Μοχάμαντ Μπάζι

Κατήγγειλε τους ατέρμονους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Τώρα, όμως, ενδέχεται να έχει εγκλωβιστεί σε έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ίδιος.

«Ο Τραμπ δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να απομακρυνθεί από το χείλος ενός ευρύτερου πολέμου με το Ιράν».
Φωτογραφία: Amir Hossein Khorgooei/ISNA/AFP/Getty Images

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026, 12.00 CEST

Καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπέλυε έναν επιθετικό πόλεμο εναντίον του Ιράν πριν από σχεδόν πέντε μήνες, επέμενε ότι η Ουάσινγκτον θα πετύχαινε μια αποφασιστική νίκη μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του χλεύαζαν κάθε υπόνοια ότι αθετούσαν τις επανειλημμένες προεκλογικές δεσμεύσεις τους να μην ξεκινήσουν νέες συγκρούσεις και να βάλουν τέλος στην κληρονομιά των ατέρμονων πολέμων της Αμερικής, ιδιαίτερα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

Στις αρχές Μαρτίου, μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου, ο Τραμπ δήλωσε ότι θα δεχόταν μόνο την «άνευ όρων παράδοση» της θεοκρατικής κυβέρνησης του Ιράν. Δεσμεύτηκε να καταστρέψει μεγάλο μέρος της στρατιωτικής ισχύος της Τεχεράνης, κάλεσε σε λαϊκή εξέγερση και πρόβαλε την ανατροπή του καθεστώτος που ανήλθε στην εξουσία μετά την Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν το 1979. Φυσικά, οι μεγαλόστομες υποσχέσεις του Τραμπ αποδείχθηκαν το τελευταίο κεφάλαιο στη μακρά ιστορία της αμερικανικής αυτοκρατορικής αλαζονείας.

Για να μην αναφέρουμε ότι ο Τραμπ αθέτησε τις πολλαπλές δεσμεύσεις που είχε αναλάβει απέναντι σε μια κουρασμένη αμερικανική κοινή γνώμη, ότι δεν θα ξεκινούσε νέους πολέμους κατά τη δεύτερη προεδρική θητεία του. Τον Νοέμβριο του 2024, στη νικητήρια ομιλία του τη βραδιά των εκλογών στη Φλόριντα, ο Τραμπ διαβεβαίωσε με αυτοπεποίθηση τους Αμερικανούς: «Δεν πρόκειται να ξεκινήσω πόλεμο. Θα σταματήσω τους πολέμους».

Τώρα, η κατάπαυση του πυρός που διαπραγματεύτηκε με την Τεχεράνη έχει καταρρεύσει και ο Τραμπ κινδυνεύει να σύρει τις ΗΠΑ σε ακόμη έναν ατέρμονο πόλεμο — αυτή τη φορά στο Ιράν.

Στα μέσα Ιουνίου, οι ΗΠΑ και το Ιράν κατέληξαν σε μνημόνιο κατανόησης, το οποίο περιλάμβανε την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Πριν το Ιράν τα κλείσει κατά τη διάρκεια του πολέμου, από εκεί διερχόταν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η συμφωνία αυτή αποτελούσε ουσιαστικά μια εξηκονθήμερη παράταση της κατάπαυσης του πυρός που είχε επιτευχθεί στις αρχές Απριλίου. Δεν οδήγησε, ωστόσο, στην επαναλειτουργία της κρίσιμης αυτής θαλάσσιας οδού, επειδή ο Τραμπ επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά πλοία στην περιοχή.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι το μνημόνιο «επιτυγχάνει όλα όσα είχαμε θέσει ως στόχο», παρότι ανέβαλε για μελλοντικές διαπραγματεύσεις τα δυσκολότερα ζητήματα — μεταξύ των οποίων οι περιορισμοί στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ο ενδεχόμενος έλεγχος των Στενών του Ορμούζ από την Τεχεράνη.

«Πλοία όλου του κόσμου, βάλτε μπροστά τις μηχανές σας», έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όταν ανακοίνωσε την προσωρινή συμφωνία τον περασμένο μήνα. «Αφήστε το πετρέλαιο να ρεύσει!»

