Αρχική Blog Σελίδα 1472

Η Διεθνής Τάξη Πεθαίνει στη Γάζα

0

15 Ιανουαρίου 2024

MOHAMED ELBARADEI

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς έχει προκαλέσει συντριπτικό πλήγμα στο πολυμερές σύστημα ασφάλειας και απειλεί να αποξενώσει τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Για να εξασφαλιστεί μια διαρκής ειρήνη για τους Παλαιστίνιους και την ευρύτερη περιοχή, η σύγκρουση πρέπει να αντιμετωπιστεί γρήγορα και να εμπνεύσει μεταρρυθμίσεις για τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης παγκόσμιας τάξης.

ΒΙΕΝΝΗ

Μετά το χτύπημα του COVID-19 το 2020, που δημιούργησε χάος και δυστυχία, ήλπιζα ότι θα προέκυπτε μια ελπιδοφορα προοπτική από αυτήν την παγκόσμια τραγωδία. Για ένα διάστημα, φαινόταν πιθανό. Η πανδημία ήταν μια ισχυρή υπενθύμιση των κοινών μας τρωτών σημείων, της κοινής μας ανθρωπιάς και της σημασίας της αλληλεγγύης που ξεπερνά τις διαφορές και τα σύνορά μας.

Τώρα, όμως, αναρωτιέμαι αν έκανα λάθος ακόμη και να ελπίζω. Μόλις η πανδημία υποχώρησε, βιαστήκαμε να επιστρέψουμε πίσω στον γκρεμό με ανανεωμένο σθένος. Κανένα από τα μαθήματα αλληλεγγύης δεν έμεινε, λες και ήμασταν ντυμένοι με τεφλόν.

Πολλοί, αν όχι όλοι, από τους πυλώνες της παγκόσμιας τάξης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φαίνεται να καταρρέουν.

Η βίαιη σύγκρουση έχει γίνει η προεπιλεγμένη μέθοδος επίλυσης διαφωνιών μεταξύ χωρών (Ρωσία και Ουκρανία) και εντός χωρών (Υεμένη και Σουδάν), ενώ το πολυμερές σύστημα ασφαλείας, υπό την ηγεσία του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, διολισθαίνει.

Επιπλέον, το χάσμα ανισότητας μεταξύ του Παγκόσμιου Βορρά και του Παγκόσμιου Νότου έχει διευρυνθεί, και περισσότερες από τις τελευταίες χώρες υποφέρουν από εξουθενωτικά βάρη χρέους. Αυτό, με τη σειρά του, έχει επιδεινώσει τη φτώχεια, έχει τροφοδοτήσει τη μετανάστευση και έχει σπείρει τη δυσπιστία. Με τον λαϊκισμό και τον αυταρχισμό σε άνοδο, οι επιθέσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές αξίες έχουν ενταθεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, το επικάλυμμα των εκλογών έχει δώσει σε αυτές τις επιθέσεις ψευδή νομιμότητα. Και η εντεινόμενη αντιπαλότητα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας γίνεται γρήγορα αυτοσκοπός.

Αλλά ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς έχει προκαλέσει ένα ιδιαίτερα συντριπτικό πλήγμα στο σύστημα. Οι χονδροειδείς παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου για την προστασία των αμάχων προκαλούν τις πεποιθήσεις. Στην πραγματικότητα, οι φρικαλεότητες που διαπράττονται εναντίον αμάχων, πρώτα κατά του Ισραήλ και τώρα στη Γάζα, είναι κακές στην πιο καθαρή μορφή τους. Αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις θα πρέπει να βρίσκονται στην κορυφή της λίστας προτεραιότητας για τον εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και να αντιμετωπίζονται στις διαδικασίες του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Πρέπει να σταματήσουμε αυτή την κάθοδο στην άβυσσο.

Η ιπποτική περιφρόνηση των αρχών και των κανόνων του διεθνούς δικαίου, όπως οι περιορισμοί στο δικαίωμα αυτοάμυνας και ο εσκεμμένος αποκλεισμός του Συμβουλίου Ασφαλείας από την εκπλήρωση της «πρωταρχικής του ευθύνης για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας», έχουν γίνει ασυνείδητα. Ανώτεροι αξιωματούχοι ανθρωπιστικών θεμάτων του ΟΗΕ στη Γάζα έχουν χρησιμοποιήσει φράσεις όπως «κόλαση στη γη» και «η ανθρωπότητα εγκαταλείπει» για να εκφράσουν την απελπισία τους. Λίγοι φαίνεται να ακούνε.

Υπάρχει τώρα μια διαφαινόμενη ρήξη μεταξύ της Δύσης και του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, ακόμη και όταν δυτικοί και αραβικοί πληθυσμοί στρέφουν την οργή τους προς τους ηγέτες τους. Η απάνθρωπη, γεμάτη οργή ρητορική εκπέμπεται από όλες τις πλευρές και αντηχεί στους δρόμους των πόλεων, στις πανεπιστημιουπόλεις και σε μικρές πόλεις σε όλο τον κόσμο. Όλες οι προσπάθειες να χτιστούν γέφυρες σεβασμού και κατανόησης τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται να έχουν καταρρεύσει.

Επιπλέον, ο αραβικός και μουσουλμανικός κόσμος έχει χάσει την πίστη του στους αντιληπτούς δυτικούς κανόνες: το διεθνές δίκαιο και τους θεσμούς, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές αξίες.

Κατά την άποψή τους, η ίδια η Δύση δείχνει ότι η ωμή βία υπερισχύει όλων των άλλων.

Φυσικά, η αυξανόμενη πεποίθηση ότι η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα –οι φιλελεύθερες αξίες που κάποτε ενέπνευσαν την Αραβική Άνοιξη– είναι απλώς εργαλεία για τη δυτική κυριαρχία είναι μουσική στα αυτιά των αυταρχικών και δεσποτικών ηγετών.

Ο πόλεμος υπογραμμίζει δύο μαθήματα. Πρώτον, οι συγκρούσεις δεν επιλύονται από μόνες τους και το να τις αφήνεις να φουντώνουν είναι κοντόφθαλμο και επικίνδυνο. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες δέχτηκε άγρια επίθεση από το Ισραήλ, όταν είπε ότι η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου «δεν έγινε στο κενό». Αλλά αναγνώριζε μια αλήθεια –την παγωμένη ταπείνωση και το αίσθημα αδικίας μεταξύ των Παλαιστινίων– που οι περισσότεροι άνθρωποι που παρακολουθούν την παλαιστινιο-ισραηλινή σύγκρουση έχουν από καιρό αναγνωρίσει.

Η σύγκρουση έχει προκαλέσει εκκλήσεις για αναβίωση της δύσμοιρης «ειρηνευτικής διαδικασίας» που χωλαίνει εδώ και δεκαετίες. Αλλά οι ίδιοι ηγέτες που τώρα προωθούν μια λύση δύο κρατών σιωπηλά κοιτούσαν καθώς το Ισραήλ καταβροχθίζει (μέσω της προσάρτησης και της επέκτασης των εποικισμών) το μεγαλύτερο μέρος της γης που προοριζόταν για ένα παλαιστινιακό κράτος. Ο απόηχος της σημερινής βίας μπορεί κάλλιστα να προσφέρει την τελευταία ευκαιρία για την επίτευξη μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης πριν ολόκληρη η περιοχή καεί στις φλόγες.

Το άλλο σημαντικό μάθημα είναι ότι η οικοδόμηση ενός πιο ισχυρού και δίκαιου παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας και χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής απαιτεί διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Για αρχή, το δικαίωμα αρνησικυρίας των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ θα πρέπει να περιοριστεί δραστικά, αν όχι να εξαλειφθεί. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία πρέπει επίσης να επαναλάβουν τις συνομιλίες για τα πυρηνικά όπλα και να κάνουν ουσιαστικά βήματα προς τον αφοπλισμό. Είναι σκανδαλώδες το γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον ενιαία συμφωνία ελέγχου πυρηνικών όπλων μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων του κόσμου.

Οι θεσμοί του Μπρέτον Γουντς – το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα – πρέπει να δώσουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο δίκαιο λόγο στη λήψη αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο και δίκαιη πρόσβαση σε οικονομικούς πόρους για την ανάπτυξη. Αν και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ζητούν μια τέτοια αναμόρφωση από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης πριν από περισσότερα από 30 χρόνια, δεν έχει σημειωθεί πρόοδος.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε μια ευκαιρία που γεννήθηκε από τον πόλεμο να ξεφύγει από τα χέρια μας.

Χωρίς ριζική μεταρρύθμιση της διεθνούς τάξης, ο πόλεμος της Γάζας προαναγγέλλει έναν κόσμο που θα βγει εκτός ελέγχου.

Project Syndicate

Απολύθηκε ο δημοσιογράφος που έγραψε το βιβλίο για την παράνομη σχέση της Λετίθια με τον πρώην γαμπρό της

0

Ο Ισπανός δημοσιογράφος που έκανε μια σειρά από σοκαριστικούς ισχυρισμούς για τη βασίλισσα Λετίθια απολύθηκε από την εφημερίδα στην οποία εργαζόταν μετά από 20 χρόνια.

Ο 91χρονος Jaime Peñafiel που έγραψε το βιβλίο «Letizia & I», εργαζόταν για πάνω από δύο δεκαετίες στην El Mundo, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη έντυπη εφημερίδα στην Ισπανία.

Στα τέλη του περασμένου έτους, ο βετεράνος δημοσιογράφος προκάλεσε σοκ στην ισπανική βασιλική οικογένεια αφού ισχυρίστηκε ότι η βασίλισσα είχε παράνομη σχέση με τον πρώην γαμπρό της.

Το βιβλίο βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στους ισχυρισμούς του 53χρονου Jaime Del Burgo ο οποίος επιμένει με εντυπωσιακό τρόπο ότι ήταν ακόμα σε σχέση με την λετίθια μετά τον γάμο της το 2004 με τον βασιλιά Φελίπε.

Ο επιχειρηματίας είπε στον συγγραφέα ότι γνώρισε τη Λετίθια πριν από το 2000 και η σχέση τους ξεκίνησε σε ένα ρομαντικό ταξίδι στη Βενετία, χρόνια πριν γνωρίσει τον Φελίπε.

Ο 91χρονος δημοσιογράφος Jaime Peñafiel
Ο 91χρονος δημοσιογράφος Jaime Peñafiel /Φωτογραφία: Getty Images

Το Σαββατοκύριακο, ο Ισπανός δημοσιογράφος μίλησε στο αργεντίνικο μέσο Semana και επιβεβαίωσε ότι δεν εργάζεται πλέον στην El Mundo. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο δημοσιογράφος αρνήθηκε ότι η απόφαση να αποχωρήσει από την El Mundo ελήφθη πριν από μήνες.

Οι πρώτες αναφορές σε ισπανικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι ο Jaime Peñafiel απολύθηκε λόγω περιορισμών στον budget του 2024. Ωστόσο, ο συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι η απόφαση να απολυθεί πάρθηκε την ημέρα που παραπονέθηκε για ένα «πολύ προσβλητικό» άρθρο που είχε τυπωθεί για αυτόν.

Η βασίλισσα Λετίθια και ο βασιλιάς Φελίπε της Ισπανίας
Η βασίλισσα Λετίθια και ο βασιλιάς Φελίπε της Ισπανίας /Φωτογραφία: Splashnews
Αμετανόητος ο δημοσιογράφος που έγραψε βιβλίο για τη βασίλισσα Λετίθια
«Όλα ήταν αποτέλεσμα των δηλώσεων για τη Λετιθια και το βιβλίο», ισχυρίστηκε ο ίδιος. Παρά τον αντίκτυπο που είχε στην καριέρα του, ο ίδιος είπε ότι «δεν μετανιώνει» που έγραψε το βιβλίο και είπε ότι ήταν «πολύ γενναιόδωρος» με τη βασίλισσα.

Ο δημοσιογράφος ισχυρίζεται συγκεκριμένα ότι «αναπαρήγαγε μόνο το 2% των όσων τον ενημέρωσε ο Jaime del Burgo για να μην βλάψει την ακεραιότητα των ανθρώπων». Το βιβλίο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Ισπανία όταν πρωτοκυκλοφόρησε στα ράφια.

Ο Jaime del Burgo
Ο Jaime del Burgo / Φωτογραφία: Splashnews
Ο πρώην σύζυγος της Τέλμα Ορτίθ επιμένει ότι είχε σχέση με την Λετίθια τόσο πριν όσο και μετά τον γάμο της με τον πρίγκιπα τότε Φελίπε. Μάλιστα, είχε δημοσιεύσει και μια φωτογραφία της Λετίθια όταν ήταν έγκυος, ισχυριζόμενος ότι του την είχε στείλει.

