Αρχική Blog Σελίδα 1548

Δείτε βίντεο από τα τούνελ της Χαμάς στη Γάζα – Ορισμένα βρίσκονται έως και 70 μέτρα κάτω από τη γη

0

Οι περισσότερες από αυτές τις σήραγγες έχουν ύψος μόλις δύο μέτρα και πλάτος δύο μέτρα

Ισραηλινά ΜΜΕ, δημοσίευσαν το ταξίδι ενός δημοσιογράφου μέσα στα υπόγεια τούνελ της Χαμάς κάτω από τη Γάζα και τις συνεντεύξεις που πήρε από μαχητές.

Το ρεπορτάζ έγινε για το Russia Today και το έφερε στο φως η Jerusalem Post μέσω της πλατφόρμας Χ (πρώην Twitter).

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το δίκτυο σηράγγων περιλαμβάνει 1.300 τούνελ, συνολικού μήκους περίπου 500 χιλιομέτρων, με ορισμένα από αυτά να βρίσκονται έως και 70 μέτρα κάτω από τη γη. 

 

Οι περισσότερες από αυτές τις σήραγγες έχουν ύψος μόλις δύο μέτρα και πλάτος δύο μέτρα.

Ειδικοί πιστεύουν ότι οι όμηροι που πήρε η Χαμάς κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου. μπορεί να κρατούνται μέσα σε αυτές τις σήραγγες, που ενδεχομένως χρησιμοποιούνται ως χώροι αποθήκευσης όπλων, τροφίμων, νερού και καυσίμων.

Εξαιρετικά πιθανό είναι, ηγετικά στελέχη της οργάνωσης να βρίσκονται μέσα σε αυτές τις σήραγγες.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/deite-vinteo-apo-ta-tounel-tis-xamas-kato-apo-ti-gaza-orismena-vriskontai-eos-kai-70-metra-kato-apo-ti-gi/

Deepening Fault LinesMiddle East Conflict Tests the Postwar World Order

0
Demonstrators supporting both the Palestinians and the Israelis in various cities around the world

Foto: Adrian Dennis / AFP; L. Vradi / REUTERS; C. Hei Leung / ZUMA Wire / IMAGO; U. Ifansasti / Getty Images

The escalation in the Middle East has sparked anti-Western rage in many parts of the world. Many believe the U.S. and Europe are applying a double standard to Israel – and the deepening chasm between the West and the Global South poses a threat to the world order.

For the briefest of moments, United Nations Secretary-General António Guterres allowed himself a gesture of the kind he doesn’t usually make at this venue. He glanced at Israeli Foreign Minister Eli Cohen following his speech before the UN Security Council and shook his head. It was a small gesture, but it said a lot about the situation in which the world currently finds itself.

The article you are reading originally appeared in German in issue 44/2023 (October 28th, 2023) of DER SPIEGEL.

SPIEGEL International

Guterres opened the Security Council meeting with a sharp condemnation of the “unprecedented” terror attacks committed by Hamas on October 7. But then he said: “It is important to also recognize the attacks by Hamas did not happen in a vacuum.” The Palestinian people, he said, have faced 56 years of “suffocating occupation.” That doesn’t justify the horrific attack perpetrated by Hamas, Guterres said, nor do “those appalling attacks … justify the collective punishment of the Palestinian people.” Even war has rules, he said.

Israel’s Foreign Minister Cohen furiously attacked the United Nations following Guterres’ speech. “Tell me, what is a proportionate response for killing of babies, for rape of women and burn them, for beheading a child?” he demanded in his speech. “Mr. Secretary-General, in what world do you live?” He questioned the purpose of the UN, repeatedly pointing his finger at the secretary-general. If all nations do not stand by the basic values of humanity as described in the UN Charter, he said, “this will be the darkest hour of the United Nations – under you, Mr. Secretary – and this place will have no moral justification to exist.” Later, he cancelled a planned meeting with Guterres and Israel’s UN ambassador, Gilad Menashe Erdan, and called for the secretary-general’s resignation.

Increasingly Toxic Debates

Instead, the world’s divisions were on full display, this time driven by the conflict in the Middle East, which is, as Guterres said, “splintering societies” and threatening to “boil over” across the entire region.

Some of the speakers on Tuesday, such as the Libyan representative, began by invoking God “the merciful,” only to then avoid mentioning the Israeli victims of Hamas with even a single word. Others, many Western ministers and ambassadors among them, were clearly conflicted about whose suffering should be mentioned first to avoid falling under suspicions of ignoring the suffering of the other side.

The Russian war of aggression against Ukraine that began in February 2022, to be sure, deeply divided the world following a few early weeks of apparent unity. But compared to the global situation left behind by the Hamas attack, those earlier cracks seem relatively clear and understandable. Roughly speaking, they ran along the line dividing the West from the Global South, between the wealthy, industrialized nations and the emerging and developing world.

Demonstrators take to the streets of Lagos, Nigeria, to support Palestinians on October 21.

Demonstrators take to the streets of Lagos, Nigeria, to support Palestinians on October 21.

Foto: T. Adelaja / REUTERS

A pro-Israeli demonstration in Seattle in the U.S.

A pro-Israeli demonstration in Seattle in the U.S.

Foto: C. Hei Leung / ZUMA Wire / IMAGO

The divide is similar today, but it is only one of many fault lines running through countries, regions, governments, populations and generations. And these fault lines are deeper and more complex.

What are the consequences of this extreme polarization? What are the consequences for a possible cease-fire, armistice or – as anachronistic as it might sound – for a political solution of the Middle East conflict? What about the broader consequences for a world order which, following the September 11, 2001, terror attacks in the U.S., the financial crisis in 2008, the coronavirus pandemic and Russia’s invasion of Ukraine, is clearly decaying?

“Blatant Double Standard”

Politically and geographically, Israel’s Arabic neighbors are most affected by this war: Lebanon, Egypt, which shares a border with the Gaza Strip, and Jordan, where hundreds of thousands of Palestinian refugees and their descendants live today. Egypt has had a peace deal in place with Israel since 1979, and Jordan followed in 1994 – treaties signed by courageous statesmen in both countries. Their less courageous successors are now facing the possibility that public opinion might turn against them.

That’s likely one reason why Egyptian President Abdel Fattah el-Sissi held a “Peace Summit” last week to which Israel wasn’t invited – and where Jordanian King Abdullah II said: “the message the Arab world is hearing is loud and clear: Palestinian lives matter less than Israeli ones.” His wife Queen Rania, who comes from a Palestinian family, complained on the U.S. news station CNN of a “glaring double standard.” Following the Hamas attack on October 7, she said, the world immediately united behind Israel. But in the face of the catastrophic situation faced by Palestinians, the queen said, there is “silence.”

For decades, Arab rulers have used resentment over the Palestinian conflict to deflect attention from their own failings – sometimes so obviously that many people in the region would even ignore calls to semi-official demonstrations of solidarity. Now, though, tens of thousands of people are taking to the streets from Tunisia to Iraq to demonstrate on behalf of the Palestinians, even without official state calls to do so.

The anger in the neglected countries of the Global South to the harsh Western reaction imposed in response to Russia’s invasion of Ukraine mostly came from their governments. But now, it is the people themselves who are expressing fury at the bombardment of Gaza.

A pro-Palestinian march in Yemen's capital of Sanaa on October 20

A pro-Palestinian march in Yemen’s capital of Sanaa on October 20

Foto: Houthi Media Center / REUTERS

A protest in Berlin against terror, hate and anti-Semitism on October 22 in Berlin

A protest in Berlin against terror, hate and anti-Semitism on October 22 in Berlin

Foto: M. Gambarini / FUNKE Foto Services / IMAGO

That’s a dangerous development, also for the governments of countries like Morocco and Bahrain. Along with the United Arab Emirates and Sudan, they signed treaties with Israel in 2020 without negotiating meaningful concessions for the Palestinians. Even Mohammed bin Salman, widely known as MbS, the almost absolute ruler of Saudi Arabia, has suspended his efforts at normalizing his country’s relations with Israel. Indeed, he is now speaking on the phone with Iranian President Ebrahim Raisi to discuss Gaza. In addition, during a meeting with British Prime Minister Rishi Sunak, he condemned the attacks on civilians in Gaza as “heinous” and warned that there would be “dangerous repercussions” if the conflict continued to escalate.

And the tensions aren’t just the product of the unresolved Palestinian question. “The Arab people are frustrated,” says Hamad bin Jassim Al Thani, the former prime minister of Qatar. There are also plenty of other grievances that have yet to be solved, he says, including inflation, hunger and other regional tensions. It is a complex mixture, and “leadership” is required, says Hamad bin Jassim, but he says he currently doesn’t see any “qualified personnel” – neither in his region “nor in Europe or the United States.”

Erdoğan’s Incendiary Remarks

The uproar, however, is not limited to the Arab world. Politicians in other largely Muslim countries have recognized the mood and are doing what they can to foment it.

In Turkey, where fireworks were launched at the Israeli Consulate in Istanbul last week, President Recep Tayyip Erdoğan used a parliamentary group meeting of his party, the AKP, last Wednesday to exacerbate the situation. “Hamas is not a terrorist organization,” he said, “but a resistance group that is fighting to protect its land and its people.” Turkey, he said, offers itself as a “guarantor for the Palestinian side.” Erdoğan left open what, exactly, he meant by that.

Nor did he mention the Israeli civilians murdered by Hamas. Indeed, he sketched out a clear dividing line between his country and the West. “Israel, the West owes you a lot. But Turkey does not owe you anything,” he said, referring to the Holocaust, the guilt for which Erdoğan apparently does not ascribe solely to the Germans, but to the West as a whole.

Erdoğan has never had much fear of contact with Hamas. He met the group’s politburo chief Ismail Haniyeh in July together with Palestinian President Mahmoud Abbas. The Turkish president has also never shied away from incendiary remarks about Israel, which he once claimed to be a “terrorist state.” And such comments are far from being the most radical in Turkey’s political landscape. Since the last election, the Hüda Par party, the Kurdish version of Hezbollah, has sent representatives to the Turkish parliament. They are allied with Erdoğan’s AKP, and instead of speaking of Israel, they refer to the “Zionist regime” whose aim it is to create a Jewish nation state on the territory of Palestine. The lawmakers from Hüda Par argue that the rest of the world should break off relations with Israel. Even the leftist Labor Party, otherwise not known for Islamist tendencies, commented on the October 7 attacks by Hamas by saying: “We know that the Zionists prefer war, not peace.”

The Anger of the Global South

Fury with Israel’s response to Hamas’ terror has also reached regions much further afield. Thousands of people took to the streets of Jakarta, the capital of Indonesia, in support of the Palestinians. Like Pakistan, Bangladesh, the Maldives, Brunei and Malaysia, Indonesia – the most populace Muslim country in the world – maintains no diplomatic relations with Israel. President Joko Widodo called for an end to the violence in the Middle East and placed the blame squarely on the shoulders of Israel: “The root cause of the conflict, which is the occupation of Palestinian land by Israel, must be resolved immediately in accordance with the parameters that have been agreed upon by the UN,” he said.

In Kuala Lumpur last Tuesday, Prime Minister Anwar Ibrahim walked on stage wearing a Palestinian scarf. Thousands were there to hear his words, many of them waiving black-white-red Palestinian flags.

The 76-year-old spoke to the cheering crowd for over 20 minutes, calling Israel’s counterstrike in Gaza the “height of barbarianism in this world.” Sometimes yelling, he also threw in a couple of decisive sentences in English: “Malaysia is a fiercely independent country. We decide what is right. We understand the meaning of freedom and we are with the Palestinians in their struggle, yesterday, today and tomorrow, inshallah

. Malaysians were there from the days of Yasser Arafat, struggling for an independent Palestine until today, and we will continue without fear. Don’t ever threaten Malaysians!”

