







Συνέντευξη του Ιρανού ΥΠΕΞ στο Al Jazeera για τον ρόλο του Ιράν στην εφαρμογή της εκεχειρίας στη Γάζα.
Σύμφωνα με το Hamshahri Online , ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Χοσεΐν Αμιραμπντολαχιάν, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Al Jazeera σχετικά με την εφαρμογή της εκεχειρίας στη Γάζα, ανέφερε: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να παρακολουθούμε την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας και ελπίζουμε ότι αυτή η συμφωνία θα είναι η αρχή για τη συνέχιση της εκεχειρίας και επίσης την παύση των εγκλημάτων πολέμου από το Σιωνιστικό καθεστώς. Επισημαίνω ξεκάθαρα ότι το σιωνιστικό καθεστώς δεν είναι σε θέση να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα χωρίς την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και φυσικά, η ευθύνη για τα εγκλήματα του σιωνιστικού καθεστώτος κατά του παλαιστινιακού έθνους τις τελευταίες έξι εβδομάδες βαρύνει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Απαντώντας στο ερώτημα εάν το Ιράν έπαιξε ρόλο στην κατάπαυση του πυρός, ο Αμίρ Αμπντολαχιάν είπε: «Φυσικά, καταβάλλουμε συνεχώς προσπάθειες σε διπλωματικό επίπεδο και σε προεδρικό επίπεδο στον τομέα αυτό και η προεδρία του Ιράν έχει κάνει εκτεταμένες και σοβαρές προσπάθειες με πολιτικούς τρόπους από την αρχή της κρίσης, διεθνώς». Ο Πρόεδρος του Ιράν μαζί με τους ηγέτες των ισλαμικών χωρών πρότειναν καλές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένης της διοργάνωσης της συνάντησης των αρχηγών των ισλαμικών χωρών και της συνάντησης BRICS.
Ο πρόεδρος του Ιράν πραγματοποίησε επίσης, εκκλήσεις και επισκέψεις προς αυτή την κατεύθυνση. Εμείς, μαζί με τους συναδέλφους μας και με πολιτικά και διεθνή μέσα, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να αποτρέψουμε τη δολοφονία του παλαιστινιακού λαού, προσπαθήσαμε να κάνουμε την κατάσταση ευνοϊκή για τον παλαιστινιακό λαό. Από τη δεύτερη εβδομάδα της σιωνιστικής επίθεσης στη Γάζα, είχαμε άμεσες επαφές με τους υπουργούς Εξωτερικών και τους πρωθυπουργούς του Κατάρ, της Αιγύπτου και άλλων χωρών της περιοχής, καθώς και με δυτικές χώρες, τη Λατινική Αμερική και τη Νότια Αφρική. Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Εμίρη και τον Πρωθυπουργό του Κατάρ γιατί είχαμε συνεχείς επαφές. Εγώ και ο υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ προσπαθήσαμε να φθάσουμε στο στάδιο να σταματήσουμε τα εγκλήματα του σιωνιστικού καθεστώτος και να συνειδητοποιήσουμε τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού μέσω επικοινωνίας με τους ηγέτες της Χαμάς και ελπίζουμε ότι αυτή η κατάπαυση του πυρός θα οδηγήσει σε πλήρη παύση του πόλεμου, γιατί διαφορετικά θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες στην περιοχή και το σιωνιστικό καθεστώς και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες.
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ανέφερε ότι το σιωνιστικό καθεστώς θα ξαναρχίσει τον πόλεμο μετά την προσωρινή κατάπαυση του πυρός. Το Ισραήλ χαιρετίζει τη διεύρυνση του κύκλου του πολέμου, αλλά αυτή η επέκταση θα υπάρξει μόνο εφόσον το υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ιρανός ΥΠΕΞ πρόσθεσε ότι «πληροφορηθήκαμε μέσω κάποιων ενδιάμεσων ότι τις τελευταίες 10 ημέρες, η αμερικανική κυβέρνηση και ο Λευκός Οίκος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η συνέχιση της στήριξης του Σιωνιστικού καθεστώς δεν είναι προς το συμφέρον των Αμερικανών πολιτικών και του Λευκού Οίκου και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τώρα την απαραίτητη βούληση να σταματήσουν τα εγκλήματα του Ισραήλ και ελπίζουμε να είναι αληθινά αυτά τα νέα. Αυτό φυσικά θα επαληθευθεί αν η Αμερική αναγκάσει το Σιωνιστικό καθεστώς να συνεχίσει την εκεχειρία και αυτή η κατάπαυση του πυρός να οδηγήσει σε πλήρη διακοπή του πολέμου.
Απαντώντας ο Ιρανός ΥΠΕΞ στην ερώτηση για το αν το Ιράν διατηρεί κανάλια επικοινωνίας με τις ΗΠΑ σχετικά με τη συνέχιση της εκεχειρίας, τόνισε ότι «καταρχάς, λάβαμε μηνύματα από την Αμερική μέσω της διπλωματικής οδού, τις τελευταίες έξι εβδομάδες και προφανώς την Ελβετική Πρεσβεία στην Τεχεράνη, που υποστηρίζει τα συμφέροντα της Αμερικής. Αυτά τα μηνύματα βασίζονται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί εμφανίζονται να μην επιθυμούν τη διεύρυνση του κύκλου του πολέμου. Εμείς τους ανακοινώσαμε ότι ισχυρίζονται ότι δεν θέλουν την επέκταση του πολέμου, αλλά με το να συντάσσονται με το σιωνιστικό καθεστώς και να στέλνουν εκτεταμένο στρατιωτικό εξοπλισμό στο Τέλ Αβίβ από όλες τις αμερικανικές βάσεις, στην πραγματικότητα επιθυμούν την επέκταση του πολέμου στην περιοχή.
Απαντώντας στο ερώτημα ποια θα ήταν η θέση σας εάν ο άξονας της αντίστασης ζητούσε ευθέως από το Ιράν να μπει στον πόλεμο, ο Αμίρ Αμπντολαχιάν τόνισε τα εξής: «Φυσικά, γνωρίζετε ότι σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους, η κατοχή είναι ένα απαίσιο φαινόμενο και είναι μια ενέργεια που δεν αναγνωρίζεται με οποιονδήποτε τρόπο. Ένα από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης στη Νέα Υόρκη μου έκανε μια ερώτηση σχετικά με το γιατί το Ιράν δεν αναγνωρίζει το Σιωνιστικό καθεστώς ενώ οι περισσότερες χώρες του κόσμου αναγνωρίζουν το Ισραήλ. Απάντησα ότι η Παλαιστίνη και τα παλαιστινιακά εδάφη ανήκουν στον παλαιστινιακό λαό. Το παλαιστινιακό έθνος πρέπει να καθορίσει το πεπρωμένο του, με βάση τους διεθνείς νόμους για τα κατεχόμενα εδάφη και τα έθνη που βρίσκονται υπό την κυριαρχία αυτής της κατοχικής κυβέρνησης έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη γη τους και μπορούν να λάβουν ένοπλα μέτρα. Με βάση τους διεθνείς νόμους και τις ανθρώπινες και θρησκευτικές αξίες, πιστεύουμε ότι η βοήθεια προς το παλαιστινιακό έθνος ενάντια στους εισβολείς και η πολιτική υποστήριξη της Παλαιστίνης έχει νομική, ισλαμική και θρησκευτική βάση.
Απαντώντας στην ερώτηση ότι το Σιωνιστικό καθεστώς είχε απειλήσει πρόσφατα ότι θα στοχοποιήσει ηγέτες αντίστασης οπουδήποτε στον κόσμο, ποια θα ήταν η θέση σας εάν αυτό συνέβαινε στο ιρανικό έδαφος, δήλωσε ότι «πρώτα απ ‘όλα, το σιωνιστικό καθεστώς τα τελευταία 75 χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τρομοκρατεί, να δολοφονεί και να προβαίνει σε γενοκτονία. Αυτές οι ενέργειες του σιωνιστικού καθεστώτος οδήγησαν σε ανασφάλεια στην περιοχή και στον ισλαμικό κόσμο. Φυσικά, το σιωνιστικό καθεστώς θα εξακολουθήσει αυτήν την πολιτική. Αν μπορούσε, θα πραγματοποιούσε τρομοκρατικές και επιθετικές επιχειρήσεις σε οποιοδήποτε μέρος του ισλαμικού κόσμου προκειμένου να δημιουργηθεί ένα χάσμα στην περιοχή και στις ισλαμικές χώρες. Ούτως ή άλλως, κάθε μέτρο ασφαλείας που λαμβάνει το Σιωνιστικό καθεστώς κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν συνοδεύεται από μια απάντηση.
Ο Amir Abdollahian επεσήμανε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει προτείνει μια πολιτική και δημοκρατική λύση για το Παλαιστινιακό ζήτημα και την έχει καταθέσει στα Ηνωμένα Έθνη. Ένα δημοψήφισμα μεταξύ των βασικών κατοίκων της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων και αυτό το δημοψήφισμα να είναι υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, με την οικονομική συμμετοχή άλλων χωρών, και για πρώτη φορά μετά από 75 χρόνια, ο λαός της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων, να αποφασίζει μόνος του τη μοίρα του.
Για το γεγονός ότι ορισμένα μέρη κατηγορούν το Ιράν σχετικά με τη στόχευση αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ από ορισμένες ένοπλες ομάδες ή την κατάληψη ισραηλινού πλοίου από την Υεμένη, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών είπε: «Έχετε ανησυχίες για την αύξηση της έντασης από αυτή την άποψη; Ναι, σήμερα υπάρχουν ομάδες αντίστασης στην περιοχή και αυτό είναι γεγονός, αλλά πρέπει να επιστρέψουμε στη ρίζα αυτού του ζητήματος, για παράδειγμα, η Χεζμπολάχ έχει γίνει μια μεγάλη και σημαντική οργάνωση σήμερα, αλλά αυτό που προκάλεσε τη δημιουργία αυτού του κινήματος ήταν η κατοχή των εδαφών του Λιβάνου. Οι Λιβανέζοι αποφάσισαν να σχηματίσουν αυτήν την ομάδα αντίστασης και σήμερα, αυτή η ομάδα λαμβάνει μέτρα για την υπεράσπιση του Λιβάνου και της κυριαρχίας του, καθώς και την ασφάλεια της περιοχής έναντι του σιωνιστικού καθεστώτος και της τρομοκρατικής ομάδας ISIS και το αποτέλεσμα είναι η ασφάλεια του Λίβανου και η ασφάλεια της περιοχής.
Πρόσθεσε επίσης, ότι «το 2003 και όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέλαβαν το Ιράκ και μέχρι το 2011 και μετά τη σύσταση της τρομοκρατικής ομάδας ISIS, που δημιουργήθηκε από τη Χίλαρι Κλίντον, μερικοί νέοι Ιρακινοί δημιούργησαν αυθόρμητα ομάδες αντίστασης για να πολεμήσουν ενάντια στη διαμορφωμένη τρομοκρατία. Στη Συρία, την Υεμένη και άλλες χώρες, η συγκρότηση αντιστασιακών ομάδων είχε τις δικές της ρίζες. Τις τελευταίες έξι εβδομάδες, αυτές οι ομάδες ήθελαν να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους για να υπερασπιστούν την Ισλαμική Ούμα και την Αραβική Ούμα, όπως το κίνημα της Χαμάς αποφάσισε να πραγματοποιήσει την επιχείρηση καταιγίδας Αλ Άκσα.
Ακούσαμε από τους Αμερικανούς ότι ορισμένες από τις βάσεις τους στο Ιράκ και τη Συρία έγιναν στόχος αυτών των ομάδων και υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ αυτών και των αμερικανικών δυνάμεων. Τους είπαμε ότι καμία από αυτές τις ομάδες δεν ενεργεί για λογαριασμό μας, αλλά λαμβάνουν μέτρα που βασίζονται στα συμφέροντα των χωρών τους και σύμφωνα με την ασφάλεια των χωρών τους και της περιοχής και του αραβικού και ισλαμικού έθνους.
Όσον αφορά τη λύση των δύο κρατών στην Παλαιστίνη, ο Amir Abdollahian δήλωσε : «Στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, υποστηρίζουμε τον σχηματισμό ενός ενιαίου παλαιστινιακού κράτους σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης με πρωτεύουσα την Quds Sharif. Η πολιτική λύση για το Ιράν βασίζεται στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, πιστεύουμε ότι ο αρχικός λαός της Παλαιστίνης πρέπει να καθορίσει τη μοίρα του».
Για το μέλλον της Γάζας μετά τον πόλεμο, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν τόνισε: «παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει έξι εβδομάδες από τη μαζική επίθεση του σιωνιστικού καθεστώτος και παρά το γεγονός ότι είχαν ανακοινώσει ότι στόχος τους ήταν να τερματίσουν το κίνημα της Χαμάς, αυτό το κίνημα είναι ακόμα εγκατεστημένο και έχει τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας. Πρόσφατα είχα μια συνομιλία με τον κ. Ismail Haniyeh στη Ντόχα και μια μέρα πριν είχα μια συνάντηση με μια ομάδα ηγετών της Ισλαμικής Τζιχάντ και της Χαμάς στη Βηρυττό. Μας διαβεβαίωσαν ότι μέχρι τώρα, χρησιμοποίησαν μόνο το 10-12% των εγκαταστάσεων τους μέσα στη Γάζα και σχεδόν το 90% των παλαιστινιακών εγκαταστάσεων και δυνάμεων και τα όπλα τους είναι ακόμα στην κατοχή τους και δεν τα έχουν χρησιμοποιήσει. Επομένως, η κατάσταση είναι καλή και μην ξεχνάτε ότι η διοίκηση της Γάζας και του λαού της, καθώς και η διαχείριση αυτού του πολέμου και η αντιμετώπιση του Ισραήλ, είναι ευθύνη της Χαμάς. Παρά την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στο Σιωνιστικό καθεστώς, δεν μπόρεσε να καταστρέψει τη Χαμάς, η Χαμάς είναι μια πραγματικότητα που έχει τις ρίζες της στην Παλαιστίνη, η Χαμάς είναι μέρος της Παλαιστινιακής αντίστασης και πιστεύουμε ότι το μέλλον της Γάζας καθορίζεται από τον παλαιστινιακό λαό και την αντίσταση του».
Θα ήθελα να πω ξεκάθαρα από ότι αν η Αμερική πιστεύει ότι μπορεί να καθορίσει το μέλλον της Γάζας μετά τον πόλεμο και να λάβει αποφάσεις αντί για το παλαιστινιακό έθνος, αυτή η σκέψη είναι εντελώς λανθασμένη. Το 2006 και μετά τον πόλεμο του Λιβάνου, η Αμερική προσπάθησε να καταστρέψει τη Χεζμπολάχ και στη συνέχεια προσπάθησε να αφοπλίσει αυτό το κίνημα, αλλά κανένα από αυτά τα αμερικανικά όνειρα δεν έγινε πραγματικότητα και σήμερα, η Χεζμπολάχ είναι μια από τις ισχυρότερες ομάδες αντίστασης στην περιοχή. Τις τελευταίες έξι εβδομάδες, οι Αμερικανοί έστειλαν μηνύματα στη Χεζμπολάχ, 28 φορές και της ζήτησαν να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να μην διευρύνει το πεδίο του πολέμου, έτσι το μέλλον της Γάζα θα καθοριστεί από τον παλαιστινιακό λαό.
https://www.hamshahrionline.ir/news/810458/جزئیات-نقش-ایران-در-آتش-بس-غزه-واکنش-ایران-به-درخواست-احتمالی
Σήμερα στη χώρα μας τα μόνα μεγέθη τα οποία «αντιπολιτεύονται» τον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη είναι η ακρίβεια στην αγορά, η φτώχεια και η απίστευτη ανεργία των νέων ανθρώπων. Οι οποίοι τελειώνουν μεν τα πανεπιστήμια, αλλά για να ζήσουν πιάνουν δουλειά σε ένα εστιατόριο με εξευτελιστική αμοιβή, θυμίζοντας αυτό που έλεγε ο Σαίξπηρ, δηλαδή «ότι το πνεύμα γίνεται σερβιτόρος ταβέρνας που σπαταλά την ευφυΐα του κάνοντας λογαριασμούς» (Ερρίκος Δ’).
Γιατί κάνω αυτή την παρατήρηση;
Γιατί με την παταγώδη διάλυση της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ ο Πρωθυπουργός γίνεται πλέον ένας «οιονεί ηγεμόνας» που δεν ελέγχεται σχεδόν από κανένα. Και είναι σίγουρο ότι η πολιτική συμπεριφορά του κ. Μητσοτάκη και στο βασικό ζήτημα των υποκλοπών θα ήταν διαφορετική, αν υπήρχε μια ισχυρή αντιπολίτευση.
Θυμίζω δε, ότι ο βασικός ισχυρισμός του Πρωθυπουργού για την αδιανόητη παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου του κ. Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ ήταν ο εξής: Δηλαδή, ότι η παρακολούθηση ήταν νόμιμη, αλλά πολίτικά εσφαλμένη! Ωστόσο, η θέση τούτη ήταν και είναι εντελώς παραπλανητική, γιατί ποτέ δεν έγινε γνωστό ποιοι ήταν οι αιτιολογημένοι λόγοι εθνικής ασφάλειας οι οποίοι επέβαλαν την κατάλυση του απορρήτου των επικοινωνιών και μάλιστα ενός «πολίτικού αντιπάλου».
Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και αν γινόταν αυτό (μαζί με τη μεταγενέστερη αποκάλυψη ότι παρακολουθούνταν παράνομα και υψηλότατοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι) η κυβέρνηση θα κατέρρεε.
Και ίσως θα ήταν ωφέλιμο να διαβάσει ο Πρωθυπουργός δύο πρόσφατα βιβλία που έχουν τον τίτλο How Democracies Die , δηλαδή πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες των Λεβίτσκι και Ζίμπλατ.
Βεβαίως, η ανεξέλεγκτη ηγεμονία του Πρωθυπουργού οφείλεται και στη διάσπαση του κόμματος της αποκαλούμενης «πρώτη φορά Αριστεράς» (ονομασία που προκαλεί πλέον θυμηδία).
Και ο μεν καινούργιος ηγέτης κ. Κασσελάκης είναι βέβαιο ότι δεν έχει επεξεργασμένες πολιτικές θέσεις (και καμία ιδεολογική σχέση με την Αριστερά).
Μάλιστα, η ακραία λαϊκίστική του άποψη για ένα κόμμα, όπου ο αρχηγός θα «ακούει» απλώς τις θέσεις των οπαδών του και θα τις μεταφέρει στην κοινωνία, θυμίζει τη συλλογιστική του Μπέμπε Γκρίλο στην Ιταλία ο οποίος έλεγε χαρακτηριστικά στους ψηφοφόρους του: « Εσείς θα μου λέτε ότι έχετε να μου πείτε και εγώ θα κάνω τον ενισχυτή» (« Mueller, Τι είναι λαϊκισμός»)
Όμως αυτός δεν είναι σίγουρα ο ηγέτης που μπορεί να εμπνεύσει!
Επιπλέον, και η πλευρά του κ. Τσακαλώτου που αποχώρησε δεν πείθει, γιατί ποτέ δεν αντέδρασε λ.χ. σε πολλά παρακμιακά φαινόμενα τα οποία είχαν συμβεί επί της πρωθυπουργίας του κ. Τσίπρα (όπως ήταν η παράνομη παρακολούθηση του κ. Λαφαζάνη ή η κυβερνητική σύμπραξη με ένα ακροδεξιό κόμμα).
Για ποια Αριστερά μιλάνε λοιπόν;
Έτσι λοιπόν ανακύπτει η αδήριτη αναγκαιότητα για να αναδειχθεί μια νέα ισχυρή «αξιωματική αντιπολίτευση». Μια κεντροαριστερή αντιπολίτευση η οποία θα επικεντρώνεται στα ατομικά δικαιώματα των πολιτών , των γυναικών , των εργαζόμενων σε επισφαλείς θέσεις κλπ. Μια αντιπολίτευση η οποία θα σέβεται επίσης τους θεσμούς και θα καταπολεμά τις φρικτές οικονομικές ανισότητες που υπάρχουν στη χώρα μας.
Και δεν γνωρίζω, αν ο κ. Ανδρουλάκης κατανοεί αυτή την ιστορική αναγκαιότητα και είναι έτοιμος να δράσει (σε συνεργασία ενδεχόμενα με άλλους που δεν θα προέρχονται πάντως από τον ΣΥΡΙΖΑ). Το συμπέρασμα; Ο τόπος χρειάζεται επειγόντως μια νέα αξιωματική αντιπολίτευση,
*Καλφέλης Γρηγόρης, Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ
Το Βήμα
Η ψηφιοποίηση του πολέμου είναι ήδη εδώ! “I know not with what weapons World War III will be fought, but World War IV will be fought with sticks and stones” (Γνωρίζω όχι με τι όπλα θα διεξαχθεί ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όμως ο Δ’ ΠΠ θα διεξαχθεί με μπαστούνια και πέτρες) – Albert Einstein
Του Σώζοντα Α. ΛΕΒΕΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (MSc, PhD[c])
ZONOS SYSTEMS CONSULTING
Όταν ο Αϊνστάιν έλεγε την περίφημη φράση σχετικά με το τι όπλα θα χρησιμοποιηθούν κατά τον 4ο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε στο μυαλό του την ατομική βόμβα και την εισαγωγή της ανθρωπότητας στην πυρηνική εποχή. Αν και η απειλή μιας παγκόσμιας καταστροφής εξαιτίας της χρήσης πυρηνικών όπλων δεν μπορεί να αποκλειστεί, η ανθρωπότητα κινδυνεύει εξίσου από έναν φαινομενικά αθώο παράγοντα, το 0 και το 1. tα δύο ψηφία που καθορίζουν, ελέγχουν και δημιουργούν στον σημερινό ψηφιακό κόσμο.
Το 2011, ο Marc Andreesen δημοσίευσε ένα εξαιρετικά σημαντικό άρθρο με τίτλο “Why software is eating the world”, όπου γινόταν μια –προφητική– πρόβλεψη για την επίδραση που θα είχε το λογισμικό (software) στην παγκόσμια οικονομία. Σήμερα, κολοσσοί όπως οι Amazon, Meta, Google, και πολλοί άλλοι κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά, χωρίς στις περισσότερες περιπτώσεις να έχουν κάποιο χειροπιαστό προϊόν να επιδείξουν (π.χ., η Amazon ξεκίνησε πουλώντας βιβλία, αλλά δεν είναι εκδοτικός οίκος!).
Μπορούμε να ορίσουμε τον πόλεμο (war) ως μια έντονη ένοπλη διαμάχη, μεταξύ κρατών, κοινωνιών ή ένοπλων ομάδων. Από την άλλη, οι πολεμικές επιχειρήσεις (warfare) περιγράφουν τον τρόπο ή τη μέθοδο με την οποία διεξάγεται η ένοπλη διαμάχη, απαντούν δηλαδή στην ερώτηση «πως» διεξάγεται ο πόλεμος. Υπό αυτό το πρίσμα, ο πόλεμος παραμένει πάντα ίδιος, οι πολεμικές επιχειρήσεις όμως συνεχώς αλλάζουν και μετεξελίσσονται, κάποιες φορές οδηγώντας τις τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις, και κάποιες φορές ακολουθώντας τις.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, μια near-peer σύγκρουση (η χρήση του όρου near-peer, που σημαίνει “σχεδόν ισόπαλη“, αντικατοπτρίζει τη συνεχή και εκτεταμένη υποστήριξη την οποία δέχεται η Ουκρανία, η έλλειψη της οποίας θα ήταν σχεδόν καταστροφική για την ίδια, παρά τα λάθη στρατηγικής και τακτικής που έχει διαπράξει μέχρι τώρα η Ρωσία) έχει υπογραμμίσει δυο βασικές διαπιστώσεις: [α] ο πόλεμος απαιτεί μια βιομηχανικού επιπέδου αντιμετώπιση ώστε να υπάρχει μια υποτυπώδης πιθανότητα για ένα νικηφόρο αποτέλεσμα, και [β] η ενσωμάτωση τεχνολογικής καινοτομίας θα αποτελεί πάντα έναν κρίσιμο παράγοντα επιτυχίας.
Πριν μερικές ημέρες κυκλοφόρησε στα social media μια είδηση σχετικά με την εφαρμογή του πακέτου λογισμικού TR-3 στα F-35 Lighting II, ως ένα βήμα κοντύτερα στην έκδοση Block 4, η οποία θα αποτελεί και το πρώτο block παραγωγής όπου το F-35 θα φτάσει στο 100% των σχεδιαστικών δυνατοτήτων του. Κάτι αντίστοιχο αναμένεται να γίνει και με το Rafale με το πρότυπο F4, αν και εδώ μιλάμε για επέκταση δυνατοτήτων σε μια ώριμη σχεδίαση. Αυτό όμως που δεν έγινε αντιληπτό, είναι ότι μια ιπτάμενη μηχανή –δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το F-35 ή το Rafale παραμένουν αεροσκάφη– εξαρτάται από κάποιες χιλιάδες γραμμές κώδικα, ώστε να ωριμάσει και ως πολεμική μηχανή.
Πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το F-16 απαίτησε χιλιάδες γραμμές κώδικα, ώστε να παραμείνει στον αέρα (χωρίς να καρφώνεται στο έδαφος). Το F-22 Raptor, μια σχεδίαση του 2005, απαιτεί 1700 γραμμές πηγαίου κώδικα, μόνο για το σύστημα ελέγχου πτήσης. Είναι τόση η έκταση της εξάρτησης του F-22 με το λογισμικό ώστε λέγεται ότι «το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις με το F-22 αν του αφαιρέσεις το λογισμικό είναι να το τραβήξεις φωτογραφία».
Στο F-35 η εξάρτηση αυτή έχει μεγιστοποιηθεί. Ενδεικτικά, το F-35 απαιτεί 22000 γραμμές πηγαίου κώδικα για το σύστημα ελέγχου πτήσης, μια αύξηση μεγέθους κατά 14 φορές, σε σχέση με το F-22. Η Dassault για να κατασκευάσει το Rafale στράφηκε σε εταιρίες λογισμικού, οι οποίες δημιούργησαν το CATIA (Computer Aided Three-dimensional Interactive Application), με την οποία ήταν δυνατή, η ψηφιακή απεικόνιση ολόκληρου του αεροσκάφους, μέχρι και την τελευταία βίδα.
Σήμερα το λογισμικό (και όλη η τεχνολογία που συσχετίζεται με αυτό) αποτελεί έναν κρίσιμο παράγοντα ανάπτυξης στρατιωτικών ικανοτήτων. Πολλές ενέργειες ή δράσεις που παλαιότερα απαιτούσαν περίπλοκα ηλεκτρο-μηχανικά συστήματα πλέον μπορούν να εκτελεστούν από μερικές γραμμές κώδικα (π.χ., η τεχνολογία software-defined radio). Υπό αυτό το πρίσμα, οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να ακολουθήσουν μια «λογισμικο-κεντρική» προσέγγιση όσον αφορά στη δημιουργία των απαραίτητων ικανοτήτων και δυνάμεων.
Ακολουθώντας τα λόγια του Lt. General (Retd) John Shanahan, οι στρατιωτικές δυνάμεις του μέλλοντος θα πρέπει να δημιουργήσουν το TankOS(®, το FighterOS ® ή το ShipOS ®, κάθε ένα λειτουργώντας σε άλλη υλικοτεχνική υποδομή, αλλά με δυνατότητα άμεση διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας χωρίς αστερίσκους, παρόμοια με τις αντίστοιχες πολιτικού τύπου συσκευές.
Από την άλλη μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι άμοιρη προβλημάτων. Ένα από τα βασικότερα θέματα, είναι ότι ο ανθρώπινος παράγοντας θα πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπόψη κατά τη σχεδίαση ενός συστήματος, το οποίο θα πρέπει να είναι, και να παραμείνει ανθρωποκεντρικό. Επιπρόσθετα, οι περισσότερες εταιρίες οι οποίες ασχολούνται με την ανάπτυξη λογισμικού (ειδικά για στρατιωτικούς σκοπούς) θα πρέπει να ακολουθούν ασφαλείς πρακτικές ανάπτυξης (DevSecOps) από την αρχική σύλληψη (έχει αποδειχθεί ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο πρώτα να φτιάξεις ένα σύστημα –όποια μορφή, σκοπό, ή ρόλο θα έχει αυτό– και μετά να προσπαθήσεις να το κάνεις ασφαλές).
Επιπρόσθετα, οι ένοπλες δυνάμεις να πρέπει να είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν απαιτήσεις για συνεχείς (ενδεχόμενα και καθημερινές) αναβαθμίσεις και ενημερώσεις του λογισμικού τους, ώστε να διασφαλιστεί ότι αυτό παραμένει ενήμερο ανά πάσα στιγμή. Κλείνοντας, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ακόμα και η μετάπτωση σε μια «δικτυο-κεντρική» αντίληψη στρατιωτικών επιχειρήσεων, δεν πρόκειται να αφαιρέσει τα βασικά γνωρίσματα του πολέμου. Όπως είπαμε και στην αρχή, ο πόλεμος θα παραμείνει πάντα ίδιος.
Β’ ΜΕΡΟΣ
*Του Πάρι Θασίτη
ΠΡΏΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΎ ΕΔΩ
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΤΥΧΗΜΑ Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ;
Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με την κρίσιμη περίοδο μετά την Συνθήκη των Βερσαλλιών και την απόβαση του ελληνικού στρατού στην Σμύρνη. Ποιες ήταν οι μοιραίες κινήσεις που μας ώθησαν βαθιά στην Μικρά Ασία και μας εγκλώβισαν σε ένα αδιέξοδο προτού λάβουν χώρα οι μοιραίες εκλογές του 1920; Ποιος ήταν ο ρόλος των Συμμάχων τελικά;
«Μόνον άφρων, θα ετόλμων να είπω, θα ήτο δυνατόν να συλλάβη τοιούτον σχέδιον πολιτικής κι στρατιωτικής ενεργείας, να προβή εις εκτέλεσιν τοιαύτης παρατόλμου υπερποντίου εκστρατείας, ριψοκινδύνου και αμφιβόλου λίαν τελικής και οριστικής επιτυχίας, απαιτούσης δε κολοσσιαίας θυσίας και δυσβάστακτα δια το Ελληνικόν Κράτος και τον λαόν βάρη…»
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΟΥΒΕΛΗΣ
Υποστράτηγος[1]
-Ο Σουλτάνος Abdul Hamid που κοιτάζοντας, την ημέρα της υπογραφής του φιρμανίου για την εφαρμογή του Συντάγματος[2], στις 24 Ιουλίου 1908, από το παράθυρο του serial (παλατιού του) κάτω στην πλατεία τους Τούρκους, τους Αρμένιους, Εβραίους και Έλληνες, να χορεύουν και να πανηγυρίζουν, είπε αναστενάζοντας: ‘’Αυτό το Millet των Yunan γιατί πανηγυρίζει το ταλαίπωρο; Οι Νεότουρκοι δεν θα το αφήσουν να συνεχίσει την πρόοδο του, θα το εξαφανίσουν’’
-«Στην ακριτική περιοχή του Πόντου, στο φημισμένο μοναστήρι του ‘’Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα’’ ο ηγούμενος συγκέντρωσε τους μοναχούς και είπε: «Επιτέλους τα βάσανα του δυστυχισμένου Έθνους μας τελείωσαν. Τα σκοτεινά χρόνια πέρασαν. Τώρα ας γιορτάσουμε, ας προσευχηθούμε κι ας ζήσουμε σαν πραγματικά αδέρφια με τους Τούρκους»…. Ένα δυνατό κτύπημα γροθιάς στο μεγάλο τραπέζι συντάραξε όλους..στράφηκαν προς το μέρος ενός νέου καλόγερου με ψηλό ανάστημα, μπλε μάτια και επιβλητικό παρουσιαστικό, προς τον Γρηγόριο Σιδηρουργόπουλο. Πριν προλάβει ο ηγούμενος να τον παρατηρήσει… εκείνος κοίταξε όλους κατάματα… και με σταθερή και κρυστάλλινη φωνή είπε: «Άγιε Ηγούμενε, σας θαυμάζω πάντα για την σοφία σας… όμως παρακαλώ να μου δώσετε το λόγο»
-Βεβαίως και θα τιμωρηθείς, όμως πες μας αυτό που σκέπτεσαι.
-Χτες βράδυ είδα ένα εφιαλτικό όνειρο. Ένα μεγάλο κύμα, που ξεκίνησε από τα μέρη της Θεσσαλονίκης, κινήθηκε λοξά και με δύναμη προς τον Εύξεινο Πόντο. Εκεί έγινε μεγαλύτερο και θολό, έμοιαζε σαν αίμα. Απότομα άλλαξε κατεύθυνση, κινήθηκε προς τα παράλια του Πόντου, τη Σαμψούνται, Κερασούντα, Τραπεζούντα. Ακόμη και τα πανύψηλα βουνά του Πόντου δεν το συγκράτησαν. Ξεχύθηκε προς την Αμάσεια, την Καισάρεια, την Άγκυρα. Έριξε σπίτια, έπνιξε ανθρώπους.
Φοβούμαι Ηγούμενε. Μέχρι τώρα είχαμε έναν Σουλτάνο, που ήταν βάρβαρος, γι’ αυτό και τον λέγανε «Κόκκινο Σουλτάνο», όμως τώρα θα ξεφυτρώσουν χιλιάδες τέτοιοι και δεν θα μπορούν ούτε οι Φαναριώτες ούτε τα δώρα ούτε οι απειλές των Μεγάλων Δυνάμεων να τους συγκρατήσουν. Όλους τους ξεγέλασαν και όλοι θα τρέξουν να τους αγκαλιάσουν, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, για να πουλήσουν όπλα…» (Τσιρκινίδης, 1993 σ. 45)

