Αρχική Blog Σελίδα 1479

Γ. Σεφέρης: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ. Ή, για τη νεότερη ελληνική παράδοση

7

 

Ένα βράδυ, αρχές του περασμένου αιώνα, σ’ ένα δρόμο της Ζακύνθου, ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός άκουσε, στην πόρτα μιας ταβέρνας, ένα γέρο ζητιάνο να λέει, απλώνοντας το χέρι, ένα τραγούδι για την πυρκαγιά του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα. Ο ζητιάνος τραγουδούσε:

     Ο Άγιος Τάφος του Χριστού, εκείνος δεν εκάη·
εκεί που βγαίνει τ’ Άγιο Φως, άλλη φωτιά δεν πάει.

Διονύσιος Σολωμός

Ο Σολωμός, μας λένε, ενθουσιάστηκε τόσο, που μπήκε στην ταβέρνα και πρόσταξε να τους κεράσουν όλους. Το ανέκδοτο αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα· το θεώρησα πάντα ως ένα σύμβολο της ποιητικής δωρεάς που ο λαός μας απόθεσε στα χέρια ενός άρχοντα του πνεύματος, τη στιγμή όπου αρχίζει η ανάσταση της νεότερης Ελλάδας. (…)

Οι δυσκολίες μας ξεκινούν από την εποχή όπου οι Αλεξανδρινοί, θαμπωμένοι από τα κλασικά αριστουργήματα, αρχίζουν να διδάσκουν τι είναι δόκιμο και τι δεν είναι δόκιμο να γράφουμε – αρχίζουν, μ’ άλλα λόγια, να διδάσκουν τον λογιοτατισμό. Δεν είχαν λογαριάσει πως η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και ότι τίποτε δεν μπορεί να την εμποδίσει να εξελιχτεί. Ωστόσο, πρέπει να είχαν μεγάλη δύναμη: μπόρεσαν να σπείρουν γενεές και γενεές λογιοτάτων, που διαιωνίστηκαν ως τις μέρες μας.

Αντιπροσωπεύουν το ένα από τα δύο κύρια ρεύματα της γλώσσας μας και της παράδοσής μας, που δεν διακόπηκαν ποτέ.

Το άλλο ρεύμα, πού έμεινε πολύν καιρό καταφρονεμένο, είναι το δημοτικό, το λαϊκό ή προφορικό. Είναι αρχαίο, όσο και το πρώτο. Και δεν του λείπουν τα γραπτά μνημεία. Πολύ συγκινήθηκα όταν μου έτυχε να διαβάσω το γράμμα ενός ναύτη στον πατέρα του, το οποίο μας σώθηκε σ’ έναν πάπυρο του 2ου αιώνα. Η αμεσότητα, η παρουσία εκείνης της γλώσσας ήταν που μου έκανε εντύπωση, και ένιωσα θλίψη με τη σκέψη ότι, επί αιώνες, ένας κόσμος ολόκληρος από αισθήματα έμεινε ανέκφραστος, σκεπασμένος για πάντα από το τεράστιο σάβανο του λογιοτατισμού και της ρητορικής καλλιέπειας.

Τα Ευαγγέλια επίσης, καθώς ξέρετε, είναι γραμμένα στη δημοτική της εποχής τους. Όταν συλλογιστούμε τους Αποστόλους που έγραφαν για να τους εννοήσει και να τους αισθανθεί ο λαός, είναι δύσκολο να μη νιώσουμε κάποια πίκρα για τις ανθρώπινες ιδιοτροπίες πού θέλησαν, στις αρχές του αιώνα μας, να ξεσπάσουν ταραχές στην Αθήνα, με αφορμή μια μετάφραση των Ευαγγελίων, και πού θέλουν, σήμερα ακόμα, η μετάφραση του λόγου του Χριστού να μην είναι νόμιμη.

Όμως, προτρέχω. Τα δύο ρεύματα συνέχισαν έτσι τον παράλληλο δρόμο τους, ως την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τη μια μεριά οι σοφοί, επίσημοι με τα χίλια στολίδια του πνεύματος. Από την άλλη ο λαός, που τους κοιτάει να διαβαίνουν, με σεβασμό, αλλά μένοντας περιορισμένος στις δικές του εκφράσεις.

Δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ, στο διάστημα της βυζαντινής εποχής, προσέγγιση των δύο ρευμάτων – θέλω να πω: ένα φαινόμενο όπως εκείνο που παρατηρήθηκε στην τέχνη της τοιχογραφίας και των ψηφιδωτών, τα χρόνια των Παλαιολόγων. Εκείνη τη στιγμή, η αυτοκρατορική τέχνη και η λαϊκή τέχνη των επαρχιών σμίγουν για να δώσουν ένα λαμπρό άνθισμα.

Ωστόσο η Κωνσταντινούπολη ψυχορραγεί πολλά χρόνια πριν πέσει. Όταν επιτέλους πέφτει, μια σκλαβιά αιώνων σκεπάζει όλο το έθνος. Ήδη, πολλοί από τους σοφούς, κρατώντας βαριά σταμνιά, γιομάτα με τη στάχτη των προγόνων–λεει ο ποιητής–, πηγαίνουν στη Δύση να σκορπίσουν το σπόρο αυτού που θα ονομαστεί “Αναγέννηση”. Μα τούτη την Αναγέννηση –με την έννοια που δίνουμε στη λέξη, όταν την χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε το πέρασμα από τον Μεσαίωνα στους Νεότερους Καιρούς– εμείς, για καλό ή κακό, δεν την γνωρίσαμε.

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

Υπάρχει μια εξαίρεση: μερικών νησιών και ιδιαίτερα της Κρήτης. Το νησί κατεχόταν τότε από τους Βενετσιάνους. Εκεί, γύρω στον 16ο αιώνα, βλέπουμε ν’ αναπτύσσεται μια ποίηση και ένα θέατρο σε στίχους γραμμένους σε μια γλώσσα υπέροχα ζωντανή κι απόλυτα σίγουρη για τον εαυτό της. Όταν σκεφτεί κανείς πώς, την ίδια εποχή, άκμαζαν στο ίδιο νησί σημαντικά εργαστήρια ζωγραφικής και ότι, κατά τα μέσα του αιώνα, εκεί γεννιέται και μεγαλώνει ο ζωγράφος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, σίγουρα θα νιώσει περισσότερη θλίψη για την πτώση της Κρήτης παρά για την άλωση της Πόλης.

Γιατί, στο κάτω-κάτω, η Κωνσταντινούπολη ήταν ένας οργανισμός που είχε κιόλα δεχτεί ένα θανάσιμο χτύπημα, στα 1204, από τους Σταυροφόρους. Επιζούσε. Ενώ η Κρήτη βρισκόταν πάνω στον ανθό της. Και δεν μπορείς παρά να σκύψεις, με ένα παράξενο αίσθημα πίκρας και πίστης μαζί, πάνω στη μοίρα αυτής της ελληνικής γης, της οποίας οι άνθρωποι πάντα ετοιμάζουν μια ανανέωση που θα σκορπιστεί από τις ανεμικές της Ιστορίας. Συλλογίζεται κανείς τα λόγια πού ο Κάλβος έγραψε στον στρατηγό Λαφαγιέτ: “Ο Θεός και η απελπισία μας”. (…)

Κάποτε, τα ποιήματα αυτά ενώνονται με τα δημοτικά τραγούδια, δηλαδή με τα τραγούδια που οι άνθρωποι της ηπειρωτικής Ελλάδας είχαν διατηρήσει επί πολλές γενεές μαζί με τους θρύλους τους. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ορισμένα από αυτά τα τραγούδια έχουν τις ρίζες τους στα χρόνια της ειδωλολατρίας, άλλα φανερώνονται στο πέρασμα των αιώνων – όπως ο ακριτικός κύκλος, πού βγαίνει από τη βυζαντινή εποχή. Μας κάνουν να δούμε πως σ’ όλους αυτούς τους αιώνες, οι ίδιες στάσεις απέναντι στο μόχθο και στον πόνο, στη χαρά, στον έρωτα και στο θάνατο, επαναλαμβάνονταν αδιάκοπα. Όμως, συνάμα, έχουν εκφράσεις τόσο φρέσκες, τόσο οριστικές, τόσο ελεύθερες, και ένα μέτρο τόσο ανθρώπινο, ώστε μας δείχνουν χειροπιαστά πόσο το πνεύμα του Έλληνα μένει πάντοτε “όμοιον εαυτώ”. (…)

     Εγώ για το χατήρι σου τρεις βάρδιες είχα βάλει.
Είχα τον ήλιο στα βουνά και τον αϊτό στους κάμπους
και το βοριά το δροσερό τον είχα στα καράβια.
Μα ο ήλιος εβασίλεψε κι ο αϊτός αποκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.

Αυτά, πολύ απλουστευμένα, είναι τα όσα προηγήθηκαν. Αυτή είναι η κληρονομιά που ο τυφλός ζητιάνος παράδωσε, ένα βράδυ, μπροστά σε μια ταβέρνα της Ζακύνθου, στον Διονύσιο Σολωμό. Τούτη η εικόνα μου έρχεται πάντοτε στο νου, όποτε συλλογίζομαι αυτόν και όσα μας έδωσε.

Από την ιστορία της νεότερης ελληνικής ποίησης δεν λείπουν οι παράξενες μορφές και περιπτώσεις. Θα ‘ταν, ας πούμε, πολύ πιο φυσικό, καθώς το φαντάζομαι, η ποίηση ενός λαού θαλασσινού, αγροτικού και πολεμιστή, να άρχιζε με έναν άνθρωπο πού θα τραγουδούσε τραχιά και απλά αισθήματα. Συνέβηκε το αντίθετο. Άρχισε με έναν ποιητή πού κατεχόταν από τον δαίμονα του απόλυτου. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Πρέπει να προσθέσω αμέσως ότι το επίπεδο της παιδείας στα Εφτάνησα ήταν, τα χρόνια εκείνα, πολύ υψηλότερο από της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ο Σολωμός είχε σπουδάσει στην Ιταλία. Ήταν ένας μεγάλος Ευρωπαίος, που γνώριζε καλά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η ποίηση του αιώνα του. Μπορούσε να είχε σταδιοδρομήσει στην Ιταλία: έγραψε ιταλικά ποιήματα και οι ενθαρρύνσεις δεν του έλειψαν. Προτίμησε τη στενή πύλη: αποφάσισε να δημιουργήσει το έργο του ελληνικά.

Ο Σολωμός ασφαλώς είχε γνωρίσει τα ποιήματα πού είχαν φέρει μαζί τους οι πρόσφυγες από την Κρήτη. Πίστευε στην γλώσσα του λαού κι εχθρεύονταν κάθε μορφή λογιοτατισμού. Οι απόψεις του πάνω στο πρόβλημα αυτό σώζονται σ’ ένα διάλογο πού έγραψε, με κύρια πρόσωπα τον Ποιητή και τον Σοφολογιώτατο. Μνημονεύω, στην τύχη:

“Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, παρέξ ελευθερία και γλώσσα” ή, ακόμα: “Υποτάξου πρώτα στη γλώσσα του λαού, και αν είσαι αρκετός, κυρίεψέ την”.

Γι’ αυτήν την κυριαρχία εμόχθησε, κι αυτός ο μόχθος είναι πού τον έκανε ένα μεγάλον Έλληνα. Ο Σολωμός, βέβαια, έγραψε και τον Ύμνο στην Ελευθερία, πού οι στίχοι, του χρησίμεψαν για τον εθνικό μας ύμνο – και άλλα ποιήματά του μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν πολύ στον περασμένο αιώνα. Όμως δεν είναι γι’ αυτό που μετράει για μας η κληρονομιά του.

Είναι γιατί μπόρεσε να χαράξει, όσο οριστικά του επέτρεπε η εποχή του, το δρόμο που θα ‘παιρνε η ελληνική έκφραση.

Αγάπησε τη ζωντανή γλώσσα και δούλεψε σ’ όλη του τη ζωή για να την ανυψώσει στο επίπεδο της ποίησης που εκείνος οραματιζόταν. Ήταν μια προσπάθεια που ξεπερνούσε τις δυνάμεις ενός και μόνου ανθρώπου.

Από τα μεγάλα του ποιήματα, π.χ. τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους”, δεν μας μένουν παρά αποσπάσματα: συντρίμμια από ένα διαμάντι που ο τεχνίτης το πήρε μαζί του στον τάφο. Δεν μας μένουν παρά αποσπάσματα και κενά πού αντιπροσωπεύουν την πάλη εκείνης της μεγάλης ψυχής, της τεντωμένης σαν τη χορδή ενός τόξου πού ήταν γραφτό να σπάσει. Πολλές γενεές Ελλήνων συγγραφέων έσκυψαν πάνω σ’ αυτά τα κενά και σ’ αυτά τ’ αποσπάσματα. Ο Σολωμός πεθαίνει στα 1857. Στα 1927, δημοσιεύεται για πρώτη φορά Η Γυναίκα της Ζάκυθος, που τον καθιερώνει μεγάλο πεζογράφο.(…) Είναι ένα υπέροχο κείμενο που κάνει μια βαθιά τομή στο πνεύμα μας.(…) Ο άνθρωπος αυτός ήταν πάντα ένα ξεκίνημα.

Ανδρέας Κάλβος

Ο Ανδρέας Κάλβος είναι σύγχρονος του Σολωμού και μια από τις πιο μοναχικές φυσιογνωμίες της ελληνικής λογοτεχνίας. Δεν έχουμε ούτε μία προσωπογραφία του. Φίλος του Ιταλού ποιητή Ούγκο Φώσκολο, δεν αργεί να μαλώσει μαζί του. Γεννημένος στη Ζάκυνθο και αφού έζησε πολλά χρόνια στην Κέρκυρα, δεν φαίνεται να είχε καμιά επαφή με τον Σολωμό. Ένα τομίδιο με είκοσι ωδές –τις οποίες δημοσιεύει, μόλις πατήσει τα τριάντα– αποτελεί όλο το έργο του. Στα νιάτα του ταξίδεψε πολύ: Ιταλία, Ελβετία, Αγγλία.