Malaysian Prime Minister Anwar Ibrahim speaking in a stadium in Kuala Lumpur: "We are with the Palestinians in their struggle, yesterday, today and tomorrow."

Malaysian Prime Minister Anwar Ibrahim speaking in a stadium in Kuala Lumpur: “We are with the Palestinians in their struggle, yesterday, today and tomorrow.”

Foto: Vincent Thian / AP

Not that anyone actually did. But what if the number of civilian victims in Gaza begins rising even higher as a result of the Israeli ground offensive and the almost unconditional support of Israel from the West continues? Then, such would seem to be the message from the Malaysian prime minister, the West could lose an important partner in the region.

Perhaps it is appearances by politicians like Anwar Ibrahim that have contributed to the tense atmosphere  within the U.S. State Department that the online news outlet HuffPost described in a recent article. According to the piece, there is widespread frustration in the State Department that foreign policy leaders are not apparently paying sufficient attention to opinions that deviate from established Middle East policy.

Many of the sources used for the piece are anonymous, but it does quote former State Department official Josh Paul, who quit last week. The Hamas attack on Israel, Paul told the HuffPost, was “a monstrosity of monstrosities.” But, he continued, “I believe to the core of my soul that the response Israel is taking, and with it the American support both for that response and for the status quo of the occupation, will only lead to more and deeper suffering for both the Israeli and Palestinian people.” Paul says he has received plenty of support for his decision to resign.

A Vetoed Resolution

Criticism of U.S. Middle East policy is also coming from other quarters. On October 18, Brazil – which currently holds the rotating chairmanship of the UN Security Council – introduced a cautiously formulated resolution calling for a “humanitarian pause” in military operations to allow for aid deliveries to the Gaza Strip. It failed because of a single veto, from the U.S. Washington argued that the resolution did not sufficiently respect Israel’s right to defend itself.

“If Western states want to convince the rest of the world to believe what they say about values, human rights and international laws governing armed conflict,” the organization Human Rights Watch said in a statement, “the universal principles they rightly apply to Russian atrocities in Ukraine and to Hamas atrocities in Israel also have to apply to Israel’s brutal disregard for civilian life in Gaza.” Not doing so, the Financial Times quotes a high-ranking G-7 diplomat as saying, puts at risk the diplomatic successes that have been achieved with countries of the Global South following Russia’s invasion of Ukraine. “Forget about rules, forget about world order. They won’t ever listen to us again.”

The new global dividing lines from the Middle East conflict do not run precisely parallel to those produced by the war in Ukraine. Western support for Ukraine and the sanctions imposed on Russia displeased many governments in the Global South – but in this iteration of the Middle East conflict, reactions have been more emotional and have spilled out onto the streets, particularly in Muslim countries.

At the same time, though, India’s government, which found its place among the critics of the West following the Russian invasion of Ukraine, has now thrown all of its support behind Israel in this conflict. There are also differences in South America. Brazilian President Luiz Inácio Lula da Silva, who is friends with his Israeli counterpart Isaac Herzog, nevertheless spoke last Wednesday of a “genocide” that is taking place in the Middle East. Another politician from the region, admits Brazilian political scientist Matias Spektor, even praised Hamas: Colombian President Gustavo Petro. “But in the wake of the horrific terrorist attacks by Hamas, the majority of Global South countries came out in outright condemnation of Hamas while calling on Israel to exercise proportion and self-restraint in its response,” says Spektor. That is one reason, he adds, why the U.S. veto against the resolution introduced by Brazil was received with such dismay in the region.

“Acts of Pure Terror”

Israeli President Isaac Herzog with European Parliament President Roberta Metsola (left) and European Commission President Ursula von der Leyen

Israeli President Isaac Herzog with European Parliament President Roberta Metsola (left) and European Commission President Ursula von der Leyen

Foto: European Union / Polaris / laif

Many people in the emerging and developing world were also unnerved by recent statements made by European Commission President Ursula von der Leyen, who unreservedly threw her support behind Israel during her visit to the country. Exactly one year ago, von der Leyen labeled Russian attacks on Ukraine’s civilian infrastructure as war crimes. “Cutting off men, women, children from water, electricity and heating with winter coming – these are acts of pure terror,” she said. The message now coming from Brussels, says Spektor, is essentially that “Ukrainians possess a humanity that Palestinians lack. This is impossible to swallow – not only for leaders, but for the publics of much of the post-colonial world.”

Russia’s attack on Ukraine confronted the West with a new reality – a self-confident Global South. Europeans, said Indian Foreign Minister Subrahmanyam Jaishankar, are faced with the need to jettison the idea that “Europe’s problems are the world’s problems, but the world’s problems are not Europe’s problems.”

The war in Gaza, it appears, is now confronting the governments of the Global South with a new reality. Whereas they had previously claimed the moral upper hand relative to the elites in the north, they are now themselves coming under pressure from their own populations, particularly in the Arab world.

Neither side can claim to hold the moral high ground. It simply isn’t possible in the face of the more than 1,400 Israelis slaughtered by Hamas and the, according to Hamas, more than 7,000 Palestinian victims as of last week. “The hypocrisy is pretty much evenly distributed between the north and the south,” says Spektor, the Brazilian political scientist. That also likely applies to empathy and sympathy, he says.

The Security Council vote on October 18 on a resolution introduced by Brazil calling for a humanitarian pause to the fighting in Gaza

The Security Council vote on October 18 on a resolution introduced by Brazil calling for a humanitarian pause to the fighting in Gaza

Foto: MIKE SEGAR / REUTERS

U.S. President Joe Biden during his visit to Israel on October 18

U.S. President Joe Biden during his visit to Israel on October 18

Foto: EVELYN HOCKSTEIN / REUTERS

The fault lines running through the world are also reflected in who emphasizes which part of the current reality. Whereas supporters of Israel place the emphasis on the brutal terror attacks launched by Hamas on October 7 and on Israel’s right to defend itself, supporters of the Palestinians want to talk more about the ongoing Israeli occupation of Palestinian territory and the events leading up to this most recent flare-up of violence. Finding a balanced position that reflects both aspects of reality has become – as Guterres demonstrated – increasingly difficult. And the West, which used to play the role of mediator in this conflict, is seen by the South to a greater degree than ever as a party to the violence.

A “Final Nail in the Coffin”

For Spektor’s colleague Sultan Barakat of the Doha Institute in Qatar, the war in Gaza is the “final nail in the coffin” of the Western-dominated world order that emerged out of World War II. From the former Yugoslavia to Afghanistan, Iraq, Lebanon, Libya, Sudan, Syria and Yemen, he says, this world order has left behind death and destruction. With few exceptions, none of those countries are home to peace and prosperity, he says, with conflicts remaining largely unresolved.

There may be some truth to that. But who out there is promoting a different, better world order? Who has a credible vision for how the war in the Middle East can be brought to an end? Russia, which continues to wage its illegal war of aggression in Ukraine? China, which has adopted a position of feigned neutrality in the Ukraine war and in Gaza, but which in reality offers support to both Russia and Iran – even as it robs Muslim Uighurs of their human rights in the autonomous region of Xinjiang? Or the Arab and Muslim countries which, almost without exception, have said nothing about these crimes committed by Beijing, and which would prefer to completely forget about the Palestinian question?

Former Finnish Prime Minister Alexander Stubb, who now teaches in Florence and is running for his country’s presidency in January, sees the current conflict in the Middle East and the Global South’s broad solidarity with the Palestinians as part of a “larger geopolitical struggle for power.” The withdrawal of the U.S. from the Middle East, he says, resulted in a regional power vacuum that countries like Iran in addition to Islamist groups sought to fill. “That’s what happens when the global police leave the stage,” Stubb says.

The West, he says, can only react to the current situation with humility. It must conduct a “more coherent, more dignified foreign policy if it wants to win the fight for hearts and minds in the new world order.” The countries of the West, Stubb says, experienced an era of peace and prosperity that was denied to the Global South and the Middle East.

In the current crisis, how Israel responds to the terror attack is decisive, Stubbs believes. “It would be smart of Israel to refrain from a sharp response and try to achieve a cease-fire,” says Stubb. “Israel should find a strong response to the terror, but avoid the death of innocent civilians.”

Humility, dignity, prudence. They are terms that could also be part of the United Nations Charter. That document came into force almost exactly 78 years ago. In a completely different world.

spiegel.de

Γιατί το Ιράν δεν αφήνει τη Χεζμπολάχ να κηρύξει τον πόλεμο στο Ισραήλ

1
Μιχάλης Ψύλος

Η Τεχεράνη αναμφίβολα αισθάνεται δικαιωμένη από το μοντέλο της ένοπλης εκστρατείας των φιλο-ιρανικών οργανώσεων κατά του Ισραήλ

«Πανηγυρική» ήταν στη Βηρυτό η πρώτη εμφάνιση του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, 28 ημέρες μετά την έκρηξη του πολέμου Χαμάς-Ισραήλ. Ο αρχηγός του «Κόμματος του Θεού», όπως σημαίνει το «Χεζμπολάχ, είχε παραμείνει σιωπηλός και δεν είχε σχολιάσει ούτε καν τις συνεχιζόμενες μάχες μεταξύ της Χεζμπολάχ και του ισραηλινού στρατού.

Ο Νασράλα προσπάθησε βέβαια με τηλεοπτικό του διάγγελμα, που παρακολούθησαν χιλιάδες οπαδοί του στη Βηρυτό, να τους ηλεκτρίσει. Αλλά και να τους συγκρατήσει ταυτόχρονα, γνωρίζοντας καλά ότι οι κάτοικοι του Λιβάνου, στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν θέλουν άλλον πόλεμο με το Ισραήλ.

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ ζήτησε βέβαια να σταματήσει η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα, επανέλαβε ότι όλες οι επιλογές στο μέτωπο του Λιβάνου είναι ανοιχτές και οι άνδρες του είναι έτοιμοι για όλα τα ενδεχόμενα. Είπε μάλιστα πώς δεν πτοείται από την ανάπτυξη αμερικανικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή.

Αψιμαχίες και όχι πόλεμος

Αν και χρησιμοποίησε πολεμικές εκφράσεις, ο Νασράλα απέφυγε να ανακοινώσει την έναρξη μιας  ολομέτωπης σύγκρουσης εναντίον του Ισραήλ. Αψιμαχίες ναι, αλλά  χωρίς πόλεμο, δηλαδή. Γιατί η Χεζμπολάχ δεν κάνει τίποτα ,αν δεν πάρει πράσινο φως από το Ιράν

Με την πολύπλευρη  στήριξη της Τεχεράνης, ο Νασράλα έχει τoν Λίβανο σταθερά υπό τον έλεγχό του. Μεγαλύτερος γιος ενός μανάβη στο νότιο Λίβανο, ο Νασράλα  έγινε το 1992 Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολάχ σε ηλικία μόλις 32 ετών. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, μετέτρεψε με τη βοήθεια του Ιράν την τρομοκρατική πολιτοφυλακή, στην ισχυρότερη στρατιωτική και πολιτική δύναμη του Λιβάνου. Οι σχέσεις του Ιράν με τη Χεζμπολάχ έχουν και θρησκευτική διάσταση, επειδή  είναι μια σιϊτική οργάνωση. Με τη σουνιτική Χαμάς, οι σχέσεις της Τεχεράνης είναι επίσης ισχυρές, γεγονός που δείχνει ότι η κοινή θρησκεία δεν είναι ο μόνος παράγοντας που καθορίζει την πορεία της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν.

