Αρχική Blog Σελίδα 1496

Στ. Κωνσταντινίδης: πενήντα χρόνια κατοχής και άγονων συνομιλιών στο Κυπριακό

0

Το 2024 θα συμπληρωθεί μισός αιώνας κατοχής και άγονων συνομιλιών λύσης του Κυπριακού, μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Μισός αιώνας είναι μια μακρά περίοδος για τη ζωή ενός λαού και δεν μπορεί να συνεχίζεται για πολύ ακόμη. Χρειάζονται ανατροπές στην πολιτική που ακολουθήθηκε χωρίς αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια. Δεν μπορεί  να επιμένει κανείς  στην ίδια πολιτική από τη στιγμή που αποδείχθηκε αναποτελεσματική.

Στα πενήντα αυτά χρόνια έχουν γίνει κοσμογονικές αλλαγές στο διεθνές πλανητικό σύστημα, οι γεωπολιτικές ισορροπίες άλλαξαν δραματικά από το 1974 και θα ήταν τραγικό λάθος   να διαπραγματευόμαστε  στη βάση δεδομένων που ίσχυαν πριν από μισό αιώνα.

Το Κυπριακό έχει δύο πλευρές : την διεθνή που επηρεάζεται από τις γεωπολιτικές ισορροπίες και τα συμφέροντα που συνδέονται με αυτές και την εσωτερική πλευρά που σχετίζεται με τις πολιτικές ισορροπίες και τα συμφέροντα που διακυβεύονται στην Κύπρο. Άμεση είναι φυσικά και η επίδραση όσων συμβαίνουν σε Ελλάδα και Τουρκία. Σήμερα η ανάλυση θα περιοριστεί στο εσωτερικό κυπριακό μέτωπο.

Το κυπριακό εσωτερικό μέτωπο περνά μια περίοδο ρευστότητας παρά την φαινομενική σταθερότητα σε επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων. Η ρευστότητα αυτή φάνηκε άλλωστε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές με τον βαθύ διχασμό της άρχουσας τάξης. Στο Κυπριακό υπήρχε πάντα μια διαφορετική αντίληψη για την πορεία που έπρεπε να ακολουθηθεί και που χώριζε την κοινωνία και τον πολιτικό κόσμο στα δύο. Από τη μια ήταν η μεταπρατική κυπριακή αστική τάξη-πολιτική εκπροσώπηση της ο ΔΗΣΥ- που υιοθέτησε τη γραμμή ενός συμβιβασμού που θα οδηγούσε σε μια λύση που θα άφηνε στην Τουρκία δικαιώματα επικυριαρχίας και θα οδηγούσε σε ένα κράτος υπό κηδεμονία. Σε αυτή την πολιτική σταδιακά προσεχώρησε και το ΑΚΕΛ. Από την άλλη ένα κομμάτι της αστικής τάξης,μικροαστικά και διάσπαρτα λαϊκά στρώματα-πολιτική εκποσώπηση ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος- προσπάθησαν να οικοδομήσουν μια διαφορετική πολιτική που θα οδηγούσε σε λύση ενός κανονικού κράτους. Η πρώτη κατεύθυνση, που τα τελευταία χρόνια αναφέρεται και ως η πολιτική της όποιας λύσης, απέτυχε παρά τις οδυνηρές υποχωρήσεις που έγιναν από τους προέδρους που την εκπροσωπούσαν και που κυβέρνησαν τον τόπο για περισσότερο από 30 χρόνια. Η δεύτερη κατεύθυνση δεν πέτυχε ποτέ να δημιουργήσει ένα σταθερό μέτωπο διεκδίκησης όσων  θα οδηγούσαν σε ένα κανονικό κράτος. Οι τελευταίες προεδρικές εκλογές ανέδειξαν διαφορές, συγκρούσεις και ανακατατάξεις στις ίδιες τις συνιστώσες της άρχουσας τάξης και ειδικά στο εσωτερικό της ίδιας της μεταπρατικής αστικής τάξης. Είναι μέσα από αυτή την σύγκρουση που αναδείχτηκε πρόεδρος ο Νίκος Χριστοδουλίδης με τη στήριξη και του Νίκου Αναστασιάδη. Η ρήξη αυτή είναι περισσότερο ρήξη συμφερόντων γιατί στο Κυπριακό οι όποιες διαφορές, αν υπάρχουν, είναι σε επίπεδο αποχρώσεων.

Σε αυτό τον κόσμο του μεταπρατισμού, τα οικονομικά συμφέροντα ήταν πάντα πολύ πιο σημαντικά από τα ιδεώδη. Ιστορικά άλλωστε η λέξη «Λεβαντίνος» ήταν συνώνυμη με αυτή της διπροσωπίας. Κάποιοι θαύμαζαν τους Λεβαντίνους επειδή ακριβώς δεν είχαν ιδανικά και αρχές και επιβίωναν ως μια μεταπρατική λεβαντίνικη τάξη συμφερόντων. Πολλές φορές βέβαια όταν ανατρέπονταν οι ισορροπίες και οι συμμαχίες πλήρωναν και αυτοί την νύφη. Αυτό συνέβη επανειλημμένα στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά ακόμη πιο τραγική υπήρξε η μοίρα των λεβαντίνικων κοινοτήτων στο σύγχρονο τουρκικό κράτος. Είναι γι’αυτό τον λόγο που η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η τουρκική επικυριαρχία που θα ακολουθήσει, θα μετατρέψει την κυπρολεβαντίνικη αστική τάξη σε μιας χρήσης είδος, παρασύροντας μαζί της στον αφανισμό και τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Η κυπριακή μεταπρατική αστική τάξη βρίσκεται σε σταυροδρόμι αυτή τη στιγμή. Ένα κομμάτι της πιστεύει πάντα πως τα συμφέροντά της θα εξυπηρετηθούν καλύτερα με μια λύση προδιαγραφών σχεδίου Ανάν. Βρίσκεται όμως αντιμέτωπη με τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα που αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα έχει υποχωρήσει σχεδόν στο σύνολό του από παλαιότερες κόκκινες γραμμές που έθεταν τουλάχιστον κάποια κόμματα. Υπάρχει όμως αναντιστοιχία ανάμεσα στα κόμματα και την ίδια την κομματική τους βάση. Αυτός είναι ο λόγος που δεν τόλμησαν ως τώρα να επαναφέρουν μια λύση με προδιαγραφές σχεδίου Ανάν που θα οδηγούσε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ακροβασίες υψηλού ρίσκου

Μετά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές διερχόμαστε μια περίοδο κοινωνικο-πολιτικών ακροβασιών υψηλού ρίσκου. Ένας δρόμος υπάρχει για να αποφύγουμε τους κινδύνους που μας απειλούν. Μια νέα στρατηγική για επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μακριά από τα ταμπού και τα φοβικά σύνδρομα που έχουν καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Μια στρατηγική που θα ενσωματώνει και τους Τουρκοκυπρίους – αυτό θα είναι το στοίχημα – προκαλώντας κόστος στην Άγκυρα όσο θα επιμένει να έχει παρουσία στο νησί και να μην επιτρέπει μια λύση δημοκρατικών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Η συνεργασία με τους Τουρκοκυπρίους θα πρέπει όμως να γίνει σε επίπεδο κοινών πολιτικών,κοινωνικών και ιδεολογικών ταυτίσεων και όχι στη βάση φυλετικών κριτηρίων. Κανένα κανονικό κράτος δεν οικοδομήθηκε ποτέ στη βάση φυλετικών κριτηρίων.Το Κυπριακό δεν είναι δικοινοτικό θέμα. Εντάσσεται στα  περιφερειακά και ευρωπαϊκά δεδομένα  και στο πλανητικά μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό σύστημα. Χρειάζεται σοβαρότητα, τόλμη και εγκατάλειψη της μιζέριας. Ούτως ή άλλως, η ακολουθούμενη πολιτική είναι αδιέξοδη. Δοκιμάστηκε για δεκαετίες και δεν έχει αποδώσει. Το Κυπριακό βάλτωσε.

«Αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα…» για να θυμηθούμε τον ποιητή (Μανώλης Αναγνωστάκης, Το σκάκι). Χρειαζόμαστε αλλαγή παραδείγματος, αλλαγή θεώρησης, μια νέα στρατηγική πυξίδα.

*Πανεπιστημιακός, συγγραφέας, ποιητής.   Email  [email protected]

www.philenews.com

ΙΣΡΑΗΛ: ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

0

JACOB MAGID

TIMES OF ISRAEL (TOI)

5 Ιανουαρίου 2024 – 7:04 μ.μ.

Φωτογραφία: Ο υπουργός Benny Gantz, δεξιά, δίνει τα χέρια με τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu στην Κνεσέτ στην Ιερουσαλήμ – στις 25 Δεκεμβρίου 2023. (Yonatan Sindel/Flash90)

Ο Benny Gantz, υπουργός και μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου, προειδοποιεί τον Νετανιάχου να επιλέξει μεταξύ ενότητας και πολιτικών παιχνιδιών μετά τις επιθέσεις του υπουργικού συμβουλίου στον αρχηγό του IDF

Ο Benny Gantz κατηγορεί τον Πρωθυπουργό ότι επέτρεψε στους υπουργούς να επιτεθούν στον αρχηγό του IDF Herzi Halevi σε σκληρή συνεδρίαση. Ο Gallant υποστηρίζει τον Halevi, καλεί επίσης να σταματήσει να παίζει πολιτική με τους IDF κατά τη διάρκεια του πολέμου

Ο κεντρώος Yair Lapid, ηγέτης της αντιπολίτευσης δήλωσε: «Αυτό δεν είναι υπουργικό συμβούλιο, είναι εθνική καταστροφή»

www.timesofisrael.com

Ο Benny Gantz, υπουργός και μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου, προειδοποίησε στις 5/1/2024 τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να επιλέξει μεταξύ ενότητας και πολιτικών παιχνιδιών, καθώς οι ρωγμές διευρύνθηκαν στην κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης μετά το ξέσπασμα του πολέμου με τη Χαμάς.

Ο Benny Gantz κατηγόρησε τον Νετανιάχου ότι επέτρεψε σε δεξιούς υπουργούς να επιτεθούν επανειλημμένα στον αρχηγό του επιτελείου των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων Herzi Halevi κατά τη διάρκεια μιας ταραχώδους συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου ασφαλείας αργά την Πέμπτη 4/1.

Δημοσιεύματα σε εβραϊκά μέσα ενημέρωσης, τα οποία επικαλέστηκαν ανώνυμους συμμετέχοντες στη συνεδρίαση, ανέφεραν ότι ο Νετανιάχου διέκοψε τη συνεδρίαση μετά από τρεις ώρες εν μέσω κραυγών, καθώς ορισμένοι υπουργοί υπερασπίστηκαν τον Herzi Halevi. Δεν αναφέρθηκε ότι παρενέβη για να σταματήσει την επίθεση στον αρχηγό του επιτελείου. Ένας υπουργός είπε στον τηλεοπτικό σταθμό Kan ότι κατάλαβαν ότι ο σάλος «θα μπορούσε να μεταφερθεί έξω από την αίθουσα», και ένας άλλος είπε ότι «ορισμένοι αξιωματούχοι της άμυνας αποχώρησαν νωρίς, σε προφανή διαμαρτυρία για τη μεταχείρισή τους».

Η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ασφαλείας είχε σκοπό να συζητήσει τον σχεδιασμό για τη διοίκηση της Γάζας μετά τον πόλεμο με την τρομοκρατική ομάδα της Χαμάς, αλλά κατέληξε σε μια ‘έντονη σύγκρουση μεταξύ υπουργών και στρατιωτικών αξιωματούχων, αφού οι δεξιοί υπουργοί φώναξαν ότι αδικούσαν το σχέδιο του Halevi για τον στρατό. να διερευνήσει τα δικά της επιχειρησιακά λάθη που οδήγησαν στην επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

  • Ο Benny Gantz, υποστηρίζοντας ότι ο Νετανιάχου ήταν υπεύθυνος για τις άσχημες σκηνές στη συνεδρίαση, σε μια βιντεο-δήλωσή του είπε ότι εναπόκειται πλέον στον πρωθυπουργό να διορθώσει το λάθος:

«Το υπουργικό συμβούλιο έπρεπε να συζητήσει στρατηγικές διαδικασίες που θα επηρεάσουν τη συνέχιση της εκστρατείας και την ασφάλειά μας στο μέλλον. Αυτό δεν συνέβη και υπεύθυνος είναι ο πρωθυπουργός. Είναι δική του ευθύνη να το διορθώσει και να επιλέξει μεταξύ ενότητας και ασφάλειας ή πολιτικών παιχνιδιών. Εάν το σημαντικό τώρα είναι η ασφάλεια και η ενότητα, τότε πρέπει να πραγματοποιήσουμε μια ουσιαστική συνάντηση για τη συνέχιση των μαχών και σύντομα».

Ο Benny Gantz είπε ότι οι υπουργοί υποτίθεται ότι υποβάλλουν ερωτήσεις και αμφισβητούν τις πληροφορίες που τους παρέχονται από τους αρχηγούς ασφαλείας στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου, αλλά «αυτό που συνέβη χθες ήταν μια επίθεση με πολιτικά κίνητρα εν μέσω πολέμου. Έχω συμμετάσχει σε πολλές συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου. Τέτοια συμπεριφορά δεν έχει συμβεί ποτέ και δεν πρέπει να ξανασυμβεί».

Στη συνέχεια, ο Gantz υπερασπίστηκε την απόφαση του Halevi να διορίσει μια επιτροπή για να ερευνήσει τις αποτυχίες του στρατού πριν από τις 7 Οκτωβρίου, όταν περίπου 3.000 τρομοκράτες της Χαμάς πέρασαν τα σύνορα, κατακτώντας στρατιωτικές βάσεις και κοινότητες στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνοντας περίπου 1.200 ανθρώπους, στην πλειονότητά τους άμαχους, και συλαμβάνοντας 240 όμηρους.

Η έρευνα έχει σκοπό να βοηθήσει τον Ισραηλινό Στρατό να εντοπίσει ελλείψεις καθώς προετοιμάζεται για περαιτέρω μάχες, συμπεριλαμβανομένης μιας πιθανής διευρυμένης σύγκρουσης με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, και δεν έχει σκοπό να θίξει πολιτικές αποτυχίες ενόψει της 7ης Οκτωβρίου.

Ο Benny Gantz, πρόεδρος του κόμματος Εθνικής Ενότητας –ο οποίος συμφώνησε να ενταχθεί στην κυβέρνηση Νετανιάχου σε προσωρινή βάση λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου– φάνηκε επίσης να στρέφεται κατά του Νετανιάχου, ο οποίος αρνήθηκε να παραδεχτεί οποιαδήποτε πραγματική ευθύνη για τις αποτυχίες που κατέστησαν δυνατή την επίθεση της Χαμάς.

«Είναι καλό που ο αρχηγός του επιτελείου, που ήξερε πώς να αναλάβει την ευθύνη μετά την καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου, αναλαμβάνει την ευθύνη και συγκροτεί μια επιτροπή που θα παράγει επιχειρησιακά μαθήματα για τη συνέχιση των μαχών. Αυτό είναι το καθήκον του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μετά τον πόλεμο θα συσταθεί μια κρατική εξεταστική επιτροπή για να αντιμετωπίσει όλα όσα έγιναν μέχρι τις 7 Οκτωβρίου, σε όλα τα επίπεδα. Αλλά η κύρια [εστίασή της] θα πρέπει να αφορά το ρόλο της κυβέρνησης και όχι τα στρατιωτικά επιχειρησιακά ζητήματα. Αυτό απαιτεί το ισραηλινό κοινό, και πάνω απ’ όλα αυτό χρειάζεται», πρόσθεσε ο Gantz.

Οι ακροδεξιοί υπουργοί εξοργίστηκαν με την αναφερόμενη απόφαση του Halevi να συμπεριληφθεί και ο πρώην αρχηγός του επιτελείου και υπουργός Άμυνας Shaul Mofaz στην ομάδα που διερευνά τις αποτυχίες του IDF πριν από την 7η Οκτωβρίου λόγω της συμμετοχής του στην απόσυρση του 2005 από τη Γάζα.

Ωστόσο, ορισμένες από τις επικρίσεις φάνηκαν να υποκινούνται από φόβους ότι μια έρευνα του IDF για την ευθύνη του για τις 7 Οκτωβρίου, θα εξετάσει επίσης τον ρόλο της κυβέρνησης ή τουλάχιστον θα οδηγούσε σε πίεση στους υπουργούς να διεξαγάγουν τον ίδιο τύπο έρευνας.