Ωστόσο, οι δύο πλευρές ερμήνευσαν διαφορετικά τη συμφωνία και αυτή κατέρρευσε σε λιγότερο από έναν μήνα. Κατά τις τελευταίες δέκα ημέρες, οι εκατέρωθεν επιθέσεις έχουν οδηγήσει ξανά την περιοχή προς έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Το Ιράν άνοιξε πυρ εναντίον πετρελαιοφόρων που διέρχονταν από τα Στενά, κοντά στις ακτές του Ομάν, στον νότιο διάδρομο της θαλάσσιας οδού. Ο αμερικανικός στρατός είχε ενθαρρύνει τα πλοία να χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη διαδρομή, προκειμένου να αποφεύγουν τον έλεγχο του Ιράν.

Το Πεντάγωνο έχει εξαπολύσει καθημερινά κύματα αεροπορικών επιδρομών εναντίον στόχων που περιγράφει ως ιρανικά κέντρα διοίκησης, θέσεις εκτόξευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, συστήματα αεράμυνας και δίκτυα επικοινωνιών. Τις τελευταίες ημέρες, οι ΗΠΑ βομβάρδισαν επίσης γέφυρες στο νότιο Ιράν. Ο Τραμπ απείλησε ακόμη να καταστρέψει τους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς και άλλες μη στρατιωτικές υποδομές του Ιράν — μια ενέργεια που πιθανότατα θα συνιστούσε έγκλημα πολέμου.

Η Τεχεράνη απάντησε με πυραυλικές επιθέσεις και πλήγματα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, ενώ απείλησε να επαναλάβει τις επιθέσεις κατά των ενεργειακών υποδομών των γειτονικών χωρών του Κόλπου.

Ο Τραμπ επέβαλε εκ νέου αποκλεισμό στην ιρανική ναυσιπλοΐα και η κίνηση μέσω των Στενών του Ορμούζ περιορίστηκε στο ελάχιστο. Η τιμή του πετρελαίου έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο του τελευταίου μήνα, ξεπερνώντας τα 90 δολάρια το βαρέλι και προκαλώντας για ακόμη μία φορά αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία.

Την Παρασκευή, ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι έπληξαν αεροπορική βάση στην Ιορδανία, σκοτώνοντας δύο Αμερικανούς στρατιωτικούς, ενώ ένας τρίτος αγνοείται εν ώρα επιχειρήσεων. Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι ακόμη ένα μέλος των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σκοτώθηκε το Σάββατο στο βόρειο Ιράκ, όπου οι ΗΠΑ διατηρούν βάσεις. Από την έναρξη του πολέμου, 17 Αμερικανοί στρατιωτικοί έχουν σκοτωθεί και περίπου 430 έχουν τραυματιστεί.

Ο Τραμπ είχε δηλώσει προηγουμένως ότι ο θάνατος Αμερικανών στρατιωτικών θα προκαλούσε μεγάλης κλίμακας αντίποινα των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Είναι ακόμη ένας τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ έχει εγκλωβίσει τον εαυτό του σε έναν ατέρμονο κύκλο βομβαρδισμών και στρατιωτικής κλιμάκωσης.

Δεν διαθέτει στρατηγική για τη μετατροπή της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής σε μια διαρκή πολιτική συμφωνία με την Τεχεράνη. Εδώ και μήνες ταλαντεύεται ανάμεσα στην επίτευξη μιας μεγάλης συμφωνίας και στην απειλή επανέναρξης ενός πολέμου πλήρους κλίμακας. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύγκρουσης, το εύρος των διαπραγματεύσεων —και συνολικά η αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ιράν— φαινόταν να εξαρτάται από τις διαρκείς μεταπτώσεις της διάθεσης του Τραμπ.

Από την πλευρά του, το ιρανικό καθεστώς επέζησε από τις δολοφονίες των κορυφαίων ηγετών του και άντεξε εβδομάδες σφοδρών βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, δύο από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο. Στις 28 Φεβρουαρίου, κατά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης, κοινές αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ σκότωσαν τον ανώτατο ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, καθώς και περισσότερους από 30 ακόμη υψηλόβαθμους Ιρανούς αξιωματούχους.

Η ηγεσία του καθεστώτος που επέζησε εγκατέστησε γρήγορα τον γιο του Χαμενεΐ, Μοτζτάμπα, ως νέο ανώτατο ηγέτη. Τον στηρίζουν οι σκληροπυρηνικοί στρατηγοί των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, της ισχυρότερης στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης της χώρας.