Jaime Del Burgo
@JaimeDelBurgo
Amor. Llevo tu pashmina. Es como sentirte a mi lado. Me cuida. Me protege. Cuento las horas para volver a vernos. Amarte. Salir de aquí. Tuya. Escrito: 3 Diciembre 2023

Image

1.9M

Views

Τόσο ο Jaime del Burgo όσο και ο Jaime Peñafiel είναι γνωστοί για τα αντιβασιλικά τους αισθήματα, ενώ είναι κατά και του Πέδρο Σάντσεθ.

“https://www.iefimerida.gr/zoi/apolythike-dimosiografos-biblio-basilissa-letithia”>

Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου: Δυσφημίσεις

0

Με όσα είπε η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, ξανά, στο Ευρωκοινοβούλιο υπερασπίζεται την κυβέρνηση και τη ΝΔ, αλλά δυσφημεί την ευρωπαϊκή υπόσταση της χώρας – και την πολιτική.

Προφανώς όσοι ενημερώνονται από την τηλεόραση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν το έμαθαν, αλλά η Ελλάδα είχε και πάλι την – αρνητική – τιμητική της στην Ευρώπη.

-Στο Ευρωκοινοβούλιο πλάκωσαν την κυβέρνησή για την κατάσταση του κράτους Δικαίου και της Ενημέρωσης στη χώρα.

Διασυρμός. Αλλά στον φιλομητσοτακικό μιντιακό χώρο μούγκα στη στρούγκα.

Η επιτομή του ρεπορτάζ έχει την υπογραφή ενός σκιτσογράφου. Ο Γιάννης Δερμεντζόγλου συνόψισε αριστοτεχνικά – από την «Εφ.Συν.» – την κατάσταση, στη φράση μιας από τις φιγούρες του:

-«Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το ερώτημα είναι αν υπάρχει Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα. Στα ελληνικά ΜΜΕ, αν υπάρχει Ευρωκοινοβούλιο».

Παρένθεση. Φτάσαμε να λένε την αλήθεια μόνο οι γελοιογραφίες, όπως επί χούντας. Την ίδια μέρα ο Δημήτρης Χατζόπουλος, στην «Καθημερινή», συμπύκνωσε ως εξής την τρέχουσα «επιτυχία» της ΕΛΑΣ με τη ελληνική Μαφία:

-Αστυνομικός ζητάει από μαφιόζο να μεταφέρει στον «μεγάλο» αρχιμαφιόζο ότι «διόρισαν νέο αρχηγό στην Αστυνομία» και αυτός του απαντάει: «Είναι ενήμερος, ήδη διόρισε δυο υπόπτους για να τους συλλάβετε». Κλείνει η παρένθεση.

Στη ΝΔ, αντί να βάζουν τον Άδωνη να κάνει σεμινάρια στους βουλευτές της για τον γάμο των ομοφύλων, ας βρουν κανέναν που να ξέρει τα βασικά για την κοινοτική Ευρώπη, να εξηγήσει στους ευρωβουλευτές της τι ακριβώς είναι το Ευρωκοινοβούλιο, από το οποίο σιτίζονται.

Για να μην εκθέτουν τον «ευρωπαΐστη» Μητσοτάκη, καταγγέλλοντας ως… «ανθελληνισμό», τον κοινοβουλευτικό έλεγχο από τα μέλη του – Έλληνες και ξένους.

Δεν είναι κακό να παρακολουθήσουν τα μαθήματα και κάποιοι από τους φιλικούς τους αρθρογράφους – που βγαίνουν στα κεραμιδιά, επειδή ευρωβουλευτίνα από την Ολλανδία ζητάει – αναρμοδίως όπως νομίζουν – εξηγήσεις για το μοντέλο διακυβέρνησης στην Ελλάδα.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι – εκλεγμένο – κοινοτικό όργανο λήψης αποφάσεων. Με εξουσία να εγκρίνει και να τροποποιεί την κοινοτική νομοθεσία και με γνώμη για τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την ελευθερία λόγου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες – μέλη.

Οι ευρωβουλευτές νομοθετούν και ελέγχουν, με αρμοδιότητες που τους έχουν εκχωρήσει τα κράτη – μέλη, εκτός αν επί Μητσοτάκη η Ελλάδα πήρε πίσω την εκχώρηση και μας το κρύβουν.

Ας τα εξηγήσει κάποιος στην Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, για να μην χαρακτηρίζει «συκοφαντία της Ελλάδας», τον έλεγχο για κυβερνητικές παραβιάσεις του κράτους δικαίου. Με καλό επαγγελματικό βιογραφικό, η κυρία μπήκε στην πολιτική από τη λάθος πόρτα, ως ανακάλυψη του Σαμαρά της «ανδρικής σχολής» και έτσι έμεινε. Μέχρι και μάρτυρας υπεράσπισης του θλιβερού Νίκου Γεωργιάδη πήγε.

-«Θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι κάποιοι πολιτικοί αντιδρούν επειδή υπερασπίζονται ιδέες;», τη ρώτησε η Σοφί Ιντ Βελτ – συμπατριώτισσα της «δημοσιογράφου με το κόκκινο καπέλο», που έκανε «αντεθνικές» ερωτήσεις στον Μητσοτάκη για τους μετανάστες.

-«Βλέπω μία τέτοια πολιτικό κάθε φορά που κοιτώ τον καθρέπτη» της απάντησε.

Λάθος καθρέφτη έχει. Με όσα είπε, ξανά, στο Στρασβούργο υπερασπίζεται την κυβέρνηση και τη ΝΔ, αλλά δυσφημεί την ευρωπαϊκή υπόσταση της χώρας – και την πολιτική.

https://www.ieidiseis.gr/fotoskiaseis/231386/anna-misel-asimakopoylou-dysfimiseis

Πέθανε ο γιος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Ντέξτερ Σκοτ

0

Ο γιος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πέθανε σε ηλικία 62 ετών ύστερα από μάχη με τον καρκίνο του προστάτη.

Ο Ντέξτερ Σκοτ Κινγκ, ο μικρότερος γιος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ και της Κορέτα Σκοτ Κινγκ, πέθανε ύστερα από μάχη με τον καρκίνο του προστάτη, όπως έγινε γνωστό τη Δευτέρα (22/01).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετική δημοσίευση της Daily Mail, το King Center στην Ατλάντα αναφέρει ότι ο 62χρονος γιος του ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων πέθανε, τη Δευτέρα (22/01), στο σπίτι του στην Καλιφόρνια επειτα από μάχη με τον καρκίνο του προστάτη.

Ο Ντέξτερ Σκοτ Κινγκ πήρε το όνομά του από την εκκλησία Βαπτιστών της Λεωφόρου Ντέξτερ στην Αλαμπάμα, όπου ο πατέρας του ήταν κάποτε πάστορας, και ήταν μόλις επτά ετών όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1968.

Ως ενήλικας, ο Ντέξτερ Κινγκ επικεντρώθηκε στη διαχείριση της κληρονομιάς του πατέρα του και στην προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας της οικογένειας Κινγκ. Ο Ντέξτερ Σκοτ Κινγκ ήταν πρόεδρος του King Center κατά τη στιγμή του θανάτου του.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Ντέξτερ Σκοτ Κινγκ, Πέθανε, Θάνατος

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/231798/pethane-o-gios-tou-martin-loyther-kingk-dekster-skot

Οι συνδικαλισμένοι υφιστάμενοι της Κριστίν Λαγκάρντ την κρίνουν ακατάλληλη για πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: Ετήσια έρευνα του συνδικάτου

0

Το συνδικάτο που εκπροσωπεί τους εργαζομένους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ανέφερε ότι με βάση έρευνα που διεξήγαγε, η πλειοψηφία των εργαζομένων εκτιμά ότι η Κριστίν Λαγκάρντ δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να ηγείται της ΕΚΤ.

Η έρευνα του Οργανισμού Διεθνών και Ευρωπαϊκών Δημόσιων Υπηρεσιών (IPSO) έδειξε ότι η εμπιστοσύνη του προσωπικού σε ολόκληρη την ηγετική ομάδα της ΕΚΤ είναι χαμηλότερη από ό,τι πριν από ένα χρόνο, με σχεδόν το 60% να έχει αρνητική άποψη.

  • Η έρευνα του συνδικάτου, που συμπίπτει με το μέσο της οκταετούς θητείας της Λαγκάρντ ως προέδρου και η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, έδειξε ότι τα θέματα που απασχολούσαν περισσότερο τους εργαζομένους της ΕΚΤ είναι ζητήματα όπως οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας.

Ωστόσο, ο IPSO τόνισε ότι περίπου οι μισοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα εξέφρασαν αμφιβολίες για τις επιδόσεις της Λαγκάρντ στην καταπολέμηση του πληθωρισμού, πρωταρχικό στόχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η Λαγκάρντ και άλλοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της ΕΚΤ αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν μια απότομη άνοδο των τιμών που τροφοδοτήθηκε εν μέρει από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τον αντίκτυπο αυτού στις τιμές της ενέργειας – μια άνοδος την οποία επίσης δεν είχαν προβλέψει πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες και οικονομολόγοι.

  • Ένας εκπρόσωπος της ΕΚΤ έκρινε πως η έρευνα ήταν πλημμελής, υποστηρίζοντας ότι αυτή περιλάμβανε θέματα «για τα οποία είναι αρμόδιο το Εκτελεστικό Συμβούλιο ή το Διοικητικό Συμβούλιο και όχι αποκλειστικά η πρόεδρος και δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του IPSO».

Η ΕΚΤ τόνισε ότι η πρόεδρος και το διοικητικό της συμβούλιο «είναι πλήρως επικεντρωμένοι στην εντολή που έχουν και έχουν εφαρμόσει πολιτικές για να ανταποκριθούν σε πρωτοφανή γεγονότα που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, όπως η πανδημία και οι πόλεμοι».

Παράπονα για οργανωτικά ζητήματα ήταν μια σταθερά στις έρευνες του IPSO υπό τους δύο άμεσους προκατόχους της Λαγκάρντ, του Μάριο Ντράγκι και του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, αλλά οι δύο τελευταίοι είχαν θετικές αξιολογήσεις από το προσωπικό για τις επιδόσεις τους ως κεντρικοί τραπεζίτες.

  • Ο IPSO ανέφερε ότι σχεδόν το 64% των περίπου 1.100 ερωτηθέντων στην έρευνα πιστεύει ότι η Λαγκάρντ δεν έχει βελτιώσει τη φήμη της ΕΚΤ, χωρίς να διευκρινίζει περαιτέρω.

Στις έρευνες που έγιναν στις λήξεις των θητειών του Ντράγκι και του Τρισέ, περισσότερο από το 70% εξέφρασαν την άποψη ότι οι δύο άνδρες βελτίωσαν τη φήμη της ΕΚΤ παρά τις αντιρρήσεις για άλλα ζητήματα. Ο IPSO δεν διεξήγαγε έρευνες στο μέσο των θητειών του Ντράγκι και του Τρισέ.

Από τους τρεις προέδρους της ΕΚΤ, μόνο η Λαγκάρντ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μια περίοδο παρατεταμένου παγκόσμιου πληθωρισμού, που έπληξε το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων αυτών στην ΕΚΤ.

Η ΕΚΤ απασχολεί περισσότερους από 3.500 εργαζομένους που έχουν εκλέξει εκπροσώπους του IPSO σε έξι από τις εννέα έδρες στην επιτροπή προσωπικού της τράπεζας.

Η ΕΚΤ επικρίνει την έρευνα

Περίπου το 53,5% των ερωτηθέντων στην έρευνα κρίνει ότι η Λαγκάρντ, πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δεν είναι η κατάλληλη πρόεδρος για την ΕΚΤ σε αυτή τη χρονική συγκυρία, ενώ το 22,8% να λέει ότι είναι κατάλληλη και ένα 23,8% δεν απάντησε στην ερώτηση. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η πλειοψηφία του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καταλήγει σε ένα τέτοιο συμπέρασμα για τον/την επικεφαλής της ΕΚΤ, σύμφωνα με τον IPSO.

Χωρίς καμία εμπειρία σε κεντρικές τράπεζες, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, ο διορισμός της Λαγκάρντ ως προέδρου της ΕΚΤ το 2019 αμφισβητήθηκε εκείνη την περίοδο από ορισμένους αναλυτές και πολιτικούς.

Η ΕΚΤ αμφισβήτησε τα συμπεράσματα της έρευνας του IPSO, λέγοντας ότι πολλά από τα ερωτηματολόγια της έρευνας μπορεί να είχαν συμπληρωθεί από το ίδιο άτομο, κριτική που έχει ξανακάνει στο παρελθόν για προηγούμενες έρευνες.

Προσέθεσε ότι σε μία από τις έρευνες της ίδιας της Τράπεζας, που διεξήχθη το 2022, το 83% των σχεδόν 3.000 ερωτηθέντων δήλωσε περήφανο που εργάζονται για την ΕΚΤ και το 72% θα το συνιστούσε.

