Αρχική Blog Σελίδα 1513

Γιάννης Μαγκριώτης: το μήνυμα της νίκης Δούκα, που φοβάται ο Πρωθυπουργός

3

 

του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού
Η κυβέρνηση, με προχθεσινή, νυχτερινή κατεπείγουσα τροπολογία, για να προλάβει την τελευταία ημέρα λειτουργίας της βουλής, πριν αναλάβει τα καθήκοντά του ο νέος δήμαρχος Αθήνας, Χάρης Δούκας, αποκλείει τον ίδιο και το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου, να διοικούν την εταιρεία του δημοσίου “Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ”.
Εάν μάλιστα, προσθέσουμε το γεγονός ότι, με τροπολογία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη το 2020, λίγο μετά την ανάληψη της διοίκησης του Δήμου Αθηναίων, από τον κ. Μπακογιάννη, κάνοντας το ακριβώς αντίθετο, τον τοποθετούσε επικεφαλής της εταιρείας, που είχε δημιουργηθεί, πριν τις δημοτικές και εθνικές εκλογές του 2019, τότε καταλαβαίνουμε την σκοπιμότητά της. Αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη, αν προσθέσουμε και την προεκλογική δήλωση του κ. Δούκα, για διαχειριστικό έλεγχο της εταιρείας, σε περίπτωση εκλογής του.

Τα επιχειρήματα, προδήλως προσχηματικά.

«Η εταιρεία δεν θα ασχολείται μόνο με αναπλάσεις της Αθήνας, αλλά με τις αναπλάσεις όλης της χώρας, αλλάζει δηλαδή ο ιδρυτικός σκοπός, συνεπώς δεν μπορεί ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων να διοικεί την εταιρεία, γιαυτό φεύγει η Αθήνα από τίτλο».
Ξεχνώντας τις εύλογες σκέψεις, που διατύπωσα στην αρχή του άρθρου, ας τους πιστέψω, ότι είχαν αγαθές προθέσεις.

Θα ήθελα όμως απαντήσεις, σε μερικά εύλογα, επίσης, ερωτήματα:

1. Θα αφαιρέσουν το δικαίωμα από όλους τους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας, να αποφασίζουν, να σχεδιάζουν και να υλοποιούν έργα αναπλάσεων στα διοικητικά τους όρια και μάλιστα δικούς τους ή Κοινοτικούς πόρους, που διαθέτουν, ειδικά οι Περιφέρειες;
Μήπως και αυτά, που ήδη εκτελούν, θα τα πάρουν με υπουργικές αποφάσεις;

2. Θα πάρει και τα ανάλογα έργα, που εκτελεί και σχεδιάζει να εκτελέσει το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο με πρόσφατη τροπολογία, που ψήφισαν, εκτός από την πώληση της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου, του ανέθεσαν, λόγω τεχνογνωσίας είπαν, να υλοποιεί έργα ΣΔΙΤ, όπως οι αναπλάσεις της Αθηναϊκής Ριβιέρας και της ΔΕΘ;
Αυτό είναι μια καλή ιδέα ομολογώ, γιατί μπορεί να γλυτώσουμε από τα φαραωνικά Real Estate, που σχεδιάζουν, κόντρα στις διακηρύξεις τους για «πράσινη ανάπτυξη», την περίοδο που ζούμε με τις τραγικές επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, με απόλυτα αδιαφανείς όρους, όπως η ρήτρα εμπιστευτικότητας, η δημοπράτηση χωρίς προσυμβατικό έλεγχο και φυσικά, η ποινική ασυλία των στελεχών του.

3. Πως θα συγκροτήσει τον απαραίτητο μηχανισμό, πόσο μεγάλος θα είναι, πόσες περιφερειακές και τοπικές υπηρεσίες θα έχει, πόσο θα κοστίζει, πότε θα αρχίσει να παράγει έργο, αυτό το παράλληλο κράτος;

Φυσικά, δεν πρόκειται να κάνουν αυτή την επιλογή, για πολλούς λόγους, κυρίως όμως, για λόγους που μας αποκάλυψε τα χρόνια που κυβερνά, όπου με πρόσχημα τον κορωνοιό, κήρυξε και κράτησε για πολλά χρόνια, μοναδική στην ΕΕ, γιαυτό και εγκαλείται συνεχώς από τα Κοινοτικά όργανα η χώρα μας, σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, για να δικαιολογεί τις απευθείας αναθέσεις ή τις αναθέσεις με κλειστές προσκλήσεις, για λόγους αποτελεσματικότητας και ταχύτατης απορρόφησης, όπως λένε, ειδικά τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης.
Την δουλειά αυτή θα την προετοιμάζουν Τεχνικοί και Οικονομικοί Σύμβουλοι, ξένες ιδιωτικές εταιρείες, σε συνεργασία με ελληνικές, όπως σχεδόν στο σύνολο των έργων και των προγραμμάτων, που υλοποιεί η κυβέρνηση.

Οι πρακτικές αυτές είναι ταυτόσημες με τις πρακτικές συγκάλυψης των παράνομων παρακολουθήσεων και της τραγωδίας των Τεμπών.

Αυτή η επιλογή, πέραν του ότι αποκαλύπτει μια καθεστωτική αντίληψη για την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας, δεν φέρνει παραγωγικό και κοινωνικό αποτέλεσμα, ανάλογο των πόρων που διατίθενται, μόνο οριακές βελτιώσεις στα δημοσιονομικά φέρνει, ενισχύει όμως το πελατειακό πολιτικό δίκτυο της ΝΔ, ενισχύει και διευρύνει τις ισχυρές οικονομικές ομάδες, που στηρίζουν τις πολιτικές της.

Μπορεί, ο Πρωθυπουργός να μην τα σκέφτηκε όλα αυτά, όμως η ήττα στον δήμο Αθηναίων, όχι μόνο η ήττα του ανιψιού του, αλλά κυρίως γιατί  συνέβη το “αδύνατο”, όπως πίστευαν, του έφερε μαύρες σκέψεις. Η ήττα του κ. Μπακογιάννη αποκάλυψε, πόσο εύθραυστη είναι η κυριαρχία του κ. Μητσοτάκη.

Ταυτόχρονα η νίκη του κ. Δούκα, αποκάλυψε τις προϋποθέσεις, που μπορούν να φέρουν και την δική του ήττα.

 

Φ. Καγγελάρης: Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

0

 

(Αναφορά στο νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου:

Κοινωνική αν-Ισότητα και Αταξικός Ουμανισμός)

Φώτης Καγγελάρης*

«Ένοχος είναι αυτός που κάνει πίσω στην επιθυμία του»

J. Lacan

Έχω γράψει και άλλοτε για τον Κώστα Λάμπο, όταν σχολίασα το περίφημο βιβλίο του για την ιδιοκτησία.

Το παρόν φαίνεται να είναι ο δεύτερος πυλώνας της ιδεολογίας του σχηματίζοντας με το προηγούμενο μια ουμανιστική αψίδα για να περάσει η ιστορία και η προοπτική του ανθρώπου.

Μας δίνει, έτσι, τον μίτο για την ερμηνεία του φαινομένου της κοινωνικής αν-Ισότητας και ταυτόχρονα της υπέρβασής του σε αυτό που αποκαλεί Αταξικό Ουμανισμό.

Ο Κώστας Λάμπος παρότι κάνει πολιτική φιλοσοφία, ο υπότιτλος του βιβλίου είναι «Δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της Πράξης», και ολόκληρος είναι μια ανήμερη πολιτική σκέψη, κατά βάση κάνει φιλοσοφία της ύπαρξης, συγκροτεί μια μαρξική υπαρξιακή φιλοσοφία. Ουσιαστικά, μιλάει για την επιθυμία και πως πραγματοποιείται πολιτικά-κοινωνικά. Ο πολιτικός του λόγος είναι ένας λόγος  περί επιθυμίας. Θα λέγαμε ότι μετά  τον Descartes, τον Spinoza, τον Marx, τον Freud, τον Lacan, ως ένας μεγάλος θεωρητικός ο Κώστας Λάμπος έρχεται να μας μιλήσει, πολιτικά, για την επιθυμία. Αλλά όχι για μια επιθυμία πεπερασμένη όπως είναι η ατομική αλλά για εκείνη την επιθυμία που θα συνεχίζεται πέραν του χρόνου, που θα καταυγάζει την προοπτική του αιώνα όπως, επί του παρόντος, καταυγάζει το τεχνητό σκοτάδι της ζωής μας. Εκείνη την επιθυμία όπου τα υποκείμενα της ιστορίας συγκροτούν το Εμείς. Όπου η αίσθηση της ματαιότητας δίνει την θέση της στο νόημα. Έλλειψη νοήματος ίσον έλλειψη αγάπης προς εαυτόν. Η αγάπη προς εαυτόν δεν βρίσκει αντιστοιχία σε έναν κόσμο άνευ αγάπης. Το νεοσύνθημα «καλύτερα πετυχημένος παρά ερωτευμένος» τα λέει όλα.

Ζω δεν μπορεί να σημαίνει άλλο παρά επιθυμώ. Αλλά, ως προς τι; Σ’ αυτό που θα έκανε τον άνθρωπο να δει ολόκληρη την εικόνα του εαυτού του μέσα στον καθρέφτη της ταξικής συνείδησής του, μέσα στον καθρέφτη μιας αταξικής κοινωνίας. Όπου το εγώ σχηματίζεται μέσα στον καθρέφτη του Εμείς. Η συνείδηση του σύμπαντος αντιβαίνει στην ατομική συνείδηση.

Είναι η επιθυμία, λοιπόν, που κινεί το σύμπαν και εδώ θυμάμαι τον συλλογισμό του Lacan ότι ένοχος είναι αυτός που κάνει πίσω στην επιθυμία του: Αυτός που αφήνεται να χειραγωγηθεί ως προς την πορεία του κόσμου.

Θα διαφωνήσω, ωστόσο, με την πολεμική του βιβλίου στον Heidegger και την φαινομενολογία. Τί άλλο είναι το «η ζωή μια συστημένη επιστολή προς τον θάνατο» παρά του «πράξε» όπως γράφεις και συ , φίλε Κώστα, στον υπότιτλο του βιβλίου σου; Θα έγραφες εάν δεν υπήρχε το τελικό σημείο του θανάτου;

Ως προς το ύφος της γραφής, αρκετά κεφάλαια θυμίζουν γραφές του  πρωτόγονου υλισμού, διαθέτουν ένα αγνό παιδικό ενθουσιασμό.

Ωστόσο, το σύνολο της γραφής θυμίζει εγκυκλοπαίδεια, με επιμέλεια από ένα αφοσιωμένο ταμένο δάσκαλο, αλλά επίσης από έναν σύγχρονο σοφό διανοούμενο.

Γι’ αυτό και κατά στιγμές, προτιμώ τη γραφή του Κώστα Λάμπου από τη γραφή του Marx, γιατί στον Marx (προτεστάντης) έλειπε από τη γραφή του το πάθος.

Ο Κώστας Λάμπος ως νέος Λούθηρος τοιχοκολλά στην εκκλησία της ταξικής επανάστασης το κείμενο του και ως νέος Marx μας προσφέρει τα «Χειρόγραφα του 2024». Τοιχοκολλά τα κείμενά του στη συνείδησή μας, στο αδιέξοδό μας, και μας δείχνει τον τρόπο και τον δρόμο για να ακούσουμε τα λόγια του Marx: «Η ρίζα του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος».

Κάτι ακόμα. Θα πρέπει  να επαναπροσδιορίσουμε την εικόνα του πλούτου, να παρατηρήσουμε ότι το κεφάλαιο, η ταξικότητα του και η τοξικότητα του είναι πια σημείο στον υπολογιστή, άυλο, παραμένοντας ωστόσο φετίχ, όπως το ήθελε ο Marx. Και ως σημείο σε μια μετανεωτερική συνθήκη είναι σκληρότερο, ανάλγητο παρότι φροντίζει ώστε ο εργαζόμενος να μπορεί να πάρει μια αύξηση που θα του δώσει τη δυνατότητα για να αγοράσει ένα κουλούρι.