Λένε συχνά αρκετοί ιστορικοί για την Συνθήκη των Σεβρών, ότι δεν άξιζε ούτε το χαρτί στο οποίο γράφτηκε. Είναι ζήτημα αν από τις εμπλεκόμενες Δυνάμεις που την υπέγραψαν έστω και μία την επικύρωσε. Λέγεται (και σωστά) πως από την πρώτη στιγμή, άπαντες (ίσως με εξαίρεση εμάς) ρίχτηκαν σε έναν αγώνα δρόμου να την υπονομεύσουν και να ανατρέψουν κάθε συσχετισμό υπέρ της Ελλάδας… Δεν είναι να της παρούσης να αναλύσουμε τί συμφωνήθηκε τότε. Εμείς από την πλευρά μας θα πούμε ότι τέτοια πρόθεση, ανατροπής των συσχετισμών σε βάρος της Ελλάδας, υπήρχε πριν ακόμη υπογραφεί η Συνθήκη των Βερσαλλιών (!) και όχι μετά την Συνθήκη των Σεβρών (Ιούλιος-Αύγουστος του 1920)…. Ισχυριζόμαστε μάλιστα, ότι τα σημάδια ήταν όχι μόνο εμφανή στο κοινό μάτι, αλλά διατυπώνονταν δημόσια οι προθέσεις. Ακόμη, ενήμερος για τις προθέσεις των «Συμμάχων» ήταν και ο Κεμάλ και οι δυνάμεις γύρω από αυτόν, εξηγώντας σε έναν μεγάλο βαθμό την αυτοπεποίθησή του και την ευκολία με την οποία νίκησε τον Ελληνικό Στρατό. Φυσικά δεν θα ισχυριστούμε ότι η χώρα μπαίνοντας σε αυτήν την καταστροφική πορεία, είχε τα φόντα να βγει νικήτρια… Έχουμε όμως τις ενστάσεις μας στο κατά πόσον καταστροφική, για τον Ελληνισμό θα ήταν μία ήττα ή μερική νίκη τα κρίσιμα εκείνα χρόνια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου. Κοινώς ο Ελληνισμός μπορούσε σε ένα μεγάλο μέρος του να σωθεί και να μην ξεριζωθεί….
Ένα άκρως ενδιαφέρον ερώτημα. Πώς συσπειρώθηκε ο διαλυμένος Οθωμανικός Στρατός μέσα στα κρίσιμα χρόνια, όταν οι Σύμμαχοι είτε δεν ήταν σίγουροι για την επιτυχία της Ελλάδας, είτε την υπονόμευαν ανοιχτά;
Με την ανακωχή σε ισχύ, ο Mustafa Kemal βρίσκεται πίσω στην Κων/πολη όπου με τον Kiazim Karabekir επισκέπτονται τον Σουλτάνο εκ μέρους των Νεότουρκων που βρίσκονται υπό διάλυση… Ή μάλλον απλώς ανασυντάσσονται και επιθυμούν να δημιουργήσουν νέους συσχετισμούς δύναμης μαζί με τον Σουλτάνο, μετά την ανακωχή με την Αντάντ.
Τα πλοία των Συμμάχων έχουν ήδη αφιχθεί στην Πόλη, ενώ συντάγματα ξένων στρατευμάτων περιδιαβαίνουν τα κεντρικά σημεία. Ιδρύεται ένας μυστικός οργανισμός στα πλαίσια του βαθέως κράτους, με την ονομασία Karakol (φρουρός) που οργανώνει την φυγάδευση πολλών εγκληματιών πολέμου, ενώ οι απόστρατοι μη έχοντας πολλές διεξόδους επιδίδονται σε συμμορίτικες δραστηριότητες δολοφονώντας και ληστεύοντας. Η επαρχία ήδη από τα τέλη του 1918 έχει αφεθεί στο έλεος της (κρατικά οργανωμένης) ανομίας.
Οι επαφές του Κεμάλ περιλαμβάνουν τους πάντες: ξένους διπλωμάτες, βιομήχανους, αξιωματούχους κοκ. Μία επίσκεψη ξεχωρίζει εκείνους τους μήνες που βρίσκεται στην Πόλη. Πρόκειται για τον Κόμη Sforza, μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας. Σε μεταξύ τους συνομιλία, φαίνεται να του είπε πως: «Εάν οι Τούρκοι έδειχναν την θέλησή τους να μετατρέψουν την Αυτοκρατορία σε «Ηνωμένες Πολιτείες της Τουρκίας» θα μπορούσαν ακόμη να σωθούν»… Τι σήμαιναν αυτά τα λόγια; Τυχόν μετατροπή της εναπομείνασας Αυτοκρατορίας σε ομοσπονδία, θα ταν η αρχή του τέλους… Ο ρόλος των Ιταλών φαίνεται παρακάτω. Να τι λέει ο ίδιος: «Μετέφερα στον Κεμάλ την απόδειξη της ειρηνικής μου προθέσεως. Αυτός, πληροφορηθείς την επιθυμία των Βρετανών να τον συλλάβουν, μου ζήτησε αν θα μπορούσε να υπολογίζει στην βοήθειά μου. Απάντησα ότι ένα διαμέρισμα ήταν στην διάθεσή του στην Ιταλική Πρεσβεία. Αυτό έγινε γνωστό και ήταν αρκετό να εμποδίσει τις βρετανικές αποφάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν διπλωματικές επιπλοκές». (Τσιρκινίδης, 1993 σ. 143)

Έτσι λοιπόν, στον Κεμάλ η διεθνής κατάσταση φαίνεται ευνοϊκή, γιατί:
Την εποχή λοιπόν που γίνονται διαπραγματεύσεις στο Παρίσι, καθ’ οδόν για τις Βερσαλλίες, οι Νεότουρκοι οργανώνουν την επόμενη φάση αναμέτρησης. Στις 19 Μαίου η κυβέρνηση του Σουλτάνου στέλνει τον Κεμάλ στην Σαμψούντα, ως Γενικό Επιθεωρητή Στρατού, με άλλους 20 αξιωματικούς προκειμένου να επιβλέψει την τάξη στον Πόντο, όπου επικρατεί διάλυση…
Αμέσως μετά την αποβίβασή του στην Σαμψούντα προβαίνει στην αναδιοργάνωση των δυνάμεων του Οθωμανικού Στρατού. Οι επαφές του με τους ξένους επισήμους συνεχίζονται κανονικά. Να τι γράφει σε ένα τηλεγράφημά του προς τον Διοικητή του 15ου Σώματος Στρατού, Kiazim Karabekir, στο Ερζερούμ:
«Όσον αφορά τους ξένους, απεκατεστάθη πολύ σοβαρή επαφή με τους Αμερικανούς, τους Γάλλους και τους Άγγλους. Οι αντιπρόσωποι των χωρών αυτών εφοδιασμένοι με πληρεξούσια, ήλθαν έως την Σεβάστεια και συνήψαν μαζί μας αγαθάς σχέσεις. Γνωρίζομε ασφαλώς ότι έστειλαν εκθέσεις στους εντολείς των στις οποίες αποδείχνουν ότι το εθνικό κίνημα δεν είναι έργον ενός ή δύο προσώπων, αλλά έχει χαρακτήρα αληθινά εθνικόν…».
Σε άλλο τηλεγράφημά του, με ημερομηνία 28 Σεπτεμβρίου 1919, προς τον Αμπντούλ Κερίμ Πασά γράφει:
«Οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και τέλος αυτοί οι Άγγλοι επείσθησαν ότι ο λαός μας είναι εν δικαίω και ότι οι σκοποί του είναι νόμιμοι. Τουναντίον γνωρίζουν ότι η κεντρική κυβέρνησις (του Φερίτ Πασά) είναι αδύνατος και μωρά και χωρίς κανένα δεσμό με τον λαό. Δια να τύχουν συγγνώμης δια την άδικον στάσιν την οποίο υιοθέτησαν απατηθέντες…εξεκένωσαν (οι Άγγλοι) την Μερζιφούντα, υπεσχέθησαν ότι θα εκκενώσουν και την Αμισόν και εξετέλεσαν την υπόσχεσίν των. Ιδιαιτέρως οι Άγγλοι δια μέσου ειδικής επιτροπής την οποίαν έστειλαν από το Εσκή Σεχήρ, έδωσαν την υπόσχεσιν ότι δεν θα αναμιγνύνωνται εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της χώρας κι δεν θα επεμβαίνουν κατ’ ουδένα τρόπον εις το εθνικόν κίνημά μας του οποίου η νομιμότης ανεγνωρίσθη… Τα τελευταία τηλεγραφήματα τα την στιγμήν αυτήν έχομεν υπ’ όψιν, αναγγέλλουν ότι η Κιουτάχεια κατελήφθη υπό του ιππικού των εθνικών δυνάμεων, ότι τα βρετανικά στρατεύματα τα ευρισκόμενα εκεί ανεχώρησαν δι’ ειδικού σιδηροδρομικού συρμού προς Βορράν. Βρετανική επιτροπή η οποία έφτασε εις Τσιφτέ Χαν είπε εις τον διοικητήν των εθνικών δυνάμεων ότι οι Άγγλοι είχαν φιλίαν πεντήντα ετών προς τους Τούρκους και παρέσχε διαβεβαιώσεις περί πλήρους ουδετερότητος έναντι του εθνικού κινήματος, επρόσθεσαν μάλιστα ότι εάν επιθυμούμε είναι έτοιμοι να μας βοηθήσουν…»
Το παραπάνω τηλεγράφημα το επιβεβαιώνει και ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος, ο οποίος αναφέρει, πως τον Σεπτέμβριο του 1919 ο Βρετανός Στρατηγός Σάλλυ Κλέιντ διαβεβαίωνε και αυτός τον Κεμάλ ότι η κυβέρνησή του δεν θα επέμβει στις υποθέσεις της Τουρκίας και ότι αισθάνεται βαθύτατη φιλία για την χώρα!
Επαφές με το κεμαλικό κίνημα είχαν και οι Αμερικανοί[3]. Ο Στρατηγός Χάρμπορντ καταφτάνει στην Σεβάστεια και τους μήνες Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1919 έχει εγκάρδιες συνομιλίες με τον Κεμάλ. Ο ίδιος ο Κεμάλ αναφέρει τα εξής:
«Ο στρατηγός Χάρμπορντ, πρόεδρος της αμερικανικής επιτροπής ερεύνης συνοδευόμενος από δύο στρατηγούς και δεκαπέντε αξιωματικούς έφτασε προ δύο ημερών στην Σεβάστεια και ευθύς γνωστοποίησε στην Κωνσταντινούπολη τη χρησιμότητά και την νομιμότητα του εθνικού μας κινήματος, συμφώνησε δε ότι η κεντρική κυβέρνηση (του Φερίντ Πασά) είναι αδύνατη και παράνομη. Αναγνώρισε όλους τους πόθους μας και την δύναμή μας καθώς και το ότι είναι αδύνατο να απορριφθούν τα δίκαια αιτήματά μας. Εν ονόματι της ασφαλείας του εθνικού μας κινήματος παρακαλώ να τηρήσετε εντελώς μυστικάς τας συνομιλίας μας αυτάς με τους Αμερικανούς και τους Άγγλους».
Όσο για τους Γάλλους και αυτοί με την σειρά τους, όλο το 1919 προσπαθούσαν να αποκτήσουν επαφές με τον Κεμάλ. Να τι αναφέρει στους λόγους του αργότερα ο ίδιος: «Χθες ένας Γάλλος της αρμοστείας της Κωνσταντινουπόλεως, ονομαζόμενος Λελόγκ, έφθασε εδώ με αποστολή να συνομιλήση μαζί μας. Είναι κομιστής επιστολής του υπασπιστού του Ντεσπρέ, ο οποίος δηλώνει ότι οι Γάλλοι είναι ολοκληρωτικά υπέρ του εθνικού μας κινήματος, ότι η κυβέρνησις του Φερίντ Πασά είναι καταδικασμένη να πέση και ότι οι Γάλλοι είναι έτοιμοι και το θεωρούν ευχαρίστησή τους να ικανοποιούν όλας τα επιθυμίας μας»
Ο δε Μητροπολίτης Χρύσανθος, ανέφερε σχετικά στο βιβλίο του «Εκκλησία της Τραπεζούντος» πως από την πρώτη στιγμή οι αποθήκες οπλισμού έμεναν αφύλακτες έτσι ώστε να αρπάζονται πολεμοφόδια από ατάκτους και να ενισχύεται το κίνημα του Κεμάλ. Οι δε Γάλλοι της Αρμοστείας της Κων/πολης επέτρεψαν στους συνεργάτες του Μουσταφά Κεμάλ να χρησιμοποιούν ασύρματο τηλέγραφο δικό τους ώστε να υπάρχει καλύτερη επικοινωνία με την Ανατολία, η δε Ιταλία ενημερώνονταν καθημερινά για τις κινήσεις του Κεμάλ από σταθμό που διέθετε στην Αττάλεια… (Σωτηρίου, 1975 σσ. 35-37).
Κατόπιν όλων των παραπάνω γιατί θα πρέπει να απορούμε που η Μικρασιατική Εκστρατεία κατέληξε τόσο δύσκολη και αβέβαιη, εν τέλει δε και σε ήττα; Αδίκως ο Κεμάλ αναφώνησε (μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών) ότι είναι οι μόνοι νικητές μεταξύ των ηττημένων; Στην ουσία όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις, εργάστηκαν (άλλη σε μεγάλο βαθμό και άλλη σε μικρό) για την διασφάλιση της αποτυχίας της ελληνικής περιπέτειας στην Μικρά Ασία. Αν όχι από την πρώτη στιγμή, τότε σίγουρα από την απόβαση των ελληνικών στρατευμάτων και έπειτα, στην Σμύρνη…