Ο IPSO απάντησε ότι «δεν εντόπισε καμία ύποπτη δραστηριότητα» στην έρευνά του και τουλάχιστον το 91,5% των απαντήσεων έγιναν από την ΕΚΤ με βάση τη διεύθυνση πρωτοκόλλου διαδικτύου (IP). Ο IPSO δήλωσε πεπεισμένος ότι τα αποτελέσματα δίνουν μια δίκαιη εικόνα των απόψεων του προσωπικού.

Μια έρευνα της κυβέρνησης των ΗΠΑ το 2023 σε υπαλλήλους σε υπουργεία και ομοσπονδιακούς οργανισμούς διαπίστωσε ότι το 63% των ερωτηθέντων είχε «υψηλό επίπεδο σεβασμού» για τα ανώτερα στελέχη των οργανισμών τους – ένα ποσοστό που αυξήθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών.

Ποσοστά υπέρ και κατά

Περισσότεροι ερωτηθέντες στην έρευνα ενέκριναν τις πολιτικές αποφάσεις της ΕΚΤ υπό τη Λαγκάρντ παρά τις αποδοκίμασαν, αλλά η υποστήριξη κινείτο περίπου στο 38,4%, σε σύγκριση με την υποστήριξη σχεδόν άνω του 65% υπό την προεδρία Ντράγκι.

Ωστόσο, μόνο το 26,5% πιστεύει ότι η ΕΚΤ θα πρέπει τώρα να ακολουθήσει διαφορετική πορεία, σε σύγκριση με ποσοστό 38,9% την περίοδο του Ντράγκι όταν επικρίθηκε στα τέλη της θητείας του ότι τηρούσε πολύ χαλαρή πολιτική.

Επί Λαγκάρντ, η ΕΚΤ δέχθηκε πυρά από επενδυτές και οικονομολόγους για καθυστέρηση σε πολιτικές σύσφιξης, αλλά έκτοτε η ΕΚΤ αύξησε τα επιτόκια σε υψηλά ρεκόρ.

Άλλοι επικεφαλής μεγάλων κεντρικών τραπεζών έχουν επίσης επικριθεί για το πώς αντιμετώπισαν τη μεγαλύτερη άνοδο του πληθωρισμού των τελευταίων δεκαετιών, όπως ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Τζερόμ Πάουελ και ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Άντριου Μπέιλι.

Σε σχεδόν 400 ανώνυμα σχόλια, το προσωπικό της ΕΚΤ έγραψε αξιολογήσεις του, εστιάζοντας κυρίως σε εσωτερικά ζητήματα, όπως οι αυξήσεις μισθών, πολιτικές διαφορετικότητας και η στάση της Λαγκάρντ απέναντι στο προσωπικό.

Άλλα σχόλια του προσωπικού για τη Λαγκάρντ ήταν θετικά, με κάποιους να σημειώνουν ότι έχει μάθει τη δουλειά και έναν να την περιέγραφε ως «άριστη ηγέτιδα».

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Βερολίνο, Germany

https://hellasjournal.com/2024/01/i-sindikalismeni-ifistameni-tis-kristin-lagkarnt-tin-krinoun-akatallili-gia-proedro-tis-evropaikis-kentrikis-trapezas-etisia-erevna-tou-sindikatou/

Μήνυμα των Χούθι προς την Ελλάδα

0
Pro-government forces walk in the port of the western Yemeni coastal town of Mokha as they advance in a bid to try to drive the Shiite Huthi rebels away from the Red Sea coast on February 9, 2017. Forces supporting President Abedrabbo Masnour Hadi, backed by the coalition, began a major offensive on January 7 to recapture the coastline overlooking the strategic Bab al-Mandab Strait. (Photo by SALEH AL-OBEIDI / AFP) (Photo by SALEH AL-OBEIDI/AFP via Getty Images)

Η αποστολή της φρεγάτας κινδυνεύει να εμπλέξει την Ελλάδα ακόμα και σε μείζονα περιφερειακό πόλεμο.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
22 Ιανουαρίου 2024

Διαβάσαμε μια δήλωση-μήνυμα την 19η Ιανουαρίου (την παραθέτουμε στη συνέχεια στο σύνολό της) του Μοχάμεντ αλ-Μπουχάιτι, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της οργάνωσης Ανσαρουλλάχ, αυτής δηλαδή που αποκαλούμε Χούθι, προς τις χώρες της Ε.Ε. που ετοιμάζονται να στείλουν πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα.

Η δήλωση αυτή αφορά κατεξοχήν και τη χώρα μας με δεδομένη την απόφαση Μητσοτάκη και Δένδια να στείλουν ελληνικό πολεμικό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα, προφανώς υπό αμερικανική διοίκηση παρά τα περί του αντιθέτου συνήθη ψεύδη (δεν θα είχε και νόημα να πάει διαφορετικά). Η αποστολή της φρεγάτας κινδυνεύει, εκτός του να ανατινάξει ό,τι έχει απομείνει από κάποια συμπάθεια προς την Αθήνα στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο, να εμπλέξει την Ελλάδα ακόμα και σε μείζονα περιφερειακό πόλεμο, ενδεχομένως και με χρήση όπλων μαζικής καταστροφής ή προσφυγή σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Πληθώρα παρατηρητών επισημαίνουν πια τον κίνδυνο οι δέκα συνεχιζόμενες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή να συγκλίνουν σε μια πολύ μεγάλη σύγκρουση, ενώ ακόμα και ο ίδιος ο Μπάιντεν αναγνώρισε ότι οι βομβαρδισμοί εναντίον των Χούθι δεν μπορούν να σταματήσουν τις επιθέσεις τους.

Ανήκουμε στους ελάχιστους που προειδοποιούμε από πάρα πολύ καιρό και εις ώτα μη ακουόντων ότι η πρεμούρα του Μητσοτάκη (βοηθούντος και όλου σχεδόν του ελεγχόμενου από Λόμπι και Αμερικανούς πολιτικού και «επικοινωνιακού» συστήματος Ελλάδας και Κύπρου) να εξυπηρετήσει το Ισραήλ κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα τις δύο χώρες. Το περιστατικό της φρεγάτας Ύδρα, δεν είναι παρά η πρώτη εκδήλωση της όλο και πιο κραυγαλέας αντίφασης ανάμεσα στο ελληνικό εθνικό συμφέρον και την εξωτερική και αμυντική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Η μετατροπή άλλωστε των ενόπλων δυνάμεων σε είδος κατ’ ουσίαν μισθοφορικής δύναμης της συλλογικής Δύσης, του Ισραήλ περιλαμβανομένου, μακροχρόνια υπονομεύει τη βαθύτερη ηθική και ιδεολογική βάση του στρατού μας και έρχεται σε ρήξη με τον θεμελιώδη χαρακτήρα, εδώ και μία χιλιετία, του νεότερου ελληνικού εθνικού σχεδίου, που είναι «σχέδιο του Όχι», δημοκρατικό και αντιαποικιακό, όπως και το Κυπριακό. Με την έννοια αυτή, υπονομεύει και τη δυνατότητα του ελληνικού στρατού να αμυνθεί αποτελεσματικά απέναντι στην Τουρκία. Αυτή η δυνατότητα είναι συνάρτηση των όπλων που διαθέτει, ακόμα περισσότερο όμως είναι συνάρτηση της ψυχής του.

Λόγω της αυτονόητης σημασίας όλων αυτών, αλλά και της «σιγής ασυρμάτου» της συντριπτικής πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης και των social media για ό,τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, θεωρήσαμε σκόπιμο να μεταφέρουμε ,παρακάτω για λόγους ενημέρωσης του ελληνικού λαού, τη δήλωση του αλ-Μπουχάιτι:

«Το μήνυμά μου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την πιθανή συμμετοχή τους σε στρατιωτική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα έχει ως εξής:

Η εξαιρετική κατάσταση σταθερότητας και ασφάλειας που απολάμβανε η Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν το αποτέλεσμα των ηθικών αξιών που επικρατούσαν εσωτερικά στις κοινωνίες της. Ωστόσο, αυτό το ηθικό σύστημα άρχισε να αποδυναμώνεται, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών στους ανήθικους πολέμους που διεξήγαγαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτός των συνόρων τους. Βλέπουμε τώρα τις συνέπειες αυτού του γεγονότος στην άνοδο της ακροδεξιάς και στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες πρέπει να κατανοήσουν ότι οι ηθικές και ανθρώπινες αξίες είναι σταθερές και δεν αλλάζουν ανάλογα με την εθνικότητα και τη θρησκεία ενός ατόμου και ότι η αντιμετώπισή τους με ακραία επιλεκτικότητα που μοιάζει με σχιζοφρένεια θα διευρύνει το πεδίο των πολέμων στον κόσμο, επεκτεινόμενο και στην ίδια την Ευρώπη.

Στη Γάζα διαπράττονται καθημερινά εγκλήματα γενοκτονίας, με την πλειονότητα των θυμάτων να είναι γυναίκες και παιδιά, μπροστά στα μάτια και με γνώση όλου του κόσμου, και όλες οι χώρες πρέπει να λάβουν σοβαρά μέτρα για τον τερματισμό τους.

Δυστυχώς, η κίνηση ορισμένων χωρών με τους πολεμικούς στόλους τους προς υποστήριξη των δραστών της γενοκτονίας και η σιωπή άλλων χωρών μας ανάγκασαν να αναλάβουμε μονομερή στρατιωτική δράση για να τη σταματήσουμε, γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το κάνουμε.

Στοχεύουμε μόνο πλοία που συνδέονται με το Ισραήλ, όχι με στόχο την κατάσχεση ή τη βύθισή τους, αλλά με στόχο την αλλαγή της πορείας τους, προκειμένου να αυξήσουμε το οικονομικό κόστος για το Ισραήλ και να ασκήσουμε πίεση στην εν λόγω οντότητα να σταματήσει τα εγκλήματά της στη Γάζα και να επιτρέψει την είσοδο τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων για τους πολιορκημένους κατοίκους της. Αυτή είναι μια νόμιμη πράξη, ειδικά καθώς βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση με τη χώρα αυτή. Εάν τα πληρώματα των πλοίων αυτών είχαν ανταποκριθεί στις οδηγίες των ναυτικών μας δυνάμεων, δεν θα είχαν συλληφθεί ή χτυπηθεί.

Η σταθερότητα του παλαιστινιακού λαού και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Υεμένης και της Χεζμπολάχ εναντίον του Ισραήλ θα ήταν αρκετές για να ασκήσουν πίεση στο τελευταίο να σταματήσει τα εγκλήματά του, αλλά η αμερικανική και βρετανική υποστήριξη, η οποία έφτασε στο σημείο να εξαπολύσει επίθεση εναντίον της Υεμένης, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει αυτό να διαπράττει περισσότερα εγκλήματα και διεύρυνε το πεδίο της σύγκρουσης.

Σήμερα, υπάρχει ένας πόλεμος μεταξύ της Υεμένης, η οποία αγωνίζεται για να σταματήσει τα εγκλήματα γενοκτονίας, και των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες αγωνίζονται για να υποστηρίξουν και να προστατεύσουν τους δράστες αυτών των εγκλημάτων. Είναι επίσης σαφές ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν είναι έτοιμος να παραδοθεί, πράγμα που σημαίνει ότι η κατάσταση οδεύει προς κλιμάκωση.

Αντί να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να δράσουν σοβαρά για να βάλουν τέλος στα εγκλήματα γενοκτονίας στη Γάζα, και τότε θα σταματήσουμε αμέσως και αυτόματα όλες τις στρατιωτικές μας επιχειρήσεις.

Ο παλαιστινιακός λαός είναι θύμα μιας μεγάλης αδικίας, σε σημείο που του στερούν το δικαίωμα να ζει στη γη του με τη βία των όπλων. Αν οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη ομάδα είχε υποστεί την αδικία που υπέστησαν οι Παλαιστίνιοι, θα είχαμε κινητοποιηθεί για να τους βοηθήσουμε, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή το χρώμα τους.

Δεν είμαστε υποστηρικτές του πολέμου, αλλά υποστηρικτές της ειρήνης, και ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία που μας επιτέθηκαν, είτε έμμεσα το 2015 είτε άμεσα σήμερα. Συμβουλεύουμε τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε επίθεση κατά της Υεμένης.