Χρειαζόμαστε πια σημειολόγους-γλωσσολόγους για να ερμηνεύσουμε τις συντεταγμένες του κεφαλαίου πριν τις επιπτώσεις του, έτσι όπως, ως σημείο, αόρατο και άυλο κυβερνάει τον κόσμο: Ένα σημαίνον άνευ σημαινόμενου που προτείνει ως μοντέλο ζωής τον παραλογισμό, την φτηνή υπεραπόλαυση, την ενοχή εάν το υποκείμενο δεν καταναλώνει, την σαδιστική εντολή να μην μπορείς να μην είσαι καλά- όταν σου υπαγορεύει την εντολή της αλλοτρίωσης το βράδυ από την τηλεόραση. Την εντολή του πως, του ερωτεύεσθαι και του πως του θνήσκειν. Την ζωή ως one night stand.

Και εδώ είναι που προκύπτει και το μεγάλο ερώτημα: εάν η ανθρωπότητα έχει πειστεί και κόπτεται πια γι’ αυτό το μοντέλο ζωής, όπου το ίδιο το Εγώ και το σώμα του υποκειμένου λειτουργεί ως πολιτική και κοινωνική φυλακή του, και μάλιστα με την συγκατάθεση του, από που περιμένουμε πια τη ρήξη και την αλλαγή; Μήπως, δεν είμαστε ουτοπικοί, με την έννοια του ουμανισμού, αλλά απλώς ανεδαφικοί; Μήπως περιμένουμε πια από το τυχαίο και το απροσδόκητο; Μήπως η επιθυμία δεν είναι πια συστατικό της λογικής αλλά της τρέλας και του ψυχιατρείου, όπως έλεγε ο Deleuze; Περιμένουμε πια μια σπίθα «παλαβομάρας»;

Ωστόσο, τα ποτάμια θα συναντηθούν, φίλε Κώστα. Οι σπασμοί του συστήματος (οι πόλεμοι, η Γάζα, το μοίρασμα της θάλασσας) το βεβαιώνουν, γίνονται αντίσκιο στο βλέμμα μας για να διακρίνουμε την θάλασσα. Τα ποτάμια της εργασίας, της τέχνης, του πολιτισμού, όπως επίμονα γράφεις, συναντώνται για εκείνη τη νύχτα όπου κανένα σύννεφο δεν θα σκιάζει την πανσέληνο των ονείρων μας και καμμιά καταιγίδα τον ήλιο της ανατολής.

Και συ μπροστά, σείοντας, όπως σου έγραφα σ’ ένα προηγούμενο κείμενο, στο αριστερό σου χέρι, το κόκκινο διαβατήριο της ιδεολογίας σου, το ανήκειν στο κόμμα και στο όραμα  της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Ο Κώστας Λάμπος είναι ένας από τους μεγάλους ουμανιστές και ίσως ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς. Είμαι βέβαιος ότι ήταν μεταξύ εκείνων των νέων, όταν φώναζαν, εκείνη την εποχή, «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», εξάλλου παραμένει νέος, αλλά και μεταξύ εκείνων που φώναζαν στον Μάη του ΄68: «Ας είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο».

Ο Κώστας Λάμπος μας λέει, λοιπόν, ότι ο κόσμος δεν είναι αυτός. Ο κόσμος είναι αυτός που μπορούμε να ονειρευτούμε όπως έλεγε σε ένα από τα email που μου είχε στείλει :«Όσο για την επανάσταση, εμείς οι ουμανιστές δεν την αντιλαμβανόμαστε ως υπόθεση παρεών, ομάδων και λοιπών συσπειρώσεων εξουσιομανών, συστημικών αριστερών λύκων αλλά ως έρωτα συνεργαζόμενων και αλληλέγγυων συλλογικοτήτων. Θα περιμένουμε πολύ, ε; Ναι. Αλλά ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε να συναντήσουμε τους εαυτούς μας στο μέλλον που δημιουργούμε».

Μήπως να καρφιτσώσουμε αυτή τη φράση στο πέτο μας, εκεί που δεν υπάρχει πια το κόκκινο γαρύφαλλο;

____________________

 

* Ο Φώτης Καγγελάρης, είναι διδάκτωρ Ψυχοπαθολογίας και συγγραφέας

Δ. Κωνσταντακόπουλος: πώς χάνουμε τον πλανήτη

3

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Τα επιστημονικά στοιχεία είναι όλο και πιο συντριπτικά. Άλλωστε η κλιματική κρίση έχει περάσει πια από το στάδιο των επιστημονικών προβλέψεων σε αυτό των μετρήσιμων συνεπειών και βιωμένων εμπειριών. Η Θεσσαλία ήταν ένα τραγικό παράδειγμα, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα ανά την υφήλιο. Όποιον αγρότη κι αν ρωτήσετε θα σας το επιβεβαιώσει. Αυτό βέβαια που δύσκολα μπορεί να φανταστεί ένας αγρότης είναι τι έρχεται. Προς το παρόν πιστεύει ότι είναι μια μέτρια μεταβολή των συνθηκών υπό τις οποίες καλλιεργεί. Αν κάποιος προσπαθήσει να παρουσιάσει τι πραγματικά θα συμβεί στον πλανήτη σύμφωνα με τα ευρήματα των κλιματικών επιστημόνων, όπως επιβεβαιώνονται από το παγκόσμιο διακυβερνητικό πάνελ για την κλιματική αλλαγή του ΟΗΕ, στο οποίο συμμετέχουν επιστήμονες από όλες τις χώρες του κόσμου, αν χρησιμοποιήσει όρους όπως «συντέλεια» για το πού όντως κινδυνεύει να πάει ο κόσμος μας, θα τον περάσουν για «κινδυνολόγο» και «τρομοκράτη». Μερικά ζώα όπως η στρουθοκάμηλος βουτάνε το κεφάλι τόσο πιο βαθιά στην άμμο, όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος μπροστά τους.
Διαβάζουμε για παράδειγμα στην τελευταία έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος ότι κινδυνεύει με ερημοποίηση το 40% της ελληνικής επικράτειας. Φαντάζεται, όμως, κανείς συγκεκριμένα τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει μια τέτοια διαδικασία, τι σημαίνει να γίνει έρημος σχεδόν η μισή χώρα και τι θα συμβεί στην πορεία προς ένα τέτοιο αποτέλεσμα;
«Είμαστε όλοι σε σοβαρό κίνδυνο από την παγκόσμια υπερθέρμανση, που μοιάζει να επιταχύνεται, είναι μη αντιστρέψιμη και προκαλεί όλο και περισσότερες πλημμύρες και καύσωνες. Προκαλείται σχεδόν αποκλειστικά από τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων με τη δεύτερη θέση στον κατάλογο των συγκλινόντων παραγόντων να ανήκει στη βιομηχανική γεωργία. Αν επιτρέψουμε σε αυτές τις βιομηχανίες να συνεχίσουν να δρουν η Γη θα γίνεται όλο και πιο ζεστή και όλο και περισσότερα συστήματα (τροφικό, υδάτινο, θαλάσσια και επίγεια οικοσυστήματα, γεωπολιτικά) θα καταρρέουν σε όλο τον κόσμο. Όσο περισσότερο υπάρχουν αυτές οι βιομηχανίες, τόσο περισσότερο θα χάσουμε», υποστηρίζει ο Δρ. Peter Kalmus, κλιματικός επιστήμονας στη NASA που μελετά την επίδραση των μελλοντικών ακραίων θερμοκρασιών στην ανθρώπινη υγεία και τα οικοσυστήματα, σε άρθρο του στο τελευταίο Newsweek (https://www.newsweek.com/cop-out-wrapping-pathetic-climate-summit-that-should-fool-nobody-opinion-1853526?utm_source=push_notification&utm_source=pushnami&utm_medium=Push_Notifications&utm_campaign=fullauto&utm=1702944709407).
Μετά από μια μάχη μερόνυχτων για την τελική διατύπωση του κειμένου, τα κράτη όλου του κόσμου κατάφεραν να αποφασίσουν το προφανές και επιστημονικά αποδεδειγμένο στην τελευταία συνάντηση για το κλίμα COP28 στο Ντουμπάι. Αφού έφαγαν μια νύχτα διαπραγματευόμενοι μετά το τέλος της προθεσμίας που είχαν, κατέληξαν να υποστηρίξουν την «μετάβαση μακράν των ορυκτών καυσίμων στα ενεργειακά συστήματα με ένα δίκαιο, οργανωμένο και ισότιμο τρόπο» («[t]ransitioning away from fossil fuels in energy systems, in a just, orderly and equitable manner»).
Αυτό ήταν και το μόνο θετικό της συνάντησης, ότι αναγνωρίστηκε δηλαδή ο ρόλος των ορυκτών καυσίμων στην κλιματική αλλαγή και προέκυψε ως αποτέλεσμα της πολιτικής πίεσης που άσκησαν εκατομμύρια ακτιβιστές και οι κλιματικοί επιστήμονες παγκοσμίως. Κατά τα άλλα, όμως, δεν προβλέπονται πρακτικοί τρόποι και ικανές χρηματοδοτήσεις για να γίνει αυτή η μετάβαση.
Κατ’ ουσίαν, οι παγκόσμιες συναντήσεις για το κλίμα έχουν γίνει ετήσιες «ιεροτελεστίες», κατά τις οποίες οι κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι κάνουν κάτι και τα λόμπι των πετρελαϊκών εταιρειών καταφέρνουν να εμποδίσουν τη λήψη οποιουδήποτε πρακτικού μέτρου θα απειλούσε τα συμφέροντά τους. «Σε κάθε επίπεδο οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες αλλάζουν την κοινωνία μας και αλλάζουν θεμελιωδώς το κλίμα, με τις COP (τις διεθνείς συναντήσεις για το κλίμα) να έχουν γίνει μια απάτη, πίσω από την οποία οι εταιρείες καυσίμων αποκρύπτουν το γεγονός ότι δεν γίνεται τίποτα» για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής, λέει ο κορυφαίος κλιματικός επιστήμονας Kevin Anderson (https://www.democracynow.org/2023/12/7/kevin_anderson_cop28).
Άλλωστε, υποστηρίζουν οι επικριτές του, ακόμα και το κείμενο που εγκρίθηκε τελικά περιέχει αρκετές ασφαλιστικές δικλείδες που επιτρέπουν την παραβίαση της υποτιθέμενης κεντρικής επιδίωξής του. Όπως υποστηρίζει η οργάνωση 350.org το κείμενο ενθαρρύνει τη σταδιακή «κατάργηση των αναποτελεσματικών επιδοτήσεων της εξαγωγής ορυκτών καυσίμων», κάτι που σημαίνει ότι υπάρχουν και αποτελεσματικές. Πρόκειται περί τραγελάφου, καθώς τα ίδια τα κράτη που δηλώνουν ότι θέλουν να απομακρυνθούμε από τα ορυκτά καύσιμα τα επιδοτούν. Επιπλέον η οργάνωση 350.org επισημαίνει ότι τα «μεταβατικά καύσιμα που μπορούν να παίξουν έναν ρόλο στη διευκόλυνση της ενεργειακής μετάβασης», σύμφωνα με το τελικό κείμενο της COP, είναι το μεθάνιο, που η βιομηχανία το εμφανίζει ως «φυσικό αέριο» και το οποίο είναι πολύ περισσότερο δραστικό αέριο θερμοκηπίου από το διοξείδιο του άνθρακα.
Δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για κρατική χρηματοδότηση της «μετάβασης», ει μη μόνον εκκλήσεις στο ιδιωτικό κεφάλαιο να μπει στην υπόθεση. Αυτό σημαίνει επενδύσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες για τις οποίες το ιδιωτικό κεφάλαιο απαιτεί εκπτώσεις στις ρήτρες προστασίας του περιβάλλοντος και στα εργατικά δικαιώματα. Πρόκειται περί τρέλας, υποστηρίζει ο Asad Rehman, εκπρόσωπος της Συμμαχίας για Κλιματική Δικαιοσύνη. Και μιας ιδιαίτερα άδικης τρέλας, αφού δεν προβλέπεται καμιά ουσιαστική ενίσχυση για παράδειγμα στις αφρικανικές χώρες, που πλήττονται περισσότερο και πιο καταστροφικά από την κλιματική κρίση χωρίς να έχουν συμβάλλει σε αυτή. Για να μη μιλήσουμε για τα κράτη-νησιά του Ειρηνικού που απειλούνται απλώς με εξαφάνιση κάτω από την ανερχόμενη στάθμη των ωκεανών (https://www.democracynow.org/2023/12/13/cop28_fossil_fuel_phaseout).
Η μόνη δέσμευση των πλούσιων χωρών είναι να προσφέρουν 700 εκατομμύρια δολάρια στις φτωχές χώρες για να τις βοηθήσουν στο θέμα, για την οποία και υπερηφανεύονται, τη στιγμή που παρέχουν δισεκατομμύρια για να συνεχίζονται οι πόλεμοι στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη. Όπως λέει ο Δρ. Kalmus της NASA, το ποσό αυτό αντιπροσωπεύει στην καλύτερη (και όχι πιθανότερη περίπτωση) το 0,2% όσων απαιτούνται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποσχέθηκαν λιγότερα από είκοσι εκατομμύρια δολάρια, που είναι περίπου ο προϋπολογισμός ενός μέσου αμερικανικού λυκείου και ένα πολύ μικρό κλάσμα των απολαβών των επικεφαλής των πετρελαϊκών εταιρειών.
Ειρήσθω εν παρόδω, οι εταιρείες αυτές χρηματοδοτούν ετησίως με εκατοντάδες εκατομμύρια τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και ανοησιών για το ότι δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή ή δεν είναι ανθρωπογενής, προκειμένου να ενσπείρουν σύγχυση στον πληθυσμό και να εξασθενήσουν την πίεση τής παγκόσμιας κοινής γνώμης για λήψη αποτελεσματικών μέτρων ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής. Για το θέμα αυτό υπάρχει μεγάλη βιβλιογραφία. Ενδεικτικά, για μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση της δράσης και των ποσών που ξοδεύουν οι «Δώδεκα βρώμικοι» (Twelve Dirties), οι μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι όμιλοι που χρηματοδοτούν την παραπληροφόρηση για το κλίμα, μπορείτε να συμβουλευθείτε το παρακάτω άρθρο https://www.exposedbycmd.org/2022/03/21/the-dirty-dozen-the-biggest-nonprofit-funders-of-climate-denial/.
Στην πραγματικότητα, η απροθυμία των κρατών και ιδιαίτερα των ισχυρότερων από αυτά να αντιμετωπίσουν το θέμα της κλιματικής κρίσης πάει χέρι-χέρι με την απροθυμία τους να κάνουν οτιδήποτε για όλα τα διαρκώς επιδεινούμενα προβλήματα του πλανήτη. Όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα, συχνά τα επιδεινώνουν και ενίοτε τα προκαλούν με τη δράση τους. Ολισθαίνουμε σε μια παγκόσμια σύγκρουση για την κυριαρχία στον πλανήτη, που απορροφά όλη σχεδόν την ενέργεια και τους πόρους των εμπλεκομένων, τη στιγμή που κινδυνεύουμε ο «υπό κατάκτηση» πλανήτης να μην υπάρχει (σε βιώσιμη μορφή)!
Η ίδια η σύγκληση άλλωστε της διάσκεψης στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, μια αρκετά αυταρχική χώρα που είναι πρωτοπόρος σε φιλόδοξα σχέδια επέκτασης των εξορύξεων υδρογονανθράκων και όπου οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων και οι 2.500 λομπίστες των πετρελαϊκών εταιρειών δεν ενοχλούνται από διαδηλωτές για το περιβάλλον τα λέει όλα. Όπως και η απόφαση να γίνει η επόμενη συνάντηση στο επίσης αυταρχικό και ελάχιστα ανεκτικό σε οποιαδήποτε διαφωνία Αζερμπαϊτζάν, και αυτό από τα κέντρα της παγκόσμιας παραγωγής υδρογονανθράκων. Βεβαίως, πίσω από τα Εμιράτα και το Αζερμπαϊτζάν «κρύβονται» οι «υπερδυνάμεις» στην παραγωγή ορυκτών καυσίμων.
Όπως σημειώνει η υπεύθυνη για την κάλυψη των θεμάτων κλίματος του βρετανικού Guardian, Nina Lakhani, που κάλυψε την COP28, η συμφωνία που επετεύχθη εκεί «συνεχίζει την τραγική ιστορία των ισχυρών και ρυπαινουσών χωρών που αρνούνται την ευθύνη τους για την κλιματική αλλαγή και αρνούνται να υποστηρίξουν αυτούς που κυρίως πλήττονται από αυτή». Όπως γράφει στο άρθρο της στον Guardian, «η τελική συμφωνία αποτυγχάνει να αναγνωρίσει την ιστορική ευθύνη των ανεπτυγμένων χωρών όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και η ΕΕ» και την υποχρέωσή τους να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή (https://www.theguardian.com/environment/2023/dec/13/indigenous-people-and-climate-justice-groups-say-cop28-was-business-as-usual).
Ακόμα και ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Αλ Γκορ αναγνώρισε ότι η επιρροή των «πετροκρατών» είναι ακόμα εμφανής στα ημίμετρα και τις «τρύπες» της τελικής συμφωνίας (https://twitter.com/algore/status/1734853205014557029).
«Πρέπει να ξεκινήσουμε συμφωνώντας ότι η COP28, όπως και οι άλλες COP, ήταν μια πλήρης αποτυχία. Με το να υποστηρίζουμε ότι δεν ήταν, να αρπαζόμαστε από κομματάκια ψεύτικης ελπίδας, γεννάμε μια ισχυρή αυταπάτη ότι μπορεί να συνεχιστούν οι δουλειές μας ως συνήθως (business as usual). Το κάνουμε ήδη για 30 χρόνια. Η δυνατότητα να διατηρήσουμε την αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από 1,5 βαθμό Κελσίου σπαταλήθηκε. Αν συνεχίσουμε με φρούδες ελπίδες ότι αυτό δουλεύει θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, χωρίς πρόοδο. Αυτό είναι που θέλει η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, έτσι όμως χάνουμε τον πλανήτη. Χρειάζεται να φτιάξουμε ένα σύστημα συναντήσεων κορυφής και συνθηκών για τα ορυκτά καύσιμα που να μην το σπάει το βάρος της διαφθοράς της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων. Πρέπει να απαγορεύσουμε την παρουσία της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων στις διαπραγματεύσεις και για να το κάνουμε αυτό χρειαζόμαστε ένα ισχυρότερο κλιματικό κίνημα. Ο καθένας μας μπορεί να δράσει, με τον δικό του τρόπο, για να κάνει αυτό το κίνημα ισχυρότερο», υποστηρίζει ο Δρ. Kalmus (https://www.newsweek.com/cop-out-wrapping-pathetic-climate-summit-that-should-fool-nobody-opinion-1853526?utm_source=push_notification&utm_source=pushnami&utm_medium=Push_Notifications&utm_campaign=fullauto&utm=1702944709407), που καλεί τους ανθρώπους να γίνουν κλιματικοί αγωνιστές, να συνδεθούν με το κλιματικό κίνημα, να δράσουν και να αναλάβουν ρίσκα, αντί να παρακολουθούν αδρανείς την καταστροφή του κόσμου μας.
Ισχύει για το κλίμα, ισχύει και για όλα τα άλλα προβλήματα.