«Η Τεχεράνη επενδύει άλλωστε  σε πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις, όπως η σιϊτική Χεζμπολάχ και η σουνιτική Χαμάς, που μάχονται ενάντια στο Ισραήλ και είναι γεωγραφικά πολύ πιο κοντά στο Εβραϊκό κράτος» ,εξηγεί ο  καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ και ειδικός στη Μέση Ανατολή, Κάμραν Ματίν. «Εάν οι ΗΠΑ απειλήσουν στρατιωτικά το Ιράν, τη Τεχεράνη  μπορεί να βασιστεί σε αυτές τις δυνάμεις που βρίσκονται κοντά στο Ισραήλ».

Στη Συρία, επίσης ο Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ οφείλει την πολιτική του επιβίωση στη Ρωσία αλλά και στο Ιράν, καθώς η Τεχεράνη του παρείχε χερσαίες δυνάμεις – περίπου 80.000 άνδρες, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τη Χεζμπολάχ – οι οποίοι, μαζί με τη ρωσική αεροπορία, κατέστειλαν την εσωτερική εξέγερση.

To Ιραν προμηθεύει επίσης όπλα και πυραύλους στις σιιτικές αντάρτικες δυνάμεις Χούτι, γνωστές ως «Ανσάρ Αλλάχ», στην Υεμένη, που πρόσφατα εξαπέλυσαν επίθεση με στόχο το Ισραήλ.  Ο Ματίν εξηγεί ότι ενώ τα συντηρητικά αραβικά κράτη απέφευγαν να βοηθήσουν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, και συνεπώς και την ίδια τη Χαμάς, το Ιράν εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία να αναλάβει ηγετικό ρόλο στον αγώνα κατά του Ισραήλ , αλλά και να  επεκτείνει την περιφερειακή του ηγεμονία.

Φόβος για την ισραηλινή αντίδραση

Καθώς ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς μαίνεται, ο ρόλος του Ιράν θα συνεχίσει να είναι ένα κομβικό ζήτημα. Η Τεχεράνη αναμφίβολα αισθάνεται δικαιωμένη από το μοντέλο της ένοπλης εκστρατείας των φιλο-ιρανικών οργανώσεων κατά του Ισραήλ, πιθανότατα δεν θα επιδιώξει την κλιμάκωση. Οι Ιρανοί ηγέτες γνωρίζουν καλά ότι δεν έχουν κανένα συμφέρον να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ενδεχόμενη είσοδος της Τεχεράνης στον πόλεμο της Γάζας θα άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο στις εχθροπραξίες με το Ισραήλ και θα έφερνε τον πόλεμο στο κατώφλι του Ιράν, διακινδυνεύοντας  μια σκληρή απάντηση από το Ισραήλ. Παίζει όμως με τη φωτιά. Η ισορροπία που στοχεύει να διατηρήσει μπορεί εύκολα να σπάσει ανά πάσα στιγμή. «Δεν έχουμε τα μέσα να σας επιτεθούμε, αλλά αν μας επιτεθείτε, θα βάλουμε φωτιά στην περιοχή», αυτό είναι το μήνυμα της Τεχεράνης. Το Ιράν έχοντας πάντως αποκαταστήσει διπλωματικές  σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία υπό την αιγίδα της Κίνας, δεν επιδιώκει να κόψει τις γέφυρες με τον Αραβικό κόσμο.  Αντίθετα, οι Ιρανοί αξιωματούχοι φαίνεται να θεωρούν τον πόλεμο ως μια ευκαιρία για την ενίσχυση της εικόνας της Τεχεράνης στον ισλαμικό κόσμο.

Και αν γίνει λάθος;

Το ερώτημα είναι βέβαια αν η Τεχεράνη  μπορεί να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι σε ένα τόσο εκρηκτικό πλαίσιο. Το Ιράν μπορεί να μην διατάξει τη Χεζμπολάχ να εκτοξεύσει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς εναντίον του Ισραήλ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί τυχαία ή μετά από μια αλυσίδα λαθών. Και τότε, τα ισραηλινά στρατιωτικά αντίποινα θα πυροδοτήσουν και πολιτικές επιπτώσεις για ένα καθεστώς όλο και πιο αντιδημοφιλές μεταξύ των πολιτών του.

Οι Αγιατολλάχ γνωρίζουν επίσης ότι πολλοί Ιρανοί πολίτες έχουν απογοητευθεί  από την σκληρότητα του θεοκρατικού καθεστώτος και θεωρούν τον επιθετικό τόνο εναντίον του Ισραήλ ως ένα τέχνασμα για να κρύψει η ιρανική ηγεσία τη διαφθορά, τα οικονομικά προβλήματα και την αδυναμία να φροντίσει τους πολίτες της χώρας. Το σύνθημα που ακούγεται συχνά σε διαδηλώσεις την τελευταία δεκαετία στην Τεχεράνη  είναι :«Ούτε Γάζα, ούτε Λίβανος, θα θυσιάσω τη ζωή μου μόνο για το Ιράν». Μια ζωντανή υπενθύμιση του χάσματος μεταξύ του Θεοκρατικού καθεστώτος και του  ιρανικού λαού.

Nαυτεμπορική

https://infognomonpolitics.gr/2023/11/giati-to-iran-den-afinei-ti-chezbolach-na-kiryxei-ton-polemo-sto-israil/

Κ. Χολέβας: ο νέος τουρκικός αιώνας ξεκίνησε με πολύ Ισλάμ και λίγη… Θεσσαλονίκη

0

Στις 29 Οκτωβρίου η γείτων Τουρκία γιόρτασε τα εκατοστά γενέθλιά της. Πριν από 100 χρόνια η Τουρκική Δημοκρατία πήρε τη θέση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ηττημένης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και ο Κεμάλ Ατατούρκ πήρε τη θέση του Σουλτάνου καταργώντας το θεσμό της μοναρχίας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ως Πρόεδρος της Τουρκίας γιόρτασε τα γενέθλια με τρία χαρακτηριστικά στοιχεία:

Αρνήθηκε για πολλοστή φορά να καταδικάσει την Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση.

Προβλήθηκε ως ο προστάτης όλων των Σουνιτών Μουσουλμάνων.

Θυμήθηκε τα παλαιότερα Οθωμανικά εδάφη και σ’ αυτά περιέλαβε τη Θεσσαλονίκη.

Πού αποσκοπεί αυτό το μείγμα Ισλαμισμού, Οθωμανισμού και αντιδυτικισμού;

Πιστεύω ότι ο πρώτος στόχος του είναι να ταυτίσει  με το όνομά του τον νέο αιώνα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Δεν αμφισβητεί επισήμως τον Κεμάλ, όμως υπονομεύει ορισμένες από τις αρχές του π.χ. το κοσμικό- μη θρησκευτικά χρωματισμένο- κράτος. Στη θέση του Laik φέρνει αργά αλλά σταθερά την ισλαμοποίηση της κοινωνίας.

Θυμάται τα Οθωμανικά εδάφη για να νομιμοποιεί τις επεμβάσεις του στρατού του εκτός συνόρων, αλλά και για να περνά το μήνυμα ότι είναι ο ισχυρός και εμείς οι αδύναμοι. Τονίζει τη Θεσσαλονίκη, όχι τυχαία. Εκεί θα συναντήσει στις αρχές Δεκεμβρίου τον Έλληνα Πρωθυπουργό και δημιουργεί κλίμα.

Προσπαθεί να φανεί ως ο προστάτης όλων των Σουιτών, αλλά είμαι βέβαιος ότι η πλειοψηφία των Αράβων δεν πείθεται. Η Τουρκία έχει κακό παρελθόν ως κατακτητική και καταπιεστική δύναμη. Στη Συρία και στην Ιορδανία μία συνήθης φράση είναι: «Από όλους τους κατακτητές που πέρασαν οι Τούρκοι ήταν οι χειρότεροι. Το μόνο καλό που άφησαν είναι ο καφές τους» !

Με το Ισραήλ η ρήξη είναι οριστική. Προφανώς δεν τον ενδιαφέρει η απώλεια. Αλλά με τον Δυτικό κόσμο θα προσπαθήσει να κρατήσει ισορροπίες. Δεν θέλει να αποκοπεί πλήρως. Δεν συμφωνώ ότι τώρα είναι έτοιμος να ενταχθεί σε άλλο στρατόπεδο πχ με τη Ρωσία ή με το Ιράν. Θα παίξει το παιχνίδι του Επιτήδειου Ουδέτερου, όπως το βλέπουμε στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Η γείτων Τουρκία έχει εμπειρία από τέτοια παίγνια. Επιτήδειος Ουδέτερος ονομάσθηκε απο τον Αμερικανό συγγραφέα Φρανκ Βέμπερ για τον ρόλο της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκανε ανατολίτικα παζάρια και με τις δύο πλευρές: Βρετανία και Χιτλερική Γερμανία. Ζητούσε ανταλλάγματα κυρίως εις βάρος της Ελλάδος: Νησιά Αιγαίου, Θράκη, Μακεδονία. Είναι δύσκολο και τώρα να επιτύχει σ’ αυτόν τον ρόλο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσει αν ανήκει στη συμμαχία ΗΠΑ- Ευρώπης ή αν θα αλλάξει στρατόπεδο.

Προβλέπω ότι δεν θα κρατήσει πολύ η φαινομενική νηνεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μία νέα εργαλειοποίηση των μεταναστών είτε μέσω Έβρου (όπως το 2020) είτε μέσω Αιγαίου. Θα ξανακούσουμε ενστάσεις για την αμυντική οχύρωση των νησιών μας. Και βεβαίως θα δούμε μία ακόμη πιο επίμονη στάση υπέρ των δύο κρατών στην Κύπρο.

Για τα γενέθλια των γειτόνων ευχόμαστε να προκόψουν στο εσωτερικό τους. Και τους συνιστούμε να προσγειωθούν και να εγκαταλείψουν τα νεο-οθωμανικά όνειρα, διότι μπορεί να εξελιχθούν σε εφιάλτες. Ο Ελληνισμός Ελλάδος και Κύπρου θωρακίζεται αμυντικά και διπλωματικά.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 4.11.2023

Άρχισε να σβήνει το άστρο του Ζελένσκι…

0

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι εξέφρασε την επιθυμία να επισκεφθεί το Ισραήλ στις 16 Οκτωβρίου προκειμένου να εκφράσει την υποστήριξή του στη χώρα, αλλά οι ισραηλινές αρχές του κατέστησαν σαφές ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή». Μετά από μία μακρά περίοδο που όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές, ήρθε αυτή η ταπεινωτική απόρριψη, παρ’ όλο που ο Ζελένσκι είναι εβραϊκής καταγωγής. Αντίθετα, άλλοι ηγέτες επισκέπτονται το Ισραήλ.

Το Ισραήλ δεν είναι πρόθυμο, ιδιαίτερα αυτήν τη χρονική στιγμή, να επιδεινώσει τις σχέσεις του με τη Ρωσία. Όπως έγραψαν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης στις 16 Οκτωβρίου, ο Ουκρανός πρόεδρος είχε προγραμματίσει να ταξιδέψει με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ  Άντονι Μπλίνκεν. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Ynet, ο Ζελένσκι ήταν πρόθυμος να ταξιδέψει στο Ισραήλ και αργότερα, αλλά ούτε αυτό κατέστη εφικτό.

Ταπεινωτική άρνηση

Εκτός από το ότι ο Νετανιάχου δεν θέλει αυτές τις κρίσιμες ώρες να αποσπάται η προσοχή του από άλλα θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν θέλει τη σύνδεση των δύο κρίσεων, ούτε να μοιραστεί το ενδιαφέρον της Δύσης με την Ουκρανία, καθώς υπάρχει πλέον ανταγωνισμός για την εξωτερική βοήθεια. Υπενθυμίζεται ότι, ο Ζελένσκι ήδη εξέφρασε τους φόβους του ότι η σύγκρουση στη Γάζα θα επηρεάσει τις παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία. Με την σκοπούμενη επίσκεψή του επεδίωκε να συνδέσει τις δύο συγκρούσεις ως μία ενιαία έξαρση επιθετικότητας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διασφαλίσει ότι δυτικά όπλα και κεφάλαια θα συνεχίσουν να ρέουν στην Ουκρανία.