Η επιθυμία μας να επιτύχουμε μια δίκαιη και συνολική ειρήνη που θα εγγυάται την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια όλων των χωρών και των λαών δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε το καθήκον μας να υπερασπιστούμε τους καταπιεσμένους, ούτε σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, όποιες θυσίες κι αν μας κοστίσει αυτό. Είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης, ακόμη και αν όλος ο κόσμος συγκεντρωθεί εναντίον μας».

konstantakopoulos.gr

Γ. Τσουκαλάς: Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
«Τί φρικτὴ ἡ μέρα ποῦ ἐνδίδεις/ἡ μέρα ποῦ ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις,/καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σοῦσα,/ καὶ πιαίνεις στὸν μονάρχην Ἀρταξέρξη/ ποῦ εὐνοϊκὰ σὲ βάζει στὴν αὐλή του,/ καὶ σὲ προσφέρει σατραπεῖες, καὶ τέτοια», έγραφε ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Ἡ Σατραπεία» (1910)…
Δύνανται οι βουλευτές μιας δημοκρατίας, από ελεύθεροι νομοθέτες, να μετατραπούν σε κομματικούς υποτελείς, που χάνουν την ελευθερία του λόγου, και πειθαρχούν πιστά σε άνωθεν εντολές των κομμάτων τους, προσδοκώντας απλώς να παραμείνουν στην κοινοβουλευτική έδρα τους, ως σε μία άλλη καβαφική σατραπεία;
Δουλάγεται η δημοκρατία, από μία δράκα ισχυρών πολιτικών προσώπων, που εκλέγονται ως επικεφαλής των μειζόνων πολιτικών κομμάτων μιας δημοκρατικής πολιτείας; Ή αντιστρόφως, είναι οι πολιτικοί ταγοί, μοιραίοι δεσμώτες των κομμάτων τους, και ως αειθαλείς όμηροι της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, συμβιβάζονται διαρκώς με την έκπτωση των πλέον μύχιων οραμάτων τους;
Καθώς η οριστική έκβαση μεταξύ των δύο αντίθετων αποτελεσμάτων εξαρτάται από τον συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτικών κομμάτων για την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά και την διαρκή διαπάλη των αντίρροπων δυνάμεων εντός των κομμάτων, αμφότερες οι καταστάσεις μπορούν πρακτικά να συμβούν. Αξιωματικά, όμως, η δημοκρατία συνάδει ως πολιτική νοοτροπία με την διάχυση της εξουσίας και τον δημοκρατικό περιορισμό των ηγετών, παρά με την μετατροπή των βουλευτών σε χειροκροτητές και κλακαδόρους των οιωνδήποτε αρχηγών τους.
Παρόλα αυτά, στην ανασφαλή εποχή μας, το πρότυπο του αυταρχικού ηγέτη, όπως εισάγεται οσημέραι από αντιδημοκρατικές εξωτικές κουλτούρες, κατακλύζει την παγκοσμιοποιημένη Οικουμένη, και προβάλλεται ως η αναμφίβολη πανάκεια των συσσωρευμένων οικονομικοκοινωνικών προβλημάτων της Δύσης. Μήπως εντέλει ένα παρόμοιο φαινόμενο τείνει να ισχύσει πλέον, και στην Ελλάδα;
«Ἀρχηγοῦ παρόντος, πάσα ἀρχὴ παυσάτω!» λέγει μια ελληνική παροιμία. Τελικά, αν το κόμμα «αποφασίσει και διατάξει», όλα τα μέλη του πρέπει ομοθυμαδόν να ακολουθούν, ομοίως και οι βουλευτές; «Οι βουλευτές θα ψηφίσουν με βάση την κομματική πειθαρχία!», «Θα επιβάλλω την κομματική πειθαρχία!», ηχούν συχνά-πυκνά στην Βουλή τα κομματικά προστάγματα των Αρχηγών των κομμάτων, που μοιάζουν σαν αληθινά στρατιωτικά παραγγέλματα, «Στοιχηθείτε!», «Τροχάδην!», «Σημειωτόν!», «Προσοχή!», «Τους ζυγούς λύσατε!»… Τοιουτοτρόπως, η κομματική πειθαρχία τείνει να καταλύσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία ως γνωστόν βασίζεται στην αρχή της ελεύθερης εντολής, και να κατασκευάσει μία «Πειθαρχημένη Βουλή», που στωϊκά ψηφίζει ό,τι της παραγγείλουν, ως επισπεύδουσα από εξαιρετικό κομματικό καθήκον.
«Τί συμφορά, ἐνῷ εἶσαι καμωμένος/ γιὰ τὰ ὡραία καὶ μεγάλα ἔργα/ ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα/ ἐνθάρρυνσι κ’ ἐπιτυχία νὰ σὲ ἀρνεῖται˚/ νὰ σ’ ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,/ καὶ μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες», θυμίζει «Ἡ Σατραπεία»… Αν ένας βουλευτής δεν ψηφίσει, κατά πως εντέλλεται, τότε αποπέμπεται πανηγυρικά από την κοινοβουλευτική του ομάδα, εξίσταται του κόμματός του, πλην καταστρέφεται πολιτικά, καθώς δεν ξαναπροτείνεται ως υποψήφιος στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Αν όμως, εντελώς κυνικά, «όποιο πρόβατο βγαίνει από το μαντρί, το τρώει ο λύκος», τότε πόσο εύκολα μπορεί το δημοκρατικό πολίτευμα να εκτραπεί αμοραλιστικά σε μία άλλη, καβαφική, αυταρχική σατραπεία; Πάντως, οι συνήθεις κομματικές κυρώσεις είναι αρκετές, για να συγκρατούν καθέναν διαφωνούντα, από την μοναδιαία του διαφοροποίηση. Αν τελικά πολλοί περισσότεροι διαφωνήσουν, τότε ίσως κληθούν σε ατύπως συγκροτούμενα κομματικά όργανα, τα οποία ενεργούν ως οιονεί πολιτικά φροντιστήρια, όπου πρέπει να διδαχθούν την «Αλήθεια» ως άλλοι εσώκλειστοι φοιτητές, ώσπου τελικά να «πειστούν να ψηφίσουν ό,τι πρέπει».
Εν κατακλείδι, και καθώς η αέναη πάλη ανάμεσα στην διάχυση και την συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας, συνεχίζεται αδιάκοπη, ασφαλώς, η νεοελληνική Βουλή απέχει πολύ ακόμη από να καταστεί ένα ρωμαϊκό «Σιλέντιο» (Silentium), δηλαδή «η Σιωπή», κατά πως κατέληξε να αποκαλείται η περίφημη Σύγκλητος (Senatus), στους σκοτεινούς χρόνους της μεσαιωνικής παρακμής της, σαν πλέον οι Ρωμαίοι συγκλητικοί απαγορεύτηκε να μιλούν και σιωπηλοί επικύρωναν ότι εισήγαγε ενώπιόν τους προστακτικά ο εκάστοτε Αυτοκράτορας της Ρώμης.
«Εντέλει υπάρχει δημοκρατία;» απορούν οι πολίτες, παρατηρώντας τους βουλευτές, ενίοτε άβουλους, να ψηφίζουν καταναγκαστικά, ό,τι εισάγουν οι κομματικές ηγεσίες, προκειμένου να αποφύγουν την επαπειλούμενη ρήξη με τα κόμματά τους, που ως δαμόκλειος σπάθη επικρέμεται αδιαλείπτως επί των κεφαλών τους, με κίνδυνο να αφανιστούν πολιτικά, και προκειμένου να διατηρήσουν τις βουλευτικές έδρες τους, ως όμως πολιτικά κενοδοχεία, και άλλες καβαφικές σατραπείες… «Καὶ σὺ τὰ δέχεσαι μὲ ἀπελπισία/ αὐτὰ τὰ πράγματα ποῦ δὲν τὰ θέλεις./ Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει˚/ τὸν ἔπαινο τοῦ Δήμου καὶ τῶν Σοφιστῶν,/ τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὖγε˚/ τὴν Ἀγορά, τὸ Θέατρο, καὶ τοὺς Στεφάνους./ Αὐτὰ ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,/ αὐτὰ ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία˚/ καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτὰ θὰ κάμεις.» (Κωνσταντίνου Καβάφη, Η Σατραπεία)…

Ένας στους τρεις βουλευτές της ΝΔ δεν ψηφίζει τον γάμο των ομόφυλων – Τα ονόματα των αντιρρησιών

0

 

«Στροφή» για τουλάχιστον έξι. Ποιοι θα απέχουν οριστικά στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Από αύριο, Τρίτη, οπότε θα συνεδριάσουν το υπουργικό συμβούλιο αλλά και η Ολομέλεια της Ιεράς Συνόδου για το νομοσχέδιο για τον γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, αναμένεται να αρχίσει να διαμορφώνονται οι τελικές ισορροπίες στο εσωτερικό της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας εν όψει της ψήφισής του στη βουλή, το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου.

Στο κυβερνητικό επιτελείο επικρατεί συγκρατημένη αισιοδοξία ότι ο αριθμός όσων θα υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο μπορεί να αγγίξει ή και να ξεπεράσει τους εκατό. Και οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, ωστόσο, παραδέχονται ότι πολλά θα εξαρτηθούν από τη στάση που θα κρατήσουν διάφοροι ιεράρχες οι οποίες μέχρι στιγμής αντιδρούν έντονα στο νομοσχέδιο και δηλώνουν αποφασισμένοι να δημοσιοποιήσουν την αντίθεσή τους με πύρινα κηρύγματα από άμβωνος και κάλεσμα στους πιστούς για συμμετοχή σε λαοσυνάξεις.

Το πως θα εξελιχθεί η αυριανή έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου θεωρείται «κομβικό» για τη διαμόρφωση του τελικού κλίματος μέσα στο οποίο θα περάσει το νομοσχέδιο, καθώς αν επικρατήσουν και κυρίως αν δεν είναι εφικτό να περιοριστούν οι ακραίες φωνές, τότε η πίεση που θα δεχθούν αρκετοί γαλάζιοι βουλευτές από τους τοπικούς ιεράρχες θα είναι μεγάλη.

«Στροφή» για τουλάχιστον έξι

Όπως είναι φυσικό, στη «διόπτρα» του κυβερνητικού επιτελείου βρίσκονται όσοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα να εμφανίζονται να μην έχουν ακόμα αποφασίσει αν θα υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο, αν θα το καταψηφίσουν ή αν θα απέχουν από την ψηφοφορία. Υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι μία σειρά από βουλευτές όπως οι κ. Στρ. Σιμόπουλος, Στ. Πέτσας, Τ. Θεοδωρικάκος, Χρ. Δερμεντζόπουλος, Σπ. Κουλκουδίνας καθώς και ο υφυπουργός Γ. Κεφαλογιάννης κα. τελικώς θα υποστηρίξουν την κυβερνητική πρωτοβουλία.

Πιο συγκρατημένες είναι οι εκτιμήσεις για άλλους βουλευτές, όπως οι κ. Ν. Μηταράκης, Δ. Κούβελας, Γ. Ανδριανός, Κ. Βλάσης, Χρ. Μπουκώρος, Θ. Μπούρας, Χρ. Στεφανάδης, Μ. Καφούρος, Μιχ. Παπαδόπουλος κα οι οποίοι φέρονται να φλερτάρουν μεταξύ της καταψήφισης και της αποχής.

Όσοι θα απέχουν

Μέχρις στιγμής, πάντως, οι βουλευτές που έχουν ήδη αποσαφηνίσει ότι θα κάνουν χρήση της προτροπής του Κ. Μητσοτάκη και θα απέχουν της ψηφοφορίας είναι λιγότεροι από δέκα. Πρόκειται για τον υπουργό Επικρατείας Μακ. Βορίδη και τους Δ. Μαρκόπουλο, Αγγ. Συρίγο, Μ. Κόνσολα, Γ. Καλλιάνο, . Γεωργαντά, Κ. Κατσαφάδο, Δ. Κυριαζίδη Φ. Αραμπατζή.

