Αρχική Blog Σελίδα 1533

Κατά της εμπλοκής του Ιράν στον πόλεμο της Γάζας πρώην Ιρανοί αξιωματούχοι

0

Ο πρώην πρόεδρος Χασάν Ρουχανί (αριστερά) και ο πρώην υπουργός εξωτερικών Τζαβάντ Ζαρίφ.

Ο πρώην Πρόεδρος και ο πρώην ΥΠΕΞ της Ισλαμικής Δημοκρατίας προειδοποιούν για την εμπλοκή του Ιράν στη σύγκρουση στη Γάζα

Ορισμένοι Ιρανοί σκληροπυρηνικοί υποστηρίζουν την ανάμειξη στον πόλεμο της Γάζας παρά τις προειδοποιήσεις από το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και ανώτερους πολιτικούς στην Τεχεράνη.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Τζαβάντ Ζαρίφ (2013-2021) δήλωσε στον κεντρώο ειδησεογραφικό ιστότοπο Entekhab ότι «η αντίθεση στα εθνικά συμφέροντα είναι στη φύση ορισμένων από τους σκληροπυρηνικούς του Ιράν». Νωρίτερα είχε αποκαλύψει ότι οι σκληροπυρηνικοί έστειλαν επιστολές στον Χαμενεΐ για να τον ενθαρρύνουν να παρέμβει στον πόλεμο της Γάζας.

Ο Ζαρίφ ανέφερε  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι “Σε πολλές συνεντεύξεις την περασμένη εβδομάδα, προσπάθησα να εξηγήσω τους πολεμοχαρείς στόχους του Ισραήλ και την απάνθρωπη μεταχείριση των Παλαιστινίων, τα τελευταία 70 χρόνια. Δυστυχώς, ορισμένες από τις δηλώσεις μου κατακερματίστηκαν πριν από τη δημοσίευση και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν επιλεκτικά. Πολλές φορές, οι σκληροπυρηνικοί χρησιμοποίησαν τις δηλώσεις μου για να προωθήσουν το δικό τους πολιτικό παιχνίδι».

Την περασμένη εβδομάδα, η δημοσιογράφος Sara Massoumi ήταν η πρώτη που ανέφερε την ομιλία του Ζαρίφ κατά τη διάρκεια συνάντησης με πολιτικούς  μεταρρυθμιστές στην Τεχεράνη. Η Massoumi πρόσθεσε  ότι ο Ζαρίφ υποστήριξε : “Εάν το Ιράν συρθεί στον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας, τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί σε κανέναν από τους κρατικούς αξιωματούχους του Ιράν! Οι βόμβες θα πέσουν στον λαό”. Σε άλλο σημείο της ομιλίας ο Ζαρίφ ρώτησε: “Μέχρι στιγμής ποιος έχει υποφέρει από τις κυρώσεις; Αυτοί που βγάζουν πολλά εκατομμύρια δολάρια ή οι φτωχοί άνθρωποι;”

Ο Ζαρίφ δημοσίευσε ένα βίντεο με τη δήλωσή του στο YouTube και στο X και κάλεσε τους θεατές να αντιληφθούν  μόνοι τους, ότι όσοι τον κατηγορούν ότι δεν ενδιαφέρεται για τους Παλαιστίνιους έκαναν λάθος ή είναι προκατειλημμένοι στην κρίση τους. Επανέλαβε επίσης, την έκκλησή του για ισλαμική και εθνική αλληλεγγύη για την υποστήριξη των Παλαιστινίων.

Παρόλα αυτά, οι επικριτές του συνέχισαν να του επιτίθενται στα social media. “Συγχαρητήρια κύριε Ζαρίφ! Το βίντεο κλιπ σας χρησιμοποιείται από ισραηλινά και ευρωπαϊκά κανάλια με τη λεζάντα “Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ιράν υποστηρίζει  ότι η Γάζα δεν έχει καμία σχέση με το Ιράν”. Για άλλη μια φορά μαχαιρώσατε το Ιράν ανάμεσα στις ομάδες και τις χώρες της Αντίστασης».

Ο Ζαρίφ, σε απάντησή του δήλωσε στην Entekhab ότι οι κατηγορίες ήταν μέρος μιας προσπάθειας φατριακής πόλωσης για να δηλητηριάσει τη διάθεση της κοινωνίας.” Ο Ζαρίφ είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξη στο Telegram ότι “το Ισραήλ ονειρεύεται να εμπλέξει το Ιράν και τη λιβανική Χεζμπολάχ στον πόλεμο στη Γάζα.”

Σε άλλη δήλωση, ο Ζαρίφ κατηγόρησε τους Ιρανούς σκληροπυρηνικούς ότι ενισχύουν την ιρανοφοβία και την ισλαμοφοβία στον κόσμο με τη συμπεριφορά τους. Πρόσθεσε ότι το Ιράν έχει εξαλειφθεί από τη διεθνή σκηνή καθώς πολλές μεγάλες δυνάμεις δεν επιθυμούν να εμπλακούν με την Τεχεράνη. Πρόσθεσε ότι κανένας από τους ισχυρούς παγκόσμιους παίκτες, ιδιαίτερα η Ρωσία δεν θέλει το Ιράν να μπορεί να παίξει οποιοδήποτε ρόλο στη διεθνή σκηνή.

Αναφέρθηκε περαιτέρω στη διαμάχη σχετικά με τη χρήση ιρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και κατηγόρησε τη Ρωσία ότι απογοήτευσε το Ιράν παίρνοντας τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη από την Τεχεράνη και στη συνέχεια αποκάλυψε τη συμμετοχή του Ιράν στον πόλεμο.

Την περασμένη εβδομάδα, ο πρώην πρόεδρος Χασάν Ροχανί (2013-2021) είχε επίσης προειδοποιήσει κατά της εμπλοκής του Ιράν στον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς στη Γάζα. Ο Ροχανί αναφέρθηκε στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Γάζα, προειδοποιώντας ότι ο ρόλος του καθεστώτος στην ανάφλεξη της σύγκρουσης έθετε το Ιράν σε κίνδυνο. Τόνισε τις πιθανές συνέπειες της άμεσης ή έμμεσης εμπλοκής του μέσω πληρεξουσίων, προειδοποιώντας ότι «ένα λάθος, μια λανθασμένη απόφαση ή μια ανακριβής ενέργεια θα μπορούσε να σύρει τις φλόγες του πολέμου προς το μέρος μας».

https://www.iranintl.com/en/202311145946

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Η προειδοποίηση Μπρεζίνσκι και το λάθος των ΗΠΑ

0

 

Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι: «Η επέκταση του πολέμου της Παλαιστίνης στο Ιράν θα είχε καταστρεπτικές, έως θανατηφόρες, επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, στην αμερικανική κυριαρχία και στην ύπαρξη του Ισραήλ»

του Philippe Rosenthal

Πριν από σχεδόν 20 χρόνια, ο βετεράνος γεωπολιτικός Zbigniew Brzezinski προέβλεψε σωστά την αυτοκτονική εξωτερική πολιτική της χώρας του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έλαβαν υπόψη την προειδοποίησή του. Σήμερα, η ανάλυσή του για την κατάσταση στην Παλαιστίνη με το εβραϊκό κράτος, η επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ και των συμμάχων τους να πολεμήσουν εναντίον του Ιράν, όλα αυτά έχουν γίνει πραγματικότητα σαν να πραγματοποιείται η προφητεία του Zbigniew Brzezinski.

Δεν περνάει μέρα χωρίς η παγκόσμια (δυτική) μηχανή μέσων ενημέρωσης να επιβεβαιώσει την ευθύνη των Παλαιστινίων για τα τρέχοντα γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή αυτών των μέσων ενημέρωσης, στις 7 Οκτωβρίου, οι Παλαιστίνιοι επιτέθηκαν στο Ισραήλ –μια απόλυτα ειρηνική χώρα– που αναγκάστηκε να λάβει αντίποινα για αυτοάμυνα. Η δυτική αφήγηση αντιμετωπίζει τους Παλαιστίνιους ως τρομοκράτες. Οι δυτικοί τηλεοπτικοί παρουσιαστές επιμένουν σε αυτόν τον ορισμό. Μόνο το Γαλλικό Πρακτορείο αρνείται να χρησιμοποιήσει αυτόν τον όρο.

Ο Zbigniew Brzezinski κατέληξε στο συμπέρασμα –προειδοποιώντας τις αρχές της χώρας του– πριν από σχεδόν 18 χρόνια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες οδεύουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Το συμπέρασμά του απηχεί τον προβληματισμό του Γαλλικού Πρακτορείου σχετικά με την επιλογή χρήσης της λέξης τρομοκράτης για τη Χαμάς. Έκτοτε, οι ηγέτες των ΗΠΑ έχουν επιδεινώσει τα λάθη που οδήγησαν το λεγόμενο «φυλάκιο της δημοκρατίας » της Δύσης στη Μέση Ανατολή σε καταστροφή.

Σε συνέντευξή του στους Financial Times με τίτλο « Ρωτήστε τον ειδικό: Η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή », ο Zbigniew Brzezinski προειδοποίησε για την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί για να αποφευχθεί η καταστροφή. « Η απουσία δίκαιης και αμοιβαία αποδεκτής επίλυσης της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης είναι πιθανό να δημιουργήσει μια κατάσταση που θα μοιάζει, de facto, με απαρτχάιντ: δηλαδή, δύο κοινότητες που ζουν δίπλα-δίπλα αλλά χωρίζονται από την καταστολή, η μία απολαμβάνει ευημερία και καταλαμβάνει τη χώρα της άλλης και ο άλλη που ζει στη φτώχεια και την εξαθλίωση », σημείωσε πριν επικαλεσθεί την ηθική υποχρέωση των Ηνωμένων Πολιτειών γι’ αυτό: « Αυτό είναι ένα αποτέλεσμα που πρέπει να αποφευχθεί ».