Μια μετατόπιση της προσοχής από την ουκρανική κρίση στην ισραηλινο-παλαιστινιακή απειλεί να υπονομεύσει σοβαρά την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας να συνεχίσουν τη στρατιωτική τους δράση κατά της Ρωσίας. Ως εκ τούτου, η απόρριψη του αιτήματος του Ζελένσκι από το Ισραήλ να συναντήσει τον Νετανιάχου δεν είναι μόνο ταπεινωτική, αλλά ίσως σημαίνει και την αρχή του τέλους του δυτικού ενδιαφέροντος για την Ουκρανία. Ο Νετανιάχου υπολόγισε ότι η επίσκεψη Ζελένσκι θα απέφερε κέρδη μόνο για την Ουκρανία ενώ δεν θα ήταν επωφελής για το Ισραήλ. Επί πλέον, δεν ήταν διατεθειμένος να τον συναντήσει και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των αναμενόμενων αντιρωσικών δηλώσεών του.

Δεύτερο χαστούκι στη Ρουμανία

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι πρόσφατα πραγματοποίησε επίσκεψη στη Ρουμανία όπου είχε συνομιλίες με τον ομόλογό του Κλάους Γιοχάνις. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, ο Ζελένσκι επρόκειτο να μιλήσει ενώπιον του Kοινοβουλίου. Επίσημα, η ομιλία του Ζελένσκι ακυρώθηκε για λόγους ασφαλείας. Η εφημερίδα Libertatea απέδωσε όμως την ακύρωση της ομιλίας Ζελένσκι στην Ντιάνα Σοσοάκα, μια “φιλορώσο γερουσιαστή”, η οποία ζήτησε να μην εμφανιστεί ο Ουκρανός πρόεδρος στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας, γιατί η παρουσία του θα αμαυρώσει την εικόνα της χώρας. Βέβαια για τους τύπους, ο Ρουμάνος πρόεδρος επισήμως επιβεβαίωσε «τη δέσμευση του Βουκουρεστίου στην άνευ όρων υποστήριξη της Ουκρανίας», καθώς και «την ιδιαίτερη φύση και τις δυνατότητες των διμερών σχέσεων και την ανάγκη για συζήτηση στο υψηλότερο επίπεδο», έγραψε η Libertatea.

  Ανθρώπινο κρέας με σάλτα σόγιας! – Περιπτώσεις κανιβαλισμού στον Β’ Παγκόσμιο

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η ατζέντα των συνομιλιών μεταξύ Γιοχάνις και Ζελένσκι περιελάμβανε την κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή και τη Μαύρη Θάλασσα, καθώς και την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική πορεία της Ουκρανίας. Η απόφαση των ρουμανικών αρχών αποτελεί ένα πολύ κακό μήνυμα για τον Ζελένσκι, καθώς το ρουμανικό κοινοβούλιο είναι αυτό που λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με την προαναφερθείσα ατζέντα. Σημειωτέον ότι, η πλειονότητα των Ρουμάνων πολιτών δεν υποστηρίζει τη βοήθεια που παρείχε η κυβέρνηση της χώρας τους στην Ουκρανία. Άρθρο στην εφημερίδα Libertatea, επισημαίνει ότι τα φιλοουκρανικά κόμματα της Ρουμανίας αναμένεται να καταποντιστούν στις εκλογές του 2024.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η ακύρωση της ομιλίας Ζελένσκι στο ρουμανικό Κοινοβούλιο προκάλεσε αίσθηση και στην Ουκρανία. Ο Ουκρανός πολιτικός Όλεγκ Τσάρεφ έγραψε στο Telegram ότι «η ακύρωση της προγραμματισμένης ομιλίας στο ρουμανικό Κοινοβούλιο είναι εξωφρενική. Ήταν ένα χαστούκι στο πρόσωπο δημοσίως. Συνήθως δεν γίνονται τα πράγματα έτσι. Συζητούν και αποφασίζουν τα πάντα εκ των προτέρων, εκτός εάν πλέον για τον Ζελένσκι δεν μετρούν οι κανόνες ευπρέπειας» έγραψε ο Τσάρεφ.

Μήνυμα ΗΠΑ σε Ουκρανία

Υπενθυμίζεται ότι, η απόφαση της Ρουμανίας ήλθε σχεδόν έναν μήνα μετά την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ να μη μιλήσει ο Ζελένσκι στο Κογκρέσο. Για να δικαιολογήσει την απόφασή του το αμερικανικό νομοθετικό σώμα, επικαλέστηκε φόρτο εργασίας. Ωστόσο στις ΗΠΑ υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια και κόπωση για την τεράστια οικονομική στήριξη που παρείχε η Ουάσινγκτον στο Κίεβο, κυρίως στις τάξεις των Ρεπουμπλικάνων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα παρέχουν στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία επ’ αόριστον, δήλωσε ο συντονιστής Στρατηγικών Επικοινωνιών του Λευκού Οίκου Τζον Κίρμπι: «Aνακοινώσαμε τη διάθεση 200 εκατομμυρίων και θα συνεχίσουμε να βοηθάμε όσο μπορούμε, αλλά η βοήθεια δεν θα είναι ατελείωτη», σημείωσε.

Όπως διευκρίνισε ο Κίρμπι, βραχυπρόθεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να υποστηρίξουν τόσο την Ουκρανία όσο και το Ισραήλ. Ωστόσο, αρνήθηκε να πει συγκεκριμένα τι σημαίνει βραχυπρόθεσμα. Πολλά εξαρτώνται από το πόσο εντατικά ξοδεύει πυρομαχικά ο Ισραηλινός Στρατός και πόσο μπορεί το ισραηλινό στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα να προμηθεύσει τον στρατό του με οβίδες, είπε ο αξιωματούχος.

Ωστόσο, ο Αμερικανός γερουσιαστής Τζος Χόλεϊ ζήτησε να ανακατευθυνθούν όλα τα κονδύλια που διατέθηκαν στην Ουκρανία για να υποστηριχθεί το Ισραήλ, καθώς οι ΗΠΑ πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στο Ισραήλ που είναι ο στενότερος σύμμαχος της Αμερικής στη Μέση Ανατολή.
. Οι ανησυχίες του Κιέβου είναι βάσιμες καθώς οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να στείλουν στο Ισραήλ βλήματα πυροβολικού που προορίζονταν για την Ουκρανία, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το ειδησεογραφικό δίκτυο Axios.

  Πού θα οδηγήσει μία επίθεση Ισραήλ-ΗΠΑ κατά του Ιράν

Πιο συγκεκριμένα, το Πεντάγωνο σχεδιάζει να στείλει δεκάδες χιλιάδες βλήματα πυροβολικού 155 χιλιοστών στο Ισραήλ – κάτι που επιβεβαιώνουν στο δίκτυο τρεις Ισραηλινοί αξιωματούχοι που επέλεξαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Μάλιστα, τα εν λόγω πυρομαχικά θα προέλθουν από τα αποθέματα έκτακτης ανάγκης των ΗΠΑ που προορίζονταν για την Ουκρανία πριν από αρκετούς μήνες. Ωστόσο, πλέον είναι ορατό το ενδεχόμενο η βοήθεια προς την Ουκρανία να τεθεί σε,,,,,,,,,,,,,,,,

η συνέχεια στο https://slpress.gr/diethni/archise-na-svinei-to-astro-toy-zelenski/

Είναι τελικά εφικτή η λύση δύο κρατών; Ο καθηγητής Τζον Στρόσον εξηγεί στο «Βήμα»

0

Οι «χαμένες ευκαιρίες», τα εμπόδια και οι εναλλακτικές μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.

«Όταν αυτή η κρίση τελειώσει, πρέπει να υπάρχει ένα όραμα για το τι θα ακολουθήσει, και κατά την άποψή μας, πρέπει να είναι μια λύση δύο κρατών», είπε ο Τζο Μπάιντεν, πρόεδρος των ΗΠΑ, σε μια από τις πολλές δηλώσεις του για τον πόλεμο στη Γάζα που μετράει πλέον σχεδόν ένα μήνα. Παρόμοια σχόλια έχουν κάνει και άλλοι δυτικοί ηγέτες, όπως ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο βρετανός πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Προς το παρόν, αυτό είναι ένα μακρινό όνειρο, αφού οι Ισραηλινοί στρατηγοί προβλέπουν ακόμη μήνες μάχης. Όμως, ο συγγραφέας και καθηγητής διεθνούς δικαίου και σπουδών της Μέσης Ανατολής, Τζον Στρόσον, από το Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, εξηγεί στο «Βήμα» πως ίσως πλέον αυτό να φαντάζει πιο εφικτό από ότι ένα μήνα πριν.

Οι «χαμένες ευκαιρίες»

Συγκεκριμένα, ο κ. Στρόσον, 3 εβδομάδες πριν τον πόλεμο, έγραφε στο The Conversation πως βρισκόμασταν πιο μακριά από ποτέ όσον αφορά τη λύση δύο κρατών. «Ο Νετανιάχου, ο οποίος ουσιαστικά είναι στην εξουσία από το 2009, δεν ήθελε στα αλήθεια μία λύση. Βασίστηκε πολύ στη διαίρεση της Παλαιστίνης, στη Γάζα με τη Χαμάς και στη Δυτική Όχθη με τη Φατάχ, μεταξύ άλλων για να ενισχύσει το αφήγημα: ‘’Δεν έχουμε έναν ενωμένο εταίρο, δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε’’,διατηρώντας έτσι το status quo» εξηγεί.

Από το 1947 έχουν υπάρξει ευκαιρίες για να προκύψει μία λύση. Κυρίως οι συμφωνίες του Όσλο, που υπογράφηκαν μεταξύ του τότε πρωθυπουργού του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν, και του ηγέτη των Παλαιστινίων Γιάσερ Αραφάτ. Όμως η δολοφονία του Ράμπι το 1995 ήταν «μία πολύ κομβική δολοφονία που ειλικρινά άλλαξε το ρου της ιστορίας» επισημαίνει ο κ. Στρόσον.

«Όπως κομβικές ήταν και οι επιθέσεις αυτοκτονίας από τη Χαμάς στις αρχές της, στο Ισραήλ και με θύματα πολίτες, την άνοιξη του ’96 λίγο πριν τις ισραηλινές εκλογές». Αυτό συνέβαλε στην ανάδειξη του Νετανιάχου ως πρωθυπουργού για πρώτη φορά, σε εκείνες τις εκλογές.

Ωστόσο σημειώνει πως ό,τι είχε γράψει σε εκείνο το άρθρο του, πριν από τον πόλεμο, έχει τώρα ανατραπεί, ακριβώς λόγω του πολέμου.

«Η τραγωδία που βλέπουμε να εκτυλίσσεται, μπορεί να δημιουργήσει εύφορο έδαφος για διάλογο, καθώς κατέδειξε στη διεθνή κοινότητα πως δεν μπορούν να αγνοούν άλλο το μεσανατολικό. Πως πρέπει να δοθεί μία ώθηση να λυθεί αυτό το ζήτημα, καθώς προφανώς το μέχρι πρότινος status quo δεν είναι βιώσιμο».