Στον αντίποδα, οι πληροφορίες εμφανίζουν περίπου 90 βουλευτές έτοιμους να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο, με πρώτους τους υπουργούς Ν. Δένδια, Κ. Πιερρακάκη, Κ. Χατζηδάκη, Αδ. Γεωργιάδη, Θ. Σκυλλακάκη, Χρ. Στυλιανίδη, Μιχ. Χρυσοχοίδη, Δημ. Καιρίδη, Ν. Παπαθανάσης, Μ. Βαρβιτσιώτη, Β. Κικίλιας, Κ. Σκρέκας, Χρ. Σταϊκούρας, Λευτ. Αυγενάκης, Ν. Κεραμέως, Όλγα Κεφαλογιάννη, Δόμνα Μιχαηλίδου, Σοφία Ζαχαράκη κα. Επίσης, η αναπληρώτρια υπουργός Ειρ. Αγαπηδάκη, ο αναπληρωτής υπουργός Γ. Βρούτσης, οι υφυπουργοί Ιωάννα Λυτρίβη, Σοφία Βούλτεψη, Χριστ. Αλεξοπούλου, Ζέττα Μακρή, Δημ. Βαρτζόπουλος Χρ. Τριαντόπουλος, Β. Σπανάκης, Χ. Θεοχάρης, Χρ. Δήμας, Ν. Ταγαράς, Γ. Παππάς, Α. Νικολακόπουλος κα και αρκετοί βουλευτές όπως οι κ. Διον. Χατζηδάκης, Γιανν. Λοβέρδος, Ιας. Φωτήλας, Θ. Οικονόμου, Δημ. Αβραμόπουλος, Στ. Καλαφάτης, Ελενα Ράπτη, Αννα Ευθυμίου, Κ. Τσιάρας, Ν. Παναγιωτόπουλος, Μ. Σενετάκης, Λ. Κτιστάκης κα.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/231648/enas-stous-treis-vouleftes-tis-nd-den-psifizei-ton-gamo-ton-omofylon-ta-onomata-ton-antirrision

Το «φινλανδικό μοντέλο» θητείας και η «φινλανδοποίηση» μας-Γιώργος Καμπάς Επίτιμος Α/ΓΕΣ

0

 

Γεώργιος Καμπάς

Στρατηγός (εα)
Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ ΣΤΡΆΤΕΥΣΗ και “ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΌ ΜΟΝΤΈΛΟ “
Οι ανακοινώσεις του υπουργού Εθνικής Αμύνης, αφενός κατά την συζήτηση του προϋπολογισμού  του 2024 και αφετέρου κατά τις δηλώσεις του στις αλλαγές της ιεραρχίας των ενόπλων δυνάμεων αλλά και συνεντεύξεις, καταδεικνύουν την καθολική αποτυχία του μείγματος πολιτικής και επιχειρησιακής σχεδίασης του ΥΠΕΘΑ την προηγούμενη τετραετία, (πράγμα που επισημαίνονταν συνεχώς από την αντιπολίτευση).  Συγχρόνως οι δηλώσεις του επαναφέραν τις λογικές και πρόνοιες που καθορίζονται στον αμυντικό σχεδιασμό, που παράγει τα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς είχανε εγκαταλειφθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά και εγκαινίασαν διαδικασίες σχεδίασης με μοντέρνες και έξω από το κουτί πρακτικές για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ).

Επισημαίνεται ότι η βαρύτητα της δήλωσης διαφαίνεται καθόσον αναφέρθηκε για αλλαγή σελίδας στις ΕΔ και για αλλαγές που ίσως να είναι και καθυστερημένες. Ολες αυτές οι δηλώσεις επικεντρώθηκαν σε κάποια θέματα αυτονόητα που είχαν εντοπισθεί τα τελευταία χρόνια από πλήθος αναλυτών με γνώση στα θέματα της άμυνας και ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ!  αναφέρθηκαν και από την κυβέρνηση μετά από μία πενταετία ατέρμονης περιπλάνησης χωρίς σκοπό (μένει βεβαίως να δούμε εάν θα υλοποιηθούν, κάτι που εύχομαι για το καλό των ΕΔ και να μην είναι πάλι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα). Σε γενικές γραμμές έχουν να κάνουν με τα εξης:

1. Επαναπρογραμματισμός και  επαναξιολόγηση των υπαρχόντων εξοπλιστικών προγραμμάτων.
2. Σχεδίαση νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων που θα προέρχονται από την μελέτη της υφιστάμενης ρεαλιστικής απειλής αλλά και των lesson learned από τους τελευταίους πολέμους.
3. Αναδιοργάνωση των ΕΔ με σκοπό την προσαρμογή τους και την ανάπτυξη τους σύμφωνα με την υπάρχουσα απειλή και τις σύγχρονες απαιτήσεις και δεδομένα και όχι διατήρηση ΕΔ με τη λογική του 2ου παγκοσμίου πολέμου ή του ψυχρού πολέμου.
4.  Συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, είτε δημόσιας ή ιδιωτικής, στα εξοπλιστικά προγράμματα αλλά και στην μετέπειτα συντήρηση.(κάτι που έχει ξεχαστεί; σε όλες τις τελευταίες εξοπλιστικές συμβάσεις που έγιναν). Αυτό θα αποτελέσει επιτέλους ένα μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας,  .
5.  Δημιουργία μονάδων διττού ρόλου με προβολή και εφαρμογή σε θέματα πολιτικής προστασίας και κοινωνικής αρωγής.
6.  Αναβάθμιση όλων των θεμάτων που έχουν να κάνουν με τα στελέχη αλλά και τους στρατεύσιμους( εκπαίδευση, καριέρα, δικαιοσύνη, ένταξη στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο λογω των ιδιαιτερότητων του επαγγέλματος, στέγαση, συνθήκες διαβίωσης εντός στρατοπέδων, οικονομική βελτίωση, βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης.
7. Χαμηλή επάνδρωση μονάδων, πλοίων, και αεροδρομίων.
8.  Πώς πρέπει να αναβαθμιστεί η θητεία έτσι ώστε να γίνει “θητεία ευκαιρίας” και εκπαίδευσης για την εφεδρεία. Συγχρόνως έφερε στον δημόσιο διάλογο το μοντέλο της Φινλανδίας σχετικά με τις ανάγκες για την θητεία στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτό το τελευταίο θα αναλύσουμε παρακάτω.

Η υποχρεωτική στράτευση στην Ελλάδα αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό και δύσκολο θέμα που πρέπει να προσεγγιστεί χωρίς αφορισμούς, με σοβαρότητα, χωρίς ετικέτες, αλλά και με προσέγγιση στην ελληνική πραγματικότητα και ψυχολογία.
• Ο πρώτος παράγοντας έχει να κάνει με το επιχειρησιακό δόγμα που ακολουθείται από την Ελλάδα που ορίζεται ως αμυντικό – αποτρεπτικό και  προδιαθέτει την ύπαρξη κοινωνικής συμμετοχής και συλλογικής δράσης απο τους πολίτες. Κατά συνέπεια αυτό απαιτεί την  ύπαρξη εκπαιδευμένης εφεδρείας, η οποία σε περίπτωση που κριθεί σκόπιμο θα επιστρατεύεται και θα κουμπώνει μέσα στις μονάδες με το ενεργό προσωπικό, ώστε να αναπτύσσεται η αμυντική και αποτρεπτική ισχύ της χώρας προς οποιαδήποτε εξωτερική απειλή. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι για να υπάρχει εκπαιδευμένη εφεδρεία απαιτούνται 2 προϋποθέσεις
α.  Σοβαρή εκπαίδευση του εφεδρου προσωπικού όταν στρατεύεται σε νεαρή ηλικία
β. Η σε τακτά χρονικά διαστήματα εκπαίδευση της εφεδρείας έτσι ώστε να διατηρείται αυτή στο επίπεδο που απαιτεί η τεχνολογία και η εξέλιξη.

Αυτή είναι η μεθοδολογία “μοντέλο ” που ακολουθείται στην χώρα μας, πλην όμως για πάρα πολλούς λόγους κοινωνικούς, οικονομικούς, ψυχολογικούς  αλλά και λόγους που έχουν να κάνουν με τό ταμπεραμέντο του έλληνα δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Απαιτείται λοιπόν να μελετηθούνε και να αναλυθούν οι αιτίες για να  διαπιστωθούν οι λόγοι που δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Άρα λοιπόν σε πρώτη ανάγνωση αυτά που πρεσβεύει το “φινλανδικό μοντέλο” στη μετεκπαίδευση εφεδρείας ουσιαστικά θα προσκρούσουν στους ίδιους λόγους που πρεσβεύει και το “ελληνικό μοντέλο”, εκτός εάν διορθωθούν παθογένειες και συμπεριφορές δεκάδων ετών.
• Ο δεύτερος παράγοντας έχει να κάνει με την ύπαρξη επαγγελματικού στρατού και σε τι αναλογία πρέπει να υφίσταται, έτσι ώστε οι ΕΔ  να έχουν την απαραίτητη χρηστικότητα των δυνάμεων, αλλά συγχρόνως και την ελευθερία κινήσεων οποιαδήποτε στιγμή στην ειρήνη είτε την κρίση ή τέλος τον πόλεμο. Στα επιχειρησιακά σχέδια των ΕΔ σε σχέση με την υπάρχουσα και συνεχή απειλή από ανατολάς (όπως καθορίζεται στην πολιτική εθνικής άμυνας της χώρας) καθίσταται υποχρεωτική η ύπαρξη ενος πολύ μεγάλου αριθμού προσωπικού κατά τις  επιχειρήσεις, το οποίο ασφαλώς είναι αδύνατον να υπάρχει συνεχώς στην ειρήνη εντεταγμένο υπο τα όπλα για πολλούς οικονομικούς και αναπτυξιακούς λόγους. Για τους ίδιους λόγους φυσικά δεν είναι δυνατόν το κράτος να διατηρεί ΕΔ σε αυτούς τους αριθμούς που αναφερθήκαμε παραπάνω σε επαγγελματικό επίπεδο καθώς θα υπάρχει πολύ μεγάλη οικονομική επιβάρυνση στο κράτος και απορρόφηση μεγάλου ποσοστού ατόμων, της παραγωγικής ηλικίας, στον τομέα άμυνας. Κατά συνέπεια θα πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία μεταξύ οπλιτών θητείας και επαγγελματιών που θα προσδιορίζεται με γνώμονα τα ζητούμενα στην οικονομία και ανάπτυξη σε συνδυασμό με την Εθνική Άμυνα.

• Ενας τρίτος παράγοντας, απόρροια του παραπάνω, είναι η ανάπτυξη και πολυπλοκότητα των σύγχρονων οπλικών συστημάτων και η συνεχής βελτίωσης τεχνολογικά του κλάδου της άμυνας που απαιτεί καλή εκπαίδευση του προσωπικού που τα χειρίζεται, το οποίο είναι δύσκολο να υλοποιηθεί στους οπλίτες θητείας λόγω του μικρού χρονικού διαστήματος που υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις. Είναι προφανές όμως οτι αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με την ύπαρξη επαγγελματιών στις ένοπλες δυνάμεις,  οι οποίοι έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να εκπαιδευτούν σε βάθος και με λεπτομέρειες στα οπλικά συστήματα και συγχρόνως να παρακολουθούν και τις εξελίξεις σε αυτά. Υπό αυτό το πρίσμα προσέγγισης καταλήγουμε ότι για να απαιτούμε υψηλό βαθμό χρηστικότητας και λειτουργίας των ΕΔ  θα πρέπει να υπάρχει, (όπως και στον 2ο παράγοντα ), ένα μικτό σύστημα υποχρεωτική στράτευσης σε συνδυασμό με ύπαρξη (σε ποσοστό ικανοποιητικό) επαγγελματικού στρατού, έτσι ώστε να καλύπτονται όλα τα προαπαιτούμενα αυτής της εξίσωσης, δηλαδή υψηλή χρηστικότητα στις ένοπλες δυνάμεις, 100% εκμετάλλευση των οπλικών συστημάτων, όχι  μεγάλος χρόνος θητείας των πολιτών της χώρας έτσι ώστε γρήγορα να αποδεσμευονται και να  αποδίδονται στο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας και στην οικονομία.

• Ενας τέταρτος παράγων που επιδρά στην υποχρεωτική στράτευση αποτελεί το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας (μείωση γεννήσεων), το οποίο συνεχώς μεγαλώνει. Επισημαίνεται ότι ιδιαίτερα με τη  μείωση των γεννήσεων την τελευταία δεκαετία που αντανακλά στην μελλοντική στράτευση των οπλιτών θητείας (ΕΣΣΟ) από το 2030 έως 2040 η μείωση είναι περίπου 50%. Αυτό αφενός αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στο να στηριχθεί όλο το οικοδόμημα των ΕΔ στην υποχρεωτική στράτευση έστω και με αύξηση της θητείας και αφετέρου στην πεποίθηση ότι αν δεν αλλάξουν άρδην τα πράγματα με υλοποίηση πολιτικών για το δημογραφικό πρόβλημα απο τις μελλοντικές κυβερνήσεις θα επηρεαστεί αρνητικά η κατάσταση στις ένοπλες δυνάμεις και κατά συνέπεια και στην εκπαιδευμένη εφεδρεία του μέλλοντος. Κατά συνέπεια επειδή αυτό δεν αλλάζει (καθόσον έχουν ήδη γεννηθεί οι Έλληνες που θα στρατευθούν την επόμενη 20ετια)  απαιτείται να βρεθούνε λύσεις αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνδυασμό με αύξηση του επαγγελματισμού μέσα στις ένοπλες δυνάμεις ώστε να διατηρήσουμε ένα ανεκτό επίπεδο λειτουργίας αυτών. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το “φιλανδικό μοντέλο” ή οποιοδήποτε άλλο μοντέλο το οποίο στηρίζεται μόνο σε αυτή την εκπαιδευμένη εφεδρεία αναγκαστικά εκ των πραγμάτων περνώντας τα χρόνια θα αποκτάει μικρότερη σημασία λόγω όπως είπαμε του δημογραφικού προβλήματος.