Στη συνέχεια, ο πολωνικής καταγωγής εμπειρογνώμονας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την επιθυμία να διεξαχθεί πόλεμος εναντίον του Ιράν, μια τρέχουσα συζήτηση που υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και τους συμμάχους του: «Θα ήταν μια καταστροφή ταυτόχρονα για [τις Ηνωμένες Πολιτείες ] και για το Ισραήλ αν [οι Ηνωμένες Πολιτείες] και το Ισραήλ εμπλακούν σε στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν. Όποιος γνωρίζει τη γεωπολιτική δυναμική της περιοχής του Περσικού Κόλπου γνωρίζει ότι ένας τέτοιος πόλεμος θα είχε καταστροφικές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία και το διεθνές σύστημα ». « Θα απομόνωνε επίσης [τις Ηνωμένες Πολιτείες] και θα δημιουργούσε συνθήκες υπό τις οποίες η αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία θα γινόταν γρήγορα παρελθόν. Και αυτό θα είχε θανατηφόρες συνέπειες για το ίδιο το Ισραήλ ». Σήμερα, αυτές οι προειδοποιήσεις είναι πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τον Zbigniew Brzezinski, οι τρομοκράτες δεν γεννιούνται, αλλά γίνονται – υπό την επίδραση συγκεκριμένων γεγονότων, προσωπικών εμπειριών, ιδεών, φοβιών, εθνικών μύθων, ιστορικής μνήμης, θρησκευτικού φανατισμού και εσκεμμένης πλύσης εγκεφάλου. Γίνονται υπό την επιρροή των τηλεοπτικών εικόνων, ιδιαίτερα της αγανάκτησης που κυριεύει τους ανθρώπους όταν βλέπουν ότι οι ξένοι οπλισμένοι μέχρι τα δόντια, κατά τη γνώμη τους, καταπατούν χονδροειδώς την αξιοπρέπεια των ομοθρήσκων τους. Σε μια συνέντευξη στο Spiegel, παρατήρησε : « Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η πολιτική μας ήταν να ενώσουμε τους φίλους μας και να διχάσουμε τους εχθρούς μας. Δυστυχώς, οι τρέχουσες τακτικές μας, συμπεριλαμβανομένης της περιστασιακής ισλαμοφοβικής γλώσσας, τείνουν να ενώνουν τους εχθρούς μας και να αποξενώνουν τους φίλους μας ».

Μια έντονη αίσθηση πολιτικής εχθρότητας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ ενθαρρύνει όχι μόνο τους ανθρώπους στη Μέση Ανατολή, αλλά και ανθρώπους σε χώρες τόσο μακρινές όπως η Αιθιοπία, το Μαρόκο, το Πακιστάν, η Ινδονησία και ακόμη και η Καραϊβική, να ενταχθούν στις τάξεις αυτών που χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκράτες: της Χαμάς.

Πηγή: Observateur Continental

Αυτό θα είναι το καθεστώς της Γάζας μετά τον πόλεμο – Τι αποκαλύπτει στο ΒΗΜΑ σύμβουλος του Νετανιάχου

0

Ενας από τους κυριότερους εκφραστές της συντηρητικής σκέψης στο Ισραήλ εξηγεί ποια θα είναι η επόμενη ημέρα ενώ αποκλείει τη λύση των δύο κρατών

«Δεν πρόκειται να προσαρτήσουμε τη Γάζα, όμως όταν αποσύρουμε τον στρατό μας, θα υπάρχει μια περίμετρος ενός χιλιομέτρου στην οποία δεν θα μπορεί κανείς να πλησιάσει» υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Γιαακόβ Αμιντρόρ, πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ επί πρωθυπουργίας Μπενιαμίν Νετανιάχου και πρώην επικεφαλής του Τμήματος Ερευνών των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού.

Ανώτερος συνεργάτης σήμερα του συντηρητικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών της Ιερουσαλήμ, θεωρείται ιέρακας σε θέματα εθνικής ασφάλειας και από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της συντηρητικής σκέψης στο Ισραήλ.

Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από τη χερσαία επιχείρηση στη Γάζα;

«Ο στόχος της χερσαίας επιχείρησης ήταν πολύ σαφής: η καταστροφή της Χαμάς, που σημαίνει ότι μόλις τελειώσει ο πόλεμος, μπορεί μεν να υπάρχει η ιδεολογία, όμως η οργάνωση δεν θα έχει καμία στρατιωτική ικανότητα. Θα καταστρέψουμε όλη την επίγεια και υπόγεια υποδομή της, και όλοι οι επικεφαλής της θα εξουδετερωθούν. Οταν αποσύρουμε τον στρατό από τη Γάζα, θα υπάρχει μια περίμετρος ενός χιλιομέτρου στην οποία δεν θα μπορεί να πλησιάσει κανείς».

Ποιο θα είναι το καθεστώς της Γάζας μετά τον πόλεμο;

«Το Ισραήλ θα διατηρήσει την ελευθερία του να ενεργεί στη Γάζα, είτε με αεροπορικές επιδρομές είτε με χερσαίες επιχειρήσεις, ώστε να συλλέγει πληροφορίες για το αν γίνονται προσπάθειες δημιουργίας κάποιας στρατιωτικής δύναμης. Ομως δεν πρόκειται να μείνουμε στη Γάζα, θα αποσύρουμε όλες μας τις δυνάμεις».

Γιατί απέτυχαν οι μυστικές υπηρεσίες στις 7 Οκτωβρίου;

«Ηταν μια τεράστια αποτυχία, αλλά μετά τον πόλεμο θα εξετάσουμε ενδελεχώς τι έφταιξε και πώς θα φτιάξουμε στο μέλλον ένα καλύτερο σύστημα. Μου θύμισε τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ και την τεράστια αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών τότε. Ομως μετά άλλαξε όλος ο προσανατολισμός και πιστεύω ότι αυτό πρέπει να γίνει και σήμερα».

Θα μπορούσε στο μέλλον να αναβιώσει η λύση των δύο κρατών;

«Οχι στη γενιά μας. Χάσαμε κάθε πεποίθηση σχετικά με τους Παλαιστινίους μετά τις Συμφωνίες του Οσλο. Και ενώ μερικοί Ισραηλινοί θεωρούν ότι πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα είδος διαλόγου, η εμπιστοσύνη πέθανε στις 7 Οκτωβρίου. Στο Ισραήλ σήμερα πολύ λίγοι εμπιστεύονται τους Παλαιστινίους. Υπάρχει μεγάλος αριθμός τρομοκρατών ενώ πολλοί από τους Παλαιστινίους που δεν συνδέονται με τη Χαμάς υποστηρίζουν την ιδεολογία της. Τελικά καταλαβαίνουμε αυτό που είχε πει ένας από τους καλύτερους διοικητές των Παλαιστινίων το ’48, ο Χουσεΐν Αμπντέλ Καντέλ: «‘Η αυτοί ή εμείς». Αν ισχύει, δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε».

Υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης με τη Χεζμπολάχ;

«Φαίνεται ότι η Χεζμπολάχ είναι πολύ προσεκτική. Καταλαβαίνει ότι αν ανοίξει πόλεμο, θα δει να εξελίσσεται νότια της Βηρυτού ένας εφιάλτης που θα μοιάζει με τη Γάζα, με μεγάλες σιιτικές κοινότητες να αφανίζονται. Ομως ο ισραηλινός στρατός πρέπει να είναι προετοιμασμένος».

Το Βήμα

Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου: Ντογιακοποίηση

4

 

Δια της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, η ΙΧ εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη ασκείται με υπόδειγμα τη ντογιακοποίηση στη Δικαιοσύνη.

Ο πατέρας Μητσοτάκης, πολύπειρος από τις δραστηριότητες του στην Κατοχή, τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις και την Αποστασία, φρόντιζε δυο πράγματα:

-Να αυξάνει τα βαφτιστήρια για να εξασφαλίζει την εκλογή του και να αποκτά ερείσματα στη Δικαιοσύνη και τη Διπλωματία. Τα οποία κληροδότησε στα παιδιά του.

Από το δικαστικό κλάδο σταδιοδρόμησαν ως «φίλοι της οικογένειας» ο Βασ. Κόκκινος και ο Παν. Πικραμένος.

Στον διπλωματικό κλάδο η Ντόρα Μπακογιάννη ως υπουργός Εξωτερικών του Καραμανλή βρήκε ολόκληρη «φωλιά» Μητσοτακικών.

Η εκλεκτή της ήταν η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.

Το 2015 ο Κοτζιάς τη βρήκε επικεφαλής της Μόνιμης Ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, της καταλόγισε υπονόμευση της κυβερνητικής πολιτικής και την πακετάρισε για όσο πιο μακριά μπορούσε.

Η Ντόρα την «έκλαψε», ως απώλεια διπλωμάτισσας «επιπέδου» και ο Κυριάκος το 2019 την πήρε στο μέγαρο Μάξιμου.

Δεν θα την πρόσεχε κανείς, αν στην πρώτη επίσκεψη του στο Λευκό Οίκο, δεν τη σύστηνε στους οικοδεσπότες του, πριν από τον… υπουργό Εξωτερικών!

Ο Νίκος Δενδιας το κατάπιε. Αλλά η ίδια το πήρε τοις μετρητοίς και έγινε αφεντικό στο νεοκλασικό της Βασ. Σοφίας.

Πχ αντί να διορίσει ο υπουργός τον γενικό γραμματέα του υπουργείου, διόρισε η κυρία τον κουμπάρο της – όπως ο Κοντολέων – αλλάζοντας Κανονισμό.

Η Παπαδοπούλου διοικούσε το υπουργείο ακόμη και όταν τοποθετήθηκε ως πρέσβειρα στην Ουάσιγκτον – ως πρώτη πράξη της πολιτικής Μητσοτάκη για συμβιβασμό με τον Ερντογάν, κατά τις αμερικάνικες υποδείξεις

Στη σημερινή κυβέρνηση είναι υπερυπουργός Εξωτερικών με τον ταπεινό τίτλο της υφυπουργού – σε ένα σχήμα πλήρως εξωκοινοβουλευτικό.

Ο – διακοσμητικός – Γεραπετρίτης, γνωρίζοντας τι θα συμβεί στα ελληνοτουρκικά, έσπευσε να αυτοπροστατευθεί – νομικά – αποποιούμενος… τις αρμοδιότητες του.

Ούτως η άλλως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας είναι η Παπαδοπούλου.