Ο Νετανιάχου επέμεινε ότι μια τέτοια έρευνα μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά το τέλος του πολέμου, και οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι έτσι αγοράζει χρόνο για να παραμείνει στην εξουσία.

  • Το κόμμα του Λικούντ του Νετανιάχου αντεπιτέθηκε αργότερα στον Gantz, και υπερασπίστηκε τη συμπεριφορά των δεξιών υπουργών. Όπως δήλωσε:

«Το καθήκον του υπουργικού συμβουλίου πολιτικής και ασφάλειας είναι να κάνει ερωτήσεις και να λαμβάνει απαντήσεις. Αυτό δεν είναι πολιτικό παιχνίδι. Σε καιρό πολέμου, όταν το κοινό είναι ενωμένο, αναμένεται από τον Gantz να ενεργήσει υπεύθυνα και να σταματήσει να ψάχνει δικαιολογίες για να αθετήσει την υπόσχεσή του να παραμείνει στην κυβέρνηση ενότητας μέχρι το τέλος του πολέμου».

Η έκκληση του Gantz προς τον Νετανιάχου να επιλέξει μεταξύ ασφάλειας και πολιτικών παιχνιδιών ανατροφοδότησε τις εικασίες ότι ο πρόεδρος του κόμματος Εθνική Ενότητα σκέφτεται να αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Αλλά, σε αντίθεση με τη δήλωση του Likud, ωστόσο, ο Gantz δεν δεσμεύτηκε να παραμείνει μέχρι το τέλος του πολέμου, αντίθετα αφήνοντας τη δέσμευσή του ασαφή. «Όπως ήξερα πότε να μπω σ’ αυτή την κυβέρνηση, θα ξέρω και πότε να φύγω», απάντησε όταν ρωτήθηκε σχετικά.

Ο υπουργός Άμυνας Yoav Galant σε συνέντευξη Τύπου στην Ιερουσαλήμ, στις 26 Δεκεμβρίου 2023. (Chaim Goldberg/FLASH90)

  • Ο Yoav Gallant, υπουργός Άμυνας, διαφοροποιήθηκε από το κόμμα του, εκδίδοντας αργά την Παρασκευή μια δήλωση υποστήριξης του Halevi:

«Μίλησα τώρα με τον Αρχηγό του Επιτελείου, Αντιστράτηγο Herzi Halevi, του έδωσα την υποστήριξή μου και του ζήτησα να τη μεταφέρει στους διοικητές και τους στρατιώτες γιατί τους εμπιστεύομαι και υποστηρίζω τον IDF. Ο λαός του Ισραήλ έχει έναν γενναίο και μετρημένο αρχηγό του επιτελείου κατά τη διάρκεια ενός δύσκολου πολέμου. Οι στρατιώτες του IDF πολεμούν για όλο τον λαό του Ισραήλ και απευθύνω έκκληση σε όλους να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ανεύθυνα τον IDF και τους διοικητές του για πολιτικό όφελος», είπε ο Gallant.

Ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben Gvir κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην αγορά Mahane Yehuda της Ιερουσαλήμ – στις 5 Ιανουαρίου 2024. (RONALDO SCHEMIDT / AFP)

  • Ο Itamar Ben Gvir, ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, μετά τη δήλωση του Gantz τον κατηγόρησε ότι προσπαθεί να φιμώσει τη συζήτηση και ότι πίεσε να αφεθεί η Παλαιστινιακή Αρχή να καταλάβει τη Γάζα μετά τον πόλεμο.
  • Ο Yair Lapid, ηγέτης της αντιπολίτευσης και του κεντρώου κόμματος Yesh Atid, που αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση ενότητας όσο παρέμεναν σ’ αυτή τα ακροδεξιά κόμματα, επιτέθηκε επίσης στη συμπεριφορά τους στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, χαρακτηρίζοντάς την «κάθοδο σε άνευ προηγουμένου βάθος»:

«Εν μέσω πολέμου, υπουργοί επιτίθενται στον αρχηγό του επιτελείου και ο πρωθυπουργός δεν κάνει τίποτα για να τον υπερασπιστεί. Ο Ben Gvir, ένας υποστηρικτής της τρομοκρατίας που δεν υπηρέτησε ποτέ στις στρατιωτικές επιθέσεις Shaul Mofaz, ο αρχηγός του επιτελείου κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Defensive Wall και ήρωας του Ισραήλ. Άλλοι υπουργοί προσπαθούν να ταπεινώσουν αξιωματικούς του IDF. Αυτό δεν είναι υπουργικό συμβούλιο, είναι εθνική καταστροφή», είπε ο Yair Lapid.

GUARDIAN: Ο αμοραλισμός των ΗΠΑ υπονομεύει την παγκόσμια δυτική κυριαρχία 

1

 

του Patrice Bravo 

Η διπλοπροσωπία των ΗΠΑ, έναντι της Ρωσίας για την επίθεση στην Ουκρανία και έναντι του Ισραήλ για την γενοκτονία που πραγματοποιεί στην Παλαιστίνη, υπονομεύει την παγκόσμια κυριαρχία της Δύσης…

Η βρετανική εφημερίδα  The Guardian  τόνισε ότι η διπλοπροσωπία των Ηνωμένων Πολιτειών στις συγκρούσεις στη Γάζα και την Ουκρανία  προκαλεί αυξανόμενη δυσαρέσκεια σε όλο τον κόσμο: μια «εξέγερση ενάντια στην παγκόσμια κυριαρχία της Δύσης». 

Το άρθρο σημειώνει ότι η «κατάφωρη εθνική υποκρισία της Ουάσιγκτον στοιχίζει ακριβά σε χαμένη εμπιστοσύνη, σε μείωση του παγκόσμιου κύρους και σε λιγότερη αυτοεκτίμηση» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναβλητικότητα της Δύσης για τη Γάζα αποκαλύπτει μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων που αντιμετωπίζει ανταρσία λόγω της κυριαρχίας της στον διεθνή λόγο.

«Επομένως, η απόφαση του Τζο Μπάιντεν να υπερασπιστεί τις ισραηλινές μεθόδους στη Γάζα τόσο σύντομα μετά την εφαρμογή τους, σε διαφορετικό πλαίσιο, ενώ καταδικάζει τις μεθόδους της Ρωσίας στην Ουκρανία, δεν προκαλεί μόνο την υπερβολική εκδήλωση ανησυχίας ή αγωνίας των φιλελεύθερων», προειδοποιεί το άρθρο.

«Έχει ήδη πραγματικό αντίκτυπο στις σχέσεις μεταξύ Βορρά και Νότου, και μεταξύ Δύσης και Ανατολής, δημιουργώντας συνέπειες που θα μπορούσαν να ισχύουν δεκαετίες». «Η κυβέρνηση Μπάιντεν, απρόθυμη να αλλάξει πορεία, μπορεί να ισχυριστεί ότι οι παραλληλισμοί μεταξύ Γάζας και Ουκρανίας δεν είναι ακριβείς, αλλά φαίνεται επίσης να γνωρίζει ότι σταδιακά χάνει τη διπλωματική υποστήριξη», υποστηρίζει ο The Guardian  και σημειώνει: «Όταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ συντάσσονται στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μόνο άλλες οκτώ χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Μικρονησίας και του Ναούρου, όπως συνέβη όταν απέρριψαν ένα ψήφισμα κατάπαυσης του πυρός για τη Γάζα τον περασμένο Δεκέμβριο, είναι πιο δύσκολο να υποστηρίξουμε ότι η Αμερική παραμένει το απαραίτητο έθνος».

Ο Guardian αναφέρει: «Αντίθετα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά από μια περίοδο παγκόσμιας απομόνωσης, αισθάνεται πραγματικά ότι όλα κινούνται προς όφελός του, σύμφωνα με τη Φιόνα Χιλ, πρώην αξιωματούχο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ που ειδικεύεται στη Ρωσία». Πολλά αναδυόμενα έθνη βλέπουν τη «διεθνή τάξη που βασίζεται σε [δυτικούς] κανόνες» με σκεπτικισμό.

Για το θέμα αυτό, τα αγγλόφωνα μέσα ενημέρωσης θυμίζουν τα λόγια του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, μιλώντας στο Φόρουμ της Ντόχα τον Δεκέμβριο, όπου παραπονέθηκε ότι «οι κανόνες δεν έχουν δημοσιευθεί ποτέ, ούτε καν ανακοινώθηκαν ποτέ από κανέναν, και ότι εφαρμόζονται σύμφωνα με το τι ακριβώς χρειάζεται η Δύση σε μια συγκεκριμένη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας». Η αμερικανική επιλεκτικότητα, όπως γίνεται αντιληπτή σε μεγάλο μέρος του παγκόσμιου Νότου, είναι πιθανό να οδηγήσει σε ευρύτερο τίμημα.

Παραθέτοντας τον Ισραηλινό ειδικό Ντάνιελ Λεβί,  ο Guardian  σημειώνει ότι η κατάσταση στην Παλαιστίνη είναι «ένα είδος ενσάρκωσης μιας εξέγερσης ενάντια στη δυτική υποκρισία, ενάντια σε αυτήν την απαράδεκτη παγκόσμια τάξη πραγμάτων και ενάντια στη μεταποικιακή τάξη».

Καθώς οι πολυμερείς θεσμοί μάχονται αυτό που ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες αποκαλεί «δυνάμεις του κατακερματισμού», ο τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες διαχειρίζονται τη Γάζα έχει σημασία, όχι μόνο για τη Γάζα, αλλά και για την πολυμέρεια.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μεγαλύτερα, δυναμικότερα εναλλακτικά μπλοκ, είτε διευρυμένους τους BRICS, με επικεφαλής φέτος τον Πούτιν, είτε άλλες συμμαχίες υπό την ηγεσία της Κίνας», καταλήγει  ο Guardian  επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν απώλεια της παγκόσμιας εμπιστοσύνης.

Top Fast Withdrawal Casino for Quick and Easy Payouts

Ε. Τζιόλας: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: έχει ρόλο και ποιόν; (**).- Η Ανάταξη της Ελλάδας περνά απο την Αναγέννηση της Θεσσαλονίκης

3

 

του Ελευθερίου Τζιόλα

(‘Η: πέρα από την παρακμή της Θεσσαλονίκης)

1ο. Υπάρχει ιθύνουσα τάξη στη Θεσσαλονίκη;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι πραγματικό, καίριο.

Συνήθως στα πολιτικά κείμενα, και ιδιαίτερα στα προγραμματικά σχέδια, το ζήτημα αυτό των κοινωνικών δυνάμεων και πολύ περισσότερο των κοινωνικών δυνάμεων που ηγούνται ή πρόκειται, στα πλαίσια ενός πολιτικού σχεδίου, να ηγηθούν, τοποθετείται και εξετάζεται ως κατακλείδα, με την έννοια του ικανού όρου, της ‘’κινούσας μηχανής’’, των καθοριστικών ( =αυτών που καθορίζουν) κοινωνικών δυνάμεων για την ώθηση και πραγμάτωση των στόχων του σχεδίου.

Σκοπίμως, προτάσσω εδώ το ερώτημα. Για να γίνει ευθύς εξαρχής καθαρό, για να αποκτήσει την πρώτιστη θέση που στα πράγματα (για τα πράγματα) έχει. Διότι χωρίς κοινωνικές δυνάμεις, χωρίς συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων που να ηγούνται και να ενδιαφέρονται για τα ζητήματα, για το συνολικό πλέγμα των έτσι και αλλιώς αλληλεξαρτώμενων ζητημάτων/προβλημάτων, θετικές εξελίξεις δεν μπορούν να υπάρξουν.

Χωρίς δυνάμεις που ορίζουν την παραγωγική βάση και το παραγωγικό νεύρο μιας περιοχής, χωρίς δυνάμεις που έχουν δικούς τους σκοπούς στην πραγματική βάση των εξελίξεων, δηλαδή στην οικονομία, την παραγωγή, την εργασία, τις τεχνολογίες το μέλλον ανήκει και καθορίζεται από άλλους.

Από τις δυνάμεις, δηλαδή εκείνων, που θέτουν κυρίαρχα αυτό το παραγωγικό πλαίσιο, που ορίζουν το παραγωγικό μοντέλο, που καθορίζουν τους σκοπούς υπηρετώντας κυρίως τα συμφέροντά τους. Οι δυνάμεις αυτές, σ΄ αυτή την περιπτώση, είναι εξωτερικές σχετικά/συγκριτικά με τον τόπο-την περιοχή.

Σ΄ αυτή την περίπτωση, λοιπόν, οι ‘’τοπικοί’’ (οποιουδήποτε τύπου και μορφής) έχουν δύο δρόμους:

 Ή θα γίνουν ‘’μεταπράτες’’, εξαρτημένα κοινωνικά υποσύνολα, των  ισχυρών εξωτερικών δυνάμεων, οι οποίες θα δρουν και θα ενεργούν σαν κυρίαρχοι (ο βαθμός και οι μορφές της ‘’αποικιοκρατίας’’-των κυρίαρχων κάθε φορά συγκεκριμενοποιείται) -αυτός είναι ο πρώτος δρόμος, συνήθης και ιστορικά επιβεβαιωμένος για τις άνευρες, συμβιβασμένες και χαμηλής ταυτοτικής συγκρότησης ‘’τοπικές ελίτ’’.

Ή ένα νέο κοινωνικό δυναμικό, ένας νέος συνασπισμός κοινωνικών δυνάμεων, με δυναμισμό, με αναπτυξιακούς σκοπούς βιωσιμότητας και κοινωνικής συνοχής, με ταυτότητα ενδογενή και περιφερειακή θα αναλάβει το μεγάλο έργο τη αναγέννησης, της ανόρθωσης -αυτός είναι ο δεύτερος (εναλλακτικός) δρόμος.

Η Θεσσαλονίκη, που βρίσκεται; Τί συμβαίνει;

Νομίζω ότι δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει στο συμπέρασμα ότι, τουλάχιστον, την τελευταία 30ετία πορεύεται τον πρώτο δρόμο με συνεχή μάλιστα πτωτική ολίσθηση.

Κι ότι οι συνθήκες ωρίμανσης και συγκρότησης ενός συνασπισμού νέων κοινωνικών  δυνάμεων για τον δεύτερο (της αναγέννησης, της ανόρθωσης) δεν είναι σαφείς και ισχυροί, παρά τα υπαρκτά ενθαρρυντικά σκιρτήματα δυναμικών στελεχών και ομάδων.

2ο. Ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα;

Έχω την άποψη, ότι μιλώντας για τη Θεσσαλονίκη, για τα ζωτικά της προβλήματα και για  το αύριο, στην ουσία και εν τέλει δεν μιλάμε για το ζήτημα της Θεσσαλονίκης και το μέλλον της, αλλά για το ζήτημα της Ελλάδας. Ας μην θεωρηθεί άλμα λογικής αυτό που λέω. Και δεν το λέω, απλώς. Το υπογραμμίζω!

Με τη Θεσσαλονίκη στην κατάσταση που γνωρίζετε, με τις άλλες μεγάλες πόλεις της Χώρας σε κατάσταση ακόμα δυσμενέστερη παντού στην επικράτεια, με τις περιφέρειες -πλην Αττικής- σε πτώση σε όλους σχεδόν τους ποιοτικούς αλλά και ποσοτικούς δείκτες, με την ύπαιθρο σε ανεπίστροφο κύκλο δημογραφικής απογύμνωσης, οικονομικής κατολίσθησης και κοινωνικού μαρασμού, με τη μεθόριο και την παραμεθόριο σε ρόγχο επιβίωσης, ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα που αναδεικνύεται για τη Χώρα; Ποιο είναι το μέγα θέμα που ορθώνεται μπροστά μας; Ποιο είναι το Εθνικό Ζήτημα;

Ζήτημα όχι μόνο της Θεσσαλονίκης. Η Θεσσαλονίκη το αποτυπώνει, ως δεύτερη πόλη, με τον πιο αντιπροσωπευτικό, απογοητευτικό, αποθαρρυντικό τρόπο, αλλά δεν είναι μόνο της Θεσσαλονίκης.  Ζήτημα όχι μόνο της Μακεδονίας, ούτε μόνο της Θράκης της μεθορίου, ούτε της Βόρειας Ελλάδας, ούτε μόνο της Νησιωτικής Ελλάδας. Αλλά ζήτημα συνολικό και βαθύ. Ζήτημα Εθνικό!

