Αρχική Blog Σελίδα 1536

Βρετανικό πυρηνικο υποβρύχιο με 8 πυραύλους Trident 2 Doomsday σώθηκε την τελευταία στιγμή από συντριβή στο βυθό του Ατλαντικού: Είχε χαλάσει ο μετρητής βάθους 

0

Η χειρότερη καταστροφή του Βασιλικού Ναυτικού από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Τζέρομ Στάρκι στη SUN, ένα πυρηνικό υποβρύχιο του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού με πλήρωμα 140 ατόμων σώθηκε ελάχιστες στιγμές από την καταστροφή του.

Ένας μετρητής βάθους ήταν χαλασμένος στο σκάφος κλάσης Vanguard, ηλικίας δεκαετιών, που μετέφερε 140 πλήρωμα και πυραύλους Trident 2 Doomsday στον Ατλαντικό.

Μια τέτοια καταστροφή θα είχε επίσης πυροδοτήσει μια εφιαλτική αποστολή διάσωσης για την ανάκτηση του άκρως απόρρητου σκάφους και του πυρηνικού αντιδραστήρα του πριν οι Ρώσοι φτάσουν επί τόπου.

Το υποβρύχιο ετοιμαζόταν να προχωρήσει σε περιπολία όταν τα κουμπιά που έδειχναν το βάθος του σταμάτησαν να λειτουργούν, αφήνοντας τους διοικητές να πιστεύουν ότι ήταν επίπεδο όταν ακόμη καταδύονταν.

Έμπαινε στην «επικίνδυνη ζώνη» όταν μηχανικοί στο πίσω μέρος του σκάφους κλάσης 490 ποδιών Vanguard εντόπισαν ένα δεύτερο μετρητή και σήμανε συναγερμός.

Μια πηγή είπε στη Sun: «Δεν είναι δουλειά των μηχανικών να ελέγχουν το βάθος του υποβρυχίου, αλλά είδαν πόσο βαθιά ήταν και κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Τεχνικά το υποβρύχιο βρισκόταν ακόμα σε ένα βάθος όπου ξέρουμε ότι μπορεί να λειτουργήσει, αλλά αν χρειαστεί ποτέ να πάει τόσο βαθιά, όλο το πλήρωμα οδηγείται σε σταθμούς δράσης.

«Αυτό δεν είχε συμβεί. Το υποβρύχιο δεν έπρεπε να είναι εκεί, και εξακολουθούσε να βουτάει. Και αν είχε συνεχίσει, δεν χρειάζεται πραγματικά να το σκέφτομαι».

Η Sun δεν κατονομάζει το συγκεκριμένο σημείο για λόγους ασφαλείας.

Πηγή του ναυτικού είπε ότι η παραλίγο αστοχία έδειξε ότι τα συστήματα ασφαλείας λειτουργούσαν. Πρόσθεσαν: «Αν το ένα σύστημα αποτύχει, μπορείτε να επιστρέψετε στο άλλο».

Η ανώτερη διοίκηση ξεκίνησε μια επείγουσα έρευνα ασφαλείας, αλλά οι γνώστες επέμειναν ότι το δράμα δεν διέκοψε τη δυνατότητα  πυρηνικής αποτροπής του Ηνωμένου Βασιλείου.

Τουλάχιστον ένα υποβρύχιο του Βασιλικού Ναυτικού με πυρηνικούς πυραύλους περιπολεί συνεχώς από το 1969 για να αντεπιτεθεί σε περίπτωση επίθεσης της ημέρας της μοίρας.

Η Βρετανία διαθέτει τέσσερα υποβρύχια κλάσης Vanguard, αλλά επί του παρόντος μόνο δύο είναι επιχειρησιακά.

Στο ένα έχει μια μεγάλη επισκευή και το άλλο υποβάλλεται σε θαλάσσιες δοκιμές μετά από επισκευές που ξεπέρασαν τον προϋπολογισμό τους 300 εκατομμύρια £.

Το Πολεμικό Ναυτικό είπε: «Δεν σχολιάζουμε επιχειρήσεις. Τα υποβρύχιά μας συνεχίζουν να αναπτύσσονται παγκοσμίως, προστατεύοντας τα εθνικά συμφέροντα».

Mε πληροφορίες από SUN / DEEP TROUBLE Major malfunction on Royal Navy nuclear submarine plunges warship into ‘danger zone’ almost crushing 140 crew to death

https://hellasjournal.com/2023/11/vretaniko-piriniko-ipovrichio-me-8-piravlous-trident-2-doomsday-sothike-tin-teleftea-stigmi-apo-sintrivi-sto-vitho-tou-atlantikou-iche-chalasi-o-metritis-vathous-videos/

Η Πρώτη Κυρία της Αργεντινής είναι κωμικός και απίστευτη μίμος! 42 ετών, σούπερ σέξι

0

Ένας άκρως φιλελεύθερος και «αναρχοκαπιταλιστής» όπως αυτοαποκαλείται και μια κωμικός είναι το νέο ζευγάρι που θα πρωταγωνιστήσει στην πολιτική σκηνή της Αργεντινής.

Ο 53χρονος Χαβιέρ Μιλέι εξελέγη χθες νέος πρόεδρος της Αργεντινής και αμέσως μετά την εκλογή του υποσχέθηκε «το τέλος της παρακμής» και την «ανοικοδόμηση της χώρας του» διαμηνύοντας πως δεν θα υπάρξουν «ημίμετρα».

Ποια είναι όμως η σύντροφός του, που θα γίνει Πρώτη Κυρία της χώρας; Η Φάτιμα Φλόρεζ (με ζ στο τέλος, όπως φρόντιζε να τονίζει διαρκώς όταν πήγαινε σχολείο), είναι γνωστή ηθοποιός και κωμικός που γεμίζει εδώ και χρόνια τα θέατρα της Αργεντινής, κυρίως με παραστάσεις όπου μιμείται πολλές διασημότητες. Έχει επίσης συμμετάσχει σε επιτυχημένες τηλεοπτικές εκπομπές της χώρας της, όπως το «Periodismo para todos».

Μπορεί να μιμηθεί την Σακίρα και τη Μέριλιν Μονρόε μοναδικά
Ακόμα και όταν καλείται σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, πάντα οι παρουσιαστές της ζητούν να μιμηθεί κάποιον, με την Φάτιμα Φλόρεζ να καταφέρνει μέσα σε δευτερόλεπτα, χωρίς μάσκες ή μεταμφιέσεις να μιμηθεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες, από εγχώριους ηθοποιούς και τηλεπαρουσιαστές μέχρι διεθνείς προσωπικότητες όπως η Μαντόνα, η Σακίρα, η Μέριλιν Μονρόε, η Palina Rubio, αλλά και πολιτικούς όπως η νυν αντιπρόεδρος, Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχερ, αλλά και η πρώην κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες Maria Eugenia Vidal.

«Υπάρχει πολλή έρευνα, συγκέντρωση, παρακολούθηση εκατομμυρίων βίντεο για να συλλάβουμε πραγματικά την ψυχή του χαρακτήρα, την ψυχολογία. Το χρώμα της φωνής είναι επίσης πολύ σημαντικό, οι χειρονομίες, οι κινήσεις συνθέτουν ολόκληρο τον χαρακτήρα» είχε εξηγήσει σε συνέντευξή της το 2016.

Τα προβλήματα υγείας σε νεαρή ηλικία
Το Φατιμά είναι το καλλιτεχνικό της όνομα και το πραγματικό της είναι Μαρία Ευγενία, είναι 42 ετών και μεγάλωσε στο Όλιβος, μια γειτονιά στα περίχωρα της πρωτεύουσας της Αργεντινής, όπου βρίσκεται η προεδρική κατοικία.

Η Φατιμά δεν πέρασε την καλύτερη εφηβεία, αλλά αυτή η περίοδος την βοήθησε να γίνει πιο δυνατή και ανθεκτική. Υπέφερε από διατροφικές διαταραχές ανορεξία – και η ίδια διευκρίνισε ότι μετά από χρόνια θεραπείας, η διαταραχή αυτή είχε να κάνει με την αντίθεση που υπήρχε στο σπίτι της, με τους γονείς της, έναν αρχιτέκτονα και μία δασκάλα, να χωρίζουν όταν εκείνη ήταν 9 ετών.

Σε διάφορες συνεντεύξεις της στο Teleshow, η Φλόρεζ εξήγησε: «Είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν μπορούσα να διακρίνω την πραγματικότητα. Δεν έτρωγα. Ξεκίνησα με ορμονικά προβλήματα, ζύγιζα λίγο πάνω από 40 κιλά και οι γιατροί κατάλαβαν ότι δεν έτρωγα. Εκείνη τη στιγμή, η αυτοεκτίμησή μου ήταν στο ναδίρ».

Εκείνη την περίοδο, όπως έχει δηλώσει, προσέγγισε την Εκκλησία. «Άρχισα να διαβάζω τη Βίβλο και να αγαπώ περισσότερο τον εαυτό μου και αυτό με βοήθησε πολύ».


Ποιο είναι το πραγματικό της όνομα – Της το άλλαξε ο πρώην σύζυγός της
Έχει πει σε πολλές συνεντεύξεις της ότι υιοθέτησε το ψευδώνυμό της μετά από πρόταση του πρώην συζύγου της Νορμπέρτο Μάρκος, τον οποίο γνώρισε στο Περού όταν πήγε να εργαστεί το 2001 και ο οποίος, μέχρι τις αρχές του έτους ήταν και ο επί χρόνια παραγωγός της. Μάλιστα, ο Μάρκος ήταν αυτός που της συνέστησε το Φάτιμα, λόγω της αφοσίωσής του στην Παναγία της Φάτιμα, και θεωρούσε επίσης πως θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό.

Μετά από 22 χρόνια, το ζευγάρι έβαλε τέλος στη σχέση του στις αρχές του έτους με τον χωρισμό τους να γίνει θέμα στα τοπικά ψυχαγωγικά προγράμματα, όπως και το νέο της ειδύλλιο με τον εκλεγμένο πρόεδρο.

Η απροσδόκητη και ασυνήθιστη σχέση με τον νέο πρόεδρο της Αργεντινής
Μια εβδομάδα μετά τις προκριματικές εκλογές της 13ης Αυγούστου, έγινε γνωστό ότι ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους, ο δεξιός λαϊκιστής Χαβιέρ Μιλέι, είναι σε σχέση με την Φάτιμα Φλόρεζ. Η χρονική στιγμή της σχέσης, εν μέσω της προεκλογικής εκστρατείας, δημιούργησε υποψίες.
Σύμφωνα με την ίδια, η οποία πάντα κρατούσε χαμηλούς τόνους όσον αφορά την ιδιωτική της ζωή, η γνωριμία με τον Μιλέι έγινε όταν συναντήθηκαν σε μια εκπομπή τον Δεκέμβριο του 2022. Η σχέση τους ξεκίνησε λίγους μήνες αργότερα, όταν εκείνη ήταν ήδη σε διάσταση, σύμφωνα με τον Μιλέι.

Το ζευγάρι έδωσε την πρώτη του κοινή συνέντευξη πριν από μερικές εβδομάδες, στην εκπομπή στην οποία είχαν γνωριστεί στα τέλη του περασμένου έτους. Όπως αποκάλυψαν, αντάλλαξαν μηνύματα μέσω Instagram και «στη συνέχεια, όλα κύλησαν φυσικά» σύμφωνα με την κωμικό.

Δίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες για τη σχέση τους, ανέφεραν ότι το αγαπημένο τους τραγούδι είναι το «Flowers» της Μάιλι Σάιρους ενώ για την αγάπη τους αποκάλυψαν: «Είμαστε πολύ εκρηκτικοί, σαν έφηβοι, βγάζουμε ο ένας στον άλλον αυτό το εσωτερικό παιδικό κομμάτι που αγαπάμε».

Το νέο λοιπόν αυτό ζευγάρι, αναμένεται να ζήσει στο Όλιβος, στην προεδρική κατοικία της Αργεντινής ενώ όσον αφορά στα σχέδιά τους για μητρότητα ή πατρότητα, έχουν δηλώσει και οι δύο πως δεν είναι ζωτική τους επιθυμία. Μοιράζονται την αγάπη για τα ζώα, τα σκυλιά και τις γάτες τους, τα οποία θεωρούν οικογένεια. Η Φάτιμα εξάλλου, όπως φροντίζει να λέει έχει αμέτρητα επαγγελματικά σχέδια τόσο στην Αργεντινή όσο και στο εξωτερικό ενώ ο σύντροφός της θα είναι απασχολημένος με την διακυβέρνηση της χώρας.

https://www.iefimerida.gr/kosmos/poia-einai-nea-proti-kyria-argentinis”>Η Πρώτη Κυρία της Αργεντινής είναι κωμικός και απίστευτη μίμος! 42 ετών, σούπερ σέξι [βίντεο] –

Χαβιέρ Μιλέι: Ο πολιτικός με το αλυσοπρίονο νέος πρόεδρος της Αργεντινής -Αυτοχαρακτηρίζεται «αναρχοκαπιταλιστής»

0

Ο άκρως φιλελεύθερος Χαβιέρ Μιλέι, 53 ετών, θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αργεντινής, αφού κατήγαγε καθαρή νίκη στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών χθες Κυριακή, εγκαινιάζοντας περίοδο αβεβαιότητας για την 3η οικονομία της Λατινικής Αμερικής, στην οποία εξαγγέλλει πως θα εφαρμόσει θεραπεία σοκ.

Ο κ. Χάβιερ Μιλέι, «αντισυστημικός» πολιτικός, που καβάλησε το κύμα της βούλησης μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος να δει «να φεύγουν» οι περονιστές και οι δεξιοί που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία είκοσι χρόνια, επικράτησε του απερχόμενου υπουργού Οικονομίας Σέρχιο Μάσα με διαφορά έντεκα και πλέον μονάδων. Εξασφάλιζε το 55,6% των ψήφων, έναντι 44,3% του κεντρώου αντιπάλου του, με το 99% των ψηφοδελτίων να έχει καταμετρηθεί, κατά τα επίσημα αποτελέσματα.

«Ιστορική βραδιά για την Αργεντινή»
Ο εκλεγμένος πρόεδρος, που θα αναλάβει τα καθήκοντά του τη 10η Δεκεμβρίου, υποσχέθηκε στην επινίκια ομιλία του «το τέλος της παρακμής» και την «ανοικοδόμηση της Αργεντινής», διαμηνύοντας ταυτόχρονα πως δεν θα υπάρξουν «ημίμετρα».

Έκανε λόγο για «ιστορική βραδιά για την Αργεντινή» μπροστά σε χιλιάδες οπαδούς του σε αγαλλίαση μπροστά στα κεντρικά γραφεία της εκστρατείας του, στο Μπουένος Άιρες.

«Είμαστε αντιμέτωποι με μνημειώδη προβλήματα: τον πληθωρισμό (σ.σ. 143% σε ετήσια βάση), τη στασιμότητα, την έλλειψη αληθινών θέσεων εργασίας, την ανασφάλεια, τη φτώχεια και τη μιζέρια», απαρίθμησε.

«Δεν υπάρχει θέση για χλιαρότητες και ημίμετρα», προειδοποίησε αυτός που εδώ και δυο χρόνια εξαγγέλλει πως θα πετσοκόψει με το «αλυσοπρίονο» τις δημόσιες δαπάνες, για να αλλάξει πορεία το παθολογικά υπερχρεωμένο κράτος όπου το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Χαμός στο Αργεντινή-Ουρουγουάη: Ο Μέσι έπιασε αντίπαλο από τον λαιμό -Άσεμνες χειρονομίες και καβγάς [βίντεο]
Επανέλαβε πως είναι αποφασισμένος να «βάλει σε τάξη» τα δημοσιονομικά και να λύσει τα προβλήματα της κεντρικής τράπεζας, θεσμό στον οποίο έχει πει πως θέλει να βάλει «δυναμίτιδα», να τον καταργήσει.