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος

 

«Ο δρόμος του πάγου» αλλάζει τα παγκόσμια γεω-οικονομικά δεδομένα: Κολοσσιαίο ρωσικό project «τελειώνει» την Διώρυγα του Σουέζ

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Η βόρεια Σιβηρία και το ρωσικό τμήμα του Αρκτικού Κύκλου μετατρέπονται σε ένα ατέλειωτο hub διεθνών μεταφορών που μειώνουν 2,5 φορές τον χρόνο μεταφοράς των εμπορευμάτων από την Κίνα στην Ευρώπη και αντίστροφα

Η Ρωσία δημιουργεί τον «δρόμο του πάγου», στον Αρκτικό Κύκλο και «τελειώνει» την Διώρυγα του Σουέζ καθώς από αυτήν την διαδρομή μειώνεται κατά 2,5 φορές ο χρόνος μεταφοράς των εμπορευμάτων από την Κίνα προς την Ευρώπη και αντίστροφα!

Η βόρεια Σιβηρία και το ρωσικό τμήμα του Αρκτικού Κύκλου μετατρέπονται σε ένα ατέλειωτο hub διεθνών μεταφορών.

Πρόκειται για ένα κολοσσιαίο project με νέους σιδηροδρόμους, αυτοκινητόδρομους, αγωγούς, λιμάνια και πυρηνικά παγοθραυστικά να κρατούν την διαδρομή ανοιχτή όλο το έτος.

Ειδικότερα, στην χερσόνησο Ταϊμίρ δημιουργείται ένα τεράστιο λιμάνι συνολικής αξίας 100 δισ. δολαρίων!

Η νέα διαδρομή θα συνδέσει την Ευρώπη με την Ασία σε μόλις 19 ημέρες, σε σύγκριση με τις 48 ημέρες που χρειάζονται σήμερα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ.

Θα χρησιμοποιηθεί επίσης για τη μεταφορά 100 εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου μέχρι το 2030!

Με αυτή την διαδρομή ουσιαστικά «αχρηστεύεται» το Κανάλι του Σουέζ.

Οι ευρωπαϊκές μεταφορές από και προς την Ασία θα απλοποιηθούν ενώ το κόστος τους θα μειωθεί θεαματικά με ότι θετικό θα επιφέρει αυτό στις τιμές των προϊόντων και στην τσέπη των Ευρωπαίων και ανάμεσά τους και των Ελλήνων καταναλωτών.

Παλαιότερα η διαδρομή αυτή ήταν κλειστή για 8 μήνες τον χρόνο αλλά τώρα η Ρωσία έχει κατασκευάσει τα απαραίτητα πυρηνικά παγοθραυστικά και πλέον θα είναι διαρκώς λειτουργική σε κάθε εποχή του έτους.

Ειδικά τώρα που η Ερυθρά Θάλασσα έχει σταματήσει να είναι προτιμητέα διαδρομή λόγω των επιθέσεων των Xούθι σε εμπορικά πλοία, οι διαδρομές πλέον διεξάγονται από την Ευρώπη πραγματοποιώντας τον περίπλου της Αφρικής και η απόσταση αυξάνεται κατά 40%, το όφελος που προκύπτει από την χρήση του «δρόμου του πάγου» αυξάνεται ακόμα περισσότερο.

Μπορεί να επιλυθεί το ζήτημα της Ερυθράς Θάλασσας καθώς η κρίση αυτή δεν θα διαρκέσει για πάντα, αλλά ειδικά για την Κίνα ο βόρειος δρόμος είναι η λύση όλων των προβλημάτων της.

Φυσικά, η εξέλιξη αυτή είναι κακή για την Αίγυπτο, καθώς η Διώρυγα του Σουέζ θα χάσει την αξία της αλλά και για την Ελλάδα, καθώς το λιμάνι του Πειραιά θα χάσει μεγάλο μέρος της γεωπολιτικής και οικονομικής του αξίας λόγω της μείωσης των μεταφορών από την Ερυθρά Θάλασσα.

Αντίθετα, θα ανέβει κάθετα το ειδικό βάρος του λιμανιού του Ρότερνταμ στην Ολλανδία όπου και θα καταλήγει «ο δρόμος του πάγου».

 

Γιατί ο Νετανιάχου, η Χαμάς και πολλές αραβικές χώρες έχουν συμφέρον να συνεχιστεί ο πόλεμος; “Το μίσος του κατακτητή βρήκε μια υπέροχη διέξοδο” στη Λωρίδα της Γάζας…

0

Την άποψη, ότι οι επανειλημμένες εκκλήσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ορισμένων χωρών για μια διαρκή κατάπαυση του πυρός, μάλλον δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα εκφράζει η δημοσιογράφος Isabelle Lasserre στην εφημερίδα Le Figaro.

Και αυτό, επειδή, όπως υποστηρίζει, όλα τα μέρη έχουν συμφέρον για τη συνέχιση του πολέμου, αρχής γενομένης από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου (Benyamin Netanyahou), για τον οποίον δεν έχουν ακόμη επιτευχθεί όλοι οι στόχοι που έθεσε.

Σημειώνει ότι η αποτροπή έχει αποφευχθεί εν μέρει με τη Χεζμπολάχ, η οποία μέχρι στιγμής έχει μείνει μακριά από τη σύγκρουση, αλλά η «καταστροφή» της Χαμάς, η απελευθέρωση των ομήρων και η για πάντα εξάλειψη του τρομοκρατικού πειρασμού στη Γάζα είναι ακόμη μακρινοί και αναμφίβολα εν μέρει ανέφικτοι στόχοι.