Με μόνη νομιμοποίηση την πρωθυπουργική βούληση, μετέχει στα άδυτα των αδύτων του τρίγωνου Μητσοτάκη – Ερντογάν και του – ανθέλληνα – Μπλίνκεν, όπου κρίνονται τα ελληνοτουρκικά.

Ματαίως ο Κώστας Καραμανλής και ο Προκόπης Παυλόπουλος, διαβλέποντας που οδηγούνται τα πράγματα, επιχειρούν να προλάβουν αυτό που κρύβεται στις έξωθεν υποδείξεις «να τα βρούμε με τους Τούρκους».

Ξεθαρρεμένη από την νεομητσοτακική παντοκρατορία η υπουργο-υφυπουργός, αναλαμβάνει και «ανάρμοστες» πρωτοβουλίες.

Τελευταίο κρούσμα η ανάμειξη στα εσωτερικά του Οικουμενικού Πατριαρχείου – για να αποδυναμώσει τον Αμερικής Ελπιδοφόρο.

Καθώς ο εν λόγω ιεράρχης είχε προβληθεί στη Βουλή, από τον Πρωθυπουργό ως «προσωπικός φίλος της συζύγου του» – οι εκτιμήσεις διχάζονται:

-Τα έσπασε με τη Μαρέβα, ή είναι δάκτυλος της Ντόρας, ως απάντηση για τα βάσανα των παιδιών της;

Αδιάφορο. Απλώς αποτελεί διπλωματική απρέπεια – που σχετίζεται με την οικογένεια και όχι με τη ελληνική διπλωματία.

Σε παλαιότερες εποχές ο Ανδρέα Παπανδρέου έλεγε: «στο υπουργείο Εξωτερικών υπάρχουν… φιλέλληνες».

Σήμερα δεν υπάρχει αντιπολίτευση να πει οτιδήποτε.

Δια της Παπαδοπούλου, η ΙΧ εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη ασκείται με υπόδειγμα τη ντογιακοποίηση στη Δικαιοσύνη.

https://www.ieidiseis.gr/fotoskiaseis/224108/aleksandra-papadopoylou-dogiakopoiisi

Η προσπάθεια της Τουρκίας να παραμείνει σημαντικός περιφερειακός παράγοντας (Ανάλυση)

0

του Οζγκούρ Οζκάν*

Η στάση του Ερντογάν με το Ισραήλ αντανακλά την επιθυμία να αναμειχθεί η πολιτική με την realpolitik – και να παραμείνει ένας σημαντικός περιφερειακός παράγοντας.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέσυρε τον πρεσβευτή του από το Ισραήλ στις 4 Νοεμβρίου 2023. Λιγότερο από ένα μήνα νωρίτερα, πρόσφερε διπλωματική βοήθεια για να ηρεμήσει η κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Αυτή η διπλωματική αλλαγή είναι ενδεικτική του πώς μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, η Τουρκία έχει επαναπροσδιορίσει τη στάση της για την κλιμάκωση της βίας στο Ισραήλ και τη Λωρίδα της Γάζας.

Η αρχική αντίδραση του Ερντογάν μετά τη σφαγή στο Ισραήλ υπό την ηγεσία της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου ήταν προσεκτικά ισορροπημένη, καλώντας σε αυτοσυγκράτηση και τερματισμό των «επιθετικών ενεργειών ». Αλλά εν μέσω κλιμάκωσης του αριθμού των νεκρών στη Γάζα, γρήγορα έγειρε προς μια θέση υπέρ της Χαμάς και φαινομενικά κατά του Ισραήλ.

Μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, ο Τούρκος ηγέτης κατηγορούσε το Ισραήλ για «μία από τις πιο αιματηρές και πιο άγριες επιθέσεις στην ιστορία», ενώ υπερασπιζόταν τη Χαμάς ως «ομάδα απελευθέρωσης».

Ως ειδικός στην τουρκική πολιτική και τις διεθνείς υποθέσεις , πιστεύω ότι η εξελισσόμενη ρητορική του Ερντογάν δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να ληφθούν υπόψη οι εγχώριοι και διεθνείς περιορισμοί που περιβάλλουν τον ηγέτη της Τουρκίας.

Απαντώντας στην κρίση στη Μέση Ανατολή, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει ένα σημαντικό δίλημμα:

Πρέπει να κατευνάσει την πολιτική του βάση στο εσωτερικό – που έχει ισλαμιστικές , έντονες φιλοπαλαιστινιακές συμπάθειες – ενώ δεν αποξενώνει εντελώς το Ισραήλ, με το οποίο η Τουρκία έχει σημαντικούς γεωπολιτικά και οικονομικά δεσμούς και μέχρι τώρα θέρμανση των σχέσεων .

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν κοιτάζει μια ευκαιρία να προβληθεί ως βασικός περιφερειακός παράγοντας στην πολιτική της Μέσης Ανατολής – και πιθανός μεσολαβητής στην τρέχουσα κρίση . Και για να καταλάβετε πώς σκοπεύει να τα κάνει όλα αυτά, πρέπει να κοιτάξετε ιδιαίτερα πέρα ​​από τη ρητορική και τις διπλωματικές χειρονομίες του.

Πολιτική εναντίον realpolitik

Η αντίδραση του Ερντογάν στη σύγκρουση αντανακλά μια προσπάθεια ισορροπίας μεταξύ δύο δυνάμεων: της εσωτερικής πολιτικής και της ρεαλπολιτίκ στη διεθνή σκηνή.

Από την ανανέωση της σύγκρουσης στη Γάζα, ο Ερντογάν έχει αντιμετωπίσει πιέσεις από διάφορες πλευρές στην Τουρκία.

Η αρχική του απάντηση προκάλεσε εκτεταμένη οργή μεταξύ των ισλαμιστικών κύκλων της χώρας, οι οποίοι από καιρό μοιράζονται βαθιά συμπάθεια για τη Χαμάς – ηγετικά μέλη της οποίας η Τουρκία προσφέρει ένα ασφαλές λιμάνι.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών υπό τον Ερντογάν, καταδίκασε τον Τούρκο πρόεδρο για δισταγμό και τον κάλεσε να ευθυγραμμιστεί με την ισλαμιστική βάση του.

Οι ηγέτες άλλων ισλαμιστικών κομμάτων και ο εταίρος του συνασπισμού Ερντογάν Devlet Bahceli , ο ηγέτης του δεξιού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος, κάλεσε επίσης την κυβέρνηση για μια ισχυρότερη αντι-ισραηλινή θέση.

Το αυξανόμενο αντι-ισραηλινό αίσθημα στη διεθνή σκηνή ενθάρρυνε επίσης τον Ερντογάν να κρατήσει ανοιχτά μια στάση υπέρ της Χαμάς.

Στις 26 Οκτωβρίου, 120 χώρες στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υπερψήφισαν ένα ψήφισμα που ζητούσε «άμεση, διαρκή και διαρκή ανθρωπιστική εκεχειρία». Εν τω μεταξύ, οι διαδηλώσεις στους δρόμους των δυτικών πρωτευουσών έχουν ασκήσει περαιτέρω πίεση στις κυβερνήσεις εκεί για να αμβλύνουν την υποστήριξη προς το Ισραήλ. Έχουν επίσης διευκολύνει την επανατοποθέτηση του Ερντογάν.

Σημαντικός εταίρος το Ισραήλ για την Τουρκία

Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι η κριτική του δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά και να διακινδυνεύσει την πλήρη διακοπή των σχέσεων με το Τελ Αβίβ.

Το Ισραήλ είναι ένας σημαντικός εταίρος για την Τουρκία. Οι δύο χώρες έχουν δει αυξανόμενες εμπορικές σχέσεις, με τις τουρκικές εξαγωγές στο Ισραήλ να διπλασιάζονται από το 2017 έως το 2022.

Αυτό περιλαμβάνει εκτεταμένο εμπόριο όπλων, με τους Ισραηλινούς και Τούρκους παραγωγούς όπλων να σημειώνουν τη μεγαλύτερη αύξηση στις πωλήσεις όπλων παγκοσμίως το 2021.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη στις 19 Σεπτεμβρίου 2023

Εν τω μεταξύ, η περιφερειακή γεωπολιτική δυναμική έχει μετατοπιστεί για να φέρει το Ισραήλ και την Τουρκία σε μεγαλύτερες ευθυγραμμίσεις.

Πρόσφατα, η σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν-Ναγκόρνο Καραμπάχ έχει φέρει πιο κοντά την Άγκυρα και το Τελ-Αβίβ – και οι δύο υποστηρίζουν την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν με όπλα .

Και στον δικό της αγώνα ενάντια στους Κούρδους αυτονομιστές, η Τουρκία ανέπτυξε ισραηλινά drones επιτήρησης στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και της δεκαετίας του 2000 πριν αναπτύξει τα δικά της drones.

Ερντογάν ως ειρηνοποιός;

Υπάρχει ένας άλλος κρίσιμος παράγοντας που παίζει καθώς έχει αναπτυχθεί η στάση του Ερντογάν. Από την αρχή της κρίσης, ο Ερντογάν προσπάθησε να επιβληθεί ως μεσολαβητής.

Για το σκοπό αυτό, είχε συνομιλίες με περιφερειακούς ηγέτες στις οποίες σηματοδότησε την πρόθεσή του να ενεργήσει ως ειρηνευτής . Ανώτεροι Τούρκοι αξιωματούχοι αποκάλυψαν επίσης απόπειρες διαπραγματεύσεων για ομήρους που κρατούνται στη Γάζα από τη Χαμάς.

Αυτή η προσέγγιση απηχεί τη στρατηγική του Ερντογάν στην Ουκρανία, όπου παρομοίως παρουσιάστηκε ως πιθανός μεσολαβητής .

Κατά κάποιο τρόπο, οι προκλήσεις της εξισορρόπησης αυτών των εγχώριων και περιφερειακών ανησυχιών είναι αυτό που κάνει τον Ερντογάν να ταιριάζει μοναδικά ως πιθανός μεσολαβητής: Διατήρησε δεσμούς με τη Χαμάς ενώ πρόσφατα εμβάθυνε τη σχέση με το Ισραήλ.