• Τέλος η επιμονή στην αύξηση της θητείας (ακούγονται τέτοιες επιφανειακες προσέγγισεις, υποτιθέμενες πατριωτικες), εκτιμάται πέρα ως πέρα αρνητική, καθόσον πρέπει να αντιληφθούμε ως Έλληνες ότι το να επιβαρύνουμε την πλέον παραγωγική ηλικία με υπέρμετρη στράτευσης είναι τελείως αντιπαραγωγικό και αυξάνει τα ήδη υπάρχοντα κοινωνικά προβλήματα λόγω της υποχρεωτικής στράτευσης, συγχρόνως δε λόγω της συνεχούς μείωσης των γεννήσεων θα πρέπει συνεχώς να αυξάνουμε την θητεία ( φαύλος κύκλος).
Καταλήγοντας και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι στράτευση στην Ελλάδα λόγω της υφιστάμενης απειλής είναι ενα ζήτημα υψηλής εθνικής σημασίας και δεν πρέπει να ακολουθήσει κανένα ξένο πρότυπο (δεν την καταλαβαίνω αυτή την ξενομανια).

Υφίσταται τεράστια εμπειρία στα επιτελεία των Ενόπλων Δυνάμεων προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα και ψυχολογία που μπορεί να δημιουργήσει ένα αποδοτικό μοντέλο ΕΔ και στράτευσης που να στηρίζεται στις παρακάτω αρχές:
1. Να γίνει μία σε βάθος αναδιοργάνωση στις ΕΔ, που να στηρίζεται στην πραγματική απειλή και τις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πεδίο επιχειρήσεων και όχι σε πρακτικές του 2ου παγκοσμίου πολέμου ή του ψυχρού πολέμου.
2. Να έχει την κατάλληλη διάρκεια στράτευσης ο έφεδρος έτσι ώστε το προσωπικό που στρατεύεται να μπορεί να αποκτήσει την εκπαίδευση που απαιτείται και συγχρόνως να μη λείπει μεγάλο χρονικό διάστημα από την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας
2. Να υφίσταται το κατάλληλο μείγμα σε ποσοστιαία αναλογία μεταξύ των εφέδρων οπλιτών και των επαγγελματιών έτσι ώστε το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και τα πανάκριβα οπλικά συστήματα και μέσα να είναι χρηστικά και άμεσα ανταποκρίσημα στις επιταγές της χώρας.
3. Να εξασφαλιστεί η δημιουργία κατάλληλης εφεδρείας αλλά και να θεσμοθετηθει ανα τακτά χρονικά διαστήματα μετεκπαίδευση εφεδρείας χωρίς να δημιουργεί κοινωνικούς και οικονομικούς τριγμούς.
4. Να εξασφαλιστεί ώστε οι έφεδροι οπλίτες να αναλαμβάνουν αποστολές και έργα στα οποία μπορούν να αντεπεξέλθουν λόγω της διάρκειας θητείας.
5. Να γίνουν οι κατάλληλες-αναλογες προσλήψεις σε επαγγελματίες έτσι ώστε αφενός να συμπληρωθούν τα υπάρχοντα κενά και οι απαιτήσεις των συγχρόνων οπλικών συστημάτων και τακτικών και αφετέρου να καλυφθει η μελλοντική μείωση των εφέδρων λόγω της υπογεννητικοτητας, η οποία ασφαλώς πρέπει να αντιμετωπιστεί και από την κυβέρνηση ξεχωριστά.

https://www.militaire.gr/to-finlandiko-montelo-thiteias-kai-i-finlandopoiisi-mas-giorgos-kampas-epitimos-a-ges/

Η Τουρκία κάνει «κομματάκια» τη Διακήρυξη των Αθηνών, η ελληνική κυβέρνηση σιωπά

3

Ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης που αυτές τις ημέρες περνά δύσκολα με το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια ,σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναφέρει ότι  «η Νέα Δημοκρατία είναι η μεγάλη δεξιά παράταξη των ιδεών, του Έθνους και της ελευθερίας. Η Ελλάδα, από μια χώρα καθηλωμένη για δεκαετίες σε ιδεολογικές εμμονές, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια περιφερειακή δύναμη σταθερότητας και αξιοπιστίας που μπορεί να κάνει τους Έλληνες περήφανους. Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε, ενωμένοι, με Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη».

Μερικές ειδήσεις που διαψεύδουν με παταγώδη τρόπο τον κ.Βορίδη και την κυβέρνηση στην οποία είναι υπουργός. Ειδήσεις που μετέδωσαν ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια…Από αυτές προκύπτει αβίαστα που έχει γράψει τη Διακήρυξη των Αθηνών η Τουρκία. Το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα κάνει κάτι…

Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη ναυάγιο με μετανάστες και πρόσφυγες στο Φαρμακονήσι αμφισβήτησε την δικαιοδοσία της Ελλάδας για έρευνα και διάσωση στην περιοχή.
Παρά το γεγονός ότι το επίκεντρο των ερευνών είναι μόλις 121 μέτρα από τις ακτές του Φαρμακονησιού, η Τουρκία προχώρησε στην έκδοση NOTAM προς όλα τα παραπλέοντα σκάφη που βρίσκονταν εκεί για διάσωση κι έρευνα των μεταναστών και των προσφύγων ισχυριζόμενη πως πρόκειται για περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας.

Την ίδια ώρα ο Ερντογάν μιλά με την Ιταλίδα πρωθυπουργό Μελόνι για Eurofighter αλλά και για συμφωνία των χωρών τους με τη Λιβύη.

Τέλος ο Ερντογάν αναφέρθηκε στη Γαλάζια Πατρίδα, ανακοινώνοντας την παραγγελία νέων όπλων που στοχεύουν στην τουρκική κυριαρχία στη θάλασσα. Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση δείχνει αδιάφορη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan, Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2023. (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI)

https://www.militaire.gr/i-toyrkia-kanei-kommatakia-ti-diakiryxi-ton-athinon-i-elliniki-kyvernisi-siopa/

 

 

Είναι δυνατόν οι μαφιόζοι στην Ελλάδα και την Κύπρο να είναι πιο ισχυροί από τις κυβερνήσεις; Οι πολίτες νοιώθουν απροστάτευτοι απέναντι στον κόσμο της διαφθοράς

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Hellas Journal, Νέα Υόρκη

Είπε μία πολύ σοφή κουβέντα ένας πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (δήθεν) Προστασίας του Πολίτη (όπως επικράτησε να λέγεται στην Ελλάδα): Αναρωτήθηκε:

Δεν βλέπει η αστυνομία ότι οι μαφιόζοι είναι ιδιοκτήτες πανάκριβων αυτοκινήτων (και επαύλεων, και τραπεζικών λογαριασμών προσθέτω εγώ) χωρίς να έχουν υποβάλει φορολογική δήλωση ποτέ;

Εξαιρετικά τα λέει ο πρώην υπουργός και ειλικρινά δεν γνωρίζω τι έκανε ο ίδιος όταν είχε την ευθύνη της αστυνομίας. Μπορεί και να τον αδικώ. Μπορεί να προσπάθησε και να αποδείχθηκαν πολύ πιο ισχυροί οι μαφιόζοι.

Αλλά, αν συμβαίνει αυτό αποδεικνύεται η απέραντη τραγωδία της Κύπρου και της Ελλάδας. Οι πολίτες εκλέγουν κυβερνήσεις, οι οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν το κράτος και να προστατεύσουν τους πολίτες.

  • Τα τελευταία γεγονότα, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είναι επιεικώς φρικτά. Και αυτό που είναι πολύ, μα πάρα πολύ, ενοχλητικό είναι ότι μετά τις αλληλοεξοντώσεις των μαφιόζων εμφανίζονται δημοσιεύματα με το «βίο» και την «πολιτεία» τους. Κατεβατά ολόκληρα με τη «δράση» τους. Και όταν λέμε δράση, εννοούμε φυσικά δολοφονίες, εκβιασμούς, απειλές και απέραντη διαφθορά.

Προφανώς κάτι δεν «πιάνω», κάτι δεν καταλαβαίνω. Όλες αυτές οι πληροφορίες δεν ήταν γνωστές στο κράτος πριν από τις δολοφονίες. Αν ήταν γνωστές και οι αρχές δεν έκαναν τίποτα, αυτό σημαίνει ασύστολη διαφθορά. Αν δεν γνώριζαν, οι αρμόδιοι διώκτες του εγκλήματος, τον βίο και την πολιτεία των εγκληματιών, τότε είναι άχρηστοι και πρέπει να πάνε σπίτι τους …χθες.

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω εντάσσονται στη σφαίρα του ανεξήγητου. Ή μήπως όλα εξηγούνται με μία απλή ματιά τριγύρω μας. Οι κοινωνίες και στην Κύπρο και στην Ελλάδα είναι οι ίδιες ακραία διεφθαρμένες. Η διαφθορά είναι η επιστήμη του παρόντος και του μέλλοντος. Και ευθύνονται οι πολιτικοί, που δημιούργησαν αυτήν την κομματική πελατεία, η οποία ελέγχεται καλύτερα όταν εντάσσεται στη μεγάλη εικόνα της διαφθοράς.

Οι διεφθαρμένοι αλληλο-υποστηρίζονται, αλληλοκαλύπτονται, αλληλοβοηθούνται. Γιατί ένα παιδί να «φάει» τα νιάτα του στα σχολεία όταν μπορεί να περνά μία άνετη ζωή ως απατεώνας; Είδατε κανένα μεγαλόσχημο να συλλαμβάνεται; Μάλλον να το θέσω διαφορετικά. Συλλαμβάνονται όταν ξεπεράσουν τα όρια που θέτει η μαφία.

Όλα τα παραπάνω είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι θεωρίες του καφενέ. Τα ζουν οι πολίτες. Μερικές φορές η φαντασία των σεναριογράφων του Χόλιγουντ δεν καλπάζει. Καταγράφει τα πραγματικά γεγονότα. Στα έργα για τους μαφιόζους, υπάρχει πάντα μία σκηνή σε μία πτωχική γειτονιά, όπου ο πλούσιος με τα ακριβά αυτοκίνητα και σπίτια είναι ο μαφιόζος ή ο έμπορος ναρκωτικών.

Και τον εμφανίζουν πάντα στη σκηνή. Δεν ξέρω για ποιον λόγο… Για να τον μιμηθούν τα παιδιά ή ως παράδειγμα προς αποφυγή; Μάλλον το πρώτο…

Ο κατά τα άλλα θυμόσοφος λαός έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Και είναι εδώ που κινδυνεύουν να χάσουν εντελώς τον έλεγχο οι πολιτικοί ηγέτες στην Κύπρο και την Ελλάδα.

  • Μου έλεγαν ότι όταν κάποια στιγμή «φαγώθηκε» ένας από την κλίκα των μαφιόζων στην Κύπρο, αρκετοί ανακουφίστηκαν διότι το κυπριακό κράτος είχε εντοπίσει τη σχέση του με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες… Ίχνος αλήθειας αν έχει η πληροφορία, πρέπει να παραιτηθούν όλοι όσοι ασχολούνται με το έγκλημα.

Στην Ελλάδα, τα ίδια και χειρότερα. Δεν μπορεί να μην γνωρίζει ο εκάστοτε υπουργός τα ονόματα και τις διευθύνσεις των μαφιόζων. Και αυτό φαίνεται από τον πακτωλό πληροφοριών που δίνει η αστυνομία, μετά τις δολοφονίες, στους δημοσιογράφους.

Μετά την εξόντωση του αρχιμαφιόζου, η ελληνική αστυνομία έσπευσε να συλλάβει τους εκτελεστές άλλων μαφιόζικων ενεργειών; Πόσο καιρό τους γνώριζε; Και ποιος σταματούσε τη σύλληψή τους μέχρι τώρα; Αυτά είναι τα ερωτήματα των πολιτών και όχι μερικών γκρινιάρηδων αρθρογράφων, που εντοπίζουν μεν τη διαφθορά, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να σταματήσουν την υπόγεια διασύνδεση αυτού που λέμε κράτους με τη μαφία.

Οι πολίτες είναι θυμωμένοι. Το γνωρίζουμε από τα μηνύματα που λαμβάνουμε και από τις οξύτατες αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Επιχειρείστε να αναλύσετε τα μηνύματα μακριά από την κομματική «λογική». Ο θυμός θα εκδηλωθεί με την πρώτη ευκαιρία και αυτό θα το δούμε προσεχώς.

Αναρωτιέμαι: Δηλαδή, πρέπει να επιβάλουν το task force η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Αμερικανοί, ενώ μπορούμε μόνοι μας να το δημιουργήσουμε και να το ενισχύσουμε;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει μονίμως πρόβλημα με τους αντιπροσώπους των Ηνωμένων Εθνών, που διορίζει ο εκάστοτε Γενικός Γραμματέας. Και από τη Λευκωσία, και από την Αθήνα, έχω ακούσει για όλους, μα για όλους, αυτούς τους αντιπροσώπους, πολύ σοβαρές καταγγελίες.