Πήγαινε συχνά σε προεκλογικές συγκεντρώσεις με αλυσοπρίονο στα χέρια. Το άφησε στο ράφι τις τελευταίες εβδομάδες της εκστρατείας
«Η (σ.σ. πολιτική) κάστα φοβάται», και «ζήτω η ελευθερία ρε γαμώτο», συνθήματα-φετίχ του υποψηφίου Μιλέι, επαναλαμβάνονταν έξω από τα κεντρικά γραφεία της εκστρατείας του.

«Η νεολαία έκανε τη διαφορά»
Ο Νικολάς Πάες, αρχιτέκτονας, 34 ετών, δήλωσε πως η νίκη του Χαβιέρ Μιλέι του δίνει «ελπίδα», ότι «ήταν απαραίτητη η αλλαγή» και πλέον «δεν θέλει να φύγει από τη χώρα», τονίζοντας πως ήταν «η νεολαία αυτή που έκανε τη διαφορά».

«Να φύγουν όλοι, να μη μείνει κανένας!», φώναζε το πλήθος των οπαδών του εκλεγμένου προέδρου, ανεμίζοντας σημαίες της Αργεντινής, γαλάζιες και λευκές, και του κόμματος La Libertad Avanza, κίτρινες, με έμβλημα το λιοντάρι, σύμβολο που παραπέμπει στον ίδιο τον Χαβιέρ Μιλέι. Ηχούσαν κλάξον αυτοκινήτων οπαδών του εκλεγμένου προέδρου.

Το εύρος της νίκης του εξέπληξε. Οι δημοσκοπήσεις του έδιναν ελαφρύ προβάδισμα, ενώ αναλυτές ανέμεναν πως το αποτέλεσμα θα κρινόταν στο νήμα, καθώς η χώρα έμοιαζε διχασμένη όσο ποτέ μετά την επιστροφή της στη δημοκρατία πριν από 40 χρόνια.

Στο εκλογικό σώμα προτάθηκαν δυο διαμετρικά αντίθετα οράματα. Από τη μια ο κ. Μάσα, υπουργός Οικονομίας τους τελευταίους 16 μήνες, υποσχόταν «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» και σταδιακή θεραπεία της οικονομίας, με υπεράσπιση του κράτους πρόνοιας, παράγοντα απόλυτα κρίσιμου για πολλούς στην Αργεντινή.

Απέναντί του το αουτσάιντερ, ο κ. Μιλέι, που αυτοχαρακτηρίζεται «αναρχοκαπιταλιστής», πολεμιστής αρχικά των τηλεοπτικών πλατό, κατόπιν της πολιτικής αρένας τα τελευταία δυο χρόνια, υποσχόταν να «κομματιάσει» το «κράτος-εχθρό» και να δολαριοποιήσει την οικονομία.

Είπε πως θα τείνει το χέρι σε «όλους τους πολίτες και τους πολιτικούς ηγέτες» που θέλουν να βαδίσουν μαζί του, αλλά προειδοποίησε εναντίον των πιθανών κοινωνικών αντιστάσεων στις μεταρρυθμίσεις που εννοεί να προωθήσει.

Μιλέι όπως Σκαλόνι;
«Ξέρουμε πως υπάρχουν κάποιοι που θα αντισταθούν, που θέλουν να διατηρηθεί αυτό το σύστημα προνομίων για κάποιους, που όμως κάνει φτωχή την πλειοψηφία. Τους λέω: όλα όσα είναι εντός του νόμου επιτρέπονται, αλλά τίποτα εκτός του νόμου».

«Ο Μιλέι έκανε εκστρατεία υποσχόμενος αποτελέσματα γρήγορα. Βλέπουμε όλοι πως αυτό δεν είναι δυνατό, όμως η ιδέα έπεισε το εκλογικό του ακροατήριο: γρήγορη αλλαγή· το αλυσοπρίονο. Δεν πιστεύω πως θα έχει μεγάλη περίοδο χάριτος», συνόψισε η Λάρα Γοϊμπούρου, πολιτολόγος του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες.

Για τον πολιτολόγο Γκαμπριέλ Βομάρο, του πανεπιστημίου του Σαν Μαρτίν, ο Χαβιέρ Μιλέι, με τον πολεμοχαρή λόγο του, ειδικά έναντι τομέων που αναμένεται να ξεσηκωθούν, ιδίως έναντι των δημοσίων υπαλλήλων, εγείρει κίνδυνο «πολιτικοκοινωνικής σύγκρουσης».

Ο Χαβιέρ Μιλέι «είναι σαν τον (σ.σ. Λιονέλ) Σκαλόνι» –τον προπονητή της εθνικής ποδοσφαίρου της Αργεντινής, που την οδήγησε να κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο το 2022–, «κανένας δεν τον πίστευε, παρ’ όλ’ αυτά σε τελευταία ανάλυση έκανε σωστά πράγματα. Ελπίζουμε πως θα έχει την ίδια πορεία», είπε η Σόνια Ντο Σάντο, εκπαιδευτικός, 36 ετών, εκστασιασμένη, ανάμεσα στο υπόλοιπο πλήθος των υποστηρικτών του εκλεγμένου προέδρου.

Νωρίτερα, η συνάδελφός της Σουσάνα Μαρτίνες, 42 ετών, που δεν έκρυψε πως ψήφισε τον κ. Μάσα, τόνιζε πως «οι πολιτικές του Μιλέι με τρομάζουν».

Ο εκλεγμένος πρόεδρος τάσσεται σθεναρά εναντίον των αμβλώσεων, υπέρ της χαλάρωσης της νομοθεσίας για την οπλοκατοχή, ενώ έχει καταφερθεί με βαριές εκφράσεις εναντίον του –συμπατριώτη του– προκαθημένου της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας Φραγκίσκου.

Πήγαινε συχνά σε προεκλογικές συγκεντρώσεις με αλυσοπρίονο στα χέρια. Το άφησε στο ράφι τις τελευταίες εβδομάδες της εκστρατείας.

Στο εξωτερικό, πολιτικοί με τους οποίους ο κ. Μιλέι έχει ιδεολογικές συγγένειες τον συνεχάρησαν θερμά: «περήφανος γι’ αυτόν», ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε βέβαιος πως θα «μεταμορφώσει» την Αργεντινή, θα «της ξαναδώσει το μεγαλείο της». Για τον πρώην πρόεδρο της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρου, «η ελπίδα λάμπει ξανά» στη Λατινική Αμερική.

Η αμερικανική κυβέρνηση επίσης «συνεχάρη» τον Χαβιέρ Μιλέι για τη νίκη του, με τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν να χαιρετίζει τη «μεγάλη συμμετοχή» και την «ειρηνική διεξαγωγή» της διαδικασίας και τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας Τζέικ Σάλιβαν να διαβεβαιώνει πως η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν «ανυπομονεί» να οικοδομήσει σθεναρή σχέση με την επόμενη κυβέρνηση της Αργεντινής, βασισμένη «στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις δημοκρατικές αξίες και στη διαφάνεια».

Ο κεντροαριστερός βραζιλιάνος πρόεδρος Λούλα –τον οποίο ο Χαβιέρ Μιλέι έχει χαρακτηρίσει «διεφθαρμένο κομμουνιστή», απειλώντας να διακόψει τις σχέσεις με την κυβέρνησή του, όπως και με αυτή της Κίνας–, ευχήθηκε «καλή τύχη και καλή επιτυχία» στην επόμενη κυβέρνηση της Αργεντινής, αποφεύγοντας να αναφερθεί ονομαστικά στον εκλεγμένο ομόλογό του.

Ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος της Κολομβίας Γουστάβο Πέτρο από την πλευρά του προτίμησε να αφήσει κατά μέρος τις ευγένειες: «Η άκρα δεξιά κέρδισε στην Αργεντινή (…) Λυπηρό για τη Λατινική Αμερική και θα δούμε», τόνισε.

/www.iefimerida.gr/kosmos/habier-milei-neos-proedros-tis-argentinis”>Χαβιέρ Μιλέι: Ο πολιτικός με το αλυσοπρίονο νέος πρόεδρος της Αργεντινής -Αυτοχαρακτηρίζεται «αναρχοκαπιταλιστής»

Γ. Χαρβαλιάς: Ελληνικός αφοπλισμός η κατάργηση του βέτο στην ΕΕ

0

Του Γιώργου Χαρβαλιά

19/11/2023

Η πρόσφατη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Καγκελάριο Σόλτς επανέφερε διακριτικά και κάτω από το τραπέζι μια συζήτηση που στην Ελλάδα έπρεπε να προκαλεί ηλετροσόκ. Όχι βεβαίως τις πολεμικές αποζημιώσεις για τις οποίες ο Έλληνας Πρωθυπουργός δε βρήκε το κουράγιο να πει μισή λέξη, αλλά, την ελληνική σιωπηρή συναίνεση στην οριστική κατάργηση του βέτο εντός της ΕΕ.

Για να είμαστε ακριβείς, το καλαμπούρι ξεκίνησε λίγο πριν τις εσωκομματικές εκλογές, όχι του Σύριζα, αλλά, του ΚΙΝΑΛ, πριν ακριβώς δύο χρόνια. Τότε λοιπόν ο υποψήφιος για το χρίσμα και μετέπειτα αρχηγός, Νίκος Ανδρουλάκης, στη διάρκεια μιας ομιλίας του στη Κύπρο, ανέπτυξε αυτεπαγγέλτως μια εξόφθαλμα αντεθνική θέση. Είπε ότι: Ήρθε η ώρα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας να καταργηθεί ο κανόνας της ομοφωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρακτικά, δηλαδή, να καταργηθεί το δικαίωμα «βέτο» των κρατών μελών, ακόμη και για ζητήματα υπαρξιακού χαρακτήρα που άπτονται της εθνικής ασφάλειας!

Ο κύριος Ανδρουλάκης επιχείρησε τότε να δικαιολογήσει την πρωτάκουστη, για τα ελληνικά δεδομένα, αυτή θέση λέγοντας ότι μπορεί να ακούγεται…λίγο αιρετική, αλλά συμβάλει στη διαμόρφωση μιας «κοινής αμυντικής κουλτούρας», απαλλαγμένης από αντιρρήσεις…αντιδραστικών χωρών, όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία.

Στη συνέχεια όμως προδόθηκε, αποκαλύπτοντας από πού ξεπατίκωσε την ωραία ιδέα του. Είπε: «Είναι θετικό ότι η προγραμματική συμφωνία για τη νέα γερμανική κυβέρνηση (σ.σ. που τότε σχηματιζόταν στο Βερολίνο υπό τον σημερινό Καγκελάριο Ολαφ Σολτς), προβλέπει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση της ομοφωνίας στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και αυτή είναι μια θέση που πιστεύω ότι και η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να στηρίξουν»!

Το απίθανο αυτό «μαργαριτάρι» του πρώην ευρωβουλευτή, πέρασε στα ψιλά ως είθισται, από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, και μόνο στο πλαίσιο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης, αναδείχτηκε από τον Γιωργάκη Παπανδρέου (ΓΑΠ), ο οποίος, σε μία κρίση σπάνιας διαύγειας, αντέτεινε ότι το «βέτο» είναι το διαπραγματευτικό όπλο των λιγότερο ισχυρών και χάρις σ’ αυτό μπόρεσε η Κύπρος να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό, το απελπιστικά προφανές, που συνέλαβε το μυαλό του ΓΑΠ απέφυγαν να προτάξουν τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, προτιμώντας να αφήσουν την «ιδέα» Ανδρουλάκη ασχολίαστη.

Η κουβέντα βέβαια για την πλήρη κατάργηση της ομοφωνίας στην ΕΕ δεν είναι καινούργιο φρούτο. Απλώς στις μέρες μας ωριμάζει. Επί της ουσίας το βέτο έχει ήδη καταργηθεί χάρις στις απίθανες γερμανικές μεθοδεύσεις των τελευταίων ετών σε όλους τους τομείς πλην εκείνων της εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας όπου, όπως είναι λογικό, κάθε χώρα επιθυμεί να έχει ένα ύστατο μέσο προστασίας απέναντι σε βλαπτικές, για τα ζωτικά της συμφέροντα, αποφάσεις τρίτων.

Η ομοφωνία υπήρξε θεμέλιος λίθος της ιδρυτικής Συνθήκης της ΕΕ που βασιζόταν στο δημοκρατικό αξίωμα: «ένα κράτος – μία ψήφος». Όμως αυτό δε βόλευε τους Γερμανούς στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν τη νέα Pax Germanica στην Ευρώπη.

Αρχικά ανακάλυψαν την επινόηση της «ειδικής πλειοψηφίας» για τη λήψη αποφάσεων σε κρίσιμα οικονομικά θέματα. Αργότερα εφηύραν, ως παραλλαγή της, «τη διπλή πλειοψηφία» με κριτήρια που βολεύουν μόνο τους ίδιους: Για να περάσει μία απόφαση πρέπει να πληρούνται δύο προϋποθέσεις: (α) Να ψηφίσει υπέρ το 55% του αριθμού των χωρών μελών και (β) Η πρόταση να στηρίζεται από χώρες που εκπροσωπούν το 65% του συνολικού πληθυσμού της ΕΕ. Σε απλά ελληνικά, μονά-ζυγά δικά τους.

Όμως και αυτό δεν αρκούσε στο αδηφάγο Βερολίνο που, στη λογική του οδοστρωτήρα, θέλει να αρθούν και τα τελευταία εμπόδια για μπορεί να ασκεί χωρίς αντιρρήσεις τη δική του εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η ιδέα για οριστική κατάργηση του βέτο προωθήθηκε επί των ημερών του Γιούγκερ και σήμερα αποτελεί σημαία της γερμανίδας Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ουρσουλας φον ντε Λάιεν και βεβαίως προγραμματική εξαγγελία της κυβέρνησης Σολτς.

Προχθές, ως εκ θαύματος, αυτή η πάγια γερμανική επιδίωξη υιοθετήθηκε ασμένως και από τον πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη!

«Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε την κατάργησης της ομοφωνίας, εφόσον αυτή συμβάλει στην ενίσχυση της Ε.Ε.» (διάβαζε της γερμανικής Ε.Ε.) είπε χωρίς περιστροφές, λίγο πριν αναχωρήσει για δείπνο με οικοδεσπότη τον Γερμανό Καγκελάριο και μενού, εκτός από τα θέματα μετανάστευσης και την κρίση στη Γάζα, την κατάργηση του βέτο.

Η τόσο απροκάλυπτη υιοθέτηση μιας γερμανικής θέσης που αντίκειται εξ ορισμού στα εθνικά συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου, προκαλεί κατάπληξη και πολλά ερωτηματικά. Ξεχνάει ο κύριος Χριστοδουλίδης που διετέλεσε και υπουργός Εξωτερικών, ότι ακόμη και η ενδοτική κυβέρνηση Σημίτη αναγκάστηκε, το 1999, να απειλήσει με βέτο τη διεύρυνση της ΕΕ με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, προκειμένου να διασφαλιστεί η ένταξη της Κύπρου και ότι χωρίς αυτή την απειλή η Κύπρος δε θα γινόταν πλήρες μέλος το 2004;

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Υπάρχει επιπλέον και μια δυσάρεστη υποψία. Ότι η θέση Χριστοδουλίδη υπήρξε προϊόν «συναπόφασης» με τον έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη που ελήφθη στη διάρκεια της πρόσφατης συνάντησης τους. Προς το παρόν ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει τοποθετηθεί επί του θέματος. «Τηρεί σιγήν ιχθύος». Και ούτε μπαίνουν στον κόπο να τον ρωτήσουν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Προτιμούν την συναίνεση δια της…διολισθήσεως.