Οι μήνες που ακολούθησαν της ελληνικής απόβασης στην Σμύρνη ήταν ιδιαίτερα καυτοί. Όπως αναφέραμε και στο Α’ Μέρος, οι ανάγκες για ανθρώπινο δυναμικό στο Ελληνικό Στράτευμα αυξήθηκαν ραγδαία και άμεσα. Οι Τούρκοι άτακτοι άρχισαν να επιτίθενται από τις πρώτες μέρες της εμφάνισης του Ελληνικού Στρατού, ενώ μέχρι τα τέλη Ιουνίου του 1919 η κατάσταση στην περιοχή της Μαγνησίας είχε γίνει απελπιστική. Αφενός οι ντόπιοι μαζί με συμμορίες ατάκτων επιτίθονταν ανηλεώς σε χωριά και κωμοπόλεις με ελληνική παρουσία, με την σφαγή του Αϊδινίου να αποτελεί την πλέον αιματηρή περίπτωση. Αφετέρου εκδικητικές διαθέσεις εκδήλωσαν από τις πρώτες μέρες και οι ντόπιοι Έλληνες ουκ ολίγες φορές με τα αιματηρά αντίποινα να αποτελούν την νόρμα. Εξελίξεις τέτοιες βρήκαν αρκετά έως πολύ απροετοίμαστο τον ελληνικό στρατό. Ο Ταγματάρχης Μιχαήλ Βυζάς, υπασπιστής του Αντιστρατήγου Λεωνίδα Παρασκευόπουλου περιγράφει ως εξής την κατάσταση: «Ο χειρότερος εχθρός μας δεν είναι ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Σύμμαχοι. Είναι οι ντόπιοι Έλληνες, οι οποίοι θεωρούν ότι βρήκαν επιτέλους την ευκαιρία να πάρουν-μέσα σε λίγες μέρες- εκδίκηση για όλη την καταπίεση και τις διώξεις που υπέστησαν επί σειρά αιώνων. Επίσης, δεν λείπουν οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες που διατηρούν ακόμη την άθλια αντίληψη του 1912 περί λεηλασιών και σφαγών… Οι συνέπειες όλων αυτών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν και εμείς είχαμε ενστερνιστεί τις μεθόδους προπαγάνδας των αγαπημένων Συμμάχων μας και των Λεβαντίνων φίλων μας, οι οποίοι –με καταπληκτική ικανότητα- κατορθώνουν να παρουσιάζουν το ασήμαντο ως σημαντικό και αντιστρόφως». Τα παραπάνω επιβεβαιώνει σε τηλεγράφημά του στις 2 Ιουλίου του 1919 και ο Αριστείδης Στεργιάδης, Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης, προς τον Βενιζέλο. Ο οποίος επίσης δεν είχε καμία αμφιβολία για το αδιέξοδο της όλης κατάστασης: «Η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να διατηρήσει επί χρόνια μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην Μικρά Ασία. Σταδιακά, θα επικρατούσε ένα καθεστώς απόγνωσης, φωτιάς και αίματος που θα οδηγούσε την Ελλάδα σε οικονομική καταστροφή. Η Μικρά Ασία, επρόκειτο να γίνει ο τάφος της Ελλάδας, ενώ η Σμύρνη θα αποτελούσε για την Αθήνα μια ακόμη Σικελική Εκστρατεία, από την οποία δεν θα κατόρθωνε ποτέ να συνέλθει» (Richter, 2020 σσ. 107-108).
Όμως οι μέθοδοι προπαγάνδας των Λεβαντίνων «φίλων» μας για έναν περίεργο λόγο λειτουργούσαν (σχεδόν πάντα) αντίθετα με τα δικά μας συμφέροντα. Δεν κλείσαμε μήνα παρουσίας στην Μαγνησία και ήδη οι «Σύμμαχοι» ζήτησαν την σύσταση Ανακριτικής Επιτροπής για την διερεύνηση των ακροτήτων από την ελληνική πλευρά. Η ελληνική πλευρά, πειθήνια όπως πάντα, δεν αντιλήφθηκε την παγίδα που της έστησαν οι δυτικοί. Στις 18 Ιουλίου, αποφασίστηκε η σύσταση μιας επιτροπής διερεύνησης τυχόν εγκλημάτων (της ελληνικής πλευράς) όμως χωρίς την παρουσία Έλληνα εκπροσώπου με δικαίωμα ψήφου. Η Ελλάδα θα είχε έναν εκπρόσωπο μόνο ως απλό παρατηρητή, χωρίς δικαίωμα συμμετοχής ούτε στην διαμόρφωση των συμπερασμάτων της επιτροπής… Μέχρι και τις αρχές Οκτωβρίου ο Έλληνας Εκπρόσωπος Συνταγματάρχης Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν δεν είχε πρόσβαση ούτε στα πρακτικά των συνεδριάσεων! Γεγονός που προκάλεσε τις διαμαρτυρίες του Βενιζέλου προς τον Κλεμανσό. Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο Ναύαρχος Bristol αργότερα Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Πόλη, γνωστός για τις ακραία φιλοτουρκικές απόψεις του… Η Επιτροπή συνεδρίασε 46 φορές μέσα σε τρεις μήνες και εξέτασε 175 μάρτυρες, ενώ επισκέφτηκαν τα μέλη της περιοχές της Μαγνησίας όπου είχαν διεξαχθεί ακρότητες…
Πιο πολύ ενδιαφέρον όμως είχαν τα συμπεράσματα της εν λόγω Επιτροπής. Κεντρικό συμπέρασμα ήταν πως η απόβαση των Ελλήνων ήταν εντελώς περιττή (sic) μιας και οι σφαγές των χριστιανών είχαν σταματήσει ήδη από την συνθηκολόγηση του 1918, ενώ το Συμβούλιο των Τεσσάρων[4] «παρασύρθηκε»(sic) από μια λάθος πληροφόρηση… Ενώ έψεγε συστηματικά τις ελληνικές αρχές για τις παραλείψεις τους στην προστασία των αιχμαλώτων Οθωμανών, καθώς και για την έλλειψη αποτροπής βίαιων συμπεριφορών των ντόπιων Ελλήνων, δεν ανέφερε παρά ελάχιστα τις κινήσεις των Νεότουρκων και του (τέως διοικητή) Νουρεντίν Πασά… Τέλος τα συμπεράσματα ήταν τα εξής:
Ήταν προφανής η σκοπιμότητα της παραπάνω Επιτροπής. Οι Σύμμαχοι, πλην ίσως των Βρετανών, έδειχναν με αποφασιστικό τρόπο την πόρτα της εξόδου προς τους Έλληνες και την ανάληψη των θέσεών τους από τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Ωστόσο την ίδια στιγμή γνώριζαν επακριβώς ποιες ήταν πραγματικές ευθύνες των Ελλήνων και ποιος κινούσε τα νήματα στην Μικρά Ασία. Ο Ναύαρχος De Bon σε επιστολή του προς τον Υπουργό Ναυτικών της Γαλλίας, γράφει στις 3 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς: «…Η Τουρκία και ειδικά η Μικρά Ασία ήταν ήσυχες μέχρι τις τελευταίες μέρες του μηνός Απριλίου, που οι Ιταλοί άρχισαν να αποβιβάζονται στην Scala Nova… Μια αληθινή κατακραυγή ανυψώθηκε από παντού κατά των Ελλήνων: Γεγονότα σοβαρά και λυπηρά μεγαλοποιήθηκαν μ’ όλα τα δυνατά μέσα, δημιουργώντας μια έντονα εχθρική ατμόσφαιρα κατά των Ελλήνων…
Σ’ αυτή την στιγμή η ιταλική προπαγάνδα έκανε ό,τι μπορούσε για να ενσπείρει τον πανικό στους πληθυσμούς…» (Τσιρκινίδης, 1993 σ. 152).
Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί, ότι στα πλαίσια του πολέμου δεν έκαναν σημαντικές βιαιοπραγίες και οι ελληνικές δυνάμεις. Το να αποδίδονται όμως οι σφαγές του Αϊδινίου σε ελληνική υπαιτιότητα, ήταν τουλάχιστον προκλητικό. Η σύσταση τέτοιων επιτροπών διερεύνησης, παρήγαγε περισσότερη πολιτική παρά έρευνα και σίγουρα δεν απένειμε ευθύνες…
Τα δε Ελληνικά στρατεύματα ήταν επί μήνες σε στάση αναμονής μη μπορώντας να προτάξουν καμία ουσιαστική αντίσταση στις επιθέσεις των τσετών (ατάκτων), περιμένοντας εντολές από τα συμμαχικά στρατηγεία… Η διαταγή του Βρετανού Στρατηγού Μιλν στις 28 Ιουλίου του 1919 είναι χαρακτηριστική: «…ουδεμία προέλασις πέραν την ήδη κατεχομένων θέσεων λάβη χώραν άνευ προηγουμένης εγκρίσεώς μου». Και ο στρατηγός Παρασκευόπουλος, την ίδια μέρα αναφέρει τα ακόλουθα στην ημερήσια διαταγή του: «Κατόπιν συννενοήσεως μετά του αρχηγού των αγγλικών στρατευμάτων στρατηγού Μιλν, επιβάλλεται ημίν να τηρήσωμεν απαρεγκλήτως και αυστηρώς τας αναλφθείσας υποχρεώσεις σχετικώς με την στάσιν ημών έναντι τακτικών ή ατάκτων τουρκικών στρατευμάτων».
Τι βλέπουμε εδώ; Σε ποιον λογοδοτούσε τελικά ο ελληνικός στρατός; Στον Πρωθυπουργό ή στο Υπουργείο Αποικιών της Βρετανίας; Από τα παραπάνω είναι φανερό αυτό που συμπέραινε ο Μητροπολίτης Χρύσανθος. Η Ελλάδα έχασε χρόνο, που εκμεταλλεύτηκε το κίνημα του Κεμάλ και αναδιοργανώθηκαν οι δυνάμεις του…
Όταν τον Μάρτιο του 1920 άλλαξε το κλίμα στην Ευρώπη, δόθηκε η εντολή προέλασης των στρατευμάτων στα ανατολικά…

Στα τέλη Οκτωβρίου του 1919 ο Βενιζέλος μετέβη στο Λονδίνο για συνομιλίες με την βρετανική κυβέρνηση. Ο Έλλην Πρωθυπουργός δεν έκανε καμία νύξη για την Κύπρο ενώ ενδιαφέρθηκε ως επί το πλείστον για την Πόλη και την Μικρά Ασία. Στις συνομιλίες του με τον Λόρδο Κώρζον (Υπουργός Εξωτερικών) και τον Στρατηγό Henry Wilson, εξέφραζε διαρκώς την απορία του γιατί οι Σύμμαχοι δεν βοηθούν τον Ελληνικό Στρατό. Ζήτησε ακόμη την βοήθεια των Συμμάχων για την διεξαγωγή επιχειρήσεων καταδίωξης των ατάκτων, πρόταση που απορρίφθηκε αμέσως από τον Wilson. Ο Στρατηγός Wilson έγραφε στο ημερολόγιο του: «Εξήγησα στον Βενιζέλο πως, με την απόφασή του να στείλει στρατεύματα στην Σμύρνη, είχε ήδη καταστρέψει την χώρα του και τον εαυτό του. Εκείνος-φανερά απογοητευμένος- το παραδέχτηκε, όμως είπε πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι στο Παρίσι (οι Σύμμαχοι) δεν είχαν φροντίσει να αποτελειώσουν τους Τούρκους, αλλά για να συνάψουν ειρήνη μαζί τους. Φυσικά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ο Βενιζέλος… δήλωσε πως ήταν διατεθειμένος να διαθέσει και τις 12 μεραρχίες του εάν αυτό μας βοηθούσε να εξαλείψουμε την τουρκική απειλή. Έχει ήδη συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε απελπιστική θέση και προσπαθεί τώρα να χρησιμοποιήσει τις 12 μεραρχίες ως διαπραγματευτικό χαρτί. Με παρακάλεσε να μιλήσω στον Lloyd George και να του μεταφέρω το μήνυμα ότι τόσο εκείνος, όσο και η Ελλάδα είναι εξουθενωμένοι. Του υποσχέθηκα ότι θα το έπραττα. Πράγματι ο παλιόφιλος είναι εξουθενωμένος.». Δυστυχώς η κατρακύλα της χώρας συνεχίστηκε, όταν ο Βενιζέλος προσπαθούσε επισταμένα, καθ’ όλη την διάρκεια του 1919 να προσεταιριστεί τους Ιταλούς και τους Γάλλους, με συμφωνίες αμφίβολου αποτελέσματος.
Τον Απρίλιο, συναντιόνται στον Σαν Ρέμο της Ιταλικής Ριβιέρας, οι Πρωθυπουργοί της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας προκειμένου να διευθετήσουν το ζήτημα του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Λιβύη και τα Δωδεκάνησα θα δίνονταν στους Ιταλούς. Η Κιλικία, ο Λίβανος και η Συρία στην Γαλλία υπό καθεστώς Εντολής. Η Μεσοποταμία και η Αραβία στους Βρετανούς, ενώ η Ελλάδα θα λάμβανε την ενδοχώρα της Σμύρνης, την Ανατολική Θράκη με την Καλλίπολη. Βεβαίως η Κύπρος θα παρέμενε στους Βρετανούς, ενώ η Βόρεια Ήπειρος επίσης παραλήφθηκε… Ωστόσο ο διαμελισμός της Τουρκίας, θα απαιτούσε 25-30 μεραρχίες, όταν οι Βρετανοί διέθεταν μόλις 7.000 στρατιώτες και οι Γάλλοι 6 τάγματα… Διόλου τυχαία, την ίδια περίοδο αλλάζει σταδιακά η στάση των Βρετανών (πρόσκαιρα) υπέρ της Ελλάδας, όταν δέχονται τα Βρετανικά στρατεύματα επίθεση από τον Κεμάλ.
Τον Ιούνιο του 1920, ο Βενιζέλος επισκέπτεται (ξανά) τον Lloyd George και εκείνος, χωρίς καθυστερήσεις, του θέτει το ερώτημα αν η Ελλάδα ήταν διατεθειμένη μόνη της να επιβάλλει τους όποιους όρους Ειρήνης των Συμμάχων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία… ο Βενιζέλος χωρίς δισταγμό δέχεται την αποστολή… με την αναγκαία στήριξη της Βρετανίας. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός κατόπιν ζητά από τον Βενιζέλο να μεταπείσει… τον Υπουργό Στρατιωτικών Winston Churchill ο οποίος διαφωνούσε με τους χειρισμούς του! Θα μπορούσε να ήταν φαρσοκωμωδία αλλά ήταν πραγματικό γεγονός. Ο δε Βενιζέλος θεωρώντας δεδομένη (!) την στήριξη των Βρετανών προέβη σε άκρως υπεροπτικές δηλώσεις (σύμφωνα με τα λεγόμενα του Στρατηγού Wilson) λέγοντας πως αφού κατοχυρώσει την θέση του σε Θράκη και Μικρά Ασία θα προστάτευε και τα δικαιώματα των μειονοτήτων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία… Προς έκπληξη όλων η θερινή εκστρατεία ήταν επιτυχής και τα ελληνικά στρατεύματα έφτασαν μέχρι την Προύσα. Τον Ιούλιο του 1920 απελευθερώνεται, μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις, η Ανατολική Θράκη, ενώ οι επιχειρήσεις στα ανατολικά σταματούν, δίνοντας τον αναγκαίο χρόνο στον Κεμάλ να αναδιοργανωθεί…

Την ίδια περίοδο οι διαπραγματεύσεις για την Συνθήκη Ειρήνης με τους Οθωμανούς μπαίνουν στην τελική ευθεία. Στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται (επιτέλους) η Συνθήκη των Σεβρών. Από τα 1.580.540 τετραγωνικά χιλιόμετρα που αποτελούσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1914, πλέον θα απέμεναν κάτι παραπάνω από το ¼ , ήτοι μόλις 453.000. Οι Οθωμανοί θα έχαναν όλες τις παλιές τους επαρχίες στην Μέση Ανατολή (όπως είχε αποφασιστεί στον Σαν Ρέμο). Η Ελλάδα θα έπαιρνε την Ανατολική Θράκη και τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, μαζί με την ενδοχώρα της Σμύρνης, η οποία θα τελούσε υπό ελληνική διοίκηση για πέντε χρόνια και αργότερα θα πραγματοποιούνταν ένα οριστικό δημοψήφισμα υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για να αποφασιστεί η τύχη τους. Τα Στενά, σε Δαρδανέλια και Κωνσταντινούπολη θα διεθνοποιούνταν, ενώ το Οθωμανικό χρέος θα τίθεντο υπό μια ειδική επιτροπή που θα έλεγχε την αποπληρωμή του. Ο Οθωμανικός Στρατός θα μειώνονταν σε 50.000 άντρες. Η νέα Τουρκία θα αποκόβονταν σχεδόν οριστικά από τον πνεύμονά της, την Μικρά Ασία και θα είχε μόλις 10 εκ κατοίκους στην ενδοχώρα… Επρόκειτο για μια προκλητικά υπεροπτική συνθήκη γραμμένη στην γλώσσα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του 19ου αιώνα, στο περιβάλλον όμως του σύγχρονου 20ου αιώνα… Ακόμη, υπογράφηκε πολύ αργά, όταν πλέον ο Κεμάλ είχε ιδρύσει ένα σχεδόν δικό του κράτος πέρα από τον έλεγχο του Σουλτάνου.
Να πώς περιγράφει ο Τσόρτσιλ την Συνθήκη των Σεβρών: «Τα γεγονότα σφράγισαν ήδη τη μοίρα της Συνθήκης… Αυτή η Συνθήκη, η οποία χρειάστηκε 18 μήνες για να προκειμένου να φτάσει σε ένα τελικό στάδιο, ήταν παρωχημένη προτού καν ολοκληρωθεί. Η υλοποίηση όλων των βασικών όρων της βασιζόταν σε μια προϋπόθεση: τον Ελληνικό Στρατό. Εάν ο Βενιζέλος και οι στρατιώτες του κατόρθωναν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση και να υποτάξουν τον Μουσταφά Κεμάλ τότε όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Εάν αυτό δεν συνέβαινε, τότε οι όροι της Συνθήκης θα έπρεπε να αναδιατυπωθούν με τέτοιον τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται περισσότερο στην πραγματικότητα. Είχαμε επιτέλους συνάψει ειρήνη με την Τουρκία, όμως για την επικύρωσή της θα έπρεπε να εμπλακούμε σε πόλεμο μαζί της. Βέβαια, οι Μεγάλοι Σύμμαχοι πίστευαν πως μπορούσαν να εμπλακούμε σε πόλεμο δι’ αντιπροσώπων. Ωστόσο, όταν τα ισχυρά έθνη διεξάγουν τέτοιου είδους πόλεμο, αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τους ίδιους τους αντιπροσώπους». (Richter, 2020 σ. 148)
Δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιλήφθηκε το παγκόσμιο διακύβευμα, ούτε την παγκόσμια σκακιέρα που διαδραματίζονταν μπροστά της. Αντίπαλος (δυνητικά αλλά και σε πραγματικούς όρους) δεν ήταν μόνο κάποιο κίνημα ατάκτων του Κεμάλ, το οποίο όφειλε να κατασταλεί. Ξέχασαν ότι ακόμη και η παρηκμασμένη και υπό διάλυση Οθωμανική Αυτοκρατορία, έδρα και του Χαλιφάτου είχε πολλά περισσότερα «χαρτιά» να διαπραγματευτεί, από την Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών»… Ιδού τι λέει ο Γάλλος Στρατηγός Franchet d’ Esperey (Εσπρέ) στις 8 Ιανουαρίου του 1920: «Ένα μεγάλο συνέδριο συγκλήθηκε στην Ελβετία με συμμετοχή διανοουμένων από Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο, Αίγυπτο. O Seyid Halid Bey[5] εκλέχτηκε πρόεδρος. Εκφώνησε λόγο, όπου διακήρυξε ότι στη Βόρεια Αφρική οι Γάλλοι ασκούν όχι μόνο τυραννία επί των μουσουλμάνων, αλλά εμποδίζουν επίσης την θρησκευτική ελευθερία των μουσουλμάνων. Τώρα η Γαλλία ασκεί μια πολιτική τυραννίας εναντίον των αραβικών φυλών της Αφρικής…
Μετά τον λόγο οι σύνεδροι συσκέφτηκαν κρυφά και αποφάσισαν να ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ την Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο από την ΓΑΛΛΙΚΗ ΤΥΡΡΑΝΙΑ…» (Τσιρκινίδης, 1993 σ. 163).
Περαιτέρω ταπείνωση του Σουλτάνου και Χαλίφη θα ξεσήκωνε τους μουσουλμάνους υπηκόους των γαλλικών και βρετανικών αποικιών. Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι οι Βρετανία και Γαλλία, παρά την νίκη τους στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκονταν σε δομική αδυναμία διαχείρισης των υπερπόντιων αποικιών, κατάσταση που εκμεταλλεύτηκαν ουκ ολίγες φορές οι Οθωμανοί. Αν μη τι άλλο οι Οθωμανοί ήξεραν να ασκούν παγκόσμια πολιτική όταν η Ελλάδα το πολύ-πολύ γινόταν δεκτή στα ευρωπαϊκά σαλόνια ως επαρχία «αναβαθμισμένη»… Τα παραπάνω αν μη τι άλλο εξηγούν την επιφυλακτικότητα αν όχι και την έχθρα της Γαλλίας προς την Ελλάδα.
Έπρεπε να φτάσει το φθινόπωρο για να αντιληφθεί ο Βενιζέλος το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Σε ένα απελπισμένο τηλεγράφημά του προς τον Lloyd George στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1920, του ανακοινώνει πως αυτός (ο Lloyd George) οφείλει να λάβει αποφάσεις, μιας και τα ελληνικά στρατεύματα αδυνατούν να προχωρήσουν παραπέρα, τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο Ιούνιο. Οικονομικοί και πολιτικοί λόγοι τον εμπόδιζαν (τον Βενιζέλο) να αναλάβει ρίσκα… ερχόταν και χειμώνας και ο λαός είχε κουραστεί. Οι επιτελείς του σαν τον Παρασκευόπουλο συμφωνούσαν μαζί του, μιας και η στασιμότητα στο μέτωπο δεν μπορούσε να κρατήσει, από την άλλη όμως έρχονταν και εκλογές….