Το υπάρχον μοντέλο οικονομίας και διοίκησης, το ισχύον μοντέλο για τη συνολική πορεία της Χώρας, με την εικόνα που αδρά μόλις περιέγραψα και ο καθένας μας βιώνει και γνωρίζει, -αυτό το μοντέλο μπορεί να έχει μέλλον, μπορεί να είναι εθνικά και κοινωνικά ωφέλιμο;

Με το 47% του φθίνοντος εθνικού πληθυσμού στοιβαγμένο σ΄ ένα Λεκανοπέδιο, με το 66% της συνολικής οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας συγκεντρωμένης στο ίδιο Λεκανοπέδιο, με τα πραγματικά κέντρα εξουσίας και διοίκησης στην πρωτεύουσα του Λεκανοπεδίου (και κατ΄ όνομα πρωτεύουσας του συνόλου της Χώρας), με δύο  πολυδιαφημισμένες μεταρρυθμίσεις του ‘’Καποδίστρια’’ και του ‘’Καλλικράτη’’ που στόχευσαν στη συρρίκνωση των τοπικών δομών και την ενίσχυση του υδροκέφαλου Μινώταυρου των Αθηνών -με αυτό το μοντέλο, λοιπόν: είναι γεγονός  αδιαμφισβήτητο ότι η Πατρίδα δεν έχει μέλλον!

Στα πλαίσια του υφιστάμενου μοντέλου, κάθε ‘’κυβερνητικός πανηγυρισμός’’, κάθε  ‘’δήλωση θετικών επιτευγμάτων’’ δεν είναι παρά μια προσπάθεια απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης για τη διατήρηση μεν της κρατούσας εξουσίας, διαρκούς όμως όξυνσης όλων των όρων αξιοπρεπούς επιβίωσης και ύπαρξης της Χώρας και του Έθνους.

Αν αυτό είναι -και πράγματι είναι- το κεντρικό Εθνικό Ζήτημα, τότε πρέπει να πούμε ότι πάνω σ΄ αυτό και σχετικά με αυτό θα διαμορφωθούν -οφείλουν να διαμορφωθούν-οι πολιτικές Στρατηγικές  και οι πολιτικές Παρατάξεις (και Συμπαρατάξεις).

Η καθυστέρηση που διαπιστώνεται στη συγκρότηση, παρουσίαση και προώθηση μιας τέτοιας Στρατηγικής, είναι δηλωτική της καθυστέρησης της πολιτικής τάξης και της πολιτικής ζωής της Χώρας στη σχέση τους με τα ζωτικά ζητούμενα της Χώρας και του Έθνους.

Το συνολικό Μεταρρυθμιστικό-Ανορθωτικό και ουσιαστικά Αποκεντρωτικό-Αναπτυξιακό Πρόγραμμα   είναι αυτό που μπορεί να οριοθετήσει και να νοηματοδοτήσει συγκεκριμένα το Προοδευτικό (δηλαδή, αυτό που βλέπει και εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις θετικές προοπτικές της Χώρας για το Σήμερα και το Αύριο) και το Συντηρητικό (δηλαδή, αυτό που κρατά καθηλωμένη της Χώρα στο υπερσυγκεντρωτικό, αδιέξοδο μοντέλο των συμφερόντων  και των σκοπών του υφιστάμενου οικονομικού και καθεστωτικού κατεστημένου).

Χωρίς ένα τέτοιο στρατηγικό Σχέδιο, χωρίς μια τέτοια δομική μεταρρυθμιστική ανατροπή, η Χώρα θα εξακολουθεί, από τη μία, να μαραζώνει δημογραφικά και κοινωνικά και, από την άλλη, να μην είναι πραγματικά παραγωγική διατηρώντας το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών το οποίο σωρευτικά με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην επόμενη  χρεοκοπία!

Και, νομίζω, ότι το καταλαβαίνει η κοινωνική Αθήνα ότι: για να σωθεί (και η Αθήνα) πρέπει να σωθεί η Ελλάδα!

3ο. Η Θεσσαλονίκη: μπροστά στο Εθνικό Στοίχημα

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, -και πράγματι, χωρίς πλέον αμφιβολία, έτσι έχουν, τότε εκτός από την αναγκαιότητα συγκρότησης μια εθνικής Στρατηγικής, ενός προοδευτικού Προγράμματος όπως ορίσθηκε στο περιεχόμενό του, η δεύτερη κεντρική, κρίσιμη  προϋπόθεση είναι: ποιες δυνάμεις και από ποια θέση.

Εδώ, η Θεσσαλονίκη έχει κομβικό ρόλο και θέση!

Έχουμε ξεκαθαρίσει ότι ο μεταπρατικός, κατά κύριο λόγο,  χαρακτήρας των τοπικών ελίτ (της ‘’τοπικής ιθύνουσας τάξης’’) δημιουργεί την ανάγκη για έναν νέο συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων που θα αναλάβουν ανερχόμενες να πρωταγωνιστήσουν στα πλαίσια προώθησης του Προγράμματος που περιγράψαμε.

Το καθήκον αυτό εγείρεται επείγον και ιστορικό.

Παρά τις διαπιστωμένες αδυναμίες, οι προσπάθειες πρέπει να πυκνώσουν και να ενταθούν. Οι καιροί ου μενετοί. Οι ‘’δυνάμεις της Θεσσαλονίκης’’ μολονότι στο αρχικό στάδιο μπορεί να εκκινούν από τη Θεσσαλονίκη, άμεσα και στην εξέλιξη θα διαμορφώσουν το νέο  συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο κινώντας και δημιουργώντας  συνολικότερα εξελίξεις με προοδευτικό περιεχόμενο.

Η Θεσσαλονίκη, ως τόπος, ως θέση, ως κέντρο δράσης και πρωτοβουλιών  αποτελεί στις σημερινές συνθήκες της αθηναϊκής υπερσυγκεντρωτικής κυριαρχίας την αναγκαία βάση εκδήλωσης και εκτύλιξης αυτής της εθνικής Στρατηγικής.

Η Θεσσαλονίκη αντιπροσωπεύει -και οι ανερχόμενες δυνάμεις του νέου κοινωνικού συνασπισμού πρέπει να το συνειδητοποιήσουν – τον πόλο αυτής της Άλλης πολιτικής, του νέου εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου Ανατροπής και Αποκέντρωσης.

Η Θεσσαλονίκη προσλαμβάνει από τα πράγματα μια θέση ισχυρού αποκεντρωτικού-ανατρεπτικού συμβολισμού. Όχι, όμως, συμβολισμού χωρίς ουσία, όραμα και στόχους. Η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά -μπορεί να γίνει, μέσα στον ιστορικό κύκλο (μετά από σχεδόν 110 χρόνια), η πόλη-κλειδί. Πόλη-κλειδί  για το εθνικό Σχέδιο της Ελλάδας, εμφανιζόμενη ως ο πόλος μιας Άλλης Ελλάδας των Περιφερειών και της Βιωσιμότητας, της Ελλάδας του συνόλου της Επικράτειας και του Ελληνικού Έθνους, -σε αντιδιαστολή με τον ‘’μικροελλαδισμό του Λεκανοπεδίου’’ και τον στενό ιδιοτελή ορίζοντα των καθεστωτικών.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: αν η Θεσσαλονίκη θα πορευτεί όπως και να ΄χει αυτόν τον δρόμο; Δηλαδή, του άλλου πόλου, επισπεύδοντας και συγκροτώντας  έναν νέο κοινωνικό συνασπισμό για μια νέα Ελλάδα;

Δεν υπάρχει, εδώ, κοινωνικός ή πολιτικός αυτοματισμός.

Υπό προϋποθέσεις, κυρίως των κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων της:  μπορεί να σηματοδοτήσει, να πορευτεί και να ηγηθεί στο δρόμο για τη  νέα Ελλάδα, ή μπορεί και να εξακολουθήσει να ζει στο κολακευτικό περιθώριο της συμ-πρωτεύουσας, του συμ-πληρώματος, δηλαδή, στο κύριο μενού, υπό την κυριαρχία των αθηναϊκών/κατεστημένων  ελίτ που την θέλουν ως προέκταση στις μπίζνες τους και ως ‘’ερωτική πόλη’’ με ωραία κουζίνα…

4ο. Τι πρέπει να ξεπεράσει η Θεσσαλονίκη -ένα ελάχιστο Πρόγραμμα

Η Θεσσαλονίκη, όπως έχω γράψει πολλές φορές με διάφορες ευκαιρίες, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το σύνδρομο του συμπληρώματος, όπως αυτό αποδίδεται μέσα απ’ όλα τα χαρακτηριστικά με το πρόθεμα συν- : συμ-πρωτεύουσα, συμ-βασιλεύουσα, συμ-πρωταγωνίστρια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι, δεν πρέπει πλέον να είναι, το «συν-» στο κύριο μενού. Πρέπει να σηκώσει το ανάστημά της και το πρόσωπό της.

Πιστεύοντας, πρώτα απ’ όλα, στους ανθρώπους της. Στους ανθρώπους της παραγωγής, της εργασίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης, του πολιτισμού.

Η Θεσσαλονίκη, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το μεταπρατικό και το εύπεπτο, μ’ εκείνους και τις νοοτροπίες εκείνων που τη μία «γλείφουν» και την άλλη «εξεγείρονται», με τους «δήθεν» και τον ξεπεσμό, με την υποκρισία και τον «φανταχτερό αναχρονισμό», με το ψεύτικο και το ρηχό.

Η Θεσσαλονίκη, αυτό το ιστορικό μεγάλο χωνευτήρι πολιτισμών και γλωσσών, με ελληνική – μέσ’ αυτά και παρ’ όλα αυτά – φυσιογνωμία δεν μπορεί να σύρεται από ρηχούς και ανερμάτιστους στην ξενοφοβία, στην ανθρωποφοβία, στην ιδεοφοβία. Μια πόλη ανοιχτή και για τον μεγάλο ιστορικό χρόνο ιδιαίτερα με την Απελευθέρωση πρωτοποριακή σε ιδέες, πολιτισμό, τεχνοτροπίες, ανθρώπους, προϊόντα να μεταλλάσσεται σ’ ένα χώρο κλειστοφοβικό, σε μια κοινωνία αμυντική και ηττοπαθή, σε ένα πεδίο των χαμηλότερων συμβιβασμών.

Πως είναι δυνατόν, μια κοινωνία που διαπαιδαγωγείται στο φόβο και την ηττοπάθεια να επιδείξει στον καθημερινό στίβο, πνεύμα νικητή, νεύρο πρωταγωνιστή στον σημερινό ανοιχτό, ανταγωνιστικό κόσμο;

 

Η Θεσσαλονίκη από Τόπος ανοιχτών οριζόντων μεταμορφώθηκε σε χώρο κλειστών ορίων.

 

Χωρίς συμπλέγματα και μιμητισμούς απέναντι στο αθηναϊκό κατεστημένο και το αθηναϊκό μονοπώλιο, η Θεσσαλονίκη πρέπει να κινηθεί δραστήρια, πρωταγωνιστικά, δημιουργώντας τη Θεσσαλονίκη της καινοτομίας, του εναλλακτικού, του αυριανού.

Ο άλλος πόλος, που συνομιλεί με το Αύριο. Που αντιλαμβάνεται τις νέες ανάγκες, παίρνοντας τώρα πρωτοβουλίες. Που διαβλέπει τις επερχόμενες μεταβολές, κάνοντας πράξη τώρα τις αλλαγές.

Ο τόπος αναφοράς προς τον οποίο θα στρέφονται και όπου θα εγκαθίστανται όσοι επιζητούν πρόταση, στήριξη, άποψη για τώρα και για την επόμενη 30ετία.

Μια τέτοια Θεσσαλονίκη κάνει την ποθούμενη διαφορά και για την Ελλάδα.

Δημιουργεί τουλάχιστον μια διπολική δυναμική ισορροπία και λειτουργεί προωθητικά για τη Χώρα και την Κοινωνία της.

Η Θεσσαλονίκη δεν έχει να φοβηθεί, ούτε να ζηλέψει τίποτα απ’ τη δική της Ρώμη, την Αθήνα. Αλλά δεν μπορεί να γίνει Νάπολη, όπως δρομολογούν ορισμένοι, με ό,τι κάνουν και όσα δεν κάνουν. Μπορεί να αναδειχθεί σαν το σύγχρονο ελληνικό υπόδειγματου Μιλάνου και της Φλωρεντίας.

5ο. Σε κάθε περίπτωση, η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να συνεχίσει στο σημερινό δρόμο

Η μέχρι τώρα πορεία της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Είναι ο δρόμος που την μετατρέπει οριστικά σε επαρχιακή βαλκανική πόλη. Χωρίς υπερβολή, την οδηγεί πιο κάτω από άλλες περιφερειακές πόλεις της Ελλάδας. Πιο κάτω από το Ηράκλειο της Κρήτης, σε λίγο και πιο πίσω από την Αλεξανδρούπολη, όπως αυτή αναπτύσσεται. Και χωρίς κανέναν ουσιαστικό  ρόλο στο βορειοελλαδικό τόξο. Με χαμένο κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα προς τις άλλες πόλεις της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Δεν θα μιλάει κανείς πλέον για σύγκριση με την Κωνσταντινούπολη, ούτε ακόμα και με το Βελιγράδι.

Η Θεσσαλονίκη στην πραγματικότητα συμβιβάστηκε, χωρίς πραγματικό αγώνα, χωρίς καμία σοβαρή, συστηματική μάχη, στο χαμηλότερο επίπεδο τόσο για το ρόλο της και την αξία της, όσο και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της.

Παγιδεύτηκε στο Μετρό των 9 χιλιομέτρων επί 25 χρόνια! Θυσιάζοντας επαγγελματίες και επιχειρήσεις σ΄ όλο το μήκος της γραμμής, θυσιάζοντας άλλες λύσεις επί 25 χρόνια, βαυκαλιζόμενη σε κούφιες υποσχέσεις, λειτουργώντας μ΄ έναν απίστευτο επαρχιωτισμό…

Δεν απαίτησε, δεν διεκδίκησε μαχητικά και δεν πέτυχε να έχει σε λειτουργία τις γραμμές από το Σιδηροδρομικό Σταθμό προς τα Δυτικά -τη Βιομηχανική Ζώνη, τη Σίνδο, τα Μάλγαρα,  τη Χαλάστρα, ούτε προς τη Δυτική Θεσσαλονίκη (τους Αμπελόκηπους, τον Εύοσμο, τη Νεάπολη, τη Σταυρούπολη, την Ευκαρπία, τα Πεύκα).

Αφού οι Σταθμοί του Μετρό στην Πυλαία και στο Σιδηροδρομικό Σταθμό ήταν εδώ και μια εξαετία έτοιμοι, γιατί δεν κατασκευάσθηκαν οι γραμμές από κει προς τα Δυτικά και προς τα Ανατολικά και να λειτουργήσουν εξυπηρετώντας μεγάλες πληθυσμιακές κοινότητες συμπολιτών; Από τον τερματικό της Πυλαίας προς την Καλαμαριά, τη Μίκρα, την Τούμπα, τα Κωνσταντινοπολίτικα, τη Θέρμη, το Αεροδρόμιο,  την Περαία, την Αγία Τριάδα.

Θα μπορούσε -στο ακραίο σενάριο- να μην λειτουργεί η γραμμή των 9 χλμ. από το Σιδ. Σταθμό μέχρι την Πυλαία, αλλά να έχουν κατασκευασθεί και να λειτουργούν οι γραμμές δυτικά του Σιδ. Σταθμού και ανατολικά της Πυλαίας.

Γιατί δεν έγινε τίποτε για τον Προαστιακό προς Λαγκαδά, Σταυρό, Ασπροβάλτα, Χαλκιδική, Κιλκίς, Αλεξάνδρεια, Βέροια, Έδεσσα;

Δεν μπορεί, ασφαλώς, να γίνει καμία απολύτως σύγκριση με τα πέντε μέσα σταθερής τροχιάς της Αθήνας και τις συνεχείς επεκτάσεις του Μετρό από τον Πειραιά, μέχρι το ‘’Ελευθέριος Βενιζέλος’’ και μέχρι σχεδόν το Σχηματάρι και τον Ασπρόπυργο. Και, από την άλλη, με τον Προαστιακό από το Αεροδρόμιο μέχρι την Κόρινθο ή το Τραμ μέχρι σχεδόν το παλιό Αεροδρόμιο!

Η Θεσσαλονίκη δέχθηκε το απερίγραπτο (και φαίνεται ότι ούτε τώρα το αρνείται): να αναπλαστεί η ΔΕΘ στα πλαίσια ενός σχεδίου που θα πνίξει με νέο μπετόν το κέντρο της πόλης και που τελικά θα αχρηστεύσει και τη ΔΕΘ. Αντί να γίνει ότι γίνεται σε όλες τις μεγάλες σύγχρονες πόλεις της Ευρώπης, οι οποίες έχουν αναπτύξει και λειτουργούν Εκθέσεις -το ξέρουν και θα μπορούσαν να το έχουν ως παράδειγμα. Να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Εκθεσιακό Κέντρο δυτικά, με τις ανάλογες υποδομές, τις συγκοινωνιακές και κυκλοφοριακές εξυπηρετήσεις και τις σημαντικές ευκαιρίες περιφερειακής ανάπτυξης.