Το ζήτημα είναι όμως κορυφαίας εθνικής σημασίας και καλούνται να τοποθετηθούν επ΄ αυτού όλα τα ελληνικά κόμματα συμπεριλαμβανομένης της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το νέο αρχηγό της. Θα συναινέσουν στην κατάργηση του βέτο που η Ελλάδα χρησιμοποίησε αποτελεσματικά και στην περίπτωση της ενταξιακής προοπτικής των Σκοπίων, μέχρι να έρθει η μοιραία συμφωνία των Πρεσπών;

Θα απεμπολήσουμε το δικαίωμα να μπλοκάρουμε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αλβανίας εις πείσμα όλων των προκλήσεων εις βάρος της μειονότητας; Αν μεθαύριο οι Γερμανοί ξυπνήσουν με ένα ωραίο σχέδιο για την «ειρήνη στο Αιγαίο» που θα εξυπηρετεί τις τουρκικές επιδιώξεις, τι ακριβώς θα κάνουμε; Θα σκάψουμε μόνοι μας τον λάκκο μας; Είναι δυνατόν;

Θέλω να πιστεύω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης του στο Βερολίνο δεν πούλησε το βέτο για μερικά φιλικά χτυπήματα στη πλάτη και τα 42 εκατομμύρια ευρώ που του έδωσαν ως πρόσθετη βοήθεια στο μεταναστευτικό. Γιατί αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο θα κληθεί να λογοδοτήσει και .οχι μόνο ενώπιον της ιστορίας…

Ο Γιώργος Χαρβαλιάς είναι συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτική Δημοκρατία» στις 19-11-23.

Θα μπορέσουν να συμφωνήσουν Ελλάδα και Τουρκία;

1

Ελλάδα και Τουρκία μπορούν και πρέπει να τα βρουν – Η παρέμβαση Erdogan… οι 7 πηγές τριβών και πως θα επιλυθούν

bankingnews.gr

Οι διαχρονικά βασικές πηγές τριβών Ελλάδος και Τουρκίας και ποιες οι προτεινόμενες λύσεις;
Η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να τα βρουν, κοινώς να επιδιώξουν να λύσουν τις βασικές τους διαφορές και από ότι φαίνεται υπάρχει πολιτική βούληση και από τον Erdogan τον Τούρκο Πρόεδρο και από τον Μητσοτάκη τον Έλληνα πρωθυπουγό…
Ωστόσο όπως εμφατικά τόνισε ο Erdogan 
οι δύο χώρες μπορούν να ζήσουν ειρηνικά εάν σταματήσουν τις παρεμβάσεις ξένες δυνάμεις…. φωτογραφίζοντας μια συγκεκριμένη χώρα… προφανώς τις ΗΠΑ…
Οι ΗΠΑ και στο παρελθόν και η Γαλλία αλλά και άλλες χώρες συντηρούσαν την διαίρεση εξυπηρετώντας δικά τους πολιτικά, διπλωματικά και γεωστρατηγικά παιχνίδια…
Και ενώ η Γαλλία βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία… οι ΗΠΑ συνεχίζουν να αποτελούν παγκόσμια υπερδύναμη που διατηρεί βάσεις σε Ελλάδα και Τουρκία…
Η πραγματικότητα πάντως είναι ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν διάθεση να τα βρουν…Η έλευση στην Ελλάδα του Erdogan στις 7 Δεκεμβρίου είναι μια μεγάλη πολιτική και διπλωματική εξέλιξη που θα αφήσει αποτύπωμα υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας.

Εδώ και πολύ καιρό το bankingnews έχει ταχθεί υπέρ της διευθέτησης των διαφορών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας… ειδικά στην περίοδο της μεγάλης έντασης όπου το Oruc Reis όργωνε την Ανατολική Μεσόγειο.

Από την εποχή που το Oruc Reis όργωνε ανενόχλητο την Ανατολική Μεσόγειο… υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι η Ελλάδα είχε συναινέσει σε αυτό…
Βλέποντας αποστασιοποιημένα το γεγονός… άλλη χώρα ακόμη και στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη θα είχε βυθίσει το Oruc Reis… ή θα είχε στείλει το Πολεμικό Ναυτικό να το απομακρύνει…
Όμως η Ελλάδα απλά παρακολουθούσε το Τουρκικό ερευνητικό σκάφος…
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η Ελλάδα και η Τουρκία μετά τις έρευνες του Oruc Reis συνειδητοποίησαν ότι δεν υπάρχει αντικείμενο έντασης…
Το Oruc Reis απέδειξε ότι νότια της Ρόδου και Καστελόριζου δεν υπάρχουν κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Βρέθηκαν δύο αλλά ήταν άνευ σημασίας…καθώς το κόστος γεώτρησης υπερκάλυπτε την αξία των ελάχιστων κοιτασμάτων…
Στην πράξη λοιπόν η Τουρκία χρησιμοποίησε το Oruc Reis για να διαπιστώσει εάν υπάρχει φυσικό αέριο και η Ελλάδα… δωρεάν χωρίς να πληρώσει έμαθε ότι νότια του Καστελόριζου δεν υπάρχει φυσικό αέριο.

Οι βασικές πηγές τριβών

Οι διαχρονικά βασικές πηγές τριβών Ελλάδος και Τουρκίας και ποιες οι προτεινόμενες λύσεις;

1)Οι μεταναστευτικές ροές..
Εν μέρει η Τουρκία έχει δίκιο φιλοξενεί 2,5 εκατ σύριους και εκ των πραγμάτων έπρεπε να προωθήσει τους μετανάστες στην Ευρώπη, οπότε η Ελλάδα λόγω των συνόρων κατέστη η χώρα προώθησης…
Ο πνιγμός εκατοντάδων μεταναστών λόγω και της ανικανότητας του ελληνικού λιμενικού και της γενικής ανεπάρκειας των ανθρώπων που λειτουργούν ως δημόσιοι υπάλληλοι είχαν ως αποτέλεσμα… απώλειες αθώων ανθρώπων που δεν συμμετέχουν στα παιχνίδια των κρατών.
Ο Μητσοτάκης εφάρμοσε πολιτικές Κασιδιάρη με τον φράχτη στον Έβρο και τις επαναπροωθήσεις τις οποίες είχε υποστηρίξει ένθερμα στην Βουλή.
Για να θυμάστε και ορισμένες αλήθειες…
Η πρόταση για επαναπροωθήσεις είχαν θεωρηθεί ακροδεξιές… αλλά πλέον εφαρμόζονται σε όλη την Μεσόγειο Θάλασσα…

2) Με βάση το FIR Αθηνών – Κωνσταντινούπολης η Ελλάδα έχει στο Ανατολικό Αιγαίο χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων και 10 ναυτικών μιλίων εναέριο χώρο.
Αυτό το status quo δεν θα αλλάξει αλλά απλά η Ελλάδα δεν μπορεί όχι δεν θέλει δεν μπορεί να επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια τα χωρικά ύδατα γιατί δεν έχει κανένα νομικό έρεισμα.
Η συνθήκη για το δίκαιο της Θάλασσας που δεν έχει υπογράψει η Τουρκία αλλά έχει υπογράψει η Ελλάδα αποσαφηνίζει ότι απλά η Ελλάδα… δεν έχει νομικά ερείσματα ειδικά σε περιοχές όπου η θαλάσσια απόσταση μεταξύ δύο χωρών είναι μικρότερη των 12 ναυτικών μιλίων.

3)Το ζήτημα της ΑΟΖ του Καστελόριζου έχει υποβαθμιστεί.
Οι τούρκοι αναφέρουν ότι ένα νησί με 10,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα που απέχει 2,02 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Τουρκία και 580 χιλιόμετρα ή 313 ναυτικά μίλια από την ηπειρωτική Ελλάδα δεν μπορεί να διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη 40,5 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Την ίδια στιγμή μερίδα των Τούρκων θεωρεί ότι τα νησιά έχουν ΑΟΖ – όπως αναφέρεται και στην σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 που η Τουρκία δεν έχει αποδεχθεί – αλλά όσα νησιά συμπεριλαμβάνονται στην ηπειρωτική ΑΟΖ των 200 ναυτικών μιλίων δεν μπορούν να έχουν επιπρόσθετη ΑΟΖ.
Π.χ. 200 ναυτικά μίλια της ηπειρωτικής ΑΟΖ και άλλα 200 ναυτικά μίλια της νησιωτικής ΑΟΖ δημιουργούν μια θαλάσσια δικαιοδοσία δυσανάλογα μεγάλη.
Το επιχείρημα αυτό των τούρκων φάσκει και αντιφάσκει καθώς το Καστελόριζο απέχει 313 ναυτικά μίλια από την ηπειρωτική Ελλάδα, οπότε δικαιούται να έχει ΑΟΖ.

4) Νησιά, νησίδες και βραχονησίδες (EGEAYDAAK) των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταφερθεί στην Ελλάδα με συμφωνίες
Αναφέρονται οι τούρκοι στα νησιά που απέκτησε η Ελλάδα κυρίως από την Ιταλία.
Στο ζήτημα αυτό φαίνεται να υπάρχει πρόοδος όπως και στα ζητήματα αποστρατιωτικοποίησης.
Η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις αξιώσει τις για τα νησιά EGEAYDAAK δηλαδή τα νησιά που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα εκτός Διεθνών Συνθηκών.
Οι γκρίζες ζώνες θα εγκαταλειφθούν από την Τουρκία, θέμα που άνοιξε με την υπόθεση των Ιμίων.
Για το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών ίσως υπάρξουν αμοιβαίες υποχωρήσεις τόσο στο Ανατολικό Αιγαίο όσο και στην 4η στρατιά της Τουρκίας στην Σμύρνη.

5)Το εύρος των χωρικών υδάτων.
Η Ελλάδα έχει στο Ανατολικό Αιγαίο αυξήσει τα χωρικά ύδατα στα 6 ναυτικά μίλια.
Η Τουρκία θεωρεί ότι πρέπει να επιστρέψει στο καθεστώς των 3 ναυτικών μιλίων που ορίζει η συνθήκη της Λωζάνης.
Η Ελλάδα στηρίχθηκε στην Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας ή Σύμβαση του Montego Bay πόλη της Τζαμάικα του 1982, που τις επιτρέπει να αυξήσει τα χωρικά ύδατα στα 6 ναυτικά μίλια, ωστόσο ορίζει ότι απαιτείται διαπραγμάτευση με την άλλη πλευρά όταν τα σύνορα είναι πολύ κοντά.
Το ζήτημα αυτό έχει κλείσει η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει καμία αξίωση νομική.
Τα χωρικά ύδατα στα 6 ναυτικά μίλια θα κλειδώσουν και η Ελλάδα και η Τουρκία θα αποδεχθούν ότι δε θα προβούν σε καμία ενέργεια χωρίς να έχει προηγηθεί διαπραγμάτευση με την άλλη πλευρά.
Αν και το πιθανότερο σενάριο είναι να αποδεχθούν ότι τα 6 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα είναι τετελεσμένο γεγονός.
Η Ελλάδα είναι αδιανόητο να επιστρέψει στα 3 ναυτικά μίλια που ορίζει η Συνθήκη της Λωζάνης.

6)Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας που εντάσσεται στο πλαίσιο της θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

7)Αξιώσεις για τα 10 μίλια εναέριου χώρου που υπερβαίνουν τα 6 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων της Ελλάδας και της γραμμής FIR Κωνσταντινούπολης-Αθηνών.

Η ελληνοτουρκική προσέγγιση

Με βάση τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης το τουρκικό υπουργείο Άμυνας φιλοξένησε στις 13 Νοεμβρίου 2023 αντιπροσωπεία από την Ελλάδα για μια συνάντηση «στρατιωτικών μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης», την τέταρτη του είδους της εδώ και χρόνια. Στη συνάντηση συμμετείχαν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι.
Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που έγινε παρόμοια συνάντηση.
Οι αμυντικές αντιπροσωπείες συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 2010 στην Ελλάδα και δύο ακόμη συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία και την Αθήνα τα επόμενα χρόνια.
Στην τελευταία συνάντηση το 2020 στην Αθήνα, οι πλευρές συμφώνησαν σε ένα σχέδιο μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Το 2021 πραγματοποιήθηκε τηλεδιάσκεψη μεταξύ των πλευρών, αλλά οι εντάσεις στο Αιγαίο οδήγησαν προφανώς σε μεταθέσεις…
Η καθυστέρηση είναι στην πραγματικότητα ισοδύναμη με την πορεία, καθώς οι σχέσεις έχουν μετατραπεί από φιλικές σε εχθρικές, πέρα δώθε, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.
Η Τουρκία και η Ελλάδα, συγκρούστηκαν κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος το 1821, έσπευσαν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας.

Η διπλωματία της καταστροφής

Ωστόσο, η ιστορική εχθρότητα μεταξύ των δύο χωρών σκίαζε τις δύο χώρες και έτσι δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε μια σειρά ζητημάτων, κυρίως, στα σύνορα των χωρικών τους υδάτων.
Ήταν η «διπλωματία της καταστροφής» που φαινομενικά ανέτρεψε το ρεύμα στις σχέσεις, με τις δύο χώρες να εκφράζουν συλλυπητήρια μετά τους σεισμούς στις 6 Φεβρουαρίου 2023 στη νότια Τουρκία και ένα θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ελλάδα.
Η συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Erdogan και του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη βοήθησε περαιτέρω τις σχέσεις να αποκτήσουν δυναμική.
Τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι και οι δύο πλευρές συμφώνησαν στον «περιορισμό» των θαλάσσιων ασκήσεων στη συνάντηση.
Οι θαλάσσιες ασκήσεις στο Αιγαίο αποτελούν εδώ και καιρό πηγή έντασης μεταξύ των δύο χωρών.
Η εφημερίδα Sabah ανέφερε ότι και οι δύο πλευρές δεν θα πραγματοποιήσουν ασκήσεις στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και τις εθνικές τους ημέρες.
Οι αμυντικές αντιπροσωπείες συμφώνησαν επίσης στη διοργάνωση αθλητικών εκδηλώσεων μεταξύ των στρατιωτικών ακαδημιών και των δύο χωρών.

Ο υπουργός Άμυνας Yaşar Güler δέχθηκε τον Χάρη Λαλάκο, γενικό γραμματέα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και σύμβουλο του υπουργού Άμυνας, ο οποίος ηγήθηκε της ελληνικής αντιπροσωπείας άμυνας.
Τον Οκτώβριο 2023, οι αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών και των δύο χωρών συναντήθηκαν στην Αθήνα σε ένα ακόμη βήμα προς τη θέρμανση των σχέσεων.
Η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν συχνά διαφωνήσει για πολλά ζητήματα, όπως οι αξιώσεις δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, αλληλοεπικαλυπτόμενες αξιώσεις για την υφαλοκρηπίδα, τα θαλάσσια σύνορά τους, τον εναέριο χώρο, την ενέργεια, το νησί της Κύπρου, το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο και τους μετανάστες.
Οι εντάσεις πυροδοτήθηκαν το 2020 σχετικά με τα δικαιώματα έρευνας και γεωτρήσεων σε περιοχές της Μεσογείου – όπου η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή διοίκηση διεκδικούν αποκλειστικές οικονομικές ζώνες –.
Παρά το γεγονός ότι δεν έχει πρόθεση να μπει σε κούρσα εξοπλισμών με την Τουρκία, η Ελλάδα – αναφέρει η Daily Sabah – πραγματοποιεί επίσης ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επανεξοπλισμού, χτίζοντας στρατιωτική παρουσία στα αμφισβητούμενα νησιά του Αιγαίου από τη δεκαετία του 1960 κατά παράβαση των μεταπολεμικών συνθηκών, και επίσης ενισχύοντας την αμυντική της συνεργασία με τις ΗΠΑ
Η αγορά μαχητικών αεροσκαφών από τις ΗΠΑ και η αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα λέει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τα νησιά έναντι πιθανής επίθεσης από την Τουρκία, αλλά Τούρκοι αξιωματούχοι είπαν ότι η συνεχιζόμενη στρατιωτικοποίηση των νησιών θα μπορούσε να οδηγήσει στην αμφισβήτηση του καθεστώς ιδιοκτησίας.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι παρά τη σοβαρότητα των διμερών προβλημάτων τους, δεν υπάρχει σύγκρουση και αυτό αφήνει χώρο στην διπλωματία.