Ο Βενιζέλος κινούνταν στα όρια της αυθαιρεσίας επί χρόνια. Το 1917 είχε ανασυστήσει με τις λόγχες των Συμμάχων την Βουλή του 1915[6], την επονομαζόμενη των «Λαζάρων», με πλειοψηφία ελεγχόμενη από τον ίδιο για τις ανάγκες του Πολέμου. Τώρα με την Συνθήκη των Σεβρών, είχε έρθει η ώρα των εκλογών… ή μήπως όχι; Τίνος έργο ήταν οι μοιραίες εκλογές του 1920, αναρωτιέται η Διδώ Σωτηρίου;
Μπορεί το «έργο» του Βενιζέλου να είχε τελειώσει με την Συνθήκη των Σεβρών, ωστόσο τα αδιέξοδα (όπως είδαμε και παραπάνω) μόλις είχαν ξεκινήσει. Η πόλωση, μετά και την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του[7], είχε φτάσει στα ύψη. Η χώρα αντιμετώπιζε ιστορικές προκλήσεις στην Μικρά Ασία και παράλληλα ήταν περισσότερο διχασμένη από ποτέ. Ακόμη πιο περίπλοκες έγιναν οι εξελίξεις μετά τον περίεργο θάνατο του Βασιλιά Αλέξανδρου από σηψαιμία τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Εξέλιξη που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο οι βασιλόφρονες και ο συνασπισμός της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης για να θέσουν θέμα επιστροφής του εξόριστου Κωνσταντίνου στο θρόνο…
Να τι γράφει ο Νίκος Ψυρούκης: «Οι εκλογές, έγιναν ύστερα από εσωτερική λαϊκή πίεση και εξωτερική αγγλική παρέμβαση… Οι Άγγλοι ευνοούσαν μια τέτοια λύση γιατί ήσαν πεπεισμένοι για την εκλογική συντριβή του βενιζελισμού…. Την εποχή που διαδραματίζονταν οι ζυμώσεις αυτές, είχε συντελεστεί η οριστική διάσπαση του αγγλογαλλικού συνασπισμού στην Εγγύς Ανατολή. Οι Άγγλοι, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα σαν βασικό όργανο της στρατιωτικής τους εισβολής στην Τουρκία, φυσικό ήταν να θέλουν όπως την κυβέρνηση της χώρας την αποτελούν άνθρωποι καθαρά δικοί τους… Η Ελλάδα… μπορούσε σε μια δοσμένη στιγμή… να γίνει περισσότερο «γαλλόφιλη» από «αγγλόφιλη». Μια τέτοια μετατόπιση θα ήταν οδυνηρή για τα αγγλικά αποικιακά σχέδια. Και υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία που μαρτυρούν ότι ο βενιζελισμός είχε ανέκαθεν ισχυρούς δεσμούς και με τον γαλλικό ιμπεριαλισμό».
Η παρέμβαση του βρετανικού παράγοντα γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, αν συνδυάσουμε την ανάλυση του Ψυρούκη, με την έντονη κινητικότητα του Βενιζέλου στο Λονδίνο όταν τους ζητούσε συνεχώς και επιτακτικά ενισχύσεις… στο τέλος είχε θέσει και θέμα παγώματος της εκστρατείας, ζήτημα που μάλλον ανησύχησε το Λονδίνο ακόμη περισσότερο. Η Εκστρατεία έπρεπε να βγει φτηνά (για τους Βρετανούς)- ει δυνατόν ανέξοδα- και χωρίς πολλούς αστερίσκους και απαιτήσεις ή ενστάσεις, μέχρι να αποφασιστεί (οριστικά) η επόμενη γεωπολιτική ισορροπία και αρχιτεκτονική της Εγγύς Ανατολής. Ο Βενιζέλος διέθετε και σκέψη και αυτονομία σαν προσωπικότητα, που πλέον αποτελούσαν πρόβλημα για τους «Προστάτες». Μήπως έπρεπε να παιχτεί και το χαρτί του αντιβενιζελισμού;
Δεν θα μακρηγορήσουμε για τις «μοιραίες» εκλογές του 1920. Τα διακυβεύματα για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων ήταν διαφορετικά από αυτά που έθεταν οι Σύμμαχοι ή τα εκλογικά επιτελεία. Ήθελαν (και δικαίως) την λήξη του πολέμου και την αποστράτευση, αφού μάλιστα είχαμε στα χέρια μας την Συνθήκη Ειρήνης. Και γιατί όχι; Σάμπως έτσι δεν διακήρυττε η βενιζελική προπαγάνδα; Ότι περίπου όταν η Ελλάδα έπαιρνε όσα ήθελε και «δικαιούνταν» θα έληγε και η περιπέτεια; Οι ψηφοφόροι λάθος δεν έκαναν που υπερψήφισαν την Ηνωμένη Αντιπολίτευση για να λήξει ο πόλεμος. Η χώρα παρέπαιε οικονομικά, η παραγωγή είχε καταρρεύσει, ο λαός είχε κουραστεί μετά από 10 χρόνια συνεχούς κινητοποίησης, με όχι πάντα αγνά κίνητρα. Έλαχε όμως την ηγεσία της αντιβενιζελικής αντιπολίτευσης να την έχουν τα πιο τυχοδιωκτικά, αργυρώνητα και αδίστακτα στελέχη της «Παλαιάς Ελλάδας». Που το μόνο που μπορούσαν (οριακά) να διαχειριστούν ήταν το νωθρό Βασίλειο μέχρι τα σύνορα της Λαμίας, όχι ολόκληρη τη χώρα και σίγουρα όχι την «Μεγάλη Ελλάδα» των δύο Ηπείρων… Οι ευθύνες του Βενιζέλου ήταν σαφώς μεγάλες. Έχει ενδιαφέρον και η φυγή του μετά το αποτέλεσμα των εκλογών…
Σε κάθε περίπτωση όμως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, η καταστροφή της εκστρατείας ήταν θέμα χρόνου-με Βενιζέλο ή χωρίς. Το με τι κόστος, τρόπο ή συνέπειες είναι ζήτημα σίγουρα άλλης τάξης. Εκεί σαφέστατα μπορεί να υποστηριχθεί ότι το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν μοιραίο. Μοιραίο για τον Ελληνισμό συνολικά, όχι για την «Μεγάλη Ελλάδα» του Βενιζέλου…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
[1] Εμπιστευτικό σημείωμα του Αρχηγού της Επιτελικής Υπηρεσίας Στρατού Υποστρατήγου Κ. Γούβελη, προς τον τότε Υπουργό Στρατιωτικών Δημήτριο Γούναρη, στις 18 Ιανουαρίου του 1921, αναφερόμενος (γενικά) στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Ο Στρατηγός παραιτήθηκε στις 2 Απριλίου την ίδια χρονιά, ερχόμενος σε ρήξη με την Κυβέρνηση Καλογερόπουλου….
[2] Εννοεί το υπό αναστολή Σύνταγμα του 1876, το οποίο ποδοπάτησε ο νέος τότε Abdul Hamid ο Β’. Αποτελούσε σημείο αναφοράς όλων των δημοκρατικών και φιλελεύθερων δυνάμεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από το 1878 μέχρι το 1908 έπαυσε να ισχύει, καθυστερώντας με αυτόν τον τρόπο τον εκδημοκρατισμό και την αναγκαία πολιτικοποίηση των Οθωμανών. Το 1908 επανήλθε μετά το πραξικόπημα των Νεοτούρκων στην Θεσσαλονίκη, γεμίζοντας ελπίδες τους υπόδουλους χριστιανούς αλλά και τους δημοκράτες Οθωμανούς….
[3] Κάτω υπό την νέα Κοινωνία των Εθνών, επιθυμούσαν να λάβουν Εντολή διακυβέρνησης του Πόντου και της Αρμενίας…
[4] Εννοεί τους 4 Νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου: ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία και Ιταλία
[5] Οθωμανός διανοητής και στέλεχος των Νεότουρκων, βουλευτής και Γερουσιαστής κατά την διάρκεια του Πολέμου, υπέρμαχος της αναβίωσης του Χαλιφάτου…
[6] Των εκλογών του 1915 δηλαδή…
[7] Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών στο σταθμό των τρένων, στο Παρίσι.
πηγή: Τρίτο Μάτι
Κλεάνθης Γρίβας
23/11/2023
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γ.Σ. του ΟΗΕ – Ψήφισμα 181, 29 Νοεμβρίου 1947
Το Καταστατικό της Χαμάς (αποσπάσματα)
Καθένας μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Αλλά, προηγουμένως οφείλει να γνωρίζει.
Σημείωση: Όλα τα στοιχεία είναι παρμένα από την εξαντλητικά λεπτομερή μελέτη του Carlo Panella, Η Ιστορία των Ισλαμικών Καθεστώτων 1914–2006 (Αθήνα, Ωκεανίδα, 2010), το έργο του Chaim Herzog, Οι Αραβοϊσραηλινοί Πόλεμοι: η αραβοϊσραηλινή διένεξη από το 1948 μέχρι σήμερα (Αθήνα, Λιναίος, 2011), διάφορα δημοσιεύματα μεγάλων ισραηλινών εφημερίδων (Haaretz, Jerusalem Post, The Times of Israel) και αναρτήσεις στην ιστοσελίδα του αραβικού τηλεοπτικού σταθμού Al Jazeera). Τα πλήρη κείμενα των Συνταγμάτων των όλων χωρών είναι αναρτημένα στην διεύθυνση Constitution.org (https://constitution.org/)
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στη χαοτική πανσπερμία των φυλών που εμφανίστηκαν στο έδαφος το οποίο προσδιορίζεται ασαφώς ως «ευρύτερη» ή «εγγύς» ή «μέση» Ανατολή (που κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς αρχίζει και πού τελειώνει), αναπτύχθηκαν –κατά χρονολογική σειρά– οι τρεις γνωστές «αποκαλυπτικές» μονοθεϊστικές θρησκείες: ο ιουδαϊσμός ως μητρική εταιρεία πριν από 3 χιλιάδες χρόνια, o χριστιανισμός ως θυγατρική του εταιρεία γύρω στον 1ο αιώνα και ο μουσουλμανισμός (ισλάμ) ως θυγατρική της θυγατρικής στα τέλη του 7ου αιώνα. Και οι τρεις επικαλούνται ως γενάρχη τους τον Αβραάμ, υποστηρίζουν ότι είναι «δοσμένες εκ θεού», και ότι ο θεός της καθεμιάς είναι ο «μόνος αληθινός θεός».
Συνεπώς, οι σχέσεις ανάμεσα στις τρεις εταιρείες ήταν εκ προοιμίου σχέσεις ανταγωνισμού και μίσους. Καμιά «μόνη αληθινή, εκ θεού δοσμένη θρησκεία», δεν αποδέχεται τη συνύπαρξή της με μια άλλη, επίσης «μόνη αληθινή, εκ θεού δοσμένη θρησκεία». Και το υπαλληλικό προσωπικό (πάντοτε με το αζημίωτο) κάθε ενός «μόνου αληθινού θεού» αισθάνονται ως απειλή το υπαλληλικό προσωπικό κάθε άλλου, επίσης «μόνου αληθινού θεού». Όταν καθεμιά από τις τρεις «αποκαλυπτικές» θρησκείες ισχυρίζεται ότι είναι «η μόνη αληθινή, εκ θεού δοσμένη θρησκεία», σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνυπάρχουν ειρηνικά μεταξύ τους.
Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς και η τρομοκρατική ηγεσία του βαθέως κράτους του Ισραήλ σέρνουν το χορό του θανάτου, διακατεχόμενοι από την ίδια θανατολατρική διαστροφή.
Συνεπώς, όποιος δηλώνει ότι είναι υπερ της Χαμάς ή υπέρ του βαθέως κράτους του Ισραήλ και όχι υπέρ του Ισραηλινού και Παλαιστινιακού λαού συγχρόνως, οι οποίοι υφίστανται και τη Χαμάς και το βαθύ κράτος, ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Γιατί καθένας μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Αλλά, προηγουμένως οφείλει να γνωρίζει.
Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ – Ψήφισμα 181 – 29 Νοεμβρίου 1947
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το ιστορικό Ψήφισμα 181 για τον διαχωρισμό της Παλαιστίνης σε δύο ανεξάρτητα κράτη, ένα Εβραϊκό και ένα Αραβικό, με την Ιερουσαλήμ ως ελεύθερη πόλη υπό την διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών.
Το Ψήφισμα 181 που έγινε δεκτό με ψήφους 33 υπέρ, 13 κατά και 10 αποχές (η Ελλάδα ψήφισε κατά), παραχωρούσε στους Άραβες το 52% του εδάφους της Παλαιστίνης και το 48% στους Εβραίους. Στα εδάφη που εκχωρούνταν στους Άραβες περιλαμβάνονταν το μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργήσιμης γης, ενώ σ’ αυτά που παραχωρούνταν στους Εβραίους περιλαμβάνονταν μικρότερες εκτάσεις εκμεταλλεύσιμης γης και η άγονη έρημος Negev.
Οι Ισραηλινοί το αποδέχθηκαν αμέσως και το εφάρμοσαν. Οι Άραβες το απέρριψαν, με απόφαση του «Συμβουλίου του Τζιχάντ» (ιερού πολέμου) και του Αραβικού Συνδέσμου, διακηρύσσοντας την απόφασή τους να «καθαρίσουν την ιερή γη της Παλαιστίνης από τους Εβραίους».
Ας σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, όλες οι αραβικές χώρες –με εξαίρεση την Ιορδανία– συντάχθηκαν ενεργητικά με το μέρος της ναζιστικής Γερμανίας.

ΟΗΕ: Σχέδιο Διαχωρισμού της Παλαιστίνης με τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών (29-11-1947) – ( Έγγραφο )
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ στις 29 Νοεμβρίου καθορίστηκε από το σοβιετικό μπλοκ που διέθετε 5 ψήφους (ΕΣΣΔ, Ουκρανία, Λευκορωσία, Τσεχοσλοβακία και Πολωνία), δεδομένου ότι αρκούσαν τρεις ψήφοι «κατά» για να μην εγκριθεί το ψήφισμα.
| Υπέρ: 33 | Κατά: 13 | Αποχές: 10 | |
| Αϊτή | Λιβερία | Αίγυπτος | Αιθιοπία |
| Αυστραλία | Λουξεμβούργο | Αφγανιστάν | Αργεντινή |
| Βέλγιο | Λευκορωσία | Ελλάδα | Γιουγκοσλαβία |
| Βενεζουέλα | Νέα Ζηλανδία | Ινδία | Ελ Σαλβαδόρ |
| Βολιβία | Νικαράγουα | Ιράκ | Κίνα (Φορμόζα) |
| Βραζιλία | Νορβηγία | Κούβα | Κολομβία |
| Γαλλία | Νότιος Αφρική | Λίβανος | Μεγάλη Βρετανία |
| Γουατεμάλα | Ολλανδία | Πακιστάν | Μεξικό |
| Δανία | Ουκρανία | Περσία | Ονδούρα |
| Δομινικανή | Ουρουγουάη | Σαουδική Αραβία | Χιλή |
| Δημοκρατία | Παναμάς | Συρία | |
| ΕΣΣΔ | Παραγουάη | Τουρκία | |
| ΗΠΑ
Ισημερινός Ισλανδία Καναδάς Κόστα Ρίκα |
Περού
Πολωνία Σουηδία Τσεχοσλοβακία Φιλιππίνες |
Υεμένη | |
▪ Το Ισραήλ, αποδέχθηκε και εφάρμοσε το Ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (της 29ης Νοεμβρίου 1947), για τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών στην Παλαιστίνη, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού. Και τα μεσάνυχτα της 14ης Μαΐου 1948, την ημέρα που έληγε η βρετανική εντολή στην Παλαιστίνη, ο Νταβίντ μπεν Γκουριόν ανακήρυξε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που αμέσως αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και πολλές άλλες χώρες (ας σημειωθεί ότι ο Στάλιν ανακοίνωσε αμέσως ο ίδιος στους Σοβιετικούς πολίτες την είδηση της ίδρυσης του Ισραήλ). Στην ιδρυτική του διακήρυξη, το Ισραήλ αναγνώριζε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να ιδρύσουν το δικό τους κράτος.
▪ Αντίθετα, όλες οι κυβερνήσεις του χωρών-μελών Αραβικού Συνδέσμου (που είχε ιδρυθεί στο Κάιρο στις 16 Μαρτίου 1945), απέρριψαν ασυζητητί το Ψήφισμα 181, κήρυξαν τζιχάντ (ιερό πόλεμο) εναντίον του νεότευκτου Κράτους του Ισραήλ. Στη σύσκεψη του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο συμμετείχε και ένας Άραβας αντιπρόσωπος της Παλαιστίνης.
▪ Αλλά σήμερα, όλοι σχεδόν οι φανατικοί αρνητές του Ψηφίσματος 181 του ΟΗΕ (29-11-1947) αρχίζουν να συζητούν τη λύση της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών στο έδαφος της Παλαιστίνης, την οποία απέρριψαν κατηγορηματικά και την πολέμησαν με τα όπλα, με αποτέλεσμα μια τρομακτική αιματοχυσία επί 76 χρόνια (1946-2023).
“Πόλεμος της Ανεξαρτησίας” για τους Ισραηλινούς και αλ-Νάκμπα (“Καταστροφή”) για τους Παλαιστίνιους.

Η εισβολή 5 αραβικών κρατών στην Παλαιστίνη, Μάϊος 1948
▪ Στις 15 Μαΐου 1948, μια μόλις μέρα μετά την ανακήρυξη της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ, ξέσπασε ο πρώτος Αραβοϊσραηλινός πόλεμος του 1948, όταν στρατιωτικές δυνάμεις πέντε αραβικών χωρών (Αίγυπτος, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος και Ιράκ) εισέβαλαν από παντού στο νεότευκτο κράτος του Ισραήλ, με την αρωγή και άλλων στρατευμάτων από την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία, και των παραστρατιωτικών δυνάμεων του Αραβικού Απελευθερωτικού Στρατού και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με διακηρυγμένο στόχο να εξοντώσουν το νεοσύστατο Κράτος του Ισραήλ. Η αραβική εισβολή καταγγέλθηκε από τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και άλλα κράτη μέλη του ΟΗΕ.
Ο συσχετισμός των δυνάμεων, από την άποψη του ανθρώπινου δυναμικού και του οπλισμού παντός είδους, ήταν συντριπτικά σε βάρος του Ισραήλ. Όπως γράφει ο Chaim Herzog:
«Η συνολική δύναμη που μπορούσε να κινητοποιηθεί από ένα συνολικό εβραϊκό πληθυσμό 650.000 ήταν περίπου 45.000 στους οποίους περιλαμβάνονταν 30.000 άνδρες και γυναίκες που ο ρόλος τους περιορίζονταν στην άμυνα των χωριών σε όλη τη χώρα και δεν μπορούσαν σε καμιά περίπτωση να συμπεριληφθούν στις μάχιμες δυνάμεις. Επομένως η αξιόμαχη δύναμη που μπορούσε να παρατάξει ο εβραϊκός πληθυσμός σε πανεθνικό επίπεδο με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών αριθμούσε περίπου 15.000». (Chaim Herzog: Οι Αραβο-ισραηλινοί Πόλεμοι, Αθήνα, Λιναίος, χχ, σ. 52)