Προσθέτει ότι ο Benyamin Netanyahou έχει κάθε συμφέρον να παρατείνει τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο, καθώς παίζει την πολιτική του επιβίωση.

Την ίδια άποψη ως προς τον Netanyahou εκφράζει και διπλωμάτης, κοντά στην υπόθεση, αναφέροντας:

«Χρειάζεται χρόνο για να ανοικοδομήσει την εθνική ενότητα. Διαφορετικά, θα εκδιωχθεί από την εξουσία για κατάρρευση ασφάλειας και πολιτικής και ηθικής χρεοκοπίας. Αλλά αν επιμείνει στον πόλεμο του για έξι μήνες και καταφέρει να αποδυναμώσει τη Χαμάς, έχει πιθανότητες να επιβιώσει».

Ο ίδιος θεωρεί επίσης, ότι η Χαμάς πρόλαβε το Παλαιστινιακό ζήτημα, καθώς, όπως σημειώνει, «όσο περισσότεροι κάτοικοι της Γάζας σκοτώνονται από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, τόσο περισσότερο ο μουσουλμανικός κόσμος θα ξεσηκώνεται εναντίον των Εβραίων και τόσο περισσότερο θα εξυπηρετεί την υπόθεση της Χαμάς».

«Το μίσος του κατακτητή βρήκε μια υπέροχη διέξοδο εκεί. Η Παλαιστινιακή Αρχή συνέχισε να καταρρέει. Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα διεφθαρμένο ερείπιο, που εκλαμβάνεται ως συνεργάτης του Ισραήλ», σημειώνει ο Élie Barnavi, πρώην πρέσβης του Ισραήλ στη Γαλλία.

Σχετικά με τη στάση των άλλων χωρών της περιοχής, Ευρωπαίος διπλωμάτης, που εδρεύει εδώ και καιρό στο Ισραήλ, υποστηρίζει, ότι «δεν είναι υπέρ της επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος. Το αντίθετο μάλιστα».

«Η σύγκρουση εμπόδισε το Ισραήλ να είναι μεγάλη δύναμη. Εάν διευθετηθεί, το Ισραήλ θα έχει έναν δρόμο για να γίνει αυτή η μεγάλη δύναμη. Οι αραβικές χώρες θα έρθουν τότε αντιμέτωπες με τη μετριότητα και τις ανεπάρκειές τους», σχολιάζει.

Κατά την δημοσιογράφο, το ενδιαφέρον τους είναι, όπως έχουν αποδείξει πολλές φορές, να διατηρήσουν τη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων ως απόστημα καθήλωσης, έναν πόλεμο χαμηλού θορύβου, χαμηλής έντασης, που συνεχίζεται επ’ αόριστον, με τον διπλωμάτη να χαρακτηρίζει τους Παλαιστίνιους « χρήσιμους ηλίθιους της αραβικής συνοχής»

Ο πόλεμος στη Γάζα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνάμεων που αμφισβητούν τη διεθνή τάξη, με πρώτο απ’ όλα το σιιτικό Ιράν, το οποίο, χωρίς να εμπλακεί, κατάφερε να αμφισβητήσει την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ, που πριν από τις 7 Οκτωβρίου, είχε ανακτήσει δυναμική.

Χρησιμοποιώντας τους πληρεξούσιους της στην περιοχή, κατάφερε επίσης να παρουσιαστεί ως άξονας αντίστασης στο Ισραήλ, καθώς και να αυξήσει τον αντισημιτισμό στον κόσμο και επιπλέον, κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, το στρατιωτικό πυρηνικό της πρόγραμμα προχωρά, όσο η επιρροή του στη Μέση Ανατολή αυξάνεται.

Η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν (Poutine) τρίβει και αυτή τα χέρια της. Η Ουκρανία δεν είναι πλέον στα πρωτοσέλιδα στην Δύση, ο πόλεμος στη Γάζα θέτει δημοσιονομικά προβλήματα για τον Λευκό Οίκο, καθώς η βοήθεια προς την κυβέρνηση του Κιέβου έχει μπλοκαριστεί στο Κογκρέσο, αυξάνει το χάσμα μεταξύ του δυτικού δημοκρατικού κόσμου και των χωρών του «παγκόσμιου Νότου» και ολοκληρώνει την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου και νομιμοποιεί τη χρήση βίας και την ισορροπία δυνάμεων.

Επιπλέον ο Vladimir Poutine βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στη διεθνή σκηνή και να βγει από την απομόνωσή του. Η φιλοπαλαιστινιακή γραμμή του, που τρέφεται από την εγγύτητά του με τη Χαμάς, του επιτρέπει να προσελκύει νέες εύνοιες στον «Παγκόσμιο Νότο».

Μπορεί να επεκτείνει την επιρροή του στη Μέση Ανατολή, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως ειρηνοποιό, ενώ αυξάνει τις επιθέσεις του στην Ουκρανία, χωρίς να διακινδυνεύει διεθνείς διαμαρτυρίες.

Για την Κίνα, μια περαιτέρω αποδυνάμωση του ΟΗΕ, μια διεύρυνση του χάσματος που χωρίζει τα αυταρχικά καθεστώτα από τις δυτικές δημοκρατίες είναι επίσης πλεονεκτήματα, καθώς, όπως και για τη Μόσχα, ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς εντάσσεται στην ευρύτερη μάχη που δίνεται ενάντια στη Δύση, για τη δημιουργία ενός «νέου κόσμου».

Έχει επίσης ένα άλλο πλεονέκτημα, αυτό της εκτροπής του αμερικανικού στόχου να πραγματοποιήσει τον ασιατικό άξονα και να εγκαταλείψει, τουλάχιστον προσωρινά, το ζήτημα της Ταϊβάν.

«Όλες αυτές οι δυνάμεις, των οποίων τα καθεστώτα δεν είναι πάντα υπόλογα στους πληθυσμούς τους, εστιάζουν μακροπρόθεσμα. Οι δημοκρατίες δεν έχουν αυτό το χρόνο. Ούτε καν η αμερικανική κυβέρνηση, η μόνη που θα μπορούσε να επηρεάσει την κατεύθυνση του πολέμου, επειδή υποστηρίζει στρατιωτικά το Ισραήλ. Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν (Joe Biden) έχει λιγότερο από έναν χρόνο πριν από τις επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου η σκιά του Trump βαραίνει όλο και περισσότερο», αναφέρει καταλήγοντας η Isabelle Lasserre.

ΠΗΓΗ: Isabelle Lasserre – Pourquoi Netanyahou, le Hamas et de nombreux pays arabes ont intérêt à la poursuite de la guerre

https://hellasjournal.com/2023/12/giati-o-netaniachou-i-chamas-ke-polles-aravikes-chores-echoun-simferon-na-sinechisti-o-polemos-to-misos-tou-kataktiti-vrike-mia-iperochi-diexodo-sti-lorida-tis-gazas/

Στα άδυτα του αντιδραστήρα Tokamak που θα σώσει τον κόσμο: Στην Προβηγκία, το mega project για απεριόριστη καθαρή ενέργεια στην ανθρωπότητα

0

Στην «καρδιά» της Προβηγκίας, μερικά από τα λαμπρότερα επιστημονικά μυαλά του πλανήτη δουλεύουν αδιάκοπα για ένα πρόγραμμα που πολλοί χαρακτηρίζουν ως το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο επιστημονικό πείραμα στον κόσμο.

«Κατασκευάζουμε αναμφισβήτητα την πιο πολύπλοκη μηχανή που έχει σχεδιαστεί ποτέ», εκμυστηρεύεται ο Laban Coblentz.

Το ζητούμενο είναι να αποδείξουμε τη δυνατότητα αξιοποίησης της πυρηνικής σύντηξης -της ίδιας αντίδρασης που τροφοδοτεί τον Ήλιο και τα αστέρια μας- σε βιομηχανική κλίμακα.

Για να γίνει αυτό, κατασκευάζεται στη νότια Γαλλία ο μεγαλύτερος θάλαμος μαγνητικού περιορισμού στον κόσμο, ή Tokamak, για την παραγωγή καθαρής ενέργειας.

  • Η συμφωνία για το έργο του Διεθνούς Θερμοπυρηνικού Πειραματικού Αντιδραστήρα (ITER) υπεγράφη επίσημα το 2006 από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία και τη Νότια Κορέα στο Μέγαρο των Ηλυσίων στο Παρίσι.

Πλέον, περισσότερες από 30 χώρες συνεργάζονται στην προσπάθεια κατασκευής της πειραματικής συσκευής, η οποία προβλέπεται να ζυγίζει 23.000 τόνους και να αντέχει σε θερμοκρασίες έως και 150 εκατομ. °C όταν ολοκληρωθεί.

«Κατά κάποιον τρόπο, πρόκειται για ένα εθνικό εργαστήριο, μια μεγάλη εγκατάσταση ερευνητικού ινστιτούτου. Αλλά είναι η σύγκλιση των εθνικών εργαστηρίων, στην πραγματικότητα, 35 χωρών», δήλωσε ο Coblentz, επικεφαλής επικοινωνίας του ITER, στο Euronews Next.

Πώς λειτουργεί η πυρηνική σύντηξη;

Η πυρηνική σύντηξη είναι η διαδικασία κατά την οποία δύο ελαφροί ατομικοί πυρήνες συντήκονται για να σχηματίσουν έναν ενιαίο βαρύτερο, δημιουργώντας μια τεράστια απελευθέρωση ενέργειας.

Στην περίπτωση του Ήλιου, τα άτομα υδρογόνου στον πυρήνα του συγχωνεύονται από την τεράστια βαρυτική πίεση.

Εδώ στη Γη, διερευνώνται δύο κύριες μέθοδοι για την παραγωγή σύντηξης.

«Την πρώτη, ίσως την έχετε ακούσει στο National Ignition Facility στις ΗΠΑ», εξήγησε ο Coblentz.

«Παίρνεις ένα πολύ, πολύ μικρό κομμάτι -στο μέγεθος ενός κόκκου πιπεριού- από δύο μορφές υδρογόνου: το δευτέριο και το τρίτιο. Και τα πυροβολείς με λέιζερ. Έτσι, καταφέρνεις το ίδιο πράγμα. Συνθλίβεις την πίεση και προσθέτεις θερμότητα και παίρνεις μια έκρηξη ενέργειας, E = mc². Μια μικρή ποσότητα ύλης μετατρέπεται σε ενέργεια».

Το έργο του ITER επικεντρώνεται στη δεύτερη πιθανή οδό: τη σύντηξη με μαγνητικό περιορισμό.

«Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε έναν πολύ μεγάλο θάλαμο, 800 m³, και βάζουμε μια πολύ μικρή ποσότητα καυσίμου -2 έως 3 g καυσίμου, δευτέριο και τρίτιο – και το ανεβάζουμε στους 150 εκατομμύρια βαθμούς μέσω διαφόρων συστημάτων θέρμανσης», δήλωσε ο Laban.

«Αυτή είναι η θερμοκρασία στην οποία η ταχύτητα αυτών των σωματιδίων είναι τόσο υψηλή ώστε αντί να απωθούνται μεταξύ τους με το θετικό τους φορτίο, ενώνονται και συντήκονται. Και όταν συντήκονται, εκπέμπουν ένα σωματίδιο άλφα και ένα νετρόνιο».

  • Στο tokamak, τα φορτισμένα σωματίδια περιορίζονται από ένα μαγνητικό πεδίο, εκτός από τα υψηλής ενέργειας νετρόνια που διαφεύγουν και χτυπούν το τοίχωμα του θαλάμου, μεταφέρουν τη θερμότητά τους και έτσι θερμαίνουν το νερό που τρέχει πίσω από το τοίχωμα.

Θεωρητικά, η ενέργεια θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από τον παραγόμενο ατμό που κινεί μια τουρμπίνα.

«Πρόκειται, αν θέλετε, για τον διάδοχο μιας μακράς σειράς ερευνητικών συσκευών», εξήγησε ο Richard Pitts, ο επικεφαλής του τμήματος του επιστημονικού τμήματος του ITER.

«Ο τομέας ερευνά τη φυσική των τοκαμάκ εδώ και περίπου 70 χρόνια, από τότε που τα πρώτα πειράματα σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν στη Ρωσία στις δεκαετίες του 1940 και του ’50», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον Pitts, τα πρώτα τοκαμάκ ήταν μικρές, επιτραπέζιες συσκευές.