1920px-EEZ_el.jpg

www.bankingnews.gr

Πέρασε η μπογιά του ΣΥΡΙΖΑ

1

Τα κόμματα διαλύονται εξαιτίας λανθασμένων πολιτικών επιλογών

© Γιώργος Κονταρίνης/ Eurokinissi 

Οι λόγοι για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ σταμάτησε να εκφράζει ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων πολιτών – Η πραγματικότητα που δεν «διάβασε» και η στασιμότητα

Δεν είναι η παραίτηση του Τσίπρα και η εκλογή του Κασσελάκη που οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ στη διάλυση. Ούτε οι διαγραφές και τα νταηλίκια του Στέφανου, ούτε η αναπάντητη κλήση προς την Έφη, ούτε τα κείμενα με τις 1300 υπογραφές, ούτε καν η αποχώρηση της κλειστής πλην όμως αριστερής Ομπρέλας. Τα κόμματα διαλύονται εξ αιτίας λανθασμένων πολιτικών επιλογών. Όταν πάψουν να είναι χρήσιμα στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί τη μοίρα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Νότιας Ευρώπης. Τελείωσε επιτέλους η κρίση του 2008, τα mainstream κόμματα πήραν και πάλι τον έλεγχο των χωρών στα χέρια τους, η κανονικότητα επέστρεψε και τα λαϊκίστικα μορφώματα αποχωρούν από τη σκηνή αφού ο ρόλος τους τελείωσε. Ίσως σε μια επόμενη μεγάλη κρίση να επανεμφανιστούν με το ίδιο ή διαφορετικό προσωπείο. Αλλά με την ίδια πάντοτε «πολιτική γραμμή».

Για να θεωρείσαι πολιτικό κόμμα σε μια χώρα της Ενωμένης Ευρώπης πρέπει να είσαι αλλά και να φαίνεσαι «συστημικό». Να επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες που σου έρχονται από τις τάσεις της οικονομίας και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, να διαβάζεις σωστά τη παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, να σέβεσαι τους κανόνες διεθνούς δικαίου, να έχεις μια υπεύθυνη στάση απέναντι στις μεταναστευτικές ροές και να ερμηνεύεις με σύγχρονα εργαλεία τις ανησυχίες ή και τα δράματα των κοινωνικών ομάδων. Για να μπορείς να προτείνεις λύσεις προς το εκλογικό σώμα και να προσδοκάς κομματικά οφέλη και γιατί όχι, την εξουσία. Δηλαδή να είσαι κόμμα χρήσιμο στους πολίτες και το δημοκρατικό πολίτευμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φημίζεται γι αυτές τις δεξιότητες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διάβασε την πραγματικότητα και ως εκ τούτου έμεινε στάσιμος. Πίστεψε ότι το συγκυριακό κύμα που τον ανέβασε στην κορυφή θα τον κρατήσει για πάντα στον αφρό. Ότι η ίδια μανιέρα, δηλαδή στείρα άρνηση, κούφια καταγγελία, σκανδαλοθηρία και δολοφονία χαρακτήρων έχουν διαχρονική αξία, μπορούν να μετουσιωθούν σε πολιτική ταυτότητα ή και ιδεολογία και θα γοητεύουν εσαεί ακροατήρια με διαφορετικά συμφέροντα και ευμετάβλητες ανησυχίες. Η κοινωνία ως λαός, δηλαδή ως πολτός. Η έννοια της εξέλιξης και η ανάγκη ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης, βασικές παράμετροι της «αριστερής θεολογίας», εξαφανίστηκαν από την εργαλειοθήκη του. Και όταν το οικονομικό περιβάλλον εξομαλύνθηκε και οι απαιτήσεις έγιναν πιο σύνθετες, αποκαλύφθηκε γυμνή η εγγενής αδυναμία του.

Διότι φαντάζει αναχρονιστικό, για να μην πω αστείο, να επικαλείσαι το 2023 τον «σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία», την «Ευρώπη των λαών και όχι των μονοπωλίων», την «ταξική τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων», ή το σύνθημα της δεκαετίας του 70, «ειρήνη – ύφεση- αφοπλισμός». Διότι ακόμα και αν θεωρείς την ουσία όλων αυτών επίκαιρη πρέπει να αναζητήσεις έναν σύγχρονο τρόπο και μια άλλη διάλεκτο για να τα προβάλεις. Ένας ανάλογος εκσυγχρονισμός απαιτείται και στα σοβαρά επίκαιρα ζητήματα της γεωπολιτικής. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τον άνθρωπο και την ειρήνη γενικώς ως θέση απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ούτε να κλείνεις το μάτι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό στην πρόσφατη σύγκρουση Ισραήλ – Χαμάς. Διότι απλά το ημερολόγιο δεν γράφει 1980. Η πτώση του τείχους κάτι πρέπει να σου είπε. Τόση συντήρηση;

Σε μια εποχή που η κάθε ελληνική οικογένεια έχει ως σημαντικό μέλημα την μόρφωση των παιδιών της δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι το άσυλο της ανομίας, να αρνείσαι την ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ και να αντιστέκεσαι στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Δεν μπορείς να απειλείς τους πολίτες με το σύνθημα «τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς» φέρνοντας στο μυαλό των ανθρώπων, ρεβανσιστικές τάσεις, πογκρόμ κατά πολιτικών αντιπάλων και κυρίως βία. Πρέπει να είσαι πολύ ανέπαφος με την πραγματικότητα και πολύ ανασφαλής για να καταφεύγεις σε «μπινελίκια», επιπέδου «Μητσοτάκη γαμ….». Σε μια δυτική χώρα με τέτοιον ήλιο, τέτοια χρώματα και τέτοια Ιστορία. Αν πολιτευόσουν σε χώρα της υποσαχάριας Αφρικής τι χειρότερο θα έκανες; Μπορεί όλα αυτά να σε κάνουν ως κόμμα συμπαθές σε παρωχημένους αριστερούς διανοούμενους, αλλά η ζωή προχώρησε και άφησε πίσω τόσο τον σταλινισμό όσο και τον Γαλλικό Δομισμό. Ψάξε και παίξε κάτι άλλο. Τόση αντίδραση;

Ο πολιτικός αναχρονισμός σύσσωμης της ελληνικής Αριστεράς και ιδιαιτέρως του ΣΥΡΙΖΑ, μοναδικός σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν μπορούσε παρά να ηττηθεί ολοσχερώς σε ένα περιβάλλον οικονομικής ανάκαμψης, πολιτιστικής ανανέωσης αλλά και παγκόσμιας ανησυχίας. Ο Έλληνας πολίτης γυρνώντας σελίδα ήθελε να διαβάσει θέσεις και προτάσεις για τα καθημερινά του προβλήματα αλλά και όνειρα. Πρωτίστως για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής και της εργασίας του. Για την καθημερινή του ασφάλεια. Ούτε απειλές, ούτε ύβρεις, ούτε τερατολογίες. Και όλα αυτά που άκουγε από τις «ασώματες κεφαλές» έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα αχρείαστο πλέον στη δημόσια ζωή. Και ένας ζωντανός οργανισμός όπως η κοινωνία όταν δεν του είναι κάτι χρήσιμο, το αδρανοποιεί και κάποια στιγμή το αποβάλει. Τόση απαξίωση;

Δεν είναι μόνο οι εκλογικές αποτυχίες, είναι και η δημόσια απαξίωση. Ξαφνικά όλα αυτά τα πάλαι ποτέ σπουδαία «ιστορικά στελέχη», περιβεβλημένα την εσθήτα του ηθικού πλεονεκτήματος φαντάζουν ασήμαντα και ανίκανα, χρεώνονται τις ήττες και διαγράφονται από τον χάρτη των προτιμήσεων ακόμα και των μελών και φίλων. Μετασχηματίζονται σε βαρίδια. Κατεβαίνουν από τον Όλυμπο της αριστερής ουτοπίας και κυλιούνται στη σκόνη της καθημερινότητας για την οποία όμως δεν έχουν αφήγημα. Αλλά ούτε και μπορούν πια να υποκριθούν το αντίθετο. Αποκαλύπτονται χωρίς φύλλο συκής. Το «γιαμαμότο» τέλος. Και τότε πέφτει από τον ουρανό ο Κασσελάκης. Τα πλήθη ουρλιάζουν στις κερκίδες. Ραντίζει με «τόλμη και γοητεία» τις πέτρινες κερκίδες, αλλά δυστυχώς, δεν κάνει το τοπίο να μεγαλώνει.

Και κάπως έτσι ένα καινούργιο και παντελώς άγνωστο πρόσωπο, τελείως άσχετο με την πολιτική αλλά και την ιστορία του κόμματος εισβάλει στη σκηνή και παίρνει τα κλειδιά του καταστήματος. Και αρχίζει ο ανοικτός εσωκομματικός πόλεμος που μόνο η Αριστερά ξέρει να στήνει. Όλα τα όπλα κατά των πολιτικών αντιπάλων στρέφονται τώρα κατά των εσωκομματικών εχθρών. Κανείς δεν θα τολμούσε να στήσει ένα τέτοιο κόλπο, με μια περσόνα ωσάν τον Κασσελάκη, σε ένα κόμμα με ορθολογική πολιτική, σύγχρονη οργάνωση και ισχυρές ρίζες στην κοινωνία. Σε έναν αξιόπιστο πολιτικό οργανισμό εξουσίας. Διότι ένα τέτοιο κόμμα θα ήταν ένα χρήσιμο κοινωνικό εργαλείο, ένας πυλώνας της Δημοκρατίας και κανείς δεν θα ήθελε να εκλείψει. Ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε οι κοινωνικοί εταίροι, ούτε οι σύμμαχοι. Ενώ ένα άχρηστο σε όλους, παρωχημένο μόρφωμα που διαλύεται και χωνεύεται μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, τι να το κάνεις; Το αφήνεις να σβήσει και μάλιστα χωρίς τα-ρα-τα-τζουμ.

Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός σατανικού σχεδίου που οργάνωσε ο Αλέξης Τσίπρας με στόχο την ολική επαναφορά του. Η παρουσία του Κασσελάκη διώχνει τα παλιά ακροαριστερά στελέχη, ο χώρος «καθαρίζει» από τους απαξιωμένους φορείς των όσων αναφέρω και ο τέως πρόεδρος απαλλαγμένος από τους υπονομευτές του ηγείται πλέον ενός κεντροαριστερού σχήματος με σύγχρονα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Αναζητώντας μάλιστα νέο αίμα στον ευρύτερο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του κέντρου. Πολύ τολμηρό για να είναι αληθινό αλλά και να έχει ελπίδες επιτυχίας. Όταν μάλιστα ο Α. Τσίπρας δεν έχει συμπάθειες στην κεντροαριστερά, πόσο μάλλον μετά από μια τέτοια κακοφτιαγμένη παρωδία. Ποιος θα τον εμπιστευτεί; Αλλά και πως μας προέκυψε ξαφνικά σοσιαλδημοκράτης ο Αλέξης; Το πανελλήνιο τον ξέρει ως έναν σκληρό, αριστερό, ριζοσπάστη λαϊκιστή. Και τα θαύματα έχουν τελειώσει προ πολλού.

Athens Voice

Ιράν: ο επικεφαλής της πανεπιστημιούπολης Kish παραιτήθηκε επειδή φοιτήτριες δεν φορούσαν χιτζάμπ!

0

 

Ο Ali Salek Ghafari, Πρόεδρος της πανεπιστημιούπολης Kish του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Sharif, παραιτήθηκε από τη θέση του με επιστολή του προς τον πρόεδρο του πανεπιστημίου και τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της πανεπιστημιούπολης Kish, αφού μια ομάδα φοιτητριών αυτού του πανεπιστημίου παρακολούθησε την τελετή αποφοίτησης χωρίς την υποχρεωτική χιτζάμπ.

Σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων του Amir Kabir, στην επιστολή παραίτησής του, ο Selek Ghaffari εξέφρασε τη λύπη του “για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς και τους ακαδημαϊκούς κανόνες ορισμένων από τους αποφοίτους αυτής της πανεπιστημιούπολης». Χαρακτήρισε «ασυνήθιστη συμπεριφορά» την άρνηση των φοιτητριών να φορούν την υποχρεωτική χιτζάμπ και παραιτήθηκε από τη θέση του «για να προστατεύσει τις αξίες του συστήματος. Μετά την παραίτηση του Salek Ghafari, ο Reza Yousefi, μέλος του ακαδημαϊκού προσωπικού του Sharif University Workshop Center, διορίστηκε επικεφαλής της πανεπιστημιούπολης.

Η εφημερίδα Amir Kabir αναφέρθηκε στην «ένταση» που δημιουργήθηκε από το συμβάν αυτό στο Πανεπιστήμιο  και έγραψε ότι «μια ομάδα μελών του Basij, που διαμαρτύρονται για τη μη τήρηση της υποχρεωτικής χιτζάμπ στην τελετή αποφοίτησης των φοιτητών της πανεπιστημιούπολης του Kish, κόλλησαν ψεύτικα χαρτονομίσματα μπροστά στο γραφείο του προέδρου ως ένδειξη διαμαρτυρίας».

 

Νωρίτερα, δημοσιεύτηκε βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που δείχνει ότι μερικές φοιτήτριες παρευρέθηκαν στην τελετή αποφοίτησης της πανεπιστημιούπολης του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Sharif στο νησί Kish χωρίς να φορούν την υποχρεωτική χιτζάμπ, την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου. Μετά την παρουσία φοιτητών χωρίς χιτζάμπ, το Πανεπιστήμιο Sharif ανακοίνωσε ότι θα ασχοληθεί με τα αίτια αυτής της «ανωμαλίας». Στη δήλωση του Πανεπιστημίου Σαρίφ αναφέρεται ότι ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκπαίδευσης και μεταπτυχιακών σπουδών αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην απονομή μέρους των βραβείων και ο Πρόεδρος του πανεπιστημίου αποχώρησε από την αίθουσα συνεδριάσεων.

Κατά τη διάρκεια της επαναστατικής εξέγερσης των Ιρανών κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας με το σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» μετά τη δολοφονία της Mahsa Gina Amini στο κέντρο κράτησης της Irshad Patrol στην Τεχεράνη, το Πανεπιστήμιο Sharif ήταν ένα από τα κύρια κέντρα της φοιτητικής εξέγερσης που έχει ευθυγραμμιστεί με τους πολίτες.