Μου είπαν πως υπήρχε περίπτωση αξιωματούχου που είχε «σχέση» με άτομο τουρκικής καταγωγής στις κατεχόμενες περιοχές. Ναι, δέχομαι άλλο οι προσωπικές σχέσεις, άλλο η διπλωματία και η πολιτική. Αλλά είχαμε να κάνουμε με θέμα εθνικής ασφάλειας. Πρωτίστως ευθύνεται ο εκάστοτε ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου, που δεν θέτει θέμα στο αφεντικό τους.

Λένε, δήθεν, μα θα πάμε εναντίον της απόφασης του Γ.Γ. του ΟΗΕ; Και η απάντηση είναι ναι, πρέπει. Η Τουρκία το έκανε πολλές φορές. Τι προάλλες απέρριψε την πρόταση του κ. Γκουτέρες για την αξιωματούχο από την Αυστραλία, η οποία θα ήταν η προσωπική του απεσταλμένη.

Γιατί ανέφερα τα παραπάνω; Διότι ο σημερινός αντιπρόσωπος, ο Κόλιν Στιούαρτ, κατά την ενημέρωση των μελών του Σ.Α., έβαλε τη Λευκωσία να βράσει στο ίδιο καζάνι με την κατοχική Τουρκία. Ο κύριος αυτός έπρεπε να είχε ήδη χαρακτηριστεί ανεπιθύμητο πρόσωπο (persona non grata). Πότε θα αφήσει τις ευγένειες ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Θα συμφωνήσω, μία φορά στη ζωή μου, με τον πικραμένο τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου και τη θέση του για τις συντάξεις των κρατικών αξιωματούχων και άλλων λαίμαργων, πρώην και νυν κρατικοδίαιτων. Σε όλα τα άλλα θέματα, και ειδικά στο Κυπριακό και την καταπολέμηση της διαφθοράς είναι λάθος. Σε αυτό όχι… Προσυπογράφω, λοιπόν: «Το θέμα των πολλαπλών συντάξεων, δεν είναι νομικό. Είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό -και πρωτίστως ηθικό. Κανείς διατελέσας αξιωματούχος δεν πρέπει να αποδέχεται πολλαπλές συντάξεις. Και ούτε εν ενεργεία αξιωματούχοι να καρπούνται παράλληλα και πολιτειακές συντάξεις. Τελεία και παύλα».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙΙ: Ωραίο πράγμα η προεδρία της Βουλής, έχει και τα τυχερά του. Η νυν πρόεδρος Αννίτα Δημητρίου πετάχτηκε την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι. Με την ευκαιρία έκανε και κάποιες επαφές, ενημέρωσε φαντάζομαι και για την απαράδεκτη φιλοτουρκική διευθέτηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και επέστρεψε στη Λευκωσία. Στο κόμμα αντιμετωπίζει υπόγεια «επανάσταση» και εντείνονται οι πληροφορίες ότι αυτός που ελέγχει τον ΔΗΣΥ αναζητεί ήδη λύση για την επόμενη μέρα του κόμματος της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, που όμως στηρίζεται στους …«εθνικόφρονες».

* Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

https://hellasjournal.com/2024/01/ine-dinaton-i-mafiozi-stin-ellada-ke-tin-kipro-na-ine-pio-ischiri-apo-tis-dio-kivernisis-i-polites-niothoun-aprostatefti-apenanti-ston-kosmo-tis-diafthoras-video/

Πιερ Μπουρντιέ: Οι πόλεμοι των πεδίων

0

ΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΔΙΑΛΕΞΗ

Στις 23 Ιανουαρίου συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου κοινωνιολόγου Πιερ Μπουρντιέ. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, επέφερε μια ανανέωση της κοινωνικής επιστήμης που τότε πολεμήθηκε ως αιρετική, αλλά σήμερα έφτασε να διδάσκεται στο γαλλικό λύκειο. Σε αυτό το πνευματικό οπλοστάσιο, κεντρική θέση κατέχει η έννοια του πεδίου, που συχνά έγινε αντικείμενο παρανοήσεων. Στις 14 Νοεμβρίου 1995, στη διάλεξή του στο πανεπιστήμιο Lyon-II, ο κοινωνιολόγος εξηγούσε σε τι συνίσταται.

Πιερ Μπουρντιέ: Οι πόλεμοι των πεδίων

↑ 

Το πολιτικό πεδίο, το πεδίο των κοινωνικών επιστημών και το δημοσιογραφικό πεδίο αποτελούν τρία κοινωνικά σύμπαντα σχετικά αυτόνομα και ανεξάρτητα, τα οποία όμως ασκούν επιρροή το ένα στο άλλο. Για παράδειγμα, σε μια τηλεοπτική βραδιά αφιερωμένη σε μια εκλογική αναμέτρηση, και τα τρία αυτά πεδία είναι παρόντα, αλλά υπό την μορφή προσώπων. Ένας γνωστός ιστορικός θα σχολιάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, καθισμένος δίπλα σε έναν δημοσιογράφο και στον διευθυντή του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών, που είναι μέλος του ακαδημαϊκού πεδίου και του πεδίου των κοινωνικών επιστημών μέσω των εταιρειών δημοσκοπήσεων, στις οποίες εξάλλου παρέχει συμβουλές. Θα μπορούσαμε να κάνουμε μια διαδραστική περιγραφή, δηλαδή περιορισμένη στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ατόμων, ή μια ανάλυση λόγου, επικεντρωμένη στη ρητορική που χρησιμοποιήθηκε, στις διαδικασίες, στις στρατηγικές κ.λπ.

Το μοντέλο της ανάλυσης πεδίων είναι εντελώς διαφορετικό: επιτρέπει να τεθεί η υπόθεση ότι, όταν ο ιστορικός θα απευθυνθεί στον δημοσιογράφο, δεν θα πρόκειται για έναν ιστορικό που μιλάει σε έναν δημοσιογράφο: έχουμε έναν ιστορικό που κατέχει μια καθορισμένη θέση στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών και μιλάει σε έναν δημοσιογράφο που κατέχει μια καθορισμένη θέση στο δημοσιογραφικό πεδίο: οπότε, τελικά, το δημοσιογραφικό πεδίο είναι εκείνο που μιλάει στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών. Και οι ιδιότητες αυτής της αλληλεπίδρασης –λόγου χάρη το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος θα απευθυνθεί στον ιστορικό σαν να επρόκειτο για ένα είδος υπερβατικού διαιτητή σε σχέση με τον αυστηρά πολιτικό διάλογο, σαν να επρόκειτο για κάποιον που μπορεί να έχει την τελευταία λέξη– εκφράζουν τη δομή της σχέσης μεταξύ του δημοσιογραφικού πεδίου και του πεδίου των κοινωνικών επιστημών. Για παράδειγμα, η καταστατική αντικειμενικότητα που αναγνωρίζουμε στον ιστορικό δεν συνδέεται με κάποιες εγγενείς ιδιότητες του συγκεκριμένου ατόμου, αλλά με το πεδίο όπου ανήκει και το οποίο, μέσω ενός ορισμένου συσχετισμού, διατηρεί μια αντικειμενική σχέση συμβολικής κυριαρχίας απέναντι στο δημοσιογραφικό πεδίο (το οποίο μπορεί με τη σειρά του να ασκεί μια συμβολική κυριαρχία στο ιστορικό πεδίο, μέσω ενός διαφορετικού συσχετισμού: για παράδειγμα, όσον αφορά τον έλεγχο της πρόσβασης στο κοινό). Συνεπώς, το τηλεοπτικό πλατό, υπό το πρίσμα της έννοιας του πεδίου, μας αποκαλύπτει ένα πλήθος ιδιοτήτων που δεν εντοπίζονται από τη διαίσθηση.

Ένα από τα ερωτήματα που πρέπει να τίθενται σε ένα πεδίο αφορά τον βαθμό της αυτονομίας του. Για παράδειγμα, συγκριτικά με το πεδίο της κοινωνιολογίας (και ακόμη περισσότερο συγκριτικά με το πεδίο των μαθηματικών), το δημοσιογραφικό πεδίο χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ετερονομίας. Πρόκειται για ένα πεδίο με ιδιαίτερα χαμηλή αυτονομία. Όμως, αυτή η αυτονομία, όσο χαμηλή και αν είναι, κάνει ένα μέρος όσων συμβαίνουν στον κόσμο της δημοσιογραφίας να μπορεί να κατανοηθεί μονάχα εάν σκεφθούμε αυτόν τον μικρόκοσμο ως τέτοιον και εάν προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις επιδράσεις που ασκούν αναμεταξύ τους τα άτομα που εμπλέκονται σε αυτόν τον μικρόκοσμο.

Η λογική του πεδίου

Το ίδιο ισχύει περίπου και για το πεδίο της πολιτικής με τη στενή έννοια. Ο Μαρξ λέει σε κάποιο σημείο ότι το πολιτικό σύμπαν που προσδιορίζεται από τον κοινοβουλευτικό κόσμο αποτελεί ένα είδος θεάτρου, που προωθεί μια θεατρική αναπαράσταση του κοινωνικού κόσμου, της κοινωνικής σύγκρουσης, η οποία δεν είναι εντελώς σοβαρή και βρίσκεται αποκομμένη από την πραγματικότητα επειδή τα πραγματικά διακυβεύματα και οι πραγματικές συγκρούσεις βρίσκονται αλλού. Με αυτόν τον τρόπο, υποδεικνύει μία από τις σημαντικές ιδιότητες του πολιτικού πεδίου: αν και είναι ελάχιστα αυτόνομο ως πεδίο, διαθέτει παρ’ όλα αυτά μια κάποια αυτονομία, μια κάποια ανεξαρτησία, έτσι ώστε, προκειμένου να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει εντός του, να μην αρκεί να περιγράψουμε τους πολιτικούς παράγοντες απλώς ως άτομα στην υπηρεσία των βιομηχάνων χάλυβα ή των παραγωγών ζαχαρότευτλου, όπως έλεγαν κάποτε, ή στην υπηρεσία των μεγαλοεργοδοτών κ.λπ. Πρέπει επιπλέον να λάβουμε υπόψη και τη θέση που κατέχουν μέσα στο πολιτικό παιχνίδι: εάν βρίσκονται προς την πλευρά του πιο αυτόνομου πόλου του πεδίου ή, αντίθετα, κοντά στον πιο ετερόνομο πόλο του, εάν ανήκουν σε ένα κόμμα που βρίσκεται στην περισσότερο ή τη λιγότερο αυτόνομη πλευρά και εάν, στο εσωτερικό του συγκεκριμένου κόμματος, τα εν λόγω άτομα διαθέτουν ένα περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομο καθεστώς.

Ουσιαστικά, όσο μεγαλύτερη είναι η αυτονομία ενός πεδίου τόσο περισσότερο αυξάνεται το μερίδιο όσων μπορούν να εξηγηθούν μέσα από τη λογική του. Το πολιτικό πεδίο, παρότι φαινομενικά υπόκειται σε μια συνεχή πίεση από τη ζήτηση, σε έναν συνεχή έλεγχο από την πελατεία του (διαμέσου του μηχανισμού των εκλογών), είναι σήμερα πολύ έντονα ανεξάρτητο από αυτή τη ζήτηση και έχει ολοένα περισσότερο την τάση να περιχαρακώνεται και να κλείνεται στον εαυτό του, επικεντρωνόμενο στα δικά του διακυβεύματα (για παράδειγμα στον ανταγωνισμό για την εξουσία ανάμεσα στα διάφορα κόμματα, αλλά και στο εσωτερικό κάθε κόμματος). Ένα ιδιαίτερα σημαντικό μέρος όσων προκύπτουν μέσα στο πολιτικό πεδίο (και αυτό ακριβώς συλλαμβάνει η λαϊκιστική διαίσθηση) οφείλεται στις συνέργειες που αναπτύσσονται λόγω της συμμετοχής στο ίδιο πολιτικό πεδίο. Αυτές οι συνέργειες, μεταφρασμένες στην αντικοινοβουλευτική και αντιδημοκρατική γλώσσα των φασιστοειδών κομμάτων, παρουσιάζονται ως συμμετοχή σε ένα είδος διεφθαρμένου παιχνιδιού. Στην πραγματικότητα, αυτού του είδους οι συνέργειες είναι σύμφυτες με τη συμμετοχή στο ίδιο παίγνιο –και μία από τις γενικές ιδιότητες των πεδίων είναι ότι υπάρχουν διαμάχες στο εσωτερικό τους προκειμένου να επιβληθεί η κυρίαρχη θεώρηση κάθε πεδίου. Αυτές όμως οι διαμάχες στηρίζονται πάντα στο γεγονός ότι ακόμα και οι πλέον αδιάλλακτοι αντίπαλοι έχουν ως κοινό γνώρισμα ότι αποδέχονται έναν ορισμένο αριθμό προϋποθέσεων που είναι αναγκαίες για την ίδια την λειτουργία του πεδίου. Για να πολεμήσεις με τον άλλο, πρέπει να συμφωνείς σχετικά με τα σημεία διαφωνίας.

