του Zaporozhye έχουν γυρίσει την πλάτη στη ζωή, λέει. « Είναι κόλαση. Πτώματα, μυρωδιά πτωμάτων, θάνατος, αίμα και  φόβος. Ούτε μια ουγγιά ζωής, μόνο δυσωδία του θανάτου .» Μέλη μονάδων σαν το δικό του είχαν περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν παρά να επιζήσουν. « Εβδομήντα τοις εκατό – Τριάντα τοις εκατό. Μερικοί δεν φτάνουν ούτε στην πρώτη τους μάχη .»

Ωστόσο, ο Zελένσκι τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν:

Ο πόλεμος χάθηκε και οι Ουκρανοί το ξέρουν… 

Όμως οι πεποιθήσεις του δεν έχουν αλλάξει. Παρά τις πρόσφατες αποτυχίες στο πεδίο της μάχης, δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τον αγώνα ή να αναζητήσει ειρήνη.

Αντίθετα, η πεποίθησή του για την τελική νίκη της Ουκρανίας επί της Ρωσίας έχει σκληρύνει, σε σημείο να ανησυχεί ορισμένους από τους συμβούλους του. Είναι ακλόνητη, στα όρια του μεσσιανισμού. « Αυταπατάται », μου είπε απογοητευμένος ένας από τους στενότερους συνεργάτες του. « Δεν έχουμε  επιλογές. Δεν κερδίζουμε. Αλλά προσπαθήστε να του το πείτε».

Το πείσμα του Ζελένσκι, λένε κάποιοι από τους βοηθούς του, υπονόμευσε τις προσπάθειες της ομάδας τους να αναπτύξει μια νέα στρατηγική, ένα νέο μήνυμα. Καθώς συζητούσαν για το μέλλον του πολέμου, ένα θέμα παρέμενε ταμπού: η δυνατότητα διαπραγμάτευσης μιας ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Ρώσους. Κρίνοντας από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, οι περισσότεροι Ουκρανοί θα απέρριπταν μια τέτοια κίνηση, ειδικά αν αυτό σήμαινε την απώλεια οποιουδήποτε κατεχόμενου εδάφους. 

Ο πόλεμος χάθηκε. Οι Ουκρανοί το ξέρουν. Αλλά δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια.

Οι άνθρωποι του Ζελένσκι κατηγορούν τους πάντες εκτός από αυτούς που προκάλεσαν το πρόβλημα. Είναι το μήνυμα της « νίκης » του Ζελένσκι και της ομάδας του που έχει οδηγήσει την κοινή γνώμη σε πλήρη εφησυχασμό.

Όπως ο τίτλος της Strana:

Η Ουκρανία χάνει τον πόλεμο κατά της Ρωσικής Ομοσπανδίας λόγω της ανεπαρκούς αντίληψης της κατάστασης από την κοινωνία – Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας. Strana.news, 30 Oκτωβρίου 2023.

Από στρατηγικής άποψης, η Ουκρανία χάνει τον πόλεμο λόγω της ανεπαρκούς αντίληψης της κατάστασης από την κοινωνία.

Αυτή τη γνώμη εξέφρασε ο Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας Ντμίτρι Κουχαρτσούκ σε συνέντευξή του στο Channel Five . 

Ισχυρίζεται ότι στην αρχή του πολέμου, όλοι οι Ουκρανοί ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τη χώρα και υπήρχαν πολλοί εθελοντές. Αλλά μετά την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το Κίεβο, η κατάσταση άλλαξε.

Ναπολέων και Χίτλερ

« Αμέσως μετά, παρατήρησα ότι τα μέσα ενημέρωσης μετέδιδαν το αφήγημα ότι πολεμούσαμε ενάντια σε άστεγους, ότι ο ρωσικός στρατός δεν ήξερε να πολεμήσει, ότι κατ ‘αρχήν η νίκη θα επιτυγχανόταν σε μία ή δύο εβδομάδες, το πολύ σ’ ένα μήνα. Πρώτα την άνοιξη, μετά το καλοκαίρι, ύστερα το φθινόπωρο, κατόπιν το χειμώνα, χωρίς να διευκρινίζουμε πότε θα πάμε στην Κριμαία. Η νίκη θα στέψει σίγουρα το στρατό μας. Προετοιμάσαμε τους ανθρώπους σε ένα ζεστό μπάνιο. Απορρίψαμε την άποψή τους για την πραγματικότητα. Αλλά αυτό δεν συνέβη στη Ρωσία. Οι Ρώσοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να είναι εύκολος για αυτούς. Κατάλαβαν ότι θα έπρεπε να πολεμήσουν για πολύ καιρό », είπε ο κ. Kουχαρτσούκ.

Προσθέτει ότι οι Ρώσοι « δυναμώνουν » κάθε μέρα και ότι αν η Ουκρανία είχε πραγματικά αντιμετωπίσει « εκφυλισμένους », θα τους είχε νικήσει εδώ και πολύ καιρό.

« Γι’ αυτό χάνουμε. Έχουν αυτές τις διαδικασίες σε εξέλιξη και η ετοιμότητά τους είναι πολύ υψηλότερη από αυτή της κοινωνίας μας. Και όταν μιλούν για μια πυρηνική βόμβα, για έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, για τον έναν ή τον άλλο λόγο μου φαίνεται ότι είναι έτοιμοι για αυτές τις διαδικασίες », πρόσθεσε ο διοικητής του τάγματος.

Ο Ναπολέων, ο Χίτλερ και πολλοί άλλοι που επεδίωξαν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας έπρεπε να μάθουν να μην υποτιμούν ποτέ το βάθος των πόρων της. Σήμερα, το ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαίοι πληρεξούσιοί τους   μαθαίνουν αυτό το μάθημα.

Ο Ζελένσκι δεν διδάχτηκε ακόμα. Δεν θα υποχωρήσει: Το κρύο θα δυσκολέψει επίσης τις στρατιωτικές προόδους, εμποδίζοντας τις πρώτες γραμμές τουλάχιστον μέχρι την άνοιξη. Όμως ο Ζελένσκι αρνείται να το παραδεχτεί. « Για μένα, το πάγωμα του πολέμου σημαίνει να τον χάσεις », δηλώνει. Πριν φτάσει ο χειμώνας, οι βοηθοί του με προειδοποίησαν να περιμένω σημαντικές αλλαγές στη στρατιωτική τους στρατηγική και σημαντική ανανέωση της ομάδας του προέδρου. Λένε ότι τουλάχιστον ένας υπουργός πρέπει να απολυθεί, καθώς και ένας υψηλόβαθμος στρατηγός υπεύθυνος για την αντεπίθεση, για να λογοδοτήσει για την αργή πρόοδο της Ουκρανίας στο μέτωπο. « Δεν προχωράμε », λέει ένας από τους στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι. Ορισμένοι διοικητές της πρώτης γραμμής, συνεχίζει, άρχισαν να αρνούνται εντολές να προχωρήσουν, ακόμη και όταν ήρθαν απευθείας από το γραφείο του προέδρου. « Θέλουν απλώς να μείνουν στα χαρακώματα και να κρατήσουν τη γραμμή », προσθέτει. « Αλλά δεν μπορούμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο με αυτόν τον τρόπο ».

Όταν έθεσα αυτές τις ερωτήσεις σε έναν ανώτερο αξιωματικό, μου είπε ότι ορισμένοι διοικητές είχαν ελάχιστη επιλογή να αμφισβητήσουν εντολές της κορυφής. Σύμφωνα με τον ίδιο, κάποια στιγμή στις αρχές Οκτωβρίου, οι πολιτικοί ηγέτες στο Κίεβο ζήτησαν μια επιχείρηση για να « ανακαταλάβουν » την πόλη Horlivka, ένα στρατηγικό φυλάκιο στην ανατολική Ουκρανία που οι Ρώσοι κρατούν και υπερασπίζονται σθεναρά έκτοτε, σχεδόν μια δεκαετία. Η απάντηση είχε τη μορφή ερώτησης: «Με τι; Δεν έχουν ούτε τους άνδρες ούτε τα όπλα », δηλώνει ο αξιωματικός. « Πού είναι τα όπλα; Πού είναι το πυροβολικό; Πού είναι οι νεοσύλλεκτοι; ”

Σε ορισμένους κλάδους του στρατού, η έλλειψη προσωπικού έχει γίνει ακόμη πιο σοβαρή από το έλλειμμα σε όπλα και πυρομαχικά. Ένας από τους στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι μου είπε ότι ακόμα κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους παρείχαν όλα τα όπλα που υποσχέθηκαν, « δεν έχουμε τον κόσμο να τα χρησιμοποιήσει ». 

Από την αρχή της εισβολής, η Ουκρανία αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει επίσημο αριθμό νεκρών και τραυματιών. Όμως, σύμφωνα με αμερικανικές και ευρωπαϊκές εκτιμήσεις, ο αριθμός των νεκρών έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τις 100.000 και στις δύο πλευρές του πολέμου. Ο πόλεμος αποσάθρωσε τις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας τόσο πολύ που τα γραφεία στρατολόγησης αναγκάστηκαν να χρησιμοποιούν όλο και πιο ηλικιωμένους ως προσωπικό, ανεβάζοντας τη μέση ηλικία ενός Ουκρανού στρατιώτη στα 43 περίπου. « Είναι ενήλικοι άντρες τώρα και δεν είναι πολύ καλά στην υγεία τους », λέει ο στενός συνεργάτης του Ζελένσκι. « Είμαστε στην Ουκρανία, όχι στη Σκανδιναβία. Εδώ δεν είναι Σκανδιναβία. “

Ο Ζελένσκι μετράει μέρες…

Τα παλιά προβλήματα της Ουκρανίας, ιδιαίτερα η διαφθορά, επιμένουν:

Πριν δέκα μήνες το ΤΙΜΕ είχε ανακηρύξει τον κ. Ζελένσκι πρόσωπο της χρονιάς, ενώ στο πρόσφατο τεύχος του αναγγέλλει την απομάκρυνσή του. Sic transit gloria…

Με όλη την πίεση για την εξάλειψη της διαφθοράς, υπέθεσα, ίσως αφελώς, ότι οι Ουκρανοί αξιωματούχοι θα το σκεφτόντουσαν δύο φορές πριν δεχτούν δωροδοκία ή τσεπώσουν δημόσιους πόρους. Αλλά όταν έκανα αυτή την παρατήρηση σε έναν ανώτερο προεδρικό βοηθό στις αρχές Οκτωβρίου, μου ζήτησε να απενεργοποιήσω τη συσκευή εγγραφής ήχου για να μπορεί να μιλήσει πιο ελεύθερα. « Σάιμον, κάνεις λάθος », μου είπε. « Οι άνθρωποι κλέβουν σαν να μην υπάρχει αύριο ».

Γνωρίζοντας ότι το σκάφος βυθίζεται, μάλλον αυτό θα έκανα κι εγώ. Θα φόρτωνα ό,τι είναι διαθέσιμο στην προσωπική μου σχεδία ζωής και θα ετοιμαζόμουν να κόψω τους δεσμούς με το μητρικό πλοίο.

Το άρθρο του Time είναι ένα σήμα. Ανακοινώνει το τέλος του καθεστώτος Ζελένσκι. Είμαι βέβαιος ότι το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, καθώς και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αναζητούν πυρετωδώς μια εναλλακτική – και έναν τρόπο να σώσουν το πρόσωπο εφαρμόζοντας αυτήν την εναλλακτική.

Κάποιος φαίνεται να προστατεύει και να προωθεί τον Aλεξέι Αρέστοβιτς για αυτόν ακριβώς τον σκοπό: Αφού εγκατέλειψε το προεδρικό γραφείο μετά από ένα σκάνδαλο τον Ιανουάριο του 2023, ο Aρέστοβιτς, αν και άρχισε να επικρίνει τις ενέργειες των αρχών, το έκανε προσεκτικά μέχρι πρόσφατα.

Σήμερα, όμως, αρκείται να επικρίνει την ομάδα που βρίσκεται στην εξουσία. Ο Αρέστοβιτς εστιάζει σε δύο πράγματα: στις στρατιωτικές αποφάσεις των ηγετών της χώρας και στην εσωτερική τους πολιτική.…

Η δεύτερη εκδοχή: Ο Αρέστοβιτς κέρδισε υποστήριξη από Αμερικανούς που θέλουν μεγαλύτερη πολιτική πολυμορφία στην Ουκρανία και δεν ενδιαφέρονται για τη μονοπώληση της εξουσίας από τον Ζελένσκι. 

Υπέρ αυτής της εκδοχής χρησιμοποιούν και το γεγονός που προαναφέρθηκε ότι η σκλήρυνση της ρητορικής του πρώην συμβούλου του προέδρου ξεκίνησε μετά το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Από αυτή την άποψη, θυμούνται επίσης την τηλεοπτική του συνέντευξη στις αρχές Οκτωβρίου, στην οποία δήλωσε ότι εάν η Δύση αποφασίσει να τερματίσει τον πόλεμο χωρίς να επιτύχουμε τα σύνορα του 1991 και ο Ζελένσκι αντιταχθεί σε αυτό, τότε ο πρόεδρος της Ουκρανίας θα «αλλάξει » . κατά τη διάρκεια των εκλογών.…

«Είναι πιθανό ο Αρέστοβιτς να υποστηρίζεται από συγκεκριμένες δυτικές ελίτ, που ενδιαφέρονται για την ποικιλομορφία των απόψεων στην Ουκρανία. Λένε ότι η χώρα δεν μπορεί να μιλάει μόνο με τη φωνή του Ζελένσκι, αλλά ότι υπάρχουν και διαφορετικές κριτικές απόψεις », σχολιάζει στη Strana ο πολιτικός αναλυτής Ruslan Bortnik .

Στη μεγάλη στρατηγική του, ο Λευκός Οίκος προσπάθησε να στραφεί προς την Ασία. Αλλά οι ΗΠΑ είναι κυρίως απασχολημένες με την Ουκρανία, σε μια εντελώς περιττή σύγκρουση που οι ίδιες προκάλεσαν, και μετά, με τη Γάζα στις φλόγες, πάλι με  τη Μέση Ανατολή.

Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/la-guerre-est-perdue-zelenski-va-partir-la-maison-blanche-a-echoue από Moon of Alabama

 

«Τρομοκρατία», «Ευθύνη», «Αυτοάμυνα» ή ο Εμπρησμός των Σημασιών

4
Εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες έχει διαπράξει πολλές η Δύση της λογικής και των φώτων, αλλά σήμερα ζούμε τη φρικιαστικότερη όλων.
Παλαιστίνιοι vs Στρατός του Ισραήλ

Οκτώβριος 2023: Ένας τρομακτικός στρατός κατοχής εξοπλισμένος με την τελευταία λέξη της πολεμικής τεχνολογίας πολιορκεί ένα ανοιχτό στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο οποίο είναι φυλακισμένες δύο και πλέον εκατομμύρια ψυχές, αφού τους έχει κόψει ηλεκτρισμό, υδροδότηση και τροφοδοσία (για επικοινωνίες ας μη μιλήσουμε καν)· τους ειδοποιεί να φύγουν, ενώ έχει κλείσει και βομβαρδίζει όλες τις εξόδους· κανονιοβολεί ανελέητα μιαν απάνθρωπα στριμωγμένη μάζα αμάχων με θύματα που ανέρχονται ήδη σε χιλιάδες, χρησιμοποιεί απαγορευμένες βόμβες φωσφόρου, πλήττει νοσοκομεία και κοινοποιεί απερίφραστα την απόφαση μαζικής εξόντωσης…

Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για «εθνοκάθαρση» ή «γενοκτονία», όρους που έχουν υιοθετηθεί από το Διεθνές Δίκαιο, στο οποίο ορκίζεται πίστη ο δυτικός κόσμος και των οποίων οι ορισμοί πληρούνται από τις πράξεις τού ισραηλινού κράτους τούτη τη στιγμή. Όμως η συλλογική «Δύση» βρίσκει φυσιολογικό να διακηρύσσει την ίδια αυτή στιγμή σε όλους τους δυνατούς τόνους την αλληλεγγύη της προς το ισραηλινό κράτος, να αναρτά ισραηλινές σημαίες στα κοινοβούλια και στα δημόσια κτίριά της και να διώκει ακόμη και ποινικά όσους διαδηλώνουν υπέρ της κατακρεουργούμενης Παλαιστίνης ή με οποιονδήποτε τρόπο εκφράζουν δημόσια την υποστήριξή τους σε αυτήν. Ταυτόχρονα, επιμένει ότι εκπροσωπεί τον πολιτισμό της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων απέναντι σε «αυταρχικά καθεστώτα» και «τρομοκρατικές ομάδες» – χαρακτηρισμοί που η επίκλησή τους και μόνο αρκεί προφανώς για να εξαιρέσει από την ανθρώπινη ιδιότητα όσους τους φέρουν, άρα και από την εφαρμογή στην περίπτωσή τους των επιταγών της δημοκρατίας ή του πολιτισμού.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Ζήλος. Εικόνα από την πορεία αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους στην Αθήνα

Ας πούμε προς στιγμήν σχιζοφρενική αυτή τη στάση (παρότι δεν έχει το ελαφρυντικό της ψυχονοητικής διαταραχής). Αν ρωτήσουμε πώς συμβιβάζεται η αυτοεικόνα που εξακολουθεί να φιλοτεχνεί ο ευρωαμερικανικός κόσμος με την κτηνωδία την οποία χειροκροτεί, μας απαντούν: «Ναι, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψιν τι είχε προηγηθεί· το Ισραήλ δέχθηκε μια φρικτή επίθεση από θηριώδεις τρομοκράτες που σφαγιάζουν αμάχους και μωρά παιδιά, βιάζουν αθώα κορίτσια και θέλουν να επιβάλουν μιαν αποκρουστική θεοκρατία που είναι προσβολή για τις αξίες μας».

Μπορούμε να συζητήσουμε επί μακρόν (και θα συζητήσουμε) τι από αυτά αληθεύει. Αν όμως θέσουμε το ίδιο ερώτημα, τι είχε προηγηθεί και σε τι αυτές οι πραγματικές ή φανταστικές πράξεις των «τρομοκρατών» απαντούν, μας αποκρίνονται: «Δεν υπάρχει συμψηφισμός στη βαρβαρότητα, κάθε πράξη πρέπει να κρίνεται αυτοτελώς, το έγκλημα είναι έγκλημα υπό οιεσδήποτε συνθήκες και σαν τέτοιο πρέπει να κρίνεται και να καταδικάζεται». Αν τότε αντιτείνουμε ότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, το πολλαπλάσιο έγκλημα που διαπράττει αυτή τη στιγμή το Ισραήλ πρέπει να κριθεί αυτοτελώς σαν πράξη ανήκουστης βαρβαρότητας, η οποία δεν επιδέχεται δικαιολογίες ούτε συγχώρηση με κανένα κριτήριο είτε ανθρωπιάς είτε διεθνούς δικαίου, η ανταπάντηση είναι: «Ναι, αλλά το Ισραήλ βρίσκεται σε υπαρξιακό κίνδυνο και έχει το δικαίωμα της αυτοάμυνας». Αν, ακολουθώντας και πάλι τη λογική τους, πούμε ότι ένας ολόκληρος ανυπεράσπιστος λαός βρίσκεται σε πολύ πιο κυριολεκτικό υπαρξιακό κίνδυνο, ενόψει επισήμως διακηρυγμένης γενοκτονίας, και έχει εξίσου δικαίωμα αυτοάμυνας, θα ξαναπούν ότι σημασία έχουν οι μεμονωμένες πράξεις του κ.ο.κ.

Εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες έχει διαπράξει πολλές η Δύση της λογικής και των φώτων, αλλά σήμερα ζούμε τη φρικιαστικότερη όλων: τον εμπρησμό κάθε υπολείμματος λογικής συνοχής και συνέπειας, ανατίναξη της ίδιας της σκέψης και της έλλογης κρίσης, βόμβα κυριολεκτικά στον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης και της ανθρώπινης υπόστασης. Παρακολουθούσα τις προάλλες μια ειδησεογραφική εκπομπή στον «Kρήτη TV». Όταν ο παρουσιαστής Γ. Σαχίνης ρώτησε κάποιον καλεσμένο του «στρατηγικό αναλυτή» (από αυτούς που φυτρώνουν σαν μανιτάρια στα ειδησεογραφικά πρακτορεία και φαίνεται ότι επανδρώνουν παχυλά αμειβόμενες θέσεις σε διάφορα διεθνή ή ευρωπαϊκά ινστιτούτα) πώς κρίνει τις δηλώσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι οι βομβαρδισμοί υποδομών ύδρευσης και ηλεκτρισμού από τους Ρώσους στην Ουκρανία είναι κατάφωρη πράξη τρομοκρατίας και έγκλημα πολέμου (παρέθεσε μάλιστα ένα βιντεοσκοπημένο απόσπασμα από την ομιλία της δυσώνυμης κας φον ντερ Λάιεν) ενώ στη Λωρίδα της Γάζας προσφάτως η ίδια τα βρήκε όλα «καλώς καμωμένα», ο ερωτώμενος απάντησε… πόσο επικίνδυνο πράγμα είναι η εξάπλωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού μέσα από τις μεταναστευτικές ροές μουσουλμάνων στην Ευρώπη!1 Σαν να λέμε, εξοντώστε τους στο λίκνο τους για να μη διαταράξουν την ευμάρεια και την ασφάλειά μας.

Του Vasco Gargalo, Πορτογαλία

Για όποιον επιχειρηματολογεί με αυτόν τον τρόπο, είναι ανώφελη οποιαδήποτε ανασύσταση της ιστορικής αλληλουχίας που θα μπορούσε να εξηγήσει στοιχειωδώς τα τρέχοντα γεγονότα. Δεν μπορούμε ωστόσο να μην επιμείνουμε στον μεθοδευμένο παραλογισμό του επιτελικά ενορχηστρωμένου δημόσιου λόγου. Οι απανταχού υποστηρικτές του Ισραήλ διαλαλούν ότι πρέπει όλοι να το υπερασπίσουμε γιατί δέχεται έναν βρόμικο πόλεμο – όχι βέβαια από τον «παλαιστινιακό λαό», στον οποίον πάντα αποδίδουμε έναν εθιμοτυπικό σεβασμό, αλλά από μια «τρομοκρατική οργάνωση»: τη Χαμάς. Μας λένε επίσης ότι πρόκειται για τυφλωμένους φανατικούς, «ισλαμοφασίστες», και διόλου μια νόμιμη πολιτική ηγεσία, όπως ήταν η PLO στα χρόνια του Γιάσερ Αραφάτ. Μπορούμε επίσης να συζητήσουμε (και θα συζητήσουμε) τί είναι και τί δεν είναι η Χαμάς· θα συζητήσουμε επίσης τι θα πει «πόλεμος» και τι «τρομοκρατία». Το ερώτημα όμως που τίθεται αμέσως είναι: υπάρχει αυτή τη στιγμή αναγνωρισμένη «πολιτική ηγεσία», συνέχεια μάλιστα της PLO, στη Δυτική Όχθη υπό τον Μαχμούντ Αμπάς, με τον οποίον οι Ισραηλινοί έχουν άριστες σχέσεις· αν όχι με τη Χαμάς, γιατί δεν συνομιλούν τότε μαζί του για την πραγματική επίλυση του προβλήματος;

Είτε οι Ισραηλινοί κατά βάθος αναγνωρίζουν ότι η ηγεσία του Αμπάς είναι βαθύτατα απαξιωμένη στα μάτια της πλειονότητας του παλαιστινιακού πληθυσμού, σε αντίθεση με τη Χαμάς, είτε δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να λυθεί το πρόβλημα. Το δεύτερο είναι το πιο βέβαιο. Εάν όμως, όπως υποκρίνονται, πίστευαν ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν υποστηρίζει αληθινά τη Χαμάς, αλλά είναι και ο ίδιος «θύμα» της, πώς δικαιολογείται μια συλλογική τιμωρία τέτοιων διαστάσεων ενός λαού κατά τη δική τους αξίωση αμέτοχου, για τα εγκλήματα μιας «μη αντιπροσωπευτικής» μειοψηφίας του; Και γιατί ταπεινώνουν όσο πιο επιδεικτικά μπορούν οδηγώντας σε απαξίωση την «επίσημη» Παλαιστινιακή Αρχή που, όπως λένε ότι πιστεύουν, θα ήταν ο μόνος «λογικός» συνομιλητής; Και γιατί ο Αραφάτ και η PLO, που σήμερα μνημονεύονται δήθεν με συμπάθεια σε ρητορική αντιδιαστολή προς τη Χαμάς, τον καιρό που ηγούνταν πραγματικά της παλαιστινιακής αντίστασης χαρακτηρίζονταν με τον ίδιον τρόπο ως «τρομοκράτες», σύρονταν σε μια σειρά συμφωνίες ήττας, όπως του Όσλο το 1993-95 και του Καμπ Ντέιβιντ το 2000, οι οποίες και πάλι ανατινάζονταν από τους ίδιους εκείνους, οι οποίοι είχαν επιβάλει τους όρους τους, με στόχο την τελική εξουθένωσή τους – και τελικά δολοφόνησαν τον Αραφάτ ύστερα από δίχρονη πολιορκία του σε κατ’ οίκον εγκλεισμό στη Ραμάλα, το 2004 από έναν άλλον εγκληματία πολέμου στην ισραηλινή ηγεσία, τον Αριέλ Σαρόν;

Αν οι ΗΠΑ έφεραν στα πολεμικά ήθη του εικοστού αιώνα τη συλλογική εξολόθρευση αμάχων, το Ισραήλ τελειοποίησε τους μηχανισμούς τύφλωσης της λογικής που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του σύγχρονου πολέμου: όχι πολέμου στον στίβο της στρατιωτικής αναμέτρησης, αλλά στον πεδίο της συνείδησης των ανθρώπων, με υπερόπλο τους τερατώδεις μηχανισμούς δημοσιότητας που λειτουργούν σαν αληθινό εργοστάσιο «κατασκευής πραγματικότητας» – και με ταυτόχρονη χρήση μιας άγριας καζουιστικής που αδρανοποιεί τις λειτουργίες έλλογης κρίσης επί αυτής της «πραγματικότητας». Πώς αυτό το εργοστάσιο λειτουργεί το είδαμε μόλις χθες στον πόλεμο της Ουκρανίας, και προχθές στο παγκόσμιο πείραμα υγειονομικής καταστολής που παρέλυσε τη ζωή και τη σκέψη μιας γιγάντιας μερίδας του κόσμου καταλύοντας ακόμη και μακρόχρονα εδραιωμένους πολιτικοϊδεολογικούς διαχωρισμούς. Και στην Ελλάδα το πλήγμα αυτό υπήρξε συντριπτικό. Περιττεύει να πούμε οτιδήποτε εδώ για τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της χώρας και τους ελεγχόμενους από τις ίδιες διαύλους δημοσιότητας, για τους οποίους ακόμη και ο χαρακτηρισμός «πόρνες» κινδυνεύει να προσβάλει τον ιδιόμορφο κλάδο των εργαζόμενων γυναικών που χρησιμεύει εκτός των άλλων ως τακτικός αποδέκτης του έμφυλου ρατσισμού μας. Μιλάω κυρίως για την πνευματική αποκτήνωση του λεγόμενου «λαού», ο οποίος μοιάζει να έχει ξεχάσει όσα πριν από 20-30 χρόνια ήταν αυτονόητα σε αυτή τη χώρα: αποκτήνωση που καθρεφτίζεται αντιπροσωπευτικά στους δημόσιους λόγους των διανοουμένων του, των πανεπιστημιακών του δασκάλων, διπλωματών, νυν ή πρώην στρατιωτικών και κάθε λογής «ειδημόνων» ασφαλείας (του εσωτερικού ή του εξωτερικού).