Το βράδυ της Κυριακής, στις 2 Οκτωβρίου 2022, πράκτορες ασφαλείας περικύκλωσαν το Πανεπιστήμιο Sharif και πυροβόλησαν τους φοιτητές που προσπαθούσαν να φύγουν από το πανεπιστήμιο. Ως απάντηση στην επαναστατική εξέγερση, η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας κατέστειλε τους διαδηλωτές φοιτητές άλλων πανεπιστημίων και απέλυσε ορισμένους καθηγητές.Ταυτόχρονα με το κύμα απολύσεων καθηγητών που υποστήριζαν την επαναστατική εξέγερση στα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένου του Ali Sharif Zarchi, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Sharif, το κανάλι “Roznameh Sharif” ανακοίνωσε ότι αυτό το πανεπιστήμιο προσέλαβε τον Amir Hossein Sabeti, πρώην ακτιβιστή Basij και ραδιοφωνικό παρουσιαστή.

https://www.iranintl.com/202311184005

 

Πέντε πράγματα που έμαθα στn Θεσσαλονίκη

0

Ρωμανός Γεροδήμος

Τις μέρες που ακολούθησαν ανακάλυψα μια σπουδαία μητρόπολη με σπάνια αστική ενέργεια

© Ρωμανός Γεροδήμος
  •  ΤΕΥΧΟΣ 893 Athens Voice

    UPD 

5 πράγματα που μαθαίνεις στη Θεσσαλονίκη, όταν την επισκέπτεσαι για πρώτη φορά

Ναι, ήταν η πρώτη μου φορά. Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα, επιτέλους, στη Θεσσαλονίκη με αφορμή το 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Χρειάστηκα 47 χρόνια και τρεις προσπάθειες, αλλά τα κατάφερα.

Όσο περίμενα να ανάψει το πράσινο στα φανάρια του Βαρδάρη παρατηρούσα τα μαγαζιά. Μετά έστριψα αριστερά στη Λαγκαδά και ανηφόρησα προς το ξενοδοχείο στην Κλαυδιανού. Πάρκαρα δίπλα στα βορειοδυτικά τείχη της πόλης και με το που έσβησα τη μηχανή άκουσα τις νότες ενός πιάνου και τη φωνή της δασκάλας να ξεγλιστρούν από τη σχολή χορού στο ισόγειο. Μου πήρε συνολικά πέντε λεπτά να αγαπήσω αυτήν την πόλη. Τις μέρες που ακολούθησαν ανακάλυψα μια σπουδαία μητρόπολη με σπάνια αστική ενέργεια, ενώ έμαθα και πέντε πράγματα.

 
© Ρωμανός Γερόδημος

Πέντε πράγματα που έμαθα στη Θεσσαλονίκη

1. Κλίμακα και αστικό τοπίο

Η Θεσσαλονίκη είναι κανονική μεγαλούπολη. Ο πολεοδομικός της ιστός, ο αρχιτεκτονικός της πλούτος και η αστική ενέργεια είναι ίσως ακόμη πιο εντυπωσιακά και από αυτά της Αθήνας. Σε αντίθεση με τις περισσότερες «μη πρωτεύουσες» της Ευρώπης, το κέντρο της πόλης εκτείνεται σε μια τεράστια έκταση, όχι μόνο σε μήκος και σε πλάτος, δηλαδή σε ένα grid μεγάλων λεωφόρων (π.χ. Νίκης, Τσιμισκή, Εγνατία, Αγ. Δημητρίου) και εξίσου σημαντικών καθέτων (π.χ. Αγίας Σοφίας, Καρόλου Ντιλ, Ελ. Βενιζέλου, Ίωνος Δραγούμη) αλλά και στην τρίτη διάσταση, με τα περισσότερα οικοδομικά τετράγωνα να έχουν ύψος 8-10 ορόφων.

© Ρωμανός Γερόδημος
© Ρωμανός Γερόδημος
© Ρωμανός Γερόδημος

2. Μεικτή χρήση και πατίνα του χρόνου

Η Θεσσαλονίκη διατηρεί ακόμα ένα απ’ τα πιο πολύτιμα συστατικά των μεγάλων πόλεων: τη μεικτή χρήση των κτιρίων (εμπορικά καταστήματα και κατοικίες), καθώς επίσης και έναν πλούτο από ετερόκλητα μικρομάγαζα και μικρομεσαίες, οικογενειακές και ανεξάρτητες επιχειρήσεις, πολλές εκ των οποίων έχουν καταφέρει να επιβιώσουν για πολλά χρόνια. Σε συνδυασμό με την πατίνα που έχει αφήσει ο χρόνος στην υφή και τα χρώματα των υλικών και των δομών, το αστικό τοπίο της Θεσσαλονίκης μας είναι οικείο από το παρελθόν: θυμίζει γειτονιές της παλιάς Αθήνας που απλώς δεν υπάρχουν πια.

3. Εβραϊκός πολιτισμός

Δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει ή να βιώσει κανείς τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να λάβει υπόψη του τη διαχρονική παρουσία και τεράστια συνεισφορά της Εβραϊκής κοινότητας, καθώς επίσης και τον φριχτό τρόπο με τον οποίο αυτή ξεριζώθηκε. Εάν επισκεφθείτε μόνο ένα μουσείο ή ιστορικό χώρο στην πόλη, τότε συνιστώ ανεπιφύλακτα το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης (Αγ. Μηνά 11, είσοδος 7 ευρώ, μη χάσετε την έκθεση φωτογραφίας του Martin Barzilai «Ghost Cemetery» μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου). Η περιήγηση στο μουσείο ξεκινάει με ένα έκθεμα-αποκάλυψη/σοκ: την ιστορία του παλιού Εβραϊκού Νεκροταφείου που καταλάμβανε μια τεράστια έκταση στο κέντρο της πόλης (είχε μέχρι 500.000 τάφους) και το οποίο –μετά τον εκτοπισμό και εξόντωση της Εβραϊκής κοινότητας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί– «απαλλοτριώθηκε». Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι οι ταφόπλακες απ’ το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό για δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, αρχικά από τους Γερμανούς και στη συνέχεια από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης; Και ότι πολλές από αυτές τις πλάκες είναι ορατές σε πολλά σημεία της πόλης; Πόσοι γνωρίζουν ότι το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι χτισμένο πάνω στα απομεινάρια του νεκροταφείου; Η ιστορία και αστική γεωγραφία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης είναι ένα τεράστιο εθνικό κεφάλαιο και αξίζει κανείς να ασχοληθεί με τη σχετική βιβλιογραφία.

© Ρωμανός Γεροδήμος
© Ρωμανός Γεροδήμος

4. Πολιτισμός, αποθήκες και νεολαία

Σε αντίθεση με τις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης, η Θεσσαλονίκη είναι ξύπνια 24 ώρες το 24ωρο. Ορατή παντού είναι η παρουσία και η ενέργεια των νέων ανθρώπων που χρησιμοποιούν και κινούνται στον δημόσιο χώρο, όπως για παράδειγμα στα τρεισήμισι χιλιόμετρα αναπλασμένου παραλιακού μετώπου της Νέας Παραλίας. (Είναι δυστυχώς εντυπωσιακό, σχεδόν γραφικό για τα ελληνικά δεδομένα, ότι όλοι οι ποδηλάτες και χρήστες ηλεκτρικών πατινιών κινούνται μέσα στην οριοθετημένη ζώνη τους.) Στο Ολύμπιον-Παύλος Ζάννας (ένα πραγματικό αστικό κόσμημα) πραγματοποιείται το φεστιβάλ κινηματογράφου. Μετά την ήπια ανάπλαση του 1ου προβλήτα που ολοκληρώθηκε το 2011, στις πανέμορφες αποθήκες του λιμανιού, που θα τις ζήλευε και το Μάντσεστερ, γίνονται προβολές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ εκεί στεγάζεται και το Μουσείο Φωτογραφίας, που είναι ένα από τα τέσσερα μουσεία του MOMus στη Θεσσαλονίκη.

5. Branding και αυτο-εικόνα

Δεν μπορώ να εξηγήσω με τη λογική το γιατί δεν είχα ξαναπάει σε μία πόλη της οποίας η ιστορία, η αρχιτεκτονική, το πολιτικό και πολιτισμικό βάρος είναι πολύ σημαντικότερα από την ιδιότητα του δεύτερου μεγαλύτερου αστικού κέντρου της χώρας. Ίσως δεν είχα ξαναπάει επειδή δεν την θεωρούσα τουριστικό προορισμό, ή επειδή –όπως όλοι– γαλουχήθηκα με διάφορα αφηγήματα που υποσυνείδητα με απωθούσαν. Η δήθεν αντιπαλότητα Αθήνας-Θεσσαλονίκης και το ότι για να φας σουβλάκι με πίτα πρέπει να παραγγείλεις… σάντουιτς είναι μόνο δύο από αυτά.

Πέραν όμως της πλάκας, σε πολλούς ανθρώπους –ακόμη και πρώην και νυν Θεσσαλονικείς– επικρατεί μία (αυτο)εικόνα μιζέριας, κατωτερότητας, περασμένων μεγαλείων. Στο μυαλό πολλών η Θεσσαλονίκη ήταν και παραμένει πολιτισμικά πιο κοντά στο Βυζάντιο, την Ορθοδοξία, τα Βαλκάνια και τη Ρωσία –σε όλα αυτά που στο φαντασιακό μας τα συνδέουμε με τη συντήρηση και την οπισθοδρόμηση, δηλαδή με την Ανατολή– παρά στη Δύση.

© Ρωμανός Γερόδημος
© Ρωμανός Γερόδημος

Σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και διεισδυτική ανάλυση του λόγου και των συναισθημάτων των οπαδών του ΠΑΟΚ, η κοινωνιολόγος Ρόζα Βασιλάκη διακρίνει τρεις σημαντικές διαιρετικές τομές (ιστορική, κοινωνικοπολιτική και έμφυλη) με βάση τις οποίες οι οπαδοί βιώνουν συναισθήματα ταπείνωσης και ντροπής που αντανακλούν συλλογικά τραύματα και τη γεω/πολιτική ιστορία της πόλης, ειδικά σε αντίθεση με «το κράτος των Αθηνών».

Η Θεσσαλονίκη είναι κλασική περίπτωση μιας κοινότητας που έχει εσωτερικεύσει και αναπαράγει στερεότυπα, τραύματα του παρελθόντος και αυτο-εικόνες θύματος – ένα αρνητικό φορτίο και brand που ενώ δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, δημιουργεί μία δυναμική που καταλήγει να υπονομεύει «τις τύχες» της πόλης.
Με λίγη φαντασία και ένα ψυχολογικό, διοικητικό και επενδυτικό άλμα προς τα εμπρός, η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να γίνει η Βαρκελώνη της Ελλάδας, ελκύοντας όχι μόνο τουρίστες ή επισκέπτες θεματικών εκδηλώσεων (Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, ΔΕΘ, Συνέδρια κ.λπ.) αλλά και επιχειρήσεις, εργατικό δυναμικό και ψηφιακούς νομάδες από την Ευρώπη και τον κόσμο, αναζωπυρώνοντας τον ρόλο της ως κοσμοπολίτικο χωνευτήρι «φυλών» και πολιτισμών. Ένα τέτοιο άλμα θα απαιτούσε πρωτίστως «άφεση αμαρτιών» – αλίμονο, όχι από τρίτους, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και νοιάζονται για την πόλη αυτή, δηλαδή την ανάπτυξη υγιούς υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας∙ μιας θετικής αυτο-εικόνας που να βασίζεται όχι σε διαιρετικές τομές με εχθρούς-φαντάσματα, αλλά στην επίγνωση της αντικειμενικής αξίας αυτής της πόλης.
Μπορεί να δυσκολεύομαι ακόμα να παραγγείλω σουβλάκι, αλλά είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψω σύντομα.