 

Ο επαρχιωτισμός και η αντίληψη των υπάκουων θριάμβευσαν, κι εδώ!…

 

Δέχονται το fly over αντί να ζητήσουν ανυποχώρητα τον εξωτερικό περιφερειακό δακτύλιο και έπειτα οτιδήποτε άλλο, οδηγώντας για τα επόμενα τέσσερα (και να δούμε…) χρόνια την πόλη σε κυκλοφοριακό έμφραγμα με αφόρητες συνέπειες.

Δέχθηκαν να καταστρέψουν έναν ολόκληρο μεγάλο οικισμό, της Τούμπας, με το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ μέσα στο κέντρο της, αντί να τιμήσουν τον ΠΑΟΚ, την παράδοσή του και να του δώσουν πραγματικές δυνατότητες ανάπτυξης σε ένα μεγάλο campus έξω από την πόλη (ανατολικά ή δυτικά).  Ένα campus σαν εκείνα των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων με τη διατήρηση του γηπέδου στη σημερινή θέση για λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς και επετειακούς.

Ακύρωσαν τη σωστή απόφαση και επιλογή για τον ενιαίο Φορέα Διαχείρισης του Θερμαϊκού, εγκαταλείποντας τον στη ρύπανση και την υποβάθμιση.

Έχουν αφήσει το σύνολο του δυναμικά επεκτεινόμενου πολεοδομικού συγκροτήματος από την Ανατολική ακτή μέχρι Δυτικά στους ποταμούς Αξιό και Αλιάκμονα, και από το παραλιακό μέτωπο μέχρι την ενδοχώρα του Λαγκαδά χωρίς Οργανισμό Ρυθμιστικού και Χωροταξίας προς δόξαν των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών και των δημαρχιακών τακτοποιήσεων.

Δημαγωγούν επί μια 10ετία για το ‘’μεγαλύτερο ευρωπαϊκό παραλιακό μέτωπο των 40 χιλιομέτρων’’, χωρίς ίχνος ντροπής, αφού κι εδώ η ανοχή είναι εξασφαλισμένη.

 

Ναι, η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να συνεχίσει σ΄ αυτόν τον δρόμο ξεπεσμού!.

 

6ο. Η ηγεσία

Τελευταίο, αλλά το πλέον καθοριστικό: κάθε Σχέδιο, κάθε Πρόγραμμα απαιτεί -και πρέπει να έχει- την αντίστοιχη, κατάλληλη ηγεσία. Ηγεσία που εμπνέει, κατευθύνει, πρωτοπορεί  και μεριμνά για τους όρους (οργανωτικούς, στελεχιακούς, συμμαχικούς) με σκοπό την πραγμάτωση του Σχεδίου και εγγυάται τη συνέχεια και εξέλιξη του.

Όταν δε το Σχέδιο είναι Σχέδιο Ανατροπής και Μετασχηματισμού ανάλογο πρέπει να είναι και το ανάστημα και οι ικανότητες της Ηγεσίας.

Μπορεί, πιστεύω, ο καθένας να εννοήσει την ποιότητα και το χαρακτήρα της ηγεσίας για κάθε Σχέδιο από όσα παρουσιάσθηκαν.

Ιδού, λοιπόν…

 Θεσσαλονίκη, 4 Ιανουαρίου 2024

(**)  To Web TV ‘’Ανιχνεύσεις’’ με τον Παντελή Σαββίδη, τη Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2023 είχε προκαλέσει στον ΙΑΝΟ μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα: ‘’Θεσσαλονίκη: η Πόλη, οι Πολιτικοί, τα Προβλήματα της, το Μέλλον της’’.

Ο φίλος Παντελής (Σαββίδης) επέμεινε στην ανάγκη συμμετοχής μου -και παρέμβασής μου- στη σχετική  συζήτηση.

Η συζήτηση που διεξήχθη είχε πράγματι ενδιαφέρον, παρά ορισμένα τεχνικά προβλήματα ψηφιακής αναμετάδοσής της.

Η παρέμβασή μου, στα πλαίσια του πιεστικού χρόνου της εκδήλωσης, δεν μπορούσε παρά να είναι επιγραμματική. Δεσμευόμενος πως όταν θα έχω σχετική ευκαιρία διαθέσιμου χρόνου, θα αναπτύξω εκείνα τα σημεία των απόψεων μου που θεωρώ σημαντικά.

Το παρόν κείμενο ανταποκρίνεται σ΄ εκείνη τη δέσμευσή μου.

Ε. Τζιόλας

 

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Στοπ στη χρηματοδότηση για αγορά ηλεκτρικών Ι.Χ.

0

 

του Yoann

Με μια ξαφνική απόφαση, η γερμανική κυβέρνηση σταμάτησε τις επιδοτήσεις της για αγορές ηλεκτρικών αυτοκινήτων, βυθίζοντας σε έκπληξη όσους δεν είχαν εξετάσει εξονυχιστικά τις ανατροπές αυτής της βιομηχανίας. Αυτή η ρήξη, όχι απλώς μια απλή οικονομική ανατροπή, αποκαλύπτει κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Αυτή η ξαφνική διακοπή της χορήγησης οικονομικής βοήθειας για ηλεκτρικά οχήματα στη Γερμανία προκάλεσε σοκ, εγείροντας φόβους για τις επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή αγορά αυτοκινήτων μπαταριών. Ωστόσο, πίσω από αυτή την απόφαση κρύβονται βαθιές πραγματικότητες, που δίνουν μια ανησυχητική εικόνα για την αυτοκινητοβιομηχανία της ηπείρου.

Πρώτον, οι απαγορευτικές τιμές των ηλεκτρικών αυτοκινήτων σε σύγκριση με τα αντίστοιχα θερμικά διευρύνουν ένα οικονομικό χάσμα, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με τη βιωσιμότητα μιας μετάβασης σε αυτόν τον τύπο οχημάτων. Η τεράστια οικονομική βοήθεια που καταβάλλεται εδώ και χρόνια φαίνεται να χρησιμεύει περισσότερο στη στήριξη της ανάπτυξης της κινεζικής βιομηχανίας παρά στην ενίσχυση της τοπικής παραγωγής στην Ευρώπη, απειλώντας έτσι τη βιομηχανική κυριαρχία της ηπείρου.

Δεύτερον, τα κενά στην υποδομή φόρτισης, κυρίως για τους κατοίκους σε διαμερίσματα ή χωρίς αποκλειστικό χώρο στάθμευσης, θέτουν σημαντικά εμπόδια στη ευρεία υιοθέτηση ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Αυτή η κατάσταση υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη ανάπτυξης λύσεων προσβάσιμων σε όλους για τη φόρτιση οχημάτων.

Τρίτον, το περιβαλλοντικό ζήτημα μπαίνει στη συζήτηση: η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τον άνθρακα, που ξεκίνησε εκ νέου σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες μετά το ρωσικό εμπάργκο, ρίχνει σκιά στην υποτιθέμενη οικολογική αρετή των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που κινούνται από αυτές τις πηγές ενέργειας.

Πηγή: https://reseauinternational.net/lallemagne-enterre-la-voiture-electrique-plongeant-dans-la-stupefaction-ceux-qui-navaient-pas-explore-les-meandres-de-cette-industrie/

 

Μαρία Μαγγιώρου: “Όρθιοι και επιφυλακτικοί”

1

της Μαρίας Μαγγιώρου*

Σκέψεις πάνω στην προτροπή του εκδότη του Δρόμου Ρ. Ρινάλντι, στο χριστουγεννιάτικο φύλλο 665

Γιατί άραγε μας αρέσουν οι δυο αυτές λέξεις που, η καθεμιά και εμφατικά μαζί, σημαίνουν εγρήγορση; Γιατί τις νοιώθουμε σαν επαναστατικά παραγγέλματα; Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο με το αντίστοιχο νόημα της αμερικανικής-woke αφύπνισης;

Η απάντηση είναι πως δεν πρόκειται για σκέτους όρους της καθημερινής γλώσσας αλλά για κοινωνικά Νοήματα-Παραγγέλματα, για Παραστάσεις-Σημασίες συγκεκριμένης κοινωνίας. Σε αντίθεση με το μύθευμα περί μίας ανθρωπότητας και καμίας Κοινωνίας, οι ανθρωπολογικοί τύποι είναι τόσοι όσες και οι κοινωνικές «αλήθειες». Η ίδια η «πραγματικότητα» είναι μια επιλογή κάθε ιδιαίτερης πολιτισμικής παράδοσης, είναι η «ιδρυτική απόφαση» της κάθε κοινωνίας. Η δε κοινωνία (άσχετη με τις υποτιθέμενες συμβολαιακές σχέσεις) είναι ένα αληθινό όν, ένα Είναι στο δεύτερο φυσικό επίπεδο ύπαρξης του Γίγνεσθαι, στο κοινωνικο-ιστορικό επίπεδο της δημιουργίας, εκεί που γράφεται πραγματικά η ιστορία με τον παθητικό ή ενεργητικό πολιτικό τρόπο του Εμείς.

Επομένως, δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσουμε τη Σημασία της όρθιας-ορθής/δυνατής ψυχής, που δεν αφήνει τον άνθρωπο να σκύψει, εκεί όπου απουσιάζει μια πρωταρχική Παράσταση για την ελευθερία ως δυνατότητας ψυχικού αυτεξούσιου (όχι ως δικαιώματος ενός όντος που δήθεν γεννιέται ολοκληρωμένο). Δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσουμε Σημασία για την επιφυλακτικότητα -που δεν αφήνει τον άνθρωπο να καταπίνει οτιδήποτε του σερβίρουν- εκεί όπου δεν γίνεται πιστευτό ότι αληθινός Άνθρωπος γίνεσαι: Εκεί όπου δεν γίνεται κατανοητό ότι η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα (η Αυτεξουσιότητα και η Σοφία του Λόγου) υπάρχουν μέσα μας εν υπνώσει, μόνον ως δυνατότητες.

Δεδομένου ότι ο ιδιαίτερος τρόπος του παριστάνειν της κάθε κοινωνίας συνεπάγεται έναν ιδιαίτερο τρόπο του ψυχικώς υπάρχειν, συνεπάγεται και έναν συγκεκριμένο περιορισμό της αντίληψης και της σκέψης. Έτσι, για τη δυτική κοινωνία πραγματικά είναι μόνο τα «δένδρα» επειδή θεμελιώνει τις Παραστάσεις της στην οντολογική ψευδαίσθηση ότι υπαρκτά όντα είναι μόνο τα Άτομα. Αντιστρόφως, οι υπόλοιπες θεωρούν πραγματικό μόνο το «δάσος» λόγω μιας θρησκόληπτης αντίληψης της συλλογικής ύπαρξης των όντων.

Πάνω στο απάνθρωπο και αντικοινωνικό θεμέλιο του ατομικισμού στηρίζεται το οικοδόμημα νοημάτων, αξιών και θεσμών που αποκαλούμε, εκ του αποτελέσματος, καπιταλισμό. Δεν είναι μόνον μια κοινωνική τάξη που ενσωματώνει αυτόν τον  ψευδή τρόπο παράστασης της πραγματικότητας. Όλες οι κοινωνικές τάξεις, όλοι οι άνθρωποι που ζουν μέσα και μέσω της δυτικής κοινωνίας, ακόμα και ολόκληροι λαοί με διαφορετικές οντολογικές αλήθειες, προσαρμόζουν τον τρόπο της ψυχο-νοητικής τους ύπαρξης στα κοινωνικά αιτήματα του πολιτισμικά Ισχυρού.

Η λεγόμενη ιδεολογική Ηγεμονία δεν μας πάει μακριά γιατί η Σημασία των «ιδεών» είναι γέννημα μόλις του 19ου αιώνα, ταυτόχρονο και συναφές με τη Σημασία της «προόδου». Από μόνες τους δε αυτές οι δύο Σημασίες ακυρώνουν την ύπαρξη του κοινωνικού γίγνεσθαι παραπλανώντας τη σκέψη μας ώστε να πιστέψουμε πως υπάρχει κάποια εξω-κοινωνική δύναμη, ένα «πνεύμα» του καπιταλισμού και μία χούφτα αστών που έβγαλαν τους ανθρώπους από τη φεουδαρχία κ.ο.κ. Κι αν πρόκειται για την κοινωνία των Γερμανών Βαρβάρων;  Κι αν οι Φράγκοι εγκαινίασαν τον καπιταλισμό με την οικειοποίηση της βυζαντινής «ανωτερότητας»;  Κι αν η έξοδος από τον «σκοτεινό Μεσαίωνα» οφείλεται στον αγγλικό εμπειρισμό; Κι αν η «φώτιση» του «μοντέρνου» ανθρωπολογικού τύπου δεν είναι παρά η ιδεολογική ηγεμονία του αγγλικού θετικισμού;

Πάντως, τον σημερινό «διαφωτισμό» δεν τον λέμε θετικισμό επειδή δεν υπάρχει πια ανάγκη να ωραιοποιηθεί ως κάτι το «θετικό» ο υποκειμενισμός του εμπειρισμού και έτσι μένει απροκάλυπτος ο σχετικισμός-μηδενισμός του ατομικισμού. Η προϊούσα αποδυτικοποίηση ξεκίνησε με την απώλεια της ευρωπαϊκής συνιστώσας όπου τον κυρίαρχο πραγματισμό εξισορροπούσε ο γερμανικός ιδεαλισμός προσφέροντας τη «θέληση για δύναμη» και την «ηθική της «συνείδησης». Τώρα, χωρίς τις ευρωπαϊκές «αξίες» που ήταν Σημασίες-Παραστάσεις της κεντρικής και νότιας Ευρώπης, ο ανθρωπολογικός τύπος της Δύσης είναι ο εγωπαθής κομφορμιστής. Σε αντίθεση με τον «μοντέρνο», που τον χαρακτήριζαν η θέληση για δημιουργία και ανατροπή, ο «μεταμοντέρνος» χαρακτηρίζεται από απουσία θέλησης (μια ανατολίτικη αθυμία) και από ναρκισσισμό (που είναι διαστροφή χαρακτήρα).  Αυτός ο ψυχικός και νοητικός τρόπος ύπαρξης δεν επιτρέπει την αντίληψη του αγωνιστή ανθρώπου και έτσι ο «αφυπνισμένος» μαύρος-Αμερικάνος κατάντησε ένας «ακυρωτικός» της κοινωνίας υπηρέτης του νέου Ισχυρού.

Στην πατρίδα μας, το αμερικανικό αυτό πνεύμα της εποχής, η «γουόκ κουλτούρα» περιορίζεται στη μηδενιστική αριστερά, καθώς και το αμερικανοποιημένο ήδη εκσυγχρονιστικό κέντρο. Μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας σώζεται χάρη στους ποιητές της, οι οποίοι ανέκαθεν προάσπιζαν τα Πάτρια: τις Παραστάσεις-Σημασίες που, με την ενσωμάτωσή τους, σε κάνουν Άνθρωπο. «Σε δύσκολους καιρούς, αδελφοί, να μνημονεύετε τους μεγάλους μας ποιητές» παραγγέλνει ο ίδιος ο Ελύτης. Ο γνήσιος  Έλληνας ποιητής είναι βαθιά πολιτικοποιημένος γιατί είναι ο αυθεντικότερος εκφραστής του τρόπου του παριστάνειν που είναι ο τρόπος του ψυχικώς υπάρχειν της Ανθρωπιάς. Από την πηγή τέτοιων Παραστάσεων αντλεί ο ποιητής Γιάννης Θεοδωράκης λέγοντας το εμφατικό «όρθιοι και επιφυλακτικοί», δηλαδή ξυπνητοί και σε εγρήγορση.

Για να καταλάβουμε καλύτερα τη Σημασία των δύο αυτών αδελφών νοημάτων, πρέπει να σκεφτούμε καλά τη διαφορά ανάμεσα στου όρους της καθομιλουμένης γλώσσας και στις ιδιαίτερες Παραστάσεις της κάθε κοινωνίας. Στην αγγλική γλώσσα, για παράδειγμα, όπου δεν έχει Σημασία η ορθή ψυχή, το «όρθιος» περιορίζεται σε στάση του σώματος. Ομοίως και το «επιφυλακτικός», επειδή δεν υπάρχει η Σημασία της εγρήγορσης, έχει το καθημερινό νόημα του προσεκτικού, διστακτικού, αναποφάσιστου, απρόθυμου, δύσπιστου, κουμπωμένου, συγκρατημένου. Αντιθέτως, στην ελληνική γλώσσα-σκέψη το όρθιος ήταν πάντα ταυτισμένο με το ορθός και δυνατός και πάντα συνδεόταν νοηματικά με την επι-φυλακή ως τρόπου της Αρετής: το να βάζεις Ενέργεια στην εν υπνώσει δυνατότητα.