Τα εμπόδια

Βέβαια έχει γίνει σαφές, από την αρχή κιόλας του πολέμου, πως η αναζήτηση της επόμενης μέρας δεν θα είναι μία εύκολη διαδικασία. Στην προσπάθειά τους να σχεδιάσουν το μέλλον λοιπόν, οι παγκόσμιοι ηγέτες κοιτάζουν στο παρελθόν, αφού το γενικό περίγραμμα της λύσης δύο κρατών δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα εδώ και δεκαετίες: ένα παλαιστινιακό κράτος που θα σχηματιστεί στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Το Ισραήλ θα ανταλλάξει κομμάτια της επικράτειάς του με τμήματα της Δυτικής Όχθης όπου έχει εποικίσει και η Ιερουσαλήμ θα διαιρεθεί, με κάποιου είδους κοινό έλεγχο της παλιάς πόλης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι οι λεπτομέρειες της λύσης αλλά η πολιτική βούληση για διαπραγμάτευση και εφαρμογή μιας.
«Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή ειρηνευτική διαδικασία με τον συνασπισμό ακροδεξιών και υπερ-θρησκευόμενων πολιτικών του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Βέβαια, θεωρώ απίθανο να επιβιώσει στην εξουσία μετά τον πόλεμο.»

Αλλά και από την παλαιστινιακή πλευρά, οι απαντήσεις σε ερωτήματα όπως το αν θα φύγει η Χαμάς από τη Γάζα, ποιος θα την κυβερνήσει και ποιο θα είναι το μέλλον του σχετικά αντιδημοφιλή, 82χρονου Μαχμούντ Αμπάς, θα παίξουν μεγάλο ρόλο στην ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ. Άλλωστε, ακόμη και αν η Χαμάς εξαφανιστεί μετά τον πόλεμο στη Γάζα, μια άλλη ομάδα θα μπορούσε να πάρει τη θέση της.

Η λαϊκή βούληση

Όσον αφορά τους απλούς πολίτες και από τις δύο πλευρές, φαίνεται να έχουν χάσει την πίστη τους στη λύση των δύο κρατών. Μια δημοσκόπηση τον Σεπτέμβριο του 2022 από το Ισραηλινό Ινστιτούτο Δημοκρατίας, διαπίστωσε ότι μόνο το 32% των Ισραηλινών Εβραίων ήταν υπέρ – πέντε χρόνια νωρίτερα το ποσοστό ήταν 47%. Βέβαια, οι Ισραηλινοί Άραβες, που αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού, εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν την ιδέα, σε ποσοστό 71%.

Μάλιστα, τα ποσοστά είναι ακόμη χαμηλότερα μεταξύ των Παλαιστινίων. Μια έρευνα τον Ιούνιο του 2023 από το Παλαιστινιακό Κέντρο Πολιτικής και Έρευνας διαπίστωσε ότι μόλις το 28% υποστήριζε μια λύση δύο κρατών. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 53% πριν από δέκα χρόνια, αν και μόλις το 39% θεώρησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό.

Ποιες είναι όμως οι εναλλακτικές;

Πολλοί αναλυτές έχουν κάνει λόγο και για τη λύση της συνομοσπονδίας, ως μία εξίσου, αν όχι περισσότερο βιώσιμη λύση. Δύο κράτη, με κάποιους κοινούς θεσμούς αλλά και οικονομική ένωση. «Θα ήταν μία πολύ καλή λύση η συνομοσπονδία, το είχε προτείνει και ο ΟΗΕ στην αρχή. Βέβαια, μπορώ να κάθομαι στο σπίτι μου στο Λονδίνο και να λέω »τι ωραία ιδέα η συνομοσπονδία», αλλά προφανώς και ειδικά τώρα, δεν ακούγεται τόσο ωραία για καμία από τις δύο πλευρές».

Οπότε, και εφόσον είναι δεδομένο πως και οι δύο χώρες θέλουν την αυτοδιάθεσή τους, το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η υφιστάμενη έκρηξη θανάτου και καταστροφής θα εντείνει το μίσος και στις δύο πλευρές ή αν τελικά θα οδηγήσει Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους πίσω στη συνειδητοποίηση του Όσλο, ότι η κατοχή και η απόρριψη δεν μπορούν να διατηρήσουν την ειρήνη. Ο πόλεμος εκτυλίσσεται ακόμα και η έκβασή του θα διαμορφώσει πολλά από αυτά που θα ακολουθήσουν.

«Πραγματικά πιστεύω και ελπίζω πως, παρά το τραύμα που έχουν βιώσει, 5,7 εκατ. Παλαιστίνιοι και 9,2 Ισραηλινοί θα είναι εκεί μετά τον πόλεμο και θα μπορούν να συνυπάρξουν και να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Για μένα, ο μόνος τρόπος, είναι μία ώθηση για μία βιώσιμη λύση δύο κρατών» καταλήγει ο καθηγητής.

Το Βήμα

Tasnim, ημιεπίσημο Ιρανικό Πρακτορείο: τα αμερικανικά στρατεύματα δεν θέλουν να θυσιάσουν τη ζωή τους για το Ισραήλ – Αποκλειστικό

0

 

ΤΕΧΡΑΝΗ (Τασνίμ) – Αποκαλύφθηκε μια πολύ σημαντική εσωτερική αλληλογραφία μεταξύ των διοικητών της Εθνικής Φρουράς των ΗΠΑ.

Μια ομάδα στον κυβερνοχώρο που συνδέεται με το Μέτωπο της Αντίστασης μπόρεσε να συλλέξει μια πολύ σημαντική αλληλογραφία μεταξύ του  στρατηγού Daniel R. Hokanson, του διοικητή του Γραφείου της Εθνικής Φρουράς, και ενός από τους ανώτερους διοικητές αυτής της οργάνωσης, η οποία αποκαλύπτει ένα σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στο εσωτερικό των σωμάτων  του αμερικανικού στρατού.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Tasnim, μετά την καταιγίδα Al-Aqsa, την επιχείρηση της Χαμάς κατά των Ισραηλινών, πολλοί Αμερικανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν, ανακοίνωσαν ότι θα στηρίξουν πλήρως τον ισραηλινό στρατό.

Μετά απο αυτή την ανακοίνωση, ο στρατηγός Ντάνιελ Χόκανσον στις 9 Οκτωβρίου καταδίκασε τη Χαμάς και είπε ότι η Εθνοφρουρά των ΗΠΑ στέκεται δίπλα στους Ισραηλινούς και τους υποστηρίζει σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση.

Αν και η Αμερικανική Εθνοφρουρά εμπλέκεται, κυρίως, σε εγχώριες αποστολές, το γραφείο της ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμο να παράσχει επιτόπια υποστήριξη στο Σιωνιστικό καθεστώς.

Αλλά μια ομάδα Cyber Group που συνδέεται με το Μέτωπο της Αντίστασης έχει λάβει μια πολύ σημαντική αλληλογραφία μεταξύ του Hokanson και ενός από τους ανώτερους διοικητές αυτής της οργάνωσης, η οποία αποκαλύπτει ένα σημαντικό γεγονός μέσα από τα αμερικανικά στρατιωτικά σώματα.

Η αλληλογραφία ελήφθη από ένα από τα εσωτερικά συστήματα ανταλλαγής μηνυμάτων της Εθνικής Φρουράς των ΗΠΑ.

Σε μια διοικητική αλληλογραφία μεταξύ του διοικητή της Εθνικής Φρουράς των ΗΠΑ και ενός από τους ανώτερους διοικητές του γραφείου στις 13 Οκτωβρίου, ο Χόκανσον έγραψε ότι «υπάρχει αυξανόμενος αντισημιτισμός μεταξύ των στρατευμένων (αμερικανικών) που δηλώνουν ανοιχτά ότι είναι εναντίον του Ισραήλ και δεν είναι διατεθειμένοι να βάλουν τη ζωή τους στη γραμμή για αυτούς [τους Ισραηλινούς]».

Πρόσθεσε ότι «με τις παρατηρήσεις του Τραμπ κατά του Νετανιάχου την Τετάρτη, αυτό το πρόβλημα θα επιδεινωθεί. Πρέπει να καταλήξουμε σε μια στρατηγική για να το αντιμετωπίσουμε και να συσπειρώσουμε τα στρατεύματα υπέρ του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς».

«Όταν μίλησα με τον Όρι (Ορι Γκόρντιν, Διοικητής των Ισραηλινών Δυνάμεων της Βόρειας Διοίκησης) λίγο μετά την επίθεση, εξέφρασε ανησυχίες για τους Ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο και αν θα εμπόδιζαν την πλήρη υποστήριξη από τις ΗΠΑ. Προσπάθησα να κατευνάσω τις ανησυχίες του, αλλά δεν έχει άδικο», πρόσθεσε η αλληλογραφία.

Ο Χόκανσον δήλωσε ότι η CENTCOM του είπε ότι «η δέσμευση του Tuberville έχει σημαντικό αντίκτυπο στη λειτουργία τους. Η CENTCOM έχει περιορισμένες δυνάμεις και δεν περίμενε να ξεσπάσει θερμός πόλεμος στην περιοχή. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη επιβεβαιωμένων ηγετικών θέσεων, σημαίνει ότι η CENTCOM δεν θα είναι σε θέση να υποστηρίξει το Ισραήλ, εάν αυτό εμπλακεί σε πολυμέτωπο πόλεμο εάν η (λιβανική) Χεζμπολάχ μπει στη μάχη. Για να είμαι ειλικρινής, αν η Χεζμπολάχ ή άλλοι παίκτες μπουν στον πόλεμο, ούτε οι Ισραηλινοί θα μπορούν να αμυνθούν».

«Ενημερώστε με αν έχετε οποιεσδήποτε προτάσεις και ας προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε τους βασικούς παίκτες για μια συνάντηση τη Δευτέρα», κατέληξε η αλληλογραφία.

Σύμφωνα με το Tasnim, το θέμα της αρνητικής στάσης σημαντικού αριθμού Αμερικανών στρατιωτών απέναντι στους Ισραηλινούς -την οποία η επίσημη αμερικανική αφήγηση ερμηνεύει ως αντισημιτισμό- έχει μακρά ιστορία.

Αυτή την άνοιξη, ο Λευκός Οίκος είχε δώσει εντολή στο Πεντάγωνο να ερευνήσει την εξάπλωση αυτού του φαινομένου και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα εναντίον του.

tasnimnews.com

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι Ανιχνεύσεις αδυνατούν να επιβεβαιώσουν την ακρίβεια της είδησης. Ωστόσο, εκτιμούν πως έχει σημασία για τους αναγνώστες τους, τι μεταδίδουν τα πρακτορεία και τα ΜΜΕ των, αμέσως ή εμμέσως, εμπολέμων.

ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

10

 

Foreign Affairs

27 Οκτωβρίου 2023

Οι μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στην PLO να ηγηθεί και στην Παλαιστινιακή Αρχή να κυβερνήσει.

Παλαιστίνιοι ψάχνουν για θύματα στο Khan Younis, Λωρίδα της Γάζας, Οκτώβριος 2023
Ibraheem Abu Mustafa / Reuters.

Την τελευταία δεκαετία, ήταν ξεκάθαρο ότι η «ειρηνευτική διαδικασία» μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων μετατράπηκε, προ πολλού,  σε κάτι περισσότερο από μια εκτεταμένη άσκηση αποφυγής αντιμετώπισης του προβλήματος . Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η απουσία συνεχούς βίας μεγάλης κλίμακας παρήγαγε την ψευδαίσθηση της σταθερότητας. Ακόμη και εκείνοι που δεν είχαν νανουριστεί σε εφησυχασμό σοκαρίστηκαν, ωστόσο, από το ξέσπασμα του καταστροφικού πολέμου που μαίνεται από τότε που η Χαμάς επιτέθηκε στο νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.

Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες σημειώθηκαν απώλειες ζωών σε φρικιαστική κλίμακα. Για το Ισραήλ, είναι ο πιο καταστροφικός αριθμός αμάχων στα 75 χρόνια ύπαρξής του. Και περισσότεροι Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν τις πρώτες 15 ημέρες αυτού του πολέμου από ό,τι κατά τη διάρκεια της δεύτερης ιντιφάντα, η οποία διήρκεσε για περισσότερο από πέντε χρόνια, και όλους τους γύρους βίας απο τότε. Ακόμη χειρότερα, φαίνεται πιθανό ότι πολλές περισσότερες χιλιάδες Παλαιστίνιοι άμαχοι θα χαθούν εάν το Ισραήλ επιδιώξει τον δηλωμένο (αν και ανέφικτο) στόχο του να εξαλείψει τη Χαμάς. Το ίδιο αποτέλεσμα θα προέκυπτε ακόμη και από τον λιγότερο φιλόδοξο στόχο της εξάλειψης των υποδομών της Χαμάς.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι να σταματήσει η κίνηση προς την άβυσσο.

Προς αυτόν τον σκοπό, η Χαμάς πρέπει να απελευθερώσει άνευ όρων τους Ισραηλινούς αμάχους που κρατά. Η πρόσφατη απελευθέρωση ορισμένων αιχμαλώτων ήταν ένα βήμα προς τα εμπρός και είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε ότι θα απελευθερωθούν κι άλλοι.

Αλλά το Ισραήλ δεν φαίνεται να διατεθειμένο να συζητήσει για κατάπαυση του πυρός αυτή τη στιγμή – και μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν ήταν διατεθειμένη να πιέσει τους Ισραηλινούς να εξετάσουν αυτήν την επιλογή. [σσ το άρθρο γράφηκε πριν την νέα επίσκεψη Μπλίνκεν στο Ισραήλ].

Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώς προτρέπουν το Ισραήλ να καθυστερήσει μια χερσαία εισβολή στη Γάζα έως ότου απελευθερωθούν περισσότεροι όμηροι. Η έναρξη μιας τέτοιας επιχείρησης θα προκαλούσε απαράμιλλη σφαγή, θα μεγέθυνε τον κίνδυνο μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης και θα απειλούσε ενδεχομένως τις κυβερνήσεις σε ορισμένες αραβικές χώρες, οι οποίες θα μπορούσαν να αποσταθεροποιηθούν ενόψει μαζικών διαδηλώσεων.

Μια ισραηλινή εισβολή στη Γάζα θα έθετε σε περαιτέρω κίνδυνο την Παλαιστινιακή Αρχή (PA), η οποία είναι ήδη ευάλωτη, καθώς η οργή αυξάνεται στη Δυτική Όχθη. Στο πλαίσιο αυτών των σκέψεων, ήταν δύσκολο να δει κανείς την περιφρόνηση με την οποία αντιμετώπισαν Ισραηλινοί αξιωματούχοι τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ μετά την πρόσφατη έκκλησή του για άμεση κατάπαυση του πυρός για να τερματιστεί αυτό που αποκάλεσε τα «επικά δεινά» στη Γάζα ως κάθε άλλο παρά απερίσκεπτο και πολεμοκάπηλο κίνδυνο .

Παραμένει κάποια ελπίδα ότι η απελευθέρωση των αιχμαλώτων Ισραηλινών αμάχων θα μπορούσε να δημιουργήσει αρκετό χώρο στην αραβική και διεθνή διπλωματία για να βρει μια γρήγορη απάντηση στο ερώτημα τι θα συμβεί την «επόμενη μέρα»—δηλαδή ποιος θα κυβερνήσει στη συνέχεια της συνεχιζόμενης ισραηλινής επιχείρησης.

Μια ιδέα που πρέπει να αποκλειστεί από την εξέταση είναι η επιβολή οποιασδήποτε συγκεκριμένης ρύθμισης στους Παλαιστίνιους αφού τους εξαναγκάσουν σε υποταγή. Επίσης, πρέπει να αποκλειστεί χωρίς πολλή συζήτηση η ιδέα ότι η Παλαιστινιακή Αρχή, στην τρέχουσα διάστασή της, θα επέστρεφε στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της στη Λωρίδα της Γάζας.

Πρώτον, είναι αμφίβολο ότι η Παλαιστινιακή Αρχή, όπως έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή, θα ήταν πρόθυμη να επωμιστεί τις ευθύνες της διακυβέρνησης της Γάζας μετά από μια θανατηφόρα και καταστροφική ισραηλινή επίθεση. Ακόμα κι αν η ΠΑ επεδίωκε αυτόν τον ρόλο, δεν θα ήταν σε θέση να τον εκτελέσει, ειδικά, δεδομένου ότι η ήδη μειωμένη νομιμότητά της εξαφανίζεται γρήγορα υπό την πίεση του συνεχιζόμενου πολέμου.

Ωστόσο, μια σωστά αναδιαμορφωμένη ΠΑ μπορεί να προσφέρει την καλύτερη επιλογή για την «επόμενη μέρα» και μετά, παρέχοντας ένα βήμα για τη δημιουργία μιας περιφερειακής και διεθνώς υποστηριζόμενης προσπάθειας για τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής μέσα σε ένα πλαίσιο που αντιμετωπίζει αξιόπιστα τις διαρθρωτικές αδυναμίες που κατέστρεψαν την ειρηνευτική διαδικασία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

Η Παλαιστινιακή Αρχή δημιουργήθηκε το 1994 ως μεταβατική κυβερνητική οντότητα στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα στο πλαίσιο των συμφωνιών του Όσλο, τις οποίες συνήψε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για λογαριασμό του παλαιστινιακού λαού. Αλλά η Παλαιστινιακή Αρχή και η PLO σύντομα άρχισαν να υποφέρουν από μια διάβρωση της νομιμότητας που προκλήθηκε από την αποτυχία του πλαισίου του Όσλο να εκπληρώσει την υπόσχεσή του για ένα παλαιστινιακό κράτος στο έδαφος που κατέλαβε το Ισραήλ το 1967 και από τότε κατέχει.

Η προοδευτική απογοήτευση από τη βιωσιμότητα αυτού του στόχου και η συνακόλουθη αύξηση της υποστήριξης της ένοπλης αντίστασης, όπως την εξέφρασε η Χαμάς και άλλα πολιτικά κινήματα που αντιτάχθηκαν στο πλαίσιο του Όσλο από την αρχή, συνέβαλαν σε αυτή τη διάβρωση, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τη συνεχιζόμενη εγκυρότητα του ισχυρισμού της PLO ότι είναι ο μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού. Σε συνδυασμό με τη χρόνια κακοδιαχείριση από την αρχή, ο αποκλεισμός ενός ευρέος φάσματος παλαιστινιακών πολιτικών παρατάξεων και πολιτικών προσανατολισμών άφησε την PLO και την Παλαιστινιακή Αρχή με πολύ μικρή απήχηση μεταξύ των Παλαιστινίων.

Τόσο η PLO όσο και η Παλαιστινιακή Αρχή θα έπρεπε να είχαν μεταρρυθμιστεί και αναδιαμορφωθεί εδώ και πολύ καιρό, και ο επείγων χαρακτήρας αυτού του καθήκοντος δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερος από ό,τι είναι σήμερα.

Το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η άμεση και άνευ όρων επέκταση της PLO ώστε να συμπεριλάβει όλες τις μεγάλες φατρίες και πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ. Η Χαμάς κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στα παλαιστινιακά εδάφη, το 2006, και παρόλο που δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές από τότε, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Χαμάς συνέχισε να απολαμβάνει σημαντική δημόσια υποστήριξη.

Επιπλέον, είναι αδύνατο να δούμε πώς η PLO μπορεί αξιόπιστα να δεσμευτεί για τη μη βία ως μέρος οποιασδήποτε προσπάθειας επανέναρξης της ειρηνευτικής διαδικασίας εάν η Χαμάς και οι φατρίες παρόμοιου προσανατολισμού δεν θα εκπροσωπούνται.

Η PLO θα μπορούσε να επεκταθεί χωρίς να χρειαστεί να εγκαταλείψει τις απαιτήσεις της ειρηνευτικής διαδικασίας. Αλλά αυτή η διαδικασία θα πρέπει να αλλάξει θεμελιωδώς με τρόπους που να αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες της αποτυχίας της να υλοποιηθεί τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Πρώτα και κύρια, το Ισραήλ θα πρέπει να αναγνωρίσει επισήμως το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε ένα κυρίαρχο κράτος στο έδαφος που έχει καταλάβει από το 1967.

Με αυτόν τον τρόπο, το Ισραήλ θα ανταποκρινόταν απλώς στην ουσία της αναγνώρισης από την PLO του «δικαιώματος ύπαρξης» του Ισραήλ ειρήνη έναντι ασφάλειας», η οποία κατοχυρώθηκε στη διακήρυξη αμοιβαίας αναγνώρισης των συμφωνιών του Όσλο το 1993. Μέχρι να εξασφαλιστεί αυτή η αναγνώριση, η διευρυμένη PLO θα μπορούσε να υιοθετήσει μια πλατφόρμα που να αντικατοπτρίζει όλο το φάσμα των παλαιστινιακών απόψεων σχετικά με το τι συνιστά αποδεκτή διευθέτηση.

Εξακολουθούν να διατηρούν ένα μονοπάτι προς μια λύση δύο κρατών κατόπιν διαπραγματεύσεων.

Τέλος, σύμφωνα με τον Βασικό Νόμο της, η Παλαιστινιακή Αρχή, μέσω μιας κυβέρνησης με τη συγκατάθεση της διευρυμένης PLO, θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της διαχείρισης των υποθέσεων του παλαιστινιακού λαού στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα κατά τη διάρκεια μιας πολυετούς μεταβατικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όλες οι συνεννοήσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής και όλες οι επιχειρήσεις του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής θα βασίζονταν σε μια σιδηρά αμοιβαία δέσμευση για μη βία. Στο τέλος αυτής της φάσης, η ΠΑ θα διεξάγει εθνικές εκλογές σε μια ημερομηνία που θα συμφωνηθεί στην αρχή της διαδικασίας αυτής της μετάβασης.

Πρώτη φορά πρότεινα παρόμοιες μεταρρυθμίσεις στο Foreign Affairs το 2014. Έκτοτε, η εσωτερική διχόνοια και ο φραξιονισμός μπήκαν αναμφίβολα εμπόδιο στην εξέτασή τους, πολύ περισσότερο στην υιοθέτησή τους. Όμως, δεδομένης της σοβαρότητας της τρέχουσας κατάστασης, μπορεί επιτέλους να έχει έρθει η ώρα τους—αν και πολύ αργά, φυσικά, για τους χιλιάδες που έχουν ήδη χαθεί. Αλλά με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη των αραβικών χωρών, αυτό το σχέδιο θα μπορούσε να προσφέρει έναν αξιόπιστο δρόμο προς τα εμπρός. Όποια και αν είναι τα ελαττώματα ή οι επιπλοκές του, θα ήταν σίγουρα προτιμότερο από τις επιλογές που προφανώς εξετάζει τώρα το Ισραήλ, οι οποίες θα οδηγήσουν σε περισσότερη βία και αιματοχυσία με ελάχιστες πιθανότητες να επιφέρει μια διαρκή ειρήνη.

Ο SALAM FAYYAD είναι Senior Scholar και η Daniella Lipper Coules ’95 Distinguished Visitor in Foreign Affairs στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Από το 2007 έως το 2013 διετέλεσε πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής.

Foreign Affairs

 

Απετράπη απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού της Αρμενίας;

0

 

Την Πέμπτη, η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας της Αρμενίας ανακοίνωσε την εξάρθρωση μιας εγκληματικής ομάδας που προετοίμαζε μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον κυβερνητικών ιδρυμάτων και αξιωματούχων.