Athens Voice

Γ. Τσουκαλάς: Νεοελληνικό Πολυτεχνείο

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Τι είναι το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο»; Εάν το φαντασιακό στοιχείο ξεχωρίσει από το πραγματολογικό, δηλαδή από τα γεγονότα που πράγματι συνέβησαν στην Αθήνα κατά τον Νοέμβριο του 1973, τότε το «Πολυτεχνείο» τρέπεται σε έναν νεοελληνικό, νοερό, πολύσημο, πολιτικό, ιερό βωμό. Πλέον, το «Πολυτεχνείο» μεταμορφώνεται σε ένα νοητό σύμπλεγμα αφηρημένων πολιτικών ιδεών, που δεσπόζουν την νεώτερη Ελλάδα. Γίνεται μια επιφάνεια συμβολικών νεοελληνικών προταγμάτων, που εκφράζουν την σύγχρονη Ελλάδα, όπως όμως αυτή προσέρχεται στο παρόν με το πανάρχαιο πολιτιστικό φορτίο της, και την μεγάλη πολιτική κληρονομιά των προηγούμενων αιώνων…
Μάλιστα, το ιδεατό «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» είναι έκτοτε ένα αέναο παροντικό γεγονός, ένα ολοζώντανο και συνεχές, καθημερινό βίωμα της νεοελληνικής κοινωνίας. Το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» συνιστά έτσι έναν συμπεριληπτικό μύθο, μία ευρύτατη δέσμη νεοελληνικών πολιτικών ιδεών, που συνεχίζει να αιχμαλωτίζει τους Έλληνες του 21ου αιώνα, όπως ακριβώς τους συντάραζε τον 20ο αιώνα. Άλλωστε αν το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» ήταν ένα ιδεολογικό κενοτάφιο, δεν θα μάγευε ως θρύλος την ψυχή των νέων, όλων των γενεών, από την Μεταπολίτευση, έως σήμερα.
Τι σημαίνει τελικά το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο»; …«Ἡ πλάστιγξ κλίνει ἐκεί ποῦ προτιμᾶμε/Κατὰ τὴν ἑρμηνεία ποῦ τῆς δίνουμε/Κάθε φορὰ ποῦ ἐπιτυγχάνουμε στὰ ζάρια», έγραφε ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975) στο «Στέαρ» («Ενδοχώρα», 1945). Το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» σημαίνει μια πληθώρα ιδεών, πολυποίκιλα, διαφορετικά και ενίοτε ασυμβίβαστα σημαινόμενα, που ενέπνευσαν εκατομμύρια ανθρώπους, που έζησαν και πέθαναν στην Ελλάδα. Το τιτάνιο εγχείρημα να οριστούν οι σημασίες, να περιγραφούν όλα τα σημαινόμενα, έστω συνοπτικά, συμπυκνώθηκε σε ένα συμβολικό τρίπτυχο, πυκνών εννοιών, που φανερώθηκε αυθόρμητα, σχεδόν αυτόματα από την καρδιά και τον νου των ανθρώπων, ως «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ήταν συνάμα, ο καρπός του νεοελληνικού παρελθόντος και ο ανθός του μέλλοντος!
Τι μπορεί να συνεπάγεται για την νεώτερη ελληνική κοινωνία, ο καημός για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία»; Πως αποσυμβολίζεται το ιδεολογικό τρίπτυχο; Εκκινούν ασύμφωνες ερμηνείες, που αφετηριάζονται από την αρχαία λαχτάρα για εθνική ανεξαρτησία, ανολοκλήρωτη ήδη από το 1821, εγκολπώνουν κατόπιν για τους περισσότερους Έλληνες το νεωτερικό αίτημα για την οριστική εγκαθίδρυση μίας νεοελληνικής αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ενώ ύστερα για ορισμένους ενσωματώνουν την πραγμάτωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, που τέλος όμως για κάποιους εξ αυτών ίσως έφτανε ακόμη παραπέρα, έως τις υλιστικές παρυφές μίας αληθινής κοινωνικής επανάστασης… Ένα σύγχρονο ιδεολογικό χωνευτήρι!
Αν αρθεί κανείς πάνω από τις νεοελληνικές, ιδεολογικές αντιθέσεις, που συνταιριάζει αρμονικά το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» – από την εθνική ανεξαρτησία, έως την αστική δημοκρατία, και την κοινωνική δικαιοσύνη – τότε το συμβολικό τρίπτυχο, για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» φαντάζει ιδιόρρυθμο, είναι παρόμοιο μεν αλλά ταυτόχρονα φαίνεται διακριτό από το κοινό ευρωπαϊκό, νεωτερικό, πολιτικό τρίπτυχο, που μιλά για «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα». Πως εκφράζει τελικά, την νεοελληνική πολιτική κληρονομιά, ο πόθος του ελληνικού λαού για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία»; Μήπως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» τείνει να συμβολίζει την περίφημη νεοελληνική, πολιτική ιδιορρυθμία; Να συνιστά μια εκλεκτική διαφορά σε σχέση με την «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης (1789); Να καθίσταται μια νεοελληνική νεωτερικότητα, έστω κατ’ ελάχιστον διαφορετική από την υπόλοιπη ευρωπαϊκή, στην οποία όμως εντάσσεται;
Κατ’ αρχάς, πρόκειται για ένα τρίπτυχο, που ανάγεται σε έναν αρχαίο τρόπο σκέψης. Ως γνωστόν για τους Ινδοευρωπαίους, η τριάδα συμπυκνώνει πράγματι την ιερότητα. Στην αρχαία Ελλάδα, κατά τον Ξενοφάνη, το τρίγωνο συμβόλιζε την θεότητα. Αργότερα, η βυζαντινή πίστη απεικόνισε τον Θεό ως έναν παντεπόπτη οφθαλμό εντός τελείου τριγώνου. Οι Γραικοί, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι, πίστεψαν τελικά στην Αγία Τριάδα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Στην κοινή ευρωπαϊκή παράδοση, συν τοις άλλοις, η αγία Σοφία έχει τρεις άγιες κόρες, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη. Τοιουτοτρόπως, τα τρία νεοελληνικά, ιερά, πολιτικά λόγια «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» μοιάζουν να εκπηγάζουν από ένα πολύ βαθύ ιδεολογικό υπόστρωμα της Ρωμιοσύνης. Συνεπώς το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» φαντάζει ως η σύγχρονη απόληξη μίας πανάρχαιας πολιτιστικής κληρονομιάς…
Ταυτόχρονα, η νεοελληνική αυτή διαφορά προς την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα απομαστεύει την Ελλάδα. Οι νεώτεροι Έλληνες εκζητούσαν «ψωμί», όταν οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη θεραπεύσει την «ισότητα». Φαίνεται πως η μεσαιωνική προνεωτερικότητα επιβίωσε της Ελληνικής Επανάστασης, όταν αντίστοιχες επαναστάσεις σε άλλες χώρες της Ευρώπης την κατήργησαν, καταδικάζοντας έτσι την νεώτερη Ελλάδα στην μοίρα της καθυστέρησης και της εξάρτησης. Εκεί, ξεπροβάλλει το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» προκειμένου να ερμηνεύσει αυθεντικά, τον αληθινό φοίνικα που αναγεννάται, σύμπαντα τον νεώτερο ελληνισμό ως αυτοτελές πολιτικό φαινόμενο της νεωτερικής Ευρώπης. Αν η νεοελληνική συμβολική απαίτηση για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» παραμένει ισχυρή, εμπνέοντας τον 21ο αιώνα, τότε πως μπορεί να αναπληρωθεί με την ευρωπαϊκή «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» ώστε η νεώτερη Ελλάδα να εξομοιωθεί επιτέλους με την Δυτική Ευρώπη; Αυτή η εξομοίωση είναι εν τέλει πολιτιστικά θεμιτή; Πάντως, για τους νεώτερους Έλληνες, η Δικαιοσύνη, η Γνώση και η Ελευθερία συνιστούν ένα οικείο όραμα.
Εν κατακλείδι, το «νεοελληνικό Πολυτεχνείο» είναι ένα υπερβατικό μέρος μιας ιδανικής νεοελληνικής πολιτείας. Κατ’ αρχήν, μία νεοελληνική Προσμονή… «Τὸ θαλασσινὸ τριφύλλι/ποιός θὰ βρεῖ νὰ μοῦ τὸ στείλει» (Οδυσσέας Ελύτης, «Τὸ θαλασσινὸ Τριφύλλι»)… Κατόπιν, μία νεοελληνική Αναβολή… «Λοιπόν, ἀς ἀναβάλουμε καὶ πάλι˙ ἀς ἐνθρονίσουμε/αὐτὴ τὴ μικρὴ πεταλούδα στὸ ραγισμένο τζάμι» (Γιάννης Ρίτσος, «Ὑπολογισμένη Ἀναβολή»)… Εν τέλει, είναι ο ίδιος ο νεοελληνικός πολιτικός Τόπος… «Ἐγώ εἶμαι ὁ τόπος σου·/ἴσως νὰ μὴν εἶμαι κανείς/ἀλλὰ μπορῶ νὰ γίνω αὐτό ποῦ θέλεις» (Γεώργιος Σεφέρης, «Τρία Κρυφὰ Ποιήματα», «Ἐπὶ Σκηνῆς»)… Μια αιώνια νεοελληνική Ουτοπία.

Η δίβουλη στάση της Τουρκίας στο θέμα της Γάζας

0

Γράφει ο

ΑΛΕΞΗΣ ΛΕΚΑΚΗΣ

Άσπονδοι φίλοι για πάντα: Το Ιράν εκτοξεύει «πάρθια βέλη» κατά της Τουρκίας για τη διβουλία της στο ζήτημα της Γάζας

Ο μεγάλος Ιρανός ποιητής και σούφι Τζελαλεντίν Ρουμί είχε γράψει σε ένα ποίημά του τον 13 αιώνα, με το χαρακτηριστικό του σαγηνευτικό μυστικιστικό και σιβυλλικό ύφος, ότι «οι φίλοι μερικές φορές είναι εχθροί, κι οι εχθροί φίλοι». Αναμφίλεκτα, δεν δύναται να βρεθεί πιο ταιριαστό απόφθεγμα για την περίπτωση των ιρανο-τουρκικών σχέσεων. Παρεμπιπτόντως, είναι ενδιαφέρουσα η σύμπτωση ότι ο Ρουμί, ελληνιστί ο Ρωμιός, διεκδικείται και από τις δύο χώρες ως πολιτιστική τους κληρονομιά, καθότι αν και έγγραφε κυρίως στα περσικά και ήταν ιρανικής καταγωγής, έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής στο Ικόνιο του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ, δηλαδή σε έδαφος της σημερινής Τουρκίας.      

Είναι γεγονός ότι το Ιράν κι η Τουρκία διατηρούν παραδοσιακά μια ιδιότυπη λυκοφιλική σχέση. Συγκεκριμένα, έχουν κατορθώσει, με απολύτως κυνικά ψυχρό κι αποστειρωμένο τρόπο, να διαμερισματοποιήσουν τις διμερείς τους σχέσεις. Τουτέστιν, σε ορισμένους φακέλους συνεργάζονται ευκαιριακά, κι άρα όχι μόνιμα ή έστω σε κυμαινόμενο βαθμό, όπως φέρ’ ειπείν στον ενεργειακό τομέα και κατ’ επέκταση στην παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων, στο κουρδικό και την έκδοση αντιφρονούντων, ενώ την ίδια στιγμή σε άλλους φακέλους ανταγωνίζονται εντόνως, ήτοι στη διαχείριση των διασυνοριακών υδάτων, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη, στους εμπορικούς διαδρόμους και τον Νότιο Καύκασο. Αυτό το παράδοξο φαινόμενο έχει χαρακτηριστεί ως «μια μορφή συγκρουσιακής συνεργασίας».

Ο γράφων έχει υποστηρίξει σε παλαιότερο εκτενές άρθρο του ότι με ορόσημο τον πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ το φθινόπωρο του 2020 τα πεδία απόκλισης μεταξύ των δύο περιφερειακών δυνάμεων έχουν διευρυνθεί ραγδαία εις βάρος των σημείων σύγκλισης, με αποτέλεσμα οι διμερείς σχέσεις τους να πλησιάζουν το έρεβος, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει απαραιτήτως ότι θα οδηγηθούν νομοτελειακά σε ευθεία στρατιωτική αναμέτρηση.

Οι ανωτέρω επαφές σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κι οι δύο χώρες υποστηρίζουν τη Χαμάς, αν και σε διαφορετικό ποιοτικό βαθμό, οδήγησε διάφορες βιαστικές, αν όχι επιπόλαιες, αναλύσεις να ισχυρισθούν ότι ο πόλεμος στη Γάζα ενδέχεται να φέρει πιο κοντά τους δύο παραδοσιακούς ανταγωνιστές. Ωστόσο, οι εξελίξεις είναι θεμελιωδώς πιο σύνθετες, κι ως εκ τούτου χρήζουν εμβάθυνσης.

Η δίβουλη στάση της Τουρκίας στο θέμα της Γάζας

Ενώ επιφανειακά οι δύο χώρες συμφωνούν για την ανάγκη επίτευξης μιας κατάπαυσης του πυρός αυθωρεί, υποδορίως, όμως, διαφωνούν κάθετα ως προς τις ενδεδειγμένες μεθόδους επίτευξής της. Συγκεκριμένα, το Ιράν καλεί τα μουσουλμανικά κράτη να διακόψουν τις διπλωματικές του σχέσεις με το Ισραήλ καθώς επίσης και την εξαγωγή και διαμετακόμιση τροφίμων και πετρελαίου προς την ίδια χώρα, προκειμένου να πιεστεί το Τελ Αβίβ να τερματίσει τις επιθέσεις του στη Γάζα. Επιπλέον, τα προτρέπει να παράσχουν οπλισμό στους Παλαιστινίους της Γάζας, για να αμυνθούν αποτελεσματικότερα κατά των ισραηλινών επιθέσεων.

Από την άλλη, η Τουρκία περιορίζεται σε λεκτικούς λεονταρισμούς και συμβολικές κινήσεις κατά του Ισραήλ, χωρίς όμως να προβαίνει σε ουσιώδεις ενέργειες που θα ασκούσαν πραγματική πίεση ή θα προκαλούσαν ζημία στο εβραϊκό κράτος, όπως φέρ’ ειπείν η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, η παύση της διαμετακόμισης του αζέρικου πετρελαίου από το τουρκικό έδαφος (αγωγός Μπακού-Τσεϊχάν) με τελικό προορισμό το Ισραήλ κι η αναστολή λειτουργίας του νατοϊκού σταθμού ραντάρ έγκυρης προειδοποίησης επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους στο Κιουρετσίκ, στην τουρκική επαρχία της Μαλάτειας, το οποίο προστατεύει τον εναέριο χώρο του Ισραήλ από τυχόν επιθέσεις του Ιράν.

Σημειωτέον, το Αζερμπαϊτζάν καλύπτει περίπου το 40% των πετρελαϊκών αναγκών του Ισραήλ. Η, δε, Τουρκία βρίσκεται στη μοναδική γεωοικονομική θέση να μπορεί δυνητικά να διακόψει ανά πάσα στιγμή τις αζέρικες εξαγωγές, κλείνοντας τη στρόφιγγα του αγωγού Μπακού-Τσεϊχάν. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η – διαμέσου Τουρκίας –  εξαγωγή του αζέρικου πετρελαίου προς το Ισραήλ συνεχίζεται ακατάπαυστα μετά την 7η Οκτωβρίου. Με άλλα λόγια, η ροή αζέρικου πετρελαίου στον αγωγό Μπακού-Τσεϊχάν κι η μετέπειτα εκφόρτωσή του από τον τερματικό σταθμό του τουρκικού λιμανιού σε δεξαμενόπλοια που έχουν ως τελικό προορισμό το Ισραήλ πραγματοποιείται δίχως διακοπή. Επίσης, υπάρχει κι ο αγωγός Κιρκούκ-Τσεϊχάν που μεταφέρει ιρακινό πετρέλαιο στο τουρκικό μεσογειακό λιμάνι, κι όπου ύστερα φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια για να παραδοθεί στο Ισραήλ. Ωστόσο, η λειτουργία του έχει παγώσει από τον Μάρτιο ένεκα μιας νομικής διαφοράς μεταξύ Άγκυρας και Βαγδάτης. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι η επαναλειτουργία του, αν και επίκειται, δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί.   

Επομένως, ο Ερντογάν επιθυμεί να σηκώσει τους τόνους κατά του Ισραήλ, για να ικανοποιήσει το εσωτερικό του ακροατήριο και τις λαϊκές μάζες στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά ταυτόχρονα δεν φαίνεται προσώρας διατεθειμένος να διαρρήξει τις επωφελείς οικονομικές σχέσεις του με το εβραϊκό κράτος. Χαρακτηριστική της δίβουλης στάσης της Τουρκίας είναι οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου Ερντογάν ότι «ο Νετανιάου δεν είναι πλέον κάποιος με τον οποίο μπορούμε να μιλήσουμε. Τον έχουμε ξεγράψει … Η πλήρης διακοπή των σχέσεων δεν είναι δυνατή, ειδικά στη διεθνή διπλωματία … Ο Ιμπραχίμ Καλίν  συνομιλεί με την ισραηλινή πλευρά. Φυσικά, διαπραγματεύεται και με την Παλαιστίνη και τη Χαμάς». Ο ίδιος ο Νετανιάου έχει σχολιάσει το 2020 την τακτική του Ερντογάν να πατάει σε δύο βάρκες, λέγοντας ότι «κάποτε [ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ερντογάν] με έλεγε Χίτλερ κάθε τρεις ώρες, τώρα είναι κάθε έξι ώρες, αλλά δόξα τω Θεώ το εμπόριο [μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας] έχει ανέβει». Ως εκ τούτου, οι μέχρι στιγμής κινήσεις της Άγκυρας, να ανακαλέσει τον πρέσβη της από το Ισραήλ και να ανακοινώσει το πάγωμα των τουρκο-ισραηλινών συζητήσεων για συνεργασία σε ενεργειακά έργα όσο διεξάγονται επιθέσεις στη Γάζα, είναι ανέξοδες πομφόλυγες.

Τα πάρθια βέλη του Ιράν κατά της Τουρκίας

Οφείλεται να επισημανθεί ότι η Τεχεράνη έχει σαφέστατα μεγαλύτερο διακύβευμα στη Γάζα από ότι η Άγκυρα. Η Χαμάς αποτελεί ένα σημαντικό κρίκο στο ιρανικό σύστημα αποτροπής του Ισραήλ, αλλά όχι τον σημαντικότερο, καθότι η Χεζμπολά είναι εκείνη που αποτελεί την «πρώτη γραμμή άμυνας» του Ιράν και το πολυτιμότερο διαμάντι/επένδυση της προωθημένης αποτροπής του. Σε κάθε περίπτωση, το Ιράν βρίσκεται ενώπιον ενός άβολου διλήμματος. Αφενός, εάν εγκαταλείψει πλήρως τη Χαμάς, θα υποστεί σοβαρό πλήγμα η αξιοπιστία του απέναντι στους πολύτιμους μη κρατικούς συμμάχους του στην περιοχή αλλά και απέναντι στις μουσουλμανικές μάζες, αφού αυτοπαρουσιάζεται αυτάρεσκα ως ο πιο ακραιφνής και συνεπής υποστηρικτής των Παλαιστινίων. Αφετέρου, το Ιράν δεν επιθυμεί να εμπλακεί άμεσα στη σύγκρουση, καθώς θέλει να αποφύγει τυχόν αντίποινα από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, τα οποία θα μπορούσαν δυνητικά να απειλήσουν με αποσταθεροποίηση το καθεστώς του. Γι’ αυτό και προκρίνει, πέρα από τη διενέργεια επιθέσεων από φιλο-ιρανικές πολιτοφυλακές σε αμερικανικές βάσεις στη Συρία και το Ιράκ με σκοπό να εξαναγκαστούν οι ΗΠΑ να περιορίσουν με τη σειρά τους το Ισραήλ, την ανάληψη διπλωματικών πρωτοβουλιών που θα αυξήσουν την πίεση στο Ισραήλ. Εντός αυτού του πλαισίου, προβαίνει σε διπλωματικές πιέσεις προς τις μουσουλμανικές χώρες που τροφοδοτούν άμεσα ή έμμεσα με πετρέλαιο την πολεμική μηχανή του Ισραήλ.