Αλλά για να μπορέσει ο Ερντογάν να αναλάβει το ρόλο του μεσολαβητή, θα χρειαστεί να διαχειριστεί καλά αυτούς τους δεσμούς. Οι αρχικές προτάσεις για τουρκική μεσολάβηση για την κρίση φέρεται να απορρίφθηκαν από τη Χαμάς.

Εάν η πιο σκληρή ρητορική του Ερντογάν για το Ισραήλ είχε στόχο να δελεάσει τη Χαμάς σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, τότε υπάρχει περίπτωση να το παράκανε.

Ο χαρακτηρισμός της Χαμάς ως ομάδα που αγωνίζεται για την ελευθερία και η κατηγορία του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα έχει βλάψει τις σχέσεις με το Ισραήλ. Ίσως ο Ερντογάν να έχει ήδη σπαταλήσει την ευκαιρία για ρόλο διαιτητή.

Αλλά πηγαίνετε πέρα ​​από τις λέξεις και βλέπετε κάτι άλλο που παίζει. 

Ενώ μιλάει σκληρά για το Ισραήλ, ο Ερντογάν έχει λάβει συγκεκριμένα μέτρα για να αποτρέψει την πλήρη επιδείνωση των τεταμένων σχέσεων με τη Δύση και το Ισραήλ.

Στις 23 Οκτωβρίου, υπέγραψε το πρωτόκολλο ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ , αυξάνοντας τις ελπίδες για ένα τέλος σε μια κατά καιρούς τεταμένη αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ. Την ίδια μέρα, οι τουρκικές αρχές επιβολής του νόμου συνέλαβαν 33 μέλη του ISIS στην Άγκυρα, ενδεχομένως για να προλάβουν τη δυτική κριτική για την υποστήριξη του Ερντογάν σε ριζοσπαστικά ισλαμιστικά δίκτυα.

Εν τω μεταξύ, τουρκικά μέσα ενημέρωσης κυκλοφόρησαν αναφορές για την εγκατάλειψη της ηγεσίας της Χαμάς από την Τουρκία περίπου την ίδια περίοδο.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης αυτό που δεν έχει κάνει η Τουρκία. 

Δεν έχει προσπαθήσει να σταματήσει τις αποστολές αζερικού πετρελαίου μέσω Τουρκίας προς το Ισραήλ και συνεχίζει να επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν την αεροπορική τους βάση Ιντσιρλίκ στην Τουρκία παρά την αυξανόμενη δημόσια πίεση. Η αστυνομία αναγκάστηκε να διαλύσει τα πλήθη υπέρ της Παλαιστίνης που σκόπευαν να εισβάλουν στη βάση στις 5 Νοεμβρίου.

Χαλαρές αντιδράσεις με …υπόβαθρο

Αυτό μπορεί να εξηγήσει τη σχετικά σιωπηλή αντίδραση της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ μέχρι στιγμής στις δηλώσεις του Ερντογάν. Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ αρκέστηκε στην επιβολή κυρώσεων σε ορισμένες τουρκικές οντότητες για εμπορικούς δεσμούς με τη Χαμάς. Ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν επισκέφθηκε την Άγκυρα στο πλαίσιο του πρόσφατου ταξιδιού του στη Μέση Ανατολή και αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης προσπαθούν να τονίσουν την αξία της Τουρκίας ως συμμάχου παρά τις διαφωνίες σχετικά με τα σχόλια του Ερντογάν για τη Χαμάς.

Το Ισραήλ όντως απάντησε σε αυτά τα σχόλια αποσύροντας τη διπλωματική του αποστολή στο Τελ Αβίβ, προκαλώντας αμοιβαίες κινήσεις από την Τουρκία.

Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές ότι η αντιπαράθεση ήταν περισσότερο για εμφανίσεις και ότι οι Ισραηλινοί διπλωμάτες είχαν ήδη ανακληθεί λόγω ανησυχίας για την ασφάλειά τους.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν λόγοι που υποδηλώνουν ότι η στρατηγική του Ερντογάν λειτουργεί – παρά την αλλαγή του τόνου, η Άγκυρα έχει διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τη Χαμάς καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Αλλά η εξισορρόπηση της εγχώριας υποστήριξης για τη Χαμάς και της γεωπολιτικής εξάρτησης από το Ισραήλ σημαίνει να ακολουθήσει μια πολύ λεπτή γραμμή για τον Ερντογάν – και μερικές από τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του υποδηλώνουν ότι αρχίζει να παραπαίει.

*Οζγκούρ Οζκάν -Επισκέπτης υπότροφος στο Πρόγραμμα Ρωσίας και Ευρασίας της Σχολής Fletcher, Πανεπιστήμιο Tufts

The Conversation

https://echedoros.blog/2023/11/22/%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bd/

Η Ισπανία τάσσεται υπέρ της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους

0

Η ύπαρξη ενός παλαιστινιακού κράτους «θα είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή», τόνισε ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών

Ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών Χοσέ Μανουέλ Αλμπάρες δήλωσε σήμερα ότι η χώρα του τάσσεται υπέρ της αναγνώρισης ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους «σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα».

Η ύπαρξη ενός παλαιστινιακού κράτους «θα είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή», είπε ο υπουργός σε συνέντευξη του στον ισπανικό ραδιοφωνικό σταθμό RNE.

Ο Αλμπάρες επανέλαβε ότι η Ισπανία είναι έτοιμη να πραγματοποιήσει ειρηνευτική διάσκεψη για τη σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/i-ispania-tassetai-yper-tis-anagnorisis-palaistiniakou-kratous/

Μ.Ζαχάροβα κατά Ζ.Μπορέλ για ένταξη Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ: «Καταλαβαίνω ότι έβλεπες ερωτικές ταινίες όταν ήσουν μικρός»!

0

Η Ρωσίδα εκπρόσωπος αναφέρθηκε σε άρθρο του ύπατου εκπροσώπου της ευρωπαϊκής διπλωματίας που είχε ίδιο τίτλο με ερωτική ταινία της δεκαετίας του ΄70!

Σφοδρή επίθεση κατά του ύπατου εκπροσώπου της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ, εξαπέλυσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Mαρία Ζαχάροβα, για άρθρο με τίτλο «Στο μάτι του τυφώνα» του Ισπανού αξιωματούχου με το οποίο ζητάει την άμεση ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ!

Ειδικότερα, όπως αναφέρει η Μαρία Ζαχάροβα, ο τίτλος του άρθρου θυμίζει ταινία για ενήλικες της δεκαετίας του 1970!

Το άρθρο αναφέρεται στην ανάγκη να ενταχθεί η Ουκρανία στην ΕΕ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη εγγύηση ασφάλειας για το Κίεβο.

Ωστόσο, η Ζαχάροβα επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι ο αγγλικός τίτλος του άρθρου ουσιαστικά είναι ο τίτλος της ερωτικής ταινίας «El ojo del huracán», που γυρίστηκε στην πατρίδα του Μπορέλ, την Ισπανία το 1971.

«Όταν η ταινία κυκλοφόρησε, ο Ζοζέπ ήταν 24 ετών. Καταλαβαίνω τι έβλεπε. Δεν καταλαβαίνω γιατί είχε τόση απήχηση.

Σύμφωνα με την υπόθεση της ταινίας, μια νεαρή και πλούσια γυναίκα, η Ρουθ, αποφασίζει να χωρίσει τον σύζυγό της Μιγκέλ, επειδή η ίδια ενδιαφέρθηκε για τον ερωτομανή Πολ.

Τι σχέση έχει με αυτά η Ουκρανία;» διερωτήθη η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ.

Σε κάθε περίπτωση, στις αρχές Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε την έναρξη διαπραγματεύσεων για την ένταξη στην ΕΕ για την Ουκρανία και τη Μολδαβία.

Η επίσημη απόφαση για την έναρξη της διαδικασίας θα συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες στις 14-15 Δεκεμβρίου.

Πρέπει να εγκριθεί ομόφωνα από όλα τα κράτη μέλη.

https://www.pronews.gr/kosmos/m-zaxarova-kata-z-mporel-gia-entaksi-oukranias-sto-nato-katalavaino-oti-evlepes-erotikes-tainies-otan-isoun-mikros/

Εφιάλτης για την Ευρώπη ο θρίαμβος του ακροδεξιού «Τραμπ της Ολλανδίας», Γκερτ Βίλντερς

2

Σοκ για την Ευρώπη χαρακτηρίζουν διεθνή ΜΜΕ τη νίκη του ακροδεξιού Γκερτ Βίλντερς και του ανοικτά ξενοφοβικού αντι-ισλαμικού κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία.

Το PVV του Βίλντερς αναμένεται, σύμφωνα με τα exit polls, να καταλάβει 35 έδρες, υπερδιπλασιάζοντας την εκπροσώπησή του σε σχέση με την προηγούμενη Βουλή και εξασφαλίζοντας απόσταση δέκα εδρών από τον αριστερό συνασπισμό οικολόγων και εργατικών (GL/PvdA), του πρώην αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  Φρανς Τίμερμανς, ενώ τρίτη δύναμη με 24 έδρες προβλέπεται να αναδειχθεί το φιλελεύθερο-συντηρητικό «Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία» (VVD) του επί 12 και πλέον έτη απερχόμενου πρωθυπουργού της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε.

Η διάδοχος του Ρούτε στην ηγεσία του VVD, η κουρδικής καταγωγής πρώην πρόσφυγας Ντιλάν Γεσιλγκόζ-Ζεγκέριους, η οποία είχε διατελέσει υπουργός Δικαιοσύνης στην τελευταία κυβέρνηση, παραδέχθηκε την ήττα της.

Σοκ στην Ευρώπη με τη νίκη της ακροδεξιάς στην Ολλανδία
Η νίκη του Βίλντερς -του «Ολλανδού Τραμπ», όπως τον αποκαλούν διεθνή ΜΜΕ- σε ένα από τα έξι ιδρυτικά μέλη της ΕΕ συνιστά πρόκληση για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ, σε μια περίοδο που ο πλανήτης ετοιμάζεται για την πιθανή επιστροφή του λαϊκιστή πρώην προέδρου των ΗΠΑ στον Λευκό Οίκο.