Οι ηγέτες του Ιράν βγήκαν από τη σύγκρουση περισσότερο ενθαρρυμένοι και με μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ από όση διέθεταν πριν από τον καταδικασμένο σε αποτυχία πόλεμο του Τραμπ. Συνειδητοποίησαν ότι η Τεχεράνη μπορούσε να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία, επιστρατεύοντας ένα όπλο πολύ αποτελεσματικότερο από τους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Μέσω αυτού, το Ιράν μπορεί να διαταράξει όχι μόνο τις μεταφορές πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου, αλλά και βασικών γεωργικών προϊόντων, όπως τα λιπάσματα.

Το Ιράν διαθέτει ακόμη περισσότερα μέσα οικονομικής πίεσης, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εάν ο Τραμπ αποφασίσει να επαναλάβει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Η Τεχεράνη θα μπορούσε να πιέσει τους Χούθι —τη συμμαχική της ένοπλη οργάνωση που ελέγχει μεγάλα τμήματα της Υεμένης— να παρεμποδίσουν τη διεθνή ναυσιπλοΐα μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, αποσταθεροποιώντας ακόμη περισσότερο τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό.

Μετά την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα το 2023, οι Χούθι άρχισαν να εκτοξεύουν πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον πλοίων που έπλεαν γύρω από τα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ, στο σημείο όπου η Ερυθρά Θάλασσα πλησιάζει περισσότερο τις περιοχές της Υεμένης που ελέγχουν οι Χούθι. Οι ναυτιλιακές εταιρείες αναδρομολόγησαν εκατοντάδες πλοία γύρω από τη Νότια Αφρική, αυξάνοντας τα ασφάλιστρα και προσθέτοντας χιλιάδες μίλια στη διαδρομή των φορτηγών πλοίων μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.

Προς το παρόν, οι Χούθι δεν έχουν εμπλακεί πλήρως στη σύγκρουση. Τη Δευτέρα, όμως, η οργάνωση ανακοίνωσε τον αποκλεισμό των λιμανιών και των πλοίων της Σαουδικής Αραβίας. Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στις τιμές της ενέργειας, καθώς η Σαουδική Αραβία εξάγει εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, προκειμένου να παρακάμψει το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν.

Η Τεχεράνη μπορεί να διαταράξει τις αγορές ενέργειας και με άλλους τρόπους: θα μπορούσε να διευρύνει τις επιθέσεις της εναντίον πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και υποδομών φυσικού αερίου στις γειτονικές χώρες του Κόλπου, όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Όλα αυτά τα σενάρια πιθανότατα θα προκαλούσαν εκτόξευση των τιμών της ενέργειας και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια παγκόσμια ύφεση. Και όμως, ο Τραμπ δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να απομακρυνθεί από το χείλος ενός ευρύτερου πολέμου με το Ιράν — ενός πολέμου που θα μπορούσε να περιλαμβάνει την ανάπτυξη αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων και να εξαπλωθεί στις γειτονικές χώρες.

Ο Τραμπ οδηγείται σε έναν πιθανό ατέρμονα πόλεμο που ο ίδιος δημιούργησε.

Ο Μοχάμαντ Μπάζι είναι αρθρογράφος της αμερικανικής έκδοσης του Guardian. Είναι επίσης διευθυντής του Κέντρου Μελετών Εγγύς Ανατολής και καθηγητής δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

The Guardian

The Cradle

Η έξοδος της Σαουδικής Αραβίας προς την Ερυθρά Θάλασσα προσέφερε μια σανίδα σωτηρίας καθώς τα Στενά του Ορμούζ έκλειναν. Η νέα κλιμάκωση του Ριάντ εναντίον της Υεμένης απειλεί τώρα αυτή την οδό διαφυγής — και την παγκόσμια οικονομία που στηρίζεται σε αυτήν.

Aidan J. Simardone
22 Ιουλίου 2026

Φωτογραφία: The Cradle

Ενώ η παγκόσμια προσοχή παραμένει στραμμένη στα Στενά του Ορμούζ, ένα ακόμη σημείο θαλάσσιας ασφυξίας διαταράσσεται: το Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Το στενό, που βρίσκεται ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν και περικλείεται από το Τζιμπουτί και την Υεμένη, εξυπηρετεί το 12% του παγκόσμιου εμπορίου και το ένα τέταρτο της κυκλοφορίας εμπορευματοκιβωτίων προς τη Διώρυγα του Σουέζ και τον Ινδικό Ωκεανό.