Ως εκ τούτου, το Ιράν, που σημειωτέον ανταγωνίζεται επίσης την Τουρκία στον προσεταιρισμό των μουσουλμανικών μαζών, έχει ξεκινήσει να εντείνει την κριτική του προς την τελευταία, όσο βλέπει τις ισραηλινές πολεμικές επιχειρήσεις στη Γάζα να συνεχίζουν ακάθεκτα και τη Χαμάς να απειλείται με εξάλειψη. Εν ολίγοις, αρχίζει να ξεμπροστιάζει δημοσίως την τουρκική ασυνέπεια μεταξύ των λόγων και πράξεών της αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα.

Τον έναυσμα της ιρανικής κριτικής προς την Τουρκία έδωσε ουσιαστικά ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, ο αγιατολά Αλί Χαμενεΐ. Συγκεκριμένα, την 1η Νοεμβρίου δήλωσε ότι «οι μουσουλμανικές κυβερνήσεις πρέπει να εμποδίσουν την εξαγωγή πετρελαίου κι ειδών πρώτης ανάγκης στο σιωνιστικό καθεστώς, και πρέπει να σταματήσουν την οικονομική συνεργασία με το σιωνιστικό καθεστώς». Αν και δεν διευκρίνισε ποιες συγκεκριμένες χώρες εννοούσε, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αναφερόταν πρωτίστως στο Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, κράτη που έχουν καίριες οικονομικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Υπό το ίδιο πνεύμα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον Τούρκο ομόλογό του στην Άγκυρα την 1η Νοεμβρίου, επαναλαμβάνοντας την έκκληση του Χαμενεΐ, είπε δηκτικά και με σαφή υπονοούμενα ότι «πρέπει να σταματήσουμε να στέλνουμε καύσιμα στο Ισραήλ και πρέπει να διακόψουμε τις πολιτικές και διπλωματικές μας σχέσεις». Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι ο Χακάν Φιντάν απέφυγε να απαντήσει ή έστω να κάνει τον παραμικρό σχολιασμό στο ανωτέρω ιρανικό κάλεσμα, αλλά προτίμησε απεναντίας να αλλάξει το θέμα της συζήτησης.

Επίσης, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας, σε συνάντηση του στην Τεχεράνη με τον Τούρκο πρέσβη στο Ιράν, «ο Ιρανός υπουργός Άμυνας υπογράμμισε την ανάγκη οι περιφερειακές και μουσουλμανικές χώρες να μποϊκοτάρουν τις εξαγωγές ενέργειας και καυσίμων προς το Σιωνιστικό καθεστώς, καθώς και την επιβολή άλλων οικονομικών και αεροπορικών περιορισμών». Ωστόσο, δεν περιορίστηκε μόνο στα ανωτέρω, αλλά συνέχισε με καυστικό τόνο, λέγοντας ότι «είναι οπωσδήποτε απαραίτητο για αυτές τις χώρες, ιδιαίτερα τις μεγαλύτερες στην περιοχή, να δράσουν πιο αποφασιστικά και συντονισμένα ως προς αυτό ως θρησκευτικό και ανθρωπιστικό καθήκον».

Η κλιμάκωση των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα επέφερε ανάλογη όξυνση των ιρανικών βελών προς την Τουρκία. Ενδεικτικά, το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Tasnim, που ελέγχεται ουσιαστικά από τους Φρουρούς της Επανάστασης κι ως εκ τούτου εκφράζει τις απόψεις τους, ανέβασε στον επίσημο λογαριασμό του στο X (πρώην Twitter) στις 8 Νοεμβρίου ένα βίντεο που κατακρίνει εντόνως τις σχέσεις κι οικονομικές δοσοληψίες της Τουρκίας με το Ισραήλ. Μάλιστα, μεταξύ άλλων, καυτηριάζει και στοχοποιεί τον αγωγό Μπακού-Τσεϊχάν που προμηθεύει με πετρέλαιο το Ισραήλ. Το Tasnim συνόδευσε το ανωτέρω βίντεο με τον τίτλο «η τουρκική κυβέρνηση είναι εταίρος του κλέφτη και φίλος του καραβανιού στον πόλεμο της Γάζας». Με τη λέξη «κλέφτης» εννοεί το Ισραήλ και με τη φράση «φίλος του καραβανιού» εννοεί ότι η Τουρκία είναι μέλος της συμμαχίας που υποστηρίζει το Ισραήλ κατά της Χαμάς.   

Το, δε, πρακτορείο ειδήσεων Fars, που επίσης συνδέεται με το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, έκανε μια ακόμη πιο σκληρή επίθεση στην Τουρκία. Τουτέστιν, «κατηγόρησε την Τουρκία ότι έχει ρόλο στις ισραηλινές επιθέσεις, επικαλούμενο την πώληση μαχητικών αεροσκαφών της στο Ισραήλ για σχεδόν μία δεκαετία».

Επίσης, την ίδια ημέρα που συναντήθηκε ο πρόεδρος Ραϊσί με τον Ερντογάν στην Τασκένδη, ήτοι στις 9 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε μια διαδήλωση έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Τεχεράνη, όπου οι Ιρανοί διαδηλωτές κατήγγειλαν την οικονομική συνεργασία της Τουρκίας με το Ισραήλ, δηλαδή την προμήθεια πετρελαίου και τροφίμων της Άγκυρας προς το Τελ Αβίβ. Μάλιστα, οι διαδηλωτές έστησαν ένα πανό, με τίτλο «η ιστορία δεν θα σας ξεχάσει. Δύο αδέρφια από την κόλαση», που έδειχνε τον Ερντογάν και τον Νετανιάου να κάνουν χειραψία σε ένα φόντο με ψεύτικες κηλίδες αίματος. Το πανό πλαισιώθηκε από κάτω με μικρού μεγέθους φτιαχτές σωρούς τυλιγμένες σε σάβανα, υπονοώντας τη συνευθύνη και συνενοχή της Τουρκίας για τους χιλιάδες θανάτους παιδιών και βρεφών στη Γάζα. Παράλληλα, στοχοποιήθηκαν κι άλλες χώρες που προμηθεύουν με πετρέλαιο το Ισραήλ και κατ’ επέκταση την πολεμική μηχανή του, όπως η Νιγηρία, το Καζακστάν, η Ιορδανία, η Αίγυπτος και το Αζερμπαϊτζάν.

Πηγή: https://twitter.com/ragipsoylu/status/1722621618516824411/photo/1

Σημειωτέον, δύο ήμερες νωρίτερα, δηλαδή στις 7 Νοεμβρίου, είχε επιχειρηθεί μια ανάλογη διαμαρτυρία έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Τεχεράνη, αλλά τότε η ιρανική αστυνομία δεν την επέτρεψε. Τούτο καταδεικνύει ότι όσο περνάνε οι ημέρες, η ιρανική στάση γίνεται ολοένα και πιο σκληρή προς την Τουρκία.

Πηγή: https://twitter.com/mmasiha/status/1721887365785162130/photo/1

Σε αυτό σημείο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μια προ ημερών συνέντευξη του καθηγητή και συμβούλου της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας για την αναβίωση της διεθνούς συμφωνίας για τον περιορισμό του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος Μοχαμάντ Μαραντί στο Al Jazeera, στην οποία μεταξύ άλλων τόνισε ότι «στην περίπτωση της Τουρκίας, πολύ πετρέλαιο που χρησιμοποιείται από το ισραηλινό καθεστώς κοντά σε αυτή τη χώρα, το Ιράν θα ήθελε να δει την Τουρκία … να τερματίσει αυτόν τον δεσμό κι επίσης να σταματήσει τις εισαγωγές και τις εξαγωγές». Μάλιστα, λίγες μέρες μετά τη συνέντευξη, στον λογαριασμό του στο X (πρώην Twitter), ο Μαραντί, όντας πιο καυστικός, αμφισβήτησε ευθέως την ειλικρίνεια των λεκτικών επιθέσεων του Ερντογάν προς το Ισραήλ, λέγοντας ότι «ο Ερντογάν δεν έχει διακόψει τις σχέσεις με το καθεστώς του απαρτχάιντ, και το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου που απαιτείται για να τροφοδοτηθεί η ισραηλινή γενοκτονία περνά από την Τουρκία». Σε με μια άλλη ανάρτησή του στο ίδιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης στηλίτευσε το γεγονός ότι «το Ισραήλ προμηθεύεται το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου του μέσω της Τουρκίας. Οι τουρκικές εξαγωγές στο καθεστώς ήταν 7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2022, ενώ οι εισαγωγές ανήλθαν σε 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Ερντογάν διέκοψε τους δεσμούς με τη Συρία και χρηματοδότησε το ISIS και την Αλ Κάιντα για να ανατρέψει τον Πρόεδρο Άσαντ, αλλά μέχρι στιγμής, έχει κάνει πολύ λίγα εναντίον του Ισραήλ». Τέλος, επανέλαβε, πάλι στο X, ότι «ο Ερντογάν εξακολουθεί να διατηρεί πλήρεις πολιτικές και επιχειρηματικές σχέσεις [με το Ισραήλ]. Το ισραηλινό καθεστώς συνεχίζει να αποκτά το μεγαλύτερο μέρος του αργού πετρελαίου για τη γενοκτονία του στη Γάζα μέσω του τουρκικού εδάφους». Τα ανωτέρω λεγόμενα του Μαραντί έχουν μεγάλη βαρύτητα, καθότι διατηρεί στενές σχέσεις με το γραφείου του Ιρανού ανώτατου ηγέτη, και του έχει ουσιαστικά ανατεθεί/επιτραπεί να επικοινωνεί στα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις απόψεις του ιρανικού βαθέος κράτους.

Πέραν τούτων, αξιοπρόσεκτο είναι ένα δημοσίευμα του πρακτορείου ειδήσεων Tasnim στις 11 Νοεμβρίου, το οποίο εκτοξεύει ευθεία βέλη προς την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν. Συγκεκριμένα, επικαλούμενο μια ενημερωμένη πηγή, ανάφερε ότι κατά τη διάρκεια των προπαρασκευαστικών συνομιλιών των κλιμακίων εμπειρογνωμόνων που προηγήθηκε της έκτακτης συνόδου κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας για τα τεκταινόμενα στη Γάζα, που συγκλήθηκε στο Ριάντ, η ιρανική αντιπροσωπεία πρότεινε στα μουσουλμανικά κράτη να κάνουν ένα πλήρες μποϊκοτάζ στο Ισραήλ καθώς επίσης και να αποστείλουν όπλα προς τους Παλαιστινίους, προκειμένου να υποστηριχθεί το δικαίωμά τους στην αυτοάμυνα. Επίσης, οι Ιρανοί εμπειρογνώμονες κάλεσαν τις ισλαμικές χώρες να αποκλείσουν το Ισραήλ από τον εναέριο χώρο τους και να εμποδίσουν τη μεταφορά όπλων από αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή προς το εβραϊκό κράτος. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι οι ανωτέρω ιρανικές προτάσεις απορρίφθηκαν από τις μουσουλμανικές χώρες που προμηθεύουν με πετρέλαιο το εβραϊκό κράτος, κατονομάζοντας μάλιστα συγκεκριμένα το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Είναι ξεκάθαρο ότι δημοσίευμα επιχειρεί να ξεμπροστιάσει τις εν λόγω δύο χώρες για την υποκριτική τους στάση στο ζήτημα της Γάζας.     

Τέλος, ένα άρθρο στον ιρανικό ιστότοπο Iran Nuances, που έχει διασυνδέσεις με το ιρανικό διπλωματικό κατεστημένο, εστιάζει στο γεγονός ότι «η Τουρκία λειτουργεί ως δίαυλος για τη μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου στα κατεχόμενα εδάφη, ενώ ταυτόχρονα εισάγει πετροχημικά προϊόντα από ισραηλινά διυλιστήρια, δημιουργώντας έτσι έσοδα για το Τελ Αβίβ».

Στρατηγικοί ανταγωνιστές για πάντα

Παρά τις επιδερμικές εκτιμήσεις περί του αντιθέτου, όπως καταδείχθηκε ανωτέρω, ο πόλεμος στη Γάζα δεν φαίνεται να καταλαγιάζει τον ιστορικό ανταγωνισμό μεταξύ του Ιράν και της Τουρκίας, ο οποίος ουσιαστικά είναι αδιάλειπτος, αν και κυμαινόμενος, από την εποχή των Σαφαβιδών και των Οθωμανών. Απεναντίας, φέρνει στην επιφάνεια τις αντιτιθέμενες προτεραιότητές τους ακόμη και στο ζήτημα του παλαιστινιακού. Το Ιράν κατηγορεί τον Ερντογάν ότι πατάει σε δύο βάρκες στο ζήτημα της Γάζας. Αξιοποιώντας την περίσταση, το Ιράν φαίνεται να προσπαθεί να πιέσει την Τουρκία να απομακρυνθεί ριζικά από το Ισραήλ, κάτι όμως που δεν φαίνεται να είναι εφικτό προς το παρόν. Το Ιράν αποσκοπεί σε τούτο, διότι προσπαθεί εναγωνίως να διαρρήξει τον άξονα Τουρκία-Αζερμπαϊτζάν-Ισραήλ στον Νότιο Καύκασο, διότι τον θεωρεί ως σοβαρή εθνική απειλή. Παράλληλα, επιθυμεί να δυσφημίσει δημοσίως την Τουρκία ενώπιον των μουσουλμανικών μαζών, προκειμένου να κερδίσει ήπια ισχύ εις βάρος της. Τέλος, το Ιράν θέλει να προωθήσει δυνητικά αποτελεσματικά μέτρα κυρώσεων, όπως τον ενεργειακό στραγγαλισμό του Ισραήλ, διότι κάτι τέτοιο θα το απαλλάξει από την (ανεπιθύμητη) ευθύνη να εμπλακεί άμεσα ή έστω πιο ενεργά στον πόλεμο και παράλληλα δύναται να σώσουν ή να δώσουν πολύτιμο χρόνο στη Χαμάς.   

Τούτων δοθέντων, δεν θα πρέπει να ξεγελούν και να αποπροσανατολίζουν οι εγκάρδιες προσφωνήσεις «φίλος» ή «αδελφός» που επιφυλάσσουν αρκετές φορές μεταξύ τους οι αξιωματούχοι των δύο χωρών, όταν συναντιούνται. Όπως έχει επισημανθεί με ιδιαιτέρως εύστοχο τρόπο, το Ιράν κι η Τουρκία «συνεχίζουν να χαμογελούν ο ένας στον άλλο πάνω από το τραπέζι, αλλά συνεχίζουν να κλωτσάνε ο ένας τον άλλον από κάτω [από το τραπέζι]». Γι’ αυτό κι ο σοφότερος οδηγός για να κατανοηθούν οι ιρανο-τουρκικές σχέσεις είναι η ποιητική ρήση του Ρουμί που αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου, κι όχι διάφορες ουσιοκρατικές αναλύσεις.