Εξ ου και τα συγχαρητήρια μηνύματα που έσπευσαν να του στείλουν από τους πρώτους ο ακροδεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, η επικεφαλής της γαλλικής ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν, ο ηγέτης της Λέγκας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι και ο ηγέτης του ακροδεξιού ισπανικού Vox, Σαντιάγο Αμπασκάλ.

Ο Βίλντερς έχει υποσχεθεί στους ψηφοφόρους διεξαγωγή δεσμευτικού δημοψηφίσματος για Nexit, την έξοδο δηλαδή της Ολλανδίας από την ΕΕ και έχει ταχθεί εναντίον σειράς πολιτικών της Ένωσης, όπως εκείνες για το μεταναστευτικό/προσφυγικό και την κλιματική αλλαγή.

«Η ελπίδα των Ολλανδών είναι να ανακτήσουν τη χώρα τους», είπε ο Βίλντερς μετά την ανακοίνωση του exit poll από το κρατικό δίκτυο NOS.

Ποιος είναι ο Βίλντερς
Ο 60χρονος Βίλντερς έχει σταθερή παρουσία εδώ και δεκαετίες στην ολλανδική πολιτική σκηνή. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέλος της φιλελεύθερης ομάδας του απερχόμενου πρωθυπουργού Ρούτε, αλλά ανεξαρτητοποιήθηκε και αργότερα ίδρυσε το αντιμεταναστευτικό Κόμμα Ελευθερίας, γνωστό ως PVV στην Ολλανδία.

Ο Βίλντερς έχει αντιμετωπίσει απειλές κατά της ζωής του λόγω των αντι-ισλαμικών του απόψεων και βρισκόταν υπό αυστηρή αστυνομική προστασία από το 2004. Το 2020, ένα δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για προσβλητικές δηλώσεις για σχόλια που έκανε για Μαροκινούς μετανάστες, αλλά οι δικαστές δεν του επέβαλαν καμία ποινή. Θεωρείται ως ο Ολλανδός εκπρόσωπος του είδους του λαϊκισμού που προωθούν ο Τραμπ ή ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι.

Πώς νίκησε ο Βίλντερς στις ολλανδικές εκλογές
Η αύξηση του αριθμού των προσφύγων μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, καθώς και το αυξανόμενο κόστος των τροφίμων και της ενέργειας έχουν τροφοδοτήσει την υποστήριξη των ακροδεξιών ομάδων σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η ακροδεξιά AfD στη Γερμανία έχει πλέον στις δημοσκοπήσεις υψηλότερα ποσοστά από οποιοδήποτε από τα κόμματα του συνασπισμού του καγκελάριου Όλαφ Σολτς, ενώ η Τζόρτζια Μελόνι ήρθε από το πουθενά για να αναλάβει την εξουσία πέρυσι στην Ιταλία.

Το μεταναστευτικό πόλωσε τη γνώμη των ψηφοφόρων στην προεκλογική καμπάνια στην Ολλανδία και ώθησε την υποστήριξη προς τον Βίλντερς, μολονότι λίγοι θεωρούσαν στην αρχή της εκστρατείας ότι συγκέντρωνε σοβαρές πιθανότητες. Ωστόσο, η Ντιλάν Γεσιλγκόζ-Ζεγκέριους του πρόσφερε κάποια στιγμή σανίδα σωτηρίας, λέγοντας ότι θα σκεφτόταν έναν συνασπισμό με το Κόμμα της Ελευθερίας.

Ένας άλλος υποψήφιος που συγκέντρωνε υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, ο Πίτερ Όμτσιγκτ, έχασε έδαφος από τη στιγμή που εμφανίστηκε αμφιταλαντευόμενος ως προς το αν θέλει να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ολλανδίας.

Ο Βίλντερς, αντίθετα, χάραξε μια πιο ρεαλιστική γραμμή, αμβλύνοντας ορισμένες από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές του και λέγοντας στους ψηφοφόρους ότι ήθελε να είναι μέρος της επόμενης κυβέρνησης. Στη συνέχεια κέρδισε τις εντυπώσεις σε τηλεοπτικά ντιμπέιτ παραμονές των εκλογών, εμφανιζόμενος πιο σίγουρος από τους αντιπάλους του.

Τι έχει υποσχεθεί ο Βίλντερς
Εκτός από την πρόταση για δεσμευτικό δημοψήφισμα για την έξοδο της Ολλανδίας από την ΕΕ, ο Βίλντερς ζητά να κάνει πίσω η χώρα στις διεθνείς δεσμεύσεις της για την κλιματική αλλαγή και έχει ζητήσει δραστική μείωση στις μεταναστευτικές ροές.

Η Ολλανδία «έχει αποδυναμωθεί σοβαρά λόγω του συνεχιζόμενου τσουνάμι των αιτούντων άσυλο και της μαζικής μετανάστευσης», αναφέρει το κόμμα του στο προεκλογικό του μανιφέστο. Ο Βίλντερς έχει επίσης δεσμευτεί να σταματήσει να στέλνει βοήθεια στην Ουκρανία και ζήτησε την απαγόρευση του Κορανίου και το κλείσιμο των τζαμιών στη χώρα. Αλλά στην ομιλία του τη νύχτα των εκλογών είπε ότι είναι πρόθυμος για συμβιβασμούς, προκειμένου να εξασφαλίσει μια συμφωνία για συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού και ως εκ τούτου δεν είναι σαφές πόσες ή ποιες από αυτές τις πολιτικές θα μπορούσε να εφαρμόσει.

Θα μπορέσει ο Βίλντερς να σχηματίσει κυβερνητική συμμαχία;
Οι 35 έδρες που προβλέπεται να κερδίσει το Κόμμα Ελευθερίας του Βίλντερς δεν αρκούν για την απόλυτη πλειοψηφία, αφού χρειάζεται 76 στην ολλανδική Βουλή των 150 εδρών.

Μετά τα exit polls ο Βίλντερς πρότεινε έναν κεντροδεξιό συνασπισμό, που θα περιλαμβάνει το πρώην κόμμα του απερχόμενου πρωθυπουργού Ρούτε, το νεοσύστατο κεντροδεξιό «Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Όμτζιγκτ και το Κίνημα των Αγροτών, που θα συγκέντρωναν μαζί 86 έδρες.

Αν και η Γεσιλγκόζ-Ζεγκέριους είχε δηλώσει πριν από τις εκλογές ότι θα μπορούσε να κυβερνήσει μαζί με τον Βίλντερς, τη βραδιά των εκλογών έκανε πίσω δηλώνοντας: «Δεν βλέπω τον Βίλντερς να σχηματίζει κυβέρνηση, καθώς δεν μπορεί να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το παιχνίδι τώρα είναι στα δικά του χέρια και αυτός θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει πρωθυπουργός και να κυβερνήσει».

Το Κόμμα των Αγροτών δήλωσε ότι θέλει να συμμετάσχει στις συνομιλίες για τη σύμπηξη κυβερνητικού συνασπισμού. Αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο Βίλντερς θα αναλάβει το πρωθυπουργικό πόστο. Το 1982, το Ολλανδικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις περισσότερες έδρες, αλλά οι κεντροδεξιοί αντίπαλοί του κατέληξαν στην κεφαλή του κυβερνητικού συνασπισμού.

Θα περιμένει μέχρι την άνοιξη να αποκτήσει νέα κυβέρνηση η Ολλανδία;
Αν και παραδοσιακά ο επόμενος πρωθυπουργός προέρχεται από το κόμμα που κερδίζει τις περισσότερες έδρες, δεν είναι σε καμία περίπτωση δεδομένο ότι αυτό θα συμβεί τώρα στην Ολλανδία. Ο Ρούτε θα παραμείνει σε υπηρεσιακό ρόλο έως ότου ορκιστεί μια νέα κυβέρνηση, κάτι που μπορεί να μη γίνει έως την επόμενη άνοιξη.

Το αποτέλεσμα των εκλογών, που αναμένεται να φέρει νέο πρωθυπουργό στην Ολλανδία έπειτα από 13 χρόνια -μετά από τέσσερις διαδοχικούς συνασπισμούς υπό την ηγεσία του Ρούτε-, θα μπορούσε να οδηγήσει σε «συνταγματικό αδιέξοδο», δήλωσε η Κέιτ Πάρκερ του Economist Intelligence Unit. Οι αναλυτές έχουν προβλέψει ότι οι διαπραγματεύσεις για τον συνασπισμό θα μπορούσαν να αποδειχθούν ακόμη πιο μακροχρόνιες και πιο περίπλοκες απ’ ό,τι μετά τις προηγούμενες εκλογές του 2021, όταν τέσσερις εταίροι του συνασπισμού χρειάστηκαν ρεκόρ 271 ημερών για να καταλήξουν σε συμφωνία.

https://www.iefimerida.gr/kosmos/ekloges-ollandia-efialtis-eyropi-nikiollandoy-tramp-gkert-bilnters”>Εφιάλτης για την Ευρώπη ο θρίαμβος του ακροδεξιού «Τραμπ της Ολλανδίας», Γκερτ Βίλντερς