Η επαγρύπνηση-vigilance, εκτός του ότι δεν αποτελεί κοινωνική Σημασία, συνδέεται με το να είσαι σε συναγερμό (alert) προκειμένου να έχει αποτέλεσμα αυτό που κάνεις σύμφωνα με την κοινωνική προσταγή της Σημασίας της αποτελεσματικότητας. O ξύπνιος-woke (που για μας είναι ο «εξυπνάκιας») σήμαινε για τους Αφροαμερικανούς τους ’60 αυτόν που δεν κοιμάται όρθιος, που δεν τρώει κουτόχορτο. Σήμερα, για τους Λευκούς όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται σε κοινωνική συνειδητοποίηση αλλά μαρτυράει τον ενδοτισμό στις μηδενιστικές Σημασίες του Ισχυρού. Διαμορφώθηκε ως «κουλτούρα» επειδή έχει επεκταθεί το φαινόμενο στους «προοδευτικούς» να καταπίνουν αμάσητη την ηγεμονική Ιδεολογία νομιμοποιώντας τον «woke» καπιταλισμό. Ο «αφυπνισμένος» σήμερα αποτελεί το ακριβές αντίστοιχο του «μοντέρνου» της ανάλογης εποχής του Διαφωτισμού. Το να κραδαίνεις τη σημαία των φρουρών του δικαιωματισμού είναι σημάδι της πλήρους ενσωμάτωσης της ιδεολογίας του Ισχυρού.

Μόνον «όρθιος και επιφυλακτικός» μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος την Προπαγάνδα, η οποία ποτέ άλλοτε δεν πήγαινε τόσο βαθιά τη ψυχονοητική χειραγώγηση. Όμως, ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο εξαπλωμένη η άγνοια για το τί είναι ο ολοκληρωμένος Άνθρωπος, για το ποια είναι η ανθρώπινη ιδιότητα που πρέπει να αφυπνιστεί επειδή τη διαθέτουμε εν υπνώσει. Το «πνεύμα» του καπιταλισμού έκανε τους πάντες να πιστεύουν ότι ο άνθρωπος γεννιέται ολοκληρωμένος και ότι η φύση του, μη διαφέροντας από τα ζώα, μοιάζει του λύκου. Οι κυρίαρχες Παραστάσεις-Σημασίες του ατομικισμού έκαναν τους πάντες να πιστεύουν ότι το κυνήγι του ιδιωτικού συμφέροντος απορρέει από την δήθεν ελληνική ορθολογικότητα. Το κοινωνικό φαντασιακό του Ισχυρού έκανε τους πάντες να πιστεύουν ότι η ατομικιστική freedom είναι ταυτόσημη με την Ελευθερία του τρόπου του Εμείς. Ο λεγόμενος νέο-φιλελευθερισμός είναι ότι πιο παλιό υπάρχει ως προς τη liberty των Ιδιωτών απέναντι στο Δημόσιο.

Ακόμα και οι Έλληνες, έχοντας ήδη υποτιμήσει την παράδοση της Ανθρωπιάς ως «μοντέρνοι», την περιφρονούν ξανά ως «μεταμοντέρνοι» υπερασπιστές του Ισχυρού από τον υποτιθέμενο εθνικισμό. Δεν έμεινε κανείς για να θυμίσει στην ανθρωπότητα ότι η Ελευθερία (από το ρήμα ελεύθω που θα πει έρχομαι) είναι η Αυτεξουσιότητα που έρχεται εφόσον αφυπνιστεί το ελεύθερο-μη λειτουργικό μέρος της ψυχονοητικής μας δυνατότητας, το μέρος που είναι άχρηστο τόσο για τη βιολογική όσο και για την κοινωνική αποτελεσματικότητα.

Επειδή έχουμε ενσωματωμένες τις Σημασίες-Παραστάσεις του ατομικισμού-καπιταλισμού δεν ελπίζουμε για τίποτε καλύτερο από βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Ενώ η ευτυχία του ανθρώπου έρχεται μαζί με την ψυχονοητική του ολοκλήρωσή, ζητάμε το λιγότερο δυνατόν, ενώ το ευ ζην αποτελεί Νόημα ζωής και Σκοπό της Κοινωνίας. Αν πιστεύαμε πως οι ανθρωπολογικοί τύποι είναι τόσοι όσες και οι κοινωνικές «αλήθειες», θα μπορούσαμε να γίνουμε επιφυλακτικοί απέναντι στα μυθεύματα περί μίας ανθρωπότητας και καμίας Κοινωνίας. Θα προτάσσαμε το ζήτημα της Ανθρωπιάς ως του τρόπου του όρθιου ανθρώπου που ζει για το Εμείς, αυτού που πιστεύει στην ύπαρξη της Κοινωνίας ως αληθινού όντος, αυτού που ξέρει ότι μόνο με την εξάλειψη του Εγώ επέρχεται η Ελευθερία μαζί με την Ευτυχία της.

Ενώ το πρωταρχικό για την αντίσταση στον ατομικισμό-καπιταλισμό είναι η αμφισβήτηση της οντολογικής του βάσης, η ίδια μας η σκέψη και η ψυχή έχουν καλουπωθεί σύμφωνα με τα πιστεύω του για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τον κόσμο. Όρθιοι και επιφυλακτικοί επομένως σημαίνει την άοκνη αμφισβήτηση αυτών των ορισμών, πράγμα που συνεπάγεται την αυτογνωσία μας ως τεράτων υποκειμενισμού. Το όρθιοι και επιφυλακτικοί αποτελεί ιερή υποχρέωση, όχι επαναστατική γυμναστική.

Με τον δικό της τρόπο, η Χάνα Άρεντ στην «ανθρώπινη κατάσταση» μας έσπρωξε να αναγνωρίσουμε το πρωταρχικό ζήτημα που είναι να καταφέρουμε αν θέσουμε το ερώτημα του «γιατί», το οποίο αποκλείει ο πραγματισμός του καπιταλισμού περιορίζοντας τη σκέψη μας στο «τί». Με έναν άλλον τρόπο, ο Κορνήλιος Καστοριάδης μας έβαλε να σκεφτούμε πάνω στο γεγονός ότι το δυτικό κοινωνικό φαντασιακό αποκλείει το ερώτημα «ποιος κυβερνάει». Να όμως που βολευτήκαμε με τις παρωπίδες και δεν νοιαστήκαμε για την αντικατάσταση της κυβέρνησης (των κρατών) από τη «διακυβέρνηση» (της διεθνούς ελίτ), εξακολουθώντας να συγχέουμε την αυτονομία με την ετερονομία.

Δεδομένου ότι στο δυτικό-βαρβαρικό φαντασιακό το κυβερνάν ταυτίζεται με τη λήψη των αποφάσεων, επί των «μοντέρνων φώτων» βαφτίστηκε δημοκρατία το αντιπροσωπευτικό σύστημα και, τώρα επί των μεταμοντέρνων, ταυτίζουμε τις ΜΚΟ με τον Δήμο. Για το δυτικό-ατομικιστικό φαντασιακό, αρκεί οι αποφάσεις να λαμβάνονται «από τα κάτω», από τη «σφαίρα των ιδιωτών»  για να υπάρχει «δημοκρατία». Κατάπιαμε όλοι σαν να πρόκειται για Κοινωνία την «κοινωνία των πολιτών»/ civil society, που είναι μια Παράσταση-Σημασία για το καλό Ιδιωτικό απέναντι στο κακό Δημόσιο. Η όσμωση δεξιών και αριστερών οφείλεται στις «ελευθεριακές» (libertarian) Σημασίες-Παραστάσεις που επιτάσσουν το «όλα Ιδιωτικό», δηλαδή το όλα «ίσωμα».

Η ισχύς των όπλων και του πλούτου σταματά στο πρώτο φυσικό και ψυχικό επίπεδο ύπαρξης που είναι ο τρισδιάστατος κόσμος των χωριστών-ατομικών όντων και της υλικής αναγκαιότητας. Χωρίς τις παρωπίδες της καπιταλιστικής οντολογίας που μας κρατάνε σκυφτούς και ανεπιφύλακτους, θα βλέπαμε και εμείς οι Δυτικοί αυτό που βλέπει όλος ο υπόλοιπος κόσμος και το εκφράζει με τη θρησκεία: ότι το επίπεδο ύπαρξης που αρμόζει στον άνθρωπο είναι το δεύτερο φυσικό και ψυχικό επίπεδο, ο τρόπος ύπαρξης του Εμείς. Και η πολιτισμική Ισχύς μιας οικουμένης που υιοθετεί τη Σοφία του ποιητή «όρθιοι και επιφυλακτικοί» δεν είναι αμελητέα.

*Πολιτική Επιστήμων

 

 

 

 

 

 

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί η Ευρώπη έχασε πάλι το δρόμο της;

5

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον στο πόνημά του America’s Changing Strategic Interests το 1991 ανέπτυξε την παρακάτω προβληματική: Μετά την πολυδιάσπαση του σοβιετικού μπλοκ, καθήκον των ΗΠΑ ήταν να εμποδίσει την ανάδειξη ενός νέου πόλου ισχύος που δυνητικά θα μπορούσε να ηγεμονεύσει στην Ευρασία. Κατά τον Χάντινγκτον αυτόν τον ρόλο θα μπορούσε να διεκδικήσει μια Ενωμένη Ευρώπη. Μεταξύ άλλων πρότεινε να ενθαρρυνθεί μια ραγδαία και άνευ όρων διεύρυνση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που θα απέτρεπε την εμβάθυνση και την ενοποίηση της Ευρώπης, συμβουλή που υλοποιήθηκε αφού η ΕΕ από 12 μέλη που αριθμούσε το 1991 σήμερα αριθμεί 27 και δυνητικά με την απόφαση της τελευταίας συνόδου κορυφής για Ουκρανία, Μολδαβία, Γεωργία σε συνδυασμό και με την προοπτική ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων στοχεύει στα 36 μέλη. Οι ρίζες αυτής της αντίληψης ανάγονται στον γεωπολιτικό Νίκολας Σπάικμαν ο οποίος από το 1942 ήταν αντίθετος στην ενοποίηση της Ευρώπης: «Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, έγραφε, θα αποτελούσε μια συσσώρευση ισχύος η οποία θα άλλαζε εντελώς τη σημασία που έχουμε ως Ατλαντική δύναμη και θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη θέση μας στο δυτικό ημισφαίριο» Ο Paul Krugman εξετάζοντας το 2012 την Ευρωζώνη αθροιστικά εν μέσω της κρίσης διαπίστωνε ότι «τόσο το ιδιωτικό όσο και το δημόσιο χρέος της είναι ελαφρώς χαμηλότερα από των ΗΠΑ, πράγμα που σημαίνει, όπως έγραφε, ότι θα έπρεπε να υπάρχουν μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών». Συνεχίζοντας τις διαπιστώσεις σημείωνε τότε ότι «η Ευρώπη ως σύνολο έχει χονδρικά ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, γεγονός που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να προσελκύσει κεφάλαια από αλλού. Η Ευρώπη όμως, συνέχιζε, δεν είναι άθροισμα είναι ένα σύνολο κρατών που έχουν τους δικούς τους προϋπολογισμούς και τις δικές τους αγορές εργασίας. Κι έτσι δημιουργείται η κρίση». Τότε γιατί η ΕΕ διευρύνεται διαρκώς; Πώς ερμηνεύεται μάλιστα το οξύμωρο, να συμπορεύονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ που προκρίνουν τις συνεχείς διευρύνσεις της ΕΕ με την πρακτική των Βρυξελλών να μη προχωρά στην εμβάθυνση μέσω της ομοσπονδοποίησης;

Πρώτον, η αντίθεση της Γερμανίας στην προοπτική της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του Βερολίνου στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Στο μυαλό του κόσμου έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει ενοποίηση των πάντων που θα οδηγήσει σε άμβλυνση ακόμη και σε εξάλειψη των ανισοτήτων. Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη παγκοσμιοποίηση σημαίνει το εντελώς αντίθετο. Σημαίνει το γκρέμισμα όλων των φραγμών – κοινωνικών, περιβαλλοντολογικών, ηθικών – για το κεφάλαιο, όχι όμως και το γκρέμισμα των συνόρων που του είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή του. Η Αμερικανίδα ιστορικός Έλεν Μέικσινς Γουντ το αποσαφήνισε: «Ο κατακερματισμός του κόσμου σε χωριστές οικονομίες, κάθε μια με το δικό της  κοινωνικό καθεστώς και τις δικές της εργασιακές συνθήκες, …είναι εξίσου αναγκαίος για την παγκοσμιοποίηση με την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου,,,, Η πολιτική του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν είναι το παγκόσμιο κράτος αλλά ένα παγκόσμιο σύστημα πολλών εθνικών κρατών» Ενώ αλλού σημειώνει ότι το εθνικό κράτος «βρίσκεται στην καρδιά του νέου παγκόσμιου συστήματος» καθώς «συνεχίζει να παίζει ουσιώδη ρόλο στη δημιουργία και στη διατήρηση των συνθηκών που είναι αναγκαίες για τη συσσώρευση του κεφαλαίου». Επομένως η διατήρηση των κρατικών συνόρων εντός της ΕΕ αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την κερδοφορία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα τα σύνορα κρατούν κατακερματισμένους τους ευρωπαίους εργαζόμενους και αποδυναμώνουν τις αντιδράσεις τους ενώ το ευρωπαϊκό κεφάλαιο έχει ενοποιηθεί.

Δεύτερον, διότι οι συνεχείς διευρύνσεις οδηγούν αναπότρεπτα σε άλλες μορφές οργάνωσης και λειτουργίας της Ένωσης. Καταργούν την αρχή της ομοφωνίας ενισχύοντας καθοριστικά τη θέση Γερμανίας και Γαλλίας.. Ήδη για τη συγκεκριμένη απόφαση για Ουκρανία, Μολδαβία και Γεωργία, καταργήθηκε η ομοφωνία αφού αποφασίστηκε από τους 26 και όχι από τους 27. Δεν είναι μόνον ο καγκελάριος Σολτς που τάσσεται υπέρ της πλειοψηφίας στη λήψη των αποφάσεων. Και ο πρόεδρος Μακρόν παλαιότερα, με αφορμή την πρόταση της Κομισιόν για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία, είχε δηλώσει. «Δεν θέλω μια Ευρώπη που, ενώ λειτουργεί με δυσκολία με 27μέλη, αποφασίζει παρ’ όλα αυτά να καλπάσει με 30 ή με 32 μέλη κρατώντας τους ίδιους κανόνες».

Τρίτον, με την αύξηση των κρατών μελών δυνητικά σε 36 πλέον, είναι αναμενόμενο η ΕΕ να μετεξελιχθεί στην Ευρώπη των “πολλαπλών ταχυτήτων” που θα αποτελεί θεσμική λύση για την ένταξη στην Ε.Ε. χωρών που δεν πληρούσαν ούτε θα πληρούν ποτέ τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Ώστε εντός των ορίων της Ε.Ε. να συνυπάρχουν ο Πρώτος και ο Τρίτος Κόσμος, τόσο η μητρόπολη όσο και οι “αποικίες”, εξελιγμένες αλλά και πολύ καθυστερημένες χώρες. Για να εσωτερικευθούν έτσι εντός της Ε.Ε. οι άνισες ανταλλαγές μεταξύ ισχυρών και αδύναμων, με την προμήθεια φθηνών πρώτων υλών και φθηνής εργασίας από τους αδύναμους και προσφορά ακριβών προϊόντων από τους ισχυρούς, όπως διεξάγονταν στο παρελθόν μεταξύ της Ευρώπης και των αποικιών της στον Τρίτο Κόσμο. Ακόμη και η ιδέα του προέδρου Μακρόν περί μιας διευρυμένης ευρωπαϊκής “πολιτικής κοινότητας” αυτή τη λογική υπηρετεί. Σε αυτή την περίπτωση, η χώρα μας, σε ποιά “ταχύτητα” θα ενταχθεί;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη ΄- κιν. 6947-771412

20/12/2023

 

Ολυμπιακός μαινόμενος: «Εγκληματική οργάνωση Δ.Μελισσανίδης & Γ.Παπαδόπουλος» – «Τι γύρευε ο Γ.Δημητριάδης στον Κορυδαλλό;»

1

Η εντός έδρας ήττα από την ΑΕΚ πυροδότησε «πυρηνική έκρηξη» Β.Μαρινάκη μέσω… Α.Κούγια!