▪ Στην πρόκληση του πολέμου, σημαντικό ρόλο έπαιξε ο ναζιστής Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ (που στη διάρκεια του Β’ΠΠ στρατεύτηκε ενεργητικά με το ναζιστικό καθεστώς), και οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών του Αραβικού Συνδέσμου (που στην διάρκεια του Β’ΠΠ είχαν συμπαραταχθεί με τον Άξονα – με εξαίρεση το βρετανικό προτεκτοράτο της Υπεριορδανίας, που το 1950 απέκτησε την ανεξαρτησία του και μετονομάστηκε σε Ιορδανία), ξεκίνησαν έναν ιερό πόλεμο για την εξάλειψη του Κράτους του Ισραήλ).
▪ Ήταν μια σύγκρουση Δαυίδ και Γολιάθ, που έληξε στις 7 Ιανουαρίου 1949 με νίκη του Ισραήλ, μέσω μιας σειράς συμφωνιών εκεχειρίας που ακολούθησαν με τις δυνάμεις εισβολής: Με την Αίγυπτο (στις 24 Φεβρουαρίου 1949), με τον Λίβανο (στις 23 Μαρτίου 1949), με την Ιορδανία (στις 3 Απριλίου 1949), με τη Συρία (στις 20 Ιουλίου 1949).
▪ Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ επισημοποίησε τον έλεγχό του στην περιοχή που είχε παραχωρηθεί στο εβραϊκό κράτος με το Ψήφισμα 181 του 1947 του ΟΗΕ, ενώ οι Παλαιστίνιοι διατήρησαν τον έλεγχο σε λίγο παραπάνω από τη μισή έκταση που τους είχε παραχωρηθεί με το ίδιο ψήφισμα. Παράλληλα, η Λωρίδα της Γάζας πέρασε στην κατοχή της Αιγύπτου, και η Δυτική Όχθη η ανατολική Ιερουσαλήμ και η Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ τέθηκαν υπό τον έλεγχο της Υπεριορδανίας (Ιορδανίας από το 1950), που διατηρήθηκε μέχρι τον Ιούνιο του 1967, που καταλήφθηκαν από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου των 6 Ημερών.
▪ Αυτές οι συγκρούσεις, πυροδότησαν δύο τραγικές ροές προσφύγων: Μια των Παλαιστίνιων από την Παλαιστίνη προς τις αραβικές χώρες και μια των Εβραίων από τις αραβικές χώρες προς την Παλαιστίνη. Έτσι άνοιξαν δύο χαίνουσες πληγές που εξακολουθούν να αιμορραγούν μέχρι σήμερα.
Ως συνέπεια αυτού του πολέμου του 1948–1949, περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες κατέφυγαν στις γειτονικές αραβικές χώρες (περίπου 350.000 στην Υπεριορδανία, 200.000 στη Γάζα, 100.000 στη Συρία και τον Λίβανο, και 4.000 στο Ιράκ), οι οποίες τους έκλεισαν σε άθλια στρατόπεδα προσφύγων, και τους χρησιμοποιούσαν ως απλά εργαλεία της εξωτερικής τους πολιτικής – με τη συνενοχή των ηγετών τους.
Παράλληλα, οι ηγέτες των προσφύγων τούς χρησιμοποιούσαν ως μέσο για την κατάληψη της εξουσίας στις χώρες υποδοχής τους, με πρώτο τον αδίστακτο Γιασέρ Αραφάτ και την Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), που τρεις φορές προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκτήσει πραξικοπηματικά τον έλεγχο της κυβέρνησης στην Ιορδανία, τον Λίβανο και το Κουβέιτ, χρησιμοποιώντας τα προσφυγικά στρατόπεδα σαν θυσιαστήριο των φενταγίν του, και σαν πολιτική ασπίδα: Στην Ιορδανία το 1970 με την οργάνωση Μαύρος Σεπτέμβρης – Στον Λίβανο το 1974-1982 στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου – και στο Κουβέιτ το 1990-1991.
Απ’ αυτή την άποψη, είναι εξόχως διαφωτιστικές οι δηλώσεις του Γκαμάλ Νάσερ, ο οποίος, τo 1947, διακήρυττε ότι: «Οι πρόσφυγες είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του αγώνα των Αράβων εναντίον του Ισραήλ. Οι πρόσφυγες είναι το όπλο των Αράβων και του αραβικού εθνικισμού». [Ράδιο Κάιρο, 19 Ιουλίου 1947] Και το 1961 διασάλπιζε ότι: «Όσο η σημαία του Ισραήλ κυματίζει στο έδαφος της Παλαιστίνης, οι πρόσφυγες δεν θα επιστρέφουν. Θα επιστρέφουν όταν η παλαιστινιακή σημαία θα κυματίζει σε ολόκληρη την Παλαιστίνη» [Al Jumhuriyya, Κάιρο, 27 Ιουνίου 1961].
Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι ζουν σε άθλιες συνθήκες σε προσφυγικούς καταυλισμούς στις αραβικές χώρες, οι οποίες μετακύλησαν στον ΟΗΕ τη μέριμνά τους. Με τη δημιουργία το 1950, μιας υπηρεσίας του ΟΗΕ που είναι υπεύθυνη για παροχή βοήθειας ειδικά στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, την Υπηρεσία Περίθαλψης και Εργασίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (UN Relief of Works Agency – UNRWA).
Μεταξύ του 1945 και του 1958 τουλάχιστον 486.500 Εβραίοι εκδιώχθηκαν, κατά κανόνα βιαίως, από τις αραβικές χώρες, που ο αριθμός τους έφτασε τις 889.350 το 1968. Ας σημειωθεί ότι επρόκειτο για Άραβες Εβραίους Σεφαρντίμ (κυρίως απόγονους των Εβραίων που είχαν εκδιωχθεί μαζικά από την Ισπανία από το 1492 και μετά, και είχαν εγκατασταθεί επί αιώνες σε αραβικές χώρες). Αντίθετα, οι εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες από τις αραβικές χώρες στο Ισραήλ δεν κλείστηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων, αλλά εντάχθηκαν στην ισραηλινή κοινωνία.
Εβραίοι κάτοικοι αραβικών χωρών
| Χώρες | 1945 | 1958 | 1968 | 1976 | 2001 |
| Αίγυπτος | 63.500 | 40.000 | 1.000 | 400 | 100 |
| Αλγερία | 140.000 | 130.000 | 1.500 | 1.000 | 0 |
| Άντεν | 8.000 | 800 | 0 | 0 | 0 |
| Ιράκ | 140.000 | 6.000 | 2.500 | 350 | 100 |
| Λίβανος | 6.950 | 6.000 | 3.000 | 400 | 0 |
| Μαρόκο | 270.000 | 200.000 | 50.000 | 18.000 | 5.500 |
| Μπαχρέιν | 600 | 500 | 100 | 50 | 30 |
| Συρία | 35.000 | 5.000 | 4.000 | 4.500 | 100 |
| Τυνησία | 105.000 | 80.000 | 10.000 | 7.000 | 1.500 |
| Υεμένη | 55.000 | 3.500 | 500 | 500 | 200 |
| Άλλες χώρες | 100.000 | – | – | – | 50 |
| ΣΥΝΟΛΟ | 962.050 | 475.550 | 72.700 | 32.240 | 7.580 |
Σχετικά με τον βίαιο διωγμό Εβραίων από τις αραβικές χώρες, ο ΟΗΕ παρέμεινε κραυγαλέα σιωπηλός. Για τους πρόσφυγες από την Παλαιστίνη προς τις αραβικές χώρες ο ΟΗΕ καλώς εξάντλησε κάθε δυνατότητα παρέμβασής του. Αλλά, για του Εβραίους πρόσφυγες από τις αραβικές χώρες προς το Ισραήλ, ο ΟΗΕ κακώς δεν ασχολήθηκε ποτέ καθόλου. Αποδεικνύοντας έτσι ότι στον προβληματισμό του, «όλοι οι πρόσφυγες είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».
Για την αρωγή των προσφύγων, ο ΟΗΕ δημιούργησε δύο οργανισμούς: ένα γενικά για όλους τους πρόσφυγες του κόσμου, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (την UNHCR), και έναν ειδικά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες (την UNRWA)
▪ Το 1950, ο ΟΗΕ δημιούργησε έναν οργανισμό ειδικά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, την UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East – Υπηρεσία Αρωγής και Εργασίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή), οι οποίοι απολαμβάνουν ένα μοναδικό προνόμιο: η προσφυγική τους κατάσταση είναι… κληρονομική.
▪ Η UNRWA λειτουργούσε παράλληλα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, την UNHCR, η οποία ασχολείται με τα δεκάδες εκατομμύρια των προσφύγων από όλο τον κόσμο, που είναι πρόσφυγες με τη νομική έννοια του όρου, και εμπίπτουν στον ορισμό του πρόσφυγα από την UNHCR:
«Πρόσφυγας είναι αυτός ο οποίος, φοβούμενος ότι θα διωχθεί λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ένταξης σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών ιδεών, βρίσκεται έξω από τη χώρα της οποίας είναι υπήκοος και δεν δύναται, ή δεν επιθυμεί, λόγω αυτού του φόβου του, να καλύπτεται από την προστασία αυτής της χώρας· είτε αυτός ο οποίος, μη έχοντας υπηκοότητα και βρισκόμενος έξω από τη χώρα στην οποία είχε τη μόνιμη κατοικία του, λόγω των προαναφερθέντων γεγονότων δεν δύναται, ή δεν επιθυμεί, να επιστρέφει σε αυτήν εξαιτίας του προαναφερθέντος φόβου».
Αυτό σημαίνει ότι το καθεστώς της προσφυγιάς παύει, ή με την επιστροφή στην πατρίδα ή με τον θάνατο.
Ο ορισμός των Παλαιστίνιων προσφύγων, με τους οποίους ασχολείται η UNRWA είναι διαφορετικός:
«Παλαιστίνιοι πρόσφυγες είναι αυτοί που είχαν τη μόνιμη κατοικία τους στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο Ιούνιος 1946-Μάιος 1948 και, λόγω του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1948, έχασαν τις κατοικίες τους και τα μέσα προς επιβίωση. Οι υπηρεσίες της UNRWA είναι στη διάθεση όσων εμπίπτουν σε αυτό τον χαρακτηρισμό, έχουν καταγραφεί από την υπηρεσία και έχουν ανάγκη βοήθειας. Ο χαρακτηρισμός της UNRWA για τους πρόσφυγες κληροδοτείται και στους απογόνους των προσφύγων του 1948».16
Η κατανομή της οικονομικής υποχρέωσης που αναλαμβάνει η «διεθνής κοινότητα» για τους πρόσφυγες είναι αποκαλυπτική:
▪ Το 2005, η UNHCR για τα 17 εκατομμύρια πρόσφυγες που φρόντιζε σε όλο τον κόσμο, διέθετε ένα προϋπολογισμό ύψους 981.647.000 δολαρίων.
▪ Το ίδιο έτος, η UNRWA για τα 2,7 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες διέθετε έναν προϋπολογισμό ύψους 408.100.000 (δηλαδή το 42% του συνολικά διαθέσιμου ποσού, παρόλο που οι πρόσφυγες όλου του κόσμου είναι 6 φορές περισσότεροι από τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες).
▪ Απ’ αυτό τον προϋπολογισμό των 408.100.000 δολαρίων, τα 266.000.000 δολάρια (δηλαδή το 65,2% ή τα 2/3), διατίθενται από την UNRWA για τη μισθοδοσία και την κάλυψη δαπανών του προσωπικού της το οποίο αποτελείται από 24.324 άτομα, που σε μεγάλο ποσοστό είναι Παλαιστίνιοι – για καθένα από τους οποίους δαπανώνται περίπου 11.000 δολάρια ετησίως.
▪ Μ’ άλλα λόγια, τα 2/3 του διαθέσιμου κεφαλαίου των 408.100.000 δολαρίων σπαταλιούνται στο προσωπικό, και μόνο το 1/3 του κεφαλαίου μένει για παροχή υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι η βοήθεια του ΟΗΕ στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες μεταλλάχθηκε σε μια μεγάλη μηχανή που καταβροχθίζει οικονομικούς πόρους για να διαιωνίζεται.
▪ Ένα σημαντικό ποσοστό των Παλαιστίνιων προσφύγων και των απογόνων τους στερούνται εγγράφων ταυτότητας, επειδή τα αραβικά κράτη που τους «φιλοξενούν» αρνούνται να τους δώσουν τα σχετικά έγγραφα, και πολύ συχνά, το μόνο που διαθέτουν είναι η κάρτα διανομής βοήθειας της UNRWA, και καμία υπηρεσία δεν καταγράφει επίσημα σε κάποιο ληξιαρχείο τις γεννήσει και τους θανάτους τους.
▪ Λόγω του θλιβερού προνομίου της κληροδότησης του προσφυγικού καθεστώτος, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες –επίσημοι και ανεπίσημοι– ανήλθαν το 2006 σε 3,5 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια κατάσταση που βολεύει την στρατηγική του ιερού πολέμου (τζιχάντ) από τις αραβικές χώρες και την παλαιστινιακή ηγεσία.
Μετά το 1945, στην Ευρώπη και την Ασία σημειώθηκαν πρωτοφανείς εξαναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών. Περίπου 30 εκατομμύρια Ευρωπαίοι εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν ή να αυτο-εκτοπιστούν, υπομένοντας βιαιοπραγίες, βιασμούς και εθνοτικές εκκαθαρίσεις που προκάλεσαν σε εκατομμύρια ανθρώπους θανάτους, τραυματισμούς, αναπηρίες και απώλεια των μέσων επιβίωσης. Αλλά, ούτε ο ΟΗΕ ούτε και κανένα κράτος της «πολιτισμένης» Ευρώπης δεν πήραν ποτέ μέτρο για το δικαίωμα επιστροφής αυτών των προσφύγων στις χώρες απ’ τις οποίες ξεριζώθηκαν.
Ο ΟΗΕ δεν πήρε επίσης κανένα μέτρο εναντίον του Αραβικού Συνδέσμου για την απόρριψη τόσο του Ψηφίσματος 181 (29-11-1947) για τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών στην Παλαιστίνη, όσο και του Ψηφίσματος 194 (11-11-1948) για το δικαίωμα της επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων.
Όμως, το 1949, ο ΟΗΕ ζήτησε την επιστροφή των Αράβων προσφύγων στην Παλαιστίνη. Το Ισραήλ δέχθηκε την επιστροφή 100.000 προσφύγων με την προϋπόθεση ότι αυτή θα συνοδεύεται από την απλή αναγνώριση του δικαιώματος της ύπαρξης του Ισραήλ, από τους φονταμενταλιστές του Αραβικού Συνδέσμου και της ηγεσίας των Παλαιστίνιων. Η προσφορά του Ισραήλ απορρίφθηκε, και το Ισραήλ κράτησε αυστηρά αρνητική στάση στις εντονότατες πιέσεις από την αμερικανική κυβέρνηση και τα Ηνωμένα Έθνη. Στην πραγματικότητα, η αιτία σκλήρυνσης της στάσης του οφειλόταν και σε ένα άλλο ζήτημα, με το οποίο η ευρωπαϊκή ιστοριογραφία δεν ασχολήθηκε ποτέ: τη σιωπή του ΟΗΕ σχετικά με τον βίαιο διωγμό Εβραίων από τις αραβικές χώρες.
Καταστατικό του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης – Χαμάς

Αποσπάσματα
[Carlo Panella, Η Ιστορία των Ισλαμικών Καθεστώτων 1914–2006. Ωκεανίδα, 2010, σελ. 604–613]
Καθένας μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Αλλά, προηγουμένως οφείλει να γνωρίζει. Κ.Γ.
Κεφάλαιο 1 – Ιδεολογικές ρίζες
Άρθρο 1
Βάση του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης (Χαμάς) είναι το Ισλάμ. Από το Ισλάμ απορρέουν οι ιδέες του και οι πρωταρχικές προϋποθέσεις του, όπως και το όραμα της ζωής, του σύμπαντος και της ανθρωπότητας. Κρίνει όλες τις ενέργειές του βάσει του Ισλάμ και εμπνέεται από το Ισλάμ για να διορθώσει όλα τα λάθη του.
Άρθρο 2

Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Hamas) είναι ένας από της κλάδους των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Παλαιστίνη. Το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων είναι μια παγκόσμια οργάνωση, ένα από τα σπουδαιότερα ισλαμιστικά κινήματα της σύγχρονης εποχής. Χαρακτηρίζεται από βαθιά κατανόηση, από ακριβείς απόψεις και πλήρη γνώση όλων των ισλαμιστικών εννοιών σε όλα τα πεδία της ζωής, τις απόψεις και τις πεποιθήσεις, την οικονομία, την εκπαίδευση και την κοινωνία, το Δίκαιο και τους νόμους, την απολογητική και το δόγμα, την επικοινωνία και τις τέχνες, τα ορατά και τα αόρατα και σε κάθε άλλη σφαίρα της ζωής.
Η άποψη του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης για τον χρόνο και το χώρο
Άρθρο 5
Δεδομένου ότι το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης υιοθετεί το Ισλάμ ως τρόπο ζωής του, οι ιστορικές απόψεις του φτάνουν ως τη γέννηση του ισλαμικού κινήματος, στην εποχή των ευλαβών προγόνων (σαλάφ)· παρόμοια με τον Αλλάχ και τον σκοπό του, τον Προφήτη και το πρότυπό του, το Κοράνιο και το Σύνταγμά του. Η άποψή του για τον χώρο εκτείνεται οπουδήποτε ζουν μουσουλμάνοι – αυτοί οι οποίοι υιοθετούν το Ισλάμ ως τρόπο ζωής, σε κάθε τόπο στην επιφάνεια της Γης. Επιπλέον, εκτείνεται ως τα βάθη της Γης και στις μακρύτερες σφαίρες των ουρανών.
«Αγνοείτε προς τι παρομοιάζει ο Θεός τον καλόν λόγον; Ο Θεός παρομοιάζει τον καλόν λόγον προς το δένδρον ούτινος αι ρίζαι εισί στερεαί εν τη γη, οι δε κλώνοι αυτού υψούνται μέχρις ουρανού. Ο καλός λόγος εν εκάστη εποχή καρποφορεί. Ο Κύριος λαλεί προς τους ανθρώπους παραβολικώς, ίνα σκεφθώσιν» (Κορ., 14:29-30).
Μοναδικότητα και ανεξαρτησία

Άρθρο 6
Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης είναι ένα μοναδικό παλαιστινιακό κίνημα. Προσφέρει στον Αλλάχ την αφοσίωσή του, αντλεί τον τρόπο ζωής του από το Ισλάμ και πασχίζει να υψώσει τη σημαία του Αλλάχ σε κάθε τετραγωνικό μέτρο της γης της Παλαιστίνης. Στη σκιά του Ισλάμ μπορούν οι ακόλουθοι όλων των θρησκειών να συνυπάρχουν με ασφάλεια: ασφάλεια για τη ζωή τους, την ιδιοκτησία τους, τα δικαιώματά τους. Όταν απουσιάζει το Ισλάμ, γεννιέται η αταξία, εξαπολύονται η καταπίεση και η καταστροφή, και ξεσπούν πόλεμοι και μάχες.
Άρθρο 7
Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Hamas) είναι ένας από τους κρίκους της αλυσίδας του
τζιχάντ [ιερού πολέμου] στη μάχη του κατά της σιωνιστικής εισβολής. Συνδέεται με τον κρίκο που αντιπροσωπεύει ο μάρτυρας Ιζ αντ-Ντιν αλ-Κασάμ και τους αδελφούς του στη μάχη, τους Αδελφούς Μουσουλμάνους του 1936. Η αλυσίδα συνεχίζεται για να συνδεθεί με έναν άλλο κρίκο, το τζιχάντ των προσπαθειών των Αδελφών Μουσουλμάνων του πολέμου του 1948, όπως και των επιχειρήσεων του τζιχάντ των Αδελφών Μουσουλμάνων του 1968 και έπειτα.
Παρότι οι κρίκοι αυτοί έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, και παρά το γεγονός ότι τοποθετήθηκαν πολλά εμπόδια στους μαχητές από αυτούς που εκτελούν διαταγές των σιωνιστών ώστε να καταστήσουν αδύνατη τη συνέχιση του τζιχάντ, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης ανέκαθεν προσπαθούσε να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις του Αλλάχ χωρίς να ενδιαφέρεται για το απαιτούμενο χρονικό διάστημα. Ο Προφήτης –οι ευλογίες και η γαλήνη του Αλλάχ να είναι μαζί Του– δήλωσε αυτά που αναφέρουν ο αλ- Μπουχαρί και ο Μουσλίμ:
«Δεν θα έρθει η τελευταία μέρα παρά μόνον όταν όλοι οι μουσουλμάνοι θα πολεμούν τους Εβραίους και όταν οι μουσουλμάνοι σκοτώσουν τους Εβραίους και όταν οι Εβραίοι θα κρύβονται πίσω από μια πέτρα ή ένα δέντρο και η πέτρα και το δέντρο θα πουν: “Μουσουλμάνε, δούλε του Αλλάχ, ένας Εβραίος είναι κρυμμένος πίσω μου, έλα να τον σκοτώσεις”, όμως το δέντρο λουτσιά δεν θα το πει, γιατί είναι το δέντρο των Εβραίων».
Κεφάλαιο 3
Στρατηγικές του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης:
η Παλαιστίνη είναι ιερή δεξαμενή για τους μουσουλμάνους

Άρθρο 11
Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης πιστεύει ότι η γη της Παλαιστίνης είναι μια νόμιμη δεξαμενή (ουάκφ), ισλαμική γη που έχει αποδοθεί στις γενιές του Ισλάμ ως την ημέρα της ανάστασης. Δεν θα γίνει αποδεκτή η παράδοση οποιουδήποτε τμήματός της. Καμία αραβική χώρα, ούτε οι αραβικές χώρες στο σύνολό τους, κανένας Βασιλιάς ή Πρόεδρος, ούτε όλοι οι βασιλείς και οι πρόεδροι μαζί, καμία οργάνωση, ούτε όλες οι παλαιστινιακές ή αραβικές οργανώσεις ενωμένες, δεν έχουν το δικαίωμα να διαθέσουν ή να παραδώσουν έστω και ένα κομμάτι της, γιατί η Παλαιστίνη είναι η ισλαμική γη που έχει αποδοθεί στις γενιές του Ισλάμ ως την Ημέρα της Κρίσεως. Μετά από όλα αυτά, ποιος μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα να ενεργήσει για λογαριασμό όλων των γενεών του Ισλάμ ως την Ημέρα της Κρίσεως;
Αυτός είναι ο κανόνας στον ισλαμικό νόμο (σαρία), και ο ίδιος κανόνας ισχύει και σήμερα σε κάθε γη την οποία οι μουσουλμάνοι κατέκτησαν με τη βία, γιατί τον καιρό της κατάκτησης οι μουσουλμάνοι την αφιέρωσαν σε όλες τις γενιές του Ισλάμ ως την Ημέρα της Κρίσεως.
Η άποψη του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης για την πατρίδα και τον εθνικισμό
Άρθρο 12
Σύμφωνα με το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης, ο εθνικισμός είναι νόμιμο μέρος του θρησκευτικού πιστεύω του. Τίποτα δεν είναι πιο βαθύ και πιο αληθινό από τον εθνικισμό του ιερού πολέμου (τζιχάντ) που πολεμάει τον εχθρό του και τον αντιμετωπίζει με καθαρό μέτωπο όταν αυτός πατάει πόδι σε γη μουσουλμάνων. Αυτό καθίσταται προσωπική υποχρέωση κάθε μουσουλμάνου και κάθε μουσουλμάνας: στη γυναίκα επιτρέπεται να πολεμάει τον εχθρό ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεσή του συζύγου της, και στον σκλάβο χωρίς την άδεια του αφέντη του.
Δεν υπάρχει τίποτα όμοιο σε κανένα άλλο σύστημα. Αυτό είναι δεδομένο. Ενώ άλλες μορφές εθνικισμού βασίζονται σε υλικές, ανθρώπινες ή εδαφικές έννοιες, ο εθνικισμός του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία αλλά φέρνει, επιπλέον, και τον θεϊκό παράγοντα, που είναι σημαντικότερος, ότι, αν και συνδέεται με τις πηγές του πνεύματος του ζωοδότη και αυτού που υψώνει στον ουρανό της πατρίδας μια θεϊκή σημαία που συνδέει γη και ουρανό με ένα στενότατο δεσμό, τον εμποτίζουν με πνεύμα και ζωή. Όταν ο Μωυσής εμφανιστεί και σηκώσει τη ράβδο του, στην πραγματικότητα η μαγεία και οι μάγοι βυθίζονται στη σιωπή.
«… Η αληθής οδός διακρίνεται αρκούντως της πεπλανημένης. Ο μη πιστεύων εις τον Ταγούτ, αλλ’ εις τον μόνον Θεόν, λαμβάνει εις χείρας του ρομφαίαν στερεάν, ήτις ουδέποτε θέλη θλασθή. Κύριος ο Θεός υμών ακούει και τα πάντα γινώσκει» (Κοράνιο, 2:257).
Ειρήνη, ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και διεθνείς διασκέψεις

Άρθρο 13
Οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, οι διεθνείς διασκέψεις για την επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος, αντιτίθενται σε όλες τις πεποιθήσεις του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης. Στην πραγματικότητα, η παραχώρηση οποιουδήποτε τμήματος της Παλαιστίνης (που περιλαμβάνει το έδαφος το οποίο ο ΟΗΕ παρέδωσε στο Ισραήλ, και το οποίο η Χαμάς θεωρεί αναπαλλοτρίωτο και μη διαθέσιμο), ισοδυναμεί με την παραχώρηση ενός μέρους της θρησκείας. Ο εθνικισμός του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης είναι μέρος της θρησκείας του και διδάσκει στα μέλη του να προσδένονται στη θρησκεία και να υψώνουν τη σημαία του Αλλάχ στην πατρίδα τους, διεξάγοντας ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Κατά καιρούς, ακούγονται εκκλήσεις για διοργάνωση διεθνούς διάσκεψης για την αναζήτηση λύσης στο παλαιστινιακό πρόβλημα. Ορισμένοι αποδέχονται την ιδέα, άλλοι την απορρίπτουν για διάφορους λόγους, ζητώντας να πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την οργάνωση και τη συμμετοχή σε αυτή. Όμως, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης, το οποίο γνωρίζει τα μέρη που συμμετέχουν στις διασκέψεις και τις θέσεις τους στο παρελθόν και στο παρόν, σε σχέση με το πρόβλημα των μουσουλμάνων, δεν πιστεύει ότι αυτές οι διασκέψεις μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες ή να αποκαταστήσουν τα δικαιώματα ή να αποδώσουν δικαιοσύνη στους κατατρεγμένους. Αυτές οι διασκέψεις είναι απλώς ένα μέσο για την επιβολή της εξουσίας των άπιστων στα εδάφη των μουσουλμάνων. Πότε οι άπιστοι απέδωσαν δικαιοσύνη στους πιστούς;
«Δεν θα επιδοκιμασθής παρά των Εβραίων, ούτε παρά των Χριστιανών εάν μη ασπασθής το δόγμα αυτών. Ειπέ αυτοίς· η μόνη αληθής διεύθυνσις είναι η εκ του Θεού πηγάζουσα· εάν ακολουθήσης τας επιθυμίας αυτών, αφού λάβης την σοφίαν, δεν θα εύρης παρά τω Θεώ ούτε προστασίαν ούτε βοήθειαν» (Κοράνιο, 2:114).
Δεν υπάρχει λύση στο παλαιστινιακό πρόβλημα εκτός από τον ιερό πόλεμο (τζιχάντ). Όσον αφορά τις πρωτοβουλίες και τις διεθνείς διασκέψεις, αυτά είναι απώλεια χρόνου και παιχνίδια για παιδάκια. Ο παλαιστινιακός λαός είναι πολύ ευγενής για να εναποθέσει το μέλλον του, τα δικαιώματά του και τη μοίρα του στα χέρια της ματαιοδοξίας.
Οι τρεις κύκλοι
Άρθρο 14
Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης συνδέεται με τρεις κύκλους: τον παλαιστινιακό κύκλο, τον αραβικό κύκλο και τον ισλαμικό κύκλο. Ο καθένας διαδραματίζει τον ρόλο του στη μάχη κατά του σιωνισμού και έχει συγκεκριμένα καθήκοντα. Είναι σοβαρό λάθος και τρομερή εκδήλωση άγνοιας να ξεχνάμε έναν από αυτούς τους κύκλους, γιατί η Παλαιστίνη είναι ισλαμική γη όπου βρίσκονται η πρώτη κίμπλα (τόπος προς τον οποίο γίνεται η προσευχή: η Μέκκα, μετά τις μάχες του Μωάμεθ εναντίον των Εβραίων της Μεδίνας) και ο ιερότερος χώρος (το Τέμενος του Αλ Ακσά), όπως και το μέρος στο οποίο ο Προφήτης –οι ευλογίες και η γαλήνη του Αλλάχ να είναι μαζί Του– αναλήφθηκε στον ουρανό.
«Δόξα τω μετενεγκόντι νύκτωρ τον δούλον αυτού εκ του ιερού ναού της Μέκκας εις τον μεμακρυσμένον ναόν των Ιεροσολύμων ούτινος ηυλογήσαμεν τον περίβολον όπως αποδείξωμεν αυτώ τα θαύματα ημών. Ο Κύριος ακούει και βλέπει τα πάντα» (Κοράνιο, 17:1).