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

17
του Παντελή Σαββίδη
1.-Είναι λάθος να δίνεις για δεύτερη φορά απόλυτη εξουσία σε ένα πρόσωπο. Όσο και να προσπαθεί να συγκρατηθεί, η απόλυτη εξουσία το διαφθείρει. Η εξουσία διαφθείρει, γενικώς. Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Η χθεσινή ειρωνία Μητσοτάκη περί black friday και Συριζα δείχνει την αλαζονεία τους. Και αυτά που βλέπετε είναι, μόνο, τα επιφαινόμενα. Πίσω τα πράγματα είναι, ακόμη, χειρότερα.
2.-Υπάρχει μια γενική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων στην κοινωνία. Τα μεγάλα ποσοστά αποχής μπορεί να μην αμφισβητούν την διαδικασία ανάδειξης κοινοβουλίου και κυβέρνησης αλλά απονομιμοποιούν το πολιτικό σύστημα. Επι της ουσίας και με βάση τις ουσιώδεις δημοκρατικές αρχές η κυβέρνηση και η βουλή είναι απονομιμοποιημένες πολιτικά. Τυπικά, κατά το σύνταγμα, κυβερνούν. Το σύνταγμα και τους νόμους, όμως, τα φτιάχνουν οι πολιτικές μειοψηφίες στην κοινωνία που έχουν εγκλωβίσει το πολιτικό σύστημα και εμφανίζονται πλειοψηφικές πολιτικά. Και οι μειοψηφίες αυτές είναι πολιτικοί, οικονομικοί παράγοντες και διανοούμενοι που αναπαράγουν το κυρίαρχο, μέχρι σήμερα, αφήγημα. Ένα αφήγημα που προβληματίζει την κοινωνία.
3.-Εδώ και πολύ καιρό η χώρα στερείται αντιπολίτευσης. Αυτό δημιουργεί ανωμαλίες στη λειτουργία, έστω και της ψευδούς δημοκρατίας που θεωρούμε ως πολιτικό καθεστώς της χώρας. Αυτή η ανωμαλία σε συνδυασμό με τον εκφυλισμό και την πολιτική εξαγορά της δικαιοσύνης και την στοίχιση των ΜΜΕ στις κυβερνητικές λίστες για χρηματοδότηση, δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα στη χώρα. Στην ουσία έχουμε μια ολιγαρχία που κυβερνά και αναπαράγει την εξουσία της χωρίς κανέναν έλεγχο.
4.-Ο Συριζα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τείνει να εκλείψει απο το πολιτικό σκηνικό. Οι βαθιά ιδεοληπτικές αριστερές τάσεις του αναπαρήγαγαν και στην περίπτωσή του τις παθογένειες που είναι γνωστές στην ιστορική εξέλιξη της αριστεράς απο την εποχή του Μαρξ. Ο φραξιονισμός και η διάλυση είναι η πρώτη βεβαιωμένη πρόβλεψη ενός αριστερού φαινομένου.
5.-Τα μικρά κόμματα βρίσκονται στα όρια της σοβαρότητας. Περισσότερο μοιάζουν ως προσωπικά επαγγελματικά καταστήματα ή καταστήματα ορισμένων θεσμών, παρά ως πολιτικοί σχηματισμοί.
6.-Το ΚΚΕ είναι μια ιδεολογική σέχτα με χαρακτηριστικά περισσότερο στοάς παρά κόμματος.
7.-Απομένει το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει δύο μεγάλες αδυναμίες. Η μια είναι το παρελθόν του το οποίο το επιβαρύνει δυσανάλογα σε σχέση με την πολιτική που εφραμόστηκε. Χρειάζεται μεγάλη και πολυσέλιδη ανάλυση για να αναλυθεί το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση. Εισήγαγε καινοφανείς ιδέες και πρακτικές και, κυρίως, αναπαρήγαγε τη διαφθορά αλλά παραβλέπονται πολλά τα οποία έκανε και είχε ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Εν πάση περιπτώσει, στο συλλογικό υποσυνείδητο της κοινωνίας το ΠΑΣΟΚ ως ιστορική αναφορά, λειτουργεί μάλλον, αρνητικά. Και αυτό είναι ένα βάρος για τον σημερινό πρόεδρό του Νίκο Ανδρουλάκη.
Το άλλο που βαραίνει την ηγετική του ομάδα είναι ότι η συνέχεια του Κινήματος δεν ήταν γραμμική. Ένα μεγάλο κενό υπάρχει μεταξύ της προηγούμενης γενιάς του, που διαχειρίστηκε και τις κυβερνητικές υποθέσεις πολλά χρόνια και είχε κυβερνητική πείρα και της σημερινής η οποία, κατά το πλείστον, αποτελείται απο νέους ανθρώπους με διαφορετικές πολιτικές προσλαμβάνουσες απο την προηγούμενη.
Αυτό το κενό δημιουργεί προβλήματα στην παραγωγή πολιτικής.
8.-Το κρισιμο ερώτημα είναι αν η ελληνική κοινωνία θα παραμείνει στην αρνητική πρόσληψη των εξελίξεων και στην ενεργό αποχή της απο τα πολιτικά τεκταινόμενα ή θα αποδεχθεί ως πυρήνα μια αντιπολιτευτική συσπείρωση γύρω απο τον κ. Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ.
Η απάντηση θα φανεί το προσεχές διάστημα. Οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν το πρόκριμα.

What does geopolitics tell us about the Israeli-Palestinian conflict?

0

 Interview with V. Piolet

By  Pierre VERLUISE , Vincent PIOLET , November 18, 2023   

Doctor in geopolitics from Paris 8 University, Vincent Piolet is an associate researcher at the French Institute of Geopolitics (IFG). He has just published with Nicola Gobbi “  Géopolitics – History and theories” (Steinkis edition, 2023)

Why is the Israeli-Palestinian conflict relevant to understanding the geopolitical concept of “representations” developed by Y. Lacoste? To what extent are geopolitical theories mobilized after the attacks of October 7, 2023? Why the comic strip by Vincent Piolet, Nicola Gobbi, “  Géopolitics. History and theory  ” (ed. Steinkis), would it have its place in high school libraries and documentation centers, or even as an end-of-year gift? V. Piolet answers questions from P. Verluise for Diploweb.com . With 7 extracts from the boards of this comic book that is both educational and… geopolitical. And at the bottom of the page an audio interview with Yves Lacoste!

Pierre Verluise (PV): In this new work, in comic book form, “Géopolitics. History and theory” (ed. Steinkis), you describe the Israeli-Palestinian conflict by referring to the concept of “representations” developed by Yves Lacoste in his geopolitical theory. Why is this conflict relevant to illustrate this concept?

Vincent Piolet (VP): Breaking with the geographical determinism long theorized in geopolitics – where individuals and their politics are in some way prisoners of their geographical environment – ​​Yves Lacoste takes up a possibilist conception of geopolitics, following geographers like Paul Vidal de la Blache (1845-1918) or Jacques Ancel (1882-1943): geography is not an insurmountable obstacle thanks to the political action carried out by men . He thus attempts to define the engine that pushes individuals or a people to lead a balance of power in a given space . This “engine” is explained by the representations of the world that individuals have of this space. These representations are defined by the ideas that individuals have of a territory. These ideas can be true or false, that is not the issue – they can constitute, for example, beliefs – but they come into conflict at some point with other actors because far from remaining abstract ideas, they influence ways to act and political actions. Interestingly, the concept of representation may resemble that of habitus developed by the sociologist Pierre Bourdieu around the same time, in the early 1980s, defined as “systems of durable and transposable dispositions, structured structures predisposed to function as structuring structures, that is to say as generating and organizing principles of practices […]”  [ 1 ] .

Despite itself, the Israeli-Palestinian conflict is ideal for illustrating this concept because the actors have strong antagonistic beliefs, some of which even go back several millennia and touch on the three monotheisms.

In the representation of traditionalist Jews, God promises Palestine from the Nile to the Euphrates to Abraham and his descendants  [ 2 ] . Here, it is interesting to note that for some this representation could be understood as a project of territorial conquest in Palestine, but let us remember that the founder of the Zionist movement at the end of the 19th century, Theodor Herzl, a secularist, was not so formal, present-day Kenya was for example considered as a welcoming land for a Jewish national home. His notes also mention the Congo region.

Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories”, Steinkis edition

Whatever the case – and let us remember, it is not the veracity of a representation that matters here – certain Israeli political forces have currently made the representation of a Palestine promised to the Jewish people from the Nile to the Euphrates their own. . But it has escaped no one’s notice that this representation collided with a significant geographical reality , namely the presence of Arab populations in the region.

This situation gave rise to several wars leading to the establishment of borders which evolved according to a balance of power favorable to the Israelis.

Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories”, Steinkis edition.

Representations also evolve. I mentioned that the Zionist project was initially a secular project. Indeed, most traditionalist Jews considered the Zionists to be impious because only the coming of the Messiah could re-establish the kingdom of Israel. Some haredim , or ultra-orthodox Jewish, communities still maintain this idea but it has become a minority. Israeli colonial conquest is no longer considered more or less contrary to the will of God. The spectacular victory of the State of Israel in the Six-Day War in 1967 convinced them that ultimately the Zionists had been victorious with God’s help . Therefore, in their eyes, it is necessary to complete this triumph and above all to reconquer the true territory of Israel, Eretz Israel , as it is described in the Bible.

There is – also – a Christian Zionism which can make anti-Semitic remarks…

The comic strip thus takes up in an illustrated way several of its representations and – faithful to Yves Lacoste ‘s analysis on several scales (or diatopic) – it returns, for example, to a representation which plays out very far from Palestine, namely the Christian Zionism primarily present in some evangelical churches in the United States . If these Christians support a maximalist Zionist project – from the Nile to the Euphrates – it is out of millenarian hope. In the same way that certain Jewish fundamentalists believe that a total conquest of Palestine will allow the arrival of the Messiah, Christian Zionists see it as the condition for the reappearance of another Messiah, Christ – who incidentally will punish the Jews for their impiety… When the American administration sent two American preachers in 2018 to bless the transfer of the United States embassy to Jerusalem, they were two representatives of Christian Zionism, who once back home did not hesitate to hold anti-Semitic remarks, replaying the antiphon of the deicidal Jewish people, doomed to end up in hell. But geopolitics quickly regained its rights: the Israeli power considers this alliance of circumstance as beneficial in its current balance of power , and we will see the day of the Last Judgment…

Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories  ”, Steinkis edition.

PV: To what extent are geopolitical theories mobilized following the attacks of October 7, 2023?

VP: The violence and scale of its attacks on the Israeli population – 1,300 victims to date, the vast majority of them civilians – have created a real traumatic shock in a country used to seeing its army protect it thanks to its technical superiority . These war crimes – unprecedented in these proportions since the creation of the State of Israel in 1948 – nevertheless remain another episode in an old conflict which does not seem ready to end. In recent years alone, note for example that the Gaza Strip has suffered five armed expeditions from the IDF since the end of the second intifada  : “Summer Rain” in 2006, “Cast Lead” in 2008 and 2009, “Pillar of Defense » in 2012, “Protective edge” in 2014 and “Guardian of the walls” in 2021. If the concept of representations is mobilized in traditional geopolitical analyzes in specialized publications, it is interesting to note the gap with media discourses and discourses politics of these events. We were thus able to read and hear that any attempt to understand or explain the situation – or to recontextualize it in the long term – amounted to wanting to minimize the atrocities committed by the armed wing of Hamas. The story of the conflict was scheduled to begin on October 7, 2023, and any references to previous events were inaudible.