«Στη συνέχεια, σιγά-σιγά, γίνονται όλο και μεγαλύτερα, επειδή γνωρίζουμε – από τη δουλειά μας σε αυτές τις μικρότερες συσκευές, τις μελέτες μας για την κλιμάκωση το να πηγαίνουμε από το μικρό στο μεγαλύτερο στο μεγαλύτερο – ότι για να έχουμε καθαρή ισχύ σύντηξης πρέπει να κατασκευάσουμε ένα τόσο μεγάλο θάλαμο όσο αυτός», είπε.

Τα πλεονεκτήματα της σύντηξης

Τα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας υπάρχουν από τη δεκαετία του 1950 εκμεταλλευόμενα την αντίδραση της σχάσης, κατά την οποία το άτομο διασπάται σε έναν αντιδραστήρα, απελευθερώνοντας τεράστια ποσότητα ενέργειας κατά τη διαδικασία.

Η σχάση έχει το σαφές πλεονέκτημα ότι είναι ήδη η καθιερωμένη δοκιμασμένη μέθοδος, με περισσότερους από 400 αντιδραστήρες πυρηνικής σχάσης να λειτουργούν σήμερα παγκοσμίως.

Αλλά ενώ οι πυρηνικές καταστροφές ήταν σπάνιο φαινόμενο στην ιστορία, η καταστροφική τήξη του αντιδραστήρα 4 στο Τσερνομπίλ τον Απρίλιο του 1986 αποτελεί ισχυρή υπενθύμιση ότι ποτέ δεν είναι εντελώς ακίνδυνες.

Επιπλέον, οι αντιδραστήρες σχάσης έχουν επίσης να αντιμετωπίσουν την ασφαλή διαχείριση τεράστιων ποσοτήτων ραδιενεργών αποβλήτων, τα οποία συνήθως θάβονται βαθιά στο υπέδαφος σε γεωλογικούς αποθεσιοθαλάμους.

  • Αντίθετα, ο ITER σημειώνει ότι μια μονάδα σύντηξης παρόμοιας κλίμακας θα παράγει ενέργεια από πολύ μικρότερη ποσότητα χημικών, μόλις μερικά γραμμάρια υδρογόνου.

«Οι επιπτώσεις στην ασφάλεια δεν είναι καν συγκρίσιμες», σημείωσε ο Coblentz.

«Έχετε μόνο 2 έως 3 γραμμάρια υλικού. Επιπλέον, το υλικό σε μια μονάδα σύντηξης, το δευτέριο και το τρίτιο, και το υλικό που βγαίνει, μη ραδιενεργό ήλιο και ένα νετρόνιο, αξιοποιούνται όλα. Έτσι, δεν υπάρχει περίσσευμα, ας πούμε, και το απόθεμα ραδιενεργού υλικού είναι εξαιρετικά, εξαιρετικά μικρό», πρόσθεσε.

Οι δυσκολίες στο πρόγραμμα ITER

Η πρόκληση με τη σύντηξη, τονίζει ο Coblentz, είναι ότι αυτοί οι πυρηνικοί αντιδραστήρες παραμένουν εξαιρετικά δύσκολο να κατασκευαστούν.

«Προσπαθείς να ανεβάσεις κάτι στους 150 εκατομμύρια βαθμούς. Προσπαθείς να το κάνεις στην κλίμακα που απαιτείται και ούτω καθεξής. Είναι απλά ένα δύσκολο πράγμα να γίνει», δήλωσε.

Σίγουρα, το πρόγραμμα ITER έχει να αντιμετωπίσει την πολυπλοκότητα αυτού του γιγαντιαίου εγχειρήματος.

Το αρχικό χρονοδιάγραμμα προέβλεπε το 2025 ως ημερομηνία έναρξης ενώ το 2035 το σύστημα θα είχε τεθεί πλήρως σε λειτουργία.

Όμως, οι τεχνικές δυσκολίες και οι καθυστερήσεις που σχετίζονται με το COVID-19 οδήγησαν σε μετατόπιση του χρονοδιαγράμματος και σε αύξηση του προϋπολογισμού.

Η αρχική εκτίμηση του κόστους του έργου ήταν 5 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά έχει αυξηθεί σε πάνω από 20 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Έχουμε αντιμετωπίσει προκλήσεις στο παρελθόν, απλώς και μόνο λόγω της πολυπλοκότητας και του πλήθους των πρώτων υλών για ένα πρώτο στο είδος του μηχάνημα», εξήγησε ο Coblentz.

Μια σημαντική αποτυχία αφορούσε τις κακές ευθυγραμμίσεις στις επιφάνειες συγκόλλησης των τμημάτων του θαλάμου που κατασκευάστηκαν στη Νότια Κορέα.

«Έφτασαν με μεγάλες αποκλίσεις και πρέπει να ξαναφτιάξουμε αυτές τις άκρες», δήλωσε ο Coblentz.

«Δεν είναι πυρηνική επιστήμη σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν είναι καν πυρηνική φυσική. Είναι απλώς η επίτευξη απίστευτης ακρίβειας, η οποία ήταν δύσκολη», πρόσθεσε.

Ο Coblentz λέει ότι το πρόγραμμα βρίσκεται επί του παρόντος σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού, με την ελπίδα να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο κοντά στον στόχο του 2035 για την έναρξη των εργασιών σύντηξης.

«Αντί να εστιάζουμε στις ημερομηνίες που είχαμε πριν, την πρώτη δοκιμή της μηχανής το 2025 και στη συνέχεια μια σειρά τεσσάρων σταδίων για να φτάσουμε σε ισχύ σύντηξης αρχικά το 2035, θα παραλείψουμε απλώς το πρώτο βήμα. Θα φροντίσουμε να γίνουν αυτές οι δοκιμές με άλλο τρόπο, ώστε να μπορέσουμε να τηρήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτή την ημερομηνία», δήλωσε.

Διεθνής συνεργασία

Όσον αφορά τις διεθνείς συνεργασίες, ο ITER είναι κάτι σαν μονόκερος με τον τρόπο με τον οποίο έχει αντέξει στους αντίθετους «ανέμους» των γεωπολιτικών εντάσεων μεταξύ πολλών από τα έθνη που συμμετέχουν στο έργο.

«Οι χώρες αυτές δεν είναι προφανώς πάντα ιδεολογικά ευθυγραμμισμένες. Αν κοιτάξετε τις χαρακτηριστικές σημαίες στο εργοτάξιο της Alphabet, η κινεζική ανεμίζει δίπλα στην ευρωπαϊκή, η ρωσική δίπλα σε αυτή των ΗΠΑ», σημείωσε ο Coblentz.

«Για να αναλάβουν αυτές οι χώρες μια 40ετή δέσμευση να συνεργαστούν, δεν υπήρχε καμία βεβαιότητα. Ποτέ δεν θα υπάρξει βεβαιότητα ότι δεν επρόκειτο να υπάρξουν κάποιες συγκρούσεις».

Ο Coblentz αποδίδει τη σχετική υγεία του έργου στο γεγονός ότι το να τεθεί σε λειτουργία η πυρηνική σύντηξη είναι ένα κοινό όνειρο γενεών.

«Αυτό είναι που ενώνει αυτή τη δύναμη. Και είναι ο λόγος για τον οποίο έχει επιβιώσει από τις τρέχουσες κυρώσεις που επιβάλλει η Ευρώπη και άλλοι στη Ρωσία στην τρέχουσα κατάσταση με την Ουκρανία», πρόσθεσε.

Κλιματική αλλαγή και καθαρή ενέργεια

Δεδομένης της κλίμακας της πρόκλησης που θέτει η κλιματική αλλαγή, δεν είναι περίεργο που οι επιστήμονες αγωνίζονται να βρουν μια πηγή ενέργειας χωρίς άνθρακα για να τροφοδοτήσουν τον κόσμο μας. Όμως, η άφθονη παροχή ενέργειας από τη σύντηξη απέχει ακόμη πολύ και ακόμη και ο ITER παραδέχεται ότι το έργο του αποτελεί τη μακροπρόθεσμη απάντηση στις ενεργειακές ανησυχίες.

Απαντώντας στην άποψη ότι η σύντηξη θα έρθει πολύ αργά για να συμβάλει στην καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης με ουσιαστικό τρόπο, ο Coblentz υποστηρίζει ότι η ενέργεια σύντηξης θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν ρόλο στο απώτερο μέλλον.

«Αν όντως έχουμε άνοδο της στάθμης της θάλασσας σε βαθμό που να αρχίσουμε να χρειαζόμαστε τη μετακίνηση ολόκληρων πόλεων, αν αρχίσουμε να βλέπουμε ενεργειακές προκλήσεις σε αυτή την κλίμακα, γίνεται πραγματικά προφανής η απάντηση στην ερώτησή σας», δήλωσε.

«Όσο περισσότερο περιμένουμε να έρθει η σύντηξη, τόσο περισσότερο την χρειαζόμαστε. Έτσι, το έξυπνο είναι να έρθει εδώ το συντομότερο δυνατό».

ΠΗΓΗ: euronews.com

https://hellasjournal.com/2023/12/sta-adita-tou-antidrastira-tokamak-pou-tha-sosi-ton-kosmo-stin-provigkia-to-mega-project-gia-aperioristi-kathari-energia-stin-anthropotita-videos/

Ερευνα συνδέει Σουδανό χρηματοδότη της Χαμάς με την Κύπρο: Φέρεται να συμμετέχει σε εταιρεία, είναι επικηρυγμένος από τις ΗΠΑ με 10 εκατομμύρια δολάρια

0

Με φερόμενο χρηματοδότη της εξτρεμιστικής οργάνωσης Χαμάς, η οποία ευθύνεται για το κτύπημα σε βάρος του Ισραήλ στις 7 του περασμένου Οκτωβρίου, διασυνδέει την Κύπρο διεθνής κοινοπραξία δημοσιογράφων.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει ρεπορτάζ του Φάνη Μακρίδη στον Φιλελεύθερο το δίκτυο διερευνητικής δημοσιογραφίας ICIJ (International Consortium of Investigative Journalists) αποκάλυψε προχθές ότι ο Σουδανός επιχειρηματίας, Abdelbasit Hamza, ο οποίος θεωρείται χρηματοδότης της Χαμάς, έχει μετοχικό κεφάλαιο σε εγγεγραμμένη εταιρεία στην Κύπρο.

Ταυτόχρονα, παρατίθενται αναφορές που τον φέρουν να εξυπηρετούσε οικονομικά τρομοκράτες μέσω των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του.

Οι δημοσιογράφοι που έκαναν την έρευνα, στηρίζουν την αποκάλυψή τους στα 3,6 εκατομμύρια αρχεία κυπριακών εταιρειών που διέρρευσαν και έτυχαν αξιολόγησης από 68 μέσα ενημέρωσης.

Ο ίδιος ο επιχειρηματίας ξεκαθαρίζει πως είναι εσφαλμένη η διασύνδεσή του με τη Χαμάς. Ωστόσο, αυτό που προκαλεί αίσθηση είναι ότι την ίδια στιγμή οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θεωρούν με βεβαιότητα πως πρόκειται για άτομο που στηρίζει την τρομοκρατία σε βάρος δυτικών συμφερόντων.

Στις 18 Οκτωβρίου το αρμόδιο τμήμα (OFAC) του Υπουργείοu Οικονομικών των ΗΠΑ συμπεριέλαβε σε λίστα κυρώσεων τον Abdelbasit Hamza, μαζί με άλλα εννέα πρόσωπα.

Στην σχετική ανακοίνωση σημειώνεται γι’ αυτά τα 10 πρόσωπα ότι «είναι μέλη τρομοκρατικής ομάδας, πράκτορες και χρηματοδοτικοί παράγοντες στη Γάζα και αλλού, συμπεριλαμβανομένων του Σουδάν, της Τουρκίας, της Αλγερίας και του Κατάρ».

Επιπρόσθετα, ο «Φ» εντόπισε μια διόλου ασήμαντη δημοσίευση στην πλατφόρμα συλλογής πληροφοριών που ίδρυσε η διπλωματική υπηρεσία ασφαλείας του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Μέσω της εν λόγω πλατφόρμας οι αρχές της χώρας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ζητούν πληροφορίες για τον Hamza και είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν μέχρι και το ποσό των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Στην ουσία τον επικηρύσσουν.