Είναι ένας αγέρωχος άντρας, ποτισμένος με τις ηθικές διδαχές του τέλους του 18ου αιώνα, ζηλωτής της αρετής, εχθρός της τυραννίας. Η ποίησή του είναι εμπνευσμένη από το μεγαλείο και τον πόνο της μαρτυρικής πατρίδας του. Είναι συγκινητικό να προσέξει κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός, πού στερήθηκε τη μητέρα του από παιδί, ταυτίζει στα βάθη της συνείδησής του την αγάπη για τη χαμένη μάνα με την αγάπη της πατρίδας.(…) Ύστερα από μια μοναχική ζωή στην Κέρκυρα, αφιερωμένη στη διδασκαλία, εγκαταλείπει οριστικά τα Εφτάνησα. Παντρεύεται για δεύτερη φορά στο Λονδίνο και πηγαίνει, με τη γυναίκα του, ν’ ανοίξει ένα οικοτροφείο κοριτσιών σε μια μικρή πόλη της αγγλικής επαρχίας. Μένει εκεί 14 χρόνια, ως το θάνατό του, χωρίς να δώσει ούτε ένα σήμα στην Ελλάδα. Μπόρεσα να κάνω ένα προσκύνημα σ’ εκείνα τα μέρη, τα στοιχειωμένα από τη σκιά του Τέννυσον. (…)

Μα ούτε και εκεί κατάφερα να ελευθερωθώ από την εικόνα αυτού του ανθρώπου δίχως πρόσωπο, πού, ντυμένος στα μαύρα, στέκεται πάνω σ’ ένα ερημικό ακρωτήριο, χτυπώντας τη λύρα.

Κωστής Παλαμάς

Το έργο του λησμονιόταν όλο και πιο πολύ. Ασφαλώς, η φωνή του δεν ταίριαζε με τα γούστα της ανεδαφικής και ρομαντικής ρητορείας που επικρατούσε, εκείνα τα χρόνια, στην Αθήνα. Τον ανακάλυψε ξανά, γύρω στα 1890, ο Κωστής Παλαμάς. Στο μεταξύ, τα πράγματα είχαν ωριμάσει. Είναι τα χρόνια όπου οι φρέσκες δυνάμεις της νεότερης Ελλάδας αρχίζουν να ξεπετιούνται. Είναι η ώρα όπου ο αγώνας για τη ζωντανή γλώσσα παίρνει διαστάσεις. Δεν του έλειψαν οι υπερβολές – πράγμα, άλλωστε, πολύ φυσικό. Ο αγώνας αυτός συνεχίστηκε πολλά χρόνια. Υπερβαίνει τη λογοτεχνία. Χαρακτηρίζεται από μια θέληση ν’ αντιμετωπιστεί το παρόν σε όλους τους τομείς του. Στρέφεται με θέρμη προς τη δημόσια εκπαίδευση. Απορρίπτει τα έτοιμα σχήματα και τις απολιθωμένες ιδέες, θέλει ασφαλώς να διατηρήσει την κληρονομιά των αρχαίων, αλλά συνάμα στρέφεται προς το λαό: θέλει να φωτίσει το ένα με το άλλο. Αναρωτιέται, τι είμαστε εμείς, τώρα. Επιστήμονες, δάσκαλοι παίρνουν μέρος σ’ αυτόν τον αγώνα.

Είναι η εποχή όπου βλέπουν το φως σημαντικές εργασίες για την ελληνική λαογραφία, όπου αρχίζει να γίνεται συνειδητή η συνέχεια της παράδοσής μας και η ανάγκη κριτικής σκέψης.

Ο Κωστής Παλαμάς έχει πολύ μεγάλο ρόλο σ’ αυτό το κίνημα. Ήμουν έφηβος, όταν τον πρωτοείδα σε μια διάλεξή του. Ήταν ένας άντρας πολύ μικρόσωμος. Σου επιβαλλόταν με το βάθος των ματιών του και της φωνής του – η οποία ήταν πλούσια, μ’ ένα σπάσιμο στην άκρη.

Το έργο του είναι απέραντο: σκεπάζει με τον ίσκιο του πολλές δεκαετίες της λογοτεχνικής μας ζωής. Εκφράστηκε σε όλα τα ποιητικά είδη: λυρικά, επικά, σατιρικά. Είναι ταυτόχρονα ο σημαντικότερος λογοτεχνικός κριτικός μας. Είχε μια καταπληκτική γνώση της ξένης λογοτεχνίας – πράγμα που μας δείχνει, για μια φορά ακόμα, πως η Ελλάδα είναι ένα σταυροδρόμι· πώς από την εποχή του Ηροδότου ή του Πλάτωνος, ποτέ δεν κλείστηκε στα ξένα ρεύματα, ιδίως στις καλύτερες στιγμές της.

(…) Τον βλέπω σαν μια δύναμη της φύσης, ενάντια στην οποία η κριτική γίνεται μίζερη και φτενή. Είναι σάμπως μια δύναμη, απωθημένη και σωρευμένη επί χίλια τόσα χρόνια λογιοτατισμού, να είχε επιτέλους σπάσει τα φράγματά της. Όταν τα νερά λευτερώνονται για να κατακλύσουν ένα διψασμένο κάμπο, δεν μπορείς να έχεις την αξίωση να κατεβάζουν μονάχα λουλούδια. Ο Παλαμάς είχε βαθιά συνείδηση και της πιο απόμερης γωνιάς της παράδοσής μας: αρχαίας, βυζαντινής, νεότερης. Ένας κόσμος ολόκληρος από ανέκφραστα πράγματα συνωστίζονταν στην ψυχή του. Αυτόν τον κόσμο, τον δικό του, είναι πού λευτέρωσε. Δεν θέλω να ισχυριστώ πως η αφθονία του δεν τον έβλαψε, όμως ο λαός πού, στα 1943, είχε μαζευτεί γύρω από το φέρετρο του, σίγουρα κάτι είχε νιώσει από τα όσα σας είπα όταν, τη στιγμή του ύστατου αποχαιρετισμού, άρχισε αυθόρμητα να ψάλλει, κάτω από τα μάτια των Άρχων Κατοχής, τον εθνικό μας ύμνο, τον ύμνο στην ελευθερία.

Κων Καβάφης

Εκατόν πενήντα τέσσερα ποιήματα αποτελούν το επίσημο έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη, που βρίσκεται στους αντίποδες του Παλαμά.

Είναι μια σπάνια περίπτωση ποιητή, που κινητήρια δύναμή του δεν είναι το “ρήμα”· η αφθονία του λόγου είναι ο κίνδυνός του. (…)

Εκείνο που χαρακτηρίζει την τέχνη του είναι οι αρνήσεις του. Είναι επίσης, το αίσθημά του της ιστορίας.

Δεν εννοώ την ιστορία σαν μια αφήγηση των περασμένων· εννοώ την ιστορία που ζει στο παρόν, που φωτίζει την παρούσα ζωή μας, το δράμα της και τη μοίρα της.

Τον παρομοίασα με κείνον τον Πρωτέα της Αλεξανδρινής ακτής, πού ο Όμηρος μας λεει πως άλλαζε αδιάκοπα μορφή. Η παράδοσή του δεν είναι η λαϊκή παράδοση του Σολωμού ή του Παλαμά – είναι η λόγια παράδοση. Εκεί όπου αυτοί εμπνέονται από ένα δημοτικό τραγούδι ή από ένα λαϊκό θρύλο, εκείνος θα προστρέξει στον Πλούταρχο ή σε κάποιον ασήμαντο χρονογράφο, είτε στον βίο και την πολιτεία ενός Πτολεμαίου ή ενός Σελευκίδη. Η γλώσσα του είναι ένα κράμα από όσα του είχε κληροδοτήσει μια καλή οικογένεια της Κωνσταντινούπολης (η δική του οικογένεια), και από όσα άρπαζε το αφτί του στους δρόμους της Αλεξάνδρειας. Είναι ένας άνθρωπος των πόλεων. Του αρέσουν οι χώρες και οι εποχές όπου τα όρια δεν είναι καθορισμένα, όπου οι χαρακτήρες και οι δοξασίες είναι ρευστές. Πολλοί από τους ήρωές του είναι “εν μέρει εθνικοί κ’ εν μέρει χριστιανίζοντες” ή ζουν ανάμεσα σ’ ένα πληθυσμό πολύ ανάμικτο – “Σύροι, Γραικοί, Αρμένιοι, Μήδοι”, καθώς είπε.

Όταν αποκτήσει κανείς κάποια οικειότητα με την ποίησή του, μπορεί ν’ αναρωτηθεί αν δεν πρόκειται για μια προβολή της παρούσας ζωής μας στο παρελθόν, ή μήπως η ιστορία δεν αποφάσισε ξαφνικά να εισβάλει στην καθημερινή μας ζωή. Ο κόσμος του είναι ένας κόσμος των παρυφών, που ξανάρχεται στη ζωή χάρη σ’ ένα νεανικό σώμα. Ο φίλος του, ο Άγγλος μυθιστοριογράφος Ε. Μ. Φόρστερ, μου διηγήθηκε πως όταν του απάγγειλε για πρώτη φορά μια μετάφραση ποιημάτων του, ο Καβάφης ξαφνιασμένος φώναξε: “Ώστε, λοιπόν, καταλαβαίνετε αγαπητέ μου Φόρστερ, καταλαβαίνετε!”. Τόσο είχαμε χάσει τη συνήθεια να μας καταλαβαίνουν. (…)

Άγγελος Σικελιανός

Μα η Ελλάδα έχει πολλές όψεις. Δεν είναι όλες τους εύκολα προσιτές. Συλλογίζομαι τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Τον γνώρισα καλά. Δεν λησμονάει κανείς εύκολα τη μεγάλη του φωνή, όταν απάγγελνε στίχους του. Είχε κάτι από τη μεγαλοπρέπεια ενός βάρδου μιας άλλης εποχής. Συνάμα, είχε μια σπάνια οικειότητα με τη γη μας και με τους ανθρώπους της. Όλοι τον αγαπούσαν. Τον φώναζαν απλά “κυρ-Άγγελε”, σαν να ‘ταν δικός τους άνθρωπος.

Ήξερε να συνδέει πολύ φυσικά τα λόγια και τη στάση ενός βοσκού του Παρνασσού ή μιας χωριατοπούλας με τον ιερό κόσμο πού ο ίδιος κατοικούσε.

Κατεχόταν από ένα θεό – μια δύναμη καμωμένη από τον Απόλλωνα, τον Διόνυσο και τον Χριστό. Ένα από τα ποιήματά του, γραμμένο μια νύχτα των Χριστουγέννων, στα χρόνια του τελευταίου πολέμου, τιτλοφορείται “Διόνυσος επί λίκνω”. Λεει:

     Γλυκό μου βρέφος, Διόνυσέ μου και Χριστέ μου

Και αλήθεια είναι πολύ αξιοθαύμαστο να παρατηρεί κανείς, πώς η παλιά ειδωλολατρική θρησκεία ήρθε κι έσμιξε στον τόπο μας, με τη Χριστιανική μας Ορθοδοξία. Στην Ελλάδα, ο Διόνυσος ήταν κι αυτός ένας θεός εσταυρωμένος.

Αυτός ο ποιητής που τόσο ένιωσε και ζήτησε την ανάσταση του ανθρώπου και του κόσμου, είναι ωστόσο ο ίδιος πού είπε:

     Η μόνη μέθοδος είν’ ο θάνατος

Είχε καταλάβει ότι θάνατος και ζωή είναι οι δύο όψεις ενός και του ίδιου πράγματος. Τον έβλεπα, κάθε φορά που περνούσα από την Ελλάδα. Τον βασάνιζε μια παρατεινόμενη αρρώστια, μα η δύναμη που τον ενέπνεε δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ως το τέλος. Ένα βράδυ, σπίτι του, ύστερα από μια λιποθυμία που μας είχε ανησυχήσει, μου είπε:

“Είδα το απόλυτο μαύρο. Ήταν ανέκφραστα ωραίο”.

Και τώρα, θα ήθελα να τελειώσω μ’ έναν άνθρωπο πού πάντα κράτησα κοντά μου· μου παραστάθηκε σε ώρες δύσκολες, όταν κάθε βοήθεια έμοιαζε χαμένη. Σ’ αυτή τη χώρα των αντιθέσεων που είναι η πατρίδα μου, η περίπτωσή του είναι ακραία. Δεν είναι διανοούμενος. Μα η διανόηση, αφημένη στον εαυτό της, χρειάζεται κάποτε τη φρεσκάδα, όπως οι νεκροί που ζητούν να πιουν φρέσκο αίμα πριν αποκριθούν στον Οδυσσέα.

Μακρυγιάννης

Είχε μάθει λίγα γράμματα, στα τριάντα πέντε του χρόνια, για να μπορέσει να διηγηθεί όσα είχε δει στον πόλεμο της ανεξαρτησίας μας, όπου είχε μεγάλη δράση. Το όνομά του είναι: Μακρυγιάννης. Τον παρομοιάζω με έναν από εκείνους τους γέρικους κορμούς που έχουν οι ελιές μας, τους διαμορφωμένους από τα στοιχεία της φύσης, και που μπορούν, νομίζω, να μας διδάξουν τη σοφία. Έτσι κι αυτός διαμορφώθηκε από τα ανθρώπινα στοιχεία, από πολλές γενεές ανθρώπινων ψυχών. (…)

Δεν είναι ποιητής, μα το τραγούδι είναι μέσα του – όπως είναι πάντα μέσα στην ψυχή του λαού. Όταν ένας ξένος, ένας Γάλλος, έρχεται, να τον δει, τον καλεί να φανε μαζί. “Ήθελε κι ελληνικά τραγούδια”, μας λεει, “του έφκιασα πέντ’ έξι”.

Είναι προικισμένος με μια παράξενη εκφραστική δύναμη· το γράψιμό του θυμίζει μια ξερολιθιά χτισμένη πέτρα-πέτρα· όλες οι λέξεις του λειτουργούν κι έχουν ρίζες· κάποτε έχει ομηρικά κινήματα ύφους. Είναι ο άνθρωπος που μου έμαθε τα περισσότερα στον πεζό λόγο.