We are in a situation analogous to September 11, 2001 , the same traumatic shock, which “forced” American political power to respond militarily. The analogy does not stop there because we find – always in media and political speeches – a strong return of all the neoconservative rhetoric which subsequently defined the GW Bush doctrine and the disastrous conquests in the Middle East. At the time, the writings of Samuel Huntington, mainly his well-known work The Clash of Civilizations published in 1993, took on a prophetic value. Its deterministic vision of geopolitics becomes hegemonic in the circles of influence which put pressure on the foreign policies of several states. Each civilizational area is locked into its geography, inevitably leading to the essentialization of peoples with their own supposed qualities.

Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories  ”, Steinkis edition.
Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories  ”, Steinkis edition.

With the first deterministic geopolitical theories of Friedrich Ratzel (1844-1904) and Karl Haushofer (1869-1946), all people are not equal. For them, the German people are given superiority and therefore justification for dominating other peoples. We find the same deterministic reasoning where the civilizational area replaces the concept of people among the neoconservatives. US President George W. Bush did not hesitate to consider that only the West could boast the title of “civilization”, and not other areas. Some states were described as “barbaric”. Here, the vision of the world becomes Manichean, Good versus Evil, “with us” or “against us” , we are far from taking into account an analysis based on ideological rivalries, as the previous one may have been. covering the Cold War (1947-1990), Western liberalism versus communism for example. We currently find this neoconservative Manichaeism with this new episode of the Israeli-Palestinian conflict: the analysis of ideological rivalries is completely absent, several great powers do not want to consider that this conflict is of a colonial nature with an occupying power and a population under supervision . The speech of UN officials attempts to recall this but once again, it is inaudible, because it is in contradiction with the determinist geopolitics defended by the neoconservatives who currently significantly influence the actions of Western chancelleries.

Extract from V. Piolet (screenplay) and N. Gobbi (drawing) “  Geopolitics – History and theories  ”, Steinkis edition.

PV: Your work, “Géopolitics. History and theory” (ed. Steinkis), features a teacher of history-geography, geopolitics and political science (HGGSP) through her questions for the implementation of the program, through a question/answer game. Why would it make sense for your work to be in high school libraries and documentation centers?

VP: I am not a teacher by profession but when I learned that geopolitics was included in the programs, I put myself in their place . It is already known that the history and geography programs are busy, so we added to these teachers the task of teaching geopolitics during specialty hours. And political science too, by the way. It’s a huge project! Having to address all these theorists should not be easy. Myself, by occasionally giving geopolitics courses to Masters level students, I realized that the students had limited knowledge of theorists . For them, geopolitics was essentially seen through the prism of conflicts and wars between states, without consideration for theorists. However, if we omit the analysis of these theorists, we lose sight of the mechanisms of understanding by definition. Also, we must not forget that these reading grids must be subject to criticism . Indeed, it is not uncommon to find certain political actors fueling their speeches and justifying their actions with a worldview incorporating these theories, presenting them as immutable, as arguments of authority . It is therefore preferable to learn these various theories in order to be able to provide critical analysis .

It’s good to have an overview with the pretty drawings of the illustrator Nicola Gobbi, with whom I also tried to put a little humor on a subject which can seem a little austere.

Through comics, I tried to popularize this entire body of theories which represents a significant number of books. I have mentioned them in the bibliography if anyone wants to go further. But for a high school student, reading these works is tedious, especially when you start with the Pan-Germanists who were able to write long, sometimes difficult works, like the writings of Friedrich Ratzel for example, borrowing references to German romanticism, or those of Karl Haushofer who gets lost in dubious esoteric considerations… Of course, readings by recent authors like Yves Lacoste, Samuel Huntington or Zbigniew Brzeziński are accessible, fortunately, but once again, I don’t think that high school students simply have the time to delve into these works, so you might as well have an overview with the pretty drawings of the illustrator Nicola Gobbi, with whom I also tried to put a little humor on a subject that can seem a little austere. They are free to explore further, which I do not doubt for some.

Copyright November 2023-Piolet-Verluise/Diploweb.com

diploweb.com

Η Ελλάς μοιάζει σαν ένα υπονομευμένο φρούριο

1

Γράφει ο Διπλωμάτης

Η Ελλάς μοιάζει σαν ένα υπονομευμένο φρούριο, το οποίο ο πολιορκητής είναι σε θέση να ανατινάξει, αν οι εντός του φρουρίου δεν αποδεχθούν τους όρους του.

Αυτό συμβαίνει σήμερα, με την ελληνική κυβέρνηση αφ ενός και την ομάδα των Τούρκων Ερδογάν-Φιντάν-Καλίν αφ ετέρου. Με τις πυρκαγιές του καλοκαιριού οι εξ Ανατολών έδειξαν τις διαθέσεις τους και τις δυνατότητες των υπηρεσιών τους. Συνεχίζουν να μας βομβαρδίζουν με τα μηνύματά τους, κατευθύνοντας λόχους αρρένων λαθρομεταναστών και διαθέτοντας την πακιστανική κοινότητα-πέμπτη φάλαγγα, κυρίως στο Λεκανοπέδιο.

Οσο περνάει ο καιρός τα πράγματα βαίνουν επί τα χείρω για εμάς. Η Αγκυρα συνεχίζει να δείχνει τις διαθέσεις και προθέσεις της. Γνωρίζουν ότι υπό το βάρος των ιταμών δηλώσεών τους  ( Ερδογάν, Φιντάν, αρχηγός ΠΝ) κερδίζουν έδαφος όσοι τάσσονται υπέρ ματαίωσης της υψηλής συνάντησης των Αθηνών. Ουσιαστικά μας απειλούν με το δίλημμα, ή σιωπάτε κι ερχόμαστε με όλα τα παραφερνάλιά μας η δεν σιωπάτε και ακυρώνετε την Συνάντηση, οπότε θα υποστείτε τα επίχειρα της αλλαγής στάσης σας, με όλους τους τρόπους που γνωρίζετε ότι διαθέτουμε.

Αυτός είναι ο ανόσιος εκβιασμός που εμπραγμάτως ασκεί η Αγκυρα. Τοποθέτησαν με την σύμπραξή μας τις ράγες όπως αυτοί έκριναν, για χρόνια, εποίησαν την νήσσαν τους τελευταίους μήνες και μας έχουν περιάγει σε μειονεκτική θέση, να ακούμε πελιδνοί τις αξιώσεις τους. Θα συνεχίσουν απέναντί μας την τακτική αυτή του ζεστού-κρύου μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου και αργότερα. Μας λέγουν: θέλετε εκκωφαντική ταπείνωση ή διακριτική ταπείνωση;

Ο κλοιός σφίγγει. Προχωρούν μεθοδικά σε νίκη τους χωρίς πόλεμο, με την απονάρκωση του αντιπάλου. Ομως έχουν αγγίξει το σημείο του nec plus ultra, το σημείο μη ανοχής των Ελλήνων.

Κάθε μέρα που περνάει κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η κυβέρνηση το γνωρίζει και ανησυχεί, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να δίνει την περί του αντιθέτου εντύπωση.

Η μετάθεση του τόπου της συνάντησης από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, ήταν ένα βήμα προς την ορθή κατεύθυνση, αλλά απολύτως ανεπαρκές.

Αντί να κάνουμε δεήσεις για έκτακτα φυσικά φαινόμενα διευκολυντικά μιας επ αόριστον αναβολής, να κάνουμε χρήση των εργαλείων της δημόσιας διπλωματίας, απαντώντας σημείο προς σημείο και καταγγέλλοντας την τουρκική συμπεριφορά τόσο έναντι ημών, όσο και έναντι τρίτων.

Αν έχει αξία και νόημα, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να γίνει η συνάντηση στο κλίμα που οι τουρκικές συμπεριφορές έχουν διαμορφώσει -τέσσερα μάλιστα χρόνια ακριβώς μετά την υπογραφή του παράνομου μνημονίου για θαλάσσιες ζώνες με την Λιβύη- θα πρέπει η Ελλάδα επισήμως και ανεπισήμως, με δηλώσεις των αρμοδίων φερεφώνων, μέσω του Τύπου και με δράσεις των Ε.Δ. και της Ακτοφυλακής, όχι απλώς να απαντά, αλλά να θίγει τις αντιφάσεις του τουρκικού συστήματος ( Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας σε σύγκριση με καταγγελίες για Χαμάς/Γάζα, περιπτώσεις Οσμάν Καβαλά και Σελαχατίν Ντεμιρτάς, κλπ.), συνεχώς μέχρι την επομένη του Αγίου Νικολάου. Θα είναι ένας καλός τρόπος να αναδιπλωθούν για λίγο στην Αγκυρα.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑ Ο ΙΡΑΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ;

0

Η σιωπή του Ιρανικού λαού για την παλαιστινιακή διαμάχη με το Ισραήλ

Η σιωπή του ιρανικού λαού σχετικά με την κατάσταση στη Παλαιστίνη, ένα μήνα μετά την ξαφνική επίθεση των μαχητών της Χαμάς κατά του Ισραήλ, η οποία πυροδότησε για άλλη μια φορά πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στη Γάζα, εγείρει το ερώτημα γιατί ο ιρανικός λαός δεν υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους, όπως αναμενόταν από την κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Τις τελευταίες εβδομάδες, χιλιάδες άνθρωποι στις δυτικές χώρες έχουν πραγματοποιήσει διαδηλώσεις και πορείες καλώντας για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα και καταδικάζοντας τη δολοφονία αμάχων. Ωστόσο, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι δεν υπήρξε καμία αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση στο Ιράν για υποστήριξη των Παλαιστινίων και ό,τι αυτές οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν ήταν κατόπιν κυβερνητικού σχεδιασμού.

Γιατί ο ιρανικός λαός είναι αδιάφορος απέναντι στην Παλαιστίνη;

Στον περιορισμένο πολιτικό και μιντιακό χώρο εντός του Ιράν, ορισμένες πολιτικές προσωπικότητες και μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν αυτήν την έλλειψη αυθόρμητης υποστήριξης από τους Ιρανούς προς τους Παλαιστίνιους, αν και ταυτόχρονα προσπάθησαν να αναφερθούν σε αυτό το θέμα με έντονο αντισραηλινό αίσθημα, για να αποφύγουν τον κυβερνητικό έλεγχο.