Σε εμπρηστικές δηλώσεις με τις οποίες «καλεί τον πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη να παρέμβει και να εξαρθρώσει την εγκληματική οργάνωση που έχει στηθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο από τον Δημήτρη Μελισσανίδη που είχε καταδικαστεί για πλαστογραφίες και έχει θητεύσει στις φυλακές του Κορυδαλλού», προχώρησε ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος της ΠΑΕ Ολυμπιακός ,Αλέξης Κούγιας «κατόπιν συννενόησης» όπως είπε ο ίδιος, με τον ηγέτη της ΠΑΕ Ολυμπιακού Β.Μαρινάκη.

Αναφορές έκανε μέχρι και στον ανιψιό του πρωθυπουργού, τον Γρηγόρη Δημητριάδη τον οποίο κατηγόρησε για εμπλοκή με ποινικούς και συχνές επισκέψεις στον Κορυδαλλό!

Μεταξύ άλλων είπε:

«Κατόπιν συνεννόησης με τον πρόεδρο και ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού, κ. Μαρινάκη, θέλω να τοποθετηθώ με όσο το δυνατόν μεγάλη ψυχραιμία. Δυστυχώς κάθε μέρα μια εγκληματική οργάνωση με επικεφαλής έναν υπάλληλο της ΕΠΟ, έναν κακοποιό στην κυριολεξία που έστηνε παιχνίδια με τη συμμορία της Ηλιούπολης, με τους εγκληματίες που πήγαν φυλακή, έχουν καθίσει σαν βδέλα πάνω στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Έχουν δύο κλόουν τον Μάνταλο και έναν Σπυρόπουλο στην ΚΕΔ, τους οποίους έχουν τοποθετήσει εκεί για να παίρνουν μεγάλους μισθούς και είδατε σήμερα τι συνέβη.

Υπήρχε εντολή να εγκαταλείψουμε το γήπεδο. Από σεβασμό στην ιστορία του Ολυμπιακού και σε όλους αυτούς που αγαπούν το ποδόσφαιρο δεν αποχωρήσαμε.

Ένα πεντακάθαρο γκολ, ένα πέναλτι που θα το έδινε και ο καθαρότερος ποδοσφαιρικός ηγέτης, ο Μελισσανίδης, ο άνθρωπος που δεν θα έπρεπε να είναι στο ποδόσφαιρο γιατί έχει καταδικαστικές αμετάκλητες αποφάσεις για δωροδοκίες.

Ο άνθρωπος που δεν πρέπει να είναι στο ποδόσφαιρο γιατί έχει αμετάκλητες αποφάσεις για δωροδοκίες δημοσίων υπαλλήλων.

Έχει κλόουν τους υπόλοιπους που είναι στην ΕΠΟ. Δεν σέβεται τη δημοκρατία. Υπεύθυνος για όλη αυτή την κατάσταση είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του κράτους. Στήνουν κάθε Κυριακή παιχνίδια. Δεν είναι δυνατόν να φέρνεις αυτόν τον διαιτητή εδώ.

Ο κ. Μαρινάκης μου έδωσε μετά από συνεννόηση να καταγγείλω αυτό το βρώμικο κύκλωμα. Δυστυχώς ο κ. Βρούτσης είναι νέος στο Υπουργείο θα πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα. Μου έχουν στείλει οπαδοί όλων των ομάδων που διεκδικούν το πρωτάθλημα. Μου είπαν το γκολ ήταν κανονικό. Το πέναλτι, ήταν πέναλτι.

Θα συζητήσουμε με τον κ. Μαρινάκη. Ήλπιζα πως αλλάζοντας η Κυβέρνηση και εκεί που γίνονται μεταρρυθμίσεις κάτι θα γίνει με το ποδόσφαιρο. Έχουν καθίσει στην ΕΠΟ σαν τις βδέλες.

Υπάρχει ένας από την Αχαΐα που γύριζε μαζί με τον Παπαδόπουλο και εξαγόραζε όλες τις ενώσεις. Θα δούμε τι θα γίνει όμως πρέπει να τελειώνει αυτή η ιστορία.

Εγώ δεν έχω καμία ανάγκη. Κανείς δεν μπορεί να διακόψει τη διασκέδαση του Ελληνικού Λαού. Καλύτερα που δεν είχε κόσμο στο γήπεδο γιατί θα είχαμε θρηνήσει θύματα. Είναι πρόκληση και για την Δημοκρατία.

Πρέπει επιτέλους να παρέμβει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, να διακόψει ο ίδιος το ελληνικό πρωτάθλημα. Γιατί να πρέπει να αποχωρήσει ο Ολυμπιακός για να γίνει ένα σοκ;

Προσκαλώ τον Μητσοτάκη να πάρει θέση και να διακόψει το πρωτάθλημα να μην συνεχίσει να υπάρχει η ομπρέλα του ανιψιού του σε αυτούς τους εγκληματίες.

Πρέπει να τελειώνουμε με τους εγκλήματίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ευτυχώς υπάρχει ο κ. Οικονόμου αντιεισαγγελέας και ο κ. Φλωρίδης.

Ο κ. Βρούτσης αν δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Εγώ θα κάνω τα πάντα, είναι πολύ μεγάλος σύλλογος ο Ολυμπιακός και στο τέλος θα τα καταφέρουμε».

Kαι ακόμα είπε:

«Η εγκληματική οργάνωση, που έχει επικεφαλής αυτόν τον εγκληματία, τον Γιάννη Παπαδόπουλο, ο οποίος από συγκυρίες δεν βρίσκεται για όλη του τη ζωή στη φυλακή, με τα εγκλήματα που κάνει κάθε μέρα, σε όλη την Ελλάδα, και ο οποίος ελέγχει όλη την ελληνική διαιτησία.

Και ο οποίος, βεβαίως, μαζί με τον χρηματοδότη του, έχουν καταστρέψει ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο από τότε που εμφανίστηκαν, την τελευταία δεκαετία.

Εβαλαν, τοποθέτησαν, επέλεξαν διαιτητή για το παιχνίδι Ολυμπιακού-ΑΕΚ, έναν διαιτητή ο οποίος διαιτητεύσει ένα πρωτάθλημα που είναι ισάξιο της Super League 2 στην Ελλάδα, τα παιχνίδια όλα ελέγχονται κάθε Κυριακή ως στημένα από τη Sports Radar και ο οποίος σε διεθνές επίπεδο, έχει να διαιτητεύσει διεθνή αγώνα πάρα πολλά χρόνια. Διαιτητεύει μόνο αγώνες Νέων και Γυναικείων ομάδων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Θέλουν να καταστρέψουν τον Ολυμπιακό σε όλα τα επίπεδα. Μαζί με τον κ. Μαρινάκη, έχουμε αποφασίσει να ξεβρομίσουμε το ποδόσφαιρο», ανέφερε μεταξύ άλλων.

«Δυστυχώς, η Εγκληματική Οργάνωση έχει στοχεύσει τον Ολυμπιακό και αυτό αποδεικνύεται ότι από αυτήν την επιλογή. Σήμερα, αφού πλεόν είμαι αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό και με ενδιαφέρουν οι νέοι παίκτες, παρακολούθησα το παιχνίδι Ολυμπιακός Β με την πρωτοπόρο του πρωταθλήματος της Super League B την Καλλιθέα.

Ο διαιτητής Ντάουλας, εκτός του ότι από το πρώτο λεπτό προσπαθούσε να εξοντώσει τον Ολυμπιακό με κάρτες, και μιλάμε για παιδιά 17χρονα, που έπαιζαν με ανθρώπους 33, 34, 35 ετών που έπαιζαν πολύ σκληρά, στο τέλος αγνόησε ένα πέναλτι, αυτός και ο βοηθός, το οποίο θα έδινε και ο πρόεδρος της Καλλιθέας.

Δυστυχώς, θέλουν να καταστρέψουν τον Ολυμπιακό σε όλα τα επίπεδα, αλλά εγώ θα σας πω κάτι, για να το βάλετε καλά στο μυαλό σας. Μαζί με τον κ. Μαρινάκη, έχουμε αποφασίσει να ξεβρομίσουμε το ποδόσφαιρο.

Εάν η Κυβέρνηση έχει θέληση να δει τα πράγματα ξεκάθαρα και οι ίδιοι οι Υπουργοί, οι οποίοι πραγματικά επιβλέπουν αυτή την εύρυθμη λειτουργία, δεν έχουν τσίμπλες στα μάτια, θα πρέπει να κλείσουν πάρα πολλούς στη φυλακή. Εμείς θα κάνουμε τα πάντα για να γίνει αυτό», ανέφερε ο Αλέξης Κούγιας.

Σε επόμενη επίσημη ανακοίνωσή της η ΠΑΕ Ολυμπιακός αναφέρει:

 «Απόψε ήταν το αποκορύφωμα της δράσης της Εγκληματικής Οργάνωσης στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες μας στέρησαν έως και 11 βαθμούς (με ΠΑΟ, Βόλο, Ατρόμητο, ΑΕΚ) και αλλοίωσαν το Πρωτάθλημα.

Αυτά που καταγγέλλαμε τόσο καιρό με κάθε τρόπο και σε όλους τους τόνους, τα είδε κάθε Έλληνας φίλαθλος αποτυπωμένα στο γήπεδο και είναι ηθική δικαίωση τα όσα έγιναν έτσι ξεδιάντροπα κάτω από τους προβολείς.

Δυστυχώς το μόρφωμα που σαπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αντιμετωπίζεται ποδοσφαιρικά.

Και αναφερόμαστε στην Πολιτεία και τις Αρχές.

Από εδώ και πέρα όποιος δεν ασχοληθεί με την εξαφάνιση της Εγκληματικής Οργάνωσης, τότε σημαίνει και είναι προφανές ότι την υποθάλπτει.

Τα λόγια τελείωσαν».

https://www.pronews.gr/athlitismos/elliniko-podosfairo/olympiakos-mainomenos-mafia-kai-egklimatiki-organosi-o-d-melissanidis-kai-o-g-papadopoulos-ti-gyreye-o-g-dimitriadis-ston-korydallo/

O Άντονι Μπλίνκεν και η ΑΟΖ της Ελλάδας: Λέει όχι η Αμερική στις τουρκικές βλέψεις στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά συστήνει το “μοίρασμα” της ΑΟΖ της ανατολικής Μεσογείου;

1

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ, Ουάσιγκτον

Πληροφορίες από την Ουάσιγκτον αναφέρουν ότι το ταξίδι του Αμερικανου υπουργού Εξωτερικών (ΥΠΕΞ), Άντονι Μπλίνκεν στην Κωνσταντινούπολη και στα Χανιά ήταν το πιο σημαντικό της τελευταίας εικοσαετίας, γιατί φέρεται να  συζήτησε με τους ηγέτες της Ελλάδας και της Τουρκίας τρόπους για να «έρθουν οι δυο χώρες πιο κοντά».

Φαίνεται ότι στα Χανιά, στην πατρίδα του Ελευθερίου Βενιζέλου, μας ζητήθηκε να προσφέρουμε στην Τουρκία την μισή ΑΟΖ μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Για να είμαι πιο ακριβής, αυτό ήταν το μήνυμα του Άντονι Μπλίνκεν προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην συνάντηση στην οικία του Έλληνα πρωθυπουργού.

Δεν γνωρίζουμε τι του απάντησε ο Έλληνας πρωθυπουργός, αλλά τώρα υποθέτουμε τι εννοούσε ο κύριος Μπλίνκεν όταν είπε «να έρθουν οι δυο χώρες πιο κοντά».

  • Παρόμοιο ήταν το μήνυμα του Αμερικανού ΥΠΕΞ στον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν στην Κωνσταντινούπολη.
  • Ο κύριος Μπλίνκεν εξήγησε στον κύριο Φιντάν ότι η Τουρκία θα μπορούσε να συνεννοηθεί με την Ελλάδα για το μοίρασμα της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά να ξεχάσει τις βλέψεις της για το Αιγαίο Αρχιπέλαγος και ότι δεν υπάρχει θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης!

Αυτή η αμερικανική θέση δεν αποτελεί κάτι καινούργιο. Έχει σχεδιαστεί στο State Department πολύ καιρό τώρα και της δόθηκε μεγαλύτερη ώθηση μετά τους δύο επικίνδυνους πολέμους στην περιοχή μας και την κρίσιμη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό σχεδιασμό, για τον οποίο  υποψιάζονται ότι θα υπάρξει μια επικίνδυνη αντίδραση της Τουρκίας, εάν η Ελλάδα ουσιαστικά οριοθετήσει ΑΟΖ στις θάλασσές της, διότι η οδηγία ουσιαστικά μιλάει  για χωροταξικό σχέδιο ΑΟΖ και αυτό ακριβώς έπραξε η Κυπριακή Δημοκρατία.

Έτσι η οδηγία της ΕΕ έδωσε την ευκαιρία  στις Ηνωμένες Πολιτείες να βιαστούν και να παρουσιάσουν τις θέσεις τους γρηγορότερα από ό,τι είχαν προγραμματίσει. Επιπλέον, φαίνεται  ότι έχουν εγκαταλείψει τον σχεδιασμό περί συνεκμετάλλευσης ή  συνδιαχείρισης της Ανατολικής Μεσογείου επιθυμώντας τώρα τα δυο κράτη να έχουν πλήρη κυριαρχία στην δική τους πλευρά.

Η Αμερική αντιλαμβάνεται ότι εάν η Ελλάδα προχωρήσει στον Θαλάσσιο Χωροταξικό σχεδιασμό που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως έκανε και η Κύπρος, θα δημιουργηθεί μια νέα τεράστια κρίση λόγω της προβλεπόμενης σφοδρής τουρκικής  αντίδρασης.

Είναι, επίσης, ενδιαφέρον να αναφερθούμε στο θέμα της Χάγης. Οι Αμερικανοί δεν νομίζουν ότι η προσφυγή στη Χάγη αποτελεί λύση, διότι πιστεύουν ότι οι Τούρκοι δεν θα μείνουν ικανοποιημένοι από μια απόφαση, από την οποία θα βγουν σχετικά κερδισμένοι όχι μόνο διότι δεν θα τους ικανοποιεί πλήρως, αλλά διότι μια ειρήνη στις θάλασσες ευνοεί την ελληνική πλευρά

  • Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί επανέρχονται, εσπευσμένα στην περιοχή, διότι είναι πανικόβλητοι με τις εξελίξεις στον Ρωσοουκρανικό πόλεμο και την τραγική κατάσταση στη Γάζα.
  • Αναγνωρίζουν ότι η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων και θέλουν να αποφύγουν, με κάθε τρόπο μια ελληνοτουρκική σύρραξη, που θα τινάξει στον αέρα τα συμφέροντά τους.

Πιστεύουν ότι τα ήρεμα νερά που επικρατούν σήμερα στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να διαρκέσουν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, υπόσχονται τα F-16 στην Τουρκία και τα F-35 στην Ελλάδα, αρκεί να συμπεριφέρονται ως  «καλά παιδιά».

Υποψιάζομαι ότι οι Αμερικανοί θα προσπαθήσουν να επιλυθεί η ελληνοτουρκική διαφορά στη βάση της  προβληματικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου που υπογράφτηκε στις 6 Αυγούστου 2020. Ισχυρίζομαι ότι αυτή η οριοθέτηση είναι προβληματική, διότι αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει μια τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ.

Για να κατανοήσουμε τι θα συμβεί είναι χρήσιμο να δούμε τον χάρτη της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ 

Πηγή: Τοπογράφος-Μηχανικός Λεόντιος ΠορτοκαλάκηςΑυτή η οριοθέτηση έγινε μεταξύ 26ου και 28ου Μεσημβρινού, ενώ η σωστή πλήρης οριοθέτηση έπρεπε να γίνει μεταξύ 25ου και 30ου Μεσημβρινού.

Ήταν λάθος η τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, διότι προσπαθώντας να τεμαχίσουμε την παράνομη τουρκολιβυκή συμφωνία, υποκύψαμε στην απαίτηση του Καΐρου να σταματήσουμε στο 28ο Μεσημβρινό, γιατί οι Αιγύπτιοι ήθελαν να δείξουν στους Τούρκους ότι δεν αποκλείουν την προοπτική να έχουν θαλάσσια σύνορα μαζί τους στην Μεσόγειο. Έτσι εμφανίζεται η Κρήτη με μειωμένη επήρεια και η Ρόδος χωρίς καμία επήρεια!