Η εν λόγω πλατφόρμα ονομάζεται «Ανταμοιβές για Δικαιοσύνη» (Rewards for Justice) και αποτελεί ένα κόμβο συλλογής πληροφοριών.

Για τον Hamza σημειώνονται τα ακόλουθα: «Το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 18 Οκτωβρίου 2023, καθόρισε τον Abdelbasit Hamza Elhassan Mohamed Khair ως Παγκόσμιο Τρομοκράτη (SDGT) με βάση το προεδρικό διάταγμα 13224.

Ο συγκεκριμένος καθορισμός αποσκοπεί στο να αποκλείσει τα κεφάλαια ξένων ατόμων και οντοτήτων που εμπλέκονται ή αντιμετωπίζουν σημαντικό κίνδυνο διάπραξης πράξεων τρομοκρατίας.

Στην περίπτωση του Hamza, ο καθορισμός βασίζεται στον ρόλο του ως χρηματοδότη της Χαμάς με ιστορικούς δεσμούς με εταιρείες που σχετίζονται με την Αλ Κάιντα και τον Οσάμα μπιν Λάντεν.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον εντόπισε στη συμμετοχή του σε μεταφορές κεφαλαίων προς την Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων συναλλαγών με τον ανώτερο οικονομικό αξιωματούχο της Χαμάς, Mahir Jawad Yunis Salah.

Επιπλέον, εταιρείες όπως η Al Rowad Real Estate Development, η Zawaya Group for Development and Investment Co. LTD, η Larrycom for Investment Company, και η Zawaya Group for Development Investment Sociedad Limitada έχουν καθοριστεί ως ειδικά καθορισμένοι παγκόσμιοι τρομοκράτες λόγω της σχέσης τους με το δίκτυο οικονομικών πληροφοριών του Hamza για την Χαμάς».

Εξάλλου, στις 27 Οκτωβρίου οι ΗΠΑ επέβαλαν επιπλέον κυρώσεις στον Hamza αναλύοντας το δίκτυο εταιρειών του.

Η αρμόδια υπηρεσία του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών, σημείωνε σχετικά:

«Ο Hamza είναι CEO και ιδιοκτήτης της Zawaya Group for Development and Investment Co. LTD στο Σουδάν και της Zawaya Group for Development Investment Sociedad Limitada στην Ισπανία. Επιπλέον, κατέχει υψηλό μέρισμα στην εταιρεία Larrycom for Investment Company στο Σουδάν, η οποία είναι έμμεσα ιδιοκτησία του Hamza μέσω της Zawaya Group for Development and Investment Co. LTD.

Οι κυρώσεις στις εταιρείες Zawaya Group for Development and Investment Co. LTD, Zawaya Group for Development Investment Sociedad Limitada και Larrycom for Investment Company, προήλθαν από το προεδρικό διάταγμα 13224, όπως τροποποιήθηκε, λόγω της ιδιοκτησίας, του ελέγχου ή της καθοδήγησής τους από τον Abdelbasit Hamza Elhassan Mohamed Khair, είτε άμεσα είτε έμμεσα».

Πάντως, όπως συνάγεται και από τα πιο πάνω στοιχεία, οι Αμερικανοί δεν συνέδεσαν απευθείας τον Σουδανό επιχειρηματία με την Κύπρο.

Ωστόσο, το δίκτυο διερευνητικών δημοσιογράφων ICIJ επικαλείται τα διαρρευθέντα έγγραφα που έχουν χαρακτηριστεί ως «Cyprus Confidential documents» και κάνουν λόγο για σχέση του Χαμζά με το νησί μας.

Η σχέση του Hamza με την Κύπρο σύμφωνα με το ICIJ

Η ειδησεογραφική σελίδα Shomrim που συμμετέχει στην κοινοπραξία δημοσιογράφων, δημοσιεύει ρεπορτάζ το οποίο φέρει τις υπογραφές των Uri Blau και David Kenner.

Οι τελευταίοι γράφουν ότι ο Hamza «έχει εκτενείς επιχειρηματικές σχέσεις στην Ευρώπη και κατέχει μερίδιο σε μια επικερδή εταιρεία στην Κύπρο που εξορύσσει χρυσό από την Αίγυπτο».

Μάλιστα, σημειώνουν ότι οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ αφορούν «τη συμμετοχή του στη μεταφορά σχεδόν 20 εκατ. δολαρίων στον οργανισμό, συμπεριλαμβανομένων κεφαλαίων που απεστάλησαν απευθείας σε έναν ανώτερο οικονομικό αξιωματούχο της Χαμάς».

Δεν υπάρχει, όμως, στοιχείο που να δείχνει ότι η μεταφορά του πιο πάνω ποσού έγινε μέσω Κύπρου.

Διατυπώνουν τη θέση ότι τα αρχεία κυπριακών πάροχων υπηρεσιών που διέρρευσαν αποκαλύπτουν τη μετοχική σχέση του Hamza με κυπριακή εταιρεία χαρτοφυλακίου μέσω ελβετικής επιχειρηματικής οντότητας, προσθέτοντας ότι τα περιουσιακά στοιχεία αυτής της εταιρείας «ανέρχονταν μετά βίας στα 35 εκατ. δολάρια μέχρι το 2018».

Φιλοξενούνται, ακόμη, δηλώσεις του πρώην υψηλόβαθμου αξιωματούχου της Μοσάντ, Udi Levy, ο οποίος χαρακτήρισε τον Hamza ως «κεντρικό πρόσωπο στο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο της Χαμάς».

Ο Hamza, σε γραπτή τοποθέτησή του στην ιστοσελίδα του Ισραήλ, αρνήθηκε κάθε σχέση με τη Χαμάς ή την Αλ Κάιντα.

Ανέφερε ότι ποτέ δεν μετέφερε χρήματα στον αξιωματούχο της Χαμάς και ότι δεν είχε ακούσει το όνομα του μέχρι την επιβολή των κυρώσεων.

Πρόσθεσε ότι δεν είχε καμία σχέση με την εταιρεία που ο OFAC υποστηρίζει πως χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τη Χαμάς στο ξέπλυμα χρήματος.

Ο Hamza ανέφερε επίσης πως ήταν «πολύ έκπληκτος» με το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και πρόσθεσε ότι «άμεσα έστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα στις αμερικανικές Αρχές λέγοντας ότι οι πληροφορίες του δεν είναι σωστές».

Στο ρεπορτάζ σημειώνεται, επίσης, ότι ο Hamza διατηρεί επιχειρηματικούς δεσμούς στην Ευρώπη για σχεδόν δύο δεκαετίες, ενώ γίνεται αναφορά και στη διασύνδεσή του με την Κύπρο.

Ήταν ιδιοκτήτης της κυπριακής Matz Holdings, που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2005 και κατέχει επικερδείς συμφωνίες από την Αίγυπτο για την εκμετάλλευση δύο ορυχείων χρυσού στη χώρα.

Προστίθεται ακόμη: «Κοντά στην περίοδο της αποχώρησης του Σουδανού Πρόεδρου Omar al-Bashir από την εξουσία το 2019, ο Hamza πούλησε ένα μεγάλο μέρος των μετοχών του στην Matz Holdings.

Αυτήν την στιγμή κατέχει ένα ποσοστό 10% στην εταιρεία. Επιπλέον, έχει έναν επιχειρηματικό συνέταιρο στην Ελβετία, στην Matz Holdings και κατέχει επίσης μια ισπανική εταιρεία ακινήτων στην οποία επιβλήθηκαν αμερικανικές κυρώσεις περίπου μια εβδομάδα μετά τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στον ίδιο τον Hamza».

Οι δημοσιογράφοι αναφέρονται και στο προσωπικό ιστορικό του Hamza: «Οι αρχές του Σουδάν συνέλαβαν τον Hamza τον Απρίλιο του 2019, μετά τις πρώτες ημέρες της πτώσης του al-Bashir.

Στη συνέχεια, ο Hamza καταδικάστηκε για κατηγορίες διαφθοράς τον Απρίλιο του 2021 σε 10 χρόνια φυλάκιση.

Εν τω μεταξύ, παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Matz Holdings τον επόμενο μήνα. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στο Σουδάν τον Οκτώβριο του 2021, το Reuters ανέφερε ότι ο Hamza ήταν ένας από τους συμμάχους του al-Bashir που απελευθερώθηκαν από τη φυλακή».

ΠΗΓΗ: philenews.com

https://hellasjournal.com/2023/12/erevna-sindei-soudano-chrimatodoti-tis-chamas-me-tin-kipro-ferete-na-simmetechi-se-eteria-ine-epikirigmenos-apo-tis-ipa-me-10-ekatommiria-dolaria/

Το όνειρο της τεχνητής καρδιάς

0

Άννα Κάρτχαους 

Πριν από δέκα χρόνια έγινε η πρώτη εμφύτευση μίας σημαντικά βελτιωμένης τεχνητής καρδιάς. Όμως υπάρχει ακόμη δρόμος μέχρι την επαναστατική καινοτομία. Γιατί;

https://p.dw.com/p/4aM0V

Η τεχνητή καρδιά CarmatΕικόνα: Carmat/dpa/picture alliance 

Η καρδιά είναι κατ’ αρχήν ένα αρκετά απλό όργανο. Τέσσερις θάλαμοι, μερικές βαλβίδες και σωληνώσεις με επιδέξια διασύνδεση – έτσι η φυσική αντλία είναι έτοιμη.

Εάν όμως η αντλία μας δεν λειτουργεί πλέον όπως πρέπει, η κατάσταση είναι άσχημη. Σε ανθρώπους με σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, η αντλία είναι τόσο αδύναμη, ώστε δεν καταφέρνει να μεταφέρει αποτελεσματικά το αίμα στο σώμα – με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να λαχανιάζει πολύ, ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας, ενώ τα όργανα, που δεν τροφοδοτούνται επαρκώς με αίμα, δεν προσλαμβάνουν ούτε οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά. Πολλές φορές η μόνη λύση είναι μια νέα καρδιά.

Ωστόσο οι δότες καρδιάς είναι λιγοστοί. Στη Γερμανία αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δωρεά οργάνων μπορεί να γίνει μονάχα κατόπιν ρητής συναίνεσης. Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων για την αντιμετώπιση των καρδιακών προβλημάτων.

Έρευνα δεκαετιών

Ο Αλαίν Καρπεντιέ
Ο Αλαίν ΚαρπεντιέΕικόνα: Christian Liewig/abaca/picture alliance

Εδώ και περισσότερα από 60 χρόνια, καρδιολόγοι και καρδιοχειρουργοί συζητούν για το όνειρο της τεχνητής καρδιάς. Για μια ασθενή καρδιά, που δεν έχει υποστεί ακόμη πλήρη βλάβη, υπάρχουν συστήματα που μπορούν να υποστηρίξουν μέρη της. Όμως για ασθενείς, των οποίων αμφότερες οι καρδιακές κοιλίες είναι σε άσχημη κατάσταση, αυτά δεν είναι αρκετά: ολόκληρη η καρδιά πρέπει να αντικατασταθεί.

Η ανάπτυξη τέτοιων μοντέλων έχει επίσης ερευνηθεί για δεκαετίες. Το 1982 πραγματοποιήθηκε στις Η.Π.Α. η πρώτη μόνιμη και ολοκληρωμένη εμφύτευση καρδιάς. Ωστόσο αυτές οι καρδιές είναι ως επί το πλείστον υποτυπώδεις – χωρίς να είναι και προσαρμοσμένες στις ανάγκες του εκάστοτε ασθενή.

Όταν πριν από μία δεκαετία έγινε η πρώτη εμφύτευση τεχνητής καρδιάς, που ήταν και πραγματικά προσαρμοσμένη στον ασθενή, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Ο Γάλλος καρδιοχειρουργός Αλαίν Καρπεντιέ, επικεφαλής της επέμβασης, είχε ήδη γίνει γνωστός με την έρευνα και το έργο του για τις καρδιακές βαλβίδες, έχοντας αντικαταστήσει τα τεχνητά υλικά με βιολογικές επιφάνειες. Οι τελευταίες έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα πως μετά την εγχείρηση ο ασθενής δεν χρειάζεται να παίρνει αντιπηκτικά φάρμακα για το υπόλοιπο της ζωής του – μία φαρμακευτική αγωγή που αυξάνει σοβαρά τον κίνδυνο αιμορραγιών.