Επιχείρησα την περιγραφή του πολιτικού πεδίου χωρίς να προσδιορίσω τα κοινά του σημεία με το πεδίο των πολιτικών επιστημών και με το δημοσιογραφικό πεδίο. Αν προσέγγισα τα τρία αυτά σύμπαντα για να προσπαθήσω να εξετάσω τις σχέσεις τους, το έκανα επειδή έχουν ως κοινό σημείο ότι αξιώνουν την επιβολή της νομιμοποιημένης θεώρησης του κοινωνικού κόσμου, επειδή έχουν ως κοινό σημείο ότι αποτελούν χώρους εσωτερικής σύγκρουσης για την επιβολή των κυρίαρχων αρχών θεώρησης και διαχωρισμού. Προσεγγίζουμε τον κοινωνικό κόσμο μέσα από αντιληπτικές κατηγορίες, με αρχές θεώρησης και διαχωρισμού, που και οι ίδιες είναι, εν μέρει, προϊόν της ενσωμάτωσης των κοινωνικών δομών. Εφαρμόζουμε στον κόσμο κατηγοριοποιήσεις (για παράδειγμα αρσενικό/θηλυκό, υψηλό/χαμηλό, σπάνιο/συνηθισμένο, εκλεκτό/αγοραίο κ.λπ.) μέσω επιθέτων που συχνά λειτουργούν ανά ζεύγη.

Οι επαγγελματίες της εξήγησης και του λόγου –κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ.– έχουν δύο κοινά σημεία. Αφενός, επεξεργάζονται πρακτικές αρχές θεώρησης και διαχωρισμού. Αφετέρου, συγκρούονται, καθένας μέσα στο σύμπαν του, για να επιβάλουν αυτές τις αρχές θεώρησης και διαχωρισμού και για να κατορθώσουν να τις κάνουν να αναγνωριστούν ως οι νομιμοποιημένες κατηγορίες κατασκευής του κοινωνικού κόσμου. Όταν ο τάδε επίσκοπος δηλώνει, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης σε εφημερίδα, ότι θα απαιτηθεί μια εικοσαετία για να θεωρηθούν οι Γάλλοι αλγερινής καταγωγής ως μουσουλμάνοι Γάλλοι, προβαίνει σε μια πρόβλεψη με βαρύτατες κοινωνικές συνέπειες. Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα της αξίωσης για νομιμοποιημένη χειραγώγηση των αντιληπτικών κατηγοριών, της συμβολικής βίας που βασίζεται στη σιωπηρή, δόλια και συγκαλυμμένη επιβολή συγκεκριμένων αντιληπτικών κατηγοριών, επενδυμένων με το κύρος της αυθεντίας και προορισμένων να μετατραπούν σε νομιμοποιημένες αντιληπτικές κατηγορίες. Πρόκειται ακριβώς για τον ίδιο τύπο χειραγώγησης που επιχειρείται όταν ολισθαίνουμε ανεπαίσθητα από το «ισλαμικός» στο «ισλαμιστικός» και από το «ισλαμιστικός» στο «τρομοκράτης».

Συνεπώς, οι επαγγελματίες της αποσαφήνισης των κατηγοριών κατασκευής της πραγματικότητας και της επιβολής αυτών των κατηγοριών οφείλουν καταρχάς να μετατρέψουν τις σχηματοποιήσεις σε ρητώς εκπεφρασμένες κατηγορίες. Η πρώτη έννοια της λέξης «κατηγορία», καθώς προέρχεται από το ρήμα «κατηγορώ», υποδηλώνει τη δημόσια καταγγελία: οι πράξεις κατηγοριοποίησης που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ζωή συνίστανται συχνά σε προσβολές («είσαι ένας…», «αναθεματισμένε…», «παλιο…»). Και οι προσβολές –για παράδειγμα οι ρατσιστικές– αποτελούν κατηγορήματα όπως τα εννοούσε ο Αριστοτέλης, δηλαδή πράξεις κατάταξης και ταξινόμησης που βασίζονται σε μια –συχνά σιωπηρή– αρχή κατάταξης, η οποία δεν είναι υποχρεωμένη να διατυπώνει ανοιχτά τα κριτήριά της ούτε να είναι συνεπής με τον εαυτό της. Στην Πολιτική Οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγκερ, η ανάλυση του φιλοσοφικού πεδίου καταδεικνύει ότι, κάτω από έναν σημαντικό αριθμό κομβικών φιλοσοφικών θέσεων του Χάιντεγκερ, υπάρχουν ταξινομήσεις της κοινής λογικής όπως η αντίθεση του «μοναδικού» ή του «σπάνιου» με το «συνηθισμένος» ή το «αγοραίος», του «αυθεντικού υποκειμένου», του «μοναδικού υποκειμένου» κ.ο.κ. με το «οι πολλοί», το «συνηθισμένο», το «αγοραίο» κ.ο.κ. Καθώς αυτά τα αντιθετικά δίπολα καθημερινού ταξικού ρατσισμού –οι «διακεκριμένοι» απέναντι στους «αγοραίους» ανθρώπους– μετατρέπονται σε δυσδιάκριτες φιλοσοφικές αντιθέσεις, θα διαφύγουν της προσοχής τού –κατά τα άλλα δημοκρατικότατου– καθηγητή φιλοσοφίας, που θα σχολιάζει το διάσημο κείμενο του Χάιντεγκερ για την έννοια του «οι πολλοί» (das Man), χωρίς να συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση εξιδανικευμένου ρατσισμού.

Όσοι λοιπόν εμπλέκονται στα τρία προαναφερθέντα πεδία επεξεργάζονται τις σιωπηρές, πρακτικές αρχές αξιολόγησης, τις συστηματοποιούν και τους προσδίδουν συνεκτικότητα (ή, όπως συμβαίνει στο θρησκευτικό πεδίο, μια οιονεί συστηματικότητα). Στη συνέχεια, κατά τον ίδιο τρόπο, συγκρούονται για να τις επιβάλουν –και οι αγώνες για το μονοπώλιο της νόμιμης συμβολικής βίας αποτελούν αγώνες για την απόκτηση της συμβολικής βασιλείας. Η ετυμολογία της λατινικής λέξης rex (βασιλιάς), σύμφωνα με το Λεξιλόγιο των Ινδοευρωπαϊκών Θεσμών του γλωσσολόγου Εμίλ Μπενβενίστε, προέρχεται από το ρήμα regere, που σημαίνει «καθορίζω», «διευθύνω», «κυβερνώ». Και μία από τις κυριότερες αρμοδιότητες του βασιλιά είναι το regere fines, ο καθορισμός των συνόρων, όπως ακριβώς έπραξε και ο Ρωμύλος, χαράσσοντας τα όρια της μελλοντικής Ρώμης με το άροτρό του. Έτσι, μία από τις λειτουργίες των ταξινομήσεων είναι να μας λένε ποιοι είναι in, ποιοι είναι out, ποιοι είναι οι «ντόπιοι» και ποιοι οι «ξένοι» κ.ο.κ. Για παράδειγμα, μία από τις τραγωδίες της πολιτικής σύγκρουσης στη σημερινή Γαλλία είναι ότι, με την ορμητική εμφάνιση ενός νέου παίκτη στο πεδίο, του λεπενικού Εθνικού Μετώπου, η αρχή του διαχωρισμού σε «ντόπιους» και «ξένους» επιβλήθηκε γενικότερα σε όλους τους παίκτες του πολιτικού πεδίου, εις βάρος μιας αρχής που παλιότερα έμοιαζε κυρίαρχη: της αντίθεσης ανάμεσα στους «πλούσιους» και στους «φτωχούς» («Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»).

Πραγματικές έννοιες και δυναμικές έννοιες

Πέρα από τα κοινά διακυβεύματα, οφείλουμε να δούμε την ιδιαίτερη λογική καθενός από αυτά τα πεδία. Το πολιτικό πεδίο δηλώνει ρητά ότι αναγνωρίζει στον εαυτό του τον στόχο να λέει τι ισχύει στον κοινωνικό κόσμο. Σε μια συζήτηση μεταξύ δύο πολιτικών ανδρών που συγκρούονται αντιπαραθέτοντας αριθμούς, το διακύβευμα είναι να παρουσιαστεί από κάθε πλευρά η δική της θεώρηση του πολιτικού κόσμου ως θεμελιωμένη, θεμελιωμένη στην αντικειμενικότητα, επειδή διαθέτει αναφορές στον πραγματικό κόσμο, και επίσης θεμελιωμένη στο κοινωνικό σύστημα, μέσω της επικύρωσης που λαμβάνει από όλους εκείνους που την συμμερίζονται και την υιοθετούν. Με άλλα λόγια, εκείνο που είναι μια υποθετική έννοια μετατρέπεται σε μια δυναμική έννοια, μέσω της ικανότητάς της να κινητοποιεί ανθρώπους, οδηγώντας τους να υιοθετήσουν τις αρχές μιας θεώρησης που τους προτείνεται. Η επιβολή ενός ορισμού του κόσμου αποτελεί από μόνη της μια πράξη κινητοποίησης, που τείνει να επιβεβαιώσει ή να μετασχηματίσει τους συσχετισμούς δυνάμεων. Μια έννοια μετατρέπεται σε δυναμική έννοια μέσω της δύναμης που επιδεικνύει καθώς επιβάλλεται ως αρχή θεώρησης. Σε μια πραγματική έννοια, το μόνο που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι η αντίκρουσή της, ενώ σε μια δυναμική έννοια πρέπει να αντιτάξουμε μια άλλη δυναμική έννοια, ικανή να κινητοποιήσει μια αντιθετική δύναμη, μια αντιθετική εκδήλωση.

Το δημοσιογραφικό πεδίο, που είναι ολοένα και πιο ετερόνομο, δηλαδή υπόκειται ολοένα και περισσότερο στους περιορισμούς της οικονομίας (κυρίως μέσω των μετρήσεων αναγνωσιμότητας και τηλεθέασης) και της πολιτικής, επιβάλλει ολοένα και περισσότερο τους περιορισμούς του σε όλα τα υπόλοιπα πεδία και ιδίως στα πεδία της παραγωγής πολιτισμού –όπως το πεδίο των κοινωνικών επιστημών, της φιλοσοφίας κ.ο.κ.– και στο πολιτικό πεδίο. Το πεδίο είναι ένα πεδίο δυνάμεων και ένα πεδίο συγκρούσεων, των οποίων το διακύβευμα είναι ο μετασχηματισμός του πεδίου των δυνάμεων. Με άλλα λόγια, μέσα σε ένα πεδίο υπάρχει ανταγωνισμός για τη νόμιμη ιδιοποίηση εκείνου που αποτελεί το διακύβευμα της σύγκρουσης μέσα στο πεδίο. Και, στο εσωτερικό του δημοσιογραφικού πεδίου, υπάρχει ένας διαρκής ανταγωνισμός για την ιδιοποίηση του κοινού, αλλά και για την ιδιοποίηση εκείνου που θεωρείται ότι προσφέρεται στο κοινό, δηλαδή η προτεραιότητα στην ενημέρωση, η είδηση-«λαβράκι», η αποκλειστική ενημέρωση, αλλά και η διακριτή σπανιότητα, οι «μεγάλες υπογραφές» κ.λπ.

Ένα από τα παράδοξα είναι ότι αυτός ο ανταγωνισμός, για τον οποίο πάντα λέγεται ότι αποτελεί την προϋπόθεση της ελευθερίας, έχει αντιθέτως ως αποτέλεσμα, στα πεδία της παραγωγής πολιτισμού υπό εμπορικό έλεγχο, την παραγωγή ομοιομορφίας, λογοκρισίας, ακόμα και συντηρητισμού. Ένα πολύ απλό παράδειγμα: η σύγκρουση ανάμεσα στα τρία εβδομαδιαία περιοδικά, το (κεντροαριστερό) «Le Nouvel Observateur», το (κεντροδεξιό) «L’Express» και το (δεξιό, συχνά με ξενοφοβικές τάσεις) «Le Point» έχει ως αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε τις μεταξύ τους διαφορές. Σε μεγάλο βαθμό επειδή η σύγκρουση του ανταγωνισμού, που τα φέρνει αντιμέτωπα και οδηγεί στην εμμονική αναζήτηση της διαφοράς, της προτεραιότητας κ.λπ., τείνει όχι στη διαφοροποίησή τους, αλλά στη σύγκλισή τους. Κλέβουν το ένα από το άλλο πρωτοσέλιδα, αρθρογράφους, θέματα. Αυτό το είδος ξέφρενου ανταγωνισμού επεκτείνεται από το δημοσιογραφικό πεδίο και στα άλλα πεδία.

Pierre Bourdieu

* O Pierre Bourdieu (1 Αυγούστου 1930 – 23 Ιανουαρίου 2002) υπήρξε Γάλλος κοινωνιολόγος, ανθρωπολόγος, φιλόσοφος.