Έτσι, οι Αμερικανοί, θα βασιστούν στον παραπάνω χάρτη της οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για να  μοιράσουν την Ανατολική Μεσόγειο στον 28Ο Μεσημβρινό!

Φαίνεται ότι τα παιδιά μας και το εγγόνια μας δεν θα δουν ποτέ τον επόμενο χάρτη στο μάθημα Γεωγραφίας!

Χάρτης ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου

Τέλος, οι Αμερικανοί κρατούν ως εφεδρικό και ένα δεύτερο σχέδιο. Δηλαδή να προτείνουν  στους Αιγυπτίους να οριοθετήσουν ΑΟΖ με την Τουρκία με εκκίνηση  από το 28ο Μεσημβρινό, δηλαδή εκεί που τελείωσε η τμηματική οριοθέτηση της Ελλάδας με την Αίγυπτο, που υπέγραψε ο κύριος Δένδιας στις 6 Αυγούστου 2020.

Η Αθήνα δείχνει να μην έχει απαντήσει στο ερώτημα: “Τι συνιστά προτεραιότητα για τις ΗΠΑ; Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ή η αποτροπή οριστικής απώλειας της Τουρκίας για το δυτικό στρατόπεδο;”

Η Ανατολική Μεσόγειος, σήμερα, είναι η μία από τις πλέον έκρυθμες περιοχές στον πλανήτη Γη και οι εξελίξεις στο τομέα της ενέργειας δημιουργούν περισσότερα γεωπολιτικά προβλήματα.

Βέβαια, η τραγωδία είναι ότι στην περιοχή βρίσκεται και η Τουρκία που παραβιάζει, για μεγάλο χρονικό διάστημα το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), όπως ακριβώς πράττουν και οι Κινέζοι στην Σινική Θάλασσα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως εφαρμόζοντας δύο μέτρα και δύο σταθμά καυτηριάζουν μεν τις παρανομίες των Κινέζων, αλλά αρνούνται να  κάνουν το ίδιο με τις παρανομίες των Τούρκων.

Όπως, πολύ σωστά, αναφέρει ο Νίκος Μελέτης

«Όμως αυτή η σχέση δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη ούτε να συνδέεται τριγωνικά με τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Είναι εκτός λογικής να καλείται η Ελλάδα να πληρώνει κάθε φορά το τίμημα για την όποια επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, είτε με προσκόμματα στην πώληση αμυντικού υλικού (όπως συμβαίνει με την κωλυσιεργία στην έγκριση πώλησης των F35) είτε με ασκήσεις ισορροπιών για θέματα που αφορούν την ασφάλεια και σταθερότητα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.»

Όταν ο Ελληνισμός παραπονείται για την προτίμηση των ΗΠΑ προς την Τουρκία, οι  Αμερικανοί δηλώνουν ότι δεν έχουν φίλους και εχθρούς αλλά συμφέροντα. Έτσι εξηγούν την προτεραιότητα  στην Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Το επιχείρημα που ακούω, για δεκαετίες τώρα, στην Ουάσιγκτον είναι: «Κοιτάξτε τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Οι Τουρκία έχει μια τεράστια έκταση, ενώ εσείς υστερείτε καταφανώς».

Σιωπούν όμως, όταν τους απαντούμε ότι το Ισραήλ είναι πολύ μικρότερο της Ελλάδας, από πλευράς έκτασης και πληθυσμού, αλλά διαθέτει την αμέριστη υποστήριξη της Αμερικής. Οι λόγοι βέβαια είναι πολλοί και απαιτούν μια ξεχωριστή ανάλυση.

FILE PHOTO: Συνεκπαίδευση τύπου PASSEX με την Φρεγάτα ΥΔΡΑ, το Ταχύ Περιπολικό Κατευθυνομένων Βλημάτων ΡΙΤΣΟΣ, Πλοίο Έδρας Διοικητού του 6ου Στόλου των ΗΠΑ USS MOUNT WHITNEY και Μαχητικά Αεροσκάφη της ΠΑ, στο πλαίσιο της DV-DAY που έλαβε χώρα στο Κεντρικό Αιγαίο. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΕΕΘΑ, STR

hellasjournal.com

 

Σαρωτικές αλλαγές στο Πεντάγωνο: Φεύγουν ο Φλώρος και όλοι οι αρχηγοί – Επικρατέστεροι Χούπης και Κατάρας

1

 

Όλο το παρασκήνιο για τις επικείμενες κρίσεις στο στράτευμα. Γιατί φεύγουν όλοι οι αρχηγοί.

Κάποτε έπιανε πουλιά στον αέρα, τώρα του φεύγουν από τα χέρια… Ο λόγος για τον απερχόμενο αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Κωνσταντίνο Φλώρο που εθεάθη στο λιμάνι του Πειραιά κατα τον Αγιασμό των Υδάτων να απελευθερώνει λευκό περιστέρι…

Στο Μαξίμου ο κύβος ερρίφθη, η θητεία του στρατηγού Φλώρου δεν ανανεώνεται περαιτέρω και η αποστρατεία του φαίνεται ότι θα συμπαρασύρει και τους άλλους τρεις αρχηγούς: ΓΕΣ Αντιστράτηγο Άγγελο Χουδελούδη, ΓΕΝ Αντιναύαρχο Ιωάννη Δρυμούση και ΓΕΑ Αντιπτέραρχο Θεμιστοκλή Μπουρολιά.

Οι παραπάνω που απαρτίζουν την κορυφή της στρατιωτικής πυραμίδας χρεώνονται τα πλείστα όσα συνέβησαν στην βάρδια τους μέσα στους τελευταίους μήνες. Έκρηξη πυρομαχικών στην Αγχίαλο, εκτεταμένες απώλειες μέσων και υλικών στην Βάση ελικοπτέρων στο Στεφανοβίκειο…

ageetha floros 9d6c8

O αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος.

Επικρατέστεροι για την θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ είναι ο αντιστράτηγος Δημήτρης Χούπης διοικητής Στρατιάς και ο αντιναύαρχος Δημήτριος Ε. Κατάρας νυν αρχηγός Στόλου με περισσότερες πιθανότητες να έχει ο αντιστράτηγος Χούπης ο οποίος κατά την περίοδο (1986-1987) διετέλεσε Αρχηγός της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων.

dimitrios xouphs e35d7

O αντιστράτηγος Δημήτρης Χούπης.

Έχει υπηρετήσει στην ΑΣΔΕΝ (ζώνη ευθύνης Νήσων) και στις Ειδικές Δυνάμεις αλλα και σε καίριες Διοικητικές και Επιτελικές θέσεις. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του στρατηγού Χούπη είναι πως ΔΕΝ υπήρξε φερέφωνο του Φλώρου.

Dimitrios Kataras 427b4

O αντιναύαρχος Δημήτριος Ε. Κατάρας.

Η πιθανή επιλογή Χούπη για την θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ αυτόματα θέτει σε αποστρατεία τον νυν αρχηγό ΓΕΣ Αντιστράτηγο Άγγελο Χουδελούδη ο οποίος είναι αρχαιότερος του Χούπη.

Στον Στρατό γρίφος παραμένει η επιλογή του νέου αρχηγού ΓΕΣ. Επικρατέστερος για αρχηγος ΓΕΣ θεωρείται ο αντιστράτηγος Δημήτρης Κωστίδης που υπηρετεί στην ΑΣΔΥΣ (διοικητική Μέριμνα). Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου στη Διεύθυνση Επιχειρησιακού Σχεδιασμού του Nottingham Trent University.

Κατά τη διάρκεια της Σταδιοδρομίας του υπηρέτησε σε Μονάδες Τεθωρακισμένων και ως Διοικητής υπηρέτησε στην 289 ΙΜΑ (Σαμοθράκη), στην 6η ΕΜΑ (Βυρώνεια), στην 212 ΕΜΑ (Λαγός).

Ωστόσο το πιο βαρύ σημείο του βιογραφικού του θεωρείται το πέρασμα του από Διεθνείς αποστολές. Υπηρέτησε ως Διοικητής ΝΑΤΟ Operational Mentor and Liaison Team (Αφγανιστάν). Έχει επίσης υπηρετήσει ως επιτελής στις Επιχειρήσεις ISAF-HQ στο Αφγανιστάν, Διευθυντής 3ου ΕΓ στην 7η Μ/Κ Ταξιαρχίας, Επιτελής Επιχειρήσεων South Eastern Europe Brigade (SEEBRIG), Τμηματάρχης J7 NRDC-GR, Διευθυντής Έδρας της Επιχειρησιακής Σχεδίασης στην ΑΔΙΣΠΟ, Υποδιοικητής της 34 Μ/Κ Ταξιαρχίας καθώς και Διευθυντής ΔΕΠΙΧ της 1ης Στρατιάς.

Στο Ναυτικό ο αντιναύαρχος Δημήτριος Ε. Κατάρας εγκαταλείπει τον Ναύσταθμο και έρχεται με φόρα στο Γενικό Επιτελείο για να καταλάβει είτε την θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ή την θέση του αρχηγού ΓΕΝ.

Στην Αεροπορία οι επιλογές γίνονται αποκλειστικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και έχουν «άρωμα 90». Προσωπικά ο πρωθυπουργός προωθεί για στην ηγεσία της Αεροπορίας δυο παλιούς γνώριμους του με τους οποίους συνυπηρέτησε στην Αγχίαλο ως Σμηνίτης. Συγκεκριμένα για την θέση του αρχηγού ΓΕΑ προωθείται ο Αντιπτέραρχος Δημοσθένης Γρηγοριάδης νυν Διοικητής της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης (ΔΑΥ), υπεύθυνος για τον έλεγχο, τον προγραμματισμό και την παρακολούθηση του εφοδιαστικού συστήματος της Πολεμικής Αεροπορίας. Επίσης για την θέση του αρχηγού ΑΤΑ προωθείται ο υποπτέραρχος Βασίλειος Παπαχρήστου νυν Διοικητής Αεροπορικής Εκπαίδευσης (ΔΑΕ).

https://www.ieidiseis.gr/ellada/229673/sarotikes-allages-sto-pentagono-feygoun-o-floros-kai-oloi-oi-arxigoi-epikratesteroi-xoypis-kai-kataras

Τι είπε ο Μπλίνκεν στους Αμερικανούς δημοσιογράφους

0

ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Καλησπέρα σε όλους. Έτσι, είχαμε, νομίζω, μια πολύ παραγωγική μέρα συναντήσεων τόσο στην Τουρκία όσο και εδώ στην Ελλάδα με τους Τούρκους και Έλληνες συμμάχους και εταίρους μας. Μιλήσαμε για τη Συμμαχία του ΝΑΤΟ, την τεράστια αλληλεγγύη που έχουμε και συνεχίζουμε να έχουμε στη στήριξη της Ουκρανίας ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα. Μιλήσαμε λίγο για τα βήματα προετοιμασίας για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον στις αρχές του καλοκαιριού. Και επικεντρωθήκαμε επίσης σε όσα έχουν κάνει και οι δύο χώρες μέσω της ηγεσίας του Προέδρου Ερντογάν και του πρωθυπουργού Μητσοτάκη για να φέρουν την Ελλάδα και την Τουρκία πιο κοντά, συμπεριλαμβανομένης της συνάντησης κορυφής που είχαν και οι δύο ηγέτες μόλις τον περασμένο μήνα.

Στην Τουρκία, εστιάσαμε επίσης εκτενώς στο τι μπορεί να κάνει η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την επιρροή της, χρησιμοποιώντας τους δεσμούς της, για να αποτρέψει την εξάπλωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Και μιλήσαμε επίσης για το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία την επόμενη μέρα στη Γάζα όσον αφορά τα απαιτητικά ζητήματα της διακυβέρνησης υπό την ηγεσία των Παλαιστινίων, της ασφάλειας, της ανοικοδόμησης, καθώς και του έργου που μπορεί να κάνει με άλλους για να προσπαθήσει να παράγουν πιο διαρκή ειρήνη και ασφάλεια στην περιοχή. Και φυσικά, στην Τουρκία μιλήσαμε επίσης για τα τελικά βήματα στη διαδικασία επικύρωσης της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ τις επόμενες εβδομάδες.

Στην Ελλάδα, εδώ στον κόλπο της Σούδας, πρώτα θέλω να εκφράσω πραγματικά την εκτίμησή μου στον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη που μας καλωσόρισε στο σπίτι του. Αυτό είχε πολύ νόημα. Ελλάδα, Ηνωμένες Πολιτείες – Το κάνω αυτό εδώ και 30 χρόνια. Δεν μπορώ να σκεφτώ μια εποχή που η εταιρική σχέση, η φιλία μεταξύ των χωρών μας, να ήταν ισχυρότερη. Και το βλέπουμε αυτό να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους κάθε μέρα.

Ένας τρόπος που εκδηλώνεται αυτή τη στιγμή είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Επιχείρηση Prosperity Guardian για να προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε ελευθερία ναυσιπλοΐας και ελευθερία εμπορίου στην Ερυθρά Θάλασσα, η οποία αμφισβητείται σχεδόν καθημερινά από τους Χούτι. Και η Ελλάδα παίζει ζωτικό ρόλο σε αυτό μαζί με πολλές άλλες χώρες. Και είχαμε συζητήσεις σχετικά με αυτό, καθώς και την αξιοσημείωτη δουλειά που έχει γίνει εδώ στον κόλπο της Σούδας για να διασφαλίσουμε ότι θα συνεχίσουμε να έχουμε μια ισχυρή πλατφόρμα για να διασφαλίσουμε ότι μπορούμε, όπως χρειάζεται, να αποτρέψουμε την επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο.

Φεύγοντας – φεύγουμε από την Ελλάδα απόψε. Τώρα επιστρέφουμε στη Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η τέταρτη φορά από τις 7 Οκτωβρίου που θα βρίσκομαι στην περιοχή και θα είμαστε εκεί σε μια απίστευτα δύσκολη στιγμή για την περιοχή μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ.

Όπως έχουμε πει από την πρώτη μέρα, έχουμε μια έντονη εστίαση στην αποτροπή της εξάπλωσης αυτής της σύγκρουσης και ένα μεγάλο μέρος των συνομιλιών που θα έχουμε τις επόμενες ημέρες με όλους τους συμμάχους και τους εταίρους μας εξετάζει τα βήματα που μπορούν να κάνουν, χρησιμοποιώντας την επιρροή και τους δεσμούς που έχουν να κάνουν ακριβώς αυτό, για να διασφαλίσουν ότι αυτή η σύγκρουση δεν θα εξαπλωθεί.

Δεύτερον, θα εξετάσουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να μεγιστοποιήσουμε την προστασία των αμάχων, να μεγιστοποιήσουμε την ανθρωπιστική βοήθεια που εισέρχεται σε αυτούς και επίσης να απομακρύνουμε τους ομήρους από τη Γάζα. Η κατάσταση για άνδρες, γυναίκες και παιδιά στη Γάζα παραμένει τρομερή. Πάρα πολλοί Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, ειδικά παιδιά. Πάρα πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν απίστευτη πρόκληση όσον αφορά την πρόσβασή τους σε τροφή, νερό, φάρμακα, στα απαραίτητα για τη ζωή. Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη να δούμε μια ουσιαστική και διαρκή αύξηση της βοήθειας που τους παρέχεται καθώς και της προστασίας των αμάχων γενικότερα.

Τρίτον, θα επικεντρωθούμε στα βήματα που απομένουν για να διασφαλίσουμε ότι η 7η Οκτωβρίου δεν θα ξανασυμβεί και ότι θα μπούμε σε μια πορεία προς ένα βιώσιμο, ειρηνικό, ασφαλές μέλλον για όλους. Αυτό ξεκινά με το έργο που θα χρειαστεί στην ίδια τη Γάζα για την ανοικοδόμηση, την ασφάλεια, τη διακυβέρνηση υπό την ηγεσία των Παλαιστινίων και πηγαίνει στον πιο μακρύ δρόμο, έναν ευρύτερο δρόμο, προς μια βιώσιμη ειρήνη και ασφάλεια τόσο για τους Ισραηλινούς όσο και για τους Παλαιστίνιους, το οποίο για εμάς, όπως συνέβη από την πρώτη μέρα αυτής της διοίκησης, πρέπει να περιλαμβάνει την πραγματοποίηση των πολιτικών δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και κυρίως ένα παλαιστινιακό κράτος με εγγυήσεις ασφαλείας για το Ισραήλ.