Η ομάδα σχεδίαζε να «διενεργήσει εκρήξεις, καθώς και να καταλάβει κτίρια κρατικής σημασίας και σχεδίαζε να σκοτώσει έναν άμαχο πολίτη προκειμένου να εμποδίσει τις δραστηριότητες των κυβερνητικών αρχών», ανέφερε η έκθεση.Πέντε άτομα συνελήφθησαν και διαπιστώθηκε ότι είχαν στην κατοχή τους όπλα, πυρομαχικά, αχρησιμοποίητες τηλεφωνικές κάρτες από Αρμένιους και Ρώσους χειριστές και κρυπτογραφημένα έγγραφα.

Η τρομοκρατική επιχείρηση που ετοιμαζόταν ονομάστηκε «Βόρειος Φυλλοβόλος» και εικάζεται ότι είχε απήχηση σε μέρος του πληθυσμού.

Σχεδιάστηκε να δημιουργηθεί ένα κανάλι στο Telegram με το όνομα «Εξέγερση της Εθνικής Σωτηρίας». Σχεδιάστηκε επίσης να μεταφερθούν οι οικογένειες των μελών της εγκληματικής ομάδας στη Γεωργία, ανέφερε η έκθεση.Η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας της Αρμενίας δεν κατονομάζει σε ποιον συγκεκριμένα θα επιτίθονταν η τρομοκρατική ομάδα, αλλά δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ότι η κατάληψη κυβερνητικών κτιρίων, η δολοφονία ενός αμάχου και η παρεμπόδιση των δραστηριοτήτων των κυβερνητικών υπηρεσιών σημαίνει την εξάλειψη του πρώτου προσώπου και πραξικόπημα.

Έτσι, ο Νικόλ Πασινιάν κατάφερε για άλλη μια φορά να αποτρέψει μια προσπάθεια βίαιης ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης στην Αρμενία.

Το μήνυμα της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας υπαινίσσεται τη συμμετοχή εξωτερικών δυνάμεων στην απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης, οι οποίες ωστόσο δεν κατονομάζονται.

Σύμφωνα με το αρμενικό δημοσίευμα, η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη, διενεργούνται επιχειρησιακές δράσεις και ανακριτικά μέτρα για τη διαπίστωση των συνθηκών του συμβάντος, όλου του φάσματος των ατόμων που εμπλέκονται στην εγκληματική ομάδα και για την εφαρμογή ποινικών μέτρων εναντίον τους.

«Ταυτόχρονα, φαίνεται ότι η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας της Δημοκρατίας της Αρμενίας θα διεξάγει συνεπή αγώνα για την πρόληψη, τη διατάραξη και τον εντοπισμό εγκλημάτων κατά των θεμελιωδών αρχών της συνταγματικής τάξης και της ασφάλειας του κράτους, καλώντας το ευρύ κοινό να επιδείξει αποκλειστικά έννομη συμπεριφορά».

https://echedoros.blog/2023/11/02/%ce%b1%cf%80%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%ac%cf%80%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1-%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%cf%89/

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ απειλεί με πλήγματα εναντίον αμερικανικών αεροπλανοφόρων

0

Σε ομιλία του την Παρασκευή, ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, είπε ότι το Ισραήλ έχει την ευκαιρία να απελευθερώσει κρατούμενους στη Γάζα μέσω διπλωματικών διαπραγματεύσεων, όπως δημοσιεύουν αραβικά μέσα ενημέρωσης.

Επέκρινε τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα, χαρακτηρίζοντάς τες ως επίδειξη «ανοησίας και ανικανότητας».

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ κατηγόρησε επίσης τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι τροφοδοτούν τη σύγκρουση στη Γάζα, αποκαλώντας το Ισραήλ «εργαλείο τους».

 Είπε ότι αυτό που συμβαίνει στη Γάζα ήταν μια «αποφασιστική μάχη» διαφορετική από προηγούμενες συγκρούσεις και τόνισε την ανάγκη για κοινή ευθύνη για ό,τι συμβαίνει.

Έκκληση στις ισλαμικές χώρες

Ο Νασράλα εξέφρασε δύο βασικούς στόχους στη σύγκρουση: τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα και τη νίκη της Χαμάς.

Επιπλέον, ο Νασράλα κάλεσε τις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες να συνεργαστούν για τον τερματισμό των μαχών στη Γάζα, σημειώνοντας ότι ο «εχθρός» απειλεί τον Λίβανο ενώ «ο ίδιος αντιμετωπίζει δυσκολίες» στη Λωρίδα της Γάζας.

Ο Νασράλα είπε επίσης ότι η Χεζμπολάχ εισήλθε στη σύγκρουση στις 8 Οκτωβρίου, αμέσως μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, και χαρακτήρισε τους πυροβολισμούς κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Λιβάνου «πρωτοφανείς».

Επιβεβαίωσε τον θάνατο 57 μαχητών της Χεζμπολάχ και έδειξε ότι οι επιχειρήσεις της οργάνωσης εντείνονται καθημερινά.

Σύμφωνα με τον Νασράλα, με αυτόν τον τρόπο αναγκάζουν το Ισραήλ να κρατήσει στρατεύματα κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο.

Ο Νασράλα απειλεί τους Αμερικανούς: Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά (imLebanon)

Ο Νασράλα είπε ότι όλες οι επιλογές παραμένουν ανοιχτές στο μέτωπο του Λιβάνου. Είπε ότι η Χεζμπολάχ είναι έτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα. Σχολιάζοντας την ανάπτυξη αμερικανικών στρατιωτικών αεροπλανοφόρων στην περιοχή, ο Νασράλα είπε ότι η Χεζμπολάχ δεν τα φοβάται και δήλωσε την ετοιμότητά της να επιτεθεί σε αμερικανικά πλοία.

Ο Νασράλα συμβούλεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες «να θυμούνται τις ήττες στον Λίβανο και το Αφγανιστάν».

Ο Γενικός Γραμματέας του λιβανικού κινήματος της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα δήλωσε ότι η επιχείρηση  «Πλημμύρα Άλ Άκσα» προκάλεσε «σεισμό στο [Ισραήλ]» και είχε σημαντικές στρατηγικές και μακροπρόθεσμες συνέπειες».

Τόνισε ότι οι ενέργειες των «φατριών της αντίστασης» δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Ιράν και ότι «οι αποφάσεις λαμβάνονται από τους ηγέτες της αντίστασης».

Ο επικεφαλής της Χεζμπολάχ επαίνεσε τη ισλαμική ομάδα Χούτι της Υεμένης που εντάχθηκαν στη μάχη κατά του Ισραήλ.

Ο Νασράλα καταδίκασε επίσης τις παγκόσμιες δυνάμεις για την υποστήριξη του Ισραήλ και αναφέρθηκε στις άθλιες συνθήκες στην Παλαιστίνη, επικρίνοντας την τρέχουσα ισραηλινή κυβέρνηση για την κατάστασή τους.

Χαρακτήρισε, επίσης, την επιχείρηση της Χαμάς  ως μια σημαντική ιστορική στιγμή στον αγώνα κατά του Ισραήλ και χαρακτήρισε την απόφαση να πραγματοποιηθεί ως «σωστή, σοφή και θαρραλέα».

Η προβολή της ομιλίας του Νασράλα

«Όλες οι επιλογές είναι ανοιχτές.» Νασράλα: Η ανάπτυξη του νότιου μετώπου εξαρτάται από την εξέλιξη των γεγονότων στη Γάζα και τη συμπεριφορά του Ισραήλ απέναντι στον Λίβανο(vdlnews)Την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου, στις 15:04 τοπική ώρα, τα λιβανικά τηλεοπτικά κανάλια πρόβαλαν την ομιλία του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα. Αυτή είναι η πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά το ξέσπασμα των εχθροπραξιών μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

Ισραηλινά ΜΜΕ γράφουν ότι ο Νασράλα ξεκίνησε την ομιλία του με μια δήλωση ότι ο πόλεμος με τους Σιωνιστές είναι «μια μάχη, η πιο σημαντική που διεξάγεται σε περισσότερα από ένα μέτωπα». Αποκάλεσε τους Παλαιστίνιους «θρυλικό λαό της Γάζας, που δεν έχει όμοιο στον κόσμο».

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ δήλωσε επίσης ότι «η επιχείρηση «Πλημμύρα αλ Άκσα» ήταν απόφαση των ίδιων των Παλαιστινίων» και «η απόλυτη μυστικότητα είναι αυτή που εξασφάλισε την λαμπρή επιτυχία της λόγω του στοιχείου του αιφνιδιασμού».

Μιλώντας για την επίθεση της Χαμάς στο ισραηλινό έδαφος στις 7 Οκτωβρίου, ο Νασράλα σημείωσε ότι «δεν υπήρχαν αρνητικές πτυχές σε αυτή την επιχείρηση».

Σύμφωνα με τον ηγέτη της Χεζμπολάχ, όλος ο κόσμος έχει προδώσει τους Παλαιστίνιους, «κανείς δεν σηκώνει το δάχτυλο για να τους προστατεύσει από τη «σιωνιστική οντότητα».

Ο Νασράλα μίλησε επίσης για τα «λάθη» του εβραϊκού κράτους στην ομιλία του: «Το Ισραήλ κάνει λάθος όταν θέτει στόχους όπως η πλήρης εξάλειψη της Χαμάς και της Χεζμπολάχ».

https://echedoros.blog/2023/11/03/%ce%bf-%ce%b7%ce%b3%ce%ad%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%87%ce%b5%ce%b6%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%ac%cf%87-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%af-%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%bb%ce%ae%ce%b3/

Σενέρ Λεβέντ: τα τουρκικά και τα εβραϊκά της κατοχής

0

Είμαστε παράξενοι άνθρωποι. Αποκαλούμε κατοχικό το Ισραήλ. Δεν αποκαλούμε έτσι την Τουρκία. Φωνάζουμε βάρβαρο το Ισραήλ καθώς συνθλίβει τους Παλαιστίνιους και δεν υψώνουμε τη φωνή μας καθώς η Τουρκία συνθλίβει τους Κούρδους. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους Παλαιστίνιους που βρίσκονται στις φυλακές του Ισραήλ και δεν κουνάμε το δαχτυλάκι μας για τους πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές της Τουρκίας. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα να επιστρέψουν στα εδάφη τους οι Παλαιστίνιοι που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και δεν υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα επιστροφής των Ελληνοκυπρίων που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους στην Κύπρο. Καθώς το Ισραήλ ρίχνει τόνους βόμβες στη Γάζα, εμείς εδώ γιορτάζουμε την εθνική επέτειο του κατακτητή μας. Δεν απαιτούμε ακόμα και για εμάς τα ανθρώπινα δικαιώματα που απαιτούμε για τον παλαιστινιακό λαό.