Πώς γίνεται, δηλαδή, διανοητές που δεν είναι διόλου αφελείς2 να καταπίνουν (ή να προσποιούνται πως καταπίνουν) το φτηνό μελόδραμα τρόμου που τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης αναμετέδωσαν απευθείας από ισραηλινές πηγές σχετικά με την «ανείπωτη βαρβαρότητα της Χαμάς» στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, για να το αναιρέσουν με αυτογελοιοποιητικό τρόπο κομμάτι-κομμάτι αργότερα3 (και ενώ ο τηλεοπτικός οχετός συνεχίζει να το αντιλαλεί σαν νευρομηχανικό τικ), χωρίς κάποια δεύτερη σκέψη και χωρίς να περιμένουν λίγες ημέρες όπως απαιτεί η στοιχειωδέστερη διανοητική επιφύλαξη σ’ έναν τέτοιον πόλεμο της πληροφορίας; Πώς γίνεται πρώην πρέσβεις με αποδεδειγμένη δημοκρατική ευαισθησία να ζητούν αστυνομικά μέτρα εις βάρος των παλαιστινιακών κοινοτήτων που ζουν στην Ελλάδα, και να προτρέπουν «να στηρίξουμε το Ισραήλ»4 όταν ξέρουν καλύτερα από τον καθένα (και το λένε οι ίδιοι απερίφραστα) πόσο ζωτικούς δεσμούς κόβουν οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους πιο αξιόπιστους δυνητικούς τους συμμάχους στον αραβικό και τον ευρασιατικό κόσμο, και πόσο ολέθρια δένονται έτσι στο άρμα των «προστατών»-καταστροφέων τους που είναι έτοιμο να τους πάρει μαζί του στον δικό του καταποντισμό;

Πώς γίνεται «προοδευτικές» πολιτικές δυνάμεις5 (εξαιρέσει, προς τιμήν του επίσης, του ΚΚΕ) να μην τολμούν να ψελλίσουν όσα ούτε ο ίδιος ο ΟΗΕ δεν είχε ταμπού να δηλώσει, ότι η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και να ξαναπαίζουν το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», σαν να μην ξέρουν ότι την τελευταία δεκαετία μόνο (βάσει στοιχείων του ΟΗΕ) έχουν σκοτωθεί 6.400 Παλαιστίνιοι έναντι 307 Ισραηλινών (από τους οποίους οι 177 στρατιώτες), έχουν τραυματιστεί δε κάπου 152.000 Παλαιστίνιοι (ένα μεγάλο ποσοστό των οποίων έχει λιντσαριστεί από οπλισμένους εποίκους) έναντι 6.307 Ισραηλινών· ότι καθημερινά έποικοι πυροβολούν και δολοφονούν εν ψυχρώ και αδιακρίτως άοπλους Παλαιστινίους, ένα μεγάλο μέρος των οποίων είναι παιδιά, εκδιώκουν ανθρώπους από τα σπίτια και τα χωριά τους στη Δυτική Όχθη, ξεριζώνουν τα ελαιόδεντρά τους και ρίχνουν τσιμέντο στα πηγάδια τους· ότι γυναίκες κάθε ηλικίας ραπίζονται δημοσίως και εξευτελίζονται από Ισραηλινούς στρατιώτες, ότι τεμένη και άλλοι ιεροί τόποι βεβηλώνονται επιδεικτικά· ότι κάπου 6.000 Παλαιστίνιοι βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές, οι περισσότεροι χωρίς δίκη, ενώ οι εξωδικαστικές εκτελέσεις (δολοφονίες στην πραγματικότητα) στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας είναι διαβόητη πρακτική του επίσημου κράτους· ότι προπαντός και κυρίως (για να μην μπω και εγώ στο παιχνίδι της δακρύβρεχτης περιπτωσιολογίας) το Ισραήλ είναι ένα κατοχικό κράτος, ένοπλος βραχίονας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, που ποδοπατάει προκλητικά από τη στιγμή της ίδρυσής του όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, το οποίο δεν έχει δεχτεί να εκχωρήσει Σύνταγμα (για να έχει απεριόριστη ευχέρεια ελιγμών ανάμεσα στο θρησκευτικό και το εθνοτικό στοιχείο) ούτε και να δώσει ποτέ σαφή σύνορα στον ΟΗΕ (διότι η διαρκής εδαφική επέκταση είναι διακηρυγμένη γραμμή της ηγεσίας του, επί «αριστερών» όσο και «δεξιών» κυβερνήσεων); Και, τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο, ότι δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο του εβραϊκού πληθυσμού στην οικουμένη, μια μεγάλη μερίδα του οποίου, κυρίως στο εξωτερικό, όχι μόνο ασκεί σκληρή κριτική στις πολιτικές του, αλλά ακόμη και αμφισβητεί ευθέως τη νομιμότητα της ύπαρξής του;

Οι δυνάμεις που ασκούν ιδεολογική κατοχή στην Ελλάδα ιδίως την τελευταία δεκαπενταετία της πτώσης της έχουν επαναφέρει το δόγμα τού «Ανήκομεν εις την Δύσιν» στην πιο άκριτη μορφή του, που ούτε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου δεν ακολουθήθηκε τόσο τυφλά, και όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα έχει θεωρήσει καθήκον του να ευθυγραμμιστεί. Το νομιμοποιητικό ιδεολόγημα αυτής της «στρατηγικής» αξιοποιεί ένα ανορθολογικό ανακλαστικό αντιτουρκισμού ή τουρκοφοβίας που διαπνέει το εθνικό ασυνείδητο, και πάνω του ακριβώς οικοδομεί την έωλη συλλογιστική: η Τουρκία είναι ο προαιώνιος εχθρός μας, η Τουρκία υποστηρίζει τη Χαμάς και είναι εχθρός του Ισραήλ, προφανώς ο εχθρός τού εχθρού μας είναι φίλος μας, άρα το εθνικό συμφέρον επιτάσσει τη συμμαχία με το Ισραήλ. Και αυτή η παιδαριώδης συλλογιστική περικλείνει μια υπόρρητη προπαραδοχή, που βγαίνει απευθείας από τις σελίδες του Huntington αλλά κλείνει μάτι στις πιο αδιαπέραστες από τη συνείδηση πτυχές του ευρωπαϊκού ψυχισμού: από ’δώ ο χριστιανικός πολιτισμός (εμείς και η «πολιτισμένη» Δύση), από ’κεί οι φανατικοί και οπισθοδρομικοί Μουσουλμάνοι (αυτοί, οι εχθροί του πολιτισμού μας).

Μένει κανείς αποσβολωμένος από τον πρωτογονισμό μιας τέτοιας σκέψης. Δεν θα συζητήσω το μέγεθος της ηλιθιότητας του να σκέφτεται κάποιος με θρησκευτικούς όρους τις πολιτικές σχέσεις και αντιπαλότητες στον σύγχρονο κόσμο, αλλά θα μείνω στα πιο πρόδηλα πραγματολογικά δεδομένα. Γιατί η Τουρκία είναι εχθρός του Ισραήλ και της Δύσης; Η Τουρκία είναι μια κανονική χώρα του ΝΑΤΟ που κρίνεται μάλιστα ως πολύτιμο μέλος της συμμαχίας λόγω ακριβώς των διφορούμενων σχέσεών της με τον αραβικό κόσμο, αφενός, και με τη Ρωσία αφετέρου – άρα μπορεί να χρησιμεύει ως δίαυλος επικοινωνίας και διαπραγματεύσεων. Ιστορικά, απέναντι στον αραβικό κόσμο υπήρξε κατακτητική δύναμη και, όσο και αν η ίδια προβάλλει ρητορικά την ισλαμική ταυτότητα με πρόθεση να ηγεμονεύσει ιδεολογικά στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, αντιμετωπίζεται πάντα με καχυποψία, εάν όχι ανταγωνιστικά, τόσο από το Ιράν όσο και από τους Άραβες. Ταυτόχρονα, είχε και έχει άριστες σχέσεις με το Ισραήλ, όχι μόνο διπλωματικές ή εμπορικές, αλλά και στρατιωτικές με την πιο σκληρή έννοια του όρου: από κοινού με το Ισραήλ και τους Αμερικανούς πολέμησε (και ακόμα πολεμά) για να καταστρέψει τη Συρία του Άσαντ, στο πλαίσιο του οποίου πολέμου στήριξε (από κοινού με το Ισραήλ και τους Αμερικανούς) το αληθινό ισλαμοφασιστικό μόρφωμα του ISIS· από κοινού με το Ισραήλ, έστω και με διαφορετική απόβλεψη, συνέδραμε (και ακόμα συντρέχει) το Αζερμπαϊτζάν στην εθνοκάθαρση των Αρμενίων του Αρτσάχ, ενώ ταυτόχρονα, σε ένα ρεσιτάλ διγλωσσίας που συναγωνίζεται μόνο τη Δύση, καταγγέλλει το Ισραήλ για τις ίδιες ακριβώς πρακτικές που η ίδια ασκεί στους κουρδικούς πληθυσμούς εντός και πέριξ των συνόρων της· και αν όντως διατηρεί (από κοινού με το Κατάρ) σχέσεις με παλαιστινιακές οργανώσεις αντίστασης, όπως η Χαμάς, διόλου αυτό δεν την καθιστά αυτομάτως εχθρό του Ισραήλ: τις χρειάζεται ακριβώς σαν διαπραγματευτικό εργαλείο στις σχέσεις της μαζί του, πράγμα που το Ισραήλ δείχνει να κατανοεί – και ακόμα περισσότερο οι Αμερικανοί: όχι μόνο οι σχέσεις αυτές, με όλη την άσφαιρη ρητορική που τις συνοδεύει, δεν στρέφουν εναντίον της Τουρκίας το ΝΑΤΟ και τη Δύση, όπως μόνο ανεμοκέφαλοι Έλληνες αναλυτές θα περίμεναν, αλλά τουναντίον αυξάνουν απεριόριστα τη διπλωματική της αξία στους δυτικούς σχεδιασμούς για έλεγχο της Μέσης Ανατολής.

Η Χαμάς έχει όντως δεχθεί (και δέχεται) βοήθεια και στήριξη από την Τουρκία και το Κατάρ, αλλά δεν θεωρεί καμία από τις χώρες αυτές βασικό σύμμαχό της διότι τουλάχιστον δεν είναι αφελής: έχει επίγνωση του ρόλου που παίζει η Τουρκία (και ως έναν βαθμό το Κατάρ) που μόλις εκθέσαμε. Και το ίδιο ισχύει για τις σχέσεις της Χαμάς με τις άλλες αραβικές κυβερνήσεις, ιδίως του Περσικού Κόλπου, των οποίων η σκληρά πραγματιστική πολιτική δεν τις καθιστά ασφαλή σύμμαχο για κανέναν. Η μόνη αξιόπιστη στήριξή της είναι το Ιράν και το ευρύτερο «τόξο της αντίστασης», αν το πούμε έτσι, που έχει ως προμαχώνα σιιτικές πολιτοφυλακές από το Ιράκ και την Υεμένη μέχρι τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου – και σε μεγαλύτερο βάθος, ασφαλώς, τη σφυρηλατούμενη συμμαχία Ρωσίας και Κίνας που είναι αποφασισμένη, με οποιαδήποτε περαιτέρω κίνητρα, να τερματίσει οριστικά τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό έλεγχο της Δύσης. Όποιος επιμένει να σκέφτεται με θρησκευτικούς όρους είναι αδύνατον να καταλάβει πώς η σουνιτική Χαμάς συμμαχεί με τη σιιτική Χεζμπολάχ και το Ιράν ενάντια στον σουνιτικό ISIS (διότι αυτοί είναι που πολέμησαν το «ισλαμοφασισμό», ο οποίος ποτέ δεν απείλησε το Ισραήλ, ενώ δέχθηκε ποικιλότροπη στήριξη από αυτό ενόσω μαχόταν τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση), ή πώς το ισλαμικό Ιράν στηρίζει με κάθε τρόπο τούς Χριστιανούς Αρμενίους, οι οποίοι απεναντίας προδίδονται από τη χριστιανική Δύση, στο δόλωμα της οποία υπέκυψαν μοιραία για να έχουν την ίδια μοίρα που είχαν όλοι όσοι εξέλαβαν ποτέ ως προστάτη τις ΗΠΑ… Ούτε βέβαια πώς η «μουσουλμανική» Τουρκία, που έχει ασφαλώς τα δικά της νεο-αυτοκρατορικά σχέδια ανεξάρτητα από τη Δύση, το Ισραήλ ή τη Ρωσία, παραμένει ο δεύτερος πολυτιμότερος σύμμαχος της «χριστιανικής» Δύσης στη Μέση Ανατολή ύστερα από το ίδιο το Ισραήλ (ιδίως μετά την αποσκίρτηση της Σαουδικής Αραβίας), ή πώς το ιουδαϊκό Ισραήλ υλοποιεί με σύγχρονους όρους την παλαιά ευρωπαϊκή βλέψη της δημιουργίας σταυροφορικών κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο – του κτηνωδέστερου από τα χριστιανικά εγχειρήματα που ένα μεγάλο μέρος της βίας του εισέπραξαν ακριβώς οι εβραϊκοί πληθυσμοί της Ευρώπης.

Ενόψει αυτής της πολύπλοκης πραγματικότητας, η πολιτική της Ελλάδας (και λέω σκοπίμως «της Ελλάδας» διότι δεν είναι πολιτική μόνο της σάπιας κυβέρνησής της) δεν είναι απλώς ηλίθια, είναι κυριολεκτικά εγκληματική. Μέτρο της ηλιθιότητάς της είναι ότι, σκεπτόμενη το «Ισλάμ» σαν μια ενιαία και αδιαφοροποίητη οντότητα, κυρώνει και αναπαράγει την τουρκική προπαγάνδα η οποία, μολονότι γνωρίζει την αναλήθειά της όσο και όλοι οι άλλοι Μουσουλμάνοι, υπερπροβάλλει αυτή την ιδεολογική κατασκευή σαν εργαλείο για την επιζητούμενη ηγεμονία της στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Μέτρο της εγκληματικότητάς της είναι οι θανάσιμοι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτει, αν όχι αμέσως τον ίδιο τον εαυτό της, προπαντός τους ελληνικούς ή ελληνόφωνους πληθυσμούς της διασποράς και ιδίως της Κύπρου. Όπως όταν της ζητήθηκε να καταδικάσει την υποτιθέμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αντί να θέσει ως απόλυτη προϋπόθεση την προηγούμενη καταδίκη της τουρκικής εισβολής και στρατιωτικής κατοχής στη Βόρεια Κύπρο (που στο κάτω-κάτω πληροί πολύ πιο αδιαμφισβήτητα τους όρους «εισβολή» και «κατοχή») έσπευσε με αηδιαστική δουλοπρέπεια να γίνει το περιττό εργαλείο των κυρίων της, έτσι και τώρα, αντί να στηρίξει με χαλύβδινη επιμονή τις αποφάσεις του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη όπως ακριβώς (οφείλει να) διεκδικεί την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ για την Κύπρο, συστρατεύεται με τους υπονομευτές της διεθνούς νομιμότητας μη μπορώντας να αντιληφθεί ότι, όσο δεν συμφέρει το Ισραήλ μια ουσιαστική καταδίκη της κατοχής από διεθνείς οργανισμούς, τόσο δεν συμφέρει και την Τουρκία για τους ίδιους λόγους – πράγμα που από μόνο του εγγυάται τη συνεχόμενη σιωπηρή αλληλοστήριξη των δύο σοβαρότερων υποϊμπεριαλιστικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, παρά τους αναπόφευκτους ανταγωνισμούς τους.