Καθώς η Σαουδική Αραβία εκτρέπει το πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο προς την Ερυθρά Θάλασσα, το κλείσιμο του στενού θα αποτελούσε οικονομική καταστροφή για ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η προοπτική παρέμενε μόνο υποθετική μέχρι αυτή την εβδομάδα, όταν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης (YAF), υπό την ηγεσία της Ανσαράλα, ανακοίνωσαν ναυτικό αποκλεισμό εναντίον της Σαουδικής Αραβίας.

Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ —στα αραβικά «Πύλη των Δακρύων»— έχει κερδίσει τη φήμη του ως επικίνδυνη θαλάσσια οδός. Η Σαναά εισήλθε στον πόλεμο τον Οκτώβριο του 2023, εξαπολύοντας επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον του Ισραήλ, προτού επιβάλει αποκλεισμό στη ναυτιλία που συνδεόταν με το Ισραήλ τον επόμενο μήνα, ως αντίποινα για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Ο αποκλεισμός έληξε μόνο εν μέρει το 2025, αφού οι ΗΠΑ υποχώρησαν, συμφωνώντας να σταματήσουν τις επιθέσεις εναντίον της Υεμένης με αντάλλαγμα την ασφαλή διέλευση. Την περασμένη εβδομάδα, η Σαουδική Αραβία διέλυσε την άτυπη κατάπαυση του πυρός, η οποία διατηρούνταν σε μεγάλο βαθμό από το 2022, πλήττοντας το Διεθνές Αεροδρόμιο της Σαναά για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια.

Όπως απέδειξε το 2023, η Υεμένη διαθέτει τα μέσα για να επιβάλει έναν τέτοιο αποκλεισμό. Παρότι αποτελεί μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, χρειάζεται να καταλάβει ή να πλήξει μόνο λίγα πλοία για να αποτρέψει άλλα σκάφη από το να εισέλθουν στη θαλάσσια οδό. Ακόμη και αν το Ριάντ προβεί σε αντίποινα, η Υεμένη, όπως και το Ιράν, θα αντέξει. Η Σαουδική Αραβία και η παγκόσμια οικονομία ίσως όχι.

Το σημείο ασφυξίας πίσω από τα Στενά του Ορμούζ

Ο ρόλος του Μπαμπ ελ Μαντέμπ στο παγκόσμιο εμπόριο έχει παρουσιάσει διακυμάνσεις. Μέχρι το 2023 αποτελούσε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία θαλάσσιας ασφυξίας στον κόσμο. Η θαλάσσια οδός είναι τόσο σημαντική, ώστε το μικροσκοπικό Τζιμπουτί φιλοξενεί από οκτώ έως έντεκα ξένες στρατιωτικές βάσεις, οι οποίες δημιουργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό για την προστασία των πλοίων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

Ωστόσο, το 2023 τα πλοία άρχισαν να αποφεύγουν το στενό, αφότου η Σαναά εγκαινίασε τον αποκλεισμό της Ερυθράς Θάλασσας. Παρόλο που ο αποκλεισμός στόχευε το Ισραήλ, οι ναυτιλιακές εταιρείες σε ολόκληρο τον κλάδο βρέθηκαν αντιμέτωπες με υψηλότερα ασφάλιστρα και επέλεξαν την πολύ μακρύτερη διαδρομή γύρω από τη Νότια Αφρική.

Η κυκλοφορία σε αυτόν τον κρίσιμο διάδρομο δεν ανέκαμψε αμέσως, ακόμη και μετά τη λήξη του αποκλεισμού. Τον Δεκέμβριο του 2025 παρέμενε κατά 56% χαμηλότερη από τα επίπεδα πριν από τον αποκλεισμό.

Όταν το Ιράν κατέλαβε τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, η δραστηριότητα στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ αυξήθηκε ξανά. Καθώς το σαουδαραβικό πετρέλαιο δεν μπορούσε να περάσει μέσα από τον Περσικό Κόλπο, μεταφερόταν μέσω του αγωγού Ανατολής–Δύσης προς την Ερυθρά Θάλασσα. Κατά συνέπεια, οι μεταφορές πετρελαίου μέσω του Μπαμπ ελ Μαντέμπ έχουν αυξηθεί κατά 60% από τότε που άρχισε ο πόλεμος εναντίον του Ιράν, ενώ οι σαουδαραβικές εξαγωγές από την Ερυθρά Θάλασσα έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ.

Αυτό δεν αποτέλεσε ανακούφιση μόνο για το Ριάντ, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία. Περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου δεν μπορεί να περάσει από τα Στενά του Ορμούζ. Συγκριτικά, η κρίση του ΟΠΕΚ το 1973 αφαίρεσε από την αγορά το 7% των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου. Καθώς ο αγωγός Ανατολής–Δύσης μπορεί να μεταφέρει επτά εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ένα αντίστοιχο ποσοστό 7% εξακολουθεί να φτάνει στην αγορά μέσω της εξόδου προς την Ερυθρά Θάλασσα. Μια ενεργειακή κρίση παραμένει πιθανή, αλλά αυτή η διαδρομή έχει καθυστερήσει την πλήρη εκδήλωση των επιπτώσεών της.

Χάρτης του αγωγού Ανατολής–Δύσης.

Η Πύλη των Δακρύων κλείνει

Στις 3 Ιουλίου, αεροσκάφος της Mahan Air προσγειώθηκε στη Σαναά, μεταφέροντας περισσότερους από 200 Υεμενίτες επιβάτες, μεταξύ των οποίων ασθενείς και άλλους ανθρώπους που είχαν αποκλειστεί στο εξωτερικό. Ήταν η πρώτη ιρανική πτήση που έφτασε στην πρωτεύουσα εδώ και 11 χρόνια.

Στη συνέχεια, το αεροσκάφος αναχώρησε για την Τεχεράνη, μεταφέροντας επίσημη αντιπροσωπεία της Υεμένης, η οποία θα παρευρισκόταν στην κηδεία του εκλιπόντος ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Με αυτόν τον τρόπο, παραβίασε έναν αεροπορικό αποκλεισμό που διατηρούσε αυστηρά περιορισμένες τις διεθνείς συνδέσεις της Σαναά από την εκεχειρία του 2022.

Στις 13 Ιουλίου, το αεροσκάφος επιχείρησε να επιστρέψει την αντιπροσωπεία στη Σαναά. Αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία προς τη Χοντέιντα, αφού η Σαουδική Αραβία βομβάρδισε το Διεθνές Αεροδρόμιο της Σαναά. Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία είχε ήδη επιβάλει αποκλεισμό στην Υεμένη επί μία δεκαετία, συμβάλλοντας στον θάνατο 85.000 παιδιών από την πείνα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης απάντησαν με βάση την αρχή «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», επιβάλλοντας θαλάσσιο αποκλεισμό στη Σαουδική Αραβία.

Η Σαναά είναι απολύτως ικανή να τον επιβάλει. Δύο μήνες μετά την έναρξη του αποκλεισμού του 2023, η ισραηλινή ναυτιλιακή κίνηση στην Ερυθρά Θάλασσα είχε μειωθεί κατά 85%. Στις αρχές του 2024 είχε σταματήσει εντελώς. Το μοναδικό λιμάνι του Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα, το Εϊλάτ, οδηγήθηκε σε πτώχευση έναν χρόνο αργότερα.

Όλα αυτά επιτεύχθηκαν αφού οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης κατέλαβαν μόλις δύο πλοία που συνδέονταν με το Ισραήλ. Η ίδια η απειλή απέτρεψε τα πλοία, καθώς οι διαχειριστές τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με υψηλότερα ασφάλιστρα και δεν ήταν διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν ούτε τα πολύτιμα φορτία ούτε τα ίδια τα σκάφη.

Οι συνέπειες επεκτάθηκαν πέρα από την ισραηλινή ναυτιλία. Οι διελεύσεις από τη Διώρυγα του Σουέζ μειώθηκαν κατά 42%, ενώ η χωρητικότητα των εμπορευματοκιβωτίων υποχώρησε κατά 82%. Η κυκλοφορία ανακατευθύνθηκε γύρω από το νότιο άκρο της Αφρικής — ένα μεγαλύτερο σε διάρκεια ταξίδι, αλλά πολύ λιγότερο επικίνδυνο.

Οι φορτώσεις σαουδαραβικού πετρελαίου στα λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας έχουν ήδη μειωθεί κατά 36% μετά την απειλή της Ανσαράλα, ενώ πλοία απομακρύνονται από το Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Επομένως, η διαταραχή μπορεί να μοιάσει με τον προηγούμενο αποκλεισμό, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές.

Το Ισραήλ διατήρησε την πρόσβασή του στη Μεσόγειο, ενώ άλλες χώρες μπορούσαν να αλλάξουν πορεία και να περάσουν γύρω από την Αφρική. Η Σαουδική Αραβία δεν διαθέτει αντίστοιχη εναλλακτική, καθώς όλο το πετρέλαιό της πρέπει να εξαχθεί είτε μέσω του Περσικού Κόλπου είτε μέσω της Ερυθράς Θάλασσας. Με το Ιράν να έχει τον πλήρη έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, το Ριάντ δεν έχει άλλη επιλογή από το να διατηρήσει σε λειτουργία τη διαδρομή της Ερυθράς Θάλασσας.

Ορισμένα πλοία μπορούν να αποφύγουν το Μπαμπ ελ Μαντέμπ πλέοντας βόρεια μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Ωστόσο, καθώς οι μισές εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας κατευθύνονται προς την Ασία, αυτό θα επιμήκυνε σημαντικά τα ταξίδια τους. Επιπλέον, τα πολύ μεγάλα δεξαμενόπλοια μεταφοράς αργού πετρελαίου (VLCC) δεν μπορούν να διέλθουν από τη διώρυγα.

Μέρος του πετρελαίου θα μπορούσε να εκφορτωθεί στον αγωγό Sumed της Αιγύπτου, αλλά η χωρητικότητά του, που ανέρχεται σε 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, αντιστοιχεί μόλις στο ένα τρίτο του σαουδαραβικού πετρελαίου που φτάνει στην Ερυθρά Θάλασσα και πρέπει να μοιράζεται με άλλους εξαγωγείς. Η ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης να πραγματοποιούν πλήγματα μέχρι το Ισραήλ, τόσο μακριά προς τον βορρά, σημαίνει επίσης ότι δεν μπορεί να διασφαλιστεί η ασφαλής διέλευση των πλοίων που κατευθύνονται προς το Σουέζ. Ακόμη και έτσι, η μείωση της σαουδαραβικής ναυτιλιακής δραστηριότητας στην Ερυθρά Θάλασσα στο μηδέν, όπως έκανε η Σαναά με την ισραηλινή κυκλοφορία, ενδέχεται να αποδειχθεί δύσκολη.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης θα μπορούσαν επίσης να επεκτείνουν τον αποκλεισμό τους σε άλλες χώρες, όπως έκαναν κατά την προηγούμενη εκστρατεία. Η πρακτική επίδραση μιας τέτοιας ενέργειας είναι αμφισβητήσιμη, καθώς τα υψηλότερα ασφάλιστρα ενδέχεται να αποτρέπουν ήδη και τα μη σαουδαραβικά πλοία. Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου αποκλεισμού, η προσθήκη αμερικανικών και βρετανικών πλοίων στον κατάλογο των στόχων συνέβαλε ελάχιστα στην επιτάχυνση της μείωσης της κυκλοφορίας.

Μια σανίδα σωτηρίας υπό πυρά

Ανεξάρτητα από το ποια πλοία αποτελούν στόχο, οι ενεργειακές και οικονομικές επιπτώσεις είναι καταστροφικές. Πέρα από την τεράστια διαταραχή στην παροχή πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο, το κλείσιμο του Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα προκαλούσε επιπλέον μείωση της προσφοράς πετρελαίου κατά 7% — το ίδιο ποσοστό με εκείνο της πετρελαϊκής κρίσης του ΟΠΕΚ το 1973. Σύμφωνα με τον Τζον Πέισι, πρόεδρο της συμβουλευτικής εταιρείας Stratas Advisors, η τιμή του πετρελαίου θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 120 δολάρια το βαρέλι.

Οι αναλυτές δεν έχουν ακόμη παρουσιάσει ακριβή στοιχεία για τον οικονομικό αντίκτυπο, έχουν όμως εκδώσει δυσοίωνες προειδοποιήσεις. «Εάν οι Χούθι διατάρασσαν ταυτόχρονα τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές», ανέφερε το Chatham House. Το κλείσιμο του Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα αποτελούσε οικονομική «καταστροφή», σύμφωνα με τον Κλέμενς Τσέι, ανώτερο ερευνητή γεωπολιτικής στο Observer Research Foundation Middle East.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η παγκόσμια οικονομία ήταν ήδη αδύναμη μετά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Τον Μάιο, η συμβουλευτική εταιρεία Wood Mackenzie δήλωσε ότι, εάν τα στενά παραμείνουν κλειστά μέχρι τον Σεπτέμβριο, ο κόσμος θα εισέλθει σε ύφεση. Το κλείσιμο του Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η σανίδα σωτηρίας για το πετρέλαιο θα κοπεί. Το 12% του παγκόσμιου εμπορίου θα διαταραχθεί.

Όσον αφορά τις χώρες του Περσικού Κόλπου, ο αντίκτυπος θα είναι καταστροφικός. Η κατάσταση ήταν ήδη δραματική. Δημοσκόπηση του Reuters μεταξύ οικονομολόγων, η οποία πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες πριν από το κλείσιμο του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, προέβλεπε συρρίκνωση της οικονομίας του Μπαχρέιν κατά 5,1% και των οικονομιών του Κουβέιτ και του Κατάρ κατά 8,1%.

Παράλληλα, «η Σαουδική Αραβία και το Ομάν είναι οι μοναδικές οικονομίες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου που εξακολουθεί να αναμένεται ότι θα αναπτυχθούν φέτος, καθώς η Σαουδική Αραβία μπορεί να μεταφέρει πετρέλαιο μέσω του αγωγού Ανατολής–Δύσης προς την Ερυθρά Θάλασσα», σημείωνε το δημοσίευμα. Τώρα, όμως, που η Σαουδική Αραβία αδυνατεί να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την πρόσβασή της στην Ερυθρά Θάλασσα, μπορεί να αναμένει ότι θα ακολουθήσει τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου. Οι χώρες αυτές εξαρτώνταν επίσης από την πρόσβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα για τη χερσαία μεταφορά βασικών αγαθών προς το έδαφός τους. Η διατήρηση αυτής της γραμμής εφοδιασμού θα γίνεται πλέον ολοένα δυσκολότερη.

Οι επιλογές του Ριάντ περιορίζονται

Δεδομένης της κλίμακας της οικονομικής ζημιάς που αντιμετωπίζει πλέον το βασίλειο και των ήδη περιορισμένων εναλλακτικών επιλογών του, η Σαουδική Αραβία είναι πιθανό να απαντήσει σκληρά εναντίον της Υεμένης. Η δύναμη που λειτουργεί ως πληρεξούσιός της στην Υεμένη, το Προεδρικό Συμβούλιο Ηγεσίας (PLC), είναι ισχυρότερη από ποτέ μετά την ήττα του υποστηριζόμενου από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου (STC).

Ωστόσο, παρότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να προκαλέσει βαρύ πλήγμα στην Υεμένη, δεν μπορεί να νικήσει τον στρατό που είναι ευθυγραμμισμένος με την Ανσαράλα. Μια δεκαετία συνεχών επιθέσεων και εξοντωτικών αποκλεισμών απέτυχε να αποδυναμώσει την υεμενίτικη αντίσταση ή να την εξαναγκάσει σε υποταγή. Η αμερικανική εκστρατεία εναντίον της χώρας κατέληξε επίσης σε ήττα, με την Ουάσιγκτον να υπογράφει «κατάπαυση του πυρός» —στην πραγματικότητα, παράδοση— τον Μάιο του 2025.

Η Υεμένη μπορεί, ως απάντηση, να επιβάλει βαρύ κόστος. Ένα και μόνο πλήγμα με drone ή πύραυλο στον αγωγό Ανατολής–Δύσης θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τη στρατηγική της Σαουδικής Αραβίας για την εκτροπή του πετρελαίου. Επαναλαμβανόμενες επιθέσεις σε πόλεις-λιμάνια όπως το Γιανμπού, το οποίο διαχειρίζεται το 75% των εξαγωγών πετρελαίου, ή σε έναν σημαντικό κόμβο όπως το Διεθνές Αεροδρόμιο Βασιλιάς Χαλίντ, θα μπορούσαν επίσης να διαταράξουν το εμπόριο.

Η Σαουδική Αραβία θα μπορούσε, φυσικά, να άρει τον αποκλεισμό της, ωθώντας τη Σαναά να πράξει το ίδιο. Ωστόσο, το Ριάντ θα το θεωρούσε παράδοση και είναι απίθανο να το αποδεχθεί εύκολα. Επομένως, η αποφυγή της σύγκρουσης γίνεται ολοένα δυσκολότερη.

Ωστόσο, η Υεμένη δεν στέκεται μόνη της στην άκρη του γκρεμού. Η Σαουδική Αραβία, οι χώρες του Περσικού Κόλπου και η παγκόσμια οικονομία στέκονται εκεί μαζί της.

The Cradle