Για εσάς είναι πιο εύκολο να αντιτίθεστε στην τυραννία σε μια άλλη χώρα από το να αντιτίθεστε στην τυραννία στην ίδια την πατρίδα σας, έτσι δεν είναι; Έκτισαν θρόνο στην καρδιά σας οι επαναστάτες, οι οποίοι ξεψύχησαν στα ικριώματα στον κόσμο, όμως δεν μνημονεύσατε έστω και μία φορά τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ οι οποίοι εκτελέστηκαν εκ μέρους των Άγγλων αποικιοκρατών στη φυλακή στην Κύπρο. Είστε οργισμένοι για την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, όμως μείνατε σιωπηλοί όταν η Τουρκία κατακτούσε τα συριακά εδάφη. Μάλιστα, τη χειροκροτήσατε. Γιορτάζετε κάθε 20 Ιουλίου την εισβολή και την κατοχή των κυπριακών εδαφών. Μοιρολογείτε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στη Γάζα, απαιτείτε να τιμωρηθούν οι δράστες, όμως δεν ζητάτε από τους δράστες των δολοφονιών στην Κύπρο να λογοδοτήσουν. Και ουδέποτε απαιτήσατε να τιμωρηθούν. Το Ισραήλ είναι βάρβαρο για εσάς. Η δε Τουρκία απελευθερωτής. Αν το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα, βομβάρδισε και η Τουρκία την Κύπρο. Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν εγγυητή. Εμείς έχουμε εγγυητή. Μήπως σε αυτό οφείλεται; Δεν ήταν δύσκολο να συνθλίψει η Τουρκία τον κατακερματισμένο και διαλυμένο ελληνοκυπριακό στρατό στην Κύπρο. Όμως, αν έβρισκε απέναντί της μια δύναμη που πρόβαλλε περισσότερη αντίσταση, θα έριχνε πιο πολλές βόμβες εδώ, έτσι δεν είναι; Είμαστε και εμείς ένας καταπιεσμένος λαός, όπως τους Παλαιστίνιους. Υπερασπιζόμαστε τους Παλαιστίνιους. Όμως, δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Άλλωστε τι θα υπερασπιστούμε μετά που δεχτήκαμε ως απελευθερωτή την κατοχική δύναμη;

Ενώ καίει μέσα μας ο πόνος για τα χιλιάδες παιδιά που σκοτώνονται στη Γάζα, πρέπει παρά ταύτα να πω ότι θαυμάζω τη δημοκρατία του Ισραήλ. Στο Τελ Αβίβ υπάρχει ένας αντιπολιτευόμενος Τύπος, ο οποίος καταδικάζει έντονα την επίθεση του Ισραήλ και απαιτεί τον άμεσο τερματισμό της. Εκθέτει τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ. Η εφημερίδα «Haaretz» δημοσίευσε μία προς μία τις φωτογραφίες των 67 παιδιών από τα χιλιάδες παιδιά των Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν. Κάτι τέτοιο ούτε στην Τουρκία γίνεται, ούτε σε εμάς. Κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ενώ η Τουρκία είναι σε πόλεμο με μια χώρα. Και εδώ σε εμάς κανένας δεν μπορεί να το κάνει. Όταν η Τουρκία έμπαινε στο Αφρίν, εμείς το κάναμε πρωτοσέλιδο, αντιταχθήκαμε στον πόλεμο και μας συνέβησαν τα πάντα. «Άλλη μια επιχείρηση εισβολής από την Τουρκία», είπαμε. Μας επιτέθηκαν λυσσασμένοι. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν γράφαμε εμείς για την Τουρκία αυτά που γράφει για την επίθεση του Ισραήλ η εφημερίδα «Haaretz» του Τελ Αβίβ.

Υπάρχουν διδάγματα που αντλούμε από αυτόν τον πολύ καταστροφικό πόλεμο που συνεχίζεται αυτή τη στιγμή. Όμως σε τι ωφελούν. Δεν μπορούμε να κοιτάξουμε καν πλέον τις ματωμένες φωτογραφίες των παιδιών που μας έρχονται από τη Γάζα. Μου φαίνεται παράξενο ακόμα και να ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα που δεν έχουν τέλος. Οι βουλευτές στη βουλή μας μαριονέτα επιτέθηκαν ο ένας του άλλου, λέει. Η αντιπολίτευση επέκρινε σφοδρά την κυβέρνηση μαριονέτα με πορεία από την Πύλη Κερύνειας προς το Σαράι, λέει. Προσπεράστε τα αυτά, προσπεράστε τα. Κοιτάξτε τη Γάζα. Νά εκεί είναι. Κάτω από τη μύτη μας. Κοιτάξτε τα κτήρια που μετατράπηκαν σε ερείπια, τους ανθρώπους που στενάζουν κάτω από τα συντρίμμια και τα παιδιά που κλαίνε αγκαλιάζοντας το ένα το άλλο. «Παρά να βλέπω τον θάνατο ενός παιδιού, επιστρέφω το εισιτήριο έλευσής μου σε αυτόν τον κόσμο», λέει ο συγγραφέας. Δείξτε λίγη ενσυναίσθηση. Τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα μην αναρτάτε τις φωτογραφίες από τα τραπέζια του φαγητού σας να τις βλέπουν όλοι. Δεν είναι συνηθισμένες μέρες οι σημερινές. Γινόμαστε μάρτυρες ενός μαζικού εγκλήματος. Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να σπαράζουμε.

Η Κύπρος περιμένει τον νέο ειδικό απεσταλμένου του ΟΗΕ που θα διοριστεί. Δεν είναι αυτό που περιμένω εγώ. Εγώ περιμένω να σταματήσουν τα εγκλήματα που διαπράττει στη Γάζα αυτός ο κατά συρροήν δολοφόνος.

politis.com.cy

Κ. Κεραμιδάς: Χριστιανισμός μέσα σε κάθε Κράτος

0

 

Του Κωνσταντίνου Κεραμιδά, Δημοσιογράφου

Τα πλήθη των ανθρώπων πάντοτε είχαν ανάγκη για κάποια μορφή οργανώσεως και τάξεως. Εξ αρχής άρχισαν οι άνθρωποι να συγκροτούν ομάδες (από την λέξη όμοιος) βασισμένες σε οικογενειακούς και φυλετικούς δεσμούς. Η οικογένεια (πολλές συγγενικές) γεννούν την φυλή, η φυλή (ή συγγενικές φυλές) όταν μεγαλώσει γεννούν το έθνος. Η φυλή και το έθνος έχουν κοινά χαρακτηριστικά και κοινή αίσθηση στο δίκαιο, στην τέχνη, στην ηθική, στο κάλλος (αισθητική) κλπ.

Στην πορεία του ανθρωπίνου γένους και καθώς η οργάνωση έγινε συστηματική στήθηκαν τα κράτη. Τα κράτη είχανε συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, δηλαδή ένα έθνος ηγεμόνευε ακόμα και αν υπήρχαν πολλά άλλα έθνη μέσα σε αυτά. Είχαν συγκεκριμένη επίσημη θρησκεία, ακόμα και υπήρχαν πολλές θρησκείες μέσα σε αυτά. Τα ιερατεία και οι ηγεσίες ως επί το πλείστον συνιστούσαν την άρχουσα καθεστηκυία τάξη.

Μέσα σε αυτή την ήδη διαμορφωμένη κατάσταση εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, ο οποίος λατρεύει τον Τριαδικό Θεό, άρα δεν έχει ιερατείο όπως οι ειδωλολατρικές και λοιπές θρησκείες, αποκηρύττει-απαγορεύει κάθε βιαιότητα, αποσκοπεί στην αδελφοσύνη και ειρήνη όλων των εθνών, κηρύττει την ουσιώδη αγάπη, το σωστό ήθος, την ταπείνωση και την μετάνοια. Ο Χριστός και η Εκκλησία Του, όπως απεκλήθη στην ελληνική γλώσσα, πολεμήθηκε εξ αρχής από κάθε κατεστημένο, τοπικό και διεθνές. Αρχικώς από το εβραϊκό κατεστημένο και θρησκευτισμό, έπειτα από όλα τα αλλά όπως, το ρωμαϊκό, το περσικό ακόμα και το ελληνικό τότε ειδωλολατρικό ιερατείο. Ο Χριστός αρχικώς και έπειτα οι Χριστιανοί υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και εκτελέσεις, περνώντας τα πάνδεινα. Ωστόσο εν αντιθέσει με άλλες θρησκείες και ιδεολογίες όπως π.χ. ισλαμισμό (τζιχάντ) ή μαρξισμό-κομμουνισμό (ένοπλη ταξική πάλη) στον Χριστιανισμό απαγορεύεται η βιαιότητα.

Κάποια στιγμή ο χριστιανισμός ύστερα από περίπου τριακόσια έτη γίνεται κάπως δεκτός από το ρωμαϊκό κράτος από τον Κωνσταντίνο Α’. Ωστόσο έπειτα άρχισε ένα άλλο ζήτημα-πρόβλημα, γίνεται ο Χριστιανισμός να ταυτιστεί με κάποιο κράτος ή έθνος, γίνεται να υπάρχει χριστιανικό κράτος επί γής;

Η απόκριση είναι απλή, παρά την πολυπλοκότητα των γεγονότων, όχι είναι αδύνατον. Καθότι οποιοδήποτε κράτος όπως και να αποκαλείται, όσο δίκαιο και να είναι, είναι ανθρώπινο κτίσμα, μέσα στον κόσμο της φθοράς και της πτώσεως, συνεπώς είναι ανέφικτον να είναι χριστιανικό. Ωστόσο δύναται να είναι φιλοχριστιανικό, να δέχεται χριστιανική επίδραση και να προάγει κάποια χριστιανικά πρότυπα.

Ακόμα και η τάξη ιδίας της Εκκλησίας, παρά τα όσα σφάλματα και τις όσες παθογένειες έχει, είναι διαφορετική από όλα τα άλλα. Δεν υπάρχουν ιερείς επί της ουσίας, ιερεύς είναι μόνο ο Χριστός, οι άνθρωποι ως διάδοχοι των Αποστόλων είναι επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, ως λειτουργοί της Εκκλησίας. Είναι αντιπρόσωποι των ανθρώπων και όχι αντιπρόσωποι του Θεού.

Η Εκκλησία-Χριστιανισμός υπερβαίνει τα έθνη, αλλά δεν τα καταργεί. Αφομοιώθηκε από την Εκκλησία ό,τι ταίριαζε από το ελληνικό ήθος και παράδοση, από την ελληνική γλώσσα και από την ελληνική φιλοσοφία. Δεν είναι τυχαίο ότι συνήθως οι αιρετικοί κατόπιν Συνόδων της Εκκλησίας δεν έχουν σχέση με τους ελληνικούς όρους της Θεολογίας, ακόμα και για το Σχίσμα με τους δυτικούς μία από τις βασικές αιτίες ήτανε ότι στην λατινική γλώσσα δεν αποδίδονται κάποια υψηλά νοήματα, όπως την ελληνική. Η Εκκλησία δεν γίνεται να είναι εθνική ή ελληνική, όμως εναρμόνησε και αξιοποίησε κάθε τι το ελληνικό.

Διαχρονική πρόκληση για την Εκκλησία-χριστιανισμό ήτανε και είναι το πώς να αντιμετωπίζει ηθικά και πολιτικά ερεθίσματα κάθε χώρου και χρόνου. Τις τελευταίες δεκαετίες και δή τα τελευταία έτη, εμφανίζονται και διαδίδονται, σχεδόν πανταχόθεν, ερεθίσματα και τάσεις οι οποίες είναι διαφορετικές εως αντίθετες με τον ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ως επί το πλείστον προάγονται από ξένα (βαρβαρικά) κέντρα εξουσίας και γίνεται προπαγάνδα από κάθε μέσο.

Ποιά είναι η θέση της Εκκλησίας; Τι θα κάνουν οι Χριστιανοί και δή οι νέοι οι οποίοι έχουν δεχθεί όλη αυτήν την προπαγάνδα; Πώς δρά η διοίκηση της Εκκλησίας; Τι γίνεται σε κάθε Επισκοπή και Ενορία;

Είναι σοβαρά ζητήματα για τα οποία επιτάσσεται εγρήγορση, θάρρος και ταχεία, αλλά όχι επιπόλαια δράση. Δεν είναι σωστό και αποτελεσματικό, ούτε ο εμμονικός συντηρητισμός, ούτε όμως και ο άγονος εκσυγχρονισμός-προοδευτισμός. Όλα αυτά ας εκλαμβάνονται ως ευκαιρία για περισσότερη περιπέτεια και για αγώνα, συνειδητοποιώντας όμως την σοβαρότητα του προβλήματος.