Εύλογα, όσους συσπειρώνονται γύρω από αυτό το αξιοθρήνητο σκεπτικό συμφέρει να μιλούν όχι για αντίσταση στην κατοχή αλλά για «πόλεμο με την ισλαμιστική Χαμάς». Ούτε η Χαμάς είναι όμως ακριβώς «ισλαμιστική» με την έννοια που έχουν στο μυαλό τους, ούτε νομιμοποιούνται να εναλλάσσουν τους όρους «τρομοκρατία» και «πόλεμος» αδιακρίτως και όπως κάθε φορά τούς εξυπηρετεί. Σύμφωνα με την εδραιωμένη ορολογία, πόλεμος είναι δυνατός μόνο μεταξύ κρατών· η κατάχρηση του όρου «τρομοκρατία» από την προπαγάνδα των κρατούντων στηρίζεται ακριβώς σε αυτόν τον ορισμό, που επιτρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος διασταλτικά ποινικοποιώντας οιαδήποτε πράξη αντίσταση από μη κρατικούς φορείς: εθνοτικές διεκδικήσεις, ταξικά ή κοινωνικά κινήματα, υποτελείς ομάδες ή πληθυσμούς… Όμως όταν μιλάς για πόλεμο («δίκαιο», «αμυντικό», «ολοκληρωτικό» ή ό,τι άλλο εξυπηρετεί τις ρητορικές ανάγκες της στιγμής) είναι σαν να αποδίδεις κρατικό status στον αντίπαλο, πράγμα που την ίδια στιγμή το Ισραήλ αρνείται να αναγνωρίσει στην παλαιστινιακή αντίσταση, κάτι το οποίο ταυτόχρονα θα το δέσμευε να τηρεί ένα δίκαιο του πολέμου. Πάλι η ίδια στρατηγική της σύγχυσης των σημασιών, από έναν ανέντιμο παίκτη που χειραγωγεί τους κανόνες του παιχνιδιού ανάλογα με το κυμαινόμενο συμφέρον του.

Όπως και αν ορίζει τον εαυτό της η Χαμάς, η αξιοθαύμαστη επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα που έδειξε στα πρόσφατα γεγονότα οφείλεται μόνο στο ότι έγινε η αιχμή της αντίστασης ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού, και αυτό είναι που τρέμουν να αναγνωρίσουν όλοι. Η Χαμάς έχει πράγματι ισλαμιστικές καταβολές αλλά δεν είναι τζιχαντιστική οργάνωση τύπου ISIS· τα σημερινά της χαρακτηριστικά, η ορολογία και η στρατηγική της είναι ενός κινήματος εθνικοαπελευθερωτικού τύπου, ρόλο στον οποίον έχει επί της ουσίας διαδεχθεί την ανταγωνιστική της PLO. Και αυτό είναι ένα άλλο «μυστήριο» για την αυτιστική σκέψη των δυτικών αναλυτών. Όταν στη δεκαετία τού ’60 και του ’70 οι ίδιες οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενίσχυαν παντού νεοσυντηρητικά ή θρησκευτικά φονταμενταλιστικά κινήματα για να αποδυναμώσουν σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ρεύματα στο αραβομουσουλμανικό κόσμο (πράγμα που όντως πέτυχαν), δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι το δημιούργημά τους θα ξέφευγε από τα χέρια τους και θα γινόταν η προσεχής απειλή για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τους. Είναι αυτό που συνέβη με τους Ταλιμπάν ή την αλ Κάιντα, κι έχει επαναληφθεί σε αναρίθμητους μικρότερους κύκλους που δεν είναι της στιγμής να εξιστορήσουμε εδώ.6 Πολύ συχνά μάλιστα είδαμε τους ίδιους ανθρώπους να μεταμορφώνονται από αριστεροί φενταγίν σε ισλαμιστές μουτζαχεντίν, διότι το αίτημα των ανθρώπων για ισότητα και αυτοδιάθεση είναι οιονεί φυσικό φαινόμενο, που δεν καταστέλλεται: όταν φράξεις τη κοίτη του ποταμού, τα νερά του θα βρουν άλλον δρόμο.

Η Χαμάς δημιουργήθηκε το 1987, στην τεταμένη ατμόσφαιρα της πρώτης Ιντιφάντα, όταν Ισραηλινοί στρατιώτες έσπαζαν τα χέρια μικρών παιδιών που πετούσαν πέτρες. Έχει μια τεθλασμένη καταγωγή από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους μέσω της Μουτζάμα αλ-ισλαμίγια, που δημιουργήθηκε γύρω στο 1980 σαν προνοιακός οργανισμός αρχικά και στηρίχτηκε πράγματι από το Ισραήλ για τους λόγους που προαναφέραμε. Ακόμα και μετά τη ανάληψη ένοπλης δράσης εκ μέρους της με τη δημιουργία στρατιωτικού της σκέλους (των Ταξιαρχιών αλ-Κάσαμ), το Ισραήλ συνέχισε να την ανέχεται ή και να τη στηρίζει έμμεσα σαν αντίβαρο στην PLO ελπίζοντας να διασπάσει την παλαιστινιακή αντίσταση -πράγμα που σε κάποιον βαθμό πέτυχε στη δεκαετία του ’90 και λίγο αργότερα όταν όντως υπήρξαν αιματηρές αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις δύο κυριότερες μερίδες της αντίστασης (που βεβαίως δεν ήταν οι μόνες). Αφότου όμως το Ισραήλ εξουδετέρωσε την PLO σέρνοντάς την σε συμφωνίες-παρωδία και δολοφονώντας μεθοδευμένα την ηγεσία της, μέχρι τον ίδιον τον Αραφάτ, η Χαμάς σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στην κατοχή, με ορόσημο τη δεύτερη Ιντιφάντα του 2000, πράγμα που οδήγησε στη συντριπτική της εκλογική νίκη το 2006 στα εδάφη της Γάζας – και η αντίδραση του Ισραήλ ήταν να μετατρέψει την περιοχή σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Η Χαμάς είχε ήδη κηρυχτεί «τρομοκρατική οργάνωση» και ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του σιωνιστικού κράτους, το οποίο απέναντι στις απεγνωσμένες ενέργειες των βομβιστών αυτοκτονίας της εφάρμοσε τη γνώριμη τακτική του: δολοφονίες ηγετικών της στελεχών, προφυλακίσεις και βασανιστήρια πραγματικών ή υποτιθέμενων μελών της, επαναλαμβανόμενη υποβολή του άμαχου πληθυσμού της Γάζας σε λουτρά αίματος… Ωστόσο, από το 2004 η Χαμάς είχε προσφέρει δεκαετή «ανακωχή» με αντάλλαγμα τη δημιουργία ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους και απόσυρση του Ισραήλ από εδάφη που είχε καταλάβει στον Πόλεμο των Έξι Ημερών (αίτημα συμβατό με τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ) αποδεχόμενη έτσι σιωπηρώς το δικαίωμα ύπαρξης ενός ισραηλινού κράτους. Η ανακωχή έληξε με μια νέα «κήρυξη πολέμου» το 2017, όταν η ηγεσία Τραμπ προέβη στην προκλητική πράξη να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους.

Οι μαχητές της Χαμάς δεν είναι βέβαια τα αιμοσταγή τέρατα που θέλει να παρουσιάζει ο δυτικός Τύπος, αλλά χρησιμοποιούν όντως βίαιες μεθόδους που έξω από τις ειδικές ιστορικές περιστάσεις δύσκολα θα ήταν υποστηρίξιμες. Τι θα πει όμως «έξω από τις ειδικές ιστορικές περιστάσεις»; Η συμπαιγνία του Ισραήλ με όλον τον δυτικό κόσμο εις βάρος τους έχει στερήσει τους Παλαιστίνους από οιοδήποτε άλλο μέσον αυτοάμυνας πέρα από την απελπισμένη βία, το έσχατο καταφύγιο όλων των καταπιεσμένων και εξεγερμένων του κόσμου· και αν ένας καταπιεστής με τερατωδώς υπέρτερη ισχύ διεκδικεί νομιμότητα των πράξεών του στο όνομα της «αυτοάμυνας», βάσει ποιας λογικής στερεί την ίδια αξίωση νομιμότητας σε ανάλογες πράξεις, συντριπτικά μικρότερης κλίμακας, εκ μέρους του καταπιεσμένου;7 Και αν ένα φορμαλιστικό, δηλαδή ανιστορικό, ηθικό επιχείρημα λέει ότι κάθε μεμονωμένη πράξη έχει ένα καθορισμένο βάρος και δεν συμψηφίζεται ούτε αθροίζεται, ας μας πει με τί μέτρο αποτιμάται η ηθική ευθύνη. Την απάντηση έχει δώσει προ πολλού ένας Εβραίος διανοητής του εικοστού αιώνα, ο Χανς Γιόνας, στη βαθιά ρήση του «η ευθύνη είναι παραπληρωματική της ισχύος». Πράγμα που σημαίνει, για όποιον αρνείται να οδηγήσει τη σκέψη του ως τις λογικές της συνέπειες: επί όμοιων πράξεων και ανεξαρτήτως ποσοτικού υπολογισμού τους, η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τον ισχυρότερο.

Η τρομερά επιτυχημένη ενέργεια της 7ης Οκτωβρίου από την παλαιστινιακή αντίσταση μετέδωσε ένα αληθινό ηλεκτροσόκ στο ήδη κλονισμένο παγκόσμιο σύστημα. Πέρα από τους θανάσιμους κινδύνους που εγκυμονεί αυτό για ολόκληρη την οικουμένη, μια συζήτηση εύλογη στην οποία ωστόσο δεν σκοπεύω να μπω εδώ, αξίζει προς ώρας να εκτιμήσουμε τί κέρδισε η Παλαιστίνη και τι είδους μαθήματα μας δίνει.

Πρώτον, αποσόβησε τη ρυμούλκηση των πλουσιότερων αραβικών χωρών στο ιμπεριαλιστικό άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ μέσω των λεγόμενων «Συμφωνιών του Αβραάμ»: ένα δόλιο σχέδιο που ακύρωνε όλες τις συμφωνίες του ΟΗΕ και στην πράξη έδινε χρήματα στους Παλαιστινίους για να παραιτηθούν από κάθε άλλο δικαίωμα ή αυτονομία. Η επιτυχία του θα εξαφάνιζε οριστικά το παλαιστινιακό ζήτημα από τη διεθνή ατζέντα και θα παγίωνε ένα status για παλαιστινιακό λαό συγκρίσιμο με το καθεστώς σταβλισμένου ζώου (προσχέδιου εκείνου που κάποιοι ονειρεύονται ίσως για τη συντριπτική πλειονότητα της ανθρωπότητας).

Δεύτερον, επιτάχυνε κατά ένα αποφασιστικό βήμα τη διαφαινόμενη πτώση του πλέγματος των δυνάμεων που αυτή τη στιγμή συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια του πλανήτη (των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και των δορυφόρων τους) ισχυροποιώντας το διογκούμενο παγκόσμιο μπλοκ που είναι αποφασισμένο να θέσει όρια στη μονοπώληση της στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης εκ μέρους της τυχοδιωκτικής και αδίστακτης κεφαλαιοκρατικής μητρόπολης. Δεν είναι ασφαλώς ένα αντικαπιταλιστικό μπλοκ, αλλά δίνει την μόνη προς στιγμήν εφικτή δυνατότητα στην ανθρωπότητα να αναπνεύσει.

Τρίτον, προσφέρει ένα μοναδικό μάθημα στους ηττημένους και καταπτοημένους λαούς του κόσμου ότι η ωμή ισχύς δεν είναι ανίκητη· ότι ο ατέρμονος αγώνας της ανθρωπότητας για ισότητα και ελευθερία μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους μέσα από τις ρωγμές της ολοκληρωτικής συσσωμάτωσης καπιταλισμού και τεχνοεπιστήμης, που το ένα της πρόσωπο είναι ο διαρκής πόλεμος, το άλλο η χειραγώγηση, ο ασφυκτικός έλεγχος των συνειδήσεων και ο βιοπολιτικός προγραμματισμός μέχρι εξαλείψεως της ανθρώπινης φύσης. Αυτά τα «ζώα» της εβραιοφασιστικής ρητορικής, που «αποφάσισαν να πληρώσουν οποιοδήποτε τίμημα για μιαν αχτίδα ελευθερίας» (τα λόγια είναι πάλι του Giddeon Levy), στέλνουν σε όλους μας ρίγη συγκίνησης και αναπτερώνουν την τσαλακωμένη ελπίδα ότι το ανθρώπινο ζώο δεν θα γίνει ποτέ μηχανή, ούτε θα της μοιάσει.

———-

Σημειώσεις

1. Βλ. https://www.youtube.com/watch?v=JTfXqeK9BNg&ab_channel=%CE, 2.43΄-2.48΄. Σημειωτέον ότι την ίδια επισήμανση είχε κάνει (προς τιμήν του) λίγες ημέρες νωρίτερα σε αγγλόφωνη διαδικτυακή ομιλία του και ο Γιάννης Βαρουφάκης.

2. Βλ. για παράδειγμα το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη «Να ονοματίζουμε τη φρίκη» (στο LIFO, 12/10/23): https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/na-onomatizoyme-ti-friki.

3. Για λίγα παραπάνω στοιχεία σχετικά με τα επίμαχα γεγονότα, και περισσότερα για τους σύγχρονους μηχανισμούς προπαγάνδας και ιδίως εκείνους του Ισραήλ, βλ. το άρθρο «Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός προπαγάνδας του Ισραήλ μετά τη σφαγή στο νοσοκομείο» που αναρτήθηκε στις 17/10/23 στο Info-War: https://info-war.gr/pos-leitoyrgei-o-michanismos-propagan/ (μόνο που ο συγγραφέας του «ξέχασε» να εφαρμόσει αυτά που γνωρίζει στην περίπτωση της πανδημικής τρομοκρατίας τής παρελθούσας τριετίας, όταν έγινε ο ίδιος εξάρτημα των μηχανισμών που καταγγέλλει).