Λαμβάνοντας υπόψη αυτή την κατάσταση, η απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι ένα ατομικό καθήκον, υποχρεωτικό για κάθε μουσουλμάνο όπου και αν αυτός βρίσκεται. Σε αυτές τις βάσεις πρέπει να εξετάζεται το πρόβλημα της Παλαιστίνης, και κάθε μουσουλμάνος πρέπει να το γνωρίζει.
Όταν το πρόβλημα αντιμετωπίζεται σε αυτό το πλαίσιο· όταν κινητοποιούνται όλες οι δυνατότητες των τριών κύκλων, τότε μπορούν να αλλάξουν οι κρατούσες περιστάσεις και πλησιάζει η ημέρα της απελευθέρωσης.
«Υμείς εμπνέετε εις την καρδίαν αυτών τρόμον μεγαλύτερου του Θεού, διότι ουδέν εννοούσι» (Κοράνιο, 59:13).
Οι δυνάμεις που στηρίζουν τον εχθρό
Άρθρο 22
Ο εχθρός προγραμμάτιζε από καιρό αυτά που κατάφερε να πετύχει, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που καθόρισαν ιστορικά την πορεία των γεγονότων. Συγκέντρωσε τεράστιο υλικό πλούτο, πηγή επιρροής, τον οποίο διέθεσε για την πραγμάτωση του ονείρου του.
Με αυτά τα χρήματα ανέλαβε τον έλεγχο των μέσων επικοινωνίας σε όλο τον κόσμο- για παράδειγμα, τα πρακτορεία Τύπου, τις μεγάλες εφημερίδες, τους εκδοτικούς οίκους και τις ραδιοτηλεοπτικές αλυσίδες.
Με αυτά τα χρήματα προκάλεσε επαναστάσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου, με σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και να αποκομίσει άλλα κέρδη. Αυτοί οι εχθροί μας ήταν πίσω από τη Γαλλική Επανάσταση και την Οκτωβριανή Επανάσταση, και από πολλές επαναστάσεις που έχουμε ακούσει σε διάφορα μέρη στον κόσμο. Με τα χρήματα συνέστησαν μυστικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, για να καταστρέψουν τις κοινωνίες και να προωθήσουν τα σιωνιστικά συμφέροντα. Αυτές οι οργανώσεις είναι η μασονία, οι Ροταριανοί, το Lions Club, η B’nai B’rith και άλλες. Όλες αυτές είναι καταστροφικές οργανώσεις με αντικείμενο την κατασκοπία.
[Σημ: B’nai B’rith International – Παγκόσμια Φωνή των Εβραίων. Ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1843 ως μυστική στοά 12 Εβραίων μεταναστών από τη Γερμανία και είναι αφιερωμένη στην προβολή της ανεκτικότητας και της ανθρωπιάς – https://en.wikipedia.org]
Με τα χρήματα ο εχθρός ανέλαβε τον έλεγχο των ιμπεριαλιστικών χωρών και τις έπεισε να αποικήσουν πολλές χώρες για να εκμεταλλευτούν τους πόρους τους και να εξαπλώσουν τη διαφθορά.

Σχετικά με τους τοπικούς και τους παγκόσμιους πολέμους, όλοι ξέρουν ότι οι εχθροί μας οργάνωσαν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταστρέψουν το ισλαμικό χαλιφάτο. Ο εχθρός τον εκμεταλλεύτηκε οικονομικά και ανέλαβε τον έλεγχο πολλών πλουτοπαραγωγικών πηγών, αποκόμισε τη Διακήρυξη Μπάλφουρ και ίδρυσε την Κοινωνία των Εθνών ως όργανο παγκόσμιας επικράτησης. Οι ίδιοι εχθροί οργάνωσαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον οποίο έγιναν βαθύπλουτοι χάρη στο εμπόριο όπλων και πολεμικού υλικού, και ετοίμασαν την ίδρυση του κράτους τους. Έδωσαν εντολή σύστασης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, με το Συμβούλιο Ασφαλείας στο εσωτερικό του Οργανισμού, ως μέσου παγκόσμιας επικράτησης.
Δεν έχει ξεσπάσει ποτέ πόλεμος στον οποίο να μην βρεθούν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα.
«… Οσάκις ανάψωσι πυρ εν τη μάχη, ο Θεός θα κατασβέση αυτό. Διατρέχουσι την γην διασπείροντες την κακίαν αλλ’ ο Κύριος δεν αγαπά τους διαφθορείς» (Κοράνιο, 5:69).
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είτε στην καπιταλιστική Δύση είτε στην κομμουνιστική Ανατολή, στηρίζουν τον εχθρό με όλη τη δύναμή τους, με υλικούς και ανθρώπινους πόρους, εναλλασσόμενες σε αυτό τον ρόλο. Όταν ξυπνάει το Ισλάμ, οι δυνάμεις των απίστων ενώνονται για να το πολεμήσουν, γιατί το έθνος των απίστων είναι ένα.
«Όσοι πιστοί! μη συνάπτετε στενούς δεσμούς ειμή μεταξύ υμών. Οι άπιστοι θα επιζητήσωσι να διαφθείρωσι υμάς, επιποθούντες την απώλειαν υμών. Το μίσος αυτών εισδύει εις τους λόγους αυτών, αλλά τα εν τη καρδία αυτών εισί χείριστα. Εδώκαμεν ήδη σημεία προφανή, και ήτο δυνατόν να εννοήσητε» (Κοράνιο, 3:114).
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ)

Άρθρο 27
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) είναι πιο κοντά μας από οποιαδήποτε άλλη οργάνωση: περιλαμβάνει τους πατεράδες μας, τους αδερφούς μας, τους συγγενείς μας και τους φίλους.
Πώς μπορεί ένας μουσουλμάνος να διώξει τον πατέρα του, τον αδερφό του, τον συγγενή του, τον φίλο του; Η πατρίδα μας είναι μία, η τραγωδία μας είναι μία, ο εχθρός είναι κοινός.
Εξαιτίας των περιστάσεων στις οποίες δημιουργήθηκε η ΟΑΠ και της ιδεολογικής σύγχυσης που επικρατεί στον αραβικό κόσμο από την ιδεολογική εισβολή που τον έπληξε μετά τις Σταυροφορίες, και συνεχίστηκε με τον οριενταλισμό, το έργο των ιεραποστόλων και του ιμπεριαλισμού, η ΟΑΠ υιοθέτησε την ιδέα ενός κοσμικού κράτους και εμείς σκεφτόμαστε το εξής: Η κοσμική ιδεολογία είναι εκ διαμέτρου αντίθετη στη θρησκευτική σκέψη, που είναι η βάση όλων των θέσεων, των τρόπων συμπεριφοράς και των αποφάσεων.
Ωστόσο, παρά τον σεβασμό μας για την ΟΑΠ –και για ό,τι μπορεί να γίνει στο μέλλον– και δίχως να υποβαθμίζουμε τον ρόλο της στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, αρνούμαστε να υιοθετήσουμε την κοσμική σκέψη για το παρόν και το μέλλον της Παλαιστίνης, η φύση της οποίας είναι ισλαμική. Η ισλαμική φύση του παλαιστινιακού ζητήματος είναι αναπόσπαστο μέρος της θρησκείας μας, και όποιος παραβλέπει ένα αναπόσπαστο μέρος της θρησκείας του είναι σίγουρα χαμένος.
«Τις αποστρέφεται την θρησκείαν του Αβραάμ ειμή ο αναίσθητος;» (Κοράνιο, 2:124).
Όταν η ΟΑΠ υιοθετήσει το Ισλάμ ως τρόπο ζωής, θα γίνουμε στρατιώτες της και προσάναμμα για τη φωτιά της που θα κάψει τους εχθρούς. Ώσπου να γίνει αυτό –προσευχόμαστε στον Αλλάχ να γίνει σύντομα– η θέση του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης σε σχέση με την ΟΑΠ είναι αυτή ενός γιου απέναντι στον πατέρα, ενός αδερφού απέναντι στον αδερφό, ενός συγγενή απέναντι στον συγγενή που υποφέρει για τον πόνο του άλλου, όταν ένα αγκάθι τού καρφώνεται στην πλάτη, που στηρίζει τον άλλο στον αγώνα με τον εχθρό και που του εύχεται καλή και δίκαιη καθοδήγηση.
Οι αδερφοί, οι αδερφοί! Αυτός που δεν έχει αδερφό είναι σαν αυτόν που πηγαίνει στη μάχη χωρίς όπλα. Ο ξάδερφος παίζει για κάποιον τον ρόλο των καλύτερων φτερών, και, σηκώνεται, άραγε, το γεράκι στον ουρανό χωρίς φτερά;
Οι αραβικές και ισλαμικές χώρες και κυβερνήσεις

Άρθρο 28
Η σιωνιστική εισβολή είναι πραγματικά μοχθηρή. Δεν διστάζει να ακολουθήσει κάθε οδό και να καταφύγει στα πλέον αναξιοπρεπή και αποκρουστικά μέσα για να πετύχει τους σκοπούς της. Στις διεισδυτικές και κατασκοπευτικές ενέργειές της εμπιστεύεται τυφλά τις παράνομες οργανώσεις που ίδρυσε, όπως η μασονία, οι Ροταριανοί, το Lions Club και άλλες ομάδες με αντικείμενο την κατασκοπία. Όλες αυτές οι οργανώσεις, είτε μυστικές είτε γνωστές, ενεργούν για το συμφέρον του σιωνισμού και υπό την καθοδήγησή του. Σκοπός τους είναι να γκρεμίσουν τις κοινωνίες, να καταστρέψουν τις αξίες, να βιάσουν συνειδήσεις, να νικήσουν τις αρετές και να καταβαραθρώσουν το Ισλάμ. Στηρίζουν το εμπόριο των ναρκωτικών και των οινοπνευματωδών για να διευκολύνουν την πορεία προς τον έλεγχο και την επέκταση.
Από τις αραβικές χώρες που συνορεύουν με το Ισραήλ ζητούμε να ανοίξουν τα σύνορά τους για τους μαχητές, τους γιους των αραβικών και ισλαμικών λαών, για να τους επιτρέψουν να διαδραματίσουν τον ρόλο τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με αυτές των αδερφών τους, των Αδελφών Μουσουλμάνων της Παλαιστίνης.
Ως ελάχιστο, οι άλλες αραβικές και ισλαμικές χώρες πρέπει να βοηθούν τους μαχητές, παρέχοντάς τους ελευθερία κινήσεων.
Δεν πρέπει να παραλείψουμε να υπενθυμίσουμε σε κάθε μουσουλμάνο ότι, όταν οι Εβραίοι κατάκτησαν τη σεπτή Ιερουσαλήμ το 1967, μπροστά στις πόρτες του ευλογημένου Τεμένους του Αλ Ακσά φώναζαν με χαρά: «Ο Μωάμεθ πέθανε κι άφησε πίσω του μόνο μυξιάρικα».
Το Ισραήλ, ως εβραϊκό κράτος, και οι Εβραίοι προκαλούν το Ισλάμ και όλους τους μουσουλμάνους. «Έτσι, τα μάτια των άνανδρων δεν κλείνουν».
Η απόπειρα απομόνωσης του παλαιστινιακού λαού
Άρθρο 32
Ο παγκόσμιος σιωνισμός και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με έξυπνες κινήσεις και προσεκτικό προγραμματισμό, προσπάθησαν να απομακρύνουν τα αραβικά κράτη, το ένα μετά το άλλο, από τον κύκλο της σύγκρουσης με τον σιωνισμό, ώστε να έχουν απέναντι τους μονάχο τον παλαιστινιακό λαό.
Η Αίγυπτος ήδη απομακρύνθηκε από τον κύκλο της σύγκρουσης, σε μεγάλο βαθμό μέσω των προδοτικών συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ, και προσπάθησε να σύρει τις άλλες αραβικές χώρες σε παρόμοιες συμφωνίες για να τις απομακρύνει και αυτές από τον κύκλο της σύγκρουσης.
Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης καλεί τους αραβικούς και ισλαμικούς λαούς να καταβάλλουν μια σοβαρή και αδιάκοπη προσπάθεια για να εμποδίσουν την πραγματοποίηση αυτού του τρομακτικού σχεδίου και να γνωστοποιήσουν στις μάζες τον κίνδυνο της απόσυρσης από τον κύκλο της σύγκρουσης με τον σιωνισμό. Σήμερα πρόκειται για την Παλαιστίνη, αύριο για μία ή δύο άλλες χώρες. Διότι το σιωνιστικό σχέδιο δεν έχει όρια, και μετά την Παλαιστίνη θα προσπαθήσει να επεκταθεί από τον Νείλο στον Ευφράτη. Όταν θα χωνέψει την περιοχή που καταβρόχθισε, θα κοιτάξει προς την επόμενη επέκταση, και έτσι θα συνεχίσει. Αυτό είναι το
σχέδιο που περιγράφεται στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και η τωρινή συμπεριφορά του σιωνισμού αποτελεί την καλύτερη απόδειξη όσων γράφονται σε εκείνο το κείμενο.
Η εγκατάλειψη του κύκλου της σύγκρουσης είναι εσχάτη προδοσία και θα επιφέρει κατάρα στον ένοχο.
«Όστις στρέψη προς αυτούς τα νώτα, κατά την ημέραν της μάχης, εκτός αν πρόκειται να επανέλθη εις έφοδον ή να συγκεντρωθή, θα προσβληθή διά της οργής του Θεού. Κατοικία αυτού έσται η Γέεννα. Οποία φρικώδης διαμονή!» (Κοράνιο, 8:16)
Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μοχθηρή, ναζιστική και ταταρική εισβολή. Αλλιώς, θα χάσουμε τις πατρίδες μας, οι κάτοικοί τους θα χάσουν τα σπίτια τους, η διαφθορά θα πνίξει τη Γη, όλες οι θρησκευτικές αξίες θα καταστραφούν. Ας ξέρει ο καθένας ότι θα είναι υπόλογος στον Αλλάχ.
«Ο ουνεργαζόμενος το αγαθόν κατά το βάρος ενός μορίου, ευρίσκει αυτό. Ο δε εργαζόμενος το κακόν κατά το βάρος ενός μορίου, ευρίσκει αυτό ωσαύτως» (Κοράνιο, 99:7-8).
Στο εσωτερικό του κύκλου της σύγκρουσης με τον σιωνισμό, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης θεωρεί τον εαυτό του αιχμή του δόρατος ή εμπροσθοφυλακή. Ενώνεται με όλους αυτούς που είναι ενεργοί στο παλαιστινιακό πεδίο. Αυτό που απομένει να γίνει είναι η συνεχής δράση από την πλευρά των αραβικών και ισλαμικών λαών και των ισλαμικών οργανώσεων του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου. Αυτές είναι οι καλύτερα προετοιμασμένες οργανώσεις για την επόμενη φάση της μάχης κατά των Εβραίων, των εμπόρων του πολέμου.
«… Ενεσπείραμεν εν μέσω αυτών την έχθραν και το μίσος, μέχρι της συντέλειας του αιώνος. Οσάκις ανάψωσιν πυρ εν τη μάχη, ο Θεός θα κατασβέση αυτό. Διατρέχουσι την γην διασπείροντες την κακίαν αλλ’ ο Κύ-ριος δεν αγαπά τους διαφθορείς» (Κοράνιο, 5:69).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι απόψεις που διατυπώνονται στα ενυπόγραφα κείμενα εκφράζουν τους συντάκτες τους.
Το χριστιανικό μήνυμα αποτελεί τον «εσωτερικό εχθρό» για τις «προοδευτικές» πολιτικές δυνάμεις (βλ. διαμάχη για θρησκευτικά, αποφυγή εκκλησιασμού των μαθητών κ.ά.). Και έτσι, έχουμε πρωτοφανή άνοδο νεανικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς, βίας και εγκληματικότητας
LE FIGARO. – Η φιλοσοφία σας για την επιτάχυνση και η κριτική σας για την ανάπτυξη θεωρούνται συχνά αντινεωτερική. Αποδέχεστε αυτόν τον χαρακτηρισμό;
Χάρτμουτ ΡΟΖΑ. – Εξαρτάται από το τι εννοούμε νεωτερικότητα. Προσπαθώ γενικά να κάνω διάκριση μεταξύ της διαδικασίας και του σχεδίου της νεωτερικότητας. Η διαδικασία νεωτερικότητας αντιστοιχεί σε μια λογική δυναμικής σταθεροποίησης: πρέπει πάντα να επιταχύνουμε, να καινοτομούμε, να παράγουμε ανάπτυξη χωρίς καμία ανάγκη. Είμαι πολύ επικριτικός σε αυτή την άποψη. Αλλά, όπως ο Μαρξ, που ήταν επικριτής του καπιταλισμού, – ενώ έλεγε ότι ο καπιταλισμός ήταν ένα απαραίτητο βήμα, – πιστεύω ότι αυτή η λογική της δυναμικής σταθεροποίησης μας επέτρεψε να πετύχουμε απίστευτη πρόοδο στους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας και της οικονομίας. Αδιανόητο να πούμε ότι όλα αυτά είναι κακό και πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή του λίθου. Πρέπει να διατηρήσουμε όλες αυτές τις γνώσεις, αλλά να μην είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να αναπτυσσόμεθα συνεχώς για να διατηρήσουμε ό,τι έχουμε. Επομένως, επικρίνω αυτή τη φάση της δυναμικής σταθεροποίησης: αν είναι αυτό, η νεωτερικότητα, τότε είμαι αντινεωτεριστής. Στο νεωτερικό σχέδιο, επικεντρωθήκαμε υπερβολικά στην αυτονομία, νοούμενη ως αυτοδιαχείριση, παρά στο συντονισμό.
Η κρίση της νεωτερικότητας συνοδεύεται απο μια κρίση νοήματος στην εργασία, με έκδηλη τη μεγάλη παραίτηση. Η εξαφάνιση μιας πίστης στην ιδέα της προόδου είναι η αιτία αυτής της απώλειας γενικευμένου κινήτρου;
Πρέπει πιθανώς να αναδιατυπώσουμε την ελπίδα της προόδου: πρέπει να προσδοκούμε ένα μέλλον προς το οποίο αξίζει τον κόπο να πορευθούμε. Αυτό ήταν πάντα πηγή κινήτρου. Είναι παρεξήγηση να πιστεύουμε ότι, ακόμη και σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, μόνο η ατομική απληστία ή η ατομική ευχαρίστηση ωθούν τους ανθρώπους να εργαστούν. Είναι πολύ περισσότερο η ιδέα του οικογενειακού πλούτου μεταξύ των γενεών που κινητοποιεί τους ανθρώπους, ακόμη και στη νεοφιλελεύθερη Χιλή του Πινοσέτ. Το να κάνουμε κάτι που μπορούμε να μεταβιβάσουμε στις επόμενες γενιές είναι θεμελιώδες γιατί μας δίνει το αίσθημα σύνδεσης με την ιστορία. Σήμερα ζούμε μια ξαφνική κρίση, γιατί χάσαμε το μέλλον. Για τέσσερις αιώνες, από την αρχή της νεωτερικότητας, του Διαφωτισμού, η ελπίδα ήταν αυτή της ελευθερίας, της καλύτερης ζωής, να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία. Προχωρούσαμε προς κάτι. Τώρα νιώθουμε πλέον ότι δεν κατευθυνόμαστε προς έναν λαμπερό κόσμο αλλά προς μια κλιματική καταστροφή, πιθανώς μια πυρηνική καταστροφή, μια καταστροφή οικονομική και ηθική. Χάνουμε επίσης την αίσθηση της ιστορίας απορρίπτοντας την κληρονομιά μας. Όσο θαυμάζουμε τον Διαφωτισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα τόσο δεν βλέπουμε το παρελθόν μας το αποικιοκρατικό, ιμπεριαλιστικό και δουλοπαρικό**. Αυτό είναι πολύ σοβαρό· πρέπει οπωσδήποτε να συντονιστούμε με την ιστορία.
Σε ποιο βαθμό αυτή η «απώλεια του μέλλοντος» συνδέεται με το κλιματικό άγχος;
Εκτός από την κλιματική κρίση, υπάρχει βαθύτερο ηθικό πρόβλημα. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να χτίζουν σπίτια: πήγα στην Κολομβία και, ακόμη