*Ο Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος είναι υποψήφιος διδάκτωρ Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Στο πλαίσιο της υπό εκπόνηση διατριβής του, έχει πραγματοποιήσει επιτόπια έρευνα στην Τεχεράνη. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά.

militaire.gr

Κ. Κυριακόπουλος: Ένα πολύ άσχημα κρυμμένο «μυστικό» που βάζει την σφραγίδα του στις εξελίξεις στην Μ. Ανατολή

3

Ο Μπάιντεν προσπαθεί να επιβιώσει στο περιβάλλον μιας διαρκούς συγκρούσεως ισορροπιών που βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα στο Αμερικανικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πρόκειται για μια σύγκρουση που σχετίζεται με την απέλπιδα προσπάθεια της Υπερδύναμης η οποία επιδιώκει να ανακτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, έναν ρόλο που βρίσκεται σε ραγδαία και ανεξέλεγκτη αποδρομή. Μέρος αυτής της προσπάθειας είναι και οι διαρκείς (αλλά κατά κανόνα αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες) δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για τα διαδραματιζόμενα στην Μέση Ανατολή…

Το Ιράν, η Τουρκία και φυσικά οι μικρότεροι κρατικοί και ημικρατικοί δρώντες που εργαλειοποιούνται και στηρίζονται συστηματικά από αυτές τις δύο χώρες, επιδίδονται σταθερά στις δικές τους επικοινωνιακές πιρουέτες, στοχεύοντας στο δικό τους ακροατήριο που προβληματίζεται και ανησυχεί για το καθεστώς της επόμενης μέρας στην Μέση Ανατολή. Αντίστοιχη αλλά με λιγότερους λεονταρισμούς και επικοινωνιακές φαμφάρες, είναι και η τακτική των Αραβικών χωρών που καταγγέλλουν μεν, αλλά επιλέγουν κατά τα λοιπά να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από τα τεκταινόμενα..

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι αμείλικτη και η δυναμική των εξελίξεων διαμορφώνεται ανεξάρτητα από την βούληση όλων των παραπάνω φιλόδοξων περιφερειακών παικτών. Διαμορφώνεται με όρους πραγματικούς στο επίπεδο της σκληρής ισχύος κατά προτεραιότητα. Η δήλωση του Ισραηλινού Υπουργού Amihai Eliyahu, για την πιθανότητα καταφυγής σε ατομικό κτύπημα στην Γάζα εκ μέρους του Ισραήλ, δεν ήταν διόλου τυχαία δήλωση. Ήταν μια απολύτως συνειδητή παρέμβαση που είχε την απόλυτη έγκριση του Ισραηλινού πρωθυπουργού και έγινε, όχι φυσικά για να προδιαγράψει τον πυρηνικό αφανισμό της Γάζας, αλλά για να υπενθυμίσει στους πάντες το πολύ κακά κρυμμένο «μυστικό» σχετικά με τις πυρηνικές κεφαλές που διαθέτει το Ισραήλ και που η ύπαρξή τους και μόνον αυτή, είναι που αποτρέπει την επέκταση της Ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης σε γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο, με καταλύτη τους επιθετικούς τυχοδιωκτισμούς των άσπονδων γειτόνων του που θα έσπευδαν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία για να το κατασπαράξουν.

Το Ισραήλ είναι μια πυρηνική δύναμη η οποία διαθέτει περίπου 90 κεφαλές αλλά και αρκετό πλουτώνιο για να κατασκευάσει πολύ περισσότερες. Και φυσικά δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει μέρος αυτών των πυρηνικών κεφαλών, εναντίον αυτού που θα θεωρήσει ότι κινείται αποφασιστικά και σκοπεύει να απειλήσει σοβαρά την γεωπολιτική του υπόσταση. Άλλωστε για το Ισραήλ, παραμένει ενεργό και σε πλήρη ισχύ το δόγμα Μπέγκιν σύμφωνα με το οποίο η Ισραηλινή κυβέρνηση έχει καθήκον να συντρίψει κάθε υπαρξιακή απειλή για το Ισραηλινό κράτος..

Είναι προφανές λοιπόν ότι όλοι αυτοί που φιλοδοξούν να «νουθετήσουν» αλλά κυρίως εκείνοι που ερωτοτροπούν με το παιχνίδι των προειδοποιήσεων και των απειλών, έχουν πλήρη επίγνωση των πραγματικών κινδύνων στους οποίους δυνητικά μπορούν να εκτεθούν και αυτός είναι ο λόγος που σπεύδουν να κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία…

Δεν είναι η σύνεση και η εγκράτεια, αλλά είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα και αυτό το γεγονός φαίνεται ότι στην παρούσα συγκυρία τουλάχιστον, δεν ευνοεί τις επιδιώξεις όλων εκείνων που θα ήθελαν την επέκταση των συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή…

Φυσικά αυτό δεν συνιστά λόγο εφησυχασμού, πρωτίστως διότι η πολιτική κατάσταση στις Αραβικές χώρες παραμένει εξαιρετικά ασταθής… Ο κίνδυνος της πολιτικής αποσταθεροποίησης εξαιρετικά μεγάλος… Και η πιθανότητα ενός νέου κύκλου «Αραβικού Χειμώνα» που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει μια ευρύτερη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση, είναι εξαιρετικά σημαντική… Μια τέτοια εξέλιξη, είναι φανερό ότι θα μεταβιβάσει την αρμοδιότητα των αποφάσεων σε δυνάμεις που διέπονται από ακραίο φανατισμό και νοσηρή θρησκοληψία, γεγονός που θα καταστήσει πιθανά ακόμη και τα πιο ακραία σενάρια.

Από αυτήν την άποψη, η προσοχή της διεθνούς κοινότητας δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να εξαντλείται σε αδιέξοδες φλυαρίες περί ειρήνευσης χωρίς όρους και κατάπαυσης του πυρός απλά και μόνο για να κερδηθεί το στοίχημα των εντυπώσεων από τους χαρτογιακάδες που νέμονται τα χαρτοφυλάκια των διεθνών οργανισμών.

Το κρίσιμο ζήτημα στο περιβάλλον του νέου πολυπολικού κόσμου που αναδύεται ταχύτατα, θα πρέπει να είναι η επεξεργασία και φυσικά η εδραίωση μιας νέου τύπου αντίληψης για τις διεθνείς σχέσεις, που θα επενδύει τα μέγιστα σε αναπτυξιακά πρότζεκτς και σε πολιτικές επιθετικού κοινωνικού εκσυγχρονισμού, ικανές να τοποθετούν σταθερά στο περιθώριο και μάλιστα με ευρεία κοινωνική συγκατάθεση, τις φωνές και τους εκπροσώπους των δυνάμεων του σκοταδισμού, του φονταμενταλισμού και της οπισθοδρόμησης.

Το στοίχημα αυτό προφανώς δεν είναι από τα ευκολότερα, είναι όμως αδήριτη η ανάγκη  να παραμένει αδιασάλευτα στο κέντρο της προσοχής όλων, ως η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη πάνω στην οποία μπορούν να οικοδομηθούν αναπτυξιακοί, συνεργατικοί και περιφερειακοί σχεδιασμοί μακράς πνοής, που θα τροποποιήσουν σταδιακά και την γεωπολιτική φυσιογνωμία της ευρύτερης περιοχής, εξασφαλίζοντας και ένα ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα το οποίο ουδείς πλέον θα μπορεί να αγνοήσει.

Υ.Γ. Η Ελλάδα καλό θα είναι να σταματήσει να καυχιέται ανέξοδα για την δυνατότητά της να μιλά με τους πάντες και να θριαμβολογεί για την ικανότητά της να διαδραματίσει αποτελεσματικά έναν διαμεσολαβητικό ρόλο τον οποίο στην πράξη ούτε η ίδια διεκδίκησε ούτε και δείχνει κάποιος διατεθειμένος να της τον αναθέσει από το μηδέν… Η de facto ανάληψη αυτού του ρόλου, προϋποθέτει ότι η χώρα μας θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε μια διπλή κατεύθυνση:

Πρώτον: Να ακυρώσει στην συνείδηση όλων, το ύπουλο σχέδιο της Τουρκίας η οποία επιδιώκει την διάλυση του Ισραήλ με πρόσχημα την στήριξη των Παλαιστινίων, προωθώντας την δήθεν «δίκαιη και αθώα» πρότασή της για συγκρότηση Παλαιστινιακού κράτους με εδαφική συνέχεια. Η Ελληνική Διπλωματία οφείλει να το κάνει αυτό, προωθώντας σε όλους τους εμπλεκόμενους (και στις ηγεσίες των λοιπών Αραβικών χωρών) μια δική της βιώσιμη πρόταση (αντί να αναμασά αοριστολογίες για τα σύνορα του 1967) που θα δεσμεύει τους πάντες και προκαταβολικά ως προς την διαχείριση του εδαφικού, ούτως ώστε να ναυαγήσουν εν τη γενέσει τους οι Τουρκικοί σχεδιασμοί που συνιστούν παράγοντα εντάσεων και διαρκούς αποσταθεροποίησης και να έχει εν πολλοίς προεξοφληθεί το κυριαρχικό καθεστώς της επόμενης μέρας με τρόπο που θα εναρμονίζεται πλήρως και δεν θα βιάζει ούτε κατ’ ελάχιστον τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου. Και…

Δεύτερον: Να ροκανίσει συστηματικά την ύπουλη μεθοδολογία στην οποία καταφεύγει η Τουρκική Εξωτερική πολιτική που συγκεντρώνει σκοπίμως τα πυρά της στον Νετανιάχου προσωπικά, προκειμένου να μπορεί να διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με το μετά Νετανιάχου καθεστώς του Ισραήλ, διεκδικώντας έτσι πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις της επόμενης μέρας.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

9
του Παντελή Σαββίδη
Το σημαντικότερο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι η Τουρκία. Είναι η διάλυση των πολιτικών κομμάτων και η κυριαρχία ενός, λόγω νομής της εξουσίας, της Νέας Δημοκρατίας. Η δεξιά παράταξη στην Ελλάδα έχει μάθει καλά τον ρόλο αυτό, ακόμη και απο την κατοχή. κυρίως, όμως, μεταπολεμικά.
Το φαινόμενο αρχίζει να ανησυχεί και κέντρα του εξωτερικού τα οποία ενδιαφέρονται για την ομαλή εξέλιξη του ελληνικού πολιτικού βίου, λόγω δικών τους συμφερόντων.
Διαπιστώνουν μια αυξανόμενη αλαζονεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και μια διάλυση της αντιπολίτευσης που επιτρέπει και την αλαζονεία και την παρόξυνσή της επειδή οι κυβερνητικές ομάδες αισθάνονται ασφαλείς. Κανείς δεν φαίνεται να απειλεί την κυριαρχία τους.
Την αίσθηση αυτή απόλυτης κυριαρχίας του Μητσοτάκη και της ομάδας που κυβερνά την ενισχύει η λαϊκή αντίδραση σε οτιδήποτε επιχειρείται να συγκροτηθεί ως αντιπολίτευση επειδή προκαλεί ανακλαστικές αντιδράσεις απο μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος.
Αυτές τις αρνητικές εντυπώσεις σε ό,τι αφορά στον Σύριζα θα μπορούσε να διαλύσει η επικράτηση Κασσελάκη αλλά ο τρόπος που εμφανίσθηκε και επιβλήθηκε στο κόμμα ήταν έξω απο τις αποδεκτές απο την ελληνική κοινωνία συνήθειες. Παρόλα αυτά ο Συριζα με την σύνθεση που είχε ήταν μια αποκρουστική εναλλακτική πρόταση και δεν επρόκειτο να έχει κυβερνητικό πολιτικό μέλλον.
Στο άλλο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ λειτουργούν, επίσης, ανακλαστικά στην κοινωνία οι αρνητικές μνήμες που ενέγραψε η κοινωνία κατά τη μακρόχρονη διακυβέρνησή του. Το ΠΑΣΟΚ ήταν το κόμμα που αναδιαμόρφωσε την μεταπολεμική Ελλάδα αλλά τίποτε απο όσα θετικά έκανε δεν θυμάται ο ελληνικός λαός παρόλο που του έδινε πλειοψηφία που άγγιζε το 50%.
Οι αιτίες πολλές αλλά δεν είναι της παρούσης στιγμής.
Η Ελλάδα αυτήν την στιγμή χρειάζεται βοήθεια για να αναδιαμορφώσει το πολιτικό σκηνικό της ώστε να υπάρξει μια ομαλότητα στον πολιτικό βίο.
Στη Νέα Δημοκρατία πρέπει να συγκροτηθεί σε υπαρκτή πολιτική εσωτερική οντότητα η καραμανλική πτέρυγα ώστε να έχει συγκροτημένη άποψη που θα μπορεί να την επιβάλλει στην απόλυτη κυριαρχία Μητσοτάκη. Στο κέντρο πρέπει να συγκλίνουν δυναμεις του ΠΑΣΟΚ και του Συριζα του Κασελάκη (έστω υπο μορφήν συνεργασίας, όχι, ενότητας) και στην αριστερά να διαμορφωθεί ένας πόλος με τους σημερινούς διαφωνούντες του Συριζα ώστε να υπάρχουν τρείς ισχυρές οντότητες που θα ανταγωνίζονται και απο τον ανταγωνισμό τους θα επέρχεται πολιτική ισορροπία.
Το σημερινό πολίτευμα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ολοκληρωτικό. Είναι ένα μονοκομματικό σύστημα, η κυβέρνηση έχει εκμαυλίσει τα ΜΜΕ και δεν υφίσταται καμιά κριτική και αντιπολίτευση δεν υπάρχει για αν επιφέρει κάποια ισορροπία, ως θεσμικό αντίβαρο.
Αποκορύφωμα της κυβερνητικής αλαζονείς είναι και αυτό που επισημαίνει σε χθεσινό της ρεπορτάζ η πλέον παρεμβατική γερμανική εφημερίδα, η Frankfurter Allgemeine Zeitung. Γράφει η γερμανική εφημερίδα:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ αλληλοτρώγεται, αλλά και το κυβερνών κόμμα δεν βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση. Αυτό δεν είναι καλό για την Ελλάδα». Όπως επισημαίνει ο ανταποκριτής της εφημερίδας, παρά το μεγάλο προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης «δεν είναι τόσο αδιαφιλονίκητος ως ηγέτης του κόμματος. Ένας από τους λόγους είναι η ηχηρή ήττα στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου, όπου το κυβερνών κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Ιδιαίτερα οδυνηρή για τον Μητσοτάκη ήταν η ήττα στην Αθήνα, όπου ο δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης νικήθηκε από έναν μέχρι πρότινος παντελώς άγνωστο αντίπαλο (…) Οι αποτυχίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα ήταν ένα μάθημα για την υπεροψία που πολλοί αισθάνονται ότι επέδειξε η ‘Νέα Δημοκρατία’, καθώς στελέχη της απειλούσαν ότι δήμοι και κοινότητες που ψηφίζουν υπέρ της αντιπολίτευσης δεν θα έχουν ισότιμη μεταχείριση στην κατανομή ευρωπαϊκών κονδυλίων».
Για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και τις αντιδράσεις προς τον νέο πρόεδρο του κόμματος Στέφανο Κασσελάκη, ο ανταποκριτής της FAZ σημειώνει: «Το ότι ο Κασσελάκης επελέγη ως υποψήφιος από τους εχθρούς του κόμματος για να καταστρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδεικνύεται, ούτε ακούγεται πειστικό. Εξάλλου, είχε την υποστήριξη μερίδας των παραδοσιακών στελεχών του κόμματος. Γεγονός είναι πάντως, ότι η επιτυχία του έχει διχάσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυσάρεστες ειδήσεις για την Ελλάδα, καθώς ήδη η πρώτη θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη εμφανίζει ξεκάθαρα κρούσματα κατάχρησης εξουσίας. Αποκορύφωμά τους αποτελεί μία υπόθεση παρακολουθήσεων, τη διαλεύκανση της οποίας παρακωλύει συστηματικά η κυβέρνηση. Αυτές τις ημέρες ακόμη και η Καθημερινή, εφημερίδα συντηρητικού και φιλελεύθερου προσανατολισμού, γράφει ότι δεδομένων των συνθηκών θα χρειαζόταν μία ισχυρή αντιπολίτευση, ώστε να μην ενισχυθεί ακόμη περισσότερο η υπεροψία της κυβέρνησης».