4. Βλ. σχετικά τη συνέντευξη του πρεσβευτού επί τιμή Γιώργου Αϋφαντή στον 98.4 (16/10/23): https://www.youtube.com/watch?v=z8fFvHy0Av0&ab_channel=%CE%A1%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BF98.4.

5. Αν βέβαια μιλάμε για τον προσφάτως αγορασμένο από τους Αμερικανούς ΣΥΡΙΖΑ, το νέο ύφος πολιτικής δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Για ένα συμβάν επί της διακυβερνήσεώς του που συνιστά εύγλωττο πολιτικό μήνυμα, βλ. την αποκαλυπτική συνέντευξη του Βαγγέλη Πισσία, από τους συντονιστές του εγχειρήματος «Ένα Καράβι για τη Γάζα», στον e-roi (17/10/23): https://www.youtube.com/watch?v=NRlTzp7HB08&ab_channel=%CE%95%CE%A0%CE, ιδίως 24.45΄-27.30΄.

6. Περισσότερα σχετικά με τη φύση και την ιστορία τού «φονταμενταλισμού», και τη μεγάλη γεωστρατηγική σκακιέρα σε ό,τι αφορά τον αραβομουσουλμανικό κόσμο από την αποαποικιοποίηση μέχρι τις ημέρες μας, βλ. στο Φώτης Τερζάκης, Ανορθολογισμός, φονταμενταλισμός και θρησκευτική αναβίωση: τα χρώματα της σκακιέρας, δίγλωσση έκδοση (Ελληνικά Γράμματα: Αθήνα 1998) [γ΄ συμπληρωμένη έκδ. Εκδόσεις των Συναδέλφων: Αθήνα 2017]).

7. Απέναντι στην αηδιαστική φιλοϊσραηλινή ρητορεία της Δύσης που απείλησε να μας πνίξει αυτές τις ημέρες, και στις φασιστικές πρακτικές με τις οποίες οι δυτικές κυβερνήσεις της «δημοκρατίας και των δικαιωμάτων» αντιμετώπισαν το διογκούμενο κίνημα συμπαράστασης στον παλαιστινιακό λαό μέσα στις ίδιες τις χώρες τους, ήταν ανακούφιση ν’ ακούμε έναν γενναίο ισραηλινό δημοσιογράφο, τον Gideon Levy, να δηλώνει ότι «οι Παλαιστίνιοι είναι εγκαταλελειμμένοι απ’ όλους εδώ και καιρό, και δεν τους έχει απομείνει κανένας άλλος τρόπος δράσης»: https://www.youtube.com/watch?v=9_OLTRcYMYc&ab_channel=KontraChannel.

kosmodromio.gr

Το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα αυτοάμυνας ως κατοχική δύναμη, λέει η Ρωσία στον ΟΗΕ

0

Το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα ενάντια στη Χαμάς στη Γάζα ως κατοχική δύναμη στην Παλαιστίνη, δήλωσε  ο πρεσβευτής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη.

Ο Βασίλι Νεμπενζια, χρησιμοποίησε την ομιλία του στην ειδική σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη για να καταδικάσει τη δυτική «υποκρισία» σχετικά με τους θανάτους Παλαιστινίων αμάχων ενώ ασκούν κριτική για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

«Το μόνο πράγμα που στο οποίο μπορεί να συμφωνήσει [η Δύση] είναι συνεχείς δηλώσεις σχετικά με το υποτιθέμενο δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Αν και, ως κατοχική δύναμη, δεν έχει αυτή τη δύναμη», είπε ο Ρώσος πρεσβευτής.

  • Παρέπεμψε μια συμβουλευτική γνώμη του 2004 από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), η οποία δηλώνει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο του Χάρτη του ΟΗΕ σχετικά με το δικαίωμα στην αυτοάμυνα όταν ενεργεί ενάντια σε απειλές από κατεχόμενα εδάφη.

Το Ισραήλ υποστηρίζει ότι δεν έχει καταλάβει τη Γάζα από το 2005, όταν απέσυρε στρατιωτικούς και πολίτες από την περιοχή. Ωστόσο, αρκετοί διεθνείς οργανισμοί λένε ότι το Ισραήλ έχει καταλάβει παλαιστινιακά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Λωρίδας της Γάζας, από το 1967.

Με πληροφορίες από The Moscow Times/ Ηellas Journal.com

Τουρκία, Ρωσία και Κίνα με κατασκοπεία και κάθε άλλο τρόπο επιχειρούν παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της Γαλλίας: Κοινοβουλευτική έκθεση

0

Η Ρωσία, η Κίνα αλλά και η Τουρκία είναι οι χώρες που επιχειρούν περισσότερο να παρέμβουν στη γαλλική πολιτική ζωή, αναφέρει η ετήσια έκθεση της γαλλικής κοινοβουλευτικής επιτροπής η οποία βασίζεται στις πληροφορίες των αρμοδίων υπηρεσιών της χώρας.

Η παρέμβαση έχει είτε την κλασική μορφή της κατασκοπείας, είτε δραστηριότητες σχετικές με τη χρήση του κυβερνοχώρου και τις επιχειρήσεις χειραγώγησης πληροφοριών, αναφέρεται στην έκθεση.

  • Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, «το επίπεδο των απειλών ξένης παρέμβασης βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, μέσα σε ένα τεταμένο και ανεμπόδιστο διεθνές πλαίσιο».

Οι συντάκτες υπογραμμίζουν ακόμη ότι εάν οι υπηρεσίες πληροφοριών μπορούν να χρησιμοποιήσουν «διάφορα μέσα παρεμπόδισης για να αποτρέψουν ξένες παρεμβάσεις», αυτά τα εργαλεία «δεν επαρκούν από μόνα τους μακροπρόθεσμα».

Προτείνουν τη θέσπιση ενός «ad hoc νομοθετικού πλαισίου για την αποτροπή ξένων παρεμβάσεων κατά το πρότυπο του αμερικανικού δικαίου», τη χρήση της διαδικασίας δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων «για κάθε πρόσωπο ή δομή που εμπλέκεται σε επιζήμιες ενέργειες για τη διατήρηση της γαλλικής εθνικής συνοχής ή προορίζονται για την προώθηση των συμφερόντων μιας ξένης δύναμης».

Προτείνουν επίσης «μια ευρωπαϊκή απάντηση» και εκτιμούν ότι αυτά τα διαφορετικά μέτρα θα μπορούσαν να ομαδοποιηθούν «σε ένα νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της ξένης παρέμβασης» η οποία, όπως τονίζουν, έχει λάβει «μια νέα διάσταση τα τελευταία χρόνια», κυρίως λόγω μιας «ριζικής αλλαγής στο γεωπολιτικό πλαίσιο».

  • Υπογραμμίζουν τις «εκστρατείες χειραγώγησης πληροφοριών μεγάλης κλίμακας» που έχουν λάβει «πρωτοφανή έκταση», τονίζοντας ότι «οι ψεύτικες ειδήσεις είναι το όπλο ενός πολέμου εναντίον της Δύσης».

Χαρακτηρίζουν τη Ρωσία ως σημαντικό παράγοντα και περιγράφουν «την υπογραφή της», τις μεθόδους επιχείρησής της, με ιδιαίτερη αναφορά στα ΜΜΕ Russia Today και Sputnik, αλλά και στην Κίνα, της οποίας η διασπορά παίζει σημαντικό ρόλο, πέραν της «πολιτικής στρατηγικής και ενός δικτύου δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων και ατόμων κλειδιά».

Η Τουρκία έχει επίσης διαθέσεις να παρέμβει, αναφέρουν οι συντάκτες της έκθεσης με στόχο «να ελέγξει την τουρκική διασπορά ως αναμεταδότρια των ιδεών της εξουσίας της Άγκυρας, δηλαδή εχθρική προς τους Κούρδους και τους Αρμένιους», αλλά και με τη χρήση της «θρησκευτική πρακτικής», «έναν ισχυρό μοχλό για την προώθηση μιας πολιτικής ιδεολογίας».

  • Ως προς αυτό, αναφέρεται η χρηματοδότηση χώρων λατρείας στη Γαλλία και η απόσπαση ιμάμηδων σε γαλλικά τζαμιά, που «επέτρεψαν στην Τουρκία να επηρεάσει το Ισλάμ στη Γαλλία».

Ένας άλλος τρόπος λειτουργίας της Τουρκίας είναι, σύμφωνα με την έκθεση, «η είσοδος στην πολιτική μέσω της συμμετοχής στις τοπικές και εθνικές εκλογές», η ενεργή παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα κ.ά.

Η έκθεση αποδοκιμάζει την «αφέλεια» των Γάλλων εκλεγμένων αξιωματούχων, των ανωτάτων δημοσίων υπαλλήλων, των επιχειρήσεων και των ακαδημαϊκών κύκλων απέναντι σε ξένες παρεμβάσεις.

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ – του ανταποκριτή Μ. Σπινθουράκη
Παρίσι, France 

Turkey setting the stage for a humanitarian crisis in North and East Syria

0

Kevin T. Mason 


In early October, Turkish Foreign Minister Hakan Fidan stated that Turkey would target infrastructure facilities in Syria and Iraq in retaliation for the Kurdistan Workers’ Party (PKK) attack in Ankara on 1 October which reportedly wounded two Turkish police officers. Soon thereafter, Turkey initiated a campaign of airstrikes on areas governed by the Autonomous Administration of North and East Syria (AANES) as threatened, killing civilians and compounding existing water, fuel, and economic crises just as winter approaches.

Over the years, Turkey has continued to use drones and warplanes to strike the region, resulting in the deaths of hundreds of civilians. The current bombing campaign is the most serious escalation since separate ceasefire agreements brokered by the US and Russia following Turkey’s 2019 invasion of Syria that ended with Turkey and its proxy militias occupying Sere Kaniye (Ras al-Ayn / Rish Ayno) and Tal Abyad and the displacement of hundreds of thousands of the region’s inhabitants.

While Turkey has alleged that the Ankara attack was somehow linked to North and East Syria, the Syrian Democratic Forces (SDF), the security forces of the region who were the leading ground force responsible for the defeat of the Islamic State (ISIS) in Syria, have denied this. SDF General Commander Mazloum Abdi condemned Turkey’s use of the situation as a pretext for further military aggression and once again emphasized the SDF’s non-involvement in Turkey’s internal conflicts, calling for an immediate cessation of hostilities. Elham Ahmed, head of the Executive Committee of the Syrian Democratic Council (SDC), the political branch of the SDF, has also called on the international community to intervene, stating that this military aggression puts the lives of millions of people, including displaced civilians, at risk.

Turkey, with NATO’s second largest army and an unfettered ability to move throughout the airspace of North and East Syria, has a nearly free hand to do as it wishes in the region as long as the international community remains passive.

Escalation of Airstrikes Targeting Civilian Infrastructure

Turkish warplanes and drones relentlessly targeted vital civilian infrastructure, including power plants, water pumps, oil refineries, and the region’s only cooking gas bottling plant, hitting over 200 sites. Residential areas and even an internally displaced persons camp have been bombed, causing civilian casualties.

The Rojava Information Center continues to document the severe economic impact of this aggression. AANES relies heavily on oil revenue, and Turkish airstrikes are clearly aimed at undermining economic stability at a time where the Syrian economy in general is deteriorating.

Recent gains in modernizing electricity infrastructure have been wiped out by these airstrikes, leaving North and East Syria’s Jazira (Gozarto) Region without power. The destruction of the local economy prevents recovery from the ravages of ISIS but also deepens a persistent humanitarian crisis.

Weaponization of Water

Turkey’s weaponization of water resources is a longstanding strategy designed to target civilians in North and East Syria and undermine popular support for AANES. Targeting water infrastructure is a blatant and particularly grave violation of international law but has not elicited much of a reaction from the international community.

In Qamishlo (Qamishli / Zalin), hospitals and healthcare facilities are now operating under extreme pressure due to an undependable supply of water and electricity, leading to concerns about potential closures — a direct result of Turkey’s strikes on water facilities which have caused severe water shortages throughout the region.

Through both the reduction of the flow of the Euphrates River and the repeated closing of the Alouk Water Station in Hasakah, Syria, the water crisis has become particularly acute. Since taking control of Alouk during its 2019 invasion, Turkey has repeatedly stopped pumping water from the station to Hasakah for months at a time and rejected negotiation efforts by the United Nations to ensure its continued operation. The repeated shutting-down of Alouk jeopardized the water supply for over a million inhabitants and caused major health risks during the height of the COVID-19 pandemic.

The illegal reduction of the Euphrates River’s flow by Turkey has nearly brought the Tishreen Dam Reservoir to complete halt, risking a catastrophic shutdown. In addition to representing a breach of basic international human rights conventions, Turkey’s actions also constitute a violation of the 1987 water-sharing agreement, placing the wellbeing of a large civilian population in great peril.

The Khabur River, which runs through the heart of the Khabur River Valley which includes a self-governing Christian Syriac-Assyrian enclave, has been hit particularly hard — placing this vulnerable and dwindling population in even greater risk. The residents of Tel Tamr, the largest town in the Khabur River Valley, depend on the river for irrigation. Now the construction of dams upstream by the Turkish-proxy Syrian National Army (SNA) is threatening their livelihood.

Even before the invasion of 2019, Turkey had cut off the river’s water flow, nearly drying it up and transforming this ancient river in the cradle of civilization in an unusual breeding ground for disease-carrying insects. Leishmaniasis has become endemic, with numerous cases reported daily since the summer.

Access to clean water is a fundamental human right, and any actions taken by states or their proxy forces that compromise this right must be promptly and strongly condemned by the international community.

Calls for Intervention Unheard and Ignored

One hundred ten Syrian organizations reflecting the various communities of North and East Syria issued a joint statement calling for urgent international intervention as the water crisis in their region deepens. Although the situation has garnered some attention internationally, most notably from Human Rights Watch and the President of the International Religious Freedom Secretariat and former Chair of the US Commission on International Religious Freedom (USCIRF) Nadine Maenza, the international response to the crisis has been muted, with only a few statements of condemnation and no action.