Ο Καρπεντιέ χρησιμοποίησε τέτοιο υλικό και στην υπόλοιπη καρδιά, δημιουργώντας έτσι μία τεχνητή καρδιά που προσαρμόζεται στη σωματική δραστηριότητα του ασθενούς. Γιατί όποιος δεν θέλει να είναι μονίμως ξαπλωμένος, αλλά και να κάθεται, να περπατάει, να τρέχει και να χορεύει, χρειάζεται μία καρδιά που να λειτουργεί σωστά και σε αυτές τις δραστηριότητες.

Η πρώτη εμφύτευση της λεγόμενης καρδιάς Carmat έγινε σε έναν 76χρονο με σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, ο οποίος έζησε 74 ημέρες μετά την επέμβαση. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν γίνει πολλές προσαρμογές στο υλικό των επιφανειών, τη λειτουργία και τις αντλίες, όπως εξηγεί ο Στεφάν Πιά, επικεφαλής της εταιρείας Carmat, ενώ έχουν εμφυτευθεί 50 ακόμη τεχνητές καρδιές. Οι 14 ασθενείς έζησαν με τεχνητή καρδιά έως ότου βρέθηκε δότης. Σε 15 άλλες περιπτώσεις οι ασθενείς εξακολουθούν να ζουν με την τεχνητή καρδιά – οι υπόλοιποι ασθενείς έχουν πεθάνει.

Τα προβλήματα της καρδιάς Carmat

Το σύστημα τεχνητής υποβοήθειας της καρδιάς "Heartmate III"
Οι ασθενείς με λιγότερο σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα μπορούν να υποστηριχθούν από απλούστερα συστήματαΕικόνα: picture-alliance/dpa

Πάντως, η καρδιά Carmat παρουσιάζει ορισμένα προβλήματα. Για παράδειγμα, είναι πολύ μεγάλη – γι’ αυτό και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους θώρακες, όπως και για πολλές γυναίκες.

Επιπλέον, η καρδιά είναι πολύ περίπλοκη: αποτελείται από 250 κομμάτια, «το καθένα εκ των οποίων μπορεί να χαλάσει», όπως λέει ο Εβγκένι Ποτάποφ, επικεφαλής του προγράμματος για τη μηχανική υποστήριξη της κυκλοφορίας του αίματος στο Γερμανικό Καρδιολογικό Κέντρο του Charité. Γι’ αυτό και μπορεί να παρουσιάσει περισσότερες δυσλειτουργίες από τις απλούστερες τεχνητές καρδιές. Ακόμη, όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και εδώ, τα πλεονεκτήματα που προσφέρει έχουν υψηλό κόστος – κάθε καρδιά κοστίζει περίπου 200.000 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, μετά από έξι μήνες οι μισοί περίπου ασθενείς που υποβλήθηκαν σε εμφύτευση δεν ζουν πια, επισημαίνει ο Ποτάποφ – ένα υψηλό ποσοστό. Φυσικά αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά στην καρδιά Carmat, αλλά και στο γεγονός ότι οι ασθενείς είναι κατά κανόνα βαριά άρρωστοι.

Τέλος, υπάρχουν και περισσότεροι άνθρωποι σε λίστα αναμονής απ’ ό,τι δότες καρδιάς. Για λιγότερο σοβαρά καρδιακά προβλήματα μπορούν πάντως να προτιμηθούν και απλούστερα συστήματα υποστήριξης, που δίνουν μία λύση για κάποια χρόνια – ενόσω συνεχίζεται η αναζήτηση για δωρεά οργάνου.

Μέχρι στιγμής δεν αποτελεί λύση διαρκείας

Θα μπορούσε κάποιος να ζήσει για καιρό με μία καρδιά Carmat; Αν και επί του παρόντος αυτό δεν μοιάζει ιδιαιτέρως εφικτό, ο Πιά τονίζει πως η εταιρεία επιδιώκει μέσα στον επόμενο χρόνο να προσφέρει μία μακροχρόνια λύση. Μέχρι τώρα η καρδιά Carmat διατίθεται στην ευρωπαϊκή αγορά μονάχα ως ενδιάμεση λύση. «Εάν είχε το μισό μέγεθος και δεν παρουσίαζε τεχνικά προβλήματα, τότε θα υποστήριζα το προϊόν αμέσως», λέει ο Ποτάποφ. Πάντως, στα τέλη του 2021 η εταιρεία απομάκρυνε το προϊόν από την αγορά για έναν ολόκληρο χρόνο, λόγω των μεγάλων προβλημάτων ποιότητας.

Εντωμεταξύ γίνονται πειράματα με εμφυτεύσεις γενετικά τροποποιημένων καρδιών από γουρούνια ή με ανακατασκευή ιστών της καρδιάς μέσω της μηχανικής ιστών (tissue engineering). Τα επόμενα χρόνια θα φανεί ποια τεχνολογία θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη καινοτομία. Όπως και το εάν η προθυμία για δωρεές οργάνων θα περιορίσει τουλάχιστον ως έναν βαθμό το πρόβλημα.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

Α.Μπλίνκεν: «Δεν έχουμε άλλα χρήματα να δώσουμε στην Ουκρανία – Μόσχα, Τεχεράνη και Πεκίνο θα κερδίσουν»

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Τζον Κίρμπι: «Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας»

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν πλέον χρήματα για να στηρίξουν την Ουκρανία και δεν υπάρχει χρόνος για να εγκρίνουν περισσότερη βοήθεια» παραδέχτηκε κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για τον απολογισμό της χρονιάς, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Α.Μπλίνκεν.

«Έως και το 90% των χρημάτων που διαθέτει η Ουάσιγκτον για βοήθεια στην Ουκρανία δαπανάται εντός των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ

Η εν λόγω βοήθεια δαπανάται «προς όφελος των αμερικανικών επιχειρήσεων, των τοπικών κοινοτήτων και της ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανικής βάσης των ΗΠΑ», δήλωσε ο Μπλίνκεν, σύμφωνα με τη Φωνή της Αμερικής.

Σημείωσε ότι εάν το Κογκρέσο των ΗΠΑ εγκρίνει πρόσθετη βοήθεια για την Ουκρανία, θα ωφελήσει Αμερικανούς και επιχειρήσεις, καθώς και συμμάχους και εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Διαφορετικά, η Μόσχα, η Τεχεράνη και το Πεκίνο θα κερδίσουν, παρατήρησε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας υπογράμμισε τον επείγοντα χαρακτήρα του αιτήματος συμπληρωματικής χρηματοδότησης της κυβέρνησης Μπάιντεν προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ, το οποίο περιλαμβάνει βοήθεια για την Ουκρανία και το Ισραήλ.

Δεν υπάρχει «μαγικό δοχείο» από το οποίο οι ΗΠΑ μπορούν να αντλήσουν κεφάλαια για να στηρίξουν την Ουκρανία, πρόσθεσε.

Ανέφερε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ένα «σαφές σχέδιο» για την ανάπτυξη της Ουκρανίας, πράγμα που σημαίνει ότι καθώς η χώρα θα γίνεται αυτοσυντηρούμενη, δεν θα υπάρχει ανάγκη να διατηρηθεί η βοήθεια των ΗΠΑ στο σημερινό της επίπεδο.

Τον Νοέμβριο, η Washington Post ανέφερε ότι η πλειονότητα της βοήθειας των ΗΠΑ προς την Ουκρανία δαπανάται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τον Οκτώβριο, το Κογκρέσο των ΗΠΑ δεν μπορεί να συμφωνήσει για πρόσθετη βοήθεια για το Κίεβο, χωρίς την οποία το Πεντάγωνο δεν θα είναι σε θέση να στείλει πακέτα στρατιωτικών προμηθειών από το 2024.

Οι Αμερικανοί γερουσιαστές πιστεύουν ότι απόφαση για την παροχή βοήθειας στην Ουκρανία δεν θα ληφθεί πριν από τον Ιανουάριο του 2024.

Νωρίτερα χθες, ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Τζον Κίρμπι είπε ότι οι τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία καθιστούν τον χρόνο αντίπαλο και όχι σύμμαχο της Ουάσιγκτον.

«Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι καθώς το έδαφος παγώνει προς τα τέλη Ιανουαρίου και τον Φεβρουάριο, αυτό θα διευκολύνει τις ρωσικές δυνάμεις να κινηθούν.

Οπότε ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας», είπε ο Κίρμπι κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

https://www.pronews.gr/kosmos/a-mplinken-den-exoume-alla-xrimata-na-dosoume-stin-oukrania-mosxa-texerani-kai-pekino-tha-kerdisoun/

ΗΠΑ – Κίνα: Νέο ξεκίνημα με αποκατάσταση των στρατιωτικών διαύλων

0

Οι επικεφαλής των γενικών επιτελείων ΗΠΑ και Κίνας συνομίλησαν σε διμερές επίπεδο, για πρώτη φορά μετά το 2022

Οι υψηλού επιπέδου στρατιωτικές επαφές μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, που είχαν ανασταλεί με πρωτοβουλία του Πεκίνου έπειτα από την επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν το 2022, μπαίνουν πια σε τροχιά «επαναλειτουργίας», καθώς ανώτατοι αξιωματικοί των δύο πλευρών είχαν την πρώτη τους τηλεφωνική επικοινωνία έπειτα από περίπου ενάμιση χρόνο.

Ο Αμερικανός πτέραρχος Τσαρλς Μπράουν, αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κινέζο στρατηγό Λιου Τσενλί.

Υπενθυμίζεται ότι οι ηγέτες των δύο χωρών, Τζο Μπάιντεν και Σι Τζινπίνγκ, συμφώνησαν τον περασμένο μήνα να θέσουν εκ νέου σε λειτουργία τις στρατιωτικές επικοινωνίες που το Πεκίνο είχε διακόψει τον Αύγουστο του 2022 μετά την επίσκεψη της τότε επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Νάνσι Πελόζι, στην Ταϊβάν.

Οι αναγεννημένες σινοαμερικανικές συνομιλίες διεξάγονται σε μια περίοδο κατά την οποία Πεκίνο και Ουάσιγκτον προσπαθούν να βγάλουν από τον «πάγο» τις μεταξύ τους διμερείς σχέσεις. Ο Λευκός Οίκος, από τη μία πλευρά, αγωνίζεται να διαχειρισθεί τους πολέμους σε Γάζα και Ουκρανία, ενώ το Πεκίνο, από την άλλη, βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές οικονομικές αρρυθμίες στο εσωτερικό.

Με πληροφορίες από FT

https://www.kathimerini.gr/world/562795831/ipa-kina-neo-xekinima-me-apokatastasi-ton-stratiotikon-diaylon/

Η ασυναρτησία στην εξωτερική πολιτική: Βέτο, Αλβανία και Ε.Ε.

1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
20 Δεκεμβρίου 2023

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν εμφανίζει απλώς προβλήματα, είναι το ίδιο ένα μεγάλο πρόβλημα και απειλή για τη χώρα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν εμφανίζει απλώς προβλήματα, είναι το ίδιο ένα μεγάλο πρόβλημα και απειλή για τη χώρα, συμπύκνωση θα έλεγε κανείς όλων των φοβερών προβλημάτων που αυτή αντιμετωπίζει. Λίγο άλλωστε να ακούσει κανείς τους «πατέρες του έθνους» από την τηλεόραση, συχνά του έρχεται να τραβήξει τα μαλλιά του. Εκτός από την ενδημική ελληνική διαφθορά και τις πανταχού παρούσες ξένες εξαρτήσεις, έχουμε και το πρόβλημα και της μεγαλοπρεπούς άγνοιας των θεμάτων και της αδιαφορίας για μια στοιχειωδώς συνεκτική πολιτική. Δεν είναι ότι η α’ ή β’ ακολουθούμενη πολιτική μπορεί να είναι λάθος. Είναι και ότι συχνά οι κυβερνώντες (και οι αντιπολιτευόμενοι) μοιάζουν να μην ξέρουν τι ακριβώς λένε και κάνουν.

Όταν προέκυψε το θέμα του τουρκολιβυκού μνημονίου, λίγο μετά την άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η κυβέρνηση απείλησε με βέτο την Ε.Ε. για να υποστηρίξει τις θέσεις της. Ως εδώ καλά. Μόνο που τα θέματα που ήθελε να μπλοκάρει δεν περνούσαν από διαδικασίες της Ένωσης στις οποίες να προβλέπεται βέτο.