Θα μιλήσουμε για το τι μπορούν και θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε όλους αυτούς τους τομείς για να προωθήσουν τόσο αυτό που πρέπει να συμβεί στη Γάζα όσο και ευρύτερα τι πρέπει να συμβεί για να οικοδομηθεί βιώσιμη ειρήνη και ασφάλεια. Θα μιλήσουμε επίσης για το τι μπορούν να κάνουν όλοι οι σύμμαχοι και οι εταίροι μας. Τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν για να βοηθήσουν σε αυτή τη διαδικασία;

Αυτές δεν είναι απαραίτητα εύκολες συζητήσεις. Υπάρχουν διαφορετικές προοπτικές, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές απαιτήσεις. Αλλά είναι ζωτικής σημασίας να εμπλακούμε σε αυτήν τη διπλωματία τώρα τόσο για χάρη του μέλλοντος της ίδιας της Γάζας, όσο και ευρύτερα για χάρη του μέλλοντος των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων και για την περιοχή συνολικά. Υπάρχει σαφώς μια έντονη επιθυμία μεταξύ της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην περιοχή για ένα μέλλον ειρήνης, ασφάλειας, αποκλιμάκωσης των συγκρούσεων, ολοκλήρωσης των χωρών, και αυτός είναι ένας δρόμος. Αυτό είναι ένα μέλλον. Το άλλο μέλλον είναι ένας ατελείωτος κύκλος βίας, μια επανάληψη των φρικτών γεγονότων που έχουμε δει, και βίωση ανασφάλειας και συγκρούσεων για τους ανθρώπους στην περιοχή, κάτι που ουσιαστικά κανείς δεν θέλει.

Έτσι, το έργο που πρέπει να γίνει για να μπει σε αυτόν τον πρώτο δρόμο, τα βήματα που πρέπει να γίνουν, οι δεσμεύσεις που πρέπει να αναλάβουν οι χώρες – αυτό θα συζητήσουμε τις επόμενες ημέρες.

Ευχαρίστως να δεχτώ κάποιες ερωτήσεις. Ματ, σε σένα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ναι, ναι, ευχαριστώ. Κύριε Υπουργέ, σε ό,τι αφορά το σήμερα, τι ζητήσατε συγκεκριμένα ή διερευνήσατε με τους Τούρκους όσον αφορά, ένα, την αποτροπή της εξάπλωσης, της αποκλιμάκωσης της σύγκρουσης που θα θέλατε να τους δείτε να κάνουν. και μετά δεύτερον, και μετά όσον αφορά την επόμενη μέρα, και ειδικά για την ασφάλεια και την ανοικοδόμηση; Πήρατε κάποιου είδους δέσμευση από τους Τούρκους που είναι τουλάχιστον διατεθειμένοι να εξετάσουν – ακόμα κι αν δεν έβγαιναν και δεν έλεγαν ότι σίγουρα θα έκαναν κάτι; Θα τα έκαναν λοιπόν;

ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Λοιπόν —

ΕΡΩΤΗΣΗ: Και μετά το ίδιο πράγμα με τους Έλληνες, ή ήταν λιγότερο πρόβλημα με τους Έλληνες;

ΜΠΛΙΚΕΝ: Λοιπόν, Ματ, αυτό που μπορώ να σου πω είναι αυτό. Νομίζω ότι από τις συνομιλίες μας σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να διαδραματίσει θετικό, παραγωγικό ρόλο στο έργο που πρέπει να γίνει την επομένη της λήξης της σύγκρουσης, καθώς και ευρύτερα στην προσπάθεια εύρεσης ενός μονοπατιού για βιώσιμη ειρήνη και ασφάλεια. Κάναμε συζητήσεις γι’ αυτό. Δεν μπορώ να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες εκτός από το να πω, και πάλι, ότι είναι ξεκάθαρα έτοιμοι να παίξουν έναν παραγωγικό ρόλο.

Νομίζω ότι είναι επίσης προετοιμασμένοι, όπως ήταν, να χρησιμοποιήσουν τους δεσμούς, την επιρροή που έχουν, τις σχέσεις που έχουν με ορισμένους από τους κρίσιμους παράγοντες και μερικές από τις κρίσιμες χώρες της περιοχής, για να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μην κλιμακωθεί και να αποτραπεί η επέκταση της σύγκρουσης. Η Τουρκία μπορεί να παίξει έναν πραγματικά ζωτικό ρόλο σε αυτό. Αυτό ήταν ένα μεγάλο μέρος της συζήτησής μας σήμερα. Έχουν ξεκάθαρα ένα κοινό ενδιαφέρον μαζί μας να κάνουν ακριβώς αυτό, και είμαι βέβαιος σε αυτές τις συζητήσεις ότι θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όσον αφορά την Ελλάδα;

 BLINKEN: Και όσον αφορά τους Έλληνες, ήμασταν πολύ συγκεντρωμένοι σε μερικά πράγματα, αλλά ιδιαίτερα στην πρόκληση που τίθεται αυτή τη στιγμή από τους Χούθι στη ναυτιλία. Θέλω να πω, να έχετε αυτό κατά νου: το 90 τοις εκατό του παγκόσμιου εμπορίου κάθε μέρα πραγματοποιείται μέσω της ναυτιλίας. Και όταν αντιμετωπίζετε μια απειλή που έχουμε τώρα για τη ναυτιλία στην Ερυθρά Θάλασσα από τους Χούτι, μια απειλή που δεν τίθεται σε καμία χώρα αλλά κυριολεκτικά σε δεκάδες χώρες που επηρεάζονται, και κατά κάποιο τρόπο σε ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα γιατί αυτό έχει μεγάλη επίδραση όταν η αποστολή γίνεται πιο δύσκολη.

Όταν τα πλοία πρέπει να αλλάξουν δρομολόγιο για να αποφύγουν τον κίνδυνο, όταν αυξάνονται οι ασφαλιστικές τιμές, όταν αυξάνεται το κόστος αποστολής, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι θα πληρώνουν περισσότερα για θέρμανση, θα σημαίνει ότι θα πληρώνουν περισσότερα για τρόφιμα , θα έχουμε διαταράξει τις αλυσίδες εφοδιασμού. Αυτή είναι μια πρόκληση για τις χώρες σε όλο τον κόσμο. Και αυτό αντικατοπτρίστηκε στο γεγονός ότι είχαμε περισσότερες από 40 χώρες να υπογράφουν μια σαφή καταδίκη αυτού που κάνουν οι Χούτι.

Η Ελλάδα διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο, και φυσικά είναι μια από τις κορυφαίες ναυτιλιακές χώρες στον κόσμο, επομένως έχει ένα πραγματικό κίνητρο να διατηρήσει αυτόν τον διεθνή κανόνα που προστατεύει την ελευθερία ναυσιπλοΐας, προστατεύει την ελευθερία της ναυτιλίας. Συμμετέχει στην Επιχείρηση Prosperity Guardian. Έχει διαθέσει μια φρεγάτα σε αυτό. Και αυτό ήταν ένα από τα επίκεντρα της συζήτησής μας σήμερα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Γραμματέα, μιλήσατε για την αποτροπή της εξάπλωσης αυτής της σύγκρουσης. Σήμερα, η Χεζμπολάχ εκτόξευσε δεκάδες, ίσως και 60, πυραύλους στο βόρειο Ισραήλ. Το Ισραήλ απάντησε με αεροπορικές επιδρομές σε στόχους της Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο. Είναι ακριβώς αυτό το είδος επέκτασης, κλιμάκωσης για το οποίο μιλάτε και πώς θα απαντήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτό και πώς θα μιλήσουν με τους συμμάχους των ΗΠΑ για να το χειριστούν;

 ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Θα μιλήσουμε με όλους τους εταίρους μας, συμπεριλαμβανομένου φυσικά του Ισραήλ, για αυτό. Από την πρώτη μέρα, όπως είπα, εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι η σύγκρουση δεν θα εξαπλωθεί. Ένας από τους τομείς που προκαλούν πραγματική ανησυχία είναι τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου και θέλουμε να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα δούμε κλιμάκωση εκεί.

Αλλά είναι πολύ σημαντικό οι Ισραηλινοί να έχουν ασφάλεια στο βορρά. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στο βόρειο Ισραήλ εξαιτίας της απειλής που θέτει η Χεζμπολάχ. Εξετάζουμε τρόπους διπλωματικά για να προσπαθήσουμε να εκτονώσουμε αυτήν την πρόκληση, αυτή την ένταση, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να μπορούν να ζουν με ειρήνη και ασφάλεια, και αυτό είναι κάτι για το οποίο εργαζόμαστε πολύ ενεργά. Θα είναι μέρος των συζητήσεων που θα έχουμε τις επόμενες ημέρες όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά σε ορισμένες από τις άλλες ενδιαφερόμενες χώρες.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μιλήσατε συγκεκριμένα για τη σημερινή επίθεση στις συναντήσεις σας με τους Τούρκους ηγέτες;

BLINKEN: Όχι σε καμία λεπτομέρεια, αλλά επικεντρωθήκαμε σε μια ολόκληρη σειρά προκλήσεων που έχουμε για τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια, και πάλι, στον ρόλο που μπορεί να παίξει η Τουρκία στην προσπάθεια να διασφαλιστεί ότι δεν θα δούμε κλιμάκωση , ότι αποτρέπουμε την εξάπλωση της σύγκρουσης, ότι άλλα μέτωπα δεν είναι ανοιχτά.

Και νομίζω ότι είναι σαφώς προς το συμφέρον σχεδόν όλων των χωρών της περιοχής να διασφαλίσουν ότι αυτό δεν θα συμβεί, και θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι οι χώρες που αισθάνονται έτσι χρησιμοποιούν επίσης τους δεσμούς τους, χρησιμοποιώντας την επιρροή τους, χρησιμοποιούν τις σχέσεις τους με μερικούς από τους δρώντες που μπορεί να εμπλέκονται,μγια να βεβαιωθούν ότι δεν βλέπουμε την εξάπλωση της σύγκρουσης, την κλιμάκωση. Είναι σαφώς ένα έντονα κοινό ενδιαφέρον, και πάλι, ένα ενδιαφέρον στο οποίο θα εστιάσουμε πραγματικά τις επόμενες ημέρες.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν είναι αναπόφευκτο –

ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ όλους.

ΕΡΩΤΗΣΗ: — μετά την επίθεση στη Βηρυτό;

ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Αντρέα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν είναι μια αναπόφευκτη αντίδραση στην επίθεση στη Βηρυτό και τη δολοφονία;

 ΜΠΛΙΝΚΕΝ: Τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο γιατί οι χώρες θα υπολογίζουν πάντα ποια είναι τα συμφέροντά τους. Και νομίζω και πάλι, από την οπτική γωνία του Ισραήλ, σαφώς δεν ενδιαφέρεται και δεν θέλει κλιμάκωση. Αυτό έχει γίνει σαφές, και πάλι, από την αρχή. Αλλά είναι επίσης – πρέπει να είναι πλήρως προετοιμασμένοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των ανθρώπων τους να ζουν στη χώρα τους στα σπίτια τους.

Γνωρίζουμε όμως ότι αυτό δεν το θέλει ούτε το επιδιώκει το Ισραήλ. Δεν είναι αυτό που θέλουμε ή επιδιώκουμε. Ξέρω από τη σκοπιά του Λιβάνου, δεν είναι προς το συμφέρον του Λιβάνου να δει οποιαδήποτε κλιμάκωση. Επομένως, το ερώτημα είναι, σε μεγάλο βαθμό, η Χεζμπολάχ και ποιες ενέργειες θα λάβει, και πώς οι χώρες που έχουν σχέση με τη Χεζμπολάχ που μπορεί να έχουν κάποια επιρροή μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις σχέσεις, να χρησιμοποιήσουν αυτήν την επιρροή, να προσπαθήσουν να κρατήσουν τα πράγματα υπό έλεγχο και εν τω μεταξύ , για να χρησιμοποιήσουμε τη δική μας διπλωματία για να δούμε αν μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να δημιουργήσουμε μια πιο διαρκή ηρεμία στο βόρειο Ισραήλ και στο νότιο Λίβανο.

Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

Συρίγος: «Δεν μίλησα ποτέ για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης»

4

«Είπα ότι είναι παρωχημένη, διότι το μόνο που μας ενδιαφέρει από τη Συνθήκη της Λωζάννης στο σήμερα, όπως έχω πει από την πρώτη στιγμή, είναι οι διατάξεις περι  ορισμού συνόρων» σημείωσε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας

«Δεν μίλησα ποτέ για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης», υποστήριξε ο βουλευτής της Ν.Δ. και πρώην υφυπουργός Παιδείας Αγγελος Συρίγος, μιλώντας στην ΕΡΤ, σήμερα το πρωί, μία ημέρα μετά τις δηλώσεις του για το ζήτημα που προκάλεσαν και την αντίδραση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., Στέφανου Κασσελάκη.

«Είναι κάτι που ξεκίνησε από την ακροδεξιά και με έκπληξη είδα ότι το παίρνει και ο κ. Κασσελάκης» είπε αρχικά για το θέμα ο κ. Συρίγος, ενώ σημείωσε ότι δεν μίλησε ποτέ για αναθεώρηση της Συνθήκης.

«Είπα ότι είναι παρωχημένη, διότι το μόνο που μας ενδιαφέρει από τη Συνθήκη της Λωζάννης στο σήμερα, όπως έχω πει από την πρώτη στιγμή, είναι οι διατάξεις περιορισμού συνόρων. Το θέμα των παρωχημένων διατάξεων είναι κάτι το οποίο είναι αυτονόητο. Είναι ένα κείμενο 101 ετών. Κατ’ αρχάς έχει διατάξεις για το πώς θα πληρώσουμε το οθωμανικό χρέος. Εχει διατάξεις για το πώς θα γίνει ανταλλαγή αιχμαλώτων, τι θα γίνει με τα συμμαχικά νεκροταφεία, τι θα γίνει με τις εταιρείες οι οποίες είχαν συμβόλαια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ολα αυτά είναι νεκρά, είναι περασμένα», είπε ο κ. Συρίγος.

Σε ερώτηση αναφορικά με την αποστρατιωτικοποίηση, ο βουλευτής της Ν.Δ. απάντησε: «Η διάταξη για την αποστρατιωτικοποίηση θεωρώ ότι είναι παρωχημένη και για αυτό δεν τη συζητάμε και την έχουμε εξαιρέσει, και αυτό είναι η επίσημη ελληνική θέση από το 1995. Αντιθέτως, η Τουρκία λέει ότι η Συνθήκη της Λωζάννης σε αυτό το θέμα δεν είναι παρωχημένη και επικαλείται τις διατάξεις της για αποστρατιωτικοποίηση».

Στη συνέχεια διερωτήθηκε: «Το εθνικό συμφέρον τι μας επιβάλλει; Να συζητάμε για διατάξεις νεκρές και παρωχημένες; Οταν λέμε ότι κάτι είναι παρωχημένο, δεν σημαίνει ότι αναθεωρείται» και επανέλαβε τη θέση ότι «από το 1995 και μετά, έχουμε εξαιρέσει ρητώς από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης θέματα που σχετίζονται με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Δεν τα συζητάμε βάσει των διατάξεων. Τα θεωρούμε εθνικό μας θέμα».

Για το θέμα επανήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ καλώντας την κυβέρνηση να πάρει άμεσα θέση «για τις επικίνδυνες δηλώσεις του πρώην υπουργού, Αγγελου Συρίγου, περί αποστρατιωτικοποίησης», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά από την Κουμουνδούρου.

Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ:

«Η δήλωση του βουλευτή της ΝΔ και πρώην Υπουργού, Αγγελου Συρίγου, ο οποίος χαρακτηρίζει “παρωχημένη” τη Συνθήκη της Λωζάννης “σε σχέση με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών” επιβεβαιώνει τις σοβαρές ανησυχίες που έχει εκφράσει εδώ και καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. για τη στάση της Κυβέρνησης στο εξαιρετικά κρίσιμο αυτό θέμα.

Ο κ Συρίγος αντιβαίνει τις πάγιες θέσεις της Ελλάδας και αφήνει περιθώρια για εκμετάλλευση της δήλωσής του από την Τουρκία στο πλαίσιο της απαράδεκτης θέσης της περί αναθεώρησης της Συνθήκης. Επιπλέον αποπροσανατολίζει τον ελληνοτουρκικό διάλογο από τον στόχο της προσφυγής στην Χάγη για υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, ανοίγοντας από τηλεοπτική εκπομπή, ένα θέμα που δεν είναι και δεν πρέπει να είναι στην ατζέντα.

Πρέπει η Κυβέρνηση να αποσαφηνίσει άμεσα, εάν υιοθετεί την επικίνδυνη αυτή δήλωση».

Καθημερινή