“By targeting critical infrastructure across northeast Syria, including power and water stations, Turkey has flouted its responsibility to ensure that its military actions do not aggravate the region’s already dire humanitarian crisis.” said Adam Coogle, deputy Middle East director at Human Rights Watch.  “People in Hasakah city and its surroundings, already facing a severe water crisis for the past four years, must now also bear the brunt of increased bombardment and destruction, exacerbating their struggle to get essential water supplies.”

Over the last few weeks, Turkey’s premeditated attack on civilian infrastructure in Syria has been fully eclipsed by the explosion of the conflict between the Israeli government and Hamas in Gaza, with Turkish President Recep Tayyip Erdogan publicly admonishing Israel for cutting water and electricity to Gaza without being called-out for his as a hypocrite.

Turkey is clearly targeting civilians in North and East Syria, but it is not yet clear if these measures are meant only as a means of collective punishment (itself a war crime per the Geneva Conventions) or as a prelude to another ground invasion aimed at expanding Turkey’s zone of occupation in Syria and changing the demographics of the region. Regardless of Turkey’s motivations or ultimate strategy, the campaign of airstrikes against civilian infrastructure and the ongoing water crisis in North and East Syria has sowed the seeds of an even worse catastrophe in the near future.

The attacks are likely to continue. Recent statements by Fidan indicate that Turkey is not yet finished terrorizing the people of North and East Syria.

It is imperative that the international community, especially the United States and European Union, take a stand to address this crisis, ensure access to water, safeguard the well-being of the people and ecology in North and East Syria, and pressure Turkey to uphold the various international agreements and conventions to which it is a party. Without swift and decisive action, the civilian population of the region will suffer greatly in the weeks and months to come, and Turkey will be emboldened to continue committing war crimes in Syria and beyond.

It is the collective responsibility of the international community, and particularly those countries and organizations with particular strength and leverage over hostile parties, to protect the rights and well-being of civilians, uphold international law, and work towards a peaceful resolution of conflicts. The current crisis demands a concerted effort to address both the immediate humanitarian needs and the underlying causes of the conflict, ensuring a sustainable and just future for the people of North and East Syria. If the current situation persists, the consequences will be felt beyond the region and include the mass displacement of hundreds of thousands of civilians and the resurgence of ISIS and other similar groups who can pose a threat to global national security.

Mr. Mason is an independent researcher and writer focusing on Iraq and North and East Syria. 

https://dckurd.org/2023/11/01/turkey-setting-humanitarian-crisis/

ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ: Πώς oι Βρετανοί «έφαγαν» 100 εκ. Ινδούς σε 40 χρόνια!

4

 

Η αποικιοκρατική πολιτική των Βρετανών στην Ινδία προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστο 100 εκ. ανθρώπων, όσων δεν προκάλεσαν όλοι οι λιμοί μαζί στη Σοβιετική Ένωση, τη μαοϊκή Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, την Καμπότζη του Πολ Ποτ και την Αιθιοπία του Μενγκίστου.

του Dylan Sullivan

Μεταξύ 1880 και 1920, οι βρετανικές αποικιακές πολιτικές στην Ινδία στοίχισαν περισσότερες ζωές από όλους τους λιμούς της Σοβιετικής Ένωσης, της μαοϊκής Κίνας και της Βόρειας Κορέας μαζί.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αναζωπύρωση της νοσταλγίας για τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Έργα υψηλής φιλοδοξίας, όπως το Empire του Niall Ferguson :  How Britain Made the Modern World και το The Last Imperialist του Bruce Gilley , υποστηρίζουν ότι η βρετανική αποικιοκρατία έφερε ευημερία και ανάπτυξη στην Ινδία και σε άλλες χώρες, σε άλλες αποικίες. Πριν από δύο χρόνια, μια δημοσκόπηση του YouGov διαπίστωσε ότι το 32% των Βρετανών ήταν περήφανοι για την αποικιακή ιστορία της χώρας τους.

Αυτή η ειδυλλιακή εικόνα της αποικιοκρατίας βρίσκεται σε κατάφωρη αντίφαση με τα ιστορικά δεδομένα. Σύμφωνα με έρευνα του οικονομικού ιστορικού Robert C. Allen, η ακραία φτώχεια στην Ινδία αυξήθηκε υπό βρετανική κυριαρχία, από 23% το 1810 σε περισσότερο από 50% μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας, φτάνοντας στο χαμηλότερο επίπεδο τον 19ο αιώνα, ενώ οι λιμοί έγιναν πιο συχνοί και πιο θανατηφόροι. Η αποικιοκρατία, όχι μόνο δεν ωφέλησε τον ινδικό λαό, αλλά ήταν μια ανθρώπινη τραγωδία που δεν έχει σχεδόν καμιά αντιστοιχία στην ιστορία.

Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η περίοδος από το 1880 έως το 1920 – το απόγειο της βρετανικής αυτοκρατορικής ισχύος – ήταν ιδιαίτερα καταστροφική για την Ινδία. Εξαντλητικές απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν από το αποικιακό καθεστώς από τη δεκαετία του 1880 και μετά αποκαλύπτουν ότι το ποσοστό θνησιμότητας αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από 37,2 θανάτους ανά 1000 κατοίκους τη δεκαετία του 1880 σε 44,2 τη δεκαετία του 1910. Το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε από 26,7 χρόνια σε 21,9 χρόνια.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό World Development , χρησιμοποιήσαμε δεδομένα απογραφής για να υπολογίσουμε τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τις βρετανικές αυτοκρατορικές πολιτικές κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων βίαιων δεκαετιών. Δεν υπάρχουν πραγματικά δεδομένα για τα ποσοστά θνησιμότητας στην Ινδία παρά από τη δεκαετία του 1880. Εάν τα χρησιμοποιήσουμε ως βάση για τη  φυσιολογική θνησιμότητα , θα διαπιστώσουμε ότι περίπου 50 εκατομμύρια υπερβολικοί θάνατοι σημειώθηκαν υπό την αιγίδα της βρετανικής αποικιοκρατίας κατά την περίοδο από το 1891 έως το 1920.

Πενήντα εκατομμύρια θάνατοι είναι ένας συγκλονιστικός αριθμός, ωστόσο είναι μια συντηρητική εκτίμηση. Τα στοιχεία πραγματικών μισθών δείχνουν ότι μέχρι το 1880, το βιοτικό επίπεδο στην αποικιακή Ινδία είχε ήδη μειωθεί σημαντικά σε σχέση με αυτό που ήταν πριν. Ο Άλεν και άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι πριν από την αποικιοκρατία, το βιοτικό επίπεδο στην Ινδία μπορεί να ήταν « ισοδύναμο με εκείνα στις αναπτυσσόμενες περιοχές της Δυτικής Ευρώπης ». Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα το ποσοστό θνησιμότητας της Ινδίας πριν από τον αποικισμό, αλλά αν υποθέσουμε ότι ήταν παρόμοιο με αυτό της Αγγλίας τον 16ο και 17ο αιώνα (27,18 θάνατοι ανά 1.000 κατοίκους), διαπιστώνουμε ότι η Ινδία παρουσίασε υπερβολική θνησιμότητα 165 εκατομμύρια άνθρωποι κατά την περίοδο από το 1881 έως το 1920.

Αν και ο ακριβής αριθμός των θανάτων ποικίλει στις υποθέσεις που κάνουμε για τη βασική θνησιμότητα, είναι σαφές ότι περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν πρόωρα στο απόγειο της βρετανικής αποικιοκρατίας. Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες πολιτικά οδηγούμενες κρίσεις θνησιμότητας στην ανθρώπινη ιστορία. Υπερβαίνει τον συνολικό αριθμό θανάτων που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια όλων των λιμών στη Σοβιετική Ένωση, τη μαοϊκή Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, την Καμπότζη του Πολ Ποτ και την Αιθιοπία του Μενγκίστου.

Η μέθοδος…

Πώς θα μπορούσε η βρετανική κυριαρχία να προκαλέσει αυτές τις σημαντικές ανθρώπινες απώλειες; Υπήρχαν αρκετοί μηχανισμοί. Πρώτον, η Βρετανία κατέστρεψε ουσιαστικά τον μεταποιητικό τομέα της Ινδίας. Πριν από τον αποικισμό, η Ινδία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς παραγωγούς στον κόσμο, εξάγοντας υφάσματα υψηλής ποιότητας σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Τα κακά υφάσματα που παράγονται στην Αγγλία απλά δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν. Αυτή η κατάσταση, ωστόσο, άρχισε να αλλάζει όταν η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ανέλαβε τον έλεγχο της Βεγγάλης το 1757.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Madhusree Mukerjee, η αποικιακή κυριαρχία ουσιαστικά εξάλειψε τους ινδικούς δασμούς, επιτρέποντας στα βρετανικά προϊόντα να πλημμυρίσουν την εγχώρια αγορά, και δημιούργησε ένα σύστημα υπέρογκων φόρων και εσωτερικών

32% των Βρετανών ήταν περήφανοι για την αποικιακή ιστορία της χώρας τους!…

δασμών που εμπόδιζαν τους Ινδούς να πουλήσουν ύφασμα στη χώρα τους, πόσο μάλλον να τα εξάγουν.

Αυτό το άνισο εμπορικό καθεστώς συνέτριψε τους Ινδούς κατασκευαστές και ουσιαστικά αποβιομηχάνισε τη χώρα. Όπως υπερηφανεύτηκε ο πρόεδρος της Ένωσης Ανατολικής Ινδίας και Κίνας στο Αγγλικό Κοινοβούλιο το 1840: « Αυτή η εταιρεία κατάφερε να μετατρέψει την Ινδία από βιοτεχνική σε χώρα εξαγωγής ακατέργαστων προϊόντων ». Οι Άγγλοι βιομήχανοι απολάμβαναν ένα σημαντικό πλεονέκτημα, ενώ η Ινδία περιορίστηκε στη φτώχεια και ο πληθυσμός της ήταν εκτεθειμένος στην πείνα και τις ασθένειες.

Για να χειροτερέψει την κατάσταση, οι Βρετανοί αποικιστές εφάρμοσαν ένα σύστημα νόμιμης λεηλασίας, γνωστό στους σύγχρονους ως « διαρροή πλούτου ». Η Βρετανία φορολογούσε τον ινδικό πληθυσμό και στη συνέχεια χρησιμοποίησε τα έσοδα για να αγοράσει ινδικά προϊόντα – λουλάκι, σιτηρά, βαμβάκι και όπιο – αποκτώντας έτσι αυτά τα αγαθά δωρεάν. Αυτά τα προϊόντα στη συνέχεια καταναλώθηκαν στη Βρετανία ή επανεξήχθησαν στο εξωτερικό, με τα έσοδα να εισπράττονται από το βρετανικό κράτος και να χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση της βιομηχανικής ανάπτυξης της Βρετανίας και των αποικιών εποίκων της: των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και της Αυστραλίας.

Αυτό το σύστημα στέρησε από την Ινδία αγαθά αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε σημερινά χρήματα. Οι Βρετανοί ήταν αδίστακτοι στην επιβολή αυτής της αποστράγγισης, αναγκάζοντας την Ινδία να εξάγει τρόφιμα ακόμα και όταν η ξηρασία ή οι πλημμύρες απειλούσαν την τοπική επισιτιστική ασφάλεια. Οι ιστορικοί έχουν διαπιστώσει ότι δεκάδες εκατομμύρια Ινδοί πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια πολλών μαζικών λιμών που προκλήθηκαν από τις βρετανικές πολιτικές στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς οι πόροι τους διοχετεύθηκαν στη Βρετανία και τις αποικίες των εποίκων της.

Οι αποικιακοί διαχειριστές γνώριζαν πλήρως τις συνέπειες των πολιτικών τους. Είδαν εκατομμύρια ανθρώπους να λιμοκτονούν και όμως δεν άλλαξαν πορεία. Συνέχισαν να στερούν εν γνώσει τους τους πληθυσμούς τους απαραίτητους πόρους για την επιβίωσή τους. Η εξαιρετική κρίση θνησιμότητας της ύστερης βικτωριανής περιόδου δεν ήταν τυχαία. Ο ιστορικός Μάικ Ντέιβις υποστηρίζει ότι οι αυτοκρατορικές πολιτικές της Βρετανίας « ήταν συχνά το ακριβές ηθικό ισοδύναμο των βομβών που έπεφταν από τα 18.000 πόδια ».

Η έρευνά μας δείχνει ότι οι εκμεταλλευτικές πολιτικές της Βρετανίας συνδέθηκαν με υπερβολική θνησιμότητα περίπου 100 εκατομμυρίων ανθρώπων κατά την περίοδο 1881-1920. Πρόκειται για μια απλή υπόθεση αποζημιώσεων, με ισχυρό προηγούμενο στο διεθνές δίκαιο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία υπέγραψε συμφωνίες αποζημίωσης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος και, πιο πρόσφατα, συμφώνησε να πληρώσει αποζημιώσεις στη Ναμίμπια για αποικιακά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στον απόηχο του απαρτχάιντ, η Νότια Αφρική πλήρωσε αποζημιώσεις στους ανθρώπους που είχε βασανιστεί από την κυβέρνηση της λευκής μειοψηφίας.

Η ιστορία δεν μπορεί να αλλάξει και τα εγκλήματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας δεν μπορούν να διαγραφούν. Αλλά οι αποζημιώσεις μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κληρονομιάς της στέρησης και της ανισότητας που παρήγαγε η αποικιοκρατία. Αυτό είναι ένα ουσιαστικό βήμα προς τη δικαιοσύνη και τη θεραπεία.

Πηγή: Al Jazeera μέσω Les Crises

 

 

 

 

 

 

 

Η ΖΟΥΡΑΦΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

2

 του Δημητρίου Μερκούριου Κόντη

Η απόδοση του νησιωτικού συμπλέγματος των Μοσχονησίων και της βραχονησίδας Ζουράφα στην Ελλάδα το 1920

Το 2017 ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε υπονοήσει, ως απάντηση στον τουρκικό αναθεωρητισμό περί ύπαρξης «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ότι:

«Κατάληψη νησιών δεν έχουμε κάνει. Η Ελλάδα είναι μια πάρα πολύ φιλειρηνική δύναμη. Ξέρω ότι κάποιοι αμφισβητούν από δεκαετίες και μιλούν για γκρίζες ζώνες, αλλά, σας το λέω δημοσίως για πρώτη φορά, αν εφαρμοστούν τα κριτήριά τους, μάλλον θα βρούμε γκρίζες ζώνες για την Τουρκία». «[με] τα κριτήρια που κάποιοι χρησιμοποιούν- όχι η κυβέρνηση της Τουρκίας- περί γκρίζων ζωνών, θα βρεθούν ορισμένες βραχονησίδες που ανήκουν στην Τουρκία σε αυτήν την κατηγορία».