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν συνεπάγοντα τα ατομικά δικαιώματα. Τα πρώτα – δείκτης Δημοκρατίας -συγκροτούν την κοινωνία των ανθρώπων, ενώ τα δεύτερα στρέφονται εναντίον της, προσβάλοντας κυρίως τον πυρήνα της που είναι η οικογένεια.
και στις φαβέλες, οι άνθρωποι χτίζουν τον πρώτο όροφο ενός σπιτιού με την ελπίδα ότι τα παιδιά τους θα χτίσουν τον επόμενο όροφο. Αλλά σε Γαλλία και Γερμανία, το πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά δεν θέλουν τα σπίτια που έχτισαν οι γονείς τους, ούτε τις επιχειρήσεις που ξεκίνησαν οι γονείς τους· απαρνιούνται τη ζωή που είχαν οι γονείς τους. Αυτή είναι μια βαθιά ηθική κρίση. Πριν, δουλεύαμε σκληρά για τα παιδιά μας να ζήσουν μια καλύτερη ζωή· αυτή η ελπίδα πέθανε. Οι άνθρωποι θεωρούν ότι αξίζει τον κόπο να ζήσουν όταν η ζωή συγκεντρώνει τρεις χρονικές προοπτικές: την καθημερινή, τη βιογραφική και την ιστορική προοπτική. Με λίγα λόγια, όταν αυτό που κάνουμε καθημερινά βοηθά να πετύχουμε κάτι μεγαλύτερο και συμβάλλει στην πρόοδο της κοινωνίας. Σήμερα υπάρχει μια ρήξη σε αυτό το επίπεδο: οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι το να δουλεύουν σκληρά, βασικά είναι χάσιμο χρόνου. Η εργασία επομένως δεν έχει νόημα και οι άνθρωποι θέλουν να παραιτηθούν. Ωστόσο, η εργασία δεν είναι επιβλαβής· και μάλιστα είναι σημαντικός άξονας συντονισμού. Δουλεύοντας, δεν εκπληρώνουμε μόνο μια υποχρέωση, αλλά δουλεύουμε στον εαυτό μας καθώς εργαζόμαστε στον κόσμο. Στο βαθμό που η ενέργεια που μας κινητοποιεί για εργασία εξασθενεί, η απογοήτευση και ο θυμός μας προς την κοινωνία αυξάνονται.
Για να ξαναδώσουμε νόημα και αρμονία στη ζωή μας, προτείνετε μια θεωρία συντονισμού…
Η ψυχολογία ανάπτυξης του παιδιού δείχνει ότι τα μικρά παιδιά αναζητούν από τη γέννησή τους να συντονιστούν με το άμεσο περιβάλλον τους. Θέλουν να πάρουν μια απάντηση που απευθύνεται όντως σε αυτά, να νιώσουν ότι τα καλεί κάποιος. Το να νιώθεις ότι σε καλούν είναι ουσιαστική ανθρώπινη εμπειρία. Αυτές τις σχέσεις συντονισμού τις βρίσκουμε σε πολλούς τομείς. Είναι αυτό που αναζητούμε στις τέχνες ακόμη και στην πολιτική: η δημοκρατία είναι υπόσχεση συντονισμού.
Γράφετε: «Αν ήμουν πολιτικός, πιθανώς θα ενεργούσα με τον ίδιο τρόπο (όπως οι σημερινοί πολιτικοί μας). » Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική δεν μπορεί να λύσει την κρίση που περιγράφετε;
Η υπόσχεση της νεωτερικότητας είναι ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε οποιαδήποτε πλευρά της ζωής. Δεν είναι η Εκκλησία που μας λέει πώς να ζήσουμε, ούτε ο πάπας, ο βασιλιάς ή ακόμα και η φύση. Η δημοκρατική σκέψη μεταφέρει αυτή η ιδέα ότι διαμορφώνουμε τη μορφή της κοινής μας ζωής. Μπορούμε να την εφαρμόσουμε και να χρησιμοποιήσουμε την πολιτική για να επανεφεύρουμε τον κόσμος μας. Αλλά αυτό δεν θα μεταφραστεί σε ένα κατάλογο μεταρρυθμίσεων. Οι πολιτικοί συνήθισαν – αυτή είναι η λογική του συστήματος – ότι η πολιτική συνίσταται στο να έχουμε το πάνω χέρι συνεχώς. Δεν είναι απαραίτητο ποτέ να ακούμε τον αντίπαλο, παρά μόνο να εξετάζουμε τα μέσα τραυματισμού του ή της ήττας του. Δεν τους κατηγορώ: οι πολιτικοί εξελίσσονται σε ένα θεσμικό πλαίσιο που δυσκολεύει πολύ το έργο τους. Για να μετρήσουμε την έκταση των αλλαγών προς επίτευξη, πρέπει να φανταστούμε ότι ζούμε σε μια μεσαιωνική κοινωνία και ότι θέλουμε να περάσουμε σε μια σύγχρονη κοινωνία. Αυτή είναι μια τεράστια ανατροπή για τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αλλά επίσης με τον οποίο οργανώνουμε πολιτική, επιστήμη, οικονομία και πολιτιστική ζωή
Στο τελευταίο σας βιβλίο που μεταφράστηκε στη Γαλλία, λέτε ότι η θρησκεία έχει να παίξει ένα ρόλο στη δημοκρατία. Γιατί ?
H. ROSA*: Η Εκκλησία αντίβαρο στον Μεσαίωνα του Διαφωτισμού
Σε ένα πλαίσιο που όλοι καταφέρονται κατά της θρησκείας και των Εκκλησιών – για τα σκάνδαλα, τις καταχρήσεις – και ενώ η θρησκεία βρίσκεται σε παρακμή σε όλα τα επίπεδα, θέλησα να επιμείνω στο γεγονός ότι υπάρχει κάτι στη θρησκεία που μπορεί ακόμα είναι απαραίτητο στην κοινωνία. Ορίζω τη θρησκεία με μια πολύ συγκεκριμένη έννοια, που προέρχεται από τον Charles Taylor, με βάση τις έννοιες της μεταμόρφωσης και της υπέρβασης. Όταν λέμε θρησκεία σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να μεταμορφωθώ από κάποιον άλλο, και δεν προέχει μόνο η ατομικότητά μου. Όλα ξεκινούν από αυτή τη ρήση του Σολομώντα: «Δώσε μου μια καρδιά που ακούει.***»
Αν η θρησκεία αφορά αυτήν την ευήκοη καρδιά, αυτή η ικανότητα να είμαστε ανοιχτοί στο κάλεσμα για κάτι που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας και που μας μεταμορφώνει, τότε αυτό το χρειαζόμαστε για τη δημοκρατία. Η βασική ιδέα είναι αυτή της «επιδεκτικότητας», το γεγονός ότι παρέχουμε τη δυνατότητα να μας καλέσουν. Πρέπει να είμαστε πολίτες έτοιμοι να κληθούν, έτοιμοι να ακούσουν. Σήμερα όλοι θέλουμε να έχουμε φωνή που να ακούγεται, τα συμφέροντά μας να εξυπηρετούνται, αλλά δεν θέλουμε να ακούμε. Δεν θέλουμε να ακούμε τους ανθρώπους, αρνούμαστε να μας αγγίζουν τα λόγια τους. Η “επιδεκτικότητα” αναφέρεται σε αυτή την ικανότητα να πάρουμε οριστική απόφαση και να είμαστε ανοιχτοί σε αυτόν που απευθύνεται προς εμάς. Η θρησκεία μπορεί να μας το προσφέρει, και αυτό ξεκινά από το φυσικό περιβάλλον: όταν μπαίνετε σε ένα καθεδρικό ναό, νιώθετε διαφορετικός από ό,τι στο σούπερ μάρκετ ή στο γραφείο. Είναι κυριολεκτικά ένας άλλος τρόπος σχέσης με τον κόσμο.
Έχει να κάνει και με αυτή την «ευρυγώνιο ενατένιση» που μάθαμε μέσα από τις ιεροτελεστίες. Πάντα με γοήτευε, ως κοινωνιολόγο, η άσκηση της προσευχής. Αναρωτήθηκα αν, όταν προσεύχομαι, στρέφομαι προς τα μέσα ή προς τα έξω. Φυσικά, είναι και τα δύο! Θρησκευτικά τραγούδια, πρακτικές, χώρους και μάλιστα μια θεολογία που μας οδηγεί σ΄αυτήν. Η ιδέα της χάριτος, παράδειγμα, είναι να με αγγίζει κάτι που δεν βλέπω, που δεν ακούω, που δεν ελέγχω. Είναι θέμα να είμαστε ανοιχτοί σε αυτή την επαφή, να μεταμορφωνόμαστε και να ανταποκρινόμαστε σε αυτή. Έτσι πρέπει να λειτουργεί η δημοκρατία.
Αναφέρατε αυτή την ευήκοη καρδιά… Τι σχέση βλέπετε ανάμεσα στη δημοκρατία και τον έρωτα;
Ο έρωτας είναι ένα παράδειγμα συντονισμού. Αν δύο άνθρωποι αγαπιούνται, δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν ή να ελέγχουν ο ένας τον άλλο: όταν μπορείτε να ελέγχετε ένα άτομο, δεν είστε πια ερωτευμένος μαζί του. Αυτό ισχύει επίσης για τα παιδιά σας και για τον (την) σύντροφό σας. Δεχόμαστε να μεταμορφωθούμε από τον (την) άλλο (η). Ο έρωτας και η φιλία είναι περιπτώσεις υπόδειγμα. Η διαφορά μεταξύ των φίλων και γνωριμιών βασίζεται ακριβώς σε αυτό: η φιλία θεωρείται ως σχέση συντονισμού ενώ οι γνωριμίες είναι μόνο οργανικές ή στρατηγικές σχέσεις. Οι φίλοι μας πρέπει να μας πουν αν έχουμε λάθος, ακόμα κι αν δεν θέλουμε να το ακούσουμε. Το πρόβλημα, με τους πολιτικούς, είναι ότι είναι ξένοι, άνθρωποι που δεν τους αγαπούμε a priori. Ο συντονισμός λοιπόν πάει πέρα από την αγάπη· συνδέεται με την αλληλεγγύη: θέλω να σας ακούσω, ακόμα κι αν δεν μ’αρέσει αυτό που λέτε.
Μιλάτε για τον έρωτα ως τον μόνο τομέα όπου υπάρχει ακόμα σήμερα ο συντονισμός. Θα λέγατε ότι είναι ο μόνος τομέας όπου ο νεωτερισμός απέτυχε να καταπιεί;
Ο έρωτας είναι ένας από τους μόνους τομείς όπου έχουμε την εμπειρία του συντονισμού, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις τέχνες: η μουσική, η ποίηση, ο κινηματογράφος μπορεί να είναι χώροι συντονισμού. Με τον ίδιο τρόπο όπως η φύση: μπορείτε να τη ζήσετε σε ένα πάρκο, παρακολουθώντας τα ζώα ή τα λουλούδια. Ωστόσο, η πίεση της επιτάχυνσης διεισδύει τώρα και στη ερωτική σφαίρα. Εφεύραμε εφαρμογές διαδικτυακών συναντήσεων και προσπαθούμε να ελέγξουμε τον έρωτα. Τώρα το θέμα είναι να βρειτε κάποιον που σας ταιριάζει πραγματικά· έχουμε να κάνουμε την καλύτερη επιλογή, δοκιμάζουμε και μετά προχωράμε κάτι άλλο αν δεν μας ταιριάζει πλήρως. Αυτό θέτει σε κίνδυνο τον έρωτα ως σφαίρα συντονισμού. Αυτές οι πλατφόρμες δεν είναι πάντα κακές, μερικές φορές επιτρέπουν υπέροχες συναντήσεις για άτομα που ένιωθαν εντελώς μοναχικά. Αλλά η πίεση της παραμετρικής βελτιστοποίησης παρενέβη και στον τομέα του έρωτα.
Ο καρπός του έρωτα ελέγχεται με τον έλεγχο των γεννήσεων. Σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, ποτέ δεν είχαμε τόσα λίγα παιδιά… Πρέπει να ανησυχούμε;
Θα πρέπει να μας ανησυχεί αυτό καθώς τα παιδιά μας παρέχουν ένα άξονα συντονισμού στο χρόνο. Οι άνθρωποι επιθυμoύν να δουν τον άξονα της ιστορίας να τους διασχίζει, να είναι σε επαφή με τους προγόνους και με την επόμενη γενιά. Τώρα το βλέπουμε και στα δύο άκρα: οι άνθρωποι δεν θέλουν πλέον να κάνουν παιδιά, αλλά δεν θέλουν πια να έχουν ούτε προγόνους. Μένω σε ένα μικρό χωριό στο Μέλανα Δρυμό. Στη μέση του χωριού υπάρχει η εκκλησία, το δημαρχείο και η αγορά. Αυτό δημιουργεί τρεις άξονες συντονισμού. Όμως, δίπλα υπάρχει το νεκροταφείο: οι γονείς μου, οι παππούδες μου, ακόμα και ο προπάππος μου εκεί αναπαύονται. Οταν πηγαίνετε στο χωριό, στην καρδιά της κοινότητας, υπάρχει το παρελθόν που καλείται στο παρόν. Όμως, σήμερα εμείς προσπαθούμε να το διώξουμε. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να έχουν τάφο**** γιατί πιστεύουν ότι θέλει πολύ δουλειά να τον διατηρήσουν. Το ζωντανό νήμα που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον χάνεται. Οι άνθρωποι δεν θέλουν επίσης να κάνουν παιδιά σήμερα επειδή έχουν τη στέρεη ιδέα ότι, αν είμαι ελεύθερος, μπορώ μετακομίσω ανά πάσα στιγμή, μπορώ να πάω σινεμά απόψε, μπορώ να μετακομίσω στο Παρίσι αν μου κάνετε μια καλή προσφορά. Εάν έχετε παιδί, είστε πραγματικά κολλημένος…και για πολύ καιρό ! Τίποτα δεν περιορίζει τον εδαφικό ορίζοντα περισσότερο από τα παιδιά. Σε αυτό πλαίσιο, νομίζω ότι το ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι γιατί έχουμε τόσα λίγα παιδιά, αλλά γιατί έχουμε τόσα πολλά ακόμα!

Καημό το είχε ο άνθρωπος. Τελικά, πρόλαβε να δει εγγόνι. Τα σύγχρονα ζευγάρια, επηρεασμένα από τα ευδαιμονικά κηρύγματα του υλισμού, αν και δεν έχουν τις δυσκολίες των παππούδων τους – πόλεμοι, φτώχεια και πείνα -, αποφεύγουν την τεκνοποιΐα.
Είστε τόσο απαισιόδοξος όσο αφήνει να πιστεύουμε η φιλοσοφία σας;
Με την επιστροφή του πολέμου, και μετά τον Covid, είπα στον εαυτό μου ότι επιστρέψαμε σε μια κατάσταση όπου η πανούκλα και ο πόλεμος ήταν τα κύρια προβλήματά μας. Έτσι γίνονταν πάντα στην ανθρωπότητα, αλλά δεν έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά. Οι δύο μεγάλες μάστιγες είναι ακόμα παρούσες, στις οποίες προστίθενται η κλιματική κρίση και πυρηνική απειλή. Στην πραγματικότητα, δεν προχωρήσαμε, υποχωρήσαμε. Αυτό κατέληξε να με κάνει απαισιόδοξο. Όμως κάτι αισιόδοξο παραμένει βαθιά μέσα μου. Ένας από τους λόγους ελπίδας: δεν ξεχνώ ότι η ιστορία της ανθρωπότητας πάντα εξελισσόταν απρόβλεπτα. Οι μεγάλες αλλαγές δεν έγιναν ποτέ επειδή οι άνθρωποι τις σχεδίασαν· αναπτύχθηκαν στη σκιά. Αν δεν βλέπω ελπίδα, ελπίζω να συμβεί κάτι πίσω από την πλάτη μου. Αρχίζω επίσης να σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζεται μια καταστροφή για την αλλαγή. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε τον τρόπος σκέψης μας για πολλά πράγματα και ειρήνευσε τον πλανήτη για εβδομήντα χρόνια· αν ένα γεγονός τέτοιου μεγέθους συμβαίνει, ίσως κάτι καλό θα βγει τελικά.
*Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Friedrich-Schiller της Jena, ο Hartmut Rosa (Γερμανία,γεν. 1965) είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους φιλοσόφους στην Ευρώπη. Με τη θεωρία του συντονισμού (θα λέγαμε, σύμπνοιας) και τη φιλοσοφία του για την επιτάχυνση, έχει καθιερωθεί ως ουσιαστικός στοχαστής στην κριτική της νεωτερικότητας. Το τελευταίο του βιβλίο που εκδόθηκε στη γαλλική γλώσσα, Γιατί η δημοκρατία χρειάζεται τη θρησκεία.
**Οι γαλλικές κτήσεις στην Αφρική (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο) έγιναν αιώνα μετά την επικράτηση της Επανάστασης που διακήρυξε: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη!…
***Προφανώς πρόκειται για «Δος μου εξολοκλήρου την καρδιά σου γιέ μου», Παροιμίαι 23,26.
****Kάποιοι, ελάχιστοι, προτιμούν την αποτέφρωση, ως άρνηση του «ζυγού» της Εκκλησίας. Να είστε βέβαιοι ότι, αν η Εκκλησία τους πρότειναι την αποτέφρωση, λαύροι θα την κατηγορούσαν ότι προωθεί το ναζισμό…
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Πηγή:https://www.lefigaro.fr/vox/societe/l-amour-la-democratie-le-travail-penser-la-crise-de-la-modernite-avec-hartmut-rosa-20231117
Indeed, Beijing’s image in Europe (which has been on a downward trajectory for years) has tanked as the perception of tacit support for Moscow’s assault on the Euro-Atlantic security order and global norms has spread. Conversely, diplomatic, economic and military support from Indo-Pacific partners like Australia, Japan, New Zealand and the Republic of Korea has helped to strengthen Ukraine’s resilience and uphold global norms. More broadly, the war has triggered an intense debate in the United States about how to reconcile the need to assist Ukraine while maintaining focus on the threat that China poses in the Indo-Pacific. This debate continues to raise questions about the implications of U.S. prioritisation for transatlantic relations and European security.

To be sure, the war has underlined NATO’s centrality in the Euro-Atlantic security order. Assisting Ukraine and strengthening deterrence in the eastern part of the Alliance have become NATO’s top political and strategic priorities. However, Allies recognise the increasing relevance of China’s strategic rise and Indo-Pacific geopolitical dynamics for Euro-Atlantic security, as well as their importance to global military competition, technological innovation and economic growth. Indeed, debates on how to deal with the challenges around China’s strategic rise or how to strengthen cooperation with key partners in the Indo-Pacific region have gained traction in NATO circles as of recently. That said, ongoing Allied reservations about framing China as a security threat to NATO or directly engaging in the Indo-Pacific generate some uncertainty around the scope and future of NATO’s China and Indo-Pacific agendas or, for that matter, whether and how they relate to each other. I aim to provide an overview of NATO’s evolving China and Indo-Pacific policies, and discusses some of the key challenges and opportunities going forward.
NATO and China
NATO’s growing interest in China has developed against the backdrop of Beijing’s designation as a “long-term strategic competitor” in the 2017 U.S. National Security Strategy, and Europe’s growing realisation about the strategic implications of China’s rise. Both the Trump and Biden administrations have sought to expand transatlantic cooperation on China, motivated by the belief that greater European support to US policies is key to effectively addressing the economic, political and strategic challenges associated with China’s growth. While Washington has put much emphasis on discussing with the EU and individual European countries how best to tackle the geo-economic, technological and diplomatic challenges associated with China’s rise and behaviour, NATO has also become an increasingly important vector of transatlantic cooperation on China.
China was officially recognised as an important topic to NATO for the first time at the 2019 London summit, when the Alliance’s Heads of State and Government argued that Beijing’s “growing influence and international policies present both opportunities and challenges that we need to address together as an Alliance”. That statement paved the way for an increasingly substantial debate within NATO, with the US – supported primarily by the UK – consistently urging Allies to think more seriously about the strategic implications of China’s rise. Since then, some Allies have continued to raise questions about NATO’s China agenda, worrying it could sever their political and economic cooperation with Beijing, as well as insisting that the Alliance should focus on its core mandate (Euro-Atlantic security) and refrain from expanding its geographical or functional remit, not least given the need to give priority to eastern Europe.
The 2019 London declaration was followed by “NATO 2030”, a consultation process launched by the Secretary General to reflect on the Alliance’s future direction, which included a report by an independent group of experts. The fact that the 2030 Reflection Group report was not an official NATO document gave the drafters greater latitude on a whole range of issues, including China. Notably, the report alerted Allies to the “simultaneous geopolitical and ideological challenges posed by Russia and China”, and urged NATO to “remain the platform around which the Alliance organises itself for an era of truly global challenges”. In doing so, the case was made for transcending a narrow geographical or functional interpretation of NATO: while recognising the centrality of security in the Euro-Atlantic region, the 2030 report also underlined NATO’s political nature and global scope, thus aiming to set the foundations for a more substantial China agenda. Also interestingly, the report linked the need to tackle the China challenge globally and address simultaneous geopolitical and ideological competition to the strengthening of cooperation with key partners in the Indo-Pacific, notably Australia, Japan, New Zealand and the Republic of Korea. It even advocated for “beginning internal discussions about a possible future partnership with India”. Albeit not an official NATO document, the 2030 report arguably constitutes the most far-reaching NATO-adjacent statement on China to date, and has helped pave the way for a more substantial discussion within the Alliance.
In the 2021 Brussels Summit Communiqué, NATO Leaders devoted two full paragraphs to China, in which they explicitly affirmed that “China’s stated ambitions and assertive behaviour present systemic challenges to the rules-based international order and to areas relevant to Alliance security”. They also pointed to a number of concrete problems, such as the expansion of China’s nuclear arsenal, its growing military cooperation with Russia, its civil-military fusion strategy and its actions in space, cyber-space and disinformation. At the same time, the Communiqué reiterated the importance of keeping an open dialogue with China.

Building on the Brussels Summit, the Strategic Concept approved by Allies the following year at the 2022 Madrid Summit offers a detailed analysis of how China’s actions challenge core NATO values and interests, and denounces China’s use of economic leverage to create strategic dependencies. It puts emphasis on China’s and Russia’s mutually reinforcing attempts to undercut the rules-based international order, which run counter to our values and interests, and warns about the need to “protect against [China’s] coercive tactics and efforts to divide the Alliance”. This summer, at the 2023 summit in Vilnius, in addition to reaffirming the language from Madrid, NATO Leaders urged China “to condemn Russia’s war of aggression against Ukraine, abstain from supporting Russia’s war effort, to cease amplifying Russia’s false narrative blaming Ukraine and NATO for Russia’s war of aggression against Ukraine, and to adhere to the purposes and principles of the UN Charter”.
Three levels of analysis
NATO’s China agenda can arguably be broken down into three levels of analysis. The first is global, and relates to the notion that China is the only country that can really pose a sustained and multidimensional challenge to the international system. This idea features prominently in the 2022 US National Security Strategy and is increasingly reflected in NATO language, though China is often lumped together with other ‘authoritarian actors’. Seen through this light, China constitutes a challenge to an international system that still largely reflects transatlantic values and interests.
The second level relates to the fact that China challenges Euro-Atlantic security in a number of ways. Some of these are more direct and have to do with the fact that China has globally reaching naval, cyber, space or ICBM capabilities, with China’s military presence in the Baltic or Mediterranean seas by way of exercises and port visits, and with its critical infrastructure holdings in Europe. This concerns NATO’s direct area of responsibility – and could affect the Alliance’s logistics, military mobility and communications therein – but also Africa and the Middle East. There is thus a growing consensus within the Alliance that China’s global capabilities and activities within the broader Euro-Atlantic must be closely monitored. In turn, China’s tacit support of Russia’s assault on the European geopolitical architecture poses a more indirect challenge to Euro-Atlantic security, but arguably a more relevant one for NATO, as was recognised explicitly in the 2022 Strategic Concept and 2023 Vilnius Summit Communiqué.
The third level of analysis, which affects NATO less directly but is arguably the most important one, relates to China’s challenge to the Indo-Pacific security architecture. Even though NATO remains first and foremost a Euro-Atlantic security organisation, there is growing recognition that China’s challenge to Indo-Pacific security is both systemically relevant – given the Indo-Pacific’s economic, technological and strategic centrality in global politics – and immensely consequential for the United States, and thus indirectly NATO – given America’s centrality to Euro-Atlantic security.
NATO’s debate on China has suffered from a significant degree of compartmentalisation, arguably to appease the more skeptical Allies. Yet, the growing recognition that the aforementioned “global”, “Euro-Atlantic” and “inter-theater” dimensions bleed into each other is giving way to a more coherent NATO approach towards China.
NATO and the Indo-Pacific
The Alliance’s cooperation with key partners in the Indo-Pacific (i.e. Australia, Japan, New Zealand and the Republic of Korea) has an established history. The fact that these countries are all treaty allies of the United States already underscores their high level of compatibility with the Alliance in terms of security outlook, military standards as well as political values. Even though efforts to develop informal ties with Indo-Pacific countries go back to the Cold War years, the Alliance has primarily developed its formal mechanisms for political cooperation with third parties in the post-Cold War period.
In the 1990s, the Alliance launched dedicated regional partnership dialogues with countries in the broader Euro-Atlantic neighbourhood, namely the former Soviet space, the Mediterranean and the Middle East. NATO has also maintained ad-hoc political dialogues with other countries, including those in the Indo-Pacific. It was, however, in the context of NATO’s engagement in Afghanistan that more concrete opportunities to formalise many of these partnerships arose. Indeed, NATO’s operation in Afghanistan presided over a period of growing cooperation between many of these partners and the Alliance, politically, financially and even operationally – with Australia standing out through its contribution of significant forces.