Δεν του αρέσουν οι φρεναπάτες της ρητορείας. Μια στιγμή που θυμώνει, φωνάζει: “Εβάλετε και νέον αρχηγό στο φρούριο της Κόρθος, Αχιλλέα τον έλεγαν, λογιώτατο. Κι ακούγοντας τ’ όνομα Αχιλλέα, παντυχαίνετε ότι είναι εκείνος ο περίφημος Αχιλλέας. Και πολέμαγε τ’ όνομα τους Τούρκους. Δεν πολεμάγει τ’ όνομα ποτέ, πολεμάγει η αντρεία, ο πατριωτισμός, η αρετή”.

Όμως, την ίδια ώρα, καταλαβαίνει κανείς την αγάπη του για την αρχαία κληρονομιά, όταν λεει σε κάτι στρατιώτες που θέλαν να πουλήσουν δύο αγάλματα σε ξένους: “Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε”.

Όταν συλλογιστούμε πως ο πόλεμος είχε αφήσει πολλές πληγές στο κορμί αυτού του ανθρώπου, έχουμε το δικαίωμα να συμπεράνουμε πως αυτά τα λόγια έχουν κάποιο βάρος.

Προς τα τέλη της ζωής του, η μοίρα του γίνεται τραγική. Οι πόνοι από τις πληγές του είναι ανυπόφοροι. Κατατρεγμένος, φυλακίζεται και δικάζεται. Στην απελπισία του γράφει γράμματα στον Θεό: “Και δεν μας ακούς, και δεν μας βλέπεις. . .”. (…)

Σας μίλησα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, γιατί οι σκιές τους δεν έπαψαν να με συντροφεύουν από τότε που άρχισε το ταξίδι μου για τη Σουηδία, και γιατί οι προσπάθειές τους αντιπροσωπεύουν, στο νου μου, τις κινήσεις ενός κορμιού αλυσοδεμένου επί αιώνες, όταν επιτέλους σπάσουν τα δεσμά του και ψηλαφεί, ξαναζωντανεύει, κι αναζητάει τις φυσικές του κινήσεις.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Αυτή η ομιλία μου ασφαλώς έχει πολλά ελαττώματα. Το ελάττωμα της απλούστευσης, που παραμορφώνει. Το ελάττωμα –που δεν αγαπώ– μιας προσωπικής επιλογής. Σίγουρα παράλειψα πολύ μεγάλες μορφές. Π.χ. τον Αδαμάντιο Κοραή ή τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Μα πώς να μιλήσει κανείς, αν δεν αποφασίσει να διαλέξει. Συγχωρέστε με, αν έσφαλα.

Εξ άλλου, το μόνο που έκανα ήταν να επισημάνω, όσο πιο απλά μπορούσα, λίγα οδόσημα. Ολόγυρά τους, και στα χρόνια που χωρίζουν αυτούς τους ανθρώπους, υπάρχουν βέβαια πολλές γενεές ανθρώπων που μόχθησαν και θυσίασαν τη ζωή τους για να βοηθήσουν το πνεύμα να πλησιάσει λίγο περισσότερο σ’ αυτή την πολύμορφη έκφραση, που είναι η ελληνική έκφραση.

Θέλησα, ακόμα, με την άδειά σας, να εκφράσω την αλληλεγγύη μου με το λαό μου. Όχι μονάχα με τους μεγάλους διδασκάλους του πνεύματος, αλλά και με τους άγνωστους, τους αγνοημένους, αυτούς που έσκυψαν πάνω σ’ ένα και μόνο βιβλίο, με την ίδια θέρμη που σκύβει κανείς πάνω σ’ ένα εικόνισμα – και τα παιδιά, επίσης, που πεζοπόρησαν επί ώρες για να πάνε σε μακρινά σχολειά, “να μαθαίνουν γράμματα, του θεού τα πράματα”, καθώς λεει το τραγούδι τους. Για να θυμηθώ για άλλη μια φορά τον φίλο μου τον Μακρυγιάννη: δεν πρέπει να λέμε “εγώ”, πρέπει να λέμε “εμείς”, γιατί κανείς δεν κατορθώνει τίποτε μόνος. Μου φαίνεται σωστό που είναι έτσι τα πράγματα. Έχω ανάγκη από αυτή την αλληλεγγύη, γιατί αν δεν καταλάβω τους ανθρώπους του τόπου μου, με τις αρετές και τις κακίες τους, αισθάνομαι πως δεν θα μπορέσω να καταλάβω τους άλλους ανθρώπους του μεγάλου κόσμου.

Όμηρος

Δεν σας μίλησα για τους αρχαίους. Δεν θέλησα να σας κουράσω. Ίσως πρέπει να προσθέσω μερικές λέξεις. Από τον 15ο αιώνα που έπεσε το Βυζάντιο, γίνονται ολοένα και περισσότερο κτήμα της ανθρωπότητας. Είναι τώρα ζυμωμένοι με ό,τι ονομάζουμε –συντομογραφικά– ευρωπαϊκό πολιτισμό. Χαιρόμαστε που τόσα έθνη συμβάλλουν στο να τους φέρουν πιο κοντά στη ζωή μας. Όσο για μας, μας μένουν, μολαταύτα, μερικά αναφαίρετα πράγματα. Όταν διαβάζω στον Όμηρο τις απλές λέξεις: “φάος ηελίοιο” –σήμερα το λεω: “φως του ήλιου”– νιώθω μια οικειότητα πού συγγενεύει περισσότερο με μια συλλογική ψυχή παρά με μια προσπάθεια γνώσης. Είναι μια νότα, θα ‘λεγα, που οι αρμονικές της απλώνονται πολύ μακριά· είναι μια αίσθηση πολύ αλλιώτικη από εκείνη που μπορεί να δώσει μια μετάφραση. Γιατί, τελοσπάντων, μιλούμε την ίδια γλώσσα – και το αίσθημα μιας γλώσσας ανήκει στα συναισθήματα όσο και στη γνώση. Μια γλώσσα αλλαγμένη, αν θέλετε, από μια εξέλιξη χιλιάδων ετών, μα ωστόσο πάντα πιστή στον εαυτό της. Έχει τα χνάρια από χειρονομίες και στάσεις πού επαναλαμβάνονται επί αιώνες, ως τις μέρες μας, και που κάποτε απλουστεύουν με τρόπο εκπληκτικό προβλήματα ερμηνείας που φαίνονται πολύ δύσκολα σε άλλους.

Δεν θα πω πως είμαστε από το ίδιο αίμα, γιατί αποστρέφομαι τις φυλετικές θεωρίες – αλλά κατοικούμε πάντα την ίδια χώρα και κοιτάμε τα ίδια βουνά που τελειώνουν στη θάλασσα, ίσως να μνημόνευσα τη λέξη “παράδοση”, χωρίς να υπογραμμίσω τούτο το αυτονόητο: ότι παράδοση δεν σημαίνει συνήθεια. Αντίθετα, μας ενδιαφέρει για την ικανότητα που έχει να μπορεί να σπάει τη συνήθεια: έτσι αποδείχνει τη ζωντάνια της.

Επίσης, δεν σας μίλησα για τη γενιά μου – τη γενιά στην οποία έλαχε ο βαρύς κλήρος μιας ηθικής αναπροσαρμογής, ύστερα από την έξοδο ενάμισι εκατομμυρίου ψυχών από τη Μικρασία. Τη γενιά που στάθηκε μάρτυρας ενός φαινομένου μοναδικού στην ελληνική ιστορία: αυτής της παλίρροιας, αυτής της πόλωσης του πληθυσμού μας που ήταν σκορπισμένος σε πολλά ανθηρά κέντρα της οικουμένης.

Τέλος, δε σας μίλησα για τη γενιά που ήρθε ύστερα από μας, για εκείνην που τα παιδικά ή τα εφηβικά της χρόνια τραυματίστηκαν στα χρόνια του τελευταίου πολέμου. Ασφαλώς έχει καινούρια προβλήματα και άλλη προοπτική: η Ελλάδα εκβιομηχανίζεται όλο και περισσότερο. Τα έθνη όλο και πλησιάζουν αναμεταξύ τους. Ο κόσμος αλλάζει. Οι κινήσεις του όσο πάνε κι επιταχύνονται.

Θα ‘λεγε κανείς πώς το χαρακτηριστικό του είναι να δείχνει αβύσσους, είτε μέσα στην ανθρώπινη ψυχή είτε μέσα στο σύμπαν. Η έννοια της διάρκειας έχει αλλάξει. Είναι μια νεότητα πονεμένη και ανήσυχη. Συναισθάνομαι τις δυσκολίες της, που άλλωστε δεν απέχουν πολύ από τις δικές μας. Ένας μεγάλος πρωτοπόρος της ελευθερίας μας, ο Ρήγας, δίδασκε: “Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά”. Θα ήθελα να ευχηθώ στους νέους μας να στοχάζονται ταυτόχρονα και το ρητό που είναι χαραγμένο στο ανώφλι του πανεπιστημίου σας της Ουψάλας: “Να σκέφτεσαι ελεύθερα είναι σπουδαίο”· να σκέφτεσαι δίκαια, ακόμα πιο σπουδαίο”.

Τελείωσα. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας. Σας ευχαριστώ επίσης, γιατί “η γενναιοφροσύνη της Σουηδίας” μου επιτρέπει να νιώσω, επιτέλους, πως είμαι κανείς. Θέλω να πω: με την έννοια που έδινε ο Οδυσσέας, όταν αποκρινόταν στον κύκλωπα Πολύφημο “Ούτις” — κανείς, μέσα στη μυστηριώδη αυτή ροή, την Ελλάδα.

*Το κείμενο του Γεωργίου Σεφέρη είναι απόσπασμα από το επίμετρο με τίτλο Λίγα για την νεότερη ελληνική παράδοση (357-381) και περιλαμβάνεται στον τρίτο τόμο των Δοκιμών (Παραλειπόμενα) 1932-1971. Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1993.

 

Συγκίνηση και αποφασιστικότητα στην Πολεμική Αεροπορία

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Από σήμερα και τυπικά η Πολεμική Αεροπορία γύρισε σελίδα, από την «εποχή Μπουρολιά» στην «εποχή Γρηγοριάδη», των οποίων οι εκφωνηθείσες Ημερήσιες Διαταγές εγγράφονται στην ιστορία του Όπλου, με υποθήκες και κατευθύνσεις που καταγράφουν την κατάσταση των πραγμάτων και δείχνουν τους δρόμους του καθήκοντος γιά το μέλλον…

H “ΔΙΟΡΘΩΣΗ” ΤΟΥ ΥΕΘΑ Ν. ΔΕΝΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΤΕΡΑΡΧΟ(Ι) ΘΕΜ. ΜΠΟΥΡΟΛΙΑ, ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΓΕΑ, Η ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΕΡΙΤΡΑΝΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΠΕΤΑΙ “ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ” ΕΙΣ ΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΞΗΓΓΕΙΛΕ. ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΤΕΡΑΡΧΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ….

ΤΟ ΞΙΦΟΣ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕ 
ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 43 ΧΡΟΝΙΑ
ΤΟΝ ΠΤΕΡΑΡΧΟ ΜΠΟΥΡΟΛΙΑ

Ένας αμετανόητος Αεροπόρος, ηλικίας μόλις 16 ετών το Μάϊο του 1979, συνόδευε τον Σμήναρχο πατέρα του, Αθανάσιο, που βρήκε το θάνατο σε αεροπορικό δυστύχημα στη Σούδα στις 29 Μαίου 1979, στην τελευταία του κατοικία, ακριβώς πίσω από το φέρετρο με τη σορό του, κρατώντας το ξίφος του στη θήκη του. Λίγο πριν τον ενταφιασμό του αυτός ο απρόβλεπτος 16άρης έβγαλε το ξίφος από τη θήκη του, γιά να τού αποδώσει τις κεκανονισμένες τιμές, όπως προβλέπεται μόνον από ενστόλους, προς αρνητική έκπληξη κάποιων, όπως εκμυστηρεύθηκε χθες ο γιός του Αθανάσιου Μπουρολιά.

Είναι, δηλαδή, ο Πτέραρχος(Ι) Θεμιστοκλής Μπουρολιάς, ο οποίος παρέδωσε σήμερα ευδοκίμως –στην κυριολεξία- τα καθήκοντα του Αρχηγού ΓΕΑ στον αντικαταστάτη Αντιπτέραρχο(Ι) Δημοσθένη Γρηγοριάδη. Πρόκειται γιά τον ανήλικο τότε που μπήκε τον επόμενο χρόνο στην Σχολή Ικάρων, το 1980, με την 56η Σειρά Ιπταμένων, από την οποία αποφοίτησε μετά από τέσσερα χρόνια πρώτος, Αρχηγός της τάξης του. Και ο οποίος έκτοτε και μέχρι σήμερα ανελλιπώς, 17 Ιανουαρίου 2024, ουδέποτε αποχωρίσθηκε τη οικογένειά του της Πολεμικής Αεροπορίας, η οποία τον αγκάλιασε και την οποία ο ίδιος ετίμησε και τής το ανταπέδωσε με συνέπεια. Με την όμορφη οικογένειά του, τη σύζυγό του καιο τα δύο παιδιά τους πολύτιμο στήριγμα σε αυτήν τη διαδρομή άνω των 40 ετών.

Λιγότεροι μάλλον οι τύποι και περισσότερη η ουσία στην τελετή που έγινε στη Σχολή Ικάρων, στο επίσημο σκέλος της εκφώνησης των Ημερησίων Διαταγών ενώπιον του ΥΕΘΑ Νίκου Δένδια, όπως και στη δεξίωση στο χώρο του εστιατορίου της ΣΙ, όπου σιτίζονται καθημερινώς οι Ίκαροι…Ακόμη και συγκινητικές στιγμές, όπως αναγνώρισαν πολλοί, όπως άκουσα να λέει ο αγαπητός μου φίλος Πτέραρχος (Ι) Δημήτρης Λυτζεράκος, «αυστηρός» κατά τα λοιπά και όχι μόνον…

Από σήμερα και τυπικά η Πολεμική Αεροπορία γύρισε σελίδα, από την «εποχή Μπουρολιά» στην «εποχή Γρηγοριάδη», των οποίων οι εκφωνηθείσες Ημερήσιες Διαταγές εγγράφονται στην ιστορία του Όπλου, με υποθήκες και κατευθύνσεις που καταγράφουν την κατάσταση των πραγμάτων και δείχνουν τους δρόμους του καθήκοντος γιά το μέλλον.