Ο θόρυβος που δημιούργησε η πρόσφατη τουρκική ΝΟΤΑΜ «περί προσαρτήσεως» της βραχονησίδας Ζουράφας στην Τουρκία μας υποχρεώνει να επανέλθουμε στην ιστορική απόφαση των Συμμάχων στο Σαν Ρέμο το 1920 περί απόδοσης των νησιών και βραχονησίδων του Βορείου Αιγαίου στην Ελλάδα.

Κατά τις προπαρασκευαστικές συζητήσεις της Συνθήκης των Σεβρών, τέθηκε ρητά το ζήτημα του καθορισμού της κυριαρχίας του νησιωτικού συμπλέγματος των Μοσχονησίων που βρίσκονται στον κόλπο του Αδραμυττίου έναντι της Μυτιλήνης.  Την εποχή εκείνη το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων είχε την ευθύνη για τον καθορισμό της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης των Στενών, στην οποία εντάχτηκαν τα τέσσερα νησιά των Στενών (Ίμβρος, Τένεδος, Λήμνος, Σαμοθράκη) και η Μυτιλήνη.

Την άνοιξη του 1920 και κατά την εξέταση της ένταξης της Μοσχονήσου στο καθεστώς των Στενών, ένα νησί σχεδόν στο μέγεθος της Τενέδου, ο Ρόμπερτ Βάνσιταρτ, ο οποίος εκείνη την περίοδο εκτελούσε χρέη ιδιαιτέρου γραμματέα του Λόρδου Κέρζον, προέτρεπε τον Βρετανό αντισυνταγματάρχη Χάνκυ να θέσει ενώπιων του Ανώτατου Συμβουλίου το ζήτημα των πολλών ανώνυμων νησίδων που βρίσκονται στην εγγύτητα όλων αυτών των διαφόρων νησιών, οι οποίες και θα ήταν επιθυμητό να καλύπτονται από την φρασεολογία της υπό σύνταξη συνθήκης.

Το ζήτημα τέθηκε στην Διάσκεψη του Σαν Ρέμο, τον Απρίλιο του 1920, από τον Ανρί Φρομαζό, τον πρόεδρο της συντακτικής επιτροπής της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1919, ο οποίος και συμμετείχε στις προπαρασκευαστικές συζητήσεις για τη σύνταξη του κειμένου της Συνθήκης των Σεβρών. Ο Φρομαζό, με την ευκαιρία του καθορισμού της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης των Στενών, παρατήρησε ότι το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων δεν είχε λάβει κάποια απόφαση αναφορικά με την μεταβίβαση της κυριαρχίας από την Τουρκία στην Ελλάδα των τεσσάρων νησιών των Στενών και της Μυτιλήνης. Ο Φρομαζό επίσης γνώριζε την ύπαρξη του μεγάλου αριθμού παρακείμενων νησίδων και βραχονησίδων που περιέβαλλαν τα πέντε αυτά νησιά, οι οποίες θα μπορούσαν να προσδιοριστούν μεταξύ δύο γεωγραφικών γραμμών και να αποδοθούν επίσης στην Ελλάδα. Η πρόταση του Φρομαζό έγινε αποδεκτή από το Ανώτατο Συμβούλιο υπό την προεδρία του Ιταλού πρωθυπουργού Φραντσέσκο Νίτι, στο οποίο συμμετείχαν επίσης μεταξύ άλλων ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ και ο Γάλλος πρωθυπουργός και μετέπειτα Πρόεδρος της Γαλλίας Αλεξάντρ Μιλιεράν. Κατά την λήψη της απόφασης στο Σαν Ρέμο υπήρχε και εκπροσώπηση των Η.Π.Α. με επικεφαλής τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ρώμη Robert Underwood Johnson.

ΑΠΟΦΑΣΗ: Η Τουρκία αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία σε αυτά τα νησιά [(Ίμβρος, Τένεδος, Λήμνος, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη]  και επίσης στον μεγάλο αριθμό νησίδων που τα περιβάλλουν. Πρέπει να τονιστεί πως η απόφαση αυτή δεν πάρθηκε από κάποιος τυχάρπαστους ή χαμηλόβαθμους διπλωμάτες των Συμμάχων, αλλά από τους τρείς πρωθυπουργούς της Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας με την γνώση και συναίνεση των Αμερικανών, δηλαδή από τις νικήτριες Δυνάμεις του Πρώτου Παγκοσμίου. Οι Τούρκοι επιλέγοντας την πλευρά των ηττημένων έχασαν οριστικά όλα τα δικαιώματά τους στα νησιά του Αιγαίου.

Από την τελική μορφή του άρθρου 84 των Σεβρών μπορούμε να διαπιστώσουμε πως η συντακτική επιτροπή δεν προχώρησε στον τρόπο διατύπωσης που αποφασίστηκε στο Σαν Ρέμο, όμως οι παρακείμενες νησίδες της Μοσχονήσου που βρίσκονται πέραν των τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές πέρασαν στην κυριαρχία της Ελλάδας με τον γενικό αυτό κανόνα, ο οποίος και μεταφέρθηκε αυτούσιος στην Συνθήκη της Λωζάννης.

Οι παραπάνω νησίδες έχουν προσδιοριστεί από τον καθηγητή κ.  Αγγ. Συρίγο ως εξής: «Πρόκειται για τα νησάκια Δασκαλειό ή Κοκκινονήσι, Λιός, Καλαμόπουλο, Γιαλονήσι, Πύργος, Αδιάβατος, Ουλιά, Κάλαμος καθώς και για πέντε ανώνυμους βράχους.»

Πηγή : Καθημερινή (2018)

Η βραχονησίδα Ζουράφα που βρίσκεται περίπου 6 μίλια ανατολικά της Σαμοθράκης εμπίπτει και αυτή στην κατηγορία των «ανώνυμων νησίδων» που τέθηκαν υπό διαβούλευση από τους Συμμάχους στις αρχές του 1920 και με την απόφαση του Σαν Ρέμο αποδόθηκαν καταρχήν στην Ελλάδα. Η νήσος «Σαμοθράκη» αναγράφεται ονομαστικά στην απόφαση και η βραχονησίδα «Ζουράφα» αποτελεί «Περιβάλλουσα νησίδα» της Σαμοθράκης, γεγονός που τεκμαίρεται από την γεωγραφική της θέση. Είναι ανιστόρητες οι τουρκικές αιτιάσεις, όπως και ο επισυναπτόμενος χάρτης, που την παρουσιάζει με τουρκική ονομασία και τουρκική σημαία, ότι δεν συζητήθηκε το ζήτημα των βραχονησίδων του Βορείου Αιγαίου από τους Συμμάχους κατά την περίοδο 1919-1923 και δεν διευθετήθηκε οριστικά στην Συνθήκη της Λωζάννης.

Η Ελλάδα, στα πλαίσια της καλής γειτονίας με την Τουρκία, δεν έθεσε ποτέ επίσημα θέμα επιστροφής τμήματος του νησιωτικού συμπλέγματος των Μοσχονησίων, παρόλο που τα ιστορικά δεδομένα είναι συντριπτικά υπέρ μας. Η επιλογή της Ελλάδας παρερμηνεύτηκε από την Τουρκία ως ένδειξη υποχωρητικότητας, ώστε σήμερα οι Τούρκοι, να συνεχίζουν να διεκδικούν, βασιζόμενοι στην ανιστόρητη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» ελληνικές βραχονησίδες, όπως η Ζουράφα ή Λαδοξέρα.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής. Ακολουθεί η απόφαση του Σαν Ρέμο.

 

Το Ιρακινό Κουρδιστάν κάνει ‘τα στραβά μάτια’ στον πόλεμο της Γάζας (ανάλυση)

0

 

Οκτώβριος 31, 2023. Ελλάδα.

Εν μέσω της αυξανόμενης κριτικής για τον πόλεμο της Γάζας από μια σειρά πολιτικών στη Βαγδάτη, το Ιρακινό Κουρδιστάν εξακολουθεί να σιωπά καθώς βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

Σιιτικές ένοπλες ομάδες στο Ιράκ έχουν προειδοποιήσει ότι θα στοχοποιήσουν τις αμερικανικές δυνάμεις εάν η Ουάσιγκτον επέμβει απευθείας στη Γάζα ή εάν το Ισραήλ «επεκτείνει το πεδίο της μάχης».

 Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν ήδη αναφερθεί μια σειρά επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις.

 Δεδομένου ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν φιλοξενεί δύο τέτοιες βάσεις -και έχοντας υπόψη τις διαμάχες του ίδιου του Ερμπίλ με σιίτες παράγοντες- οι εσωτερικές διαμάχες στο Ιράκ θα μπορούσαν να διογκωθούν από τον πόλεμο Ισραήλ – Χαμάς σε ένα ευρύτερο περιφερειακό πλαίσιο.

Οι επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις

Στις 18 Οκτωβρίου και ξανά στις 20 Οκτωβρίου , μια οντότητα που αναφέρεται ως «Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ» φέρεται να επιχείρησε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην αεροπορική βάση Χαρίρ, που βρίσκεται 70 χιλιόμετρα έξω από το Ερμπίλ.

Και τα δύο χτυπήματα απέτυχαν να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά. Η ίδια σκιώδης ομάδα στις 21 Οκτωβρίου υποστήριξε  ότι τα μη επανδρωμένα αεροχήματα στόχευαν τη «βάση της αμερικανικής κατοχής κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο Ερμπίλ». Δεν είναι σαφές εάν ομάδα αναφέρεται στην Χαρίρ.

Η βάση Χαρίρ, γνωστή και ως Μπασούρ, πιστεύεται ότι φιλοξενεί αμερικανικά στρατεύματα. Βρίσκεται σε μια αγροτική κοιλάδα, αλλά οι προηγούμενες επιθέσεις στη βάση έχουν θέσει σε κίνδυνο τον άμαχο πληθυσμό.

Δεν έχει επιβεβαιωθεί κανένα περιστατικό στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση του Συνασπισμού δίπλα στο διεθνές αεροδρόμιο του Ερμπίλ. Βρίσκεται στα περίχωρα ενός μεγάλου αστικού κέντρου, και στο παρελθόν έχει γίνει στόχος επιθέσεων με ρουκέτες που ανέλαβαν άλλες σκιώδεις ένοπλες ομάδες.
Τα δύο πρόσφατα επεισόδια στο Χαρίρ αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης σειράς επιθέσεων σε βάσεις των ΗΠΑ στο δυτικό Κυβερνείο Ανμπάρ του Ιράκ και στη γειτονική Συρία. Ένα αντιτορπιλικό του αμερικανικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα αναχαίτισε επίσης πρόσφατα με επανδρωμένα αεροχήματα και πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από την Υεμένη, πιθανώς με στόχο το νότιο Ισραήλ.

Σε δύσκολη θέση η ηγεσία του Ιρακινού Κουρδιστάν

Εν μέσω της επιδείνωσης των εντάσεων στην περιοχή, οι κουρδικές περιφερειακές αρχές στο Ιράκ βρίσκονται σε δύσκολη θέση.

Το Ιράν και οι σύμμαχοί του στη Βαγδάτη έχουν κατηγορήσει εδώ και καιρό το Ερμπίλ ότι φιλοξενεί εχθρική ισραηλινή παρουσία ασφαλείας, κάτι που αρνούνται οι Κούρδοι πολιτικοί ηγέτες.

Τον Μάρτιο του 2022, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) εκτόξευσε ένα μπαράζ πυραύλων στο Ερμπίλ, σε προφανή απάντηση σε ύποπτες μυστικές ισραηλινές επιχειρήσεις εντός του Ιράν. Σε ανακοίνωσή του, το IRGC ισχυρίστηκε ότι είχε βάλει στο στόχαστρο ένα υποτιθέμενο ισραηλινό «στρατηγικό κέντρο».

Το πετρέλαιο της κουρδικής περιφέρειας πάει στο Ισραήλ

Μέχρι τον Μάρτιο του 2023, πριν από την απόφαση της Τουρκίας να σταματήσει τις εξαγωγές πετρελαίου από το βόρειο Ιράκ λόγω νομικής διαμάχης με τη Βαγδάτη, σημαντικό μέρος του αργού που αντλείται στην περιοχή του Κουρδιστάν πήγαινε στο Ισραήλ.

Τον Φεβρουάριο, το Ισραήλ εισήγαγε περίπου 183.000 βαρέλια ημερησίως (bpd) πετρελαίου από το ιρακινό Κουρδιστάν —σχεδόν το ήμισυ των ανεξάρτητων εξαγωγών αργού ιρακινού Κουρδιστάν.

Ένα τεράστιο 40% των προμηθειών πετρελαίου του Ισραήλ φέρεται να προέρχεται από την περιοχή του Κουρδιστάν του Ιράκ το πρώτο τρίμηνο του 2023. Για να αντιμετωπίσει το ξαφνικό έλλειμμα, το Ισραήλ αναφέρεται ότι στράφηκε σε αφρικανούς παραγωγούς και τη Βραζιλία.

Στον απόηχο της έκρηξης του πολέμου στη Γάζα, Ιρακινοί πολιτικοί στη Βαγδάτη καταδίκασαν έντονα το Ισραήλ.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τους Άραβες ομοτίμους τους, τα κυβερνώντα κουρδικά πολιτικά κόμματα στο Ερμπίλ και τη Σουλεϊμανίγια παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό σιωπηλά σχετικά με τη σύγκρουση. Δεν έχουν σχολιάσει δημόσια τα επεισόδια στη βάση Χαρίρ.

Οι πιο λεπτομερείς δημόσιες δηλώσεις προέρχονται από τον Πρόεδρο της Περιφέρειας του Κουρδιστάν Νετσιρβάν Μπαρζανί.

Σε μια διάσκεψη στο Ερμπίλ στις 10 Οκτωβρίου, εξέφρασε την ανησυχία του για την ανθρωπιστική κατάσταση που δημιουργήθηκε από τον αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ.