From 2010 onwards, NATO created a mechanism called Individual Tailored Cooperation Packages of Activities, which allows it to structure cooperation with so-called Partners Across the Globe, a category that to date includes Australia, Colombia, Iraq, Japan, the Republic of Korea, Mongolia, New Zealand, Pakistan and Afghanistan – though that partnership is currently suspended. Yet, it was only as recently as the 2030 reflection process that NATO began to have meetings with its four Indo-Pacific partners simultaneously, thus underscoring the importance of the region. The decision to invite the leaders of these partners to the Madrid and Vilnius summits constitutes yet another symbolic step in this regard. However, bilateral ties and the individual partnership agreements remain the main vehicles of cooperation, not least due to important divergences in terms of how different partners in the Indo-Pacific region conceive of their relationship with NATO.
Addressing the challenges associated with China’s rise and strengthening cooperation with Indo-Pacific partners are clearly linked, not least as these countries – especially Japan and Australia – have grown increasingly wary about China’s rise in recent years. Indeed, NATO Allies realise that their dialogue with Indo-Pacific countries can help them to better understand the challenges associated with China’s rise. However, the dialogue between NATO and its Indo-Pacific partners generally sidesteps explicit links to either China or a role for NATO in the Indo-Pacific region itself, as both parties are interested in framing their cooperation in ‘positive’ terms and dispelling the notion of a NATO expansion to the Indo-Pacific. Partly as a result of this, NATO cooperation with Indo-Pacific partners is framed by and large in broad, transnational terms, by emphasising the need to uphold global norms, tackle transnational challenges like terrorism or the climate-security nexus, and identifying areas like cyber or disinformation as the most promising areas for furthering cooperation.
Way ahead
Despite recent progress – notably at the Madrid and Vilnius summits – an underlying tension continues to loom over NATO’s Indo-Pacific and China agendas. On the one hand, there is a growing recognition in NATO circles that geostrategic dynamics in the Euro-Atlantic and Indo-Pacific regions are increasingly intertwined, and both NATO Allies and Indo-Pacific countries are progressively worried about deterrence in a great power context. On the other hand, the Alliance maintains political caveats about framing China as a security threat to NATO, and directly engaging in the Indo-Pacific. This is further compounded by the fact that both NATO and its Indo-Pacific partners – understandably – prioritise their respective regions. There are questions about the scope or limits of NATO’s China and Indo-Pacific agendas, which are often framed either too broadly (i.e. emphasising the need to uphold global rules and tackle transnational threats) or too narrowly (by pointing to China’s military activities in the Euro-Atlantic or identifying niche areas for cooperation with Indo-Pacific countries). This is paradoxical.
For one thing, NATO and its Indo-Pacific partners have very similar strategic and operational priorities: how to strengthen deterrence in the face of great power revisionism, and how to generate the forces, operational concepts, capabilities and technologies required to that end. Even if their main threat referent or area of responsibility is indeed different, the fact that the challenges they face are so similar underlines the existence of important synergies and the potential for structured cooperation in key areas like operational planning, capability development or military-technological innovation.

For another, deterring China in the Indo-Pacific is likely to put a permanent strain on US military planning and resources – which constitute the centre of gravity of Euro-Atlantic security. While there may be no need for Allied headquarters or permanent military assets in the Indo-Pacific, this means the Alliance should have eyes and ears in the Indo-Pacific, and be prepared to react to an Indo-Pacific contingency by both assisting US military efforts therein and filling possible US force gaps in the Euro-Atlantic region. This requires stronger links with relevant regional-level strategic and tactical commands (notably INDO-PACOM), with Japan and Australia (given their centrality to Indo-Pacific deterrence); via more military-to-military dialogues and exercises, educational exchanges and track 1.5 dialogues. Relatedly, strengthening the link between the North Atlantic Council and Indo-Pacific partners, and between the partners and relevant NATO bodies and processes in areas like defence planning, capability development or military innovation would help provide key US allies with a better idea of existing military gaps in each other’s region, help them anticipate undue pressures on US strategic bandwidth, identify ways to address or mitigate against such pressures, and generate capability, industrial and technological synergies.
Post-Vilnius, NATO needs to think harder about how to close the gap between its core focus (i.e. strategic competition and deterrence in a great power context), and its China and Indo-Pacific agendas. Critically, the emphasis should be on improving the Alliance’s awareness of how a China contingency in the Indo-Pacific may affect US military resources and planning, and on mutual learning between NATO and Indo-Pacific partners in operational planning or the development of joint capabilities and technologies, rather than direct operational engagement in each other’s regions. That way, putting deterrence at the centre of NATO’s China and Indo-Pacific agendas can be reconciled with existing political and strategic caveats.
www.nato.int/docu/review/articles/
Άλλη μια σημαντική ευκαιρία χάθηκε για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων καθώς ενώ Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης συναντήθηκαν διαδοχικά με τον Καγκελάριο της Γερμανίας Όλαφ Σόλτς εντούτοις δεν τόλμησαν να θέσουν αυτό το μείζον εθνικό θέμα. Και όλα αυτά ενώ σε λίγες ήμερες ο Ελληνικός λαός θα γιορτάσει την 81η επέτειο από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Πολύ δε περισσότερο καθώς το ζήτημα της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων είναι εξαιρετικά επίκαιρο μιας και η Πολωνία διεκδικεί πλέον ποσό 1.3 τρισ. δολαρίων για πολεμικές επανορθώσεις από το Βερολίνο.
Η γερμανική πλευρά πλέον σφυροκοπείται αμείλικτα όχι μόνο από την Πολωνία που απαιτεί την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων αλλά και από τη Ναμίμπια και την Εβραϊκή Οργάνωση «Conference on Jewish Material Claims Against Germany»
Έτσι παρότι η Γερμανία έχει ήδη συμφωνήσει από τον Σεπτέμβριο του 2021 να καταβάλει στη Ναμίμπια τουλάχιστον 1,1 δισ. δολάρια για την γενοκτονία που συντελέστηκε κατά τη γερμανική αποικιοκρατία στο διάστημα 1904-1908 στη Νοτιο-Δυτική Αφρική, σημερινή Ναμίμπια, οι φυλές Herero και Nama που ήταν άλλωστε και τα θύματα της γενοκτονίας απαιτούν πολύ μεγαλύτερα ποσά.
Από κοντά και η «Conference on Jewish Material Claims Against Germany» που για το έτος 2024 διασφάλισε την καταβολή εκ μέρους της Γερμανίας 1,4 δισ. δολαρίων στα εναπομείναντα θύματα του Ολοκαυτώματος τα οποία τα τελευταία 70 χρόνια έχουν λάβει συνολικά 80 δισ. δολάρια. Το κλίμα μάλιστα για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων είναι ακόμη πιο θετικό καθώς ΕΕ και ΗΠΑ έχουν ανοίξει το ζήτημα της καταβολής πολεμικών επανορθώσεων στην Ουκρανία εκ μέρους της Ρωσίας.
Και όμως οι Έλληνες ταγοί προτίμησαν να πετάξουν για άλλη μια φορά τη μπάλα στην εξέδρα.
Έτσι όπως προκύπτει από επίσημη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ «σαράντα λεπτά διήρκησε η συνάντηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκου Ανδρουλάκη με τον Καγκελάριο της Γερμανίας, Όλαφ Σολτς» που έγινε στις 11 Νοεμβρίου 2023 στη Μάλαγα «στο περιθώριο του συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος».
Ειδικότερα «οι δύο άνδρες αντάλλαξαν απόψεις για την οικονομία, το προσφυγικό, τα Δυτικά Βαλκάνια και τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Γερμανός Καγκελάριος υπογράμμισε ότι παρακολουθεί τη δυναμική παρουσία του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις».
Κουβέντα λοιπόν εκ μέρους του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ προς τον Σολτς για τις γερμανικές αποζημιώσεις για ένα ζήτημα που πάλεψε σθεναρά από τη δεκαετία του ’60 ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου ο οποίος μάλιστα ως πρωθυπουργός της χώρας με ρηματική διακήρυξη το 1995 απαίτησε από τη Γερμανία την εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων.
Αλλά και ο Κυριακός Μητσοτάκης δεν πήγε πίσω. Πιστός στην τακτική του να μην δυσαρεστήσει το Βερολίνο δεν είπε κουβέντα στον Σολτς για τις γερμανικές αποζημιώσεις με τον οποίο συναντήθηκε στις 14/11/2023, ακριβώς 28 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο τότε Έλληνας πρέσβης στη Γερμανία κ. Ι Μπουρλογιάννης επέδωσε στις 14 Νοεμβρίου 1995 στον υφυπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας κ. Χάρτμαν τη ρηματική διακοίνωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις.
Σύμφωνα λοιπόν με την επίσημη ανακοίνωση «κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκε ολόκληρο το φάσμα των διμερών σχέσεων, καθώς και θέματα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος».
Αντί όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης να υπενθυμίσει στον Σόλτς τις γερμανικές υποχρεώσεις για καταβολή πολεμικών επανορθώσεων, εξόφληση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου, αποζημιώσεις των συγγενών των θυμάτων του Διστόμου και των άλλων ολοκαυτωμάτων, τελικά προτίμησε να δώσει έμφαση στις «θετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας», στις «μεταρρυθμίσεις», στην «ενεργειακή συνεργασία», στον «ρόλο που μπορεί να παίξει η Ελλάδα ως κόμβος μεταφοράς «πράσινης» ενέργειας προς τη νότια Γερμανία, καθώς και ως ενεργειακή γέφυρα της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου με την Ευρώπη», στο «Μεταναστευτικό», στην «αναθεώρηση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου της ΕΕ», στην «ενταξιακή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων».
Επιπλέον σύμφωνα με την ανακοίνωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενημέρωσε τον Όλαφ Σόλτς «για τις τελευταίες επαφές της ελληνικής με την τουρκική πλευρά». Τέλος Μητσοτάκης και Σολτς «αντάλλαξαν επίσης απόψεις για διεθνή και περιφερειακά ζητήματα», με αιχμή τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, το Κυπριακό αλλά και «τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία».
Και ενώ η ΕΕ επικεντρώνεται πλέον στην διεκδίκηση ρωσικών αποζημιώσεων για τον πόλεμο στην Ουκρανία δυστυχώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν άδραξε την ευκαιρία να θέσει στον Σόλτς το ζήτημα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.
Έτσι ο Σόλτς πέρασε «αβρόχοις ποσίν» στις συναντήσεις του με Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη. Δεν είχε γίνει βέβαια το ίδιο πριν από πέντε χρόνια όταν εμείς είχαμε την ευκαιρία να τον συναντήσουμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
«Πότε θα εξοφλήσετε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειo;» ρώτησα τον τότε υπουργό οικονομικών της Γερμανίας Όλαφ Σολτς κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες στις 12 Ιουλίου 2018 με μόνο προσκεκλημένο τον ίδιο τον Σολτς. Αφού λοιπόν του επισήμανα ότι η Γερμανία ισχυρίζεται δήθεν ότι τηρεί τις υποχρεώσεις της εν συνεχεία του έθεσα το εύλογο ερώτημα πότε αυτός ως τότε υπουργός των οικονομικών της Γερμανίας θα εξοφλήσει το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο το οποίο επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 14 Μαρτίου 1942. Μάλιστα συνέχισα επισημαίνοντάς του ότι το Βερολίνο έχει καταστεί υπερήμερο μιας και από τον Απρίλιο του 1943 η Γερμανία άρχισε να εξοφλεί το δάνειο αυτό καταβάλλοντας εννέα δόσεις, πλην όμως έκτοτε έπαυσε κάθε καταβολή του δανείου.
Και κατέληξα επισημαίνοντας ότι καθώς έκτοτε παραμένει ανεξόφλητο το δάνειο αυτό, ανακύπτει το ερώτημα πότε θα γίνει η εξόφλησή του εκ μέρους της Γερμανίας και σε ποιες ενέργειες σκοπεύει να προβεί ο ίδιος ο Σολτς ως αρμόδιος υπουργός οικονομικών. Όμως ο τότε υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, ο οποίος προφανώς είχε συνηθίσει να του υποβάλλουν ερωτήσεις στα μέτρα του ενώ ήταν λαλίστατος για όλα τα θέματα ακόμη και για τις αποφάσεις του Eurogroup για την Ελλάδα, καθώς επισήμανε ότι πρέπει να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα δηλαδή μειώσεις συντάξεων κλπ, εντούτοις δεν έβγαλε κουβέντα στην Ερώτηση που του έθεσα προκαλώντας τις διαμαρτυρίες τόσο τις δικές μου όσο και άλλων Ευρωβουλευτών από Γαλλία και Βέλγιο, ενώ ο Ιταλός τότε Πρόεδρος της Επιτροπής ο οποίος με μεγάλη δυσκολία μου έδωσε το λόγο έσπευσε να προστατεύσει τον Σολτς όπως έκανε και σε αντίστοιχες περιπτώσεις όταν ο Ντράγκι είχε δεχθεί τα πυρά μου.
https://www.pronews.gr/opinion-makers/ti-ksexasan-na-poun-ston-solts-mitsotakis-kai-androulakis/
Την Πέμπτη το πρωί, αμερικανικό πολεμικό πλοίο που περιπολούσε στην Ερυθρά Θάλασσα αναχαίτισε μη επανδρωμένα αεροσκάφη, που εκτοξεύτηκαν από περιοχή της Υεμένης, η οποία ελέγχεται από αντάρτες Χούτι, εναντίον του σκάφους.
Αυτό ανακοίνωσε η Αμερικανική Στρατιωτική Διοίκηση στη Μέση Ανατολή.
«Το πρωί της 23ης Νοεμβρίου, το USS Thomas Hudner εκτόξευσε και κατέστρεψε πολλά επιθετικά μη επανδρωμένα αεροχήματα που εκτοξεύτηκαν από την ελεγχόμενη από τους Χούuι περιοχή της Υεμένης. Τα αεροχήματα καταρρίφθηκαν ενώ το πολεμικό πλοίο περιπολούσε στην Ερυθρά Θάλασσα», ανέφερε η Centcom στο κοινωνικό δίκτυο X (πρώην Twitter).
Σύμφωνα με το Sky News Arabia, ούτε το αμερικανικό σκάφος ούτε το πλήρωμα του υπέστησαν ζημιά η τραυματισμό.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/neo-mparaz-drone-ton-xouthi-me-stoxo-to-israil-anaxaitise-amerikaniko-antitorpiliko-stin-erythra-thalassa/
Δεδομένης της ριζικής αλλαγής της κατάστασης από τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2007, καθίσταται ζωτικής σημασίας για την Ένωση να προσαρμοστεί σε μια νέα δημοκρατική, γεωπολιτική, κλιματική και τεχνολογική πραγματικότητα.
«Έχει έρθει η στιγμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση για τη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Με αυτόν το τίτλο η εφημερίδα Le Monde δημοσιεύει άρθρο γνώμης το οποίο συνυπογράφουν οι Guillaume Klossa (πρόεδρος της δεξαμενής σκέψης EuropaNova), Maria-Joao Rodrigues (πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Προοδευτικών Σπουδών- Fondation européenne des études progressistes) και Daniela Schwarzer (μέλος του διοικητικού συμβουλίου στο Ίδρυμα Bertelsmann).
Όπως ειδικότερα αναφέρουν, η διεύρυνση είναι ένας θεμελιώδης λόγος για τη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά δεν είναι ο μοναδικός. Ήρθε η ώρα να προσαρμοστεί η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007) σε μια νέα δημοκρατική, γεωπολιτική, κλιματική και τεχνολογική πραγματικότητα.
Αυτή η έκθεση συμπληρώνει την έκθεση Γάλλων και Γερμανών εμπειρογνωμόνων «Πλέοντας στην ανοιχτή θάλασσα: μεταρρύθμιση και διεύρυνση της ΕΕ στον 21ο αιώνα», που δημοσιοποιήθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου. Η τελευταία αποτέλεσε την αφορμή έναρξης της συζήτησης για τη μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
Επί μακρόν, ήμασταν μεταξύ εκείνων που πίστευαν ότι η μεταρρύθμιση των συνθηκών δεν ήταν απαραίτητη. Το ανεπαρκώς αξιοποιημένο δυναμικό της Συνθήκης της Λισαβόνας θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να χρησιμοποιηθεί καλύτερα. Η κατάσταση έχει εκ βάθρων αλλάξει. Ριζικοί μετασχηματισμοί βρίσκονται σε εξέλιξη, τόσο πολύ που ο κόσμος που γέννησε τη Συνθήκη της Λισαβόνας δεν έχει πλέον καμία σχέση με αυτόν στον οποίο ζούμε. Είναι σημαντικό να προσαρμοστεί γρήγορα η Ευρωπαϊκή Ένωση σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, για να μπορέσει η Ευρώπη να παραμείνει εύστοχη και αποτελεσματική.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επομένως να αντιμετωπίσει νέες ανάγκες. Κατ’ αρχάς, μια δημοκρατική ανάγκη. Η εμπειρία της Διάσκεψης για το Μέλλον της Ευρώπης το 2022, όπως και η διαβούλευση WeEuropeans που πραγματοποιήθηκε πριν από τις ευρωεκλογές του 2019, ανέδειξε την ισχυρή επιθυμία των Ευρωπαίων πολιτών να συνεισφέρουν άμεσα στο μέλλον του ευρωπαϊκού σχεδίου.
Οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι επί αιώνες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της δημοκρατικής καινοτομίας, πρέπει να ενσωματώσουν αυτή τη συμμετοχική διάσταση στους τοπικούς, εθνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς τους, διαφορετικά οι δημοκρατικές παραφωνίες θα συνεχίσουν να εντείνονται.
Η δεύτερη ανάγκη είναι αυτή της παραγωγής βασικών κοινών αγαθών που κανένα κράτος μέλος δεν είναι σε θέση σήμερα να παράγει μεμονωμένα. Η μία μετά την άλλη, οι μελέτες μάς δείχνουν ότι οι πολίτες της Ένωσης θέλουν μια Ευρώπη που δεν περιορίζεται στην παραγωγή κανόνων, αλλά που θα είναι σε θέση να ενεργεί σε θέματα ασφάλειας και άμυνας, βιώσιμης ανάπτυξης, ψηφιακού μετασχηματισμού, καταπολέμησης πανδημιών και, γενικότερα, υγείας και αλληλεγγύης…
Αυτή η ικανότητα εκτέλεσης δεν προβλέπεται από τις συνθήκες, ακόμη και αν η Επιτροπή μπόρεσε, κατ’ εξαίρεση, κατά τη διάρκεια της κρίσης του Covid-19 ή του πολέμου στην Ουκρανία, να συμβάλει στην παραγωγή κοινών αγαθών, όπως η παροχή εμβολίων για μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίους. Η κινητοποίηση κατά του Covid-19 ή η υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ουκρανία κατέστη δυνατή μόνο από την εξαιρετική σοβαρότητα της κατάστασης. Απαιτούσαν εξαιρετικά περίπλοκη και επίπονη θεσμική μηχανική και άσκησαν ισχυρή πίεση στις ευρωπαϊκές και εθνικές διοικήσεις που βρέθηκαν σε μόνιμο κίνδυνο υπερθέρμανσης.
Η τρίτη ανάγκη είναι η τεχνολογική επιτάχυνση. Η τεχνολογική επανάσταση δομεί τον επόμενο αιώνα. Βασίζεται τόσο στο αυξανόμενο βάρος των ψηφιακών πλατφορμών στις οικονομίες μας όσο και στην άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης. Και στις δύο περιπτώσεις, το πλεονέκτημα δίνεται σε δυνάμεις με μεγάλη, τυποποιημένη εγχώρια αγορά, ισχυρό στρατό και αμυντική βιομηχανία, καθώς και τεράστια επενδυτική ικανότητα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η δημοκρατική κυριαρχία και η στρατηγική αυτονομία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα διάθεσης των δικών τους κυρίαρχων υποδομών που καθορίζουν την ικανότητα προστασίας των δεδομένων των πολιτών και των επιχειρήσεων. Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ινδία διαθέτουν τα μέσα για να εγγυηθούν την κυριαρχία τους. Όχι όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω έλλειψης μιας πραγματικής τεχνολογικής αγοράς και επαρκών επενδύσεων σε κρίσιμες υποδομές όπως το cloud.
Η τελευταία ανάγκη είναι γεωπολιτική. Είναι αυτή που δικαιολογεί την αναγκαιότητα μιας νέας διεύρυνσης. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ξεκαθάρισαν, για πρώτη φορά, το διακύβευμα στα συμπεράσματά τους στη σύνοδο κορυφής της Γρενάδας τον Οκτώβριο: «Η διεύρυνση είναι μια γεωπολιτική επένδυση στην ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία . (…) Παράλληλα, η Ένωση πρέπει να θέσει τις βάσεις και τις απαραίτητες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις».
Ξεκάθαρα, σήμερα, το ευρωπαϊκό ζήτημα δεν είναι πλέον θεωρητικό ή ιδεολογικό: δεν είναι πλέον ζήτημα να γνωρίζουμε αν θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη ή ποια Ευρώπη θέλουμε. Το διακύβευμα είναι τώρα συγκεκριμένο και ζωτικό: αφορά τη δημιουργία των συνθηκών που θα επιτρέψουν στους Ευρωπαίους να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, την ικανότητά τους για δράση και να κάνουν πραγματικότητα την κυριαρχία τους. Αφορά επίσης στο να δώσει νέα ζωντάνια στη δημοκρατία τους σε έναν κόσμο που δεν κυβερνάται πλέον ούτε από την Ευρώπη ούτε από τη Δύση και που ευνοεί την ισορροπία δυνάμεων περισσότερο από τη συνεργασία.
Διότι κάθε Ευρωπαίος πολίτης επηρεάζεται άμεσα από τις αποφάσεις που θα ληφθούν τους επόμενους μήνες και οι οποίες θα μεταμορφώσουν βαθιά την ήπειρό μας
Πηγή Le Monde [«Le moment est venu de lancer un débat sur la réforme de l’Union européenne»].
https://hellasjournal.com/2023/11/kino-arthro-apo-tous-epikefalis-trion-korifeon-evropaikon-think-tanks-ston-monde-na-allaxi-i-sinthiki-tis-lisavonas-na-prosarmosti-sti-nea-pragmatikotita/