Για παράδειγμα, ο διαδικτυακός ιστότοπος της εφημερίδας Etemad δημοσίευσε  άρθρο με τίτλο: «Γιατί οι κάτοικοι της Τεχεράνης δεν διοργάνωσαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την Γάζα όπως έκαναν οι κάτοικοι των Παρισίων, της Κωνσταντινούπολης και του Λονδίνου, ενώ επιτέθηκαν στους «μαχητές» της Γάζας (σ.σ Χαμάς). Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει δηλώσει ότι η πλειοψηφία των Ιρανών εξακολουθεί να υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους.

Η εφημερία Etemad αναφέρει επίσης, ότι οι Ιρανοί δεν βγαίνουν στους δρόμους όπως οι πολίτες άλλων χωρών, για να υποστηρίξουν τους Παλαιστινίους, διότι είναι εφησυχασμένοι ότι η ηγεσία τους υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους.

Ωστόσο, σε άλλο δημοσίευμα, η ίδια εφημερίδα, επικαλούμενη τον πρώην διπλωμάτη Kourosh Ahmadi, ανέφερε ότι η πιο αξιοσημείωτη αντίδραση των Ιρανών για το Παλαιστινιακό ζήτημα σε αυτή την κρίση, είναι η αδιαφορία. Ο Mohammad Javad Zarif, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, επιβεβαίωσε επίσης, πρόσφατα, σε δηλώσεις του, την σιωπηρή έλλειψη υποστήριξης από τον ιρανικό λαό προς τους Παλαιστίνιους, παρά τη συνήθη ρητορική αξιωματούχων της Ισλαμικής Δημοκρατίας κατά του Ισραήλ.

Αναφέρθηκε επίσης, σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη για το θέμα της Παλαιστίνης, λέγοντας ότι «το σύνταγμά μας ορίζει ότι το Ιράν πρέπει να υπερασπιστεί τους καταπιεσμένους, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να πολεμήσουμε στη θέση των καταπιεσμένων». Χωρίς να αντιτίθεται ρητά στις πολιτικές της κυβέρνησης για την περιοχή, πρόσθεσε ότι πιστεύει επίσης, ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί να πληρώνει το κόστος και δεν χρειάζεται να το αναλάβουμε εμείς.

Πριν από τον συνεχιζόμενο πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ο πολιτικός αναλυτής Sadegh Zibakalam είχε πει ότι εάν διεξαγόταν δημοψήφισμα στο Ιράν, η πλειοψηφία του λαού θα ήταν ενάντια στις πολιτικές του Ισραήλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρούν τη Χαμάς, την οποία υποστηρίζει η Ισλαμική Δημοκρατία, τρομοκρατική οργάνωση.

Η μεταβαλλόμενη έννοια του όρου «Καταπιεσμένοι» στην Ισλαμική Δημοκρατία

Από την ίδρυση της, η ταυτότητα της εξωτερικής πολιτικής της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχει καθοριστεί από την αντιαμερικανική και αντι-ισραηλινή της στάση και έχει επιβαρυνθεί με σημαντικό κόστος για την αντιμετώπιση της Δύσης και την καταστροφή του Ισραήλ. Αξιωματούχοι της Τεχεράνης ισχυρίζονται ότι η πολιτική της αντίθεσης στο Ισραήλ και της υποστήριξης ομάδων πληρεξουσίων στην περιοχή βασίζεται σε μια θεμελιώδη αρχή του συντάγματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η οποία ορίζει ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας πρέπει να βασίζεται σε ισλαμικά κριτήρια, αδελφική δέσμευση προς όλους τους μουσουλμάνους και άνευ όρων υποστήριξη στους καταπιεσμένους ανθρώπους του κόσμου.

Ωστόσο, το σύνθημα της κυβέρνησης για υποστήριξη των απόρων είναι πολύ οικείο στον λαό εντός του Ιράν και οι εμπειρίες των οργανώσεων που ιδρύθηκαν στο Ιράν μετά την επανάσταση με αυτό το σύνθημα έχουν καταστήσει σαφείς τις προθέσεις και τους σκοπούς της κυβέρνησης. Για παράδειγμα, το Ίδρυμα των Καταπιεσμένων της Ισλαμικής Επανάστασης, που δημιουργήθηκε από τις κατασχεμένες περιουσίες ορισμένων ομάδων ανθρώπων, όχι μόνο δεν μείωσε τα στατιστικά στοιχεία της φτώχειας και των διακρίσεων, αλλά μετατράπηκε σε ένα από τα κέντρα οικονομικής διαφθοράς στο Ιράν.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Basij Organisation of the Oppressed, γνωστή και ως Basij Resistance Force, η οποία επί του παρόντος δεν έχει καμία πρακτική αποτελεσματικότητα εκτός από την καταστολή των επικριτών, των αντιπάλων της Ισλαμικής Δημοκρατίας και των απλών διαδηλωτών στους δρόμους και τις αγορές. Σε μια κατάσταση όπου οι υποσχέσεις της κυβέρνησης να βοηθήσει τους μη προνομιούχους δεν εκπληρώθηκαν, ακολούθησαν αλλεπάλληλα κύματα διαμαρτυριών και οι αξιωματούχοι της Ισλαμικής Δημοκρατίας προσπάθησαν να υπερασπιστούν τις επιδόσεις τους αλλάζοντας ριζικά την έννοια του όρου «αδύναμοι» στη κοινή αντίληψη.

Πριν από τέσσερα χρόνια, σε μια δημόσια ομιλία, ο Αλί Χαμενεΐ, ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, δήλωσε ανοιχτά ότι ο όρος «καταπιεσμένοι» δεν αναφέρεται σε ευάλωτες κοινωνικές τάξεις, αλλά μάλλον στους ιμάμηδες, ηγέτες και πιθανούς διαδόχους της ανθρωπότητας και κληρονόμους της γης. Αυτή η νέα ερμηνεία του «καταπιεσμένου» από τον Χαμενεΐ επικυρώθηκε επίσημα από τον ανώτατο κυβερνητικό αξιωματούχο, δηλώνοντας ότι οι υπάρχοντες πόροι και το κεφάλαιο πρέπει να δαπανηθούν στους κυβερνώντες και στους ισχυρούς, όχι στους απλούς ανθρώπους.

Ως εκ τούτου, η κατανόηση που αναφέρεται στο Σύνταγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως άνευ όρων υποστήριξη για τους καταπιεσμένους του κόσμου έχει εφαρμοστεί στην ιδεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως μέσο πάλης εξουσίας και επέκτασης της διακυβέρνησης πέρα από τα σύνορα του Ιράν. 

Επιπλέον, η αντίφαση αυτής της ερμηνείας όλων των Μουσουλμάνων και των καταπιεσμένων του κόσμου στην εξωτερική πολιτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας αποκαλύφθηκε τώρα από την εμφανή σιωπή της κυβέρνησης της Τεχεράνης σχετικά με την αντιμετώπιση των Μουσουλμάνων Ουιγούρων από την κινεζική κυβέρνηση. Σε βαθμό που κάθε είδηση δίωξης και παρενόχλησης των Ουιγούρων από την κινεζική κυβέρνηση μετατρέπεται σε θέμα δημόσιας ανησυχίας στο Ιράν λόγω της σιωπής της Ισλαμικής Δημοκρατίας στο θέμα αυτό.

Η μοίρα της Παλαιστίνης είναι συνυφασμένη  με την Ισλαμική Δημοκρατία.

Από την ίδρυση της, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει καταστείλει έντονα αριστερές ομάδες και αντ’ αυτού υποστήριξε ομάδες με ισλαμικό προσανατολισμό στην υπεράσπιση του παλαιστινιακού ζητήματος. Αυτή η υποστήριξη περιλάμβανε εκτεταμένη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια σε διάφορες οιονεί στρατιωτικές ομάδες στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των παλαιστινιακών ισλαμικών ομάδων, ενώ οδήγησε μόνο στην επέκταση της τρομοκρατίας και στη γέννηση τρομοκρατικών ομάδων.

Το τελευταίο παράδειγμα των συνεπειών αυτής της υποστήριξης και όπως δηλώθηκε πρόσφατα από ογδόντα πολιτικούς και πολιτικούς ακτιβιστές, είναι η πρόσφατη επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ που έχει εκτρέψει τον νόμιμο αγώνα του παλαιστινιακού λαού στο τυφλό μονοπάτι της τρομοκρατίας. Ο λαός του Ιράν, μέσω της συνεχιζόμενης σειράς διαδηλώσεων του, έχει εκφράσει την αντίθεσή του στην πολιτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας με συνθήματα όπως «Ούτε Γάζα ούτε Λίβανος, η ζωή μου είναι αφιερωμένη στο Ιράν».

Σε μια έκθεση με τίτλο «στο Ιράν, ο κόσμος είναι ενάντια στην υποστήριξη του καθεστώτος της Χαμάς», που δημοσιεύτηκε από την Courier International, αναφέρεται ότι ένα σημαντικό μέρος της ιρανικής κοινωνίας πιστεύει ότι η εξουσία πρέπει να επικεντρωθεί σε εσωτερικά κυρίως ζητήματα, παρά το παλαιστινιακό πρόβλημα.

Ο λαός του Ιράν γνωρίζει από τη δική του εμπειρία ότι η ιδεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι αντίθετη σε κάθε είδους συμβιβασμό και η συνέπεια αυτής της προσέγγισης δεν είναι παρά πολιτικός αποκλεισμός, κυρώσεις και καταστολή. Η σιωπή των Ιρανών κατά τον πρόσφατο πόλεμο μπορεί να ερμηνευθεί ως η πρώτη βοήθεια προς τους Παλαιστινίους και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την εδραίωση διαρκούς ειρήνης στην περιοχή, είναι να τερματιστεί η ισλαμική ιδεολογική προσέγγιση και να βρεθεί μια άλλη λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα.

https://en.irangate.news/the-silence-of-the-iranian-people-regarding-the-palestinian-issue/?amp=1