Τώρα, ο κ. Μητσοτάκης έκανε από τις Βρυξέλλες πανηγυρικές δηλώσεις ότι η Ελλάδα θέτει βέτο στην προώθηση της σχέσης Αλβανίας και Ε.Ε. στην περίπτωση που συνεχιστεί η κράτηση του εκλεγέντος και φυλακισθέντος δημάρχου της Χειμάρρας, Φρέντι Μπελέρη. Να δούμε αν θα επιμείνει στη θέση του αυτή, γιατί, όπως πληροφορούμεθα τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, Γερμανία και Ισπανία ασκούν ισχυρές πιέσεις στην Αθήνα να μην επιμείνει. Εν πάση περιπτώσει, τις έκανε τις δηλώσεις.

Το βέτο στην Ε.Ε. είναι ένα ισχυρό και ίσως το τελευταίο εναπομένον όπλο που διαθέτουν τα κράτη-μέλη για να υπερασπιστούν ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Το γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης, αλλιώς δεν θα απειλούσε με τη χρήση του. Το γνωρίζει και ένα μικρό παιδί. άλλωστε, δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις παγκόσμιας και ευρωπαϊκής πολιτικής.

Φαίνεται όμως ότι δεν το γνωρίζουν οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που, με την εξαίρεση της κυρίας Βόζενμπεργκ, ψήφισαν υπέρ της κατάργησής του στο Ευρωκοινοβούλιο!

Εναλλακτικά, δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα να έχει η Ελλάδα τη δυνατότητα που της προσφέρει η ύπαρξη του βέτο. για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Ας μας πουν αυτοί και το κόμμα τους τι από τα δύο ισχύει.

Αλλά υπέρ της κατάργησης του βέτο ψήφισαν (ή απείχαν από την ψηφοφορία) και οι ευρωβουλευτές που εξελέγησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διερωτάται κανείς για πολλοστή φορά τι είδους «αριστεροί» είναι αυτοί οι κύριοι. Πιστεύουν ότι οι μικρές χώρες δεν πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να υπερασπίζονται τον εαυτό τους; Ξέρουν κάποιον άλλο μηχανισμό για να το κάνουν; Έχουν τόση εμπιστοσύνη σε μια Ένωση που επέβαλε στην Ελλάδα τα χειρότερα οικονομικά προγράμματα που έχουν επιβληθεί ποτέ όχι σε ευρωπαϊκή, αλλά και σε οποιαδήποτε χώρα του Τρίτου Κόσμου;

Προς τιμήν τους, κατά της κατάργησης του βέτο ψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Νίκος Παπανδρέου) – παρά το ότι ο Ανδρουλάκης έχει κι αυτός ταχθεί υπέρ της κατάργησης! – του ΚΚΕ και της Ελληνικής Λύσης.

Παρόλα αυτά, οι ψήφοι Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ έκαναν τη διαφορά και το Ευρωκοινοβούλιο υπερψήφισε τελικά με μικρή πλειοψηφία την πρόταση για κατάργηση του βέτο. Η απόφαση δεν είναι εφαρμοστέα, αλλά αυξάνει την πίεση για τη μεταρρύθμιση της Ε.Ε. σε αυταρχική και ολοκληρωτική κατεύθυνση. Δεν πρόκειται ούτε καν προς πορεία προς μια πραγματική ομοσπονδία. Πρόκειται για την ενδυνάμωση του ελέγχου της Ευρώπης από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και τους Αμερικανούς (το ΝΑΤΟ). Πρόκειται επίσης και για μια ακόμα από τις πολλές γερμανικές ανοησίες, όπως και η άλλη κολοσσιαία της συνεχιζόμενης διεύρυνσης της Ε.Ε. στα Βαλκάνια και την πρώην ΕΣΣΔ. Να θυμίσουμε ότι το 2002, όταν η Γερμανία και η Γαλλία διαφωνούσαν με την αμερικανική εισβολή του Ιράκ, είδαν μια σειρά χωρών της ανατολικής Ευρώπης (την κατά Ράμσφελντ «Νέα Ευρώπη») να τάσσονται με την Αμερική κατά της Ευρώπης. Τώρα αυτά τα κράτη είναι μέλη της Ε.Ε. και όταν θέλει η Ουάσιγκτον μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κατά του Βερολίνου.

Το έλλειμμα σοβαρότητας (ή/και η ξένη εξάρτηση) που χαρακτηρίζει τα ελληνικά κόμματα δεν απουσιάζει και από την Κύπρο, όπου ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έκανε μια δήλωση υπέρ της κατάργησης του βέτο, για να την ανασκευάσει τουλάχιστο μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε. Στην Ελλάδα δεν προκλήθηκε ούτε καν θόρυβος, το θέμα δεν αναφέρθηκε καν από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, όπως και πολλά άλλα. Οι ευρωβουλευτές παίρνουν κάθε μήνα μια μικρή περιουσία, διερωτάται κανείς όμως αν παίρνουν αυτά τα λεφτά για να υπερασπιστούν τη χώρα τους και τον λαό της ή τα συμφέροντα των διεθνών κέντρων που κυριαρχούν στην Ε.Ε.. Ταυτόχρονα, οι Έλληνες πολίτες σπανίως μαθαίνουν τι κάνουν και τι υποστηρίζουν αυτοί οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί τους στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η Κύπρος και η Ελλάδα είναι τα μόνα μέλη που, εκτός πολλών άλλων προβλημάτων, που τους δημιουργεί η ίδια η Ε.Ε., αντιμετωπίζουν και απτή στρατιωτική απειλή, εξαιτίας της οποίας ξοδεύουν κολοσσιαία ποσά. Με αυτό το δεδομένο, σε συνδυασμό με τα οικονομικά προγράμματα καταστροφής που τους επεβλήθησαν από την Ε.Ε., θα έπρεπε να είναι τα τελευταία που θα δεχόντουσαν παραίτηση από το δικαίωμα του βέτο.

Πηγή:kosmodromio.gr

ΝΕΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΝΑΤΕΥΣΗ.-Ιστορικός συμβιβασμός

0

Και συγκάλυψη ενός επικίνδυνου παράπλευρου πρωτοκόλλου

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η νέα συμφωνία της ΕΕ για το μεταναστευτικό, θα έπρεπε να είναι – αλλά δυστυχώς ΔΕΝ είναι – μια σοβαρή πολιτική διακήρυξη με αποδέκτες τους χορογράφους, τον ΟΗΕ και τα πολιτικά κυκλώματα που ενέχονται θεσμικά αλλά και εξωθεσμικά στην συστηματική εργαλειοποίησή του…

Η Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη για μια ακόμη φορά δεν θέλησε να σπάσει αυγά, αν και η Ευρωπαϊκή Ήπειρος βρίσκεται στο επίκεντρο ενός διαρκούς και πολυπαραμετρικού υβριδικού πολέμου που απειλεί να τροποποιήσει την πολιτική φυσιογνωμία της και τα πολιτισμικά της χαρακτηριστικά.

Η νέα συμφωνία είναι μια ακόμη θνησιγενής αλληλουχία από ευχολόγια και εξαργυρώσιμους συμβιβασμούς, που διατυπώνονται έτσι ώστε να μπορούν να ικανοποιούν όλα τα γούστα. Ως τέτοια, αυτή η συμφωνία μοιραία ανακυκλώνει το πρόβλημα, ανατροφοδοτεί με νέα πολύπλοκα αδιέξοδα την αποσπασματική διαχείρισή του, διευκολύνει επικοινωνιακά την διαχείριση μέρους των εκλογικών προκλήσεων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, με την ελπίδα ότι θα καταστεί έτσι δυνατόν να ανακοπεί η ακροδεξιά προέλαση και η διαφαινόμενη σαρωτική αλλαγή σκυτάλης στην κυβερνητική εξουσία.

Η νέα συμφωνία, όπως και όλες εκείνες που προηγήθηκαν, συνιστά μια ακόμη εκδήλωση καραμπινάτου πολιτικού συμβιβασμού με το πρόβλημα και τις επιπτώσεις του, αρνείται να υιοθετήσει πολιτικές που να αποσκοπούν σταθερά και μακροπρόθεσμα στην ουσιαστική αντιμετώπισή του και αντί αυτού, επιδιώκει να ενσωματώσει την θεσμική και πολιτική Ευρώπη στα γρανάζια του προβλήματος, επιτείνοντας έτσι την αποσταθεροποιητική και εν τέλει αποδομητική επίδρασή του μέσα στις κοινωνίες. Ο φαύλος κύκλος συντηρείται, τα αδιέξοδα πληθαίνουν, η πραγματική κατάσταση επιδεινώνεται σταθερά…

Ως προμετωπίδα της νέας συμφωνίας, φιγουράρει μια αδιέξοδη φιλολογία για τα αυτονόητα όπως: Ο καθορισμός της διαδικασίας ελέγχου για χορήγηση ασύλου, η ενίσχυση της FRONTEX και φυσικά η γνωστή φανφάρα περί της δήθεν «υποχρεωτικής αλληλεγγύης» μεταξύ των χωρών, για την αντιμετώπιση της πίεσης από τα μεταναστευτικά φορτία. Με δυο λόγια, αυτό που γίνεται ΚΑΙ αυτήν την φορά, όπως όλες τις προηγούμενες, δεν είναι παρά μια διαχείριση μίζερων πολιτικών που αυτοακυρώνονται στην πράξη, άλλοτε με εγκυκλίους που προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο αναφορικά με το σε ποιο σημείο της Ευρωπαϊκής επικράτειας εντοπίζεται ο απρόσκλητος «επενδυτής» (γεγονός που αυτομάτως τροποποιεί τον πολιτικό του προσδιορισμό και συνακόλουθα την διαχειριστική του μεταχείριση) και άλλοτε με την πολιτική των ισοδύναμων προστίμων τα οποία επιβάλλονται στις χώρες που αρνούνται να ανταποκριθούν στις «συμβατικές από την συμφωνία υποχρεώσεις τους».

  • Καμία συζήτηση για τα βήματα και τις πολιτικές που θα πρέπει να υιοθετηθούν προκειμένου να οδηγήσουν στην σταδιακή απαλλαγή της Ευρώπης από το πρόβλημα…
  • Κανένα χρονοδιάγραμμα που να αντιστοιχίζεται σε συνακόλουθες δέσμες μέτρων και πολιτικών ικανών να αποσυμφορήσουν την Ευρώπη από τον στραγγαλιστικό της εναγκαλισμό με την ανεξέλεγκτη Ισλαμική μετανάστευση. Και φυσικά…
  • Καμία ρητή αναφορά στην Τουρκία, στον ρόλο της και κυρίως στις συνέπειες που θα υποστεί εάν συνεχίσει να υλοποιεί υβριδικές πολιτικές που αποσκοπούν στην πολυπαραμετρική αποσταθεροποίηση της Ευρώπης.

Κατά την άποψη του γράφοντος, η ανυπαρξία όλων των παραπάνω αναφορών ΚΑΙ στην νέα συμφωνία, ΔΕΝ προέκυψε εκ παραδρομής… ΔΕΝ συνιστά αμέλεια… Και φυσικά ΔΕΝ είναι κάτι που προβλέπεται να αντιμετωπιστεί με τις όποιες αναγκαίες τροποποιήσεις θα υιοθετηθούν στο άμεσο μέλλον.

Πολύ σύντομα θα αποδειχτεί και στο ευρύ κοινό (αφού σε ότι αφορά εμάς είμαστε ήδη πεπεισμένοι) ότι ΚΑΙ αυτή η συμφωνία, δεν είναι παρά ο φερετζές που επιστρατεύεται επικοινωιακά, για να συγκαλύψει το αποκρουστικό πρόσωπο ενός παράπλευρου πρωτοκόλλου το οποίο βρίσκεται σε ισχύ και ικανοποιεί πλήρως τους σχεδιασμούς των ισχυρών επιχειρηματικών κύκλων, που συνεχίζουν να επενδύουν στην κρεατομηχανή της λαθρομετανάστευσης, για την προσαρμογή των παραγωγικών δυνάμεων στο επίπλαστο αφήγημα της παραγωγικής και οικονομικής ανασύνταξης με κάθε κόστος.