Ο Πτέραρχος (Ι) Θεμ. Μπουρολιάς έκλεισε την Ημερήσια Διαταγή του ευχόμενος «καλές πτήσεις και καλές προσγειώσεις στην Πολεμική Αεροπορία μας», μία ευχή που περικλείει ταυτοτικά την αποστολή του Όπλου, λόγια απλά, ουσιαστικά και μοναδικά.

Από την Ημερήσια Διαταγή του, συγκρατώ ιδιαιτέρως, πέραν των ειδικότερων επιτευγμάτων υψηλής επιχειρησιακής σημασίας που ήλθαν να σφραγίσουν τη διετή του θητεία ως Αρχηγού ΓΕΑ και τα εξής:

«Αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανος που όλα αυτά τα χρόνια υπήρξα ενεργό μέλος αυτού του οργανισμού και τελικά αξιώθηκα να ηγηθώ μίας Πολεμικής Αεροπορίας ισχυρής, κυρίαρχης, αποτρεπτικής, με τεράστια κοινωνική προσφορά και εξωστρέφεια, και που δίκαια έχει κατακτήσει περίοπτη θέση μεταξύ των πιο σύγχρονων Αεροποριών σε ΝΑΤΟϊκό, Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Αυτή ακριβώς η ανάγκη για μία ισχυρή Πολεμική Αεροπορία προβάλει πιο επιτακτική από ποτέ σήμερα, στην ασταθή και ταραγμένη περιοχή που ζούμε, όπου οι συνεχείς ανακατατάξεις και προκλήσεις που εμφανίζονται στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, επιβάλλουν σχεδιασμό, εγρήγορση, και ετοιμότητα για εξασφάλιση της επιζητούμενης υπεροχής. Όλοι μαζί δουλέψαμε συντονισμένα και συγκροτημένα για να εξασφαλίσουμε μία Αεροπορία κατάλληλα εξοπλισμένη, οργανωμένη και εκπαιδευμένη, με σύγχρονο διακλαδικό και διαλειτουργικό πνεύμα, σαφή επιχειρησιακή κατεύθυνση και ενεργό γεωστρατηγικό προσανατολισμό, εξασφαλίζοντας τη ζητούμενη αποτροπή αλλά και υποστηρίζοντας τα εθνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Στον πολυεπίπεδο αυτό δρόμο που μαζί διανύσαμε τα δύο αυτά έτη, αποδείξατε επανειλημμένα ότι αποτελείτε την κινητήριο δύναμη του οργανισμού, τους συντελεστές που μετουσιώνουν σε πράξη όλες τις σκέψεις και ιδέες, τον πραγματικό πολλαπλασιαστή ισχύος, το πολυτιμότατο αυτό εργαλείο που κάθε ηγέτης θα ήθελε δίπλα του σε πόλεμο και ειρήνη. Είστε το έμψυχο δυναμικό που με αυταπάρνηση, φιλοπατρία και επαγγελματισμό υπηρετεί την πατρίδα του σε αυτή την πολύ κρίσιμη περίοδο της νεότερης ιστορίας, αλλά και τη γεμάτη προκλήσεις για το μέλλον αυτού του τόπου, ένα μέλλον που είναι στο χέρι μας αν θα το κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές πιο ασφαλές, πιο δημιουργικό, πιο προσοδοφόρο. Το ελάχιστο που μπορώ να σας αποδώσω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ για την προσφορά σας και για την πίστη σας στο όραμά μου, αλλά και τον ειλικρινή μου σεβασμό και την αποδοχή για το μεγάλο έργο που καθημερινά επιτελείτε.

Σας καλώ όλους ως μία ομάδα, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, με αισιοδοξία και με γνώμονα το ήθος, την αριστεία, τη συναδελφικότητα και την ανιδιοτελή προσφορά, να προσηλωθείτε και με τον νέο σας Αρχηγό στις δύο έννοιες, με τις οποίες γαλουχηθήκαμε από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο στράτευμα : στο καθήκον και στο χρέος μας απέναντι στην πατρίδα, πιστοί στον όρκο που δώσαμε ενώπιον του σταυρού και της γαλανόλευκης. Οδηγός μας η θυσία των αθάνατων νεκρών μας, αυτών που αψηφώντας τον κίνδυνο χάθηκαν κατά την εκτέλεση της αποστολής τους, πιστοί στα ιδεώδη και ιδανικά τους, για να μας παραδώσουν σήμερα την Αεροπορία που έχει και τη δυνατότητα και την ικανότητα. Τους σεβόμαστε, τους τιμούμε, δεν τους ξεχνάμε.

Έχοντας πλήρη επίγνωση της ποιότητας του οργανισμού που σήμερα παραδίδω, θέλω να σας διαβεβαιώσω, κύριε ΥΕΘΑ, ότι η Πολεμική Αεροπορία θα εξακολουθήσει τον συνεχή ανοδικό της δρόμο, αποτελώντας τον σημαντικότερο ίσως πυλώνα στρατηγικής αποτροπής και διατήρησης της εθνικής μας ακεραιότητας, καθώς και ένα πολύτιμο εργαλείο στην άσκηση της εξωτερικής μας πολιτικής»

Από την αντίστοιχη Ημερήσια Διαταγή του νέου Αρχηγού ΓΕΑ, επιλέγω ως σημειολογικώς πλέον σημαντικό το εξής σημείο:

«Άνδρες και γυναίκες της Πολεμικής Αεροπορίας,

Χωρίς εσάς, δεν υπάρχει Πολεμική Αεροπορία. Χωρίς τη δική σας προσπάθεια, τους δικούς σας αγώνες, τις δικές σας θυσίες δεν είναι δυνατόν να επιτύχουμε οποιονδήποτε στόχο και να θέσουμε. Είσαστε ο καταλυτικός παράγοντας, που θα καθορίσει εάν θα ανεβάσουμε την Πολεμική Αεροπορία, που όλοι αγαπάμε, ακόμα ψηλότερα και θα την παραδώσουμε στους επόμενους καλύτερη και ισχυρότερη απ’ ότι την παραλάβαμε. Η μέριμνα για εσάς βρίσκεται στην κορυφή των στόχων που έχω αναλάβει να πετύχω.

Σας καλώ να συνεχίσετε με τον ίδιο ζήλο και την ίδια θέρμη και όρεξη να προσφέρετε τις υπηρεσίας σας, πιστοί στον όρκο που δώσαμε
όλοι μας στο ευαγγέλιο και στα ιερά σύμβολα του έθνους μας, με πνεύμα ομάδας, ενστερνιζόμενοι τις αξίες της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας.

Κύριε Αρχηγέ,


Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την προσφορά σας επί 43 και πλέον χρόνια στην Πολεμική Αεροπορία, την οποία γνωρίζω πολύ καλά πόσο αγαπάτε. Υπήρξατε υπόδειγμα Αεροπόρου, Αξιωματικού, Ηγέτη και παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας. Νιώθω τυχερός που σας γνώρισα και είχα την τιμή να συνεργαστώ στενά μαζί σας τα τελευταία 4 χρόνια και να έχω ιδία άποψη για το μέγεθος του έργου που αφήνετε πίσω σας. Σας ευχαριστώ ειλικρινά για την εμπιστοσύνη σας και την άψογη συνεργασία που είχαμε. Εύχομαι ολόψυχα σε εσάς και την οικογένειά σας υγεία, ευτυχία, επιτυχίες και κάθε καλό στη νέα ζωή που ξεκινάει για εσάς.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στους συναδέλφους που έπεσαν επιτελώντας το καθήκον για την Πατρίδα, υπηρετώντας την Πολεμική Αεροπορία και να υποσχεθώ ότι, θα αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις για να κάνουμε πραγματικότητα αυτό που κι εκείνοι ονειρεύονταν, για τον χώρο που τόσο αγάπησαν»

Στο περιθώριο της τελετής, καταγράφω την εξαιρετικώς αξιοπρεπή στάση των Πτεράρχων(Ι) Γεωργίου Φασούλα και Αντώνη Πανίδη, αντιστοίχως Αρχηγού Τακτικού Αεροπορίας και Υπαρχηγού ΓΕΑ οι οποίοι απεστρατεύθησαν συνεπεία των κρίσεων, με στάση και ήθος που ουδόλως εμφανίσθηκε να κρίνεται από τέτοιες στιγμές προσωπικής δοκιμασίας, σεβόμενοι εαυτούς και τις συλλογικές διαδικασίες της ΠΑ.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Τα πλήρη κείμενα των Ημερήσιων Διαταγών του Πτεράρχου(Ι) Θεμ. Μπουρολιά και Αντιπτεράρχου (Ι) Δημ. Γρηγοριάδη, στο λινκ:

https://www.onalert.gr/enoples-dynameis/gea/a-gea-grigoriadis-oi-protes-diloseis-toy-neoy-archigoy-tis-polemikis-aeroporias-vids/555181/

“Είναι ντροπή!” – Οργή Ευρωβουλευτών για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν

0

Χρήστος Δεμέτης

Με τον απόλυτα εύστοχο τίτλο “Ursula von der Leaving” υποδέχθηκε το Politico την αποχώρηση της προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, από τη συζήτηση στην Ολομέλεια στο Στρασβούργο για τις χρηματοδοτήσεις προς την Ουγγαρία του Όρμπαν.

Η πρόεδρος ερωτήθηκε για την αμφιλεγόμενη απόφασή της να εκταμιεύσει νέα κονδύλια της ΕΕ προς τον Ούγγρο πρωθυπουργό Ορμπάν τον περασμένο μήνα. Ακολούθως, πολλοί ευρωβουλευτές την κατακεραύνωσαν γιατί τεκμηρίωσε ελλειπώς την απόφαση αυτή, ενώ επέλεξε να μην παρακολουθήσει την κριτική προς την Ουγγαρία ως το τέλος της διαδικασίας.

 

“Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όπως συνηθίζει να κάνει, ακούει τον πρώτο γύρο ομιλητών και μετά εξαφανίζεται. Η στάση αυτή είναι απόλυτη ασέβεια προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα συμφέροντά του”, σχολίασε καυστικά η Sophie in ‘t Veld, του Renew Europe.

“Η Ουγγαρία συμμορφώνεται”

Κατά την ομιλία της η φον ντερ Λάιεν υπερασπίστηκε την κίνηση για αποδέσμευση περίπου 10 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουγγαρία πριν από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ τον περασμένο Δεκέμβριο, στην οποία συμφώνησαν να ξεκινήσουν ενταξιακές συνομιλίες στην ΕΕ με την Ουκρανία, χωρίς τη ρητή έγκριση του Όρμπαν ο οποίος και είχε εγκαταλείψει την αίθουσα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κατά τη λήψη της απόφασης.

“Τον περασμένο Μάιο, η Ουγγαρία ψήφισε έναν νέο νόμο για τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης, ο οποίος αντιμετωπίζει μια σειρά από συστάσεις”, είπε στην ομιλία της. “Αυτό ήταν απαραίτητο για να εκπληρώσει η Ουγγαρία τις προϋποθέσεις για τα ταμεία συνοχής, αυτό ζητήσαμε και αυτό παρέδωσε η Ουγγαρία”, σχολίασε η πρόεδρος της Κομισιόν.

“Περίπου 20 δισεκατομμύρια ευρώ κονδυλίων της ΕΕ παραμένουν παγωμένα”, επεσήμανε ακολούθως η φον ντερ Λάιεν. “Υποσχεθήκαμε να διασφαλίσουμε το κράτος δικαίου, ενώ παράλληλα θα είμαστε δίκαιοι προς όλα τα κράτη μέλη. Η Ουγγαρία ανταποκρίθηκε σε ορισμένες από τις συστάσεις μας που απαιτούνται για την εκπλήρωση των όρων των ταμείων συνοχής”, είπε συγκεκριμένα.

Ευρωβουλευτές από όλες τις πολιτικές ομάδες εξέφρασαν την οργή τους για την απόφαση της Κομισιόν, αναφέροντας πως ισούται με υποχώρηση στον εκβιασμό από τον Όρμπαν, ο οποίος απειλεί να μπλοκάρει τη χρηματοδότηση της ΕΕ για την Ουκρανία.

Η φον ντερ Λάιεν έφυγε από την αίθουσα του Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο λιγότερο από μία ώρα μετά τη συζήτηση που κράτησε δυόμισι ώρες συνολικά.

“Η πρόεδρος έφυγε πριν από τη βασική συζήτηση και αυτό είναι ντροπή. Τι πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες από αυτό;”. Ρώτησε η Μαρία Γκράπινι, κεντροαριστερή ευρωβουλεύτρια.

“Το γεγονός ότι η κα φον ντερ Λάιεν δεν είναι παρούσα, είναι προσβολή για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο”, δήλωσε ο αντιπρόεδρος του ΕΚ, Δημήτρης Παπαδημούλης.

Σε σκληρή γλώσσα ο Γερμανός των Πρασίνων, Daniel Freund, κατηγόρησε την πρόεδρο της Επιτροπής πως “επέτρεψε να την εκβιάσουν, πλήρωσε τη μεγαλύτερη δωροδοκία στην ιστορία”.

Σημειώνεται πως η φον ντερ Λάιεν είχε προγραμματίσει να συναντηθεί με την ακροδεξιά πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία, σήμερα, Τετάρτη.

Η ίδια είχε κάνει μια παρόμοια κίνηση τον Οκτώβριο, όταν έφυγε πριν απαντήσει στις ερωτήσεις των ευρωβουλευτών, προκειμένου να επιστρέψει στις Βρυξέλλες για μια συνέντευξη Τύπου με τους πρωθυπουργούς του Βελγίου και της Σουηδίας μετά την τρομοκρατική επίθεση.

News247.gr

Ρωσία: Βίαια επεισόδια σε επαρχιακή πόλη -10.000 βγήκαν στον δρόμο, αναφορές για τραυματίες -Δείτε βίντεο

0

Eπεισόδια σε μαζική διαδήλωση σε ρωσική πόλη
17/01/2024  15:27
Η Ρωσία πλήττεται από τη μεγαλύτερη διαμαρτυρία πολιτών από τότε που ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία με τουλάχιστον 10.000 να βγαίνουν στους δρόμους και να συγκρούονται με τους αστυνομικούς σε μια επαρχιακή πόλη.

Αφορμή για τις μαζικές διαδηλώσεις στάθηκε η φυλάκιση ενός ακτιβιστή που τάχθηκε κατά του πολέμου στην Ουκρανία. Οι Αστυνομικοί και οι διαδηλωτές ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις και υπάρχουν αναφορές για αρκετούς «τραυματίες» στη διαμαρτυρία στη μικρή πόλη Μπαϊμάκ, στο Μπασκορτοστάν, μια αγροτική περιοχή της Ρωσίας κοντά στα Ουράλια όρη.

Η διαμαρτυρία προκλήθηκε μετά τη φυλάκιση ενός εξέχοντος ακτιβιστή, ο οποίος καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για «υποκίνηση μίσους».

Χάος σε επαρχιακή πόλη της Ρωσίας με χιλιάδες διαδηλωτές
Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων έδειχναν διαδηλωτές να πετούν χιονόμπαλες και κομμάτια πάγου και την αστυνομία να απαντά με δακρυγόνα, μεταδίδει η Daily Mail.

Περίπου 300 στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων επιστρατεύτηκαν, αφού οι δυνάμεις επιβολής του νόμου δεν μπόρεσαν να περιορίσουν το ανεξέλεγκτο πλήθος, ενώ η Εθνική Φρουρά της Ρωσίας λέγεται ότι στέλνει εφεδρικές δυνάμεις για να βοηθήσει.

Ένας μάρτυρας δήλωσε: «Χτύπησαν τους ανθρώπους ανελέητα».

Στις συγκλονιστικές μαρτυρίες περιλαμβάνεται μια αναφορά ότι κάποια στιγμή, το εξαγριωμένο πλήθος περικύκλωσε και παγίδευσε τις δυνάμεις ασφαλείας του Πούτιν.

Φάνηκε να τους κρατούν ομήρους, απειλώντας να βλάψουν τους αξιωματικούς αν οι διαδηλωτές τραυματίζονταν Οι Αρχές επιστράτευσαν ακόμα και έναν ιμάμη στην κατά βάση μουσουλμανική περιοχή για να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την ηρεμία. «Η ομιλία του δεν είχε κανένα αποτέλεσμα», αναφέρθηκε.

 

Οι συγκλονιστικές εικόνες αποτυπώνουν το χειρότερο περιστατικό βίας στη Ρωσία από τότε που ξεκίνησε ο ευρείας κλίμακας πόλεμος με την Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.

Η φυλάκιση ενός επικριτή του Πούτιν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι
Ο επικεφαλής της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, Ραντίγιε Καμπίροφ, είχε νωρίτερα κατηγορήσει τον Φάιλ Αλσίνοφ ότι προσέβαλε τους ανθρώπους από την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο σε μια ομιλία στη γλώσσα Μπασκίρ, η οποία, όπως επιμένει ο ακτιβιστής, μεταφράστηκε λάθος. Ο ακτιβιστής έχει επίσης ασκήσει δημόσια κριτική στη μεγάλης κλίμακας επίθεση της Μόσχας στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, ο Αλσίνοφ τιμωρήθηκε με πρόστιμο πέρυσι επειδή κατέκρινε την επιστράτευση της Ρωσίας για τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αποκαλώντας την «γενοκτονία του λαού των Μπασκίρων» σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λέγοντας ότι η επίθεση της Μόσχας «δεν ήταν ο δικός μας πόλεμος».

Έχει επίσης ασκήσει έντονη κριτική στα έργα εξόρυξης χρυσού στην περιοχή, μια σημαντική πηγή εσόδων για τη Ρωσία σε μια εποχή που η οικονομία της έχει υποφέρει από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει ο δυτικός κόσμος ως απάντηση στην εισβολή της στην Ουκρανία. Ο πρώην λογογράφος του Πούτιν, Αμπάς Γκαλιάμοφ, τόνισε τη σημασία των ταραχών, υποστηρίζοντας ότι είναι ανησυχητικές για το Κρεμλίνο.

 

«Αυτό δεν σημαίνει ότι το καθεστώς εκεί έχει ανατραπεί αυτή τη στιγμή, αλλά σημαίνει ότι κατά την καταστολή της δυσαρέσκειας, οι αρχές θα πρέπει να δράσουν πολύ σκληρά και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι πολλά επώδυνα παράπονα θα αποθηκευτούν στο ”θησαυροφυλάκιο της μνήμης” του λαού», είπε.

«Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή που τα πράγματα θα πάνε πολύ άσχημα για το καθεστώς, το βάρος των διεκδικήσεων μπορεί να αποδειχθεί εντελώς αβάσταχτο» για την εξουσία του Κρεμλίνου, κάνοντας έναν παραλληλισμό με τις τελευταίες μέρες της ΕΣΣΔ.

Σπάνιες οι μαζικές διαδηλώσεις στην Ρωσία
Η Ρωσία έχει πατάξει τις διαφωνίες καθώς τα στρατεύματα του Πούτιν πολεμούν στην Ουκρανία. Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε πέρυσι ότι 21.000 ακτιβιστές κατά του πολέμου υποβλήθηκαν σε βαριά αντίποινα επειδή μίλησαν κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ο ερευνητής της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Ρωσία, Όλεγκ Κοζλόφσκι , δήλωσε τότε: «Η καταστολή στη Ρωσία είναι βαθιά, όπου ένα πολύπλοκο και εκτεταμένο φάσμα τακτικών χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως όπλο για να φιμωθεί η εναντίωση στον πόλεμο.

Οι μαζικές διαδηλώσεις στη Ρωσία είναι υπερβολικά σπάνιες εξαιτίας του κινδύνου σύλληψης που αφορά κάθε συγκέντρωση την οποία οι αρχές θεωρούν ότι δεν έχει εγκριθεί από τις ίδιες. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί την τελευταία διετία γιατί αντιτίθενται στον πόλεμο στην Ουκρανία.

iefimerida.gr

Άλκης Καλλιαντζίδης: το ξεβόλεμα των  θρυλικών πράσινων παλαιοβιβλιοπωλείων  από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αποτελούν μέρος της παριζιάνικης κληρονομιάς, μαζί με τις εισόδους του μετρό Guimard και με τα σιντριβάνια Wallace

Σε προηγούμενο σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 12-1-2024 είχα αναφερθεί στον πιθανό κίνδυνο τρομοκρατικού χτυπήματος κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, εξ ου και η λήψη αυστηρών μέτρων θωράκισής τους. Καθώς και σε κάποιες επιπτώσεις τους. ΕΔΩ

 

Σήμερα θα ασχοληθώ με τις αρνητικές επιπτώσεις των Αγώνων στον ιδιαίτερο κλάδο των θρυλικών παλαιοβιβλιοπωλών (les bouquinistes). Από όσους έχουμε επισκεφθεί ή έχουμε ζήσει στο Παρίσι θυμόμαστε όλοι τα γραφικά πράσινα παλαιοβιβλιοπωλεία,  τα λεγόμενα γαλλιστί les boîtes–les verts wagons ; Τα οποία επικάθονται στα υφιστάμενα τοιχία των προκυμαίων του Σηκουάνα, ιδιαίτερα εκείνων που βρίσκονται στα κρίσιμα 12 χιλιόμετρα του ποταμού (της δεξιάς και αριστερής όχθης του) μέσα στα οποία προβλέπεται να διοργανωθούν οι εναρκτήριες εκδηλώσεις των Αγώνων, όπως ανέλυσα στο προηγούμενο άρθρο μου.

Ένα από τα πολλά μέτρα ασφαλείας θα είναι η αποσυναρμολόγηση αυτών των παλαιοπωλείων κατά τη διάρκεια των Αγώνων και η επανατοποθέτησή τους. Μάλιστα προβλέφθηκε από τον Δήμο των Παρισίων να εφαρμοστεί μια δοκιμή σκοπιμότητας της μεγάλης μετακίνησης των παλαιοβιβλιοπωλών που σχεδιάστηκε για τον Ιούλιο του 2024, πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, όπως έγραψε στις 8-11-2023 η Nicole Vulser στον ηλεκτρονικό Le Monde, με τίτλο : «Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, το Παρίσι δοκιμάζει την αποσυναρμολόγηση των κιτίων των παλαιοβιβλιοπωλών» (Avant les JO 2024, Paris teste le démontage des caisses des bouquinistes).

Σε ένα έγγραφο εργασίας της 23ης Οκτωβρίου 2023, ο δήμος του Παρισιού σχεδίαζε την απόσυρση, μεταξύ 13 και 18 Ιουλίου,  500 έως 700 παλαιοπωλείων, ανάλογα με την επιλεγμένη περίμετρο ασφαλείας, καθώς και την επανατοποθέτησή τους, από τις 3 Αυγούστου 2024. Η επιλογή του αναδόχου αυτών των υπηρεσιών θα γίνει ανάλογα με την ικανότητά του να «παρεμβαίνει σε εύθραυστα αντικείμενα (βιβλία, αλλά και μικρές υπαίθριες αγορές, αφίσες, γκραβούρες κ.λπ.) και σε κουτιά που μερικές φορές είναι πολύ κατεστραμμένα», των οποίων το βάρος, με το περιεχόμενό τους, υπολογίζεται στα 250 κιλά το καθένα. Ο Δήμος έχει ήδη εντοπίσει «περίπου 100 κουτιά σε κακή κατάσταση» που «θα πρέπει να επισκευαστούν».

Όμως, οι παλαιοβιβλιοπώλες αντιτίθενται σθεναρά σε μια τέτοια απόσυρση, κραδαίνοντας ένα ψήφισμα υποστήριξης, με τίτλο «Διασφάλιση των παλαιοβιβλιοπωλών στις αποβάθρες του Σηκουάνα», που συγκέντρωσε, την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2023, περισσότερες από 173.000 υπογραφές. Οι 200 παλαιο​​βιβλιοπώλες ήταν έτοιμοι να προσφύγουν ενώπιον του διοικητικού δικαστηρίου του Παρισιού, τον Δεκέμβριο 2023, ενάντια αυτής της δημοτικής πρόθεσης.

Τίποτα δεν λέει ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα υιοθετηθεί για όλους. «Η ιδέα για αυτό το τεστ δεν προήλθε από εμάς», εξηγεί ο Jérôme Callais, πρόεδρος της Πολιτιστικής Ένωσης Παλαιοβιβλιοπωλών του Παρισιού. Η μόνη μας ελπίδα είναι να αποδείξουμε τη μη σκοπιμότητα της επιχείρησης». Φοβάται ότι ορισμένα πράσινα κουτιά βιβλίων, τα οποία αποτελούν μέρος της παριζιάνικης κληρονομιάς με τον ίδιο τρόπο όπως οι είσοδοι του μετρό Guimard ή τα σιντριβάνια Wallace, δεν θα επιβιώσουν μετά από αυτήν τη μεταχείριση. Και ότι ο Δήμος θα τα αντικαταστήσει με κάτι άσχημο. «Για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, το μόνο που έπρεπε να γίνει είναι να κλείσουν τα κουτιά την ημέρα D και να μπει ένα φράγμα ασφαλείας μπροστά τους».

Γνωρίζοντας ότι κάποιοι από τους θεατές θα δυσκολευτούν να δουν σωστά την τελετή από τις προκυμαίες, ο Δήμος Παρισιού εξετάζει το ενδεχόμενο τοποθέτησης γιγαντοοθονών στα 12 χιλιόμετρα της διαδρομής. Σύμφωνα με τους παλαιοβιβλιοπώλες, αυτό θα εμπόδιζε τη θέα πολύ περισσότερο από τους κλωβούς τους.

Επιπλέον, η οικονομική διάσταση του θέματος δεν έχει επιλυθεί. Θα έχουν απώλεια εσόδων. «Γίνεται λόγος για αποζημίωση, αλλά είναι απλώς μια αόριστη υπόσχεση  του Υπουργείο Πολιτισμού», αναφέρει ο Jérôme Callais. Όσο για την άλλη πρόταση του Δήμου του Παρισιού, που συνίσταται στην προσωρινή μετεγκατάσταση των παλαιοβιβλιοπωλών στο Boulevard Bourdon, δηλαδή σε απόσταση αναπνοής από την Place de la Bastille, απαντά: «Αποκλείεται να μας φυλακίσουν».

 

 

 

 

 

 

Namibia Backs South Africa’s ICJ Case

0

 

Palestinians carry flags and banners as they gather at Nelson Mandela Square in Ramallah, West Bank, to demonstrate in support of the genocide case filed by South Africa against Israel at the International Court of Justice. Issam Rimawi/Anadolu via Getty ImagesIssam Rimawi/Anadolu via Getty Images

Namibia has issued a statement in support of South Africa’s genocide case against Israel at the International Court of Justice (ICJ), including a scathing criticism of Germany’s decision to intervene in defense of Israel.

Namibian President Hage Geingob said on Saturday that Germany could not “morally express commitment to the United Nations Convention against genocide, including atonement for the genocide in Namibia, whilst supporting the equivalent of a holocaust and genocide in Gaza.” Berlin has not responded yet.

The German government said on Jan. 12 that the accusation of genocide against Israel had “no basis” and amounted to a “political instrumentalization” of the convention. “In view of Germany’s history and the crime against humanity of the [Holocaust], the Federal Government sees itself as particularly committed to the Convention against Genocide,” it said.

The Namibian presidency said in response that “no peace-loving human being can ignore the carnage waged against Palestinians in Gaza” and slammed Germany’s “inability to draw lessons from its horrific history.”

About 80 percent of the Herero population and 50 percent of the Nama population in German South West Africa, now Namibia, were killed between 1904 and 1908 after German soldiers drove them into the desert and sealed off watering holes to stop survivors from returning. The majority died in  concentration camps that were a precursor to the methods used in the Holocaust.

In what historians describe as the first genocide of the 20th century, Namibians resisting colonization were placed in concentration camps and a death camp known as Shark Island—a prototype for Auschwitz—in which Indigenous people and children born from the rape of imprisoned women by German soldiers were gruesomely experimented on to prove racial inferiority. About 65,000 Herero and 10,000 Nama were massacred. The severed heads of Namibian prisoners were sent back to Germany for research, and native Africans were put on display in human zoos. Hermann Wilhelm Göring, the son of the colony’s governor, Heinrich Göring, became one of Adolf Hitler’s most notorious military leaders.

Beyond Africa, Bangladesh—another nation born amid genocidal violence—said in a statement released Sunday that it would intervene as a third party in defense of South Africa’s case. It is the only nation so far to announce it will do so. Bangladesh’s Ministry of Foreign Affairs said it “stands in support of South Africa’s application” against Israel’s “blatant disregard for and violation of international law” and “welcomes the opportunity to file a declaration of intervention in the proceedings in due course.”

The fact that South Africa has brought the case—and that the United States has reflexively opposed it—has further diminished U.S. credibility among Africans and shattered the notion that Washington stands for a rules-based order. Many nations in the so-called global south perceive blatant hypocrisy in Europe and the United States’ condemnation of an illegal occupation in Ukraine while continuing to staunchly back Israel despite the rising death toll in Gaza and settler violence in the Israeli-occupied West Bank. “When you are on the wrong side of the U.N. secretary-general … you are dismantling your house with the very tools that built it,” wrote Nesrine Malik in the Guardian.

South Africa has asked the ICJ to take provisional emergency measures to immediately suspend Israel’s military operations in Gaza and “take all reasonable measures” to prevent genocide. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has remained defiant. “No one will stop us, not The Hague, not the [Iranian-led] axis of evil and not anyone else,” he said Saturday.

South Africa’s governing African National Congress (ANC) party has long viewed the Palestinian cause through the lens of its own anti-apartheid struggle and has for years described Israel’s policies in the occupied Palestinian territories as a form of apartheid. The ANC also has historical reasons to resent the Israeli government and military. Israel secretly supplied weapons to South Africa’s apartheid regime, despite a U.N. arms embargo; leading Israeli generals advised South Africa’s military; and the two countries cooperated on highly sensitive nuclear and missile programs.

After his release from prison, Nelson Mandela forged a relationship with Yasser Arafat’s Palestine Liberation Organization, which had supported the ANC’s fight against apartheid while Israel was bolstering the white minority regime. Even if Pretoria does not win at the ICJ, South Africans largely appear to support their government’s case against Israel, as do the leaders of many nations in the Middle East, Africa, and Latin America.

Pretoria presented its case last Thursday under the 1948 Genocide Convention. Pretoria “unequivocally” condemned the atrocities committed by Hamas on Oct. 7 but argued no attack justifies the scale of Israel’s offensive in Gaza inflicting on Palestinians “conditions of life calculated to bring about their physical destruction” as a group.

Pretoria argued Israel’s assault on Gaza had a “genocidal intent” and presented 20 minutes’ worth of statements made by top Israeli officials, including Netanyahu’s comparison of Palestinians to the biblical story of the Amalek nation, which God ordered the Israelites to destroy. The court heard that a deputy speaker of Israel’s parliament called “for the erasure of the Gaza Strip from the face of the earth.”

In its occupation, “Israel for years has regarded itself as beyond and above the law,” one of South Africa’s lawyers, Max Du Plessis, told the court.

Israel, in its response, asked the court to dismiss the case, insisting that it is acting within its right to defend itself against Hamas after the group and its allies killed 1,200 people and took more than 240 hostage. “The appalling suffering of civilians, both Israeli and Palestinian, is first and foremost the result of Hamas’s strategy,” said Israeli legal advisor Tal Becker.

Israel’s lawyers rejected the suggestion that the comments made by Netanyahu and other senior officials proved that Israel had genocidal intent and said the statements did not reflect official government policy. “Some of the comments to which South Africa refers are clearly rhetorical, made in the immediate aftermath of an event which severely traumatized Israel,” said Malcolm Shaw, a member of Israel’s legal team. In order for South Africa to win the case, it has to prove direct and public incitement to commit genocide. Pretoria’s lawyers argued that incitement filtered down from government officials to Israeli soldiers.

The war has, in just over three months, killed 1 percent of Gaza’s population—nearly 24,000 people, including more than 10,000 children. A further 7,000 are reportedly still under rubble, and around 1.9 million people—more than 80 percent of Gaza’s population—have been displaced, according to the United Nations.

Human Rights Watch said it had documented the crime of starvation being used as a weapon of war in Gaza through its blockade of the strip. In its annual global report, the nongovernmental organization highlighted the “double standards” of governments silent on “Israeli violations of international humanitarian law in Gaza.”

The ICJ is likely to announce an interim measure in the coming days, but a final verdict could take years.

Israel-Hamas War: 100 Days Later

No, Erdogan Should Never Again Step Foot in the White House by Michael Rubin

0

 Michael Rubin

Secretary of State Antony Blinken knew he was entering a hornets nest when, last week, he stopped off in Ankara to meet Turkish President Recep Tayyip Erdogan. Erdogan has been a problematic partner at the best of times: He plays Washington and Moscow off each other for profit and sells Ukraine drones while helping Russia evade sanctions to fund its war effort. He instigated if not directed Azerbaijan’s ethnic cleansing of Nagorno-Karabakh’s indigenous Armenian Christian community and used the world’s distraction with the Israel-Hamas war to pulverize Kurdish civilian and economic infrastructure in Syria. Erdogan’s embrace of Hamas should surprise no one. He has openly backed the group for almost 20 years, supplied al Qaeda affiliates in Syria and Libya, and gave logistical support to the Islamic State.

High on Blinken’s agenda in Ankara was to win Erdogan’s promise that Turkey would finally bless Sweden’s NATO membership. Diplomatic sources say Blinken came bearing potential gifts, everything from new formulations to provide F-16s to Turkey to a White House visit for the Turkish strongman. Blinken should know better on both counts. Turkey uses F-16s to bolster its irredentist claims, not improve NATO security. He may convince himself Erdogan is reasonable and sincere, but history suggests otherwise. Erdogan plays Blinken like a fiddle, playing the same tune he did with then-Secretary of State Colin Powell before the 2003 Iraq war. Then, as now, Erdogan promised to put forward the proposition to parliament, only to feign surprise when his own party members balked. Twenty years ago, Erdogan had a good chuckle when he excused parliament’s rejection of the deal as proof of Turkish democracy even though parliament’s rejection was a pre-planned good cop, bad cop performance.

To offer Erdogan a White House visit if he allows Swedish accession is more bizarre. In 2017, Erdogan ordered his bodyguards to attack peaceful protesters in the heart of Washington, D.C. The beatings bloodied many and led to the hospitalization of others. Turks then spirited off the bodyguards to help them escape justice. While the State Department has shielded many in Erdogan’s entourage, courts have found repeatedly against Erdogan’s argument that his bodyguards enjoy sovereign immunity. Simply put, Erdogan should pay up to the victims before he ever again steps foot in Washington.

The same holds true with Turkey’s support for Hamas. Does Blinken, who often uses his own family’s Holocaust experience to infuse himself with the moral legitimacy his own policies lack, really believe Erdogan, Swedish NATO accession or not, should deserve a White House platform to amplify his antisemitic conspiracies or pro-Hamas incitement?

To reward Turkey for actions that responsible governments do without enticement because they are the right thing to do only encourages blackmail. The best strategy moving forward would be not to offer new incentive packages that Erdogan will pocket as he asks for more but rather to understand Erdogan is the problem, not the solution. He deserves sticks, not carrots, but, barring State Department or NATO fortitude, he should be ignored like the pariah he is.

Sweden has waited nearly 75 years to join NATO. NATO’s future security dictates it wait a little longer until the United States, Europe, and NATO can better formulate a policy to isolate and expunge Turkey.

Michael Rubin is a contributor to the Washington Examiner’s Beltway Confidential. He is the director of policy analysis at the Middle East Forum and a senior fellow at the American Enterprise Institute.
https://www.meforum.org/65457/no-erdogan-should-never-again-step-foot-in?

Το ΕΔΑΔ καταδίκασε την Ελλάδα για το θάνατο Σύριου πρόσφυγα, το 2015, από πυροβολισμό λιμενικών σε καταδίωξη: Αποζημίωση 80.000 στην οικογένειά του

0

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε την Τρίτη κατά της Ελλάδας για τον πυροβολισμό ενός Σύριου κατά τη διάρκεια καταδίωξης από την ακτοφυλακή ενός σκάφους με μετανάστες κοντά σε ελληνικό νησί πριν από περίπου μια δεκαετία.

Όπως αναφέρεται σε ανταπόκριση της Elena Becatoros στο Associated Press

Το δικαστήριο διέταξε την Ελλάδα να πληρώσει 80.000 ευρώ (περίπου 87.000 δολάρια) ως αποζημίωση στη σύζυγο και τα δύο παιδιά του Belal Tello, ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο του 2015, περισσότερο από ένα χρόνο μετά τον τραυματισμό του από πυροβολισμό στο κεφάλι, αφού η ελληνική ακτοφυλακή καταδίωξε το σκάφος με το οποίο ταξίδευε.

Σύμφωνα με έκθεση που συντάχθηκε την ημέρα του συμβάντος και επικαλέστηκε το δικαστήριο, η ακτοφυλακή έριξε επτά προειδοποιητικές βολές και 13 πυροβολισμούς στην εξωλέμβια μηχανή, προσπαθώντας να τη σταματήσει. Δύο Σύροι που επέβαιναν στο πλοίο τραυματίστηκαν, ο Tello στο κεφάλι και ένας άλλος επιβάτης στον ώμο. Ελληνικό δικαστήριο καταδίκασε δύο Τούρκους υπηκόους που διαπιστώθηκε ότι κυβερνούσαν το μηχανοκίνητο σκάφος που χρησιμοποιήθηκε για λαθρεμπόριο μεταναστών.

Ο Tello παρέμεινε στην εντατική σε νοσοκομείο στο κοντινό νησί της Ρόδου μέχρι τον Μάρτιο του 2015. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους στη Σουηδία, όπου ζούσαν η γυναίκα και τα παιδιά του, για περαιτέρω θεραπεία, αλλά πέθανε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι το επίπεδο βίας που χρησιμοποιήθηκε σε μια προσπάθεια να σταματήσει το μηχανοκίνητο σκάφος και να συλληφθεί ο καπετάνιος του ήταν «προφανώς δυσανάλογο», προσθέτοντας ότι οι αξιωματικοί της ακτοφυλακής «δεν είχαν λάβει τα απαραίτητα μέτρα … για να επαληθεύσουν ότι δεν επέβαιναν άλλοι επιβάτες» όταν άνοιξαν πυρ.

Το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανέφερε επίσης ελλείψεις στην έρευνα των ελληνικών αρχών για το περιστατικό.

Η Refugee Support Aegean, οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρέχει νομική βοήθεια σε αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα και συμμετείχε στη μήνυση των συγγενών του Tello, δήλωσε ότι η υπόθεση «καταδεικνύει και πάλι καλά τεκμηριωμένες, συστημικές ελλείψεις στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των επιχειρήσεων της ακτοφυλακής και στην διερεύνηση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη θάλασσα».

Πηγή Associated Press [European Court of Human Rights rules against Greece in 2014 fatal shooting of a Syrian man]

Hellas Journal

Άνευ προηγουμένου η σύγκρουση του Ισραήλ με τον Ερντογάν: “Να μην ξεχάσουμε”, λένε στο Τελ Αβίβ… Σκληρές κατηγορίες ότι η Τουρκία οικοδόμησε την οικονομική αυτοκρατορία της Χαμάς

0

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τυ Ισραήλ γράφουν για τη σύλληψη, την προσωρινή ολιγόωρη κράτηση στην Τουρκία και την απέλαση του Ισραηλινού ποδοσφαιριστή της τουρκικής ομάδας Antalyaspor, o οποίος πανηγύρισε την επίτευξης τέρματος, επιδεικνύοντας σε τηλεοπτική κάμερα επίδεσμο στον καρπό του, όπου αναγραφόταν η φράση «100 ημέρες, 7/10» (αναφορά στην ημερομηνία της άνανδρης επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ και την απαγωγή των Ισραηλινών ομήρων).

Τα ρεπορτάζ και τα άρθρα γνώμης του ισραηλινού τύπου αναφέρονται στην πορεία ραγδαίας επιδείνωσης των ισραηλο-τουρκικών σχέσεων μετά την 7η Οκτωβρίου και στις συνακόλουθες επιπτώσεις της σε πολιτικό, οικονομικό και τουριστικό επίπεδο.

Ακολούθως καταγράφονται επιλεγμένες σημαντικές σχετικές αναφορές: 

-Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας The Jerusalem Post δημοσιεύτηκε άρθρο γνώμης της Noa Lazimi, ερευνήτριας στο Misgav Institute for National Security and Zionist Strategy, με τίτλο «Το Ισραήλ δεν πρέπει να μείνει σιωπηλό για την υποστήριξη που παρέχει η Χαμάς στην Τουρκία» και υπότιτλο «Το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να παραμένει σιωπηλό απέναντι στον κομβικό ρόλο της Άγκυρας στην οικοδόμηση της οικονομικής αυτοκρατορίας της οργάνωσης».

Όπως τονίζει, μεταξύ άλλων, η συντάκτης, η εχθρότητα που, από την 7η Οκτωβρίου και μετά, επιδεικνύει ο Τούρκος Πρόεδρος Erdogan έναντι του Ισραήλ, δεν περιορίζεται μόνο σε επίπεδο αντισημιτικής ρητορικής.

Κατά τη συντάκτη, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η Τουρκία βοηθά τη Χαμάς πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά.

Κατ’ αρχάς, επισημαίνει η Lazimi, «η Τουρκία παρέχει ασφαλές καταφύγιο στην ηγεσία της Χαμάς, φιλοξενώντας κορυφαία στελέχη της, με τα οποία ο Erdogan συναντάται ανοιχτά. (…) Η Άγκυρα είναι επίσης η κινητήριος δύναμη πίσω από τον παγκόσμιο χρηματοδοτικό μηχανισμό της οργάνωσης, ενώ, (…) παρά τις τουρκικές διαψεύσεις, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις που ενισχύουν τον ισχυρισμό ότι η Τουρκία συνδράμει τη Χαμάς και στρατιωτικά». 

Συνεπώς, συμπεραίνει η συντάκτης:

«Η ζημία που προκλήθηκε στο Ισραήλ από την προσπάθεια περιορισμού της ακραίας ισλαμιστικής προσέγγισης της Τουρκίας φαίνεται να υπερβαίνει τα οφέλη της συνεργασίας με την Άγκυρα. Έτσι, παρά την επιθυμία του να διατηρήσει στενές εμπορικές σχέσεις μαζί της, είναι καιρός το Ισραήλ να καταστήσει σαφές ότι, εφόσον η Τουρκία συνεχίσει να υποστηρίζει τη Χαμάς, θα πληρώσει βαρύ τίμημα.

Η ισραηλινή κυβέρνηση θα πρέπει να απορρίψει οποιεσδήποτε μελλοντικές πρωτοβουλίες για εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία, έως ότου η Χαμάς χαρακτηριστεί από την τουρκική κυβέρνηση ως τρομοκρατική οργάνωση και η χώρα συμμορφωθεί πλήρως με τις αμερικανικές κυρώσεις για τη χρηματοδότηση της οργάνωσης.

Το Ισραήλ θα πρέπει επίσης να παγώσει κάθε πιθανή συνεργασία με την Τουρκία στους τομείς του φυσικού αερίου και της ενέργειας, έως ότου η Τουρκία ανταποκριθεί στις ανωτέρω αξιώσεις. Βάσει μιας τέτοιας “σκληροπυρηνικής“ προσέγγισης, το Ισραήλ θα πρέπει να εμπλέξει στις προσπάθειές του τις ΗΠΑ, παρακαλώντας την Ουάσιγκτον να ασκήσει πίεση στην Τουρκία.

Η πίεση αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει αμερικανική απαίτηση προς την Τουρκία να λάβει νομικά μέτρα κατά οντοτήτων εντός τουρκικής επικράτειας που χρηματοδοτούν χαρακτηρισμένες από τις ΗΠΑ τρομοκρατικές οργανώσεις». 

«Οι ΗΠΑ θα πρέπει επίσης να εξαρτήσουν οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία όπλων με την Τουρκία με τα παραπάνω, στοχεύοντας σε διακοπή κάθε σχέσης (της Τουρκίας) με τη Χαμάς κι επιβάλλοντας πλήρως κυρώσεις.

Εάν η Τουρκία συνεχίσει να υποστηρίζει την τρομοκρατική οργάνωση, οι ΗΠΑ θα πρέπει να τροποποιήσουν το Foreign Sovereign Immunities Act για να διευκολύνουν την υποβολή προσφυγών από θύματα τρομοκρατίας. (…) Τέτοια μέτρα θα στείλουν ένα σαφές μήνυμα στην Τουρκία ότι πρέπει να σταματήσει να υποστηρίζει τη Χαμάς ή να υποστεί τις συνέπειες». 

-Στην ιστοσελίδα της δεξαμενής σκέψης INSS (The Institute for National Security Studies) δημοσιεύτηκε άρθρο γνώμης των Gallia Lindenstrauss και Remi Daniel με τίτλο «Δεν είναι μόνο θέμα αθλητισμού: για τη σύλληψη του Ισραηλινού ποδοσφαιριστή στην Τουρκία», στο οποίο αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Το κατηγορητήριο και η σύλληψη του Sagiv Jehezkel, ο οποίος έπαιζε στην ομάδα ποδοσφαίρου Antalyaspor στην Τουρκία, επειδή εξέφρασε τη συμπαράστασή του με ένα μήνυμα στον επίδεσμο του χεριού του για τις 100 ημέρες από την απαγωγή και τη δολοφονία Ισραηλινών στην επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου, αποτυπώνει δύο φαινόμενα που διαμορφώνουν την τουρκική κοινωνία το τελευταίο διάστημα:

Πρώτον, ο τουρκικός δημόσιος λόγος εν γένει είναι εξαιρετικά εχθρικός απέναντι στο Ισραήλ. Από τις 7 Οκτωβρίου και μετά, πολλά φυσικά πρόσωπα και φορείς στην Τουρκία έχουν ταχθεί υπέρ της Χαμάς και, παρότι είναι προφανές ότι η βάση της τουρκικής υποστήριξης προς την οργάνωση είναι η γενική ταύτιση με το Παλαιστινιακό ζήτημα, υπάρχουν ανεπιφύλακτες εκφράσεις υποστήριξης προς τις δράσεις και τα στελέχη της οργάνωσης.  

Μια χειρονομία ενός Ισραηλινού παίκτη εξ αφορμής της ολοκλήρωσης 100 ημερών από την απαγωγή των ομήρων θεωρήθηκε ως «υποκίνηση μίσους» και «κίνηση που αντίκειται στις τουρκικές εθνικές αξίες”.

Δεύτερον, το περιστατικό καταδεικνύει για μία ακόμη φορά τον ρόλο του τουρκικού δικαστικού συστήματος στη φίμωση κάθε φωνής που δεν ευθυγραμμίζεται με την κυβερνητική γραμμή. Πέραν αυτής του Jehezkel, κι όχι μόνο εξαιτίας του πολέμου Ισραήλ κατά Γάζας, υπάρχουν πολλές υποθέσεις που συνδέονται με την κατηγορία της «υποκίνησης μίσους» κατά μελών της αντιπολίτευσης, δημοσιογράφων κι άλλων δημοσίων προσωπικοτήτων που εξέφρασαν διαφορετική θέση απ’ αυτή της κυβέρνησης ή που την επέκριναν.

Η σύλληψη Jehezkel προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στο Ισραήλ. Ο ΥπΑμ Yoav Gallant αντέδρασε με σχετικά ασυνήθιστο τρόπο και κατηγόρησε την Τουρκία ότι λειτουργεί ως «επιχειρησιακός βραχίονας της Χαμάς».

Υπάρχουν κι άλλοι Ισραηλινοί αθλητές που παίζουν επίσης σε τουρκικές ομάδες και βιώνουν, από τις 7 Οκτωβρίου και μετά, μια περίπλοκη συνθήκη. Οι Ισραηλινοί αθλητές σε τουρκικές ομάδες έχουν συχνά χρησιμεύσει ως «γέφυρα» προσέγγισης των δύο λαών. (…) Η ζημία στην προοπτική Ισραηλινοί αθλητές να απορρίψουν να παίξουν στην Τουρκία στο μέλλον συνιστά ένα περαιτέρω πλήγμα στις σχέσεις μεταξύ των χωρών. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και απειλές Ισραηλινών λιανοπωλητών για μείωση του εύρους αγορών από την Τουρκία όπως και εκκλήσεις προς την τουρκική κοινή γνώμη να σταματήσει να αγοράζει ισραηλινά προϊόντα. (…)

-Τέλος, στην ιστοσελίδα Ynet News δημοσιεύτηκε (15.01.) ρεπορτάζ της Iris Lifshitz- Kliger με τίτλο «Θα βοηθήσουν τα φτηνά πακέτα τουρισμού προς την Τουρκία να ξεπεραστεί η εχθρότητα ή αυτή τη φορά (η κρίση στις διμερείς σχέσεις) είναι κάτι οριστικό;» και υπότιτλο «Ακόμη κι εκεί που φαινόταν ότι οι σχέσεις Άγκυρας- Ιεροσολύμων δε μπορούσαν να επιδεινωθούν περαιτέρω, ήρθε η υπόθεση της σύλληψης του ποδοσφαιριστή Shagiv Yehezkel να τονίσει πόσο ανασφαλής χώρα είναι η Τουρκία για τους Ισραηλινούς. Κι όμως, ορισμένοι από τους ειδικούς του τουρισμού με τους οποίους συνομιλήσαμε πιστεύουν ότι η χώρα των all- inclusive πακέτων δεν έχει διαγραφεί εντελώς από τους χάρτες των τουριστικών προορισμών».

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, το ρεπορτάζ: 

Η υπόθεση της σύλληψης στην Τουρκία του Ισραηλινού ποδοσφαιριστή Shagib Yehezkel, ο οποίος εξέφρασε την υποστήριξή του στους Ισραηλινούς ομήρους στη Γάζα, δημιούργησε ένα νέο ιστορικό χαμηλό στις σχέσεις Άγκυρας- Ιεροσολύμων μετά την 7η Οκτωβρίου και τη συνεχιζόμενη υποστήριξη του Τούρκου Προέδρου Erdogan στη Χαμάς.

Η Turkish Airlines, -όπως και οι περισσότερες εξάλλου αεροπορικές εταιρείες στον κόσμο-, σταμάτησε να πετά προς το Ισραήλ μετά το ξέσπασμα του πολέμου, ενώ το ισραηλινό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αύξησε τον βαθμό της ταξιδιωτικής προειδοποίησης για όσους επισκέπτονται την Τουρκία στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ενώ κάλεσε τους Ισραηλινοί να εγκαταλείψουν τη χώρα το συντομότερο δυνατό.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άρα πως ο παγκόσμιος all inclusive προορισμός έχει διαγραφεί από τον χάρτη των ισραηλινών ταξιδιωτών, πλην όμως πολλοί γνώστες του χώρου θεωρούν ότι πρόκειται για ένα προσωρινό διάλειμμα.

Μεταξύ αυτών, οι ακόλουθοι δηλώνουν:

  • Δρ. Eran Keter, επικεφαλής Τμήματος Διοίκησης Τουρισμού και Φιλοξενίας στο Kinneret Academic College:

«(…) Για τον Ισραηλινό τουρίστα, ο οποίος υπολογίζει τις χαμηλές τιμές, η Τουρκία είναι (και θα παραμείνει στο μέλλον) ελκυστικός προορισμός χάρη στην αδυναμία της τουρκικής λίρας σε σχέση με το ισραηλινό σέκελ (NIS)».

  • Shirley Cohen Orkabi, Αντιπρόεδρος Tors Women:

«Ο ισραηλινός τουρίστας αντιλαμβάνεται την Τουρκία ολοένα και περισσότερο ως εχθρική χώρα, τα δε γεγονότα κλιμακώνονται συνεχώς. Μεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα αυξάνεται η ζήτηση για εναλλακτικούς προορισμούς, όπως Ελλάδα, Κύπρο, Γεωργία, Μαυροβούνιο και Σερβία. (…)

Ο τουρισμός προς την Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα βασίζεται στον αραβικό κόσμο. Μακροπρόθεσμα, έχουμε ήδη δει τον τουρισμό στην Τουρκία να ανακάμπτει με εκπληκτικό τρόπο από δύσκολα γεγονότα κι επιπλέον υπάρχουν πολλές μεταβλητές που μπορούν να παίξουν ρόλο». 

  • Hila Hermolin Ronan, Αντιπρόεδρος Marketing και Πωλήσεων Israir:

«Υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, αναμένουμε ότι η τουριστική κίνηση προς την Τουρκία θα μειωθεί σημαντικά. Οι Ισραηλινοί θα προτιμήσουν εναλλακτικούς προορισμούς με παρόμοιο καιρό και αξία για τις τσέπες τους».

  • Tali Noi, Αντιπρόεδρος Marketing και Πωλήσεων Ista:

«Δεν περιμένουμε ότι θα υπάρξει φέτος τόση ζήτηση για την Τουρκία όσο τα τελευταία δύο χρόνια, εξαιτίας της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης. Το έχουμε βιώσει και στο παρελθόν σε παρόμοιες καταστάσεις. Δε χρειάστηκε όμως πολύς χρόνος για να επιστρέψουν οι Ισραηλινοί στις διακοπές τους στην Τουρκία. Πάντως, για φέτος βλέπουμε ήδη ότι οι περισσότερες κρατήσεις για το καλοκαίρι αφορούν στα ελληνικά νησιά και στην Κύπρο, ως υποκατάστατο για τα τουρκικά all-inclusive πακέτα».

ΠΗΓΗ: Hellas Journal

The Jerusalem Post, Noa Lazimi – Ynet News, Iris Lifshitz- Kliger

 

Οι συνέπειες των επιθέσεων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) στο εξωτερικό

0
17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2024
ΦΑΡΑΜΑΡΖ ΝΤΑΒΑΡ
Σε λιγότερο από 24 ώρες, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) πραγματοποίησε πυραυλικές επιθέσεις σε τρεις χώρες: Πακιστάν, Ιράκ και Συρία.
Ενώ η κυβέρνηση της Δαμασκού, η οποία έχει στενές σχέσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία, δεν καταδίκασε την επίθεση στο συριακό έδαφος, τόσο το Ιράκ όσο και το Πακιστάν κατήγγειλαν έντονα τα χτυπήματα ως παραβιάσεις της κυριαρχίας τους.
Γιατί η Ισλαμική Δημοκρατία εξαπέλυσε τέτοιες επιθέσεις και ευθυγραμμίζεται αυτή η συμπεριφορά της με το διεθνές δίκαιο;
Το IRGC δήλωσε μέσω των συνδεδεμένων μέσων ενημέρωσης ότι οι επιθέσεις με πυραύλους στο Ιράκ, τη Συρία και το Πακιστάν πραγματοποιήθηκαν ως απάντηση σε επιθέσεις και άλλες ενέργειες που αποδίδονται στο Ισραήλ και στις σουνιτικές μαχητικές ομάδες Ισλαμικό Κράτος και Jaish al Adl.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του IRGC, η δύναμη στόχευσε το ισραηλινό «αρχηγείο κατασκοπείας» στο Ιρμπίλ, την έδρα της ημιαυτόνομης κουρδικής περιοχής του Ιράκ.
Η επίθεση ήρθε ως αντίποινα για τη δολοφονία τριών μελών του IRGC στη Συρία τον περασμένο μήνα, συμπεριλαμβανομένου ενός ανώτερου διοικητή, σε μια επίθεση που κατηγορήθηκε ευρέως το Ισραήλ.
Το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι ο πύραυλος έπληξε το σπίτι ενός Κούρδου επιχειρηματία, αρνήθηκε την παρουσία ισραηλινών ιδρυμάτων στο Ιρμπίλ και ανέφερε θύματα αμάχων, μεταξύ των οποίων δύο παιδιά.
Το Πακιστάν επιβεβαίωσε επίσης απώλειες αμάχων.
Μετά από προηγούμενες ιρανικές επιθέσεις, το Ιράκ έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, επικαλούμενο παραβιάσεις της κυριαρχίας του και απειλές για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Η Βαγδάτη αναμένεται να λάβει παρόμοια μέτρα ως απάντηση στην τελευταία επίθεση.
Οι πυραυλικές επιθέσεις του IRGC, οι οποίες έλαβαν άνευ προηγουμένου διαστάσεις αφού στόχευσαν εδάφη τριών χωρών σε λιγότερο από 24 ώρες, περιγράφηκαν ως αντίποινα για τις ενέργειες του Ισραήλ και δύο μη κυβερνητικών ομάδων – του IS και της Jaish al Adl.

Ωστόσο, οι διεθνείς κανονισμοί γενικά δεν θεωρούν την «εκδίκηση» μέσω στρατιωτικής δράσης ως νομικά δικαιολογημένη.

Το IRGC δικαιολογεί τις πυραυλικές του επιθέσεις υποστηρίζοντας ότι οι κυβερνήσεις της Συρίας, του Ιράκ και του Πακιστάν δεν είναι σε θέση να ελέγξουν τις μαχητικές ομάδες εντός των συνόρων τους, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Εάν αυτό το επιχείρημα ισχύει για τη Συρία και το Πακιστάν, η επίθεση στο Ιράκ είναι εντελώς αδικαιολόγητη, καθώς ο στόχος ήταν μια πολιτική εγκατάσταση.
Ακόμη και αν αποδειχθεί ότι τα άτομα που στοχοποιήθηκαν είχαν διασυνδέσεις με Ισραηλινούς, αυτός δεν είναι αποδεκτός λόγος για να στοχεύσουμε άλλη χώρα.
Εάν η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν καταδείξει ότι η επίθεση στο Ιράκ είχε στόχο ένα ισραηλινό κέντρο που συνδέεται με τη δολοφονία ενός διοικητή του IRGC στη Συρία, έχει διαπράξει αδικαιολόγητη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας του Ιράκ που είχε ως αποτέλεσμα απώλειες αμάχων.
Οι αρχές στο Κουρδιστάν του Ιράκ έχουν προχωρήσει περισσότερο, χαρακτηρίζοντας τη δράση του IRGC ως «τρομοκρατική επίθεση».
Η αιτιολόγηση της ιρανικής κυβέρνησης για τέτοιες επιθέσεις βασίζεται στο άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο αφορά τη νόμιμη άμυνα.
Τα τελευταία χρόνια, η Τεχεράνη ερμήνευσε ευρέως το Άρθρο 51, επεκτείνοντας το δικαίωμα αυτοάμυνας για να συμπεριλάβει επιθέσεις με πυραύλους, drone και πυροβολικό στο ιρακινό Κουρδιστάν.
Για παράδειγμα, ως απάντηση σε περιορισμένες επιθέσεις από κουρδικές ομάδες, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει πραγματοποιήσει επιθέσεις πυροβολικού και πυραύλων στο Ιράκ.
Φοβούμενοι πιθανή καταδίκη, υπέβαλαν επιστολές στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ περιγράφοντας τις επιθέσεις του ως πράξεις νόμιμης άμυνας.
Οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις με πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυροβολικό σε γειτονικές χώρες, συνοδευόμενες από αδύναμες αναφορές στην αρχή της «νόμιμης άμυνας» και τις διαδοχικές διαμαρτυρίες του Ιράκ, μπορεί τελικά να συγκεντρώσουν την υποστήριξη του Συμβουλίου Ασφαλείας για τις ανησυχίες του Ιράκ και να θέσουν την Ισλαμική Δημοκρατία σε επισφαλή διεθνή θέση.
Επιπλέον, η επανειλημμένη και εκτεταμένη στήριξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην αρχή της νόμιμης άμυνας και στο άρθρο 51 θα μπορούσε ενδεχομένως να ωθήσει άλλες κυβερνήσεις να προβούν σε παρόμοιες ενέργειες κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Εάν το Ισραήλ αναλάμβανε παρόμοια στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν για την εκπαίδευση των Χούτι της Υεμένης ή την προμήθεια όπλων για να επιτεθούν σε πλοία που συνδέονται με το Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα, θα το θεωρούσε αποδεκτό η Ισλαμική Δημοκρατία βάσει της αρχής της νόμιμης άμυνας;

Η Ισλαμική Δημοκρατία κάποτε κατήγγειλε έντονα τις εισβολές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, χαρακτηρίζοντάς τες ως παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας.
Τώρα, ωστόσο, φαίνεται να υποστηρίζει τέτοιες ενέργειες στην περιοχή.
Οι απερίσκεπτες στρατιωτικές επιθέσεις της ιρανικής κυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις συνέπειές τους, ενδέχεται να αναδιαμορφώσουν σταδιακά τη στρατιωτική δυναμική στην περιοχή εις βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εποχή που οι ηγεμόνες του Ιράν βιώνουν το χαμηλότερο επίπεδο νομιμότητάς τους, τόσο σε εσωτερικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας πριν από περισσότερα από 40 χρόνια.

Η επίθεση του Ιράν δεν είχε στόχο Πακιστανούς υπηκόους

   ΤΕΧΡΑΝΗ, 17 Ιανουαρίου (MNA) – Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν λέει ότι η πυραυλική επίθεση της χώρας την Τρίτη σε περιοχές στο Πακιστάν δίπλα στα ιρανικά σύνορα είχε ως στόχο την αποκαλούμενη τρομοκρατική ομάδα Jaish al-Adl και κανένας Πακιστανός υπήκοος δεν έγινε στόχος.
Μιλώντας στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός την Τετάρτη, ο Χοσεΐν Αμίρ-Αμπντολαχιάν είπε ότι τα μέλη της τρομοκρατικής ομάδας είναι Ιρανοί και ότι η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει το Πακιστάν να αποτρέψει τις διασυνοριακές του επιχειρήσεις κατά του Ιράν, ανέφερε το Press TV.
«Σεβόμαστε την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Πακιστάν και του Ιράκ, αλλά δεν επιτρέπουμε να τεθεί σε κίνδυνο η εθνική μας ασφάλεια.
Είπε ότι οι επιθέσεις είχαν ως στόχο την προστασία της ασφάλειας του Ιράν, των γειτόνων του, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. “Αυτό που κάναμε είχε στόχο να ενισχύσουμε την ασφάλεια του Ιράν, του Πακιστάν, του Ιράκ και της περιοχής”, είπε.
Στις δηλώσεις του, ο Αμίρ Αμπντολαχιάν είπε ότι η μόνη λύση για να αποτραπεί η κλιμάκωση στην Ερυθρά Θάλασσα και σε άλλα μέρη της περιοχής είναι να τερματιστεί η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Είπε ότι το Ιράν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η συνέχιση της γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων θα οδηγήσει τον πόλεμο στη Γάζα να εξαπλωθεί σε άλλα μέρη της περιοχής.
Προέτρεψε επίσης την Ουάσιγκτον να σταματήσει την ακλόνητη υποστήριξή της στο Ισραήλ και να πιέσει για τον τερματισμό της επίθεσης. Είπε ότι η υποστήριξη της Ουάσιγκτον προς το Ισραήλ ήταν το πρώτο της λάθος σχετικά με τη συνεχιζόμενη κατάσταση στην περιοχή και το δεύτερο λάθος ήταν η οργάνωση άμεσων επιθέσεων στην Υεμένη.
Ο Αμίρ-Αμπντολαχιάν τόνισε τη σημασία της θαλάσσιας ασφάλειας στην Ερυθρά Θάλασσα, λέγοντας ότι το Ιράν διεξάγει μεγάλο μέρος του εμπορίου του μέσω θαλασσών και επωφελείται από την ασφάλεια στα διεθνή ύδατα. Είπε ότι η Υεμένη πιστεύει επίσης ότι τα διεθνή ύδατα πρέπει να είναι ασφαλή και ότι οι επιθέσεις της στοχεύουν μόνο στον τερματισμό της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα.
Ο Amir-abdollahian προειδοποίησε ότι «όλοι θα ζημιωθούν» εάν τα εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα δεν σταματήσουν αμέσως. «Το τέλος της γενοκτονίας στη Γάζα θα οδηγήσει στο τέλος των επιθέσεων και των κρίσεων στην περιοχή».
MNA

Αγνοούνται ακόμη οι δύο Αμερικανοί «seals» σε αποστολή ανοικτά της Σομαλίας

0

Ιανουάριος 17, 2024. Ελλάδα.

Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ερευνά τον Κόλπο του Άντεν για τους δύο άνδρες των ειδικών δυνάμεων που αποκαλούνται ως «seals», οι οποίοι έπεσαν στη θάλασσα όταν προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στο σκάφος που μετέφερε εξαρτήματα ιρανικών πυραύλων στη Σομαλία.

Πλοία και αεροσκάφη του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ χτένισαν περιοχές του Κόλπου του Άντεν για τους δύο αγνοούμενους US Navy Seals τη Δευτέρα, καθώς προέκυψαν λεπτομέρειες σχετικά με την αποστολή τους να επιβιβαστούν και να καταλάβουν ένα σκάφος που μετέφερε εξαρτήματα για ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς με κατεύθυνση τη Σομαλία,  σύμφωνα με αξιωματούχο της άμυνας των ΗΠΑ.

Ο αξιωματούχος είπε ότι η αποστολή Seal δεν σχετιζόταν με την Επιχείρηση Prosperity Guardian, τη συνεχιζόμενη αμερικανική και διεθνή αποστολή για την παροχή προστασίας σε εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα ή τα αντίποινα που έχουν πραγματοποιήσει οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο στην Υεμένη τις τελευταίες ημέρες.

Washington Post

Ο αξιωματούχος είπε ότι το πλήρωμα του dhow, το οποίο δεν είχε σημαία χώρας, σχεδίαζε να μεταφέρει τα εξαρτήματα το πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων των κεφαλών και των κινητήρων, σε άλλο σκάφος στα ανοικτά των ακτών της Σομαλίας.

Το Πολεμικό Ναυτικό αναγνώρισε το σκάφος ως σκάφος με ιστορικό μεταφοράς παράνομων όπλων από το Ιράν στη Σομαλία, είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας για να συζητήσει λεπτομέρειες που δεν δημοσιοποιήθηκαν.

Οι Seals επέβαιναν στο USS Lewis B Puller, ένα εκστρατευτικό σκάφος θαλάσσιας βάσης του Πολεμικού Ναυτικού, και ταξίδεψαν με μικρά σκάφη μάχης ειδικών επιχειρήσεων που οδηγούνταν από πλήρωμα ειδικού πολέμου του ναυτικού για να φτάσουν στο σκάφος. Καθώς επιβιβάζονταν σε θαλασσοταραχή, περίπου στις 20:00 τοπική ώρα, ένας Seal χτυπήθηκε από ψηλά κύματα και ένας συνάδελφός του βούτηξε για τον βρει. Δεν βρέθηκε κανείς τους.

Η ομάδα που επιβιβαζόταν στο μικρό σκάφος αντιμετώπιζε περίπου καμιά δεκαριά μέλη του πληρώματος. Τα μέλη του πληρώματος, που τέθηκαν υπό κράτηση, δεν είχαν χαρτιά, κάτι που επέτρεψε την έρευνα στο σκάφος. Τα όπλα κατασχέθηκαν και το σκάφος βυθίστηκε, μια διαδικασία ρουτίνας που συνήθως περιλαμβάνει το άνοιγμα ανοιχτών οπών στο κύτος.

Αμερικανοί αξιωματούχοι είπαν ότι τα νερά στον Κόλπο του Άντεν είναι ζεστά και ότι οι Navy Seals έχουν εκπαιδευτεί για τέτοιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Τη Δευτέρα, στην έρευνα συμμετείχαν πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, ελικόπτερα και drones.

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει πραγματοποιήσει τακτικές αποστολές αναχαίτισης στην περιοχή, αναχαιτίζοντας επίσης όπλα σε πλοία που είχαν προορισμό τους Χούτι που υποστηρίζονται από το Ιράν στην Υεμένη.

The Guardian, The New York Times, Washington Post,

—

The Hellenic Information Team

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να σπάσει τον αμερικανικό αποκλεισμό στην Ερυθρά Θάλασσα

0

Ιανουάριος 17, 2024. Ελλάδα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται να σπάσει τον αμερικανικό αποκλεισμό στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτό έρχεται στον απόηχο της άρνησης χωρών της να ενταχθούν στον συνασπισμό για την προστασία του Ισραήλ υπό την ηγεσία της Αμερικής, εν μέσω εξελίξεων που καταστρέφουν το οικονομικό της μέλλον, γράφει αραβικό δημοσίευμα.

Η Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα The Independent, πρόταση για τη συγκρότηση ναυτικής αποστολής για τη συνοδεία πλοίων, που κατευθύνονται σε ευρωπαϊκά λιμάνια, στην Ερυθρά Θάλασσα.

Η πρόταση περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας νέας ναυτικής αποστολής για την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ερυθρά Θάλασσα έως τις 19 Φεβρουαρίου.

Η πρόταση αναμένεται να συζητηθεί σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.

Η νέα ευρωπαϊκή πρόταση περιλαμβάνει τη διατήρηση του επιπέδου συμμετοχής και λήψης πολιτικών αποφάσεων της κάθε χώρας στη νέα αποστολή.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, στην αποστολή θα συμμετάσχουν η Γαλλία και η Ιταλία, που ήδη αναπτύσσουν πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, εκτός από τη Γερμανία, η οποία αναμένεται να στείλει πολεμικό πλοίο.

Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σχηματίσει μια νέα ναυτική δύναμη έρχεται την παραμονή της κλιμάκωσης της έντασης στην Ερυθρά Θάλασσα, με την Αμερική και τη Βρετανία να εντείνουν τις επιθέσεις τους στην Υεμένη σε μια προσπάθεια να στρατιωτικοποιήσουν το Μπαμπ αλ Μπαντάμπ.

Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο ειδικό  Σάμεχ Άσκαρ, η Ερυθρά Θάλασσα αποτελεί σημαντικό διάδρομο για την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω της συντόμευσης της θαλάσσιας οδού ναυσιπλοΐας μεταξύ των χωρών του Κόλπου, της κύριας πηγής ενέργειας, και των ευρωπαϊκών χωρών στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Η Ένωση φοβάται τις συνέπειες της απόφασης της Αμερικής να στρατιωτικοποιήσει την Ερυθρά Θάλασσα και την πιθανότητα στόχευσης της ναυσιπλοΐας προς τη Μεσόγειο ως αντίποινα κατά των δυτικών χωρών που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον συνασπισμό για την προστασία του Ισραήλ υπό την ηγεσία της ίδιας της Αμερικής, καταλήγει η ‘yemen news portal’.

The Hellenic Information Team