Ο Μπαρζανί, ο οποίος είναι επίσης ανώτερος ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP), πρόσθεσε ότι «ο παλαιστινιακός λαός έχει το φυσικό δικαίωμα να έχει ένα ανεξάρτητο κράτος».

Η αντίπαλη Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (PUK), η οποία εδρεύει στη Σουλεϊμανίγια, δεν έχει εκδώσει καμία δήλωση σχετικά με τη σύγκρουση Χαμάς-Ισραήλ.

Ενώ το KDP και το PUK διατηρούν χαμηλό προφίλ, τα δύο ισλαμιστικά κόμματα του Ιρακινού Κουρδιστάν έχουν ταχθεί σθεναρά κατά των ισραηλινών επιθέσεων στη Γάζα.

Στις 18 Οκτωβρίου, η Ισλαμική Ένωση του Κουρδιστάν (KIU) οργάνωσε διαμαρτυρία στη Σουλεϊμανίγια για να εκφράσει την αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους.

Η Ομάδα Δικαιοσύνης του Κουρδιστάν (KJG) σχεδίαζε να πραγματοποιήσει υπαίθρια διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου στο Ερμπίλ, το οποίο ελέγχεται από το KDP.

Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα αναγκάστηκε να μεταφέρει τη διαδήλωση σε κλειστό χώρο από τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας. Αυτό θα μπορούσε να είναι ενδεικτικό της επιθυμίας των τοπικών αρχών να περιορίσουν στο ελάχιστο τις δημόσιες εκθέσεις που σχετίζονται με τη Γάζα.

Μεγάλα οικονομικά προβλήματα των Κούρδων

Οι κουρδικές αρχές στο Ιράκ αντιμετωπίζουν βαθιά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα. Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) εξαρτάται πλέον πλήρως από τη Βαγδάτη για χρηματοδότηση μετά την απόφαση της Τουρκίας τον Μάρτιο του 2023 να σταματήσει τις ροές πετρελαίου μέσω ενός αγωγού που χρησιμοποιείται για εξαγωγές.

Η ενέργεια της Άγκυρας υποκινήθηκε από απόφαση του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (ICC) που εκδόθηκε ως απάντηση σε καταγγελία για ανεξάρτητη εξαγωγή κουρδικού πετρελαίου που υπέβαλε η Βαγδάτη. Οι Κούρδοι ηγέτες δεν θέλουν να επιδεινώσουν αυτή την ευπάθεια εμπλεκόμενοι σε μια περιφερειακή σύγκρουση.

Εν μέσω της οικονομικής κρίσης, το Ερμπίλ δεν έχει καταβάλει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων του για τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Παρά τη συμφωνία για την παροχή δανείων από τη Βαγδάτη, δεν είναι σαφές εάν θα καταβληθεί ούτε ο μισθός του Οκτωβρίου.

Οι κουρδικές αρχές τον περασμένο χρόνο αγωνίστηκαν επίσης να διεξαγάγουν τις υποσχεθείσες περιφερειακές εκλογές. Παράλληλα, οι εντάσεις έχουν αυξηθεί λόγω της πρόσφατης απόφασης του Ομοσπονδιακού Ανώτατου Δικαστηρίου ότι τα επαρχιακά συμβούλια του Ιρακινού Κουρδιστάν λειτουργούν αντισυνταγματικά.

Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Μουχάμαντ Σια αλ Σουντάνι  ανέλαβε καθήκοντα τον Οκτώβριο του 2022 με την υποστήριξη του Σιιτικού Συντονιστικού Πλαισίου που υποστηρίζεται από το Ιράν.

Πολλά από τα κόμματα που συνθέτουν το Συντονιστικό Πλαίσιο έχουν ταχθεί σθεναρά κατά των επιθέσεων του Ισραήλ στη Γάζα, όπως και άλλες ιρακινές πολιτικές δυνάμεις.

Στις 14 Οκτωβρίου, οι Σαδριστές οργάνωσαν μεγάλη διαμαρτυρία στην πλατεία Ταχρίρ της Βαγδάτης. Ενισχύθηκαν τα μέτρα ασφαλείας στις ξένες πρεσβείες. Ο Σουντάνι ελπίζει να αποφύγει την επανάληψη των επεισοδίων το καλοκαίρι όπου η σουηδική πρεσβεία πυρπολήθηκε από διαδηλωτές για το κάψιμο των Κορανίων στη Στοκχόλμη.

Η παλαιστινιακή υπόθεση έχει χρησιμοποιηθεί από καιρό από τους περιφερειακούς ηγέτες ως τρόπο ενίσχυσης της εγχώριας περιουσίας τους.

Εάν ο πόλεμος στη Γάζα κλιμακωθεί, οι πολιτικές προσωπικότητες στη Βαγδάτη θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τις αυξανόμενες εντάσεις για να κυνηγήσουν πολιτικούς αντιπάλους που θεωρούνται άπιστοι.

Οι Κούρδοι του Ιράκ βρίσκονται κάπως έξω από την ευρύτερη δυναμική της αραβικής αλληλεγγύης με τους Παλαιστίνιους.

Εκτός από τους υποστηρικτές κυρίως των κουρδικών ισλαμιστικών κομμάτων, υπάρχει μικρή λαϊκή υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση μεταξύ των Κούρδων.

Μέρος αυτής της δυναμικής μπορεί να έχει τις ρίζες της στη συνεργασία δεκαετιών με το Ισραήλ ως σπάνιο εταίρο που αντιτίθεται επίσης στην αραβική και ιρανική επιρροή στην περιοχή.

«Θα προτιμούσαν να αποφύγουν την εμπλοκή τους στον πόλεμο Ισραήλ – Χαμάς»

Εάν η σύγκρουση στη Γάζα κλιμακωθεί, θα μπορούσε να φέρει τους ηγέτες των Κούρδων του Ιράκ σε μια κατάσταση που θα προτιμούσαν να αποφύγουν.

Οι βάσεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν που φιλοξενούν αμερικανικά στρατεύματα είναι πιθανοί στόχοι για ιρακινές ένοπλες ομάδες, αυξάνοντας τον κίνδυνο ζημιάς σε αμάχους και πιέζοντας τις αρχές στο Ερμπίλ να απαντήσουν.

Οι Κούρδοι ηγέτες στο Ιράκ δεν αντιμετωπίζουν πιέσεις από τις εκλογικές τους περιφέρειες να εμπλακούν στη σύγκρουση της Γάζας και γι’ αυτό θα προσπαθήσουν σκληρά να παραμείνουν σιωπηλοί.

Εάν πιεστεί πολιτικά ή εάν υπάρξουν μεγάλες επιθέσεις σε στόχους στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η ηγεσία του KDP πιθανότατα θα υποχωρήσει στην κουρδική εθνικιστική ρητορική σχετικά με τις προσπάθειες υπονόμευσης του Ιρακινού Κουρδιστάν. Ωστόσο, δεν θα ασχοληθεί άμεσα με το περιφερειακό ζήτημα.

Amwaj

The Hellenic Information Team

 

Περισσότερες από 200 δολοφονίες, 14 βασανιστήρια, 64 θάνατοι κατά την αναγκαστική εκτόπιση από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ

0

Η Ερευνητική Επιτροπή της Αρμενίας έδωσε στη δημοσιότητα τον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών, συμπεριλαμβανομένων των αμάχων και των παιδιών, ως αποτέλεσμα της μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής επίθεσης που πραγματοποίησε το Αζερμπαϊτζάν εναντίον του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στις 19 Σεπτεμβρίου.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών έγραψε στο μικρομπλογκ του X:

“Περισσότεροι από 200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων 9 αμάχων, 3 παιδιών.

Περισσότεροι από 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένων 231 στρατιωτών και 80 πολιτών.

14 άνθρωποι βασανίστηκαν από τους στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν.

64 άνθρωποι δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια αναγκαστικής απέλασης από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην Αρμενία”.

Ένα ενημερωτικό δελτίο που διανεμήθηκε από την Ανί Μπανταλιάν αναφέρει ότι τα στοιχεία για το 2023 αφορούν μέχρι την 30 Οκτωβρίου και ενδέχεται να αλλάξουν καθώς συνεχίζεται η έρευνα.

 

ΠΗΓΗ: el.armradio.am

Η Βολιβία διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ

0

Επικαλείται «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» στη Λωρίδα της Γάζας

Το ΥΠΕΞ της Βολιβίας ανακοίνωσε σήμερα Τρίτη πως θα διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, επικαλούμενο «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» στη Λωρίδα της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό.

Οι ισραηλινές επιθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας ήταν η αιτία που η Βολιβία είχε διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ το 2009, αλλά αποκαταστάθηκαν το 2020 επί προεδρίας της Ζανίν Άνιες.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/i-volivia-diakoptei-tis-diplomatikes-sxeseis-me-to-israil/

Shakespeare on Power

0

Michael Mandelbaum

A compelling new book shows that the greatest writer in the English language was, among many other things, a shrewd observer of power.

Power has gone out of fashion. Or rather, the idea of power has gone out of fashion because it has two features that now inspire distaste: inequality—some people have more power than others; and coercion—the exercise of power involves offering rewards but also threatening, or imposing, punishment.

Despite its current reputation, however, power, with its inherent inequality and coercion, is inescapable. It was a fact of life for the bands of hunter-gatherers to which all humans belonged until ten thousand years ago and it is a fact of life in the massive bureaucracies that dominate the world of today. Someone is always in charge.

The understanding of the dynamics of power thus remains a matter of great interest and even urgency. Not surprisingly, of the making of books on this subject there is no end—although in contemporary discourse power often bears the more benign-sounding name “leadership.” As it happens, some of the best writing on power was done more than four hundred years ago by the greatest of all writers in the English language, the playwright and poet William Shakespeare.

The exploration of power in Shakespeare’s historical dramas and tragedies is the subject of Eliot A. Cohen’s compelling new book The Hollow Crown: Shakespeare on How Leaders Rise, Rule, and Fall. The author brings impressive credentials to his study. He is an accomplished military historian who has written, among other things, an assessment of wartime leadership entitled Supreme Command. He has also served in a high post in the U.S. Department of State and as the dean of the Johns Hopkins University School of Advanced International Studies, both positions from which he could not only observe but also, on occasion, exercise power.

As The Hollow Crown demonstrates, Shakespeare had none of the contemporary illusions or squeamishness about the subject. The kings in his plays rule by threats, murders, and battles. Three of the features of those plays make them particularly vivid depictions of power. First, how an individual traverses what Cohen calls “the arc of power”—securing it, using it, and losing it—comes down to the person’s character: the social and psychological qualities that distinguish him or her. At the depiction of human character Shakespeare remains unexcelled. The literary critic Harold Bloom went so far as to assert that the playwright actually invented character as a literary subject.

Second, those who hold power exercise it in two different settings, and Shakespeare’s plays include both. One is the small group, and much of the action in the plays Cohen discusses takes place in royal courts, where the monarch presides and the courtiers obey, jockey for position, and not infrequently—this is a major Shakespearean theme—plot to seize the crown for themselves. The exercise of power also involves holding sway over large groups of people—the crowd, the mob, the masses. The Shakespearean opus has such moments as well, notably in Mark Antony’s funeral oration for the assassinated Caesar in Julius Caesar and King Henry’s address to his troops on the eve of the Battle of Agincourt in Henry V.

Finally, wielding power is, among other things, a dramatic act. The theater, in the 16th century but even in the 21st with its increasingly elaborate stage props, can afford only a limited scope for presenting some of the elements of stagecraft that leaders employ. It cannot realistically simulate a battle, for example. It does, however, offer the opportunity to emphasize one essential element of the leader’s art: language. No one has ever deployed language in as striking, stirring, and versatile a way as William Shakespeare did.


The Hollow Crown uses discussions of the plays and their characters to illuminate the careers of real-life historical figures. These figures range from admirable, even heroic individuals such as George Washington, Abraham Lincoln, Winston Churchill, and Volodymyr Zelenskyy, to less—sometimes far less—sympathetic ones such as Benedict Arnold and Adolf Hitler.

In addition, Cohen’s pithy summaries of the lessons that the plays teach provide a series of maxims about the three stages of the arc of power:

On seizing power:

. . . the success of a conspiracy depends as much on the weakness of those conspired against as the skill of those who are plotting.

. . . like many a successful conspirator, he [Octavius in Julius Caesar] succeeds in part by being underrated.

On wielding power:

Shakespeare’s most powerful kings are, to a man, calculating and careful, their hearts under control.

. . . having received an office or title, be it king, president, or chief executive officer, the holder must continue to win it day in, day out.

On losing power:

It is the nature of power to be fragile and contingent, and it is the nature of powerful men and women to forget that fact.

The political theorist Judith Shklar once observed that students of politics are motivated either by the fear of what power can do or the desire to wield it. It is one of the strengths of The Hollow Crown that both types—and indeed everyone else—will learn a great deal from Cohen’s insightful analysis of Shakespeare.

One theme that emerges from his study is the association of power with anxiety, unhappiness, and failure. A well-known Shakespearean phrase from Henry IV, Part 2, “Uneasy lies the head that wears the crown,” captures that point. Perhaps, though, in this one respect the great dramatist misleads. Perhaps Shakespeare shunned stories of comfort and fulfillment in the exercise of power because such stories do not make for compelling drama. Perhaps, like Tolstoy’s happy families, happy rulers are all alike, and uniformly dull.

Just as newspapers seldom purvey good news because it doesn’t sell copies or attract clicks, so the greatest of all dramatists may have bypassed sunny tales of power because they would not have formed the basis for plays that, like those he did write, have become immortal. Perhaps, to use another Shakespearean phrase (from Coriolanus), “there is a world elsewhere” in which subjects are happy, courtiers are contented, and rulers are relaxed and fulfilled. That, at any rate, is what the countless men and women everywhere striving for power in settings wide and narrow, high and low—strivings that Cohen’s study of Shakespeare gracefully illuminates—would like to believe.

Michael Mandelbaum is the Christian A. Herter professor emeritus of American Foreign Policy at the Johns Hopkins School of Advanced International Studies, a member of the editorial board of American Purpose, and the author of The Four Ages of American Foreign Policy: Weak Power, Great Power, Superpower, Hyperpower (2022).

Image: Composite drawn from the first folio of William Shakespeare, from the Elizabethan Club and the Beinecke Rare Book & Manuscript Library, Yale University. (Wikipedia)

https://www.americanpurpose.com/articles/shakespeare-on-power/