Αρχική Blog Σελίδα 1434

‘Israel Must Be Destroyed,’ Said Chief Middle East Advisor to Turkey’s President Erdoğan

0

Λευκός Οίκος: Η Ρωσία έχει αποκτήσει «ανησυχητικό» αντιδορυφορικό όπλο, αλλά δεν είναι άμεση απειλή

0

Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζον Κίρμπι / Φωτογραφία: AP
15/02/2024  21:43
Η Ρωσία έχει αποκτήσει ένα «ανησυχητικό» αντιδορυφορικό όπλο, λέει ο Λευκός Οίκος, όπως μετέδωσε το AP.

Ο Λευκός Οίκος επιβεβαίωσε την Πέμπτη δημοσίως ότι η Ρωσία έχει αποκτήσει ένα «ανησυχητικό» αντιδορυφορικό όπλο, αλλά δήλωσε ότι δεν μπορεί να προκαλέσει άμεσα «φυσική καταστροφή» στη Γη.

Ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Κίρμπι, δήλωσε ότι αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έχουν πληροφορίες ότι η Ρωσία έχει αποκτήσει τη δυνατότητα αυτή, αλλά ότι ένα τέτοιο όπλο δεν είναι επί του παρόντος επιχειρησιακό. Αμερικανοί αξιωματούχοι αναλύουν τις πληροφορίες που έχουν για την τεχνολογία και έχουν διαβουλευτεί με συμμάχους και εταίρους για το θέμα.

Ανησυχητικό αντιδορυφορικό όπλο έχει η Ρωσία, αλλά δεν είναι άμεση απειλή για την ασφάλεια κανενός, λέει ο Λευκός Οίκος
«Πρώτον, δεν πρόκειται για μια ενεργή ικανότητα που έχει αναπτυχθεί και παρόλο που η επιδίωξη της Ρωσίας για τη συγκεκριμένη ικανότητα είναι ανησυχητική, δεν υπάρχει άμεση απειλή για την ασφάλεια κανενός», δήλωσε ο Κίρμπι. «Δεν μιλάμε για ένα όπλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιτεθεί σε ανθρώπους ή να προκαλέσει φυσική καταστροφή εδώ στη γη».

Ο Λευκός Οίκος επιβεβαίωσε τις πληροφορίες του μετά την αόριστη προειδοποίηση που απηύθυνε την Τετάρτη ο Ρεπουμπλικανός επικεφαλής της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής των Αντιπροσώπων, Μάικ Τέρνερ από το Οχάιο, ο οποίος προέτρεψε την κυβέρνηση Μπάιντεν να αποχαρακτηρίσει πληροφορίες σχετικά με αυτό που χαρακτήρισε σοβαρή απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Lingering suspicions: From the Treaty of Sèvres to Turkey’s reaction to the war in Gaza

0

The Treaty of Sèvres, signed in 1920 between the Ottoman Empire and the triumphant allies of WWI, is perceived in the Turkish public consciousness as a deep humiliation, and has had a lasting impact on Turkey’s foreign policy. Although the “Sèvres disgrace” was eliminated following the Lausanne Treaty in 1923, which amended and replaced the Treaty of Sèvres, Turkey still suffers from what is known by researchers as the “Sèvres syndrome” which pertains to the Turkish fear of foreign forces’ intention to harm it, among other things by exploiting factions within the country and the region. The Sèvres syndrome is just one of numerous factors driving Turkey’s foreign policy, but it is at the root of a continuous suspicion of the West, and due to its anti-Semitic overtones, it continues to influence Turkey’s attitude towards Israel. Even in the context of the current conflict in the Gaza Strip, the Turkish President’s severe criticism of Israel can be understood as incorporating elements of the syndrome.

The Treaty of Sèvres, signed in 1920 between the Ottoman Empire and the triumphant allies of WWI, is perceived in the Turkish public consciousness as a deep humiliation, leaving a lasting impact on Turkey’s foreign policy. Although the “Sèvres disgrace” was eliminated following the Lausanne Treaty of 1923, which amended and replaced the Treaty of Sèvres, Turkey still suffers from what is known by researchers as the “Sèvres syndrome” which pertains to the Turkish fear of the intention of foreign forces to cause harm, among other things by exploiting factions within the country and the region that may harm it.

The roots of the “Sèvres syndrome”

The Treaty of Sèvres, which was signed in 1920 between the Ottoman Empire and the triumphant allies of WWI, was a severe blow to the Turks. Although the Turkish National Movement succeeded in revoking it less than three years after its signing, through victories on the ground and the signing of a new agreement, the negative impact of the Treaty of Sèvres on the Turkish mentality throughout the 20th century and to this day is significant. The Sèvres syndrome has many consequences; in Turkish domestic policy, in Ankara’s foreign policy as well as in Turkey’s attitude towards Israel.

One of the central factors leading to the Treaty of Sèvres was the decision by the Ottomans in 1914 to fight alongside Germany and Austria-Hungary. During the course of the war, the Ottoman military successfully resisted the British and French forces in the Dardanelles while capitalizing on the developments of the Bolshevik revolution in the Caucasus. But in other arenas it suffered severe defeats, especially in the Middle East, which caused the collapse of the military and political apparatuses of the empire. The armistice accord inked in 1918 between the empire’s representatives and the victorious powers articulated this situation and the repercussions of the empire’s choice to form an alliance with the defeated side of the conflict. Among other things, it created the conditions for the conquest of parts of the Ottoman Empire by the British, French and Greeks.

The Treaty of Sèvres also reflected the negative balance of power in terms of the Ottomans. Its terms were harsh on the Empire; Britain and France received the Arab provinces that were a part of it. The agreement envisaged the establishment of a large Armenian state and an autonomous Kurdish region in eastern Anatolia. In the West, Greece received territories in the European part of Turkey and on its West Coast, around the city of Smyrna, known today as Izmir.  Even in the rest of the territory, where a limited version of the Ottoman Empire was meant to exist, Ottoman rule was limited. For example, the straits between the Black Sea and the Mediterranean were to be demilitarized and internationalized and France, Britain and Italy received vast zones of influence in Anatolia.

The Sèvres Treaty had minimal influence on the actual situation on the ground. On the one hand, the occupation of parts of Turkey by foreign forces began immediately following the ceasefire and the Treaty of Sèvres only confirmed the facts on ground by means of an international document. On the other hand, the Ottoman government that was a signatory to the said agreement had limited authority. A Turkish Nationalist Movement arose following the invasion of Ottoman land by foreign armies, led by Mustafa Kemal. The National Movement presented itself as the exclusive Turkish political force and refused to recognize the legitimacy of the Treaty of Sèvres. Following a series of victories against the occupying armies in Turkey, the Turkish National Government revoked the Treaty of Sèvres on the ground and in 1923 succeeded in bringing about the signing of the Treaty of Lausanne[1] which amended and replaced Sèvres and defined what are to this day Turkey’s borders.

Already in the early years of the Turkish Republic, under the rule of Mustafa Kemal Atatürk, the Treaty of Sèvres symbolically underscored in the official Turkish narrative, the weakened state of the Ottoman Empire and the necessity for a resilient Turkish stance against imperialistic intentions aimed at it. Over the years, the so-called “Sèvres syndrome” has crystallized with more precise characteristics. It remains a key concern in the Turkish leadership and political arena, that Western powers[2] will cooperate with regional leaders, inside and outside of Turkey, to destroy the Turkish state.

The Cold War and the 1990s

In Turkish domestic policy, connecting domestic and foreign issues through the Sèvres syndrome, radicalized the position of the Turkish elite towards internal rivals, including political Islam or ethnic minorities who were presented as collaborators with foreign forces seeking to harm Turkey. In Turkish foreign policy, the Sèvres syndrome was expressed in relation to various issues after World War II.

The conflict in Cyprus between the Greek majority and the Turkish minority, which became the most important and emotionally charged issue in Turkish foreign policy, was interpreted as an illustration of the existence of alliances against Ankara. American activity only served to sharpen these traditional Turkish concerns. In 1964, when the Turkish minority suffered attacks from the Greek community on the island and Ankara considered invading Cyprus, US President Lyndon Johnson sent a threatening letter to the Turkish Prime Minister to block the Turkish plans. A decade later, when Turkey invaded Northern Cyprus, in what it called a “Peace Operation,” Washington imposed an arms embargo on Ankara. The American conduct on the Cyprus issue has convinced Turkish public opinion that the American administration supports Turkey’s enemies in the Eastern Mediterranean. Both the Imia/Kardak crisis in the Aegean Sea in 1996 and the Turkish opposition to the acquisition of the S-300 defense system from Russia by Cyprus in the 1997-1998 crisis made it clear to Ankara that relations with Greece and with the Greeks Cypriot not only remain tense, but may also be abused by foreign powers against Turkey.

The Sèvres syndrome has influenced Turkey’s response to the Western stance on Armenian terrorism and, more importantly, on Kurdish terrorism. In the late 1970s and early 1980s, Armenian terrorist organizations hit Turkish targets and even Turkish diplomats around the world, demanding that Ankara recognize the Armenian Genocide and as an act of reprisal The Turkish government and Turkish public opinion, feeling under attack, reacted very negatively to the fact that in conjunction with said attacks, various Western governments decided to recognize the Armenian Genocide. This timing proved to many Turkish political actors the direct connection between terrorist movements and foreign governments aimed at undermining the legitimacy of the Turkish state.

Similarly, the support received by the Kurdish underground, the PKK, both by the Assad regime in the 1990s which allowed the Kurdish terrorists to operate from Syria and by many political movements in Europe which saw the PKK as a liberation movement, was seen in Turkey as proof of the existence of a dangerous collaboration between all of Turkey’s enemies, at a time when the conflict with Kurdish terror was taking a heavy toll on Turkish society. Moreover, the fact that the leader of the PKK hid, among other places, in the Greek ambassador’s residence in Kenya prior to his capture by the Turkish security services. For the Turks, this was another indication of an attempt to infringe on Turkey’s territorial integrity.  These cases also served as ammunition for opponents to Turkey’s accession to the European Union, which was a central topic in the political discourse in the 1990s. These opponents, who could be found at both ends of the political spectrum in Ankara, deemed a Turkish joining of the Union as part of a general plan to weaken it.

Both the first and second Gulf Wars were perceived as considerably detrimental to Turkey, with Ankara also expressing dissatisfaction over the responses of its NATO allies. Both conflicts resulted in economic losses for Turkey and laid the groundwork for Kurdish autonomy in Northern Iraq. Although over the years, Turkey has developed close working relations with the Kurdish autonomy in Northern Iraq, and specifically with the Kurdish Democratic Party (KDP), apprehension remains regarding the aspirations for independence of this entity, posing a potential threat to Turkey.

In all of these issues, the Sèvres syndrome was a formative factor in the Turkish response. Turkish leaders have mentioned the Treaty of Sèvres over the years seeking to condemn countries or organizations that seek to harm Turkey’s interests and to attack internal rivals. This has also served as a way to mobilize support of Turkish public opinion, keeping the memory of Sèvres alive. In the Kurdish and Armenian case, many Turkish commentators drew a direct connection between the situation in the 1980s and 1990s and the plans in the original Sèvres Treaty, accusing the West of trying to promote a “new Sèvres”.

Erdoğan era

After Recep Tayyip Erdoğan took office as Prime Minister in 2003, there was certain change, which can be interpreted as part of Erdoğan’s desire to position himself against the traditional Kemalist elite, including the military, in which the “Sèvres syndrome” was a very influential factor. Turkey carried out a series of liberal reforms in an effort to be accepted as a member of the European Union, and Erdoğan began a peace process with the Kurds inside Turkey and even with the Armenians.

However, this effort endured severe blows even in its early stages: The ‘hood incident’ in which American soldiers captured Turkish soldiers on a special mission in Northern Iraq in July 2003 and covered their heads with hoods, was registered in the Turkish public consciousness as a humiliation and was subsequently expressed in popular culture. Another significant blow was the non-ratification of the Annan plan for the reunification of Cyprus in 2004 in a referendum on the Greek Cypriot side (as opposed to the Turkish Cypriot side that voted in favor) and the acceptance of the Republic of Cyprus as a member of the European Union, despite the dispute over the fate of the island not being resolved. Beyond the issue of Cyprus, the European Union strongly opposed accepting Turkey into the ranks of the organization. Prominent leaders, such as German Chancellor Angela Merkel and French President Nicolas Sarkozy, were in support of a “privileged  partnership” between Turkey and the European Union but one that does not constitute full membership. The war in Iraq and the Arab upheaval that began in 2011 added stressors to relations between Turkey and the United States, and the reconciliation efforts that Erdoğan led against the Kurds reached a dead end.

The continuity of the “Sèvres syndrome” during Erdoğan’s era became more pronounced in the later years of his reign, especially after he formed an alliance with the Nationalist Party in Turkey, in which the nationalist heritage in its traditional sense is strong. In 2021, at the 98th anniversary celebrations of the signing of the Treaty of Lausanne, Erdoğan stated that when Turkey celebrates 100 years in 2023 it “will be a stronger, more independent and more prosperous country economically, militarily, politically and diplomatically,” “that we continue to thwart the treacherous ambitions against our country’s unity and integrity” and that “critical successes” in Syria, Libya, and the Eastern Mediterranean are a clear example of the need to defend the rights and interests of Turkey.

With regards to the Kurdish aspect, as in earlier periods, the Turkish government’s perception is that there are external factors encouraging the assertive intentions of the Kurds in the region, endangering Turkey. This approach was reflected in the Turkish opposition to the referendum of independence of the Kurdish autonomous region in Northern Iraq that was held in 2017, as well as its continuing rage over Western support, especially American support, of the Syrian branch of the Kurdish underground, the YPG, which maintains ties with the Kurdish underground, the PKK, operating in Turkey. Those who are deemed in the West as the most effective ground forces in the war against ISIS, especially since 2014, are perceived in Turkey as militants belonging to a terrorist organization that will one day direct its actions from Syria against Turkey, as it did in the 1990s.  The establishment of the Syrian Democratic Forces, the SDF, which included Arab elements alongside the YPG forces, was also perceived as a Western fraudulent attempt and not as a sincere attempt to deal with Turkey’s security concerns.

President Erdogan |

Internally, the framing of the “Service” movement of the religious preacher Fethullah Gülen, which has become a bitter rival of Erdoğan since 2011, as a terror organization, the fact that Gülen himself has been in voluntary exile in the United States since 1999, along with the failed military coup attempt in July 2016 attributed to Gülen, has led supporters of Erdoğan to perceive Western elements, particularly the United States, as the orchestrators behind the coup attempt. During the period of tensions between Turkey and the UAE, Erdoğan also accused it of funding the coup attempt. Additionally, Erdoğan’s accusations with  anti-Semitic overtones regarding the existence of a “Mastermind“ acting against Turkey and the existence of an “interest lobby“, that took note of Turkey‘s excessive strengthening under Erdoğan and is thus acting to weaken it has led the Turkish president, among other factors, to resist raising interest rates in Turkey in the face of rising inflation, ultimately triggering a deep economic crisis.

In addition, during the Erdoğan period, the expansion of the “Sèvres syndrome” also manifested in the maritime domain in the form of the ’Blue Homeland’ doctrine. According to the doctrine, maritime borders are no less important than land borders. At the base of the doctrine is a perception that Turkey must show determination in the maritime arena, lest it incurs a maritime Sèvres agreement. In this context, the signing of maritime delineation agreements between countries that Turkey views  as hostile on the basis of a legal interpretation that is contrary to that of Ankara, and the creation of an East Mediterranean Gas Forum, that in practice excludes Turkey illustrated to the Turks the existing maritime danger. Following the adoption of this doctrine, Turkey took a number of controversial measures in the Eastern Mediterranean, the most prominent of which was the agreement to demarcate the maritime borders between Turkey and the Government of National Accord in Libya, in a manner that ignores, among other things, the existence of the island of Crete with regards to demarcation of Greece’s economic waters.

Finally, in recent years a claim has arisen that Erdoğan represents a new syndrome in Turkish foreign policy namely the Lausanne syndrome. Essentially an updated version of the “Sèvres syndrome”, it is based on Erdoğan’s ambitions: his personal ones- to be a successor of Atatürk and even better, someone who is able to achieve more for Turkey than it received under the Treaty of Lausanne; and nationalist ambitions- to establish Turkey’s status as a regional power and even beyond. In other words, also the “Lausanne syndrome” relates to perceived malicious intentions of the foreign forces, placing an even greater emphasis on “neo-Ottoman” aspects.

It is sometimes difficult to discern whether “Sèvres syndrome” is a motivating factor in Turkish behavior, or a narrative used to justify a decision made for other reasons. Erdoğan, as Turkish leaders before him, has demonstrated an ability to adopt a flexible perception of the regional situation and adapt it to the pragmatic needs of the Turkish government. While the “Sèvres syndrome” remains a notable aspect of Turkey’s approach to Greece, there are instances where Ankara demonstrates the capacity to overcome its concerns and engage in constructive dialogues with Athens. For example, the tension between Turkey and Greece reached a boiling point when in May 2022 Erdoğan declared that Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis  does not exist as far as he’s concerned (a similar statement was made by Erdoğan regarding Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, against the backdrop of the war in the Gaza Strip), following Mitsotakis’ speech to the two houses of the US Congress in which he hinted his opposition to the sale of F-16 jets to Turkey. In September 2022, Erdoğan even threatened that Turkish military forces may appear one night and invade Greece, and then repeated this threat with further statements. A similar threat was voiced by Erdoğan in the context of the war in Gaza, with Turkey claiming they “may knock on Israel’s door one night”). The picture was almost reversed in 2023, when following the two devastating earthquakes in February of that year, Greek aid was sent to Turkey and a thawing in relations between the parties began, leading to a rare visit by the Turkish president to Athens in December 2023 and the announcement of a new era in relations. Similar phenomenon has also been observed in Turkey’s relationships with other countries. Efforts at normalization between Turkey and countries in the region, including Egypt, Saudi Arabia and the United Arab Emirates, have greatly influenced the presentation of the said countries and their leaders in Turkish public discourse. Such dynamism also hints at the instrumental aspect of the Sèvres syndrome in advancing Ankara’s interests.

Israel and the Sèvres Syndrome

In light of its position in the Middle East, its strong ties with the United States as well as the conspiracy theories, surrounding the “secret influence” of the Jews, that have echoed in Turkey, the chances of adapting the “Sèvres syndrome” to Turkey’s attitude to the State of Israel have always been high. Therefore, a strategic challenge for Jerusalem was to avoid being included in the group of leaders towards which the Turkish paranoia is directed. Throughout the history of Turkish-Israeli relations, Israel has tried to present itself as the region’s friendliest country towards Turkey thereby leveraging the “Sèvres Syndrome” in its favor. Thus, Israel helped promote the interests of the Turks in Cyprus in the 1960s, in the face of a Greek-Arab alliance and Western indifference. In the 1970s and 1980s, Israeli diplomacy intervened in favor of Turkey in Washington to persuade Congress to moderate the arms embargo against Ankara as well as prevent American recognition of the Armenian Genocide. In the 1990s, Turkish loneliness further served as a window of opportunity for Israel. While Ankara saw itself surrounded by hostile actors s, especially on the Kurdish issue, and lacking Western support in part because of the United States’ refusal to upgrade the Turkish air force, Jerusalem offered its help on these two issues, creating the infrastructure for the best decade in relations between the two countries.

However, the Sèvres syndrome incorporates additional factors that adversely affect Turkish-Israeli relations and this effect has been felt especially in the past two decades. Turkish dissatisfaction with the agreements at the end of World War I has occasional antisemitic overtones, with Israel often presented as the successor of those who at the time wanted to dismantle the Ottoman Empire. In addition, at both ends of the Turkish political spectrum Israel tended to be perceived as part of an anti-Turkish alliance, either for imperialistic reasons or as part of a war against Islam.

Erdogan and President Herzog meeting, 2022 |

In the second decade of the 21st century, the narratives against Israel bearing the “Sèvres syndrome” strengthened for a number of reasons. First, President Erdoğan’s position towards Israel and his ability to dictate public discourse in his country provided legitimization for the voicing of the most extreme claims against Israel. In addition, regional changes over the past decade have been interpreted in Ankara as a manifestation of Turkish concerns. With the rapprochement between Israel and the Republic of Cyprus and Greece, the establishment of the East Mediterranean Gas Forum and the signing of the Abraham Accords (initiatives that received support from the United States and the European Union), Israel found itself part of axes perceived in Ankara as hostile to Turkey, and the Turkish government’s response was affected and exacerbated by the “Sèvres syndrome”, and saw in the said developments “proof”.

During the Iron Swords war, among other criticisms, Erdoğan spoke out regarding Israel’s conduct in the war and about Israel’s expansionist intentions. Other Turkish officials even claimed that Israel aspires to conquer parts of Turkey. This criticism can be understood, among other things, against the backdrop of the “Sèvres syndrome”. Thus, events in the region are not perceived as random but also as directed against Turkey. Even the provision of American support to Israel and the deployment of aircraft carriers to the region during the war are not perceived as serving a deterrent purpose. Instead, they are viewed as potentially fueling provocations against Russia and Iran, posing risks to Turkey, and granting Israel a freer hand in its actions in Gaza. Moreover, Turkey does not express enthusiasm for the international coalition led by the United States to counter the Houthi threat and ensure unimpeded passage in the Red Sea, although ships leaving Turkey or with Turkish crew members were also affected by the Houthi threat.

Incidents in Northern Iraq in which Turkish soldiers fell in battles with the Kurdish underground, the PKK, as well as their timing, during the war in Gaza, further provided opportunities for accusations against Israel regarding its support of Kurdish terrorism. Insofar as ties have been established over the years between the Kurds in Northern Iraq and Israel, it is important to note that there is no connection between these elements, which are also Turkey’s partners, and the PKK. Conversely, the Kurdish underground in Turkey has engaged in extensive collaboration with Fatah and other Palestinian movements. Despite these facts, there are often accusations in Turkish public discourse that Israel and the Kurds plan to establish a “Greater Israel” and a “Greater Kurdistan” in the Middle East together at the expense of Turkey, supported by the West, and conspiracy theories on the CIA-Mossad-PKK axis. In January 2024, these accusations surfaced and the PKK’s attacks against the Turkish army were presented as an Israeli-American attempt to retaliate against Turkey for its support of Hamas. This narrative further increased hostility towards Israel in Turkish society.

Summary

While Turkey has several concrete security concerns, the “Sèvres syndrome” and the ongoing fear that foreign forces are about to destroy it, has heightened Turkish suspicion of international actors and hardened Ankara’s position on critical issues in Turkish foreign policy, in what has been described as “paranoia” at the heart of the Turkish international perception.

The “Sèvres syndrome” and its impact on the Turkish political system and its use within it constitutes a complex challenge for Israel. In line with the sentiment in Ankara, there is a possibility that Israel could be added to Turkey’s list of adversaries and face criticism stemming from the “Sèvres syndrome.” Even if the syndrome did not prevent rapprochement between the two governments when they had interest in such, its impact on a large part of the Turkish public is an obstacle to rapprochement between the two societies. Moreover, even when the Turkish government adopts a more moderate line towards Israel, the consequences of the Sèvres syndrome, combined occasionally with factors such as anti-imperialism or political Islam, continue to influence part of public opinion and put pressure on the government. Erdoğan is currently being criticized by the Turkish opposition for not acting decisively enough against Israel, despite his strong statements regarding the war in Gaza. During crises, the concepts based on the “Sèvres syndrome” have exaggerated the hostility toward Israel in Turkish public opinion. There are limited options to address this phenomenon. Since this is a syndrome based on emotions and conspiracy theories, it is very difficult to contradict it, even when, as in the Kurdish issue, the facts are clear and refute the Turkish claims.

The “Sèvres syndrome” serves as a predominantly negative factor in relations between Turkey and Israel. Attempts by Jerusalem to exploit it for its benefit have often turned out to be short-lived, and its use against Israel has been made, at least in some Turkish media outlets and other manifestations of Turkish public opinion, continuously, so that over the years this syndrome has played a negative rather than positive role in Turkish-Israeli relations.

Regarding the war in Gaza and the Turkish response to the war, it would be a mistake to ignore the sincere empathy the Turks feel for the Palestinians’ peril as well as the religious dimension behind the widespread support for the Palestinians in Turkey, and by Erdoğan in particular. In addition to this, the longstanding Turkish skepticism towards the West, along with factors tied to the strained relations between the United States and Turkey in recent years, is noteworthy and must be added to the analysis of the Turkish response to the war and in particular the opposition to the American moves and Washington’s support for Israel. All these cannot be understood without the historical analysis of the “Sèvres syndrome”.

However, it would be a mistake to dismiss all of Turkey’s security concerns as stemming solely from the “Sèvres syndrome” and as irrational. This view does not align with the reality of Turkey sharing borders with unstable regions and grappling with diverse terrorist threats over the years. At the same time, the dimension of the Sèvres syndrome, along with its expansion to the Lausanne syndrome, shapes Turkish perspectives and is utilized for internal political objectives. The ability of the West, or Israel, to completely refute Turkish suspicions towards them is impossible, but there have been Western actions that have not given enough weight to the Turkish needs and therefore aggravated anti-Western sentiments, and especially anti-American sentiments, in Turkey. A potential solution could entail remaining cognizant of Turkey’s interests and guiding both Western and Israeli policies to take note of the Turkish perspective, even if a decision favoring another interest is eventually reached.

__________

[1]Following the Treaty of Lausanne, only two changes occurred in the legal framework determining Turkey’s sovereignty. In 1936, the Montreux Convention was signed, regulating the issue of straits which remained open in the Lausanne Agreement. In 1939, following a diplomatic campaign with France that then controlled Syria, Turkey added the Hatay Province (or Iskandron) to its territory, which was the last border change in Turkey’s history to date.

[2]There is some debate in the research literature regarding the applicability of “Sèvres syndrome” to Russia. Historically, the Turkish accusations within the framework of the syndrome were mainly directed at Western countries, also due to the fact that Russia was not part of the original signatories of the Treaty of Sèvres and the Soviet Union even helped the Turkish nationalist movement in its early years. Others argue that the Soviet Union was added into the Sèvres syndrome during the Cold War, in combination with the historical competition between Russians and Turks.

https://www.inss.org.il/publication/sevres-gaza/?utm_source=activetrail&utm_medium=email&utm_campaign=Special%20Publication%20|%20Lingering%20suspicions:%20From%20the%20Treaty%20of%20S%c3%a8vres%20to%20Turkey%27s%20reaction%20to%20the%20war%20in%20Gaza

Α. Σαμαράς: Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα

0

«Σήμερα λίγο πριν από μία σημαντική ψηφοφορία κατά συνείδηση θα σας ζητήσω να ξεχάσετε όλα τα άλλα και να ακούσετε τη συνείδησή σας. Δεν θέλω να αντιδικήσω με κανένα, ούτε να χαϊδέψω αυτιά», ανέφερε ο Αντώνης Σαμαράς στη Βουλή.

«Η κυβέρνηση σήμερα ουσιαστικά δεν νοιώθει να απειλείται από την αντιπολίτευση. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει πάντα δίκιο. Πριν λίγο καιρό υπέγραψε σύμφωνο περί φιλίας με την Τουρκία, χωρίς η Τουρκία να έχει άρει κανένα τετελεσμένο εις βάρος μας. Πριν από λίγες ημέρες ο κ. Ερντογάν μας είπε ότι θα μας πετάξει στη θάλασσα. Είναι αυτό συμφωνία περί φιλίας; Πριν ένα χρόνο προειδοποίησα για την κρίση στον αγροτικό τομέα στο σύνολο της Ευρώπης. Τώρα το βλέπουμε και στην Ελλάδα. Κανείς δεν άκουσε και σήμερα οι «πράσινες» συμφωνίες ξαφνικά αναστέλλονται. Να προσέχει η κυβέρνηση. Η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να την οδηγήσει να ξεκοπεί από την πραγματικότητα και την κοινωνία», ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο κ. Σαμαράς είπε ότι το νομοσχέδιο αποτελεί θεμελιώδη ανατροπή του οικογενειακού δικαίου και πως οι επιπτώσεις του πάνε πολύ πιο πέρα. «Και για όλα αυτά η παράταξή μας δεν θα έπρεπε να το έχει φέρει προς ψήφιση. Εγώ δεν θα το ψηφίσω. Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα», σημείωσε μεταξύ άλλων.

«Αν μια χώρα θέλει το κάνει. Αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να το κάνει, γιατί δεν συνιστά ανθρώπινο δικαίωμα. Ψέμα ότι πρόκειται τάχα για κατοχύρωση ανθρώπινου δικαιώματος», συνέχισε.

Είπε, ότι βλέπουμε επίκληση ψευδεπίγραφη για ανθρώπινα δικαιώματα που είναι και απειλητική. Δηλαδή «μη μιλάτε, τα κεφάλια μέσα», ανέφερε σχετικά. Ανέφερε ότι ανθρώπινο δικαίωμα δεν είναι ό,τι σκαρφιστεί κανείς να το διεκδικήσει.

Ο κ. Σαμαράς είπε ότι ο δεύτερος λόγος που καθιστά επικίνδυνο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι ότι ο γάμος προσφέρει παραπάνω από το σύμφωνο συμβίωσης το δικαίωμα της τεκνοθεσίας. «Και το παιδί έχει δικαίωμα σε γονείς και των δύο φύλων. Φυσικά η μοίρα και η ζωή στερεί κάποιες φορές αυτό το δικαίωμα. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις τους το στερεί η μοίρα, όχι η Πολιτεία», πρόσθεσε. Ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε ότι όταν έρχεται το ίδιο το κράτος και παραχωρει παιδιά σε τεκνοθεσία σε παιδιά του ίδιου φύλου, τότε η ίδια Πολιτεία τους αφαιρεί οριστικά το δικαίωμα να έχουν και μάνα και πατέρα παραβιάζοντας κατάφωρα τα δικαιώματα του παιδιού.

Για τα παιδιά που ήδη ζουν με ομόφυλα ζευγάρια και τύχει να φύγει από τη ζωή ο ένας από τους δύο είπε ότι αυτό είναι το πιο προσχηματικό επιχείρημα γιατί αυτό μπορεί να καλυφθεί μέσα στο υφιστάμενο νομικό πλαίσιο και πως αυτό το ομολόγησε ο αρμόδιος υπουργός.

«Επικαλούνται προσχηματικά τα παιδιά. Αλλάζουν τον ίδιο τον ορισμό της οικογένειας. Καταργούμε την πυρηνική οικογένεια. Μάνα και πατέρας είναι δύο διακριτά συναισθηματικά πρότυπα. Δεν μπορείς κανείς να τα υποκαταστήσει. Πώς είναι δυνατόν η έννοια του γάμου να επεκτείνεται σε σχέσεις που δεν συνδέονται με την μητρότητα, ούτε παράγουν παιδιά; Μη νομίσετε ότι το νομοσχέδιο αφορά ελάχιστα άτομα. Πράγματι αφορά άμεσα ελάχιστους αλλά στην ουσία αγγίζει τους πάντες», συμπλήρωσε.

Ο κ. Σαμαράς είπε ότι θα υπάρχουν ευρύτερες βέβαιες επιπτώσεις. Κάποιοι, είπε, θα καταφύγουν στα δικαστήρια και θα ζητήσουν να αντικατασταθεί ο τίτλος πατέρας μάνα από γονέας 1 και γονέας 2. Το ζητάει, είπε, ήδη η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και έχει ήδη συμβεί στη Γαλλία.

«Το λέει ρητά η έκθεση της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής. Αφήστε που ήδη συμβαίνει εδώ σε σχολεία, πράγμα που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από τους γονείς. Ας έχουμε υπόψη μας τι ψηφίζουμε. Κάποιοι θα ζητήσουν να διδάσκεται στα σχολεία η οικογένεια ως κάτι πιο ιδιαίτερο, πράγμα που θα εξοργίσει εκατομμύρια γονείς», συνέχισε.

Ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε στη συνέχεια ότι ο καθένας βλέπει τι γίνεται στην Αμερική. «Ακούω το δήθεν επιχείρημα ότι δεν θα μπει στο νομοσχέδιο το γονέας 1 και το γονέας 2. Δεν το προβλέπει αλλά δεν το εμποδίζει. Ανοίγει κερκόπορτα», πρόσθεσε.

Ο κ. Σαμαράς είπε ότι το νομοσχέδιο απαγορεύει παρένθετη μητρότητα εδώ, αλλά την επιτρέπει στο εξωτερικό. «Θα έχουμε παντρεμένα ομόφυλα ζευγάρια όπου θα χρησιμοποιούν παρένθετη γυναίκα ως αναπαραγωγική μηχανή. Μετατρέπουμε τη μητρότητα σε επάγγελμα και εμπόριο. Κερκόπορτα και αυτό κι ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις», σημείωσε.

Ο πρώην πρωθυπουργός μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «θα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος να καταψηφίσουμε αυτό το νομοσχέδιο».

«’Ακουσα κάποιους να λένε ότι ο γάμος των ομοφύλων και η τεκνοθεσία είναι δέσμευση της παράταξης. Στο πρόγραμμα αναφερόμαστε στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, έτσι γενικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα δεχθούμε ο,τιδήποτε καθένας διεκδικεί ως δικαίωμά του. Ακόμα στα πιο αναλυτικά κείμενα της ΝΔ υπάρχει κάποια αναφορά στο γάμο με φράσεις όπως «ενδεχομένως» και «ίσως». Η ΝΔ έχει ήδη εκφραστεί και υπό την παρούσα ηγεσία της το 2018 κατά της αναδοχής από ομόφυλα ζευγάρια. Τότε δεν δεχτήκαμε την αναδοχή και τώρα δεχόμαστε την ίδια την τεκνοθεσία», πρόσθεσε.

Ο κ. Σαμαράς σημείωσε ότι κατά τη δημόσια συζήτηση κάθε αντίθετη άποψη αντιμετωπίστηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. «Είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Εναντίον του νομοσχεδίου είναι και το ΚΚΕ. Είναι ακροδεξιό το ΚΚΕ; Ομοφοβικός ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας; Δεν είναι σκοταδισμός και παπαδαριό η ελληνική εκκλησία, πιστεύεις δεν πιστεύεις. Η πολιτεία είναι διακριτή από την Εκκλησία. Δεν μπορεί να απαξιώνουμε μια Εκκλησία που κράτησε όρθιο το έθνος μας», επισήμανε.

«Ο Στέλιος ο Ράμφος βγήκε και τοποθετήθηκε εναντίον του νομοσχεδίου. Ομοφοβικός και ο Ράμφος; Υπήρξαν και αντίστοιχα πρόσωπα από την Αριστερά. Ακραίος σεξιστής και ο Πανούσης; Ή μήπως έχει δίκιο ο δημοφιλής Δημήτρης Σταρόβας που είπε ότι ζούμε το μπούλινγκ της αντίθετης άποψης. Ακραίος και εγώ που δεν θα το ψηφίσω, που έστειλα σιδηροδέσμια τη Χρυσή Αυγή και μετά κάποιοι πέντε χρόνια δεν έβρισκαν αίθουσα να διεξαχθεί η δίκη; Ακραίος κι εγώ.. Όταν τέτοια πρόσωπα υφίστανται τέτοιο μπούλινγκ φαντάζεστε τι συμβαίνει με κανονικούς βουλευτές. Έγιναν και φροντιστήρια. Ειπώθηκε πως πρέπει να ψηφίσουμε το νομοσχέδιο επειδή ανήκουμε στη Δύση. Επειδή εγώ πάλεψα να ανήκουμε στη Δύση και το πλήρωσα πριν λίγα χρόνια θα πω ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε τη Δύση με τις παθογένειές της», πρόσθεσε.

«Ανήκω στη Δύση δεν σημαίνει ότι μαϊμουδίζω κάθε συρμό και κάθε μόδα που μας έρχεται. Δεν είδα τα ίδια φροντιστήρια πχ για το δημογραφικό, ούτε για την παιδεία, ούτε για την ασφάλεια, ούτε για το αγροτικό, ούτε για την εξωτερική πολιτική, ούτε για την ακρίβεια. Έχουν μπερδευτεί οι ζυμώσεις με τις πιέσεις», συμπλήρωσε, ενώ τόνισε πως όλοι οι ομοφυλόφιλοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις των ΛΟΑΤΚΙ και ανέφερε συγκεκριμένα παραδείγματα.

«Μήπως ο γάμος των ομοφύλων ζευγαριών είναι ένα μέτρο εκσυγχρονισμού των κοινωνιών που πρέπει αναπόφευκτα να ακολουθήσουμε; Την απάντηση την έδωσε ο Στέλιος ο Ράμφος που είπε ότι υπάρχουν στην Ολλανδία σωματεία παιδόφιλων. Οπότε δεν πρέπει να παίρνουμε τοις μετρητοίς ό,τι αποφασίζουν. Δεν μπορούμε να πειραματιζόμαστε σε βάρος αθώων παιδιών και πάντως όχι με τις ψυχές αγέννητων παιδιών. Αυτό που μας ζητείτε να ψηφίσουμε άμεσα αφορά ελάχιστους, αλλά οι ουσιαστικές του επιπτώσεις αφορούν τους πάντες. Ανοίγει την πόρτα να συμβούν πράγματα που δεν τα θέλει η κοινωνία. Κοιτάξτε τι γίνεται στις άλλες δυτικές φιλελεύθερες κοινωνίες χάνοντας την εμπιστοσύνη τους σε αυτούς που τους εκπροσωπούν», συνέχισε.

«Από το 1977 σε αυτή τη Βουλή έχω δει πολλές ιδεοληψίες που εμφανίστηκαν ως τομές και μετά ξεχάστηκαν ή απέτυχαν. Ποτέ δεν είδα τόσο ζοφερό τοπίο για τη Δύση, όπως ζούμε σήμερα. Τόσο ζοφερό για την ίδια την Ευρώπη και τόσο τραυματικό για τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Σε αυτές τις θεωρίες αποδόμησης των πάντων οδηγούμε τον κόσμο στον απόλυτο κυνισμό. Κύριοι της κυβέρνησης δεν κάνετε έτσι στροφή στο κέντρο. Δεν είναι κέντρο η ανατροπή της οικογένειας. Δεν είναι κέντρο η κατάργηση της μάνας και του πατέρα. Δεν είναι εκσυγχρονισμός η θεωρία των 69 φύλων. Δεν είναι μεταρρύθμιση η προσχώρηση στην κουλτούρα της αποδόμησης των πάντων. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την παράταξή μας και τις ιδέες μας που είναι φιλελεύθερες, πατριωτικές, δυτικές, ευρωπαϊκές αλλά δεν μιμούνται την κάθε ακρότητα που μας έρχεται από έξω», ανέφερε.

Ο πρώην πρωθυπουργός καταλήγοντας είπε ότι η ψήφος των βουλευτών σήμερα ακουμπάει τη συνείδηση , τη ψυχή και τις αγωνίες ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Κυρ. Μητσοτάκης: Περπατάμε σταθερά στο δρόμο του κράτους δικαίου και της ισονομίας

“Είμαστε εδώ σήμερα για να προστατεύσουμε αυτονόητα δικαιώματα παιδιών με την «ασπίδα» των γονιών τους και με μία αναγκαία προσθήκη στο Οικογενειακό Δίκαιο να αποδώσουμε επιτέλους δικαιοσύνη και στην καθημερινότητα συμπολιτών μας του ιδίου φύλου” τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκινώντας την ομιλία του στη Βουλή για το σχέδιο νόμου «Ισότητα στον πολιτικό γάμο”.

Ο πρωθυπουργός τόνισε με έμφαση ότι η μεταρρύθμιση, την οποία νομοθετεί η κυβέρνηση σχετικά με την ίση πρόσβαση στον πολιτικό γάμο, κάνει τη ζωή αρκετών συμπολιτών μας πολύ καλύτερη, χωρίς να στερεί τίποτα από τη ζωή των πολλών.

“Είναι κάτι το οποίο προβλέπει το Σύνταγμά μας, είναι κάτι το οποίο απαιτεί το ίδιο το πολίτευμά μας, ώστε να καταστούν επιτέλους «ορατοί» γύρω μας άνθρωποι ως τώρα «αόρατοι». Και, μαζί τους, πολλά παιδιά να βρουν επιτέλους τη θέση που τους ταιριάζει, δίπλα σε όλα τα άλλα” είπε ο κ.Μητσοτάκης.

Προσέθεσε ότι αυτά βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του νομοσχεδίου, καθώς και οι δύο γονείς των ομόφυλων ζευγαριών π-όπως είπε- δεν έχουν ακόμα νομικά τις ίδιες δυνατότητες να προσφέρουν στα παιδιά τους αυτά που χρειάζονται, όπως το να μπορούν να τα παίρνουν από το σχολείο, να μπορούν να συνταξιδεύουν, να πηγαίνουν στον γιατρό ή στο νοσοκομείο όποτε χρειάζεται.

“Και αν, ο μη γένοιτο, ο μόνος αναγνωρισμένος γονέας χαθεί, τότε εκείνα υποχρεωτικά να οδηγούνται προς έναν άγνωστο μακρινό συγγενή ή ακόμα χειρότερα σε κάποιο ίδρυμα προς αναδοχή. Όλα αυτά χωρίς, επίσης, να μπορούν να κληρονομήσουν τους ανθρώπους που τα μεγάλωσαν, ούτε βέβαια και να εξασφαλίζονται με διατροφή και μέριμνα στην περίπτωση που οι γονείς χωρίσουν” σημείωσε ο πρωθυπουργός.

“Σεβόμαστε την Εκκλησία”

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στις αντιδράσεις της Εκκλησίας επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που κρίνει απαραίτητες. Είπε ότι ο συγκεκριμένος νόμος εξισώνει τους πολίτες απέναντι στον πολιτικό γάμο σημειώνοντας ότι ο θρησκευτικός γάμος αποτελεί θρησκευτικό μυστήριο και αποκλειστική υπόθεση της Εκκλησίας, “τις θέσεις της οποίας η Πολιτεία ασφαλώς και σέβεται, με βάση όμως πάντα τους διακριτούς ρόλους των δύο θεσμών”.

Ο κ.Μητσοτάκης επισήμανε ακόμη ότι το κράτος οφείλει να προχωρεί και στις δικές του ενέργειες με πυξίδα την ισότητα απέναντι στον νόμο και πρόσέθεσε:

“Ορκιστήκαμε στο Σύνταγμα να υπηρετούμε το γενικό καλό του ελληνικού λαού. «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Ή, για να το πω λαϊκά: ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Και σε άλλες περιπτώσεις, άλλωστε, με την Εκκλησία είχαμε διαφορετικές οπτικές, για την επιλογή της αποτέφρωσης πιο πρόσφατα. Ακόμα και για την καθιέρωση του ίδιου του πολιτικού γάμου παλαιότερα διαφωνήσαμε”. Όπως είπε ο πρωθυπουργός αυτές οι σημαντικές τομές του παρελθόντος αποδείχθηκε ότι δεν διατάραξαν την κοινωνική συνοχή, αλλά αντίθετα, “αποτελούν αποδεκτά λειτουργικά στοιχεία της καθημερινότητάς μας, και, βέβαια, δεν διατάραξαν τελικά ούτε τις σχέσεις μας με την Εκκλησία. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα”.

 

Δεν τίθεται θέμα τεκνοθεσίας

Ο κ.Μητσοτάκης συνέχισε ξεκαθαρίζοντας ότι το νομοσχέδιο δεν αναφέρεται καθόλου στην ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή όπου το καθεστώς μένει το ίδιο, όπως ακριβώς το ίδιο μένει και το καθεστώς της υιοθεσίας, με πολύ αυστηρές προδιαγραφές για το πώς κάποιος θα γίνει τελικά υποψήφιος γονέας, προσέθεσε ο πρωθυπουργός.

Τόνισε ότι είναι λάθος, λοιπόν, να κατασκευάζονται ψεύτικοι στόχοι μόνο και μόνο για να επιτεθούν σ’ αυτούς κάποιοι με τα δικά τους πυρά, και συμπλήρωσε λέγοντας ότι “θα έλεγα ότι αποδεικνύονται τελείως άσφαιρες και οι προαποφασισμένες βολές τους”.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική απ’ ότι πριν από 30 χρόνια, και τα διαζύγια είναι μια πραγματικότητα, και η λύση δεν βρίσκεται στην τυφλή άρνηση καταστάσεων και πραγματικότητας που ήδη υπάρχει, όσο στην άρση των αρνητικών επιπτώσεων που τη συνοδεύουν.

“Διαφορετικά, το μόνο το οποίο θα κάναμε είναι να διαμορφώσουμε μια πραγματικότητα στην οποία θα υπήρχαν πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων, διαιωνίζοντας ένα στίγμα το οποίο δεν ταιριάζει ούτε στη δημοκρατία μας, ούτε στον πολιτισμό μας. Γι’ αυτό και οι μεταρρυθμίσεις στον άδικο διαχωρισμό αντιτάσσουν τελικά πάντα τον δίκαιο εκσυγχρονισμό” είπε ο πρωθυπουργός. Απαντώντας σε αυτούς που “θεωρούν τη συντηρητική σκέψη αποκλειστικό τους προνόμιο” ο κ.Μητσοτάκης είπε “να μην συγχέουμε τη συντήρηση με την οπισθοδρόμηση”.

Γιατί- όπως είπε- η συντήρηση αξιών που πρέπει να συντηρηθούν αποτελεί τελικά συστατικό στοιχείο της εξέλιξης, όχι προϊόν μιας κοινωνικής μηχανικής ή καθήλωσης.

“Είναι η μετατροπή της συντήρησης σε ακίνητο σύνθημα που μετατρέπει τελικά τη συντήρηση σε δόγμα. Αυτή η διαφορά είναι ακριβώς που κάνει τη δική μας συντηρητική παράταξη τελικά αληθινά προοδευτική” τόνισε ο πρωθυπουργός.

Για το κράτος Δικαίου

Ο κ.Μητσοτάκης απάντησε και στις επικρίσεις που δέχθηκε για την κατάσταση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα και επιτέθηκε στην αντιπολίτευση.

“Επειδή άκουσα κάτι σχόλια, σπεύσατε να εκφράσετε την αγανάκτησή σας και σε διάφορες ομιλίες για το καθεστώς του κράτους δικαίου στην πατρίδα μας, τι έχετε να πείτε, κυρίες και κύριοι της αντιπολίτευσης, για το γεγονός ότι το περιοδικό εκείνο το οποίο είναι περισσότερο ταυτισμένο από οποιοδήποτε άλλο ως θεματοφύλακας του κράτους δικαίου και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το «Economist», κατέταξε την Ελλάδα στην 20η θέση παγκοσμίως ως προς τον Δείκτη Δημοκρατίας, αναβαθμίζοντάς την για πρώτη φορά από το 2010 σε «ώριμη Δημοκρατία»;” είπε.

Κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι οι ευρωβουλευτές του “ασχημονούν κατά της πατρίδας, όταν πληρώνονται από τον Έλληνα φορολογούμενο και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να υπερψηφίζουν ψηφίσματα για να κοπούν ευρωπαϊκά χρήματα”.

Απευθυνόμενος στον επικεφαλής της ΚΟ του Συριζα ο κ.Μητσοτάκης είπε: “Αυτά δεν τα λέτε, όμως. Εδώ, λοιπόν, για τα πρακτικά, κ. Φάμελλε. Να μας κουνάτε το δάχτυλο και για το κράτος δικαίου. Πάλι καλά που δεν βλέπω στην αίθουσα τους μεγάλους πρωταγωνιστές των δικών σας ημερών. ‘Αρα δεν χρειάζεται, νομίζω, να πούμε περισσότερα για τη στάση της αντιπολίτευσης στο θέμα αυτό. Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, είναι τελικά περήφανοι για την πατρίδα τους και χαρούμενοι που κινούμαστε σε ένα δρόμο προόδου”.

 

Δευτερολογία πρωθυπουργού

Ο κ.Μητσοτάκης στην δευτερολογία του απαντώντας στην ομιλία του κ.Φάμελλου άσκησε σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Είπε μεταξύ άλλων ότι ο Συριζα πρότεινε το σύμφωνο συμβίωσης, και κατηγόρησε τον κ.Φάμελλο ότι απέκρυψε “την πραγματική αλήθεια γιατί δεν προχωρήσατε στη νομοθέτηση της ισότητας στον πολιτικό γάμο. Η αλήθεια, κ. Φάμελλε, είναι πολύ απλή, έχει όνομα: Πάνος Καμμένος. Γι’ αυτό δεν τολμήσατε να προχωρήσετε, διότι γνωρίζετε πολύ καλά ότι ήσασταν σε μία ισορροπία «τρόμου» με τον λαϊκιστή εταίρο σας, που δεν σας επέτρεπε τελικά να προχωρήσετε μία μεταρρύθμιση που στα λόγια την πιστεύατε, αλλά έπρεπε να έρθει μια κεντροδεξιά φιλελεύθερη παράταξη να έχει το θάρρος να την υλοποιήσει”.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι από τη στιγμή που πρότεινε αυτή τη μεταρρύθμιση στη ΝΔ δεσμεύτηκε από την παράδοση αυτής της παράταξης να επιτρέπει στους βουλευτές του κόμματος να ψηφίζουν κατά συνείδηση σε τέτοιου είδους ζητήματα. “Αυτό κάναμε πάντα, δεν περιμέναμε εσάς για να το κάνουμε τώρα” είπε απευθυνόμενος στον κ.Φάμελλο.

“Έίπα μάλιστα ότι πράγματι μπορεί να φαίνεται παράδοξο σε κάποιους ένα κεντροδεξιό συντηρητικό κόμμα να έρχεται και να προτείνει μία τέτοια τολμηρή, προοδευτική μεταρρύθμιση. Αγωνίστηκα να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές μου να ψηφίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και θα σεβαστώ απόλυτα την ετυμηγορία των βουλευτών μου και την τελική απόφαση την οποία θα λάβουν ο καθένας ξεχωριστά, είτε ψηφίζοντας το νομοσχέδιο, είτε απέχοντας, είναι μία στάση απολύτως αποδεκτή όπως γνωρίζετε” προσέθεσε ο κ.Μητσοτάκης.

Αναρωτήθηκε πόσοι θα απέχουν από το ΣΥΡΙΖΑ “μην έχουμε καμία άλλη έκπληξη το βράδυ και το ενδιαφέρον αντί να στρέφεται στη Νέα Δημοκρατία στραφεί σε εσάς και στο τι θα κάνει ο κ. Πολάκης τελικά, τον οποίον έχετε περίπου απειλήσει με διαγραφή”.

Προσέθεσε πως ο ίδιος δεν απείλησε κανέναν με διαγραφή, ούτε έβαλε κομματική πειθαρχία και άφησε τους βουλευτές της ΝΔ ελεύθερους, προσπαθώντας να τους πείσει με μια σειρά από επιχειρήματα.

“Ήξερα εξ αρχής ότι δεν μπορούσα να τους πείσω όλους, γι’ αυτό και πολύ ανοιχτά και δημόσια είπα ξεκάθαρα ότι το νομοσχέδιο αυτό δεν μπορεί να περάσει μόνο με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας.

 

Κατά συνέπεια, ζήτημα συνοχής της κυβερνητικής πλειοψηφίας δεν υφίσταται. Εξάλλου, έχετε πάντα στα χέρια σας τη δυνατότητα, κ. Φάμελλε, να καταθέσετε μια πρόταση δυσπιστίας και να διαπιστώσετε πόσο αρραγής τελικά είναι η ενότητα της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας” τόνισε.

Ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου είπε απευθυνόμενος στον κ.Φάμελλο ότι η Ιστορία θα γράψει, και θα θυμηθεί τους Έλληνες ευρωβουλευτές οι οποίοι ψήφισαν υπέρ ενός ψηφίσματος το οποίο ζητά από την Ευρώπη να κόψει χρηματοδοτήσεις στην Ελλάδα, “το οποίο εσείς υποκινήσατε. Εσείς το συγγράψατε, εσείς το προωθήσατε, εσείς το υπερασπιστήκατε, εσείς το επικαλείστε. Το δικό σας όνομα και τα ονόματα των δύο δικών σας ευρωβουλευτών θα είναι ταυτισμένα με αυτή την προσπάθεια την οποία κάνετε”.

Ο κ.Μητσοτάκης αναρωτήθηκε “άραγε όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές, πρωτοστατούσης αυτής της συμπαθούς Ολλανδής κυρίας -η οποία απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι τώρα όχι κόμμα δεν έχει, χώρα δεν έχει να πολιτευτεί, πάει και πολιτεύεται στο Βέλγιο γιατί δεν βρήκε καν κόμμα στην Ολλανδία να πολιτευτεί-, όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές πού ήταν όταν πηγαίνατε δημοσιογράφους στο αυτόφωρο με τις χειροπέδες επί δικών σας ημερών; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν στήνατε την υπόθεση Novartis, πού ακριβώς ήταν; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν επιχειρούσατε να χειραγωγήσετε το τηλεοπτικό τοπίο με τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες, πού ήταν; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν καταδικάστηκε ο κ. Παππάς 13-0 για παράβαση καθήκοντος, πού ακριβώς ήταν, κ. Φάμελλε; Πού ήταν; Δεν τα πήραν χαμπάρι τότε;

Οπότε ας μην κοροϊδευόμαστε σχετικά με την πολιτική υποκίνηση αυτών των ψηφισμάτων”.

 

 

Αναλυτικά η ομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή, στη συζήτηση για το σχέδιο νόμου «Ισότητα στον πολιτικό γάμο, τροποποίηση του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις»

 

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές,είμαστε εδώ σήμερα για να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, με ευθύνη, μία υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα, αίροντας, με τόλμη, μία σοβαρή για τη δημοκρατία μας ανισότητα.

 

Είμαστε εδώ σήμερα για να προστατεύσουμε αυτονόητα δικαιώματα παιδιών με την «ασπίδα» των γονιών τους και με μία αναγκαία προσθήκη στο Οικογενειακό Δίκαιο να αποδώσουμε επιτέλους δικαιοσύνη και στην καθημερινότητα συμπολιτών μας του ιδίου φύλου.

 

Γιατί η μεταρρύθμιση, την οποία νομοθετούμε σήμερα, σχετικά με την ίση πρόσβαση στον πολιτικό γάμο, κάνει τη ζωή αρκετών συμπολιτών μας πολύ καλύτερη, χωρίς -το τονίζω αυτό- να στερεί τίποτα από τη ζωή των πολλών. Είναι κάτι το οποίο προβλέπει το Σύνταγμά μας, είναι κάτι το οποίο απαιτεί το ίδιο το πολίτευμά μας ώστε να καταστούν επιτέλους «ορατοί» γύρω μας άνθρωποι ως τώρα «αόρατοι». Και, μαζί τους, πολλά παιδιά να βρουν επιτέλους τη θέση που τους ταιριάζει, δίπλα σε όλα τα άλλα.

 

Αυτά, άλλωστε, βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του νομοσχεδίου, καθώς και οι δύο γονείς των ομόφυλων ζευγαριών δεν έχουν ακόμα νομικά τις ίδιες δυνατότητες να προσφέρουν στα παιδιά τους αυτά που χρειάζονται: να μπορούν να τα παίρνουν από το σχολείο, να μπορούν να συνταξιδεύουν, να πηγαίνουν στον γιατρό ή στο νοσοκομείο όποτε χρειάζεται. Και αν, ο μη γένοιτο, ο μόνος αναγνωρισμένος γονέας χαθεί, τότε εκείνα υποχρεωτικά να οδηγούνται προς έναν άγνωστο μακρινό συγγενή ή ακόμα χειρότερα σε κάποιο ίδρυμα προς αναδοχή. Όλα αυτά χωρίς, επίσης, να μπορούν να κληρονομήσουν τους ανθρώπους που τα μεγάλωσαν, ούτε βέβαια και να εξασφαλίζονται με διατροφή και μέριμνα στην περίπτωση που οι γονείς χωρίσουν.

 

Αυτό το κενό, λοιπόν, ερχόμαστε και καλύπτουμε, επιτρέποντας ταυτόχρονα σε όλους, αν το επιθυμούν, να σφραγίσουν θεσμικά τη σχέση τους με μία τελετή στο Δημαρχείο, όπως ακριβώς το κάνουν και τα ετερόφυλα ζευγάρια.

 

Πρόκειται για ένα ζήτημα στο οποίο δοκιμάζεται, ναι, η ευαισθησία των περισσότερων απέναντι στους λιγότερους, όπως ακριβώς το θέλει μια συμπεριληπτική κοινωνία όπου ζυγίζεται τελικά η δύναμη της δημοκρατίας μας να ενσωματώνει ισότιμα τον κάθε πολίτη της. Αλλά εκεί που κρίνεται και η ικανότητα της δικής μας δημοκρατίας να εκσυγχρονίζει τον βηματισμό της και να τον συντονίζει με θεσμούς δοκιμασμένους, που ήδη ισχύουν σε 36 χώρες της Ευρώπης και του κόσμου.

 

Πλέον είναι γνωστό ότι στο πέρασμα της Ιστορίας και η ίδια η οικογένεια, ως κόμβος της διαπροσωπικής αλλά και της συλλογικής ζωής, ακολουθεί και αυτή με τη σειρά της τις εποχές. Μπορεί να προέκυψε η κλασική οικογένεια, όπως τη γνωρίζουμε, πριν από χιλιάδες χρόνια, με σκοπό την τεκνοποίηση και την καθιέρωση της πατρότητας ως πυρήνα τότε των φύλων, μορφές ωστόσο της οικογένειας ανέκαθεν άλλαζαν, με βάση τις μεταβολές στην κοινωνία, στην ηθική, στην πολιτισμική πρόοδο.

 

Και φτάνουμε έτσι στις μέρες μας. Αναρωτήθηκε -και σωστά- ο Υπουργός Επικρατείας στην πρώτη πρόταση της ομιλίας του: «Γιατί παντρευόμαστε; Τι είναι τελικά ο γάμος;». Ο γάμος δεν είναι τίποτα άλλο από το επιστέγασμα της αγάπης δύο ανθρώπων που επιλέγουν να συμπορευτούν δεσμευόμενοι ενώπιον του εαυτού τους, του κράτους αλλά και του κοινωνικού συνόλου.

 

Γι’ αυτό και τα νομικά συστήματα προσαρμόζονται διεθνώς, απαντώντας σε σύγχρονα πρακτικά ζητούμενα. Αναφέρω ενδεικτικά: περιουσιακά και κληρονομικά δικαιώματα, ζητήματα ιθαγένειας, ζητήματα εγκατάστασης σε μια άλλη χώρα, ζητήματα εργασιακά και φορολογικά. Όπως και επιλογές, βέβαια, πιο συμβολικές, που γίνονται ωστόσο κοινωνικά προωθητικές όταν αναγνωρίζουν σχέσεις ειλικρινείς και αληθινές.

 

Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση, λοιπόν, είναι και χρήσιμη αλλά και αναγκαία. Όσο χρήσιμο και αναγκαίο είναι ακόμα και σήμερα, μετά από εκτεταμένη δημόσια διαβούλευση, να εξηγηθεί ακόμα μια φορά το περιεχόμενό της, το οποίο περιεχόμενό της και τώρα εξακολουθεί, δυστυχώς, να θολώνει από διακινούμενους μύθους και υπερβολές -και δεν αναφέρομαι στην καλοπροαίρετη κριτική η οποία ασκείται σε αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία.

 

Ξαναλέω λοιπόν ότι, πρώτον, επεκτείνουμε με το νομοσχέδιο αυτό τα δικαιώματα των παιδιών και σε εκείνα που υπάρχουν, που ζουν ήδη με ομόφυλα ζευγάρια. Δεν μεταβάλλουμε καθόλου το ισχύον πλαίσιο της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και ούτε βέβαια καθιερώνουμε «Γονέα 1» και «Γονέα 2».

 

Δεύτερον, ο νόμος τον οποίο παρουσιάζουμε και προτείνουμε στην Εθνική Αντιπροσωπεία εξισώνει τους πολίτες απέναντι στον πολιτικό γάμο. Επαναλαμβάνω: απέναντι στον πολιτικό γάμο. Διότι ο θρησκευτικός γάμος αποτελεί θρησκευτικό μυστήριο και αποκλειστική υπόθεση της Εκκλησίας, τις θέσεις της οποίας η Πολιτεία ασφαλώς και σέβεται, με βάση όμως πάντα τους διακριτούς ρόλους των δύο θεσμών.

 

Το κράτος οφείλει να προχωρεί και στις δικές του ενέργειες με πυξίδα την ισότητα απέναντι στον νόμο. Ορκιστήκαμε στο Σύνταγμα να υπηρετούμε το γενικό καλό του ελληνικού λαού. «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Ή, για να το πω λαϊκά: ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Και σε άλλες περιπτώσεις, άλλωστε, με την Εκκλησία είχαμε διαφορετικές οπτικές, για την επιλογή της αποτέφρωσης πιο πρόσφατα. Ακόμα και για την καθιέρωση του ίδιου του πολιτικού γάμου παλαιότερα διαφωνήσαμε.

 

Εξελίξεις, όμως, και τομές σημαντικές που αποδείχθηκε πως τελικά δεν διατάραξαν την κοινωνική συνοχή. Αποτελούν πλέον αποδεκτά λειτουργικά στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Και, βέβαια, δεν διατάραξαν τελικά ούτε τις σχέσεις μας με την Εκκλησία. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

 

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, μπορεί πράγματι όσα συζητούμε σήμερα να προκάλεσαν τίτλους δυσανάλογους με το αληθινό τους μέγεθος, με την επικαιρότητα να προβάλλει συχνά τη συζήτηση γύρω από τον γάμο, συχνά σε αναντίστοιχη θέση με άλλα ζητούμενα.

 

Ανεξάρτητα όμως με αυτό, η συγκυρία έδωσε την ευκαιρία να ακουστούν πολλές απόψεις. Να ακουστούν απόψεις ειδικών, αλλά κυρίως να ακουστούν οι απόψεις που δεν είχαν ακουστεί μέχρι σήμερα και οι ιστορίες κυρίως, όχι οι απόψεις, τα προσωπικά βιώματα των ίδιων των ομόφυλων οικογενειών, των παιδιών που μεγαλώνουν σήμερα σε αυτό το περιβάλλον.

 

Είναι, πιστεύω, απόψεις, γνώμες και εμπειρίες που παρείχαν σε όλους μας χρήσιμες διευκρινίσεις και οδήγησαν τελικά σε πολλές συγκλίσεις. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο ότι στο νομοσχέδιο αυτό τελικά συμφωνεί η πλειονότητα των πολιτών, όπως τουλάχιστον αυτή εκφράζεται στο Εθνικό Κοινοβούλιο.

 

Ενώ από την άλλη πλευρά, ναι, είναι αλήθεια ότι υπάρχουν επιφυλάξεις, οι οποίες διατρέχουν οριζόντια όλα τα κόμματα. Γι’ αυτό και, έστω και τώρα, καθώς σιγά-σιγά πλησιάζουμε στο τέλος της συζήτησης, είναι καλό να εξηγηθούν για ακόμα μια φορά προβλέψεις του νομοσχεδίου και σίγουρα να απαντηθούν και εύλογες ανησυχίες. Τις οποίες, ωστόσο, εύλογες ανησυχίες θέλω να τις διαχωρίσουμε από τις παράλογες κατηγορίες και κυρίως από το λόγο της μισαλλοδοξίας, που δυστυχώς ακούστηκε και σε αυτή την αίθουσα.

 

Μία από αυτές τις εύλογες ανησυχίες ισχυρίζεται ότι οι αλλαγές τις οποίες σήμερα συζητούμε θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσα από το ισχύον σύμφωνο συμβίωσης. Τότε, όμως, όπως εξήγησε, πιστεύω πολύ κατατοπιστικά, και ο Υπουργός Επικρατείας κ. Σκέρτσος, το μόνο το οποίο θα κάναμε θα ήταν να δημιουργήσουμε ουσιαστικά δύο παρεμφερείς θεσμούς με νέες ανισότητες, για τους οποίους θα έπρεπε να προβλέπουμε νέες ειδικές προβλέψεις. Προκαλώντας μια σειρά από αλυσιδωτές νομικές αντιφάσεις με βάση τη δομή που ιστορικά έχει λάβει το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα. Και, μη το ξεχνάμε: το Σύμφωνο, το οποίο εγώ προσωπικά είχα ψηφίσει λίγους μήνες πριν εκλεγώ Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, αποτελεί μία χαλαρή σύμβαση η οποία λύνεται μονομερώς με μία δήλωση.

 

Αλλά και το δεύτερο επιχείρημα, εκείνο το οποίο διακινείται γύρω από τη τεκνοθεσία, έχει κι αυτό σαθρά θεμέλια. Πρώτον, το επαναλαμβάνω, το νομοσχέδιο δεν αναφέρεται καθόλου στην ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Εκεί το καθεστώς μένει το ίδιο, όπως ακριβώς το ίδιο μένει και το καθεστώς της υιοθεσίας, με πολύ αυστηρές προδιαγραφές για το πώς κάποιος θα γίνει τελικά υποψήφιος γονέας.

 

Είναι λάθος, λοιπόν, να κατασκευάζονται ψεύτικοι στόχοι μόνο και μόνο για να επιτεθούν σ’ αυτούς κάποιοι με τα δικά τους πυρά. Έτσι, θα έλεγα ότι αποδεικνύονται τελείως άσφαιρες και οι προαποφασισμένες βολές τους.

 

Πάντως αυτό είναι το λιγότερο, το σημαντικότερο είναι να γνωρίζουν οι πολίτες ακριβώς τι ψηφίζουμε σήμερα, κάτι στο οποίο θεωρώ ότι βοηθά ουσιαστικά η σημερινή κοινοβουλευτική διαδικασία. Μια διαδικασία με την οποία κορυφώνεται ένας ευρύς διάλογος, μία μακρά διαδικασία επώασης δημόσιου διαλόγου, πολλών συζητήσεων -στη δημόσια διαβούλευση κατατέθηκαν πάνω από 7.000 σχόλια και παρατηρήσεις.

 

Είναι, όμως, ένας διάλογος που, επαναλαμβάνω, φιλοξένησε ίσως για πρώτη φορά τις φωνές των ιδίων των ενδιαφερόμενων, αλλά και τα συμπεράσματα επιστημόνων που έχουν μελετήσει διεξοδικά τη διαχρονική εξέλιξη της οικογένειας. Αυτές οι μελέτες, αν τις διαβάσει κανείς αναλυτικά, απαντούν πλέον σε κάθε καλοπροαίρετη -επαναλαμβάνω- ένσταση γύρω από τα παιδιά.

 

Κατανοώ απόλυτα όσους έχουν στο μυαλό τους την παραδοσιακή έννοια της οικογένειας και μπορεί να ανησυχούν ή μπορεί να προβληματίζονται για την πιθανή αρνητική αντιμετώπιση των παιδιών που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες στο σχολείο, σε καιρούς που εντείνεται η βία μεταξύ των ανηλίκων. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει τώρα; Δεν είναι μια πραγματικότητα με τις υπάρχουσες διακρίσεις; Ακριβώς αυτές τις διακρίσεις ερχόμαστε εδώ να άρουμε.

 

Σήμερα πια -και θέλω να το τονίσω αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γιατί αυτό δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης, μας το είπαν όλοι ανεξαιρέτως οι επιστημονικοί φορείς οι οποίοι ήρθαν στη Βουλή- έχουμε αναμφισβήτητα εμπειρικά δεδομένα, τα οποία υπερβαίνουν τις υποκειμενικές μας πεποιθήσεις. Ξέρουμε ότι ευτυχισμένα παιδιά μπορούν να μεγαλώνουν και με γονείς του ιδίου φύλου, καθώς η φύση -και όχι εκείνοι- όρισε τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Ενώ από την άλλη περιβάλλονται με την ίδια αγάπη που τυπικά διαθέτει και η πυρηνική οικογένεια. Αυτό λοιπόν που αποδεδειγμένα κάνει τη διαφορά είναι η αγάπη, η ασφάλεια, η στοργή μέσα σε ένα σπιτικό και όχι η μορφή του. Το μοντέλο δεν είναι ένα.

 

Έλεγε η μακαρίτισσα η μητέρα μου, κι είχε πολύ δίκιο, ότι «κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα από πολλή αγάπη». Κανείς. Θα έλεγα μάλιστα να το σκεφτούμε αυτό, αν αναλογιστούμε ότι και σήμερα υπάρχουν οικογένειες που υπάρχει ένας γονέας, μονογονεϊκές, διαζευγμένες οικογένειες.

 

Θυμάστε πριν από 20, 30 χρόνια, όταν μεγαλώναμε εμείς και χώριζε ένα παιδί, την προκατάληψη με την οποία αντιμετωπίζαμε το παιδί αυτό; Και σήμερα, δυστυχώς, το διαζύγιο είναι μια πραγματικότητα. Υπάρχουν οικογένειες που μεγαλώνουν τα παιδιά με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους.

 

Η λύση, λοιπόν, δεν βρίσκεται στην τυφλή άρνηση καταστάσεων και πραγματικότητας που ήδη υπάρχει, όσο στην άρση των αρνητικών επιπτώσεων που τη συνοδεύουν. Διαφορετικά, το μόνο το οποίο θα κάναμε είναι να διαμορφώσουμε μια πραγματικότητα στην οποία θα υπήρχαν πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων, διαιωνίζοντας ένα στίγμα το οποίο δεν ταιριάζει ούτε στη δημοκρατία μας, ούτε στον πολιτισμό μας. Γι’ αυτό και οι μεταρρυθμίσεις στον άδικο διαχωρισμό αντιτάσσουν τελικά πάντα τον δίκαιο εκσυγχρονισμό.

 

Όσο για εκείνους που θεωρούν τη συντηρητική σκέψη ως αποκλειστικό τους προνόμιο, θα πω ένα πράγμα: να μην συγχέουμε τη συντήρηση με την οπισθοδρόμηση. Γιατί η συντήρηση αξιών που πρέπει να συντηρηθούν αποτελεί τελικά συστατικό στοιχείο της εξέλιξης, όχι προϊόν μιας κοινωνικής μηχανικής ή καθήλωσης. Είναι η μετατροπή της συντήρησης σε ακίνητο σύνθημα που μετατρέπει τελικά τη συντήρηση σε δόγμα. Αυτή η διαφορά είναι ακριβώς που κάνει τη δική μας συντηρητική παράταξη τελικά αληθινά προοδευτική.

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να θυμίσω ότι αυτό το νομοσχέδιο έρχεται και κάνει πράξη πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στο προεκλογικό πρόγραμμα της κυβέρνησης. Είναι ένα ακόμα σημαντικό βήμα διεύρυνσης των ατομικών δικαιωμάτων, στον δρόμο πολλών εθνικών σχεδίων δράσης για τους ευάλωτους, για τα άτομα με αναπηρία, για τις γυναίκες, για τα παιδιά, όσο φυσικά και για τους ΛΟΑΤΚΙ+ συμπολίτες μας.

 

Η στρατηγική αυτή εκπονήθηκε το 2021, με 20 πολιτικές να έχουν ήδη εφαρμοστεί: την ποινικοποίηση των λεγόμενων «θεραπειών μεταστροφής», την κατάργηση της τόσο αναχρονιστικής -πρωτόγονης, θα έλεγα- απαγόρευσης αιμοδοσίας σε ομοφυλόφιλους, τη μάχη κατά του bullying στο σχολείο η οποία είναι συνεχής, την ένταξη και συμμετοχή διεμφυλικών ατόμων στα κρατικά προγράμματα απασχόλησης.

 

Ναι, ήταν τελικά η μεγάλη κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία που έκανε πράξη αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Αυτό το κόμμα, το οποίο περπατά σταθερά στο δρόμο του κράτους δικαίου και της ισονομίας, είναι κάτι το οποίο, ναι, αναγνωρίζεται πλέον και διεθνώς.

 

Επειδή άκουσα κάτι σχόλια, σπεύσατε να εκφράσετε την αγανάκτησή σας και σε διάφορες ομιλίες για το καθεστώς του κράτους δικαίου στην πατρίδα μας, τι έχετε να πείτε, κυρίες και κύριοι της αντιπολίτευσης, για το γεγονός ότι το περιοδικό εκείνο το οποίο είναι περισσότερο ταυτισμένο από οποιοδήποτε άλλο ως θεματοφύλακας του κράτους δικαίου και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το «Economist», κατέταξε την Ελλάδα στην 20η θέση παγκοσμίως ως προς τον Δείκτη Δημοκρατίας, αναβαθμίζοντάς την για πρώτη φορά από το 2010 σε «ώριμη Δημοκρατία»;

 

Αυτά γιατί δεν τα λέτε στο Ευρωκοινοβούλιο όπου πάνε οι ευρωβουλευτές σας και ασχημονούν κατά της πατρίδας; Όταν πληρώνονται από τον Έλληνα φορολογούμενο και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να υπερψηφίζουν ψηφίσματα για να κοπούν ευρωπαϊκά χρήματα. Αυτά δεν τα λέτε, όμως. Εδώ, λοιπόν, για τα πρακτικά, κ. Φάμελλε. Να μας κουνάτε το δάχτυλο και για το κράτος δικαίου. Πάλι καλά που δεν βλέπω στην αίθουσα τους μεγάλους πρωταγωνιστές των δικών σας ημερών.

 

‘Αρα δεν χρειάζεται, νομίζω, να πούμε περισσότερα για τη στάση της αντιπολίτευσης στο θέμα αυτό. Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, είναι τελικά περήφανοι για την πατρίδα τους και χαρούμενοι που κινούμαστε σε ένα δρόμο προόδου.

 

Γιατί είναι ένα ισχυρό ρεύμα αυτό το οποίο υποδέχεται τελικά σήμερα και την ουσία των αλλαγών τις οποίες θα νομοθετήσουμε, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι η κοινωνία διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα, πολύ μεγαλύτερη νηφαλιότητα από αρκετά κόμματα και αρκετούς πολιτικούς.

 

Η κοινωνία, άλλωστε, έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ανοιχτές της αντιλήψεις. Από το 1946, επαναλαμβάνω, το 1946, επιτρέπεται σε μόνο γονέα, σε μόνο πατέρα και προφανώς μόνη μητέρα, μόνη γυναίκα, να υιοθετήσει παιδί. Γνωρίζουμε καλά ότι τα θέματα αυτά δεν προσφέρονται για δημαγωγία.

 

Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα το οποίο συζητήθηκε εκτενώς και αναφέρομαι στην παρένθετη κύηση που, θα το ξαναπώ, είναι ένα θέμα το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το νομοσχέδιο. Είναι μία διαδικασία η οποία αφορά αποκλειστικά γυναίκες με ιατρικό πρόβλημα και πραγματοποιείται μόνο με δικαστική άδεια.

 

Θα ήταν καλό βέβαια να θυμηθούμε -και αναφέρομαι και στους συναδέλφους της Νέας Δημοκρατίας-, ότι η δική μας παράταξη, ναι, υπερψήφισε την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή το 2002. Με ένα σύγχρονο πλαίσιο μάλιστα, που προσάρμοσαν διαδοχικά κυβερνήσεις και το 2005, και το 2014, και το 2022.

 

Στις μέρες μας, λοιπόν, δεν επιτρέπεται να αγνοούνται ούτε οι αντιφάσεις οι οποίες έχουν διαμορφωθεί στην αληθινή ζωή. Όπως παιδιά, υπάρχουν σήμερα παιδιά -και αναφέρομαι στους υπερπατριώτες που έβγαλαν πύρινους λόγους κατά του συγκεκριμένου νομοσχεδίου- τα οποία γεννήθηκαν στο εξωτερικό από Έλληνες γονείς και δεν εγγράφονται στα ληξιαρχεία, δεν μπορούν να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Τι έχετε να πείτε σε αυτά τα παιδιά;

 

Είναι θέματα τα οποία μπορεί να είναι μεμονωμένα, ίσως να μην είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον του δημόσιου διαλόγου. Συνολικά όμως μια συμπεριληπτική πολιτεία πρέπει να τα προβλέπει.

 

Όπως είπα, λοιπόν, παρά τις εντυπώσεις οι οποίες προκλήθηκαν, η πρωτοβουλία μας είναι απλή και σαφής: στο όνομα της ισότητας των πολιτών παρέχει σε όλους και σε όλες το δικαίωμα του πολιτικού γάμου, μαζί με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτόν. Ενώ στο όνομα της προστασίας των παιδιών, διαφυλάσσει τα δικά τους δικαιώματα, ανεξάρτητα από τη μορφή του οικογενειακού τους πλαισίου.

 

Τόσο απλά, αλλά τελικά και τόσο ανθρώπινα. Γιατί η δημοκρατία προϋποθέτει θεσμούς που εξελίσσονται και ανταποκρίνονται διαρκώς στις ανάγκες της. Ενώ και η καθημερινή λειτουργία της απαιτεί να παραμένει ακέραιος ο ιστός της.

 

Θα ήταν πολύ εύκολο να αναλωθούμε σε αυτή την αίθουσα σε μία ακόμα αντιπαράθεση, όμως τα θέματα δικαιωμάτων -το είπε σωστά ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ- είναι θέμα αρχής, δεν πρέπει να τίθεται στην κομματική διελκυστίνδα. Το ίδιο αντιπαραγωγικό θα ήταν να καυτηριάσω σκληρά την αντίπαλη άποψη, τόσο για τις στρεβλώσεις στις οποίες καταφεύγει, όσο γιατί εκεί συναντώνται τα διαφορετικά άκρα του λαϊκισμού.

 

Θέλησα εξ αρχής ο συγκεκριμένος διάλογος να μην φορτιστεί πολιτικά, ώστε οι νέες διατάξεις να υπηρετούν τον τελικό στόχο με μέτρο και με ισορροπία. Όπως είπε και ο Υπουργός στην ομιλία του: «ένα βήμα τολμηρό, αλλά ένα βήμα όχι παράτολμο».

 

Για να το πω διαφορετικά: το νομοσχέδιο αυτό έχει την επιδίωξη να ενώσει και όχι να διχάσει. Νομίζω ότι οι πιο πολλοί πολίτες σε αυτή την λογική εντάσσονται, μακριά από εντάσεις που καταλήγουν γραφικές. Διότι, πράγματι, ψαλμοί με αριστερές γροθιές και προσευχές με αντικοινοβουλευτικά συνθήματα μάλλον δεν ταιριάζουν. Τέτοιες εκδηλώσεις κάνουν, δυστυχώς, πολύ παράδοξη την παράδοση και ευτυχώς όλο το τελευταίο διάστημα η κοινωνία μας απείχε από τέτοιες ακρότητες.

 

Υπήρξε ωριμότητα στη δημόσια συζήτηση και πιστεύω ότι είναι πολύ ενθαρρυντικό για το επίπεδο της κοινωνικής μας προόδου το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών καταδίκασε και καταδικάζει τη μισαλλοδοξία, γυρνώντας την πλάτη στις υπερβολές που ακούστηκαν.

 

Το σημερινό κλίμα, συνεπώς, είναι τελικά μία κατάκτηση ολόκληρης της κοινωνίας. Όπως και την κυβέρνηση, άλλωστε, την απασχολούν αυτή αλλά και άλλες προτεραιότητες, που αφορούν ενδεχομένως περισσότερους και περισσότερα: το κόστος των προϊόντων, τα μέτρα για τους αγρότες, η κατάσταση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, το στεγαστικό, οι αλλαγές στην παιδεία.

 

Αυτό δεν σημαίνει όμως, σε καμία περίπτωση, ότι δεν πρέπει να καταργούνται ανισότητες χτισμένες στο παρελθόν, με τομές ισοτιμίας που εκδηλώνονται στο παρόν. Αυτός είναι και ο λόγος που προχωρούμε στη σημερινή μεταρρύθμιση χωρίς χρονοτριβή. Όχι μόνο ως μια θεσμική συμβολή, ως μια αποδοχή της διαφορετικότητας, που σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι και στοιχείο ανθεκτικότητας, αλλά και ως μια κίνηση που ενισχύει τελικά την εσωτερική συνοχή της κοινωνίας μας. Στην Ελλάδα που οραματιζόμαστε δεν πρέπει κανείς να αισθάνεται πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

 

Επιτρέψτε μου να κλείσω με μια λίγο πιο προσωπική αναφορά. Έχω δεχθεί αμέτρητα μηνύματα από την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και απευθυνόμενος στα χιλιάδες μέλη της θέλω να πω ότι αναγνωρίζω απόλυτα τι έχουν περάσει, τι πέρασαν και τι περνούν στο πέρασμα πολλών γενεών. Κρυμμένοι όταν η ίδια η φύση τους αποτελούσε ποινικό αδίκημα. Καταπιεσμένοι από την οικογένεια, το κοινωνικό περιβάλλον στα χωριά και στις πόλεις τους. Πολιορκημένοι από πικρόχολα σχόλια και στερεότυπα.

 

Ήταν, ας μην κοροϊδευόμαστε, τα παιδιά ενός «κατώτερου θεού». Στη δεκαετία του ’80, δεκαετία που εγώ προσωπικά μεγάλωσα, ενηλικιώθηκα, τη θυμάμαι καλά, το στίγμα τους έγινε διπλό με την κατάρα του HIV. Για να γίνει τελικά διπλό και το περιθώριο της ζωής τους.

 

Για όλους αυτούς, λοιπόν, σήμερα αλλά και για κάθε δημοκράτη πολίτη η σημερινή μέρα είναι μέρα χαράς. Γιατί από αύριο ένας φραγμός ακόμα μεταξύ μας καταργείται, για να γίνει γέφυρα συνύπαρξης σε μια ελεύθερη πολιτεία με ελεύθερους πολίτες.

 

Κλείνω λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επικαλούμενος πρώτα -και σε όσους ανησυχούν από το δικό μας χώρο για τον πυρήνα της ιδεολογίας μας, να τους θυμίσω, να μας θυμίσω- τι έλεγε η δική μας η ιδρυτική διακήρυξη που γράφτηκε πριν από 50 χρόνια: «Να θεωρεί πάντα όλους τους πολίτες όχι μόνο ίσους απέναντι των νόμων αλλά και με ίσα δικαιώματα». «Να συντηρεί από την παράδοση» -έλεγε η δική μας ιδρυτική διακήρυξη- «μόνο όσα ο χρόνος απέδειξε χρήσιμα». Και, τέλος, «να προχωρά με τολμηρά και ασφαλή βήματα στις νέες και διαρκώς εξελισσόμενες συνθήκες».

 

Σ’ αυτή την κατεύθυνση θεωρώ, κυρίες και κύριοι, ότι μπορούμε να συναντηθούμε όλες οι δυνάμεις του δημοκρατικού εκσυγχρονισμού και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Με την τελική ψήφο μας να δίνει και το μέτρο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, εντάσσοντας τον καθένα μας στο μέτωπο του χθες ή του αύριο και αποδεικνύοντας αν πραγματικά σε αυτή την αίθουσα θέλουμε να εκπροσωπούμε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

 

Από την άποψη αυτή η στάση μας, η στάση της καθεμιάς και του καθενός ξεχωριστά, αποκτά ένα βάρος ιστορικό. Γι’ αυτό σας καλώ να τη μετατρέψουμε σε ένα μήνυμα αλήθειας και κατανόησης, στη θέση των μύθων και της παρανόησης, λέγοντας «ναι» στη δικαιοσύνη, «ναι» στην ισοτιμία, «όχι» στη μισαλλοδοξία, επιλέγοντας τον αρμονικό συγκερασμό από τον άγονο διαχωρισμό και τελικά τη δημιουργική ενότητα από την κάθε είδους τοξικότητα.

 

Σας καλώ αυτό το βήμα να το κάνουμε όλες και όλοι μαζί.

 

Σας ευχαριστώ.

 

Τοποθέτηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, απάντηση στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ

 

Κύριε Φάμελλε, σχεδόν δάκρυσα με το ενδιαφέρον σας για τη συνοχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά πρέπει να φρεσκάρω λίγο τη μνήμη σας σχετικά με τον τρόπο με τον οποίον εσείς διαχειριστήκατε τα ζητήματα τα οποία συζητούμε σήμερα.

 

Αναφερθήκατε στο γεγονός ότι, πράγματι, εσείς προτείνατε το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά αποκρύψατε την πραγματική αλήθεια γιατί δεν προχωρήσατε στη νομοθέτηση της ισότητας στον πολιτικό γάμο. Η αλήθεια, κ. Φάμελλε, είναι πολύ απλή, έχει όνομα: Πάνος Καμμένος.

 

Γι’ αυτό δεν τολμήσατε να προχωρήσετε, διότι γνωρίζετε πολύ καλά ότι ήσασταν σε μία ισορροπία «τρόμου» με τον λαϊκιστή εταίρο σας, που δεν σας επέτρεπε τελικά να προχωρήσετε μία μεταρρύθμιση που στα λόγια την πιστεύατε, αλλά έπρεπε να έρθει μια κεντροδεξιά φιλελεύθερη παράταξη να έχει το θάρρος να την υλοποιήσει.

 

Κι όταν αναφέρομαι σε θάρρος, ναι, κ. Φάμελλε, εγώ από τη στιγμή που πρότεινα αυτή τη μεταρρύθμιση στο κόμμα μου είπα ότι ως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεσμεύομαι από την παράδοση αυτής της παράταξης -και δεν είστε εσείς σίγουρα αυτός που θα υποδείξετε πώς λειτουργεί η Νέα Δημοκρατία- να επιτρέπουμε στους βουλευτές μας να ψηφίζουν κατά συνείδηση σε τέτοιου είδους ζητήματα. Αυτό κάναμε πάντα, δεν περιμέναμε εσάς για να το κάνουμε τώρα.

 

Έίπα μάλιστα ότι πράγματι μπορεί να φαίνεται παράδοξο σε κάποιους ένα κεντροδεξιό συντηρητικό κόμμα να έρχεται και να προτείνει μία τέτοια τολμηρή, προοδευτική μεταρρύθμιση. Αγωνίστηκα να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές μου να ψηφίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και θα σεβαστώ απόλυτα την ετυμηγορία των βουλευτών μου και την τελική απόφαση την οποία θα λάβουν ο καθένας ξεχωριστά, είτε ψηφίζοντας το νομοσχέδιο είτε απέχοντας, είναι μία στάση απολύτως αποδεκτή όπως γνωρίζετε.

 

Για να δούμε και πόσοι θα απέχουν από εσάς, κ. Φάμελλε, μην έχουμε καμία άλλη έκπληξη το βράδυ και το ενδιαφέρον αντί να στρέφεται στη Νέα Δημοκρατία στραφεί σε εσάς και στο τι θα κάνει ο κ. Πολάκης τελικά, τον οποίον έχετε περίπου απειλήσει με διαγραφή.

 

Εγώ δεν απείλησα κανέναν με διαγραφή, ούτε έβαλα κομματική πειθαρχία. Ως ένα δημοκρατικό κόμμα άφησα τους βουλευτές μου ελεύθερους, προσπάθησα να τους πείσω με μια σειρά από επιχειρήματα. Ήξερα εξ αρχής ότι δεν μπορούσα να τους πείσω όλους, γι’ αυτό και πολύ ανοιχτά και δημόσια είπα ξεκάθαρα ότι το νομοσχέδιο αυτό δεν μπορεί να περάσει μόνο με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας.

 

Κατά συνέπεια, ζήτημα συνοχής της κυβερνητικής πλειοψηφίας δεν υφίσταται. Εξάλλου, έχετε πάντα στα χέρια σας τη δυνατότητα, κ. Φάμελλε, να καταθέσετε μια πρόταση δυσπιστίας και να διαπιστώσετε πόσο αρραγής τελικά είναι η ενότητα της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας.

 

Από εκεί και πέρα, βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι αντιδράσεις στο νομοσχέδιο αυτό υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Για το ΠΑΣΟΚ δεν μιλήσατε. Για να δούμε πόσοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τελικά δεν θα ψηφίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Και περιμένω να ακούσω και τον αρχηγό σας να τοποθετείται, γιατί μέχρι στιγμής μου έχει κάνει εντύπωση, συνολικά στο ζήτημα αυτό, η εκκωφαντική του σιωπή. Κάποιοι από εμάς είχαμε το θάρρος να βγούμε και να υπερασπιστούμε τις απόψεις μας. Κάποιοι άλλοι κρύβονται, μη τυχόν και ενοχλήσουν ένα μέρος του παραδοσιακού κομματικού σας ακροατηρίου.

 

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι, με τη στήριξη περισσότερων του ενός κόμματος, φαίνεται ότι σήμερα το βράδυ το νομοσχέδιο αυτό θα είναι νόμος του κράτους. Και απέναντι στους συμπολίτες μας οι οποίοι πραγματικά ενδιαφέρονται -και πολλοί μπορεί να παρατηρούν και να ακούν αυτή τη συζήτηση με συγκίνηση- τους αρμόζει κάτι περισσότερο από το να μετατρέψουμε αυτή τη συζήτηση σε μια συνηθισμένη κομματική αντιπαράθεση.

Θα είναι μια μεγάλη επιτυχία της Εθνικής Αντιπροσωπείας εφόσον το σημερινό νομοσχέδιο ψηφιστεί. Και τελικά, φυσικά, η Ιστορία θα γράψει και θα καταγράψει αυτούς που το ψήφισαν, αυτούς που απείχαν και αυτούς οι οποίοι το καταψήφισαν.

Ήθελα μόνο να αναφέρω, και νομίζω ότι έχει αυτό ένα ενδιαφέρον, βλέποντας και μελετώντας άλλες χώρες που προχώρησαν πριν από εμάς σε μια τέτοια νομοθετική πρωτοβουλία, ουκ ολίγοι βουλευτές οι οποίοι καταψήφισαν -αναφέρομαι, παραδείγματος χάρη, σε βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος ή βουλευτές των Χριστιανοδημοκρατών στη Γερμανία-, ερωτηθέντες κάποια χρόνια μετά αναγνώρισαν ότι έκαναν λάθος τελικά που καταψήφισαν το νομοσχέδιο. Το λέω αυτό μόνο προς καταγραφή και -νομίζω το γνωρίζουν και οι συνάδελφοι- πέραν των δημόσιων τοποθετήσεών μου δεν έχω επιχειρήσει να επηρεάσω κανέναν συνάδελφο προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση.

Αλλά θα είναι ένα σημαντικό βήμα δημοκρατίας αυτό το οποίο θα κάνουμε σήμερα ως Εθνικό Κοινοβούλιο και νομίζω ότι για μια φορά καλό είναι να το χαιρετίσουμε και να δεχθούμε ότι μπορούμε να διαμορφώνουμε και συναινέσεις και συγκλίσεις οι οποίες ξεπερνούν τα στενά κομματικά όρια.

Δεν θέλω να χαλάσω το κλίμα της συζήτησης κάνοντας εκτενείς αναφορές στα θέματα του κράτους δικαίου. Θα πω μόνο το εξής, κ. Φάμελλε: Κοιτάξτε να δείτε, ο τελικός κριτής της ποιότητας του κράτους δικαίου σε μία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι ούτε το Ευρωκοινοβούλιο, ούτε οι «Reporters United», ούτε ο «Economist». Είναι η έκθεση κράτους δικαίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία και επισημαίνει διαρκή πρόοδο της Ελλάδος στα θέματα του κράτους δικαίου. Δεν είμαστε μία τέλεια Δημοκρατία. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι. Είναι υποδείξεις τις οποίες λαμβάνουμε υπόψιν πάρα πολύ σοβαρά, φροντίζουμε να τις διορθώσουμε και προσβλέπουμε στην επόμενη ετήσια έκθεση του κράτους δικαίου να έχουμε προοδεύσει κι άλλο σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Τώρα, για την εργαλειοποίηση των θεμάτων αυτών από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενόψει ευρωεκλογών, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω πολλά πράγματα. Η Ιστορία όμως θα γράψει, κ. Φάμελλε, και θα θυμηθεί τους Έλληνες -το τονίζω- ευρωβουλευτές οι οποίοι ψήφισαν υπέρ ενός ψηφίσματος το οποίο ζητά από την Ευρώπη να κόψει χρηματοδοτήσεις στην Ελλάδα, το οποίο εσείς υποκινήσατε. Εσείς το συγγράψατε, εσείς το προωθήσατε, εσείς το υπερασπιστήκατε, εσείς το επικαλείστε. Το δικό σας όνομα και τα ονόματα των δύο δικών σας ευρωβουλευτών θα είναι ταυτισμένα με αυτή την προσπάθεια την οποία κάνετε.

Δεν είναι καινούργια, ξέρετε, αυτή η προσπάθεια την οποία κάνετε, να παρουσιάσετε μία Ελλάδα τελείως διαφορετική από αυτή την οποία βλέπει η πλειοψηφία των Ελλήνων και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων. Θέλω να θυμίσω ότι αυτή ήταν και η στρατηγική σας πριν από τις εθνικές εκλογές. Είδαμε τα αποτελέσματα, δεν πήγε καλά αυτό για εσάς. Λοιπόν, επιμένετε στην ίδια στρατηγική: διασύρετε τη χώρα σε κάποιους στο εξωτερικό. Δεν νομίζω ότι τα παίρνουν και πολύ στα σοβαρά οι πιο πολλοί σοβαροί παρατηρητές αυτά τα οποία λέγονται και αυτά τα οποία γράφονται.

Και βέβαια τώρα, αν αρχίσω να θυμάμαι τη δική σας εποχή και να αναρωτιέμαι: άραγε όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές, πρωτοστατούσης αυτής της συμπαθούς Ολλανδής κυρίας -η οποία απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι τώρα όχι κόμμα δεν έχει, χώρα δεν έχει να πολιτευτεί, πάει και πολιτεύεται στο Βέλγιο γιατί δεν βρήκε καν κόμμα στην Ολλανδία να πολιτευτεί-, όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές πού ήταν όταν πηγαίνατε δημοσιογράφους στο αυτόφωρο με τις χειροπέδες επί δικών σας ημερών; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν στήνατε την υπόθεση Novartis, πού ακριβώς ήταν; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν επιχειρούσατε να χειραγωγήσετε το τηλεοπτικό τοπίο με τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες, πού ήταν; Όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές όταν καταδικάστηκε ο κ. Παππάς 13-0 για παράβαση καθήκοντος, πού ακριβώς ήταν, κ. Φάμελλε; Πού ήταν; Δεν τα πήραν χαμπάρι τότε;

 

Οπότε ας μην κοροϊδευόμαστε σχετικά με την πολιτική υποκίνηση αυτών των ψηφισμάτων.

Κι επειδή κάνατε μία αναφορά πάλι στον κ. Μπακογιάννη και στο τι μπορεί να συμβεί στις δημοτικές εκλογές, δεν μπορώ να μην το σχολιάσω αυτό. Αλλά εδώ τέως δικός σας ευρωβουλευτής βγήκε και είπε δημόσια ότι ο κ. Κασσελάκης «μπορεί να κερδίσει τις ευρωεκλογές», διότι νόμιζε ότι «οι ευρωεκλογές διεξάγονται σε δύο γύρους».

Προσγειωθείτε επιτέλους στην πραγματικότητα, σοβαρευτείτε και ελάτε να κάνουμε εδώ μια σοβαρή συζήτηση, όπως αρμόζει σε όλους αυτούς οι οποίοι ενδιαφέρονται για το τελικό αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας.

Μητσοτάκης σε Φάμελλο: Δεν προχωρήσατε τη μεταρρύθμιση για τα ομόφυλα ζευγάρια λόγω Πάνου Καμμένου

0

Ανέβηκαν οι τόνοι στη Βουλή, καθώς μετά την ομιλία του πρωθυπουργού τον λόγο πήρε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος.

Τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι βουλευτές του θα «στηρίξουν» το νομοσχέδιο, αν και «ατελές», επανέλαβε ο πρόεδρος της ΚΟ, Σωκράτης Φάμελλος, κατά τη σημερινή του παρέμβαση στη Βουλή για το νομοσχέδιο για την ισότητα στον πολιτικό γάμο, μετά την ομιλία του πρωθυπουργού.

Ο Σ. Φάμελλος επισήμανε ότι η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι «έτοιμη εδώ και πολύ καιρό να κάνει αυτό το βήμα», ενώ διερωτήθηκε αν είναι το ίδιο έτοιμοι και οι βουλευτές της ΝΔ και στηλίτευσε την «ανεπάρκεια» της ΝΔ να το ψηφίσει μόνη της.

Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της ΚΟ σχολίασε ότι το νομοσχέδιο είναι «ατελές», ωστόσο τόνισε ότι «πάει την κοινωνία μπροστά» και κάλεσε τον πρωθυπουργό να «αναγνωρίσει ότι άλλοι άνοιξαν τους δρόμους», επισημαίνοντας ότι «χωρίς το σύμφωνο συμβίωσης και τους αγώνες του ΣΥΡΙΖΑ για ορατότητα, αυτό το νομοσχέδιο δεν θα ερχόταν».

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο πρωθυπουργός και απάντησε στον κ. Φάμελλο. «Αποκρύψατε την αλήθεια γιατί δεν προχωρήσατε στη μεταρρύθμιση για τα ομόφυλα ζευγάρια: έχει το όνομα ”Πάνος Καμμένος”», τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Μητσοτάκης: Καταθέστε πρόταση δυσπιστίας για να διαπιστώσετε πόσο συμπαγής είναι η ΚΟ της ΝΔ
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παίρνοντας εκ νέου το λόγο στη Βουλή και απαντώντας στον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για το νομοσχέδιο για την ισότητα στον πολιτικό γάμο, ανέφερε, μεταξύ άλλων:

«Σχεδόν δάκρυσα, κ. Φάμελλε, με το ενδιαφέρον σας για τη συνοχή της ΚΟ της Νέας Δημοκρατίας. Αναφερθήκατε στο γεγονός ότι πράγματι εσείς προτείνατε το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά αποκρύψατε γιατί δεν προχωρήσατε τη νομοθέτηση στον πολιτικό γάμο. Έχει όνομα… Πάνος Καμμένος. Ήσαστε σε ισορροπία τρόμου με τον λαϊκιστή εταίρο σας.

Εγώ, από την πρώτη στιγμή που πρότεινα αυτή τη μεταρρύθμιση, είπα ότι ως πρόεδρος της ΝΔ δεσμεύομαι από την παράδοση αυτής της παράταξης να επιτρέπουμε στους βουλευτές μας να ψηφίζουν κατά συνείδηση σε τέτοιου είδους ζητήματα. Αγωνίστηκα να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές μου να το ψηφίσουν και θα σεβαστώ την απόφαση που θα πάρει καθένας, είτε απέχοντας, η οποία είναι μια στάση απολύτως αποδεκτή. Για να δούμε πόσοι θα απέχουν και από εσάς και, τελικά, το ενδιαφέρον να είναι τι θα κάνει ο κ. Πολάκης, τον οποίο έχετε περίπου απειλήσει με διαγραφή.

Εγώ δεν απείλησα κανένα με διαγραