Αρχική Blog Σελίδα 1473

Έγκλημα στα Τέμπη: «Εξαφανίστηκαν» τα στοιχεία που θα έδειχναν αν η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε παρανόμως εύφλεκτα υλικά

0

Οι αρχές άργησαν να πάρουν δείγματα ξυλόλιου και να διατηρήσουν το οπτικό υλικό από τις κάμερες

Εξατμίστηκε το εύφλεκτο ξυλόλιο που είχε βρεθεί σε εξωτερική λαμαρίνα της εμπορευματικής αμαξοστοιχίας και φαίνεται πως είχε συντελέσει στη φονική έκρηξη και φωτιά που στοίχισε τη ζωή την πλειοψηφία των 57 ανθρώπων οι οποίοι σκοτώθηκαν στην σφαγή των Τεμπών.

Την ίδια στιγμή όλως τυχαίως παρά την αναλυτική έρευνα των Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της ΕΛΑΣ στις καταγραφές καμερών του σιδηροδρομικού δικτύου δεν βρέθηκαν παρά μόνο ένα- δύο πλάνα σε προγενέστερο χρόνο , της εμπορικής αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με την επιβατική Intercity 62 στην θέση «Ευαγγελισμός».

Κι έτσι δεν μπορεί να διαπιστωθεί, όπως είχαν ζητήσει οι τεχνικοί σύμβουλοι των οικογενειών των θυμάτων αν το εμπορικό τρένο που είχε ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη μπορεί να είχε παράνομο φορτίο με εύφλεκτα υλικά . 

 Η ουσία ξυλόλιο που χρησιμοποιείται για την νόθευση καυσίμων.

Σε ότι αφορά την εξάτμισή του ξυλόλιου, τα δεύτερα δείγματα είχαν ληφθεί τον περασμένο Οκτώβριο, προκειμένου να συγκριθούν με τις προηγούμενες δειγματοληψίες του περασμένου Μαρτίου, που είχαν δείξει την ύπαρξη του στα συντρίμμια.

Το ίδιο συνεργείο της Χημικής Υπηρεσίας Λάρισας έλαβε μετρήσεις από τα ίδια σημεία και με την ίδια μεθοδολογία, όπως την πρώτη φορά, και τα δείγματα εστάλησαν στο ίδιο εργαστήριο του Γενικού Χημείου του Κράτους. 

Τα αποτελέσματα των επαναληπτικών μετρήσεων ανίχνευσαν ξανά τα έλαια σιλικόνης που είχαν βρεθεί στα σημεία στη δειγματοληψία του Μαρτίου.

Όμως, δεν ανιχνεύτηκε πουθενά το ξυλόλιο στις μηχανές, στο χώμα και σε διάφορα σημεία γύρω από τη σύγκρουση.

«Αυτό το γεγονός είναι η ξεκάθαρη επιβεβαίωση που αναμέναμε, αφού αποδεικνύεται πλέον ότι το ξυλόλιο διασκορπίστηκε στην περιοχή με τη σύγκρουση και έπειτα ως πτητική ουσία εξατμίστηκε και χάθηκε. 

Προφανώς, θα είχε ανιχνευτεί σε μεγαλύτερη ποσότητα, εάν οι δειγματοληψίες είχαν γίνει αμέσως μετά τη σύγκρουση, έπειτα ανιχνεύτηκε σε ελάχιστη ποσότητα 29 μέρες μετά, ενώ εξατμίστηκε και δεν υπάρχει πλέον πουθενά στο σημείο ή στα συντρίμμια εννιά μήνες αργότερα» επισήμανε σε δηλώσεις του ο Κώστας Λακαφώσης, μέλος της επιτροπής διερεύνησης για λογαριασμό των οικογενειών, μετά την έκδοση των αποτελεσμάτων του Γενικού Χημείου του Κράτους.

Υπενθυμίζεται ότι οι δειγματοληψίες από το σημείο της σύγκρουσης και τα συντρίμμια των συρμών, που είχαν ζητήσει από την πρώτη στιγμή οι πραγματογνώμονες των οικογενειών, είχαν γίνει με μεγάλη χρονική καθυστέρηση, στις 29 Μαρτίου, και ανίχνευσαν την ύπαρξη ξυλολίου σε εφτά διαφορετικά σημεία, στο χώμα στην περιοχή της σύγκρουσης και στις εξωτερικές επιφάνειες των μηχανών. 

Το ενδιαφέρον λοιπόν των νομικών εκπροσώπων και των διορισμένων πραγματογνωμόνων των οικογενειών των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών έχει εστιασθεί στους λόγους που προκλήθηκε η έκρηξη, μετά την σφοδρή σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου.

Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τους νεότερους υπολογισμούς περίπου 28-30 επιβάτες της μοιραίας επιβατικής αμαξοστοιχίας κάηκαν , κι από αυτούς εκτιμάται ότι οι 6-8 ζωντανοί!

Όπως ανέφεραν στο πόρισμα τους οι πραγματογνώμονες που διόρισαν οι δικαστικές αρχές «η φωτιά που προκλήθηκε αμέσως μετά την σύγκρουση των αμαξοστοιχιών οφείλει την έναρξή της στις ηλεκτρικές εκκενώσεις που δημιουργήθηκαν από την κοπή των καλωδίων τροφοδοσίας των ηλεκτραμαξών, ονομαστικής τάσης 25000 Volt, σε συνδυασμό με το εκνέφωμα (ΣΣ σπρει) του ελαίου ψύξης των μετασχηματιστών ισχύος των ηλεκτραμαξών που δημιουργήθηκε κατά την σύγκρουση.»

Όμως αυτός ο συσχετισμός της έκρηξης με το έλαιο ψύξης των μετασχηματιστών των τραίνων δεν έγινε αποδεκτός σε πρόσφατη έγγραφη απάντηση της κατασκευάστριας εταιρείας Siemens.

Επιπλέον με τη χρήση ειδικών εγκληματολογικών τεχνικών και λογισμικού, κατέστη δυνατή η ανάκτηση βιντεοληπτικού υλικού πολύ μικρής διάρκειας (μικρότερης ή ίσης του 1 sec) από τος P4-HD και P6 – HD πειστήριους σκληρούς δίσκους που αφορά την ημερομηνία 28-2-2023 ενώ λόγω της συνεχούς εγγραφής των σκληρών δίσκων δεν διατίθενται περαιτέρω αξιοποιήσιμα στοιχεία προς ανάκτηση.

Τα ανωτέρω αρχεία βίντεο αποτελούνται από πολύ μικρό αριθμό στιγμιοτύπων και για κάθε ένα από αυτά απεικονίζεται ενδεικτικά στον κατωτέρω πίνακα Ι, στιγμιότυπο αυτού.
 
Έτσι με το δεδομένο ότι στα επίσημα παραστατικά που παρουσίασε ο ΟΣΕ δεν εμφανιζόταν να υπάρχει «εύφλεκτο» φορτίο (ΣΣ όπως δεξαμενές καυσίμων ) στην εμπορική αμαξοστοιχία που ξεκίνησε από τον σταθμό της Θεσσαλονίκης ζητήθηκε να γίνει εξέταση των καταγραφών των καμερών του σιδηροδρομικού δικτύου της πορείας της εμπορικής αμαξοστοιχίας από την Θεσσαλονίκη προς το σημείο της μοιραίας σύγκρουσης στα Τέμπη.

Αυτό το οπτικό υλικό που αφορά την πορεία του εν λόγω τρένου δεν είχε ζητηθεί αρχικά.

Η έρευνα είχε εστιασθεί στα βίντεο της πορείας αλλά και των στάσεων της επιβατικής αμαξοστοιχίας για να διαπιστωθεί ποιοι επιβάτες είχαν επιβιβασθεί σε ποιον σταθμό κι άλλα ζητούμενα της διερεύνησης του τραγικού συμβάντος.

Κι έτσι όταν ζητήθηκαν αρκετές εβδομάδες αργότερα και τα βίντεο των διελεύσεων από σταθμούς και της εμπορικής αμαξοστοιχίας είχαν διαγραφεί αυτομάτως (μετά από την παρέλευση λίγων ημερών) προκειμένου να εγγράφονται τα νεότερα δεδομένα από τις κάμερες.

Με λίγα λόγια επειδή οι αρχές καθυστέρησαν και στην λήψη δειγμάτων και στην διατήρηση του οπτικού υλικού, δεν θα μάθει ποτέ κανείς τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία…

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/egklima-sta-tempi-eksafanistikan-ta-stoixeia-pou-tha-apodeiknyan-an-i-emporiki-amaksostoixia-metefere-paranomos-eyflekta-ylika/

Λύθηκε το μυστήριο του Κιέβου: Ο Β.Πούτιν αποκάλυψε γιατί οι Ρώσοι αποχώρησαν από την ουκρανική πρωτεύουσα τον Μάρτιο του 2022

0

Είχε υπάρξει μονογραφή της συμφωνίας ειρήνευσης και ουδετεροποίησης της Ουκρανίας

(Aνανέωση από αρχική δημοσίευση: 21/01, 21.42): Ο Ρώσος πρόεδρος Β.Πούτιν, 21 μήνες μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, έλυσε το μυστήριο της αιφνιδιαστικής αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από το Κίεβο και το Χάρκοβο στα τέλη του Μαρτίου του 2022, μετά την άκαρπη ειρηνευτική σύνοδο της Κωνσταντινούπολης.

Οι Ουκρανοί, είπε ο Ρώσος ηγέτης, είχαν υπογράψει συμφωνία ειρήνης και μάλιστα με συγκεκριμένους όρους για την προστασίας των ρωσόφωνων μειονοτήτων, κάτι που αποτελούσε την βασική αιτία του πολέμου, αλλά «πάτησαν» τους ειρηνευτικούς όρους μόλις αποχωρήσαμε από το Κίεβο και συνέχισαν τον πόλεμο!

Μάλιστα είπε ότι «έχουμε το έγγραφο υπογεγραμμένο» αλλά «την άλλη μέρα πέταξαν τη συμφωνία στα σκουπίδια!».

Στημ συμφωνία έχει αναφερθεί και ο πρώην σύμβουλος του Β.Ζελένσκι

 

«Δεν συζητήσαμε με την ουκρανική πλευρά ότι αυτή η συνθήκη θα χαρακτηριζόταν απόρρητη, αλλά ποτέ δεν την παρουσιάσαμε, ούτε την σχολιάσαμε. Αυτό το σχέδιο συμφωνίας μονογραφήθηκε από τον επικεφαλής της ομάδας διαπραγμάτευσης του Κιέβου», είπε ο Ρώσος πρόεδρος.

Κατά το Ρώσο Πρόεδρο Μόσχα και Κίεβο συμφώνησαν στους γενικούς όρους της ουδετερότητας και των εγγυήσεων ασφαλείας της Ουκρανίας, αλλά το Κίεβο (με την προτροπή Βρετανίας και ΗΠΑ) στη συνέχεια απέρριψε τα έγγραφα που είχε ήδη υπογράψει η αντιπροσωπεία του!

Συμπλήρωσε μάλιστα ότι αυτό έγινε αφότου ο ίδιος απέσυρε τα στρατεύματά του από την περιοχή του Κιέβου, όπως προβλέπονταν.

Σύμφωνα με τον Πούτιν, το έγγραφο με τίτλο «Συνθήκη για τη Μόνιμη Ουδετερότητα και τις Εγγυήσεις Ασφαλείας για την Ουκρανία» είχε υπογραφεί από την ουκρανική αντιπροσωπεία.

Το κείμενο όριζε ότι η Ουκρανία πρέπει να κατοχυρώσει τη «μόνιμη ουδετερότητα» στο Σύνταγμά της. Η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Κίνα και η Γαλλία αναφέρονται ως εγγυητές.

Το κείμενο, σύμφωνα με ρωσικά μέσα, περιγράφει τόσο τις ρωσικές όσο και τις ουκρανικές προτάσεις σχετικά με το μέγεθος του μόνιμου στρατού της Ουκρανίας σε καιρό ειρήνης, καθώς και τον εξοπλισμό του.

Η συμφωνία είχε μονογραφεί και κάποιοι στην Μόσχα έκαναν το λάθος και έσπευσαν να την υλοποιήσουν χωρίς να πάρουν εγγυήσεις.

Η ανάπτυξη των ρωσικών αερομεταφερόμων δυνάμεων πραγματοποιήθηκε ταχύτατα το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου 2022 από τα σύνορα της Ουκρανίας με τη Λευκορωσία και οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν βασικές περιοχές στα βόρεια και δυτικά του Κιέβου, μεταξύ των οποίων και τα δύο διεθνή αεροδρόμια σε μία υποδειγματική αερομεταφερόμενη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, ενώ ταυτόχρονα εξασφάλισαν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή.

Οι ρωσικές ειδικές μονάδες έφτασαν μέχρι το προεδρικό μέγαρο από όπου όμως οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις είχαν προλάβει να φυγαδεύσουν τον Ουκρανό πρόεδρο Β.Ζελένσκι.

Οι σε υλοποίηση της συμφωνίας  της Κωνσταντινούπολης οι Ρώσοι άρχισαν να αποχωρούν στις 29 Μαρτίου. Στις 2 Απριλίου, οι ουκρανικές αρχές δήλωσαν ότι το Κίεβο και η γύρω επαρχία ήταν και πάλι υπό ουκρανικό έλεγχο. Είναι χαρακτηριστικό και αυτό επιβεβαιώνει τον Ρώσο πρόεδρο, ότι κατά την ρωσική απόσυρση δεν ρίχθηκε ούτε ένας πυροβολισμός!

Όμως, απέφυγε να αναφερθεί στις συνέπειες της ρωσικής ενέργειας που κατέληξε σε πολιτικοστρατικό φιάσκο για την Μόσχα και ποιος έδωσε την εντολή αποχώρησης, χωρίς να υπάρχει η τελική ουκρανική υπογραφή.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/lythike-to-mystirio-tou-kievou-o-v-poutin-apokalypse-giati-oi-rosoi-apoxorisan-apo-to-kievo-ton-martio-tou-2022/

«Φορολογήστε μας» λένε οι πλούσιοι στο Νταβός

0

Τόμας Λάτσαν

19 Ιανουαρίου 2024

Πλούσιοι κληρονόμοι και γόνοι επιχειρηματικών δυναστειών, σε ανοιχτή επιστολή τους, ζητούν να …φορολογηθούν περισσότερο για το κοινό καλό. Θα εισακουστεί άραγε το «αίτημά» τους;

Οι περισσότεροι πλούσιοι τηρούν αποστάσεις από τη δημοσιότηταΕικόνα: picture alliance 

«Μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ακόμη δεν καταφέρατε να δώσετε απάντηση σε ένα απλό ερώτημα, που θέτουμε εδώ και χρόνια: Γιατί δεν φορολογείτε τον ακραίο πλούτο;» Αυτό το αίτημα θέτουν εκ νέου σε ανοιχτή επιστολή προς τους «πλούσιους και ισχυρούς», που συναντώνται αυτές τις μέρες στο ελβετικό θέρετρο του Νταβός, οι συμμετέχοντες στην καμπάνια «Proud to pay more». Η επιστολή επιδόθηκε την Τετάρτη στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι ακτιβιστές ζητούν να πληρώσουν περισσότερους φόρους οι «έχοντες και κατέχοντες». Το ιδιαίτερο αυτή τη φορά είναι ότι όλοι όσοι υπογράφουν την επιστολή είναι και οι ίδιοι πάμπλουτοι. Πρόκειται για 260 εκατομμυριούχους ή και δισεκατομμυριούχους, που ανήκουν στους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, αλλά διαμαρτύρονται για τη συνεχή διεύρυνση των ανισοτήτων στην κατανομή του εισοδήματος. Το αίτημά τους για περισσότερους φόρους δεν είναι καθόλου «ριζοσπαστικό», επισημαίνουν, αλλά αντιθέτως «σηματοδοτεί μία επιστροφή στην κανονικότητα». Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο ακραίος και μη παραγωγικός πλούτος «μετατρέπεται σε επένδυση για ένα κοινό, δημοκρατικό μέλλον».

Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι

Η Μαρλένε Ένγκελχορν
Η Μαρλένε Ένγκελχορν, χρυσή κληρονόμος της BASF, στο ΝταβόςΕικόνα: Hannes P. Albert/dpa/picture alliance

Στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται η Βάλερι Ροκφέλερ, η Αμπιγκέιλ Ντίσνεϋ, αλλά και η Αυστριακή Μαρλένε Ένγκελχορν, «χρυσή κληρονόμος» της επιχειρηματικής δυναστείας που είχε ιδρύσει τον γερμανικό πολυεθνικό κολοσσό BASF. Κοινός παρονομαστής για όλους είναι ότι διαθέτουν τεράστια περιουσία, χωρίς οι ίδιοι να έχουν εργαστεί γι αυτήν. Πρόσφατα η Ένγκελχορν προκάλεσε αίσθηση παγκοσμίως, λέγοντας ότι σκοπεύει να «επιστρέψει» στην κοινωνία 25 εκατομμύρια ευρώ από την περιουσία που απέκτησε. Για τον λόγο αυτό πρόκειται να συστήσει ένα «Συμβούλιο Πολιτών για την Αναδιανομή», που θα αποφασίσει πώς θα διατεθούν τα χρήματα αυτά «με όρους δημοσίου συμφέροντος».

Η αλήθεια είναι ότι η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς διευρύνεται.Σύμφωνα με στοιχεία του World Inequality Report για το 2022, το ένα τρίτο του νέου πλούτου που δημιουργήθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα κατευθύνεται σε εκείνους που ούτως ή άλλως ανήκουν στο 1% των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο. Την ίδια στιγμή το φτωχότερο ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι, δεν εξασφαλίζουν παρά μόνο ποσοστό 2% του νέου πλούτου. Μάλιστα το 2020, χρονιά που ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού, ήταν μεγαλύτερο από ποτέ το μερίδιο των δισεκατομμυριούχων στον παγκόσμιο πλούτο.

Στιγμιότυπο από το Φόρουμ του Νταβός
Θα εισακουστεί στο Νταβός το αίτημα για υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων;Εικόνα: Markus Schreiber/AP/picture alliance

Κατά καιρούς έγιναν πολλές προσπάθειες, ώστε να αυξηθούν τα φορολογικά βάρη για τους πλούσιους. Στον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα του 2019, για παράδειγμα, η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουώρεν, που διεκδικούσε το χρίσμα των Δημοκρατικών, είχε προτείνει να επιβληθεί επιπλέον φόρος σε περιουσίες άνω των 50 εκ. δολαρίων. Ωστόσο, η υλοποίηση του αιτήματος αποδεικνύεται πολύ δύσκολη.

Οι περισσότεροι πλούσιοι «κρύβονται»

Ο Στέφαν Μπαχ, ερευνητής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) με ειδίκευση σε φορολογικά θέματα, θεωρεί ότι και η υλοποίηση της πρωτοβουλίας «Proud to pay more» δεν θα είναι εύκολη. «Όσοι υπογράφουν την ανοιχτή επιστολή στο Νταβός», λέει, «είναι κυρίως κληρονόμοι που δεν συμμετέχουν ενεργά στις επιχειρήσεις και κατά συνέπεια αισθάνονται άβολα, έχοντας κληρονομήσει πλούτο για τον οποίο δεν εργάστηκαν. Όμως πρόκειται μάλλον για μενονωμένες φωνές».

Οι περισσότεροι πλούσιοι παραμένουν διακριτικά στο παρασκήνιο. Την ίδια στιγμή τα άριστα δικτυωμένα επιχειρηματικά λόμπι προβάλλουν σθεναρή αντίσταση απέναντι σε κάθε πρωτοβουλία για αύξηση της φορολογίας. «Οι περισσότερες μεγάλες περιουσίες δεσμεύονται για να εξυπηρετήσουν υποχρεώσεις της επιχείρησης», υπενθυμίζει ο Στέφαν Μπαχ. Τα επιχειρηματικά λόμπι προειδοποιούν ότι η αύξηση της φορολογίας μπορεί να θέσει σε κίνδυνο μελλοντικές επενδύσεις και θέσεις εργασίας κι έτσι, επισημαίνει ο Γερμανός αναλυτής, «οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση για την επιβολή φόρου περιουσίας ή φόρου κληρονομιάς πνίγεται εν τη γενέσει της».

Άκαρπες οι εθνικές πρωτοβουλίες

Ιδιωτική βίλα με πισίνα
Έχει αποτέλεσμα μία εθνική νομοθεσία για υψηλότερη φορολόγηση της ιδιωτικής περιουσίας;Εικόνα: dpa/picture-alliance

Άλλωστε, οποιαδήποτε προσπάθεια μίας μεμονωμένης χώρας να επιβάλει υψηλούς φόρους σε υψηλότερα εισοδήματα θα ήταν μάλλον καταδικασμένη σε αποτυχία. «Τόσο οι επιχειρηματικοί κολοσσοί, όσο και οι πάμπλουτοι ιδιώτες παίζουν στα δάχτυλα το διεθνές φορολογικό δίκαιο, μπορούν για παράδειγμα πολύ εύκολα να μεταφέρουν την έδρα τους σε μία άλλη χώρα με πολύ χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές», τονίζει ο Στέφαν Μπαχ.

Από την άλλη πλευρά, επισημαίνει ο αναλυτής του Ινστιτούτου DIW, με το κατάλληλο μείγμα φορολογικής πολιτικής θα μπορούσε κανείς εύκολα να αυξήσει τα δημόσια έσοδα, χωρίς σοβαρές παρενέργειες για την οικονομία, «αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι μπορει να επέλθει σχετική συμφωνία σε παγκόσμιο επίπεδο». Το 2021 έγινε μία πρώτη σοβαρή προσπάθεια για την καταπολέμηση της φοροαποφυγής μεγάλων επιχειρήσεων, όταν 130 χώρες από όλον τον κόσμο, οι οποίες εκπροσωπούν από κοινού το 90% της παγκόσμιας οικονομίας, συμφώνησαν στην επιβολή ελάχιστου εταιρικού φόρου 15%.

Το 2023 κάποιοι ευρωβουλευτές ανέλαβαν παρεμφερή πρωτοβουλία, με στόχο την παγκόσμια συμφωνία για επιβολή ελάχιστου φόρου στην ιδιωτική περιουσία. Πάντως ο Στέφαν Μπαχ εκτιμά ότι η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει σοβαρές πιθανότητες υλοποίησης. Αυτό οφείλεται και στη γενικότερη πολιτική στροφή προς τα δεξιά, που παρατηρείται διεθνώς. «Εντός Γερμανίας μάλλον δεν πρόκειται να γίνει κάτι στο ορατό μέλλον», επισημαίνει ο Μπαχ. «Εκτός Γερμανίας, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο…»

(Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου)

DW

Μία σαπουνόπερα διχάζει την Τουρκία

0

Ελμάς Τοπσού

20 Ιανουαρίου 2024

Χρηματικό πρόστιμο και απαγόρευση μετάδοσης για δύο εβδομάδες επιβλήθηκε στη σειρά “Κόκκινα μπουμπούκια”. Αναπαριστά υπερβολικά ρεαλιστικά την τουρκική κοινωνία, λένε κάποιοι.

Η αφίσα της τηλεοπτικής σειράς Κόκκινα ΜπουμπούκιαΕικόνα: ANKA

Μια τηλεοπτική σειρά έχει ανοίξει αυτή την περίοδο έντονες συζητήσεις στην Τουρκία. Λέγεται “Kizil Goncalar”, δηλαδή “Κόκκινα μπουμπούκια”, και έκανε πρεμιέρα στα μέσα του Δεκεμβρίου στο αντικυβερνητικό κανάλι Fox TV. Το όνομα δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνα μιας τυπικής τουρκικής σαπουνόπερας – αλλά κάθε άλλο παρά τυπική είναι η θεματολογία της.

Το πολιτικά εκρηκτικό θα έλεγε κανείς περιεχόμενό της αντικατοπτρίζει την κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Και το κυριότερο: κάνει εντελώς ξεκάθαρο το πόσο βαθιά διχασμένη είναι ήδη η κοινωνία της Τουρκίας, μοιρασμένη ανάμεσα σε έναν αυστηρά ισλαμικό-θρησκευτικό και έναν φιλελεύθερο-δυτικό κόσμο.

Δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Μεριέμ, η οποία παντρεύτηκε σε ηλικία 13-14 ετών τον Ναΐμ, μέλος του ισλαμικού τάγματος “Faniler” (“Οι θνητοί”). Σε αυτό το τάγμα, το οποίο είναι ωστόσο προϊόν φαντασίας και -με όρους δυτικής Ευρώπης- θυμίζει περισσότερο αίρεση, τα μέλη πρέπει να παραμένουν πιστά, κάτι που ο Ναΐμ εκπληρώνει με μεγάλη αφοσίωση.

Αφίσα του Ατατούρκ σε στυλ ποπ αρτ
Αφίσα του Ατατούρκ σε στυλ ποπ αρτ και από την άλλη το αυστηρό Ισλάμ – συνύπαρξη δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων στην ΤουρκίαΕικόνα: /AP Photo/picture alliance

Μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2023, ο Ναΐμ, η Μεριέμ και η κόρη τους Ζεϊνέπ εγκαταλείπουν την κατεστραμμένη πατρίδα τους, τη νοτιοανατολική Ανατολία, και μετακομίζουν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ναΐμ εργάζεται σε ένα μοναστήρι του τάγματος, η Μεριέμ βοηθάει στην κοινότητα και η κόρη τους επιτρέπεται να φοιτήσει μόνο σε κορανικό σχολείο, όχι σε κανονικό κρατικό σχολείο. Σύντομα θα έχει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα: Η κοινότητα θέλει να παντρέψει τη Ζεϊνέπ με έναν ηγέτη του τάγματος. Αυτός λαμβάνει ιατρική περίθαλψη από τον γιατρό Λεβέντ, ο οποίος υποστηρίζει τα δυτικά ιδεώδη, όπως αυτά εκφράστηκαν από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτοί οι δύο κόσμοι, που δύσκολα θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί, απεικονίζονται με μεγάλη δόση ρεαλισμού.

Μία ιστορία επιτυχίας και σφοδρής κριτικής

Η Τουρκία είναι μία χώρα βαθιά διχασμένη εδώ και χρόνια. Υπό το συντηρητικό κόμμα ΑΚΡ, το χάσμα μεταξύ θρησκευτικών ομάδων και των αποδυναμωμένων κοσμικών έχει γίνει πολύ μεγαλύτερο. Ταυτόχρονα, ενώ οι φιλελεύθεροι εκδιώχθηκαν από τον κρατικό μηχανισμό, το δικαστικό σώμα, την τριτοβάθμια εκπαίδευση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, από τον ιδιωτικό τομέα, πολλά θρησκευτικά τάγματα, αδελφότητες και οργανώσεις έλαβαν περισσότερα προνόμια και μία σημαντική οικονομική στήριξη. Ο φόβος ότι όλα αυτά τα προνόμια ενδέχεται να χαθούν, σε περίπτωση αλλαγής της κυβέρνησης τροφοδοτείται επομένως εκ νέου πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Η σαπουνόπερα “Κόκκινα μπουμπούκια” δίνει το έρεισμα στους τηλεθεατές να δουν και τη ζωή της άλλης πλευράς, αναγκάζοντάς τους να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα είναι πολωμένη και ίσως να αναρωτηθούν σε ποια Τουρκία θέλουν να ζήσουν. Το δεύτερο επεισόδιο άγγιξε ήδη σχεδόν 7 εκατ. θεατές – έναν αξιοσημείωτο αριθμό σε μια χώρα με πληθυσμό 85 εκατομμυρίων κατοίκων.

Eπιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

DW

Εφικτή η εξάλειψη της πείνας στον κόσμο;

0

Ζαμπίνε Κίνκαρτς 

Το Παγκόσμιο Φόρουμ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία αναζήτησε λύσεις στο Βερολίνο υπό την προεδρία του γερμανού υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Τζεμ Έζντεμιρ.

Οι συμμετέχοντες στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία στο ΒερολίνοΕικόνα: Kira Hofmann/BMEL/photothek.de

Επτά σοδειές απομένουν μέχρι το 2030, έτος στο οποίο ο ΟΗΕ φιλοδοξεί να έχει επιλύσει το πρόβλημα της πείνας στον πλανήτη. Αντί όμως να προσεγγίζουμε τον στόχο Zero Hunger, απομακρυνόμαστε ολοένα από αυτόν. Από τα 8 δις κατοίκους στη γη τα 800 εκατομμύρια πλήττονται σήμερα από την πείνα. Είναι 120 εκατομμύρια περισσότερα απ΄ ότι πριν την πανδημία του κορωνοϊού.

Η εξάλειψη της πείνας βρέθηκε στο επίκεντρο του τριήμερου Παγκόσμιου Φόρουμ για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία GFFA στο Βερολίνο, το οποίο πραγματοποιήθηκε παράλληλα με τη διεθνή αγροτική έκθεση «Πράσινη Εβδομάδα», υπό την προεδρία του γερμανού υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Τζεμ Έζντεμιρ: «23 από τα 800 εκατομμύρια που πλήττονται από την πείνα είναι απότοκο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, εξηγεί ο υπουργός. Επιπλέον περίπου 2,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν το 2022 πρόσβαση σε επαρκή τρόφιμα, με τις γυναίκες και τους κατοίκους αγροτικών περιοχών να πλήττονται ιδιαίτερα». Ολοένα και περισσότερα εμπόδια εμφανίζονται στον αγώνα εξάλειψης της πείνας, όπως για παράδειγμα ο πόλεμος στη Γάζα, αλλά και ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν.

«Να βοηθήσουμε ασιάτες και αφρικανούς αγρότες να εργαστούν καλύτερα»

Ο γερμανός υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Τζεμ Έζντεμιρ
Ο γερμανός υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Τζεμ Έζντεμιρ στο Παγκόσμιο ΦόρουμΕικόνα: Monika Skolimowska/dpa/picture alliance

Την ίδια στιγμή τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι περίπου το 17% του συνόλου των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως καταλήγει στα απορρίμματα. Το 2021 η «Έκθεση για τον Δείκτη Τροφίμων» του ΟΗΕ υπολόγιζε τα τρόφιμα που καταλήγουν κάθε χρόνο στα σκουπίδια σε πάνω από 930 εκατομμύρια τόνους. Στις βιομηχανικές χώρες είναι κυρίως τα νοικοκυριά εκείνα που πετούν μεγάλες ποσότητες τροφίμων στα απορρίμματα. Αντίθετα, στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας και της Αφρικής το 90% των αποβλήτων παράγεται κατά τη συγκομιδή, τη μεταφορά και το εμπόριο. Για να αλλάξει αυτό πρέπει να γίνουν επενδύσεις στη μεταποίηση, στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης, στα υλικά συσκευασίας και τα logistics.

Σε αυτή τη διαδικασία συμβάλλει οικονομικά και η Γερμανία. Λόγω των προβλημάτων ωστόσο με τον προϋπολογισμό του 2024 το Βερολίνο προέβη αναγκαστικά σε περικοπή 10% της αναπτυξιακής βοήθειας. Πολλοί Γερμανοί τάσσονται υπέρ περικοπών. Όμως ο γερμανός υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Τζεμ Έζντεμιρ έχει διαφορετική άποψη: «Ακούω όλο και περισσότερους να λένε ότι τα χρήματα των φορολογουμένων πρέπει να παραμείνουν στη Γερμανία. Στηρίζοντας ωστόσο άλλους, βοηθάμε και τους εαυτούς μας. Αν θέλουμε να μειωθούν εκείνοι που έρχονται στην Ευρώπη αναζητώντας καλύτερο μέλλον, οφείλουμε να συνεισφέρουμε. Όχι με επιδοτήσεις, αλλά με ό,τι βοηθά τους αγρότες να κάνουνε καλύτερα και αποτελεσματικότερα τη δουλειά τους. Από εμάς μόνο αυτό ζητάνε».

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Συνάντηση Φιντάν-Χανίγιε: Νέα διπλωματική πρωτοβουλία;

0

17 ώρες πριν

Ο τούρκος υπΕξ Χακάν Φιντάν και ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε συζήτησαν για εκεχειρία στη Γάζα, αύξηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και λύση δυο κρατών.

Η είδηση έγινε γνωστή σήμερα, Κυριακή με αναφορά σε μη κατονομαζόμενες τουρκικές διπλωματικές πηγές. Χθες Σάββατο, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε. Η προηγούμενη συνάντηση τους είχε γίνει πριν από τρεις μήνες. Μέχρι στιγμής δεν δόθηκε στη δημοσιότητα επίσημη ανακοίνωση αλλά σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι Φιντάν και Χανίγιε συζήτησαν για άμεση εκεχειρία στη Γάζα το ταχύτερο δυνατόν, αύξηση της ανθρωπιστικής βοήθειας, απελευθέρωση ομήρων και λύση δυο κρατών για διαρκή ειρήνη.

Αυτές βέβαια είναι και οι θέσεις της Τουρκίας, ενώ ο πρόεδρος Ερντογάν επιμένει να χαρακτηρίζει την Χαμάςαπελευθερωτικό κίνημα και όχι τρομοκρατική οργάνωση, όπως την αποκαλεί η Δύση. Η είδηση για τη συνάντηση Φιντάν-Χανίγιε κυριαρχεί από το πρωί στην τουρκική επικαιρότητα και η γενική εντύπωση είναι ότι η ξαφνική αυτή εξέλιξη μπορεί να σχετίζεται με το αδιέξοδο, στο οποίο οδηγείται ο πόλεμος στη Γάζααλλά και τη δυσαρέσκεια που φαίνεται να υπάρχει στην αμερικανική ηγεσία για την απροθυμία του Νετανιάχου για λύση.

Ο πρόεδρος Ερντογάν από την άλλη πλευρά έχει αναδυθεί στον πιο σκληρό επικριτή του Ισραήλ μεταξύ των Μουσουλμάνων ηγετών. Και οι φραστικές επιθέσεις του κατά του Ισραήλ γίνονται όλο και πιο σκληρές. Μόλις πριν δυο μέρες σε ομιλία του κατηγορώντας τη Δύση είπε ότι αρκείται να παρακολουθεί τη βαρβαρότητα του σημερινού Φύρερ, του Νετανιάχου δηλαδή, και της αιματοβαμμένης ομάδας που επιδίδεται σε γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η συνάντηση Φιντάν- Χανίγιε θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως πρόκληση κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑαπό την Τουρκία, αλλά μπορεί και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας ειρηνευτικής διαδικασίας.

Κ. Κυριακόπουλος: Μέση Ανατολή – Η ταυτότητα της σύγκρουσης και οι Πόντιοι Πιλάτοι της Διπλωματίας…

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Φαίνεται ότι είμαστε σχετικά κοντά στο κρίσιμο σημείο που περιγράψαμε, μετά από το δυναμικό ξέσπασμα της χερσαίας επιχείρησης του Ισραήλ στην λωρίδα της Γάζας. Οι πάντες πλέον πιέζουν με τον τρόπο τους το Ισραήλ, προκειμένου να μπει στο τραπέζι των συζητήσεων η λύση των δύο κρατών…

Πιέζουν διότι πιέζονται πια και οι ίδιοι, από τις εξελίξεις. Πιέζονται, διότι δεκαετίες ολόκληρες δεν έκαναν τίποτε για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος. Πιέζονται διότι ουσιαστικά δεν διαθέτουν στρατηγική και δεν την διαθέτουν διότι αρνήθηκαν διαχρονικά να σπάσουν αυγά επειδή δεν θέλησαν να κοιτάξουν κατάματα την φυσιογνωμία του συγκεκριμένου προβλήματος και επιμένουν ακόμη και σήμερα, να το αντιμετωπίζουν ως πρόβλημα που σχετίζεται με την διευθέτηση ζητημάτων πολιτικής κυριαρχίας.

Το Ισραήλ, το οποίο εκ των πραγμάτων θα κληθεί να προβεί σε παραχωρήσεις στο εδαφικό, φαίνεται ότι δεν είναι διατεθειμένο να συνηγορήσει σε λύσεις που θα μετατρέψουν τον ζωτικό του χώρο σε ενεργό και απασφαλισμένο ναρκοπέδιο που θα απειλήσει να το καταπιεί, γι’ αυτό και επιδιώκει να πάει σε αυτήν την συζήτηση, έχοντας εξασφαλίσει για λογαριασμό του τετελεσμένα, που θα του επιτρέψουν να επιβάλει μια λύση βιώσιμη, που δεν θα ανακυκλώνει το πρόβλημα και δεν θα ανατροφοδοτεί με εντάσεις και αποσταθεροποίηση την ευρύτερη περιοχή.

Με τις πολεμικές επιχειρήσεις να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, φαίνεται ότι η Διπλωματία του παρασκηνίου επικεντρώνεται γύρω από τρεις θεμελιώδεις προσεγγίσεις, αποκαλυπτικές σε κάθε περίπτωση για τις ανομολόγητες κατά τα λοιπά επιδιώξεις της κάθε πλευράς.

Α. Οι Αραβικές χώρες, προωθούν ένα σχέδιο λήξης των επιχειρήσεων, με εκεχειρία, με αναγνώριση του Ισραήλ από την Σ.Αραβία και με αραβική χρηματοδότηση για την ανοικοδόμηση της Γάζας. Και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα ανοίξει ο δρόμος για την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους. Είναι φανερό το άγχος από το οποίο διακατέχονται οι Αραβικές κυβερνήσεις οι οποίες επιδιώκουν να πληρώσουν για να ξεφορτωθούν το πρόβλημα, να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους και να «πουλήσουν» την πολυπόθητη αποτελεσματικότητα στις φανατισμένες και ριζοσπαστικά προσανατολισμένες Αραβικές κοινωνίες, προσβλέποντας έτσι σε μια εσωτερική πολιτική σταθερότητα, που δεν θα δρομολογήσει ανατροπές και δεν θα θέτει σε κίνδυνο την παραμονή τους στην εξουσία.

Φυσικά, ο Αραβικός πόθος, δεν δίνει απαντήσεις στα κρίσιμα ζητήματα που σχετίζονται με το μέλλον της δομημένης Ισλαμικής τρομοκρατίας, ούτε και σ’ εκείνα τα οποία σχετίζονται με τις αναγκαίες διασφαλίσεις αλλά και την στρατηγική επιβίωση του Ισραήλ και από αυτήν την άποψη είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατον να αποτελέσει το Αραβικό σχέδιο, βάση για συζήτηση από οποιανδήποτε Εβραϊκή πολιτική ηγεσία.

Β. Το αμερικανικό σχέδιο, μοιάζει περισσότερο με γονατογράφημα απελπισμένων γραφειοκρατών τρίτης διαλογής, αφού  προβλέπει, σύντομη εκεχειρία προκειμένου να απελευθερωθούν οι όμηροι (άγνωστο πόσοι από αυτούς συνεχίζουν να βρίσκονται εν ζωή), επιστροφή της Παλαιστινιακής Αρχής που θα αναλάβει την διοίκηση της Γάζας (λες και δεν πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους οι οποίοι διώχτηκαν κακήν κακώς από την Γάζα με την επιλογή του ιδίου του πληθυσμού της) και πιθανή παρουσία στη Λωρίδα της Γάζας πολυεθνικής Αραβικής Δύναμης που θα αναλάβει την ασφάλεια, ενώ εξετάζεται και το ενδεχόμενο όσα ηγετικά στελέχη της Χαμάς έχουν επιβιώσει στη Γάζα να φυγαδευτούν σε τρίτη χώρα (είναι φανερό ότι οι Αμερικανοί κοροϊδεύουν τον ίδιο τους τον εαυτό εάν θεωρούν ότι θα υπάρξει Αραβική δύναμη επιτηρητών ικανή και αποφασισμένη να επιδείξει αποφασιστικότητα απέναντι στην Χαμάς και στην κοινωνική βάση η οποία την στηρίζει αναφανδόν και το έχει αποδείξει). Μετά θα ακολουθήσει – λένε οι Αμερικανοί – η αποκατάσταση των θεσμών και η συγκρότηση Δύναμης Ασφάλειας, πριν η Γάζα και η Δ. Όχθη οδηγηθούν σε εκλογές.

Είναι φανερό ότι το Αμερικανικό σχέδιο παραπέμπει σε νηπιακή στρατηγική σκέψη, που δεν είναι δυνατόν να πείσει το Ισραήλ μιας και οι πέτρες πλέον αντιλαμβάνονται ότι το γονατογράφημα του επιτελείου Μπάιντεν, δεν προσβλέπει σε επίλυση του προβλήματος αλλά σε αγορά εκλογικού χρόνου και έχει ως αποδέκτη τους Αμερικανούς πολίτες κατ’ αποκλειστικότητα. Και φυσικά υπάρχει…

Γ. Η στρατηγική προσέγγιση των Ισραηλινών, οι οποίοι βιώνουν το πρόβλημα στο πετσί τους και γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι εάν υποκύψουν στις πιέσεις οποιουδήποτε και εάν συνηγορήσουν σε μια λύση ευκαιρίας που θα διαιωνίσει το πρόβλημα και θα συντηρήσει “εν υπνώσει” όλες τις αποσταθεροποιητικές παραμέτρους που το συνθέτουν, δίνοντάς τους τον απαραίτητο χρόνο να ανασυνταχθούν, αυτό θα είναι αυτοχειριασμός. Θα είναι σαν να έχουν προσυπογράψει οριστικά και αμετάκλητα την θανατική καταδίκη του Εβραϊκού κράτους.

Το Ισραήλ, όπως έχουμε τονίσει και πάλι σε σχετικό μας άρθρο στις «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ», γνωρίζει καλά πως η Γεωγραφία της περιοχής είναι αμείλικτη και το κόστος αυτού του υβριδικού γεωγραφικού αποτυπώματος, το έχει πληρώσει πάρα πολύ ακριβά, γι’ αυτό και δεν δικαιούται πλέον να έχει αυταπάτες για τις σύνθετες απαιτήσεις της γεωπολιτικής συνύπαρξης, ούτε βεβαίως για την αμφιλεγόμενη λειτουργικότητα ενός σχήματος «κράτους εν κράτει», ενός Παλαιστινιακού κράτους δηλαδή, το οποίο θα οριοθετείται μέσα στα όρια του κράτους του Ισραήλ.

Το Ισραήλ επίσης γνωρίζει καλά την γεωπολιτική φυσιογνωμία, τις στοχεύσεις, αλλά και τους ευρύτερους στρατηγικούς σχεδιασμούς των λοιπών περιφερειακών δρώντων, οι οποίοι δεκαετίες ολόκληρες εργαλειοποιούν το Παλαιστινιακό πρόβλημα για να προωθήσουν την δική τους γεωστρατηγική ατζέντα. Είναι λοιπόν φανερό ότι όλοι αυτοί θα επιδιώξουν – ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ – να στηρίξουν μια μορφή λύσης, που θα τους επιτρέπει να συνεχίσουν να εργαλειοποιούν το Παλαιστινιακό κρατικό μόρφωμα στους ευρύτερους γεωστρατηγικούς τους σχεδιασμούς.

Και φυσικά η Τουρκία είναι η πρώτη που θα το επιδιώξει για πολλούς και συγκεκριμένους λόγους. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς – όπως έχουμε ήδη τονίσει – ότι αυτή η περίεργη γεωπολιτική εξίσωση του «κράτους εν κράτει», προσλαμβάνει τα στοιχεία πραγματικού εφιάλτη στην περίπτωση που αναβαθμιστεί στο επίπεδο του «δίδυμου κράτους εν κράτει», γι’ αυτό και το Ισραήλ θα επιδιώξει να σπρώξει τα πράγματα σε μια λύση που θα του εξασφαλίζει ότι το κράτος των Παλαιστινίων, θα είναι ένα ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΟ κράτος χωρίς έξοδο στην θάλασσα. Θα είναι ένα κράτος που ΔΕΝ θα θέτει σε ομηρία το Ισραήλ. Θα είναι ένα κράτος που ΔΕΝ θα προσφέρεται για να ανατροφοδοτεί με την ύπαρξή του proxy συγκρούσεις και περιστατικά αποσταθεροποίησης, προκειμένου να κάνει είτε ή Τουρκία είτε το Ιράν, τα παιχνίδια που θα ήθελαν με την ενεργειακή ατζέντα της Μεσογείου, μετατρέποντας την Παλαιστίνη σε ένα υβριδικό μόρφωμα πλήρως υποτελές και χρησιμοποιώντας την Παλαιστινιακή ΑΟΖ ως γεωπολιτικό πάτημα ικανό να τροποποιήσει δραματικά τις ισορροπίες. Θα είναι με δυο λόγια ένα κράτος που το Ισραήλ θα επιδιώξει να το περιορίσει στην Δυτική όχθη.

Απολογισμός φρίκης – Ευθύνες με ονοματεπώνυμο…

Οι άμαχοι – θύματα αυτού του πολέμου είναι πολλοί. Η ευκολία όμως με την οποία ρίχνεται το ανάθεμα στους «ανάλγητους και αδίστακτους Ισραηλινούς», δεν αρκεί για να δώσει ολοκληρωμένες και σαφείς απαντήσεις, αναφορικά με την ταυτότητα των πραγματικά υπαιτίων. Η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία των Ισραηλινών και φυσικά οι ίδιοι οι Ισραηλινοί πολίτες, είναι κατ’ εξοχήν αυτοί οι οποίοι έχουν επίγνωση της ταυτότητας των κινδύνων, του εύρους των επιδιώξεων των αντιπάλων τους και πρωτίστως του ρόλου που τους επεφύλαξε η Ιστορία αλλά και η αμείλικτη Γεωγραφία της περιοχής. Είναι λοιπόν φανερό ότι…

  • Όσο οι φυσικοί σύμμαχοι του Ισραήλ ταλαντεύονται αναφορικά με την στάση που θα πρέπει να κρατήσουν στην εξέλιξη αυτής της σύγκρουσης…
  • Όσο οι Αμερικανοί καταγίνονται με γονατογραφήματα για λύσεις που τροφοδοτούν με πολιτικό και επιχειρησιακό καύσιμο την γεωπολιτική βουλιμία των αντιπάλων του…
  • Όσο οι ανερμάτιστες διπλωματικοπολιτικές πρωτοβουλίες της Ουάσιγκτον αναγνωρίζουν ρόλο ρυθμιστή – επιδιαιτητή στους επιθετικούς τυχοδιώκτες της Άγκυρας…

Τόσο η Ισραηλινή πολιτικοστρατιωτική ηγεσία «σπρώχνεται» σε μια προσπάθεια να εκβιάσει εξελίξεις και να δημιουργήσει τετελεσμένα ικανά να αναγκάσουν τους συμμάχους της να εγκαταλείψουν τις ερμαφρόδιτες τακτικές και να διαχειριστούν το πρόβλημα με συνέπεια και καθαρούς όρους.

Η ολιγωρία όλων των υπόλοιπων και πρωτίστως των Αμερικανών, είναι αυτή που δημιουργεί προσδοκίες σε αυτούς που είθισται να αποκαλούνται «Άξονας του κακού»… Αυτές οι προσδοκίες είναι που διευρύνουν τα μέτωπα της Αντίστασης… Και η διεύρυνση αυτών των μετώπων είναι που μετατρέπει τα πεδία των συγκρούσεων, σε ανεξέλεγκτη βιομηχανία παραγωγής θυμάτων.

Το Ισραήλ αυτό που οφείλει να κάνει, είναι να διδαχτεί από τα λάθη του, από την εμπειρία του παρελθόντος, από τις τακτικές και την συνολική στάση των αντιπάλων του και εν τέλει να υπερασπιστεί αποφασιστικά τους πολίτες του και το δικαίωμά του να συνεχίσει να υπάρχει.

Η 7η Οκτωβρίου άλλωστε, δεν έπεσε από τον ουρανό. Την έφερε η χαλαρότητα και η ανοχή που επεδείχθη, όλην την προηγούμενη περίοδο, μέχρι και την 6η Οκτωβρίου. Καλή λοιπόν η κριτική, αλλά θα είναι ωφελιμότερη όταν θα συνοδεύεται από προτάσεις. Το Ισραήλ δεν μπορεί να βγει από αυτήν την σύγκρουση, με υποχρεώσεις μόνο για το ίδιο και με πρώτιστη αυτών, την υποχρέωση να συνομιλήσει εποικοδομητικά για την συγκρότηση Παλαιστινιακού κράτους, με όλους αυτούς που το πολέμησαν διαχρονικά και έκαναν όρκο ζωής τον αφανισμό του.

Η ταυτότητα της σύγκρουσης και οι Πόντιοι Πιλάτοι της Διπλωματίας…

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε, ότι τα πράγματα έχουν οδηγηθεί στο σημερινό αδιέξοδο, πρωτίστως διότι οι φυσικοί σύμμαχοι του Ισραήλ, δεν διαθέτουν στρατηγική, διότι αρνήθηκαν διαχρονικά να σπάσουν αυγά επειδή δεν θέλησαν να κοιτάξουν κατάματα την φυσιογνωμία του συγκεκριμένου προβλήματος και επιμένουν να το αντιμετωπίζουν ως πρόβλημα που σχετίζεται με την διευθέτηση ζητημάτων πολιτικής κυριαρχίας.

Το ίδιο ακριβώς συνεχίζουν να κάνουν και τώρα. Το σχέδιο των Αράβων και το γονατογράφημα των Αμερικανών, έχουν ένα κοινό σημείο. Είναι η ομολογία ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ, ότι αυτό που επιδιώκουν είναι να σπρώξουν το πρόβλημα και πάλι κάτω από το χαλί, προκειμένου να αγοράσουν χρήσιμο πολιτικό χρόνο ο καθένας για τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους. ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ δεν μιλά για ειρήνευση, για οριστική και βιώσιμη λύση… ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ μιλούν για «εκεχειρία», διότι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ γνωρίζουν καλά, ότι παραμένουν και θα συνεχίσουν να παραμένουν ενεργά τα θεμελιώδη του πολέμου. Διότι ο μεν ένας ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ να ασχοληθεί, ενώ ο άλλος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να παρέμβει σε αυτά και να τα απενεργοποιήσει.

Οι Αμερικανοί δεν τολμούν, διότι αντιλαμβάνονται πλήρως ότι εάν το επιχειρήσουν, θα πρέπει να πάψουν να αντιμετωπίζουν το Παλαιστινιακό ως πρόβλημα που σχετίζεται με την διευθέτηση ζητημάτων πολιτικής κυριαρχίας, να αναγνωρίσουν τον συστημικό χαρακτήρα αυτής της διαχρονικής σύγκρουσης Ισραήλ – Αράβων και φυσικά να σταθούν αταλάντευτα και χωρίς επιφυλάξεις δίπλα στο Ισραήλ, το οποίο δεν είναι απλώς ο αντίπαλος και το κόκκινο πανί στα μάτια των Παλαιστινίων, αλλά το τελευταίο ανάχωμα του Δυτικού πολιτισμού και της Δυτικής πολιτικής κουλτούρας. Είναι η πρωταγωνιστική δύναμη ανάσχεσης απέναντι σε ένα επιθετικό Ισλάμ που ριζοσπαστικοποιείται σταθερά (και καλό θα είναι να σταματήσει το παραμύθι που αναζητεί βολικά άλλοθι γι’ αυτήν την ριζοσπαστικοποίηση, στην σκληρή και ανάλγητη στάση του Ισραήλ).

Οι Άραβες από την άλλη μεριά, προφανώς και δεν θέλουν να εκλείψουν τα συγκρουσιακά θεμελιώδη, διότι η πάση θυσία συντήρηση του συγκρουσιακού κλίματος με τα αμιγή συστημικά του χαρακτηριστικά, είναι η μόνη επιλογή που ικανοποιεί τις φονταμενταλιστικές κοινωνίες αναφοράς στις οποίες απευθύνονται.

Όσο λοιπόν και οι μεν αλλά και οι δε, θα συνεχίσουν να μιλούν για πέτσινες «εκεχειρίες», καλό θα είναι οι λαοί να έχουν επίγνωση της πραγματικής ταυτότητας αυτής της σύγκρουσης, να δραπετεύσουν από τα απλοϊκά ερμηνευτικά παραμύθια που αποδίδουν δήθεν στην «Ισραηλινή αδιαλλαξία» την κλιμάκωση από το Ιράν, την διεθνοποιημένη αφύπνιση των Χούθι, την ντεμέκ ευαισθησία της Τουρκίας κοκ.

Αντί λοιπόν να παραδινόμαστε σούμπητοι σε εύκολους και αβασάνιστους ντετερμινισμούς, καλό θα είναι να συνειδητοποιήσουμε άπαντες ότι… Το Ισραήλ ως δύναμη δημιουργίας και ευημερίας, ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ειρήνευση και τον οριστικό τερματισμό των συγκρούσεων. 

Κυρίως όμως θα είναι καλό να συνειδητοποιήσουμε άπαντες ότι, εάν πέσει το Ισραήλ, η Μεσόγειος θα πάρει φωτιά και η Ευρώπη θα βυθιστεί στον Ισλαμικό Μεσαίωνα οριστικά και αμετάκλητα.

ΧΑΡΑΞΗ ΠΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ

2
του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΥΜΠΕΡΗ, Επίτιμου Αρχηγού Στόλου
Με την ευκαιρία της αλλαγής ηγεσίας στο ΠΝ και τις ελπίδες που δημιουργούνται για την εδώ και πολύ καιρό απαιτούμενη διόρθωση πορείας του, αξίζει να παρατεθούν σκέψεις και προτάσεις για την διόρθωση αυτή.
Οι σκέψεις που κατατίθενται σκοπό έχουν να συνδράμουν την νέα ηγεσία στο βαθμό που αναγνωρίσει κάτι χρήσιμο σε αυτές, ώστε το ΠΝ να μπορέσει ακόμα καλύτερα να φέρει σε πέρας την αποστολή του στο διαμορφούμενο περιβάλλον. Η αποστολή δεν είναι άλλη από την ανάπτυξη αποτελεσματικής ναυτικής ισχύος η οποία απαιτεί δέσμευση ευρύτερη των συγκυριών του ευμετάβλητου περιβάλλοντος.
​Η ενίσχυση της εμπιστοσύνης (όλων των «μετόχων» του ΠΝ αλλά ιδιαίτερα του πληρώματος) στην ηγεσία αποτελεί κεφάλαιο το οποίο αφενός θα επιτρέψει να προχωρήσει σε αλλαγές και αφετέρου θα προικοδοτήσει τον σχεδιασμό της με ιδέες, προτάσεις και ενέργεια από όλους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος ενίσχυσης της εμπιστοσύνης από την ενίσχυση της ηθικής λειτουργίας, την αλήθεια και την ανάληψη ευθύνης. Προέχει η άμεση διαμόρφωση και υποβολή πρότασης θεραπείας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το προσωπικό.
Η αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της υπηρεσίας στον Στόλο αποτελεί αφετηρία για διορθώσεις που όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να γίνουν. Για να αφιερωθεί το πλήρωμα αποκλειστικά στην αποστολή προς όφελος του έθνους, το έθνος πρέπει να αναλάβει την μέριμνα για «ταις του βίου πραγματείαις» του πληρώματος.

Δεν μπορεί μέλος πληρώματος κάπου στη Μεσόγειο να αγωνιά εάν υπάρχει κλίνη διαθέσιμη για μέλος της οικογένειάς του, ή να σκέφτεται την δεύτερη εργασία προκειμένου να εξασφαλίσει το ενοίκιο, για να αναφερθώ στο ελάχιστο αυτονόητο.

​Οι στόχοι της νέας ηγεσίας λειτουργούν ως σημαντήρες υποτύπωσης προόδου πλου. Οφείλουν να περιλαμβάνουν το σύνολο της λειτουργίας του ΠΝ, βασισμένοι στα έργα του. Πρέπει λοιπόν να καλύπτουν το σύνολο ενός «ναυτικού προγράμματος» και να μην περιορίζονται στο επιθυμητό «μείγμα μονάδων». Απαιτείται δε να επιδειχθούν ευρύτερα θεσμικά (και να ελεγχθούν αναλυτικά), προκειμένου να μην αναλώνεται πολύτιμος χρόνος σε αναζήτηση «ορθής πορείας» και να υποστηριχθούν στην πράξη. Αδυναμία ή καθυστέρηση προβολής και έγκρισης της σχεδίασης επιτρέπει (αν δεν προσκαλεί) αποσπασματικές και συχνά αναποτελεσματικές αντίστοιχες που δεν εξυπηρετούν την ανάπτυξη αποτελεσματικής ναυτικής ισχύος για την ικανοποίηση των εθνικών στόχων.
Ρεαλιστικά θα υπάρχουν αποκλίσεις από την «χαραχθείσα πορεία», πρέπει όμως να καθορισθούν οι περιοριστικές ευθείες και οι κύκλοι ασφαλείας. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε εάν δεν υφίσταται πολιτική αποδοχή του κόστους που επάγεται από τα έργα (και από τον βαθμό αξιοπιστίας ανάληψής των) που η πολιτεία μας αναθέτει. Κατά την στοχοθεσία κοιτάμε το αύριο. Αναζητούμε στόχους που προωθούν πέραν της επίκαιρης ικανότητας την ετοιμότητα, την προσαρμογή, την συνεργασία, την αξιοπιστία και την υπευθυνότητα.
​Οι διατιθέμενοι πόροι προσδιορίζουν άμεσα το εύρος του ασφαλούς διαύλου που έχει το ΠΝ (άρα και την στοχοθεσία) γιατί καθορίζουν το βάθος της περιοχής που θα πλεύσει.
Εντός των περιοριστικών γραμμών, λιγότεροι πόροι σημαίνει μεγαλύτερος βαθμός επικινδυνότητας (πλους ασφαλής μεν εγγύς κινδύνων δε, όπου ένα ή περισσότερα έκτακτα συμβάντα μπορεί να μας θέσει σε άμεσο κίνδυνο).
Εκτός περιοριστικών γραμμών, υφίσταται βεβαιότητα ατυχήματος.
Από το 1844, σειρές μελετών για το ναυτικό αναδεικνύουν ότι υφίσταται κατώφλι επένδυσης στο ΠΝ κάτωθεν του οποίου απλά δεν έχει έννοια να έχουμε ΠΝ.
​Η ανάγκη σαφούς προσδιορισμού των αποδεκτών (ανελαστικών) ορίων κατά την λειτουργία αποτελεί δίδαγμα και από άλλα ναυτικά. Σε περίοδο αλλαγών αυτό αποκτά μεγαλύτερη αξία. Ο μέγιστος αριθμός ανεπτυγμένων μονάδων κατά την συνήθη λειτουργία, η προδιαγραφή της παρουσίας μας και της συνεισφοράς μας με όρους απόδοσης επένδυσης, ελάχιστα επίπεδα ποσοτικής και ποιοτικής στελέχωσης, ελάχιστες ώρες εξάσκησης και επιθυμητοί χρόνοι «αντίδρασης», μαζί με την προδιαγραφή ποιότητας εκτέλεσης των έργων που μας έχουν ανατεθεί είναι κάποια.
Αποτελούν ταυτόχρονα: επένδυση στην μελλοντική ικανότητα, εργαλείο το οποίο ενισχύει την ικανότητα προγραμματισμού, και εστιακό φακό του προβληματισμού μας στην επίτευξη αποτελέσματος. Το δίπολο ετοιμότητα – διαθεσιμότητα ανατέλλει παντού και επιβάλλεται η σύνδεση μεταξύ των δύο σε κάθε απόφαση με την ανάληψη του αντίστοιχου βαθμού επικινδυνότητας. Η αναγνώριση και προβολή της σταδιακής βελτίωσης στα όρια λειτουργίας που θα επιφέρουν οι αλλαγές θα ενισχύσει περαιτέρω την υποστήριξη και το αποτέλεσμα της προσπάθειας.
​Είναι απαραίτητη η επισκόπηση και η αναθεώρηση του συνόλου των λειτουργιών με βασικό ερώτημα την αποδοτική και αποτελεσματική υποστήριξη των πολιτικά ιεραρχημένων ρητών και άρρητων έργων. Η ενίσχυση των συνεργειών και η αποφυγή επικαλύψεων αποτελεί διαρκή μέριμνα. Δεν πρέπει να διστάσουμε να αποχωριστούμε δυνατότητες που δεν καλύπτουν τις απαιτήσεις σήμερα για να δημιουργήσουμε χώρο για τις επίκαιρες.
Σε ένα κόσμο αβέβαιο, όπου η ταχύτητα απόκτησης αντίληψης, λήψεως αποφάσεως και υλοποίησης δράσης (επίδρασης στο περιβάλλον) θα είναι ζητούμενα όλο και εντονότερα, η επένδυση σε δυνατότητες C2 είναι ανελαστική μαζί με τα εργαλεία που θα φέρουν το αποτέλεσμα στο πεδίο.
Στον τομέα της υποστήριξης πρέπει να αποφασισθεί τι πρέπει να διατηρήσει αμιγώς το ΠΝ, τι και σε ποιο βαθμό μπορεί να μοιρασθεί (και υπό ποιες παραδοχές ποιότητας) καθώς και τι μπορεί να ανατεθεί σε τρίτους.
Στην εκπαίδευση η σχεδίαση πρέπει να αντικατοπτρίζει την προσδοκώμενη λειτουργία και να μην την περιορίζει. Η απαγκίστρωση από την γραφειοκρατική χρονοβόρα αντίληψη περί οργανωτικών αλλαγών πρέπει να αξιολογηθεί ως πρακτική που θα επιταχύνει το αποτέλεσμα. Δεν είναι το εισηγητικό και οι υπογραφές που θα φέρουν τις αλλαγές αλλά η προσδοκία βελτιστοποίησης αποτελέσματος. Σε αυτήν την προσδοκία πρέπει να επενδύσουμε πείθοντας τους μετόχους της προσπάθειας. Η προσαρμογή της επιτελικής λειτουργίας στο αποτέλεσμα, ενισχύοντας την ουσιαστική οριζόντια επικοινωνία είναι άμεσα δυνατή με τα υφιστάμενα εργαλεία.
Ο γνωμοδοτικός ρόλος του ΑΝΣ γίνεται πιο επίκαιρος από ποτέ. Δεν υφίσταται λειτουργία επί του πλοίου «ΠΝ» που δεν το αφορά. Η λειτουργία του ΑΝΣ ως τράπεζα ειλικρινούς διαβούλευσης σε τίποτα δεν μειώνει τον θεσμικό ρόλο των Αρχηγών. Ο προγραμματισμός της λειτουργίας του ώστε να αντανακλά τις προτεραιότητές της ηγεσίας, θα επιτρέψει στο σύνολο του οργανισμού να υποβάλλει στο όργανο αυτό τα δεδομένα και τις προτάσεις που θα εμπλουτίσουν τον διάλογό. Ο νομοθέτης σοφά του ανέθεσε ρόλο γνωμοδότησης κατά την κρίση του. Η πρόσκληση στις συνεδριάσεις του φωνών που θα εμπλουτίσουν τον διάλογο έχει γίνει στο πρόσφατο παρελθόν και πρέπει να επιδιώκεται.
Μέσω του ΑΝΣ πρέπει να προβληθεί και η αντίληψη επίκαιρης ναυτικής στρατηγικής, ενώ θα αμβλυνθούν τυχόν ασυνέχειες στην τήρηση της χαραχθείσας πορείας μεσοπρόθεσμα.
Σε οποιοδήποτε περιβάλλον ασφάλειας οι ρόλοι (τα έργα) παραπέμπουν σε ευθύνες, χρηματοδότηση και ανάπτυξη. Στην επισκόπηση πρέπει να ενταχθούν και τα διδάγματα από μεταφορές ρόλων που έχουν εκκινήσει και ενδεχομένως επιδρούν δυσμενώς στην ολική μας (εθνική) αποτελεσματικότητα.
Η κοινή λογική, η δημιουργική σκέψη και η ικανότητα πρόβλεψης στη θάλασσα (χωρίς κανείς να ζητά από την ηγεσία προρατικό χάρισμα) δίνουν λύσεις εκεί που άλλοι σταματούν.

Ιδιαίτερα στον δικό μας γεωγραφικό χώρο και με τις προκλήσεις που έχουμε είναι δυσνόητος ο περιορισμός του ναυτικού όταν όλα τα έθνη επενδύουν και επανασχεδιάζουν με βάση την ενίσχυση της ναυτικής τους ισχύος.

​Στην προσπάθεια ενίσχυσης η αίτηση συνδρομής είναι αυτονόητη. Στο περιβάλλον (είτε το διεθνές είτε το εθνικό) άλλοι έχουν έρθει αντιμέτωποι με αντίστοιχα προβλήματα, έχουν διαμορφώσει λύσεις και αναπτύξει βέλτιστες πρακτικές. Η εμπειρία επιβεβαιώνει ότι όσο πιο καλά έχει προσδιορισθεί το πρόβλημα, τόσο καλύτερης ποιότητας (και οικονομικότερη) θα είναι η συνδρομή αυτή.
Στη θάλασσα όλοι έχουμε παραστάσεις συνεργασίας με τρίτους υπό πίεση.
Η αποτελεσματική ανάδειξη του κοινού συμφέροντος κατά την αντιμετώπιση των προκλήσεων θα φέρει πιο κοντά τις λύσεις. Η συνεργασία στη βάση του μακρόπνοου «ναυτικού προγράμματος» θα επιτρέψει την μακρόχρονη δέσμευση όχι μόνο «ενδιαφέροντος» αλλά και επένδυσης από τους μετόχους στην προσπάθεια.
​Κατά την διάρκεια του πλου, οι καιρικές συνθήκες δεν θα είναι πάντα ανέφελες (δεν ήταν ποτέ). Η μετάπτωση από την ήδη έντονη συνήθη λειτουργία σε καθεστώς υψηλότερων απαιτήσεων αποτελεί κρίσιμη ικανότητα για το ΠΝ και η εμπειρία έχει δείξει ότι ζητείται όχι λίγες φορές. Απαιτείται προετοιμασία για αυτό. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε πλούσια εμπειρία.
Σε όσους δεν έχουν τις παραστάσεις, πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι η σχεδίαση δεν γίνεται για τον αίθριο καιρό. Το κόστος δημιουργίας του περιθωρίου που απαιτείται για την μετάπτωση είναι πολύ μικρότερο από την ad hoc απόκτησή του μετά το γεγονός.
Στην Ανατολική Μεσόγειο οι μαύροι κύκνοι ενδημούν σε αντίθεση με τον Ατλαντικό.
​Μετά την έναρξή του πλου, θα καταγραφούν αποκλίσεις. Έχει σημασία να υποτυπώνονται, να υπάρχει ομάδα «γεφύρας» με ευθύνες και καθήκοντα επί των αλλαγών που θα συνεγείρουν στις αποκλίσεις και θα διορθώνουν επί της χαραχθείσας με την απαιτούμενη παροχή περιθωρίου πρωτοβουλίας.
Πάνω από όλα, πρέπει να ενισχυθεί η περηφάνεια για την αποστολή, η αντίληψη πληρώματος και το μαχητικό πνεύμα.
​Όλοι ευχόμαστε στη νέα ηγεσία καλοτάξιδοι.
Καλό Σαββατοκύριακο αγαπητοί μου φίλοι και φίλες!!!
[1] Επιστρέφοντας από τον «πλουν κατά τοιχαρχίες», https://www.kathimerini.gr/…/epistrefontas-apo-ton…/
kathimerini.gr

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΘΕΛΕΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΓΙΑΤΙ;

3
 του Παντελή Σαββίδη
1.-Επιδίωξη του Ισραήλ είναι να εκδιώξει τους παλαιστίνιους απο τη Γάζα. Η επιδίωξη διαιρεί την ηγετική ομάδα του Ισραήλ αλλά δεν έχουν λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν. Το Ισραήλ δεν κινήθηκε πολιτικά στην επίθεση που δέχθηκε στις7 Οκτωβρίου. Κινήθηκε συναισθηματιικά και με παλιά δόγματα και τώρα δεν έχει Σχέδιο Β.
2.-Επειδή δεν έχει Σχέδιο Β προσπαθεί να γενικεύσει τον πόλεμο, προκαλώντας, κυρίως, το Ιράν, είτε άμεσα (δολοφονίες ηγετικών προσωπικοτήτων του) είτε έμμεσα (προκλήσεις προς τη Χεζμπολάχ να εμπλακεί στον πολεμο).
3.-Θέλει, δηλαδή, το Ισραήλ να διευρύνει τον πόλεμο με το Ιράν για να ξεκαθαρίσει μαζί του τους λογαριασμούς του καθώς πιστεύει πως το Ιράν υστερεί σε δυνατότητες πολεμικής αντιπαράθεσης αλλα και πως το καθεστώς έχει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα. Μπορεί και να καταρρεύσει. Σε περίπτωση διεύρυνσης του πολέμου το Ισραήλ θα ζητήσει και την αμερικανική υποστήριξη. Για λόγους που δεν εξηγούνται παρά, μόνο, ως αποθάρρυνση του Ισραήλ να επεκτείνει τον πόλεμο, οι Αμερικανοί απέσυραν δυνάμεις τους απο την περιοχή, όπως το αεροπλανοφόρο Τζέραλντ Φόρντ.
4.-Τόσο η Χεζμπολάχ όσο και το Ιράν προσπαθούν να αποφύγουν την εμπλοκή αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουν ως το τέλος. Μέχρι πότε θα επιδείξουν την καλούμενη Στρατηγική Υπομονή;
5.-Σε μια τέτοια περίπτωση ο πόλεμος θα γενικευτεί με τη συμμετοχή όλων των συμμάχων του Ιράν. Και στην Ερυθρά Θάλασσα απο τους Χούθι. Γι αυτό ας έχουν υπόψη τους αυτές τις επισημάνσεις οι Έλληνες επιτελείς.

The International Order Is Dying in Gaza

0

The ongoing war between Israel and Hamas has dealt a crushing blow to the multilateral security system and threatens to alienate the Arab and Muslim world. To ensure a lasting peace for Palestinians and the broader region, the conflict must be dealt with swiftly and inspire reforms to create a more equitable global order.

VIENNA – After COVID-19 struck in 2020, creating chaos and misery, I hoped that some silver lining would emerge from this global tragedy. For a time, it seemed possible. The pandemic was a powerful reminder of our common vulnerabilities, our shared humanity, and the importance of solidarity that transcends our differences and borders.

Now, however, I wonder if I was wrong even to hope. Once the pandemic subsided, we rushed back to the precipice with renewed vigor. None of the lessons of solidarity stuck, as if we were coated in Teflon. Many, if not all, of the pillars of the post-World War II global order seem to be crumbling. Violent conflict has become the default method to settle disagreements between countries (Russia and Ukraine) and within countries (Yemen and Sudan), while the multilateral security system, headed by the United Nations Security Council, is sliding into irrelevance.

Moreover, the inequality gap between the Global North and the Global South has widened, and more of the latter countries are suffering from debilitating debt burdens. This, in turn, has exacerbated poverty, fueled migration, and sown distrust. With populism and authoritarianism on the rise, attacks on human rights and democratic values have intensified and, in some cases, the veneer of elections has given these attacks spurious legitimacy. And the intensifying rivalry between the United States and China is fast becoming an end in itself.

But the ongoing war between Israel and Hamas has dealt a particularly crushing blow to the system. The gross violations of international humanitarian law to protect civilians beggar belief. In fact, the atrocities committed against civilians, first in Israel and now in Gaza, are evil in its purest form. These despicable acts should be at the top of the priority list for the International Criminal Court prosecutor and addressed in International Court of Justice proceedings. We must halt this descent into the abyss.

The cavalier disregard for the principles and norms of international law, such as limitations on the right to self-defense, and the willful blocking of the Security Council from fulfilling its “primary responsibility for the maintenance of international peace and security,” have been unconscionable. Senior UN humanitarian officials on the ground in Gaza have used phrases like “hell on earth” and “humanity giving up” to express their desperation. Few seem to be listening.

There is now a looming rupture between the West and the Arab and Muslim world, even as Western and Arab populations are directing anger toward their leaders. Dehumanizing, rage-filled rhetoric emanates from all sides and reverberates on city streets, university campuses, and in small towns the world over. All efforts to build bridges of respect and understanding over the last few decades seem to have collapsed.

Moreover, the Arab and Muslim world has lost faith in perceived Western norms: international law and institutions, human rights, and democratic values. In their view, the West itself is showing that brute force trumps all else. Of course, the increasing belief that democracy and human rights – the liberal values that once inspired the Arab Spring – are simply tools for Western domination is music to the ears of autocrats and despots.

The war underscores two lessons. First, conflicts don’t resolve themselves, and allowing them to fester is shortsighted and dangerous. UN Secretary-General António Guterres was viciously attacked by Israel after saying that Hamas’s October 7 attack “did not happen in a vacuum.” But he was acknowledging a truth – the pent-up humiliation and sense of injustice among the Palestinians – that most people who follow the Palestinian-Israeli conflict have long recognized.

The conflict has elicited calls for the revival of the ill-fated “peace process” that has been limping along for decades. But the same leaders now promoting a two-state solution silently looked on as Israel devoured (through annexation and settlement expansion) most of the land that was meant for a Palestinian state. The aftermath of today’s violence may very well offer the last opportunity to reach a just and lasting peace before the entire region goes up in flames.

The other important lesson is that building a more robust and equitable global security system and financial architecture requires structural reforms. For starters, the veto power of the UN Security Council’s five permanent members should be drastically curtailed, if not eliminated. The US and Russia must also resume nuclear arms talks and take meaningful steps toward disarmament. It is scandalous that there is no longer a single nuclear-arms-control agreement in operation between the world’s two largest nuclear powers.

The Bretton Woods institutions – the International Monetary Fund and the World Bank – must give the developing world a fair say in global decision-making and equitable access to financial resources for development. Although policymakers have been calling for such an overhaul since the collapse of the Soviet Union more than 30 years ago, no progress has been made.

We must not permit an opportunity born of war to slip through our fingers. In the absence of radical reform of the international order, the Gaza war will herald a world spiraling out of control.

Project Syndicate

Η θέση του State Department για το ακυρωθέν νομικό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης Λήμνου και Σαμοθράκης

2

Tου Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

Το απόγευμά της 4ης  Απριλίου του 1975 ο γενικός διευθυντής Πολιτικών Υποθέσεων του ΥΠ.ΕΞ. Ιωάννης Τζούνης θα ανέλυε διεξοδικά στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα Τζακ Κιούμπιτς τις νομικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης αναφορικά με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου. Ο Τζούνης εξήγησε στον Αμερικανό πρεσβευτή ότι η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου αφορά τρεις ξεχωριστές ομάδες νησιών και καθορίζεται από τρεις συνθήκες/συμβάσεις αντίστοιχα, αυτές της Λωζάννης (για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου Χίο, Μυτιλήνη, Σάμο και Ικαρία), Μοντρέ (Λήμνο και Σαμοθράκη) και Παρισίων (για τα Δωδεκάνησα)

Οι θέσεις αυτές, όπως τις ανέλυσε ο Τζούνης το 1975 με μικρές διαφοροποιήσεις, συνεχίζουν να αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης, θέσεις που είναι αναρτημένες και στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου. Στο παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε στο νομικό καθεστώς των νησιών της Λήμνου και της Σαμοθράκης και στην αντίδραση του State Department.

Ο Τζούνης τόνισε ότι το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς της Λήμνου συζητήθηκε στο ΝΑΤΟ το 1969, όταν η Ελλάδα πρότεινε το αεροδρόμιο του νησιού να μπορεί να δέχεται συμμαχικές δυνάμεις σε περίοδο Νατοϊκής κρίσης ή πολέμου. Η Τουρκία αντιτάχθηκε, ισχυριζόμενη ότι το νησί αποστρατιωτικοποιήθηκε δυνάμει της σύμβασης της Λωζάννης για τα  Στενά του 1923. Ο Τζούνης, τότε Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα, έλαβε εντολή να επισημάνει στην τουρκική κυβέρνηση ότι η σύμβαση της Λωζάννης είχε αντικατασταθεί από τη σύμβαση του Μοντρέ του 1936.

Αεροδρόμιο Λήμνου

Κατόπιν μελέτης της κατάστασης, η τουρκική κυβέρνηση απάντησε ότι υπήρξαν αντικαταστάσεις, άλλες ολικές και κάποιες μερικές, και ότι το Μοντρέ αντικατέστησε μόνο εν μέρει τη Λωζάννη.

Ο Τζούνης παρέθεσε στον Κιούμπιτς πώς η έρευνά του στα αρχεία της ελληνικής πρεσβείας αποκάλυψε δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Ρουστού Αράς στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, την εποχή που η κυβέρνηση της Τουρκίας έφερε προς επικύρωση τη σύμβαση του Μοντρέ.

Ο Αράς είπε συγκεκριμένα ότι τα εν λόγω νησιά θα μπορούσαν να επαναστρατιωτικοποιηθούν, επειδή «η νέα Τουρκία επιδιώκει για τους γείτονές της αυτό που επιδιώκει για τον εαυτό της».

Αμέσως μετά από αυτή τη δήλωση, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε και επικύρωσε τη σύμβαση του Μοντρέ ομόφωνα. Υπήρχε επίσης μια σημείωση στα αρχεία της ελληνικής πρεσβείας ότι ο πρέσβης Νικόλαος Πολίτης, ο τότε Έλληνας πρεσβευτής στη Γαλλία, ο οποίος διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε τη σύμβαση του Μοντρέ ως εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης, είχε υποδείξει ότι η δήλωση του Αράς ήταν μέρος μιας συμφωνίας quid pro quo με την οποία η Ελλάδα υποστήριζε την τουρκική επιθυμία να οχυρώσει τα Στενά με αντάλλαγμα τη δική της ελευθερία να επαναστρατιωτικοποιήσει τα νησιά.

Ο Τζούνης παρέπεμψε επίσης σε ένα έγγραφο από τα Αρχεία του ΥΠ.ΕΞ., το οποίο ανέφερε ότι ο Αράς δήλωσε μετά την ψηφοφορία ότι ήταν χαρούμενος που η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση ψήφισε την εκ νέου στρατιωτικοποίηση των νησιών. Όταν ο Τζούνης επεσήμανε τη δήλωση του Αράς στον τότε Γενικό Γραμματέα του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. Ισμαήλ Ερέζ, ο τελευταίος είπε ότι θα εξετάσει το θέμα, αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε απάντηση. Η εν λόγω δήλωση βρίσκεται στον τόμο 12, σελίδα 309, Εφημερίδα των πρακτικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης για την πέμπτη κοινοβουλευτική περίοδο, 81η συνεδρίαση της 31ης Ιουλίου 1936.

Η ιστοσελίδα του ΥΠ.ΕΞ. χρησιμοποιεί την παραπομπή που έδωσε ο Τζούνης στον Κιούμπιτς, ώστε να ανασύρει επακριβώς την δήλωση του Αράς:

«Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατικοποιηθεί κατ’ εφαρμογήν της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Μοντρέ και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα.»

 

Tevfik Rüştü Aras: «H νέα Τουρκία επιδιώκει για τους γείτονές της αυτό που επιδιώκει για τον εαυτό της».

Ο Κιούμπιτς, τρεις μέρες αργότερα, έστειλε μια πλήρη αναφορά στο State Department αναφορικά με τα τεκταινόμενα της συζήτησής του με τον Τζιούνη. Στις 10 Απριλίου του 1975, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Άγκυρα Γούλιαμ Μακόμπερ θα ενημέρωνε την Ουάσιγκτον ότι εντόπισε τις δηλώσεις του Αράς από τις 31 Ιουλίου του 1936, σύμφωνα με τα δεδομένα που είχε κοινοποιήσει ο Τζούνης, επιβεβαιώνοντάς τες στο ακέραιο. Ως αποτέλεσμα, ζήτησε από το State Department να του σταλεί ένα πόρισμα, που θα εξηγούσε αναλυτικά τι ισχύει σήμερα αναφορικά με τους περιορισμούς αποστρατιωτικοποίησης στα νησιά του Αιγαίου.

Τον Αύγουστο του 1977, ο νέος Αμερικανός πρεσβευτής στην Άγκυρα Ρον Σπάιερς θα ζητούσε ρητές οδηγίες από το State Department αναφορικά με το δικαίωμα της Ελλάδας να επαναστρατιωτικοποίησει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη. Ο Σπάιερς αναφέρεται σε μια απόρρητη έκθεση του Επιτελείου Σχεδιασμού Πολιτικής του State Department, στην οποία είχε πρόσβαση, με τίτλο «US Policy in the Aegean» της 17.5.1976, όπου στη σελίδα 10 αναφέρεται ότι η θέση της Ελλάδας είναι προφανώς δίκαιη. Το επιτελείο αυτό (Policy Planning Staff) ιδρύθηκε το 1947 από τον Τζορτζ Κέναν με στόχο να δρα συμβουλευτικά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. προς τον εκάστοτε υπουργό των Εξωτερικών, που την εποχή εκείνη ήταν ο Τζορτζ Μάρσαλ. Η πρώτη αρμοδιότητα που είχε δοθεί στο επιτελείο από το State Department ήταν να σχεδιάσει το «Σχέδιο Μάρσαλ.»

Εξαιρετικά σημαντική είναι η απάντηση που έλαβε ο Σπάιερς από τον τότε αναπληρωτή υπουργό των Εξωτερικών των Η.Π.Α. Γουόρεν Κρίστοφερ, ο οποίος σε άκρως εμπιστευτικό [Eyes Only] τηλεγράφημά προς τον Σπάιερς, τον ενημερώνει για την επίσημη θέση του State Department:

  1. Όπως θα έχετε αντιληφθεί, η Υπηρεσία απέφυγε σκοπίμως να λάβει θέσεις για συγκεκριμένα ζητήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο. Η μελέτη που αναφέρεται στο τηλεγράφημα αναφοράς [ANKARA 6089] συντάχθηκε από το Επιτελείο Σχεδιασμού Πολιτικής το 1976 και δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί ως [επίσημη] δήλωση της πολιτικής των ΗΠΑ.
  2. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη ερώτησή σας και προς ενημέρωση της πρεσβείας, η σύμβαση του Μοντρέ του 1936 αντικατέστησε μόνο τη σύμβαση της Λωζάννης του 1923 για τα Στενά, η οποία προέβλεπε την αποστρατικοποίηση των Τουρκικών Στενών και των βορειότερων νησιών (Λήμνος και Σαμοθράκη–Ελληνικά· Ίμβρος, Τένεδος και Λαγονήσια–Τουρκικά). Σε ισχύ εξακολουθεί να είναι η συνθήκη ειρήνης της Λωζάννης του 1923, ένα ξεχωριστό έγγραφο που αποστρατιωτικοποίησε τη λεγόμενη ομάδα των «μεσαίων νησιών» που περιλαμβάνει τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο και την Ικαρία.

Τι εννοούσε δηλαδή ο Κρίστοφερ: Επίσημη θέση του State Department ήταν (και είναι) να μην λαμβάνει δημόσια θέση στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου. Γνώριζε όμως πως η Ελλάδα είχε δίκαιο στο ζήτημα των νησιών του Βορείου Αιγαίου. Παρέκκλιση στη πάγια αμερικανική πολιτική της ουδετερότητας αποτέλεσαν οι δηλώσεις του Νίκολας Μπερνς αναφορικά με τον Άγιο Ευστράτιο το 2008 (ότι δεν ισχύει καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης), στην αμερικανική λογική ότι τα ανοιχτά ελληνοτουρκικά ζητήματα πρέπει να παραμείνουν πεπερασμένα.

Warren Minor Christopher, μετέπειτα υπουργός των Εξωτερικών των Η.Π.Α. επί προεδρίας Κλίντον

Η επίσημη θέση του State Department για το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να στρατιωτικοποιεί, χωρίς περιορισμούς, τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη επιβεβαιώνεται και σε μεταγενέστερα τηλεγραφήματα. Στις 29 Ιουνίου του 1978, ο τότε υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ Σάιρους Βανς, κατόπιν όχλησης της τουρκικής κυβέρνησης, ζήτησε τη γνώμη των πρεσβειών Αθηνών και Άγκυρας αναφορικά με το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών. Το State Department θα απέφευγε και πάλι να ανακοινώσει δημόσια τις θέσεις του, όσο το τουρκικό εμπάργκο όπλων από το Κογκρέσο παρέμενε σε ισχύ. Η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα (Μίλς) απάντησε ως προς τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη παραθέτοντας την ελληνική θέση, ότι η Σύμβαση του Μοντρέ αντικατέστησε τη Σύμβαση της Λωζάννης. Δηλαδή ακριβώς αυτό που είχε επισημάνει και ο Κρίστοφερ. Η θέση αυτή έγινε αποδεκτή και από την αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα (Ντίλον), τονίζοντας ότι η Σύμβαση του Μοντρέ «ακύρωσε έτσι την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης της σύμβασης της Λωζάννης.» Η ένσταση της πρεσβείας Άγκυρας ήταν πως η Ελλάδα συνέχιζε να υποχρεούται να τηρεί μονομερώς τις συμβατικές της υποχρεώσεις από το άρθρο 13 της Λωζάννης.

Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν και οι Βρετανοί σύμφωνα με πόρισμα του Foreign Office από το 1981:

«Η Σύμβαση του Μοντρέ και το Πρωτόκολλό της είναι εντελώς σιωπηρά για Σαμοθράκη και Λήμνο όμως, βάσει των όρων του Προοιμίου της Σύμβασης, το φυσικό συμπέρασμα είναι πως τίποτα δεν απέμεινε από το Άρθρο 4 της Σύμβασης των Στενών και επομένως έχασαν το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησής τους.»

Είναι εμφανές από την αναφορά του Μιλς πως το ελληνικό YΠ.ΕΞ. είχε ενημερώσει την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα αναφορικά με τον πνεύμα της τροποποιημένης αποστρατιωτικοποίησης της Λωζάννης και το πόρισμα της υποεπιτροπής των ειδικών (του Βεϋγκάν.)

Οι Σύμμαχοι κατά την συνδιάσκεψη της Λωζάννης είχαν αρνηθεί την τουρκική πρόταση για ολική αποστρατιωτικοποίηση των τεσσάρων νησιών του άρθρου 13, καθορίζοντας τις στρατιωτικές ισορροπίες στην περιοχή: Η Ελλάδα να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει τα νησιά για να προβεί σε επιθετικές ενέργειες εναντίον των Τούρκων στην απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να διατηρήσει την εσωτερική τάξη στα νησιά και να μπορεί να υπερασπιστεί την εδαφική τους ακεραιότητα [Κέρζον προς Κρόο, 30 Νοεμ. 1922].

Η θέση του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. ήταν πως η αύξηση του στρατιωτικού αποτυπώματος στην Ανατολία από τους Τούρκους μετά το 1974, έδωσε το δικαίωμα στην Ελλάδα να αυξήσει κατ’ αναλογία τον στρατό της στα νησιά αυτά, ώστε να διατηρηθεί η προβλεπόμενη ισορροπία της Λωζάννης. Επίσης πρέπει να τονιστεί πως ο Ισμέτ Ινονού είχε χαρακτηρίσει την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του άρθρου 13 ως «σχεδόν πλασματική».

Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης έχει απασχολήσει κατ΄ επανάληψη το ΝΑΤΟ, όπου οι τουρκικές αντιδράσεις σε οποιοδήποτε στρατιωτικοποίηση ή Νατοϊκή άσκηση στην περιοχή γίνονται μονίμως δεκτές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το ζήτημα έχει παγιωθεί στην Διεθνή Κοινότητα ως μία από τις υπαρκτές νομικές διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο Ανδρέας Παπανδρέου προσπαθούσε να εντάξει την Λήμνο στον επιχειρησιακό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, εισέπραττε όμως συνεχώς αρνητική απάντηση κατόπιν τουρκικών πιέσεων που γίνονταν ανεκτές από τους Αμερικανούς στα πλαίσια του «Δόγματος Λουνς». Ως αποτέλεσμα, το 1984 η Ελλάδα αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια σειρά νατοϊκών ασκήσεων, καθώς και το φθινόπωρο του ίδιου έτους σε μια κοινή ελληνοαμερικανική στρατιωτική άσκηση, που θα πραγματοποιόταν στην Βόρειο Ελλάδα. Από την απόρρητη έκθεση της CIA «The Aegean Dispute: A new look at an old problem» του 1984 προκύπτει η ανησυχία των Αμερικανών για την πολιτική του Ανδρέα, καθώς το ΝΑΤΟ δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, σε μια περίοδο που ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Η ελληνική κυβέρνηση ήθελε να δείξει τη δυσφορία της στους Αμερικανούς για την μη ένταξη της Λήμνου στο πρόγραμμα των νατοϊκών ασκήσεων. Ο Ανδρέας ήθελε να καταστήσει σαφές στους Αμερικανούς ότι τα νησιά αποτελούν ενιαίο τμήμα της ελληνικής επικράτειας και δεν μπορούν να εξαιρούνται αλά καρτ από το ΝΑΤΟ.

Η πάγια θέση του State Department, όπως εκφράστηκε και από τον Κρίστοφερ, είναι να αποφεύγει σκοπίμως να λαμβάνει θέση αναφορικά με το ευαίσθητο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, ώστε να μην γίνεται ο αποδέκτης αρνητικών αντιδράσεων από την Αθήνα και κυρίως από την Άγκυρα.

Για την Ουάσιγκτον, το ζήτημα δεν είναι νομικό αλλά καθαρά πολιτικό, όπως οι Αμερικανοί θεωρούν πως είναι τα περισσότερα ζητήματα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας με σημαντικότερο τον προσδιορισμό των θαλασσίων ζωνών.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής

 

 

 

 

Χρ. Καπούτσης: αδήριτη ανάγκη ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων

0

Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

Τα σύγχρονα και σε πλήρη εξέλιξη πολεμικά μέτωπα στην Ουκρανία, το Καύκασο, τη Συρία, την Ερυθρά Θάλασσα, το Λίβανο και τη Λωρίδα της Γάζας, αποκαλύπτουν, ότι σήμερα ο πόλεμος διεξάγεται με την αξιοποίηση της στρατιωτικής τεχνολογίας αιχμής, που είναι εφαρμογές πρωτοπόρων τεχνολογικών εξελίξεων.

Οι νέες τακτικές στα πεδία των επιχειρήσεων, έχουν κονιορτοποιήσει, όλα τα μέχρι τώρα στρατιωτικά δόγματα και επιχειρησιακά σχέδια. Είναι σε πλήρη εφαρμογή και εξέλιξη το ψηφιακό πεδίο μάχης, ο υβριδικός πόλεμος , η κυβερνοάμυνα και η προπαγάνδα των Στρατιωτικών Επιτελείων των εμπόλεμων κρατών, που μέσω των «πρόθυμων» ΜΜΕ, χειραγωγούν την κοινή γνώμη και παράγουν πολιτικο-διπλωματικά αποτελέσματα.

Παράδειγμα τα μαχητικά υψηλής τεχνολογίας αμερικανικά F-35, τα γαλλικά RAFALE και ρωσικά Su-57, πολεμικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς, πανάκριβα και με μεγάλο κόστος συντήρησης.

Προφανώς δεν αμφισβητείται η αξία τους στις επιχειρήσεις αεράμυνας ή αεροπορικών επιδρομών , βομβαρδισμών με ακρίβεια σε στόχους ζωτικής σημασίας και αναχαιτίσεων, ωστόσο, είναι αδιανόητο να μην συνυπολογίζεται ότι, μερικά drones μπορεί να επιφέρουν ένα πλήγμα πολλαπλάσιο από ένα πλήγμα που μπορεί να επιφέρει και το πιο σύγχρονο μαχητικό αεροσκάφος.

Τα drones είναι συστήματα αυτόνομα που εξελίσσονται διαρκώς, με μεγάλο δείκτη καταστροφικότητας και φονικότητας, που τώρα διαμορφώνονται και στα οποία ανήκει το μέλλον των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Επιπλέον είναι μη επανδρωμένα, πάμφθηνα και με ελάχιστο κόστος συντήρησης. Η μαζική παραγωγή drones και η αξιοποίησή τους για εναέριες, θαλάσσιες, υποθαλάσσιες και χερσαίες επιχειρήσεις, αλλάζουν τα πάντα και για πάντα, στα Επιτελικά πολεμικά σχέδια.

Η Ελλάδα, στο πλαίσιο των συμμαχικών της υποχρεώσεων, ως μέλος του ΝΑΤΟ και που έχει συνάψει ισχυρές αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, μετέχει , προς το παρόν με έμμεσο τρόπο, στις πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή μας.

Συνεπώς και τα τέσσερα Γενικά Επιτελεία, το ΓΕΕΘΑ, το ΓΕΣ, το ΓΕΑ και το ΓΕΝ, είναι υποχρεωμένα, να μελετούν τα τεκταινόμενα στα πολεμικά μέτωπα, να συμπεραίνουν και να προσαρμόζουνε τα επιτελικά τους σχέδια, αλλά και να αναθεωρούν τις εξοπλιστικές προτεραιότητές τους, προκειμένου να υλοποιούν με επιτυχία την Εξωτερική και Αμυντική πολιτική της Κυβέρνησης.

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δ. Χούπης, αναλαμβάνοντας την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εξαιρετικά σαφής: «Οι διαμορφωθείσες γεωπολιτικές εξελίξεις, το γεωστρατηγικό περιβάλλον ρευστότητος, τα διδάγματα των σύγχρονων συγκρούσεων, η καταλυτική διείσδυση της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς διεξαγωγής των επιχειρήσεων, οι αναδυόμενες νέες απειλές με υβριδικά, μη συμβατικά και μη παραδοσιακά χαρακτηριστικά, ενίοτε κάτω από το κατώφλι του πολέμου, επιβάλλουν την αδήριτη ανάγκη και την αξιωματική επιταγή, οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, να μετασχηματιστούν και να προσαρμοστούν επιχειρησιακά και οργανωτικά, λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές δυνατότητες της Χώρας. Είμαστε υποχρεωμένοι να εξελιχθούμε. Να αλλάξουμε και να προσαρμοστούμε στα σύγχρονα δεδομένα, τα οποία αφορούν στη διεύρυνση και ανανέωση της προσέγγισης στην Εθνική Ασφάλεια.» (Ημερήσια Διαταγή παραλαμβάνοντος αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Δημητρίου Χούπη της 16ης Ιανουαρίου 2024).

Να επισημάνουμε κάποιες πραγματικότητες, ως απόρροια των πολιτικό-στρατιωτικών εξελίξεων στην ευρύτερη γεωγραφική γειτονιά μας και αφορούν την ελληνική παρουσία και συμμετοχή.

Στον πόλεμο στην Ουκρανία, μετέχουμε, με την παροχή στρατιωτικού υλικού στο Στρατό της Ουκρανίας, που αξιοποιείται στην πρώτη γραμμή, στις μάχες με τον ρωσικό στρατό. Πολλά από αυτά τα υλικά τα έχουμε αποσύρει από τα ελληνικά νησιά του Αν. Αιγαίου και δεν τα έχουμε αντικαταστήσει! Γιατί άραγε;

Η χώρα μας μετέχει στις κυρώσεις της Ε.Ε. προς τη Ρωσία, άρα οι ελληνο-ρωσικές σχέσεις, έχουν εκπέσει από το προνομιακό επίπεδο του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά και εκείνου που έχει χαράξει η ιστορική καταγραφή. Η Ελλάδα ανήκει στον αντι-ρωσικό συνασπισμό ή κατά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη «στη σωστή πλευρά της ιστορίας».

Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και διεθνοπολιτικών ισορροπιών, δεν είναι καθόλου βέβαιο, ότι θα δικαιωθεί η άποψη του Πρωθυπουργού. Ίσως, να προκύψει , από την εξέλιξη των γεγονότων στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας και οδυνηρή προσγείωση στην πραγματικότητα, για την ελληνική διπλωματία.

Η Ελληνική Κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει μια ΦΡΕΓΑΤΑ στην Ερυθρά Θάλασσα, όταν θα έχει ετοιμαστεί πλήρως, για να αναλάβει πολεμική αποστολή, προκειμένου να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, που διευθύνονται από αμερικανικό αεροπλανοφόρο και έχουν στόχο να αποκρούσουν τις επιθέσεις των ανταρτών ΧΟΥΘΙ της Υεμένης, σε βάρος εμπορικών πλοίων, μεταξύ αυτών και ελληνικής πλοιοκτησίας.

Είναι η στρατιωτική συμμετοχή της Ελλάδας, υπό αμερικανική διοίκηση, στην εξελισσόμενη πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή που επεκτείνεται και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και στην Αραβική Χερσόνησο.

Προκύπτουν δύο ερωτήματα : Το πρώτο, η αποστολή πολεμικού πλοίου εκτός Ελλάδας, έχει την έγκριση της Βουλής; Και το δεύτερο, οι επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, υπό αμερικανική διοίκηση, που προβλέπει προσβολές στο έδαφος της Υεμένης, έχει την έγκριση του Σ.Α. του ΟΗΕ;

Κοντολογίς, στέλνουμε πολεμικό πλοίο, να πάρει μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις, χωρίς την έγκριση της Βουλής και χωρίς απόφαση του Σ.Α. του ΟΗΕ.

Μετέχουμε , διότι αυτό απαίτησαν οι Αμερικάνοι!! Εδώ να σημειώσουμε οι ΧΟΥΘΙ δεν είναι πειρατές θαλάσσης, αλλά είναι αντάρτες που διαθέτουν οιονεί κρατική υποδομή, τις κρατικές δομές της Υεμένης κατά μεγάλο μέρος και ενισχύονται στρατιωτικά από το ΙΡΑΝ, το θανάσιμο αντίπαλο ΔΕΟΣ του Ισραήλ. Που ερμηνεύεται, ως αφετηρία αμεσότερης εμπλοκής του ΙΡΑΝ, στη Μέση Ανατολή.

Οι σιίτες αντάρτες ΧΟΥΘΙ , χρησιμοποιούν στις επιδρομές τους εναντίον εμπορικών πλοίων και drones ιρανικής κατασκευής. Οι αντάρτες ΧΟΥΘΙ πλήττουν πλοία ισραηλινών συμφερόντων και χωρών που στηρίζουν την πολιτική γενοκτονίας του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της ΓΑΖΑΣ.

Οι αντάρτες ΧΟΥΘΙ ζητούν την άμεση κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας, προκειμένου να σταματήσουν τις επιθέσεις τους σε βάρος εμπορικών πλοίων. Στα παραπάνω να προσθέσουμε και την στρατηγική σημασία της Αλεξανδρούπολης και της Σούδας στις εκτός Ελλάδας στρατιωτικές επιχειρήσεις (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ), σε Ουκρανία και Αν. Μεσόγειο, που όμως ενισχύουν την ελληνική συμμετοχή στις εμπόλεμες περιοχές και φυσικά με το ανάλογο κόστος.

Ο εκσυγχρονισμός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα, δεδομένου ότι το διεθνές περιβάλλον, ως απόλυτα συγκρουσιακό είναι ιδιαίτερα και πολύτροπα επισφαλές, με συγκεκριμένες απειλές για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, την προστασία των οποίων έχουν επωμιστεί σε πρώτο και τελικό στάδιο οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Και δεν αποτελεί θεωρητική υπόθεση εργασίας, ότι τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, είναι υπό διαρκή απειλή και λόγω των πολεμικών συγκρούσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μας. Είναι μία αδιάψευστη πραγματικότητα, η επισφάλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, που όμως, δεν βρίσκει χώρο στα εκτενή ραδιοτηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές, αφού τον καλύπτουν , σχεδόν μονοθεματικά , το θέμα του Γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και εκείνο της τεκνοθεσίας.

Για τα ελληνοτουρκικά και προς επίρρωση της αμφιβόλου εγκυρότητας Συνθήκης Ειρήνης των Αθηνών της 7ης Δεκεμβρίου 2023, για την οποία πανηγυρίζουν οι πάσης φύσεως και σκοπιμότητας, οπαδοί της άνισης ελληνοτουρκικής φιλίας, δηλαδή της δορυφοριοποίησης της Ελλάδας, παραθέτουμε μια ενδιαφέρουσα δήλωση – διαπίστωση για τα ελληνοτουρκικά του ΥΕΘΑ Ν. Δένδια :

«Έχουμε δει μια αλλαγή ύφους στη συμπεριφοράς από την τουρκική πλευρά. Δεν έχουμε όμως δει την παραμικρή αλλαγή θέσεων. Η Τουρκία παραμένει σταθερή σε θέσεις, που η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχτεί».

Ως γνωστόν η Τουρκία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ουκρανία, στην Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, όπου και προωθεί μέσω της εξαναγκαστικής διπλωματίας και της στρατιωτικής πυγμής τα νεοοθωμανικά οράματα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Επίσης μια πραγματικότητα, που η ελληνική κυβέρνηση, δεν θέλει να ανησυχεί, αφού αρκείται στις υποσχέσεις του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Α. Μπλίνκεν, όχι όμως και του προέδρου Μπάιντεν, αφού αυτός δίνει υποσχέσεις και δεσμεύεται υπέρ των απαιτήσεων της Τουρκίας, στις επικοινωνίες που έχει με τον Τ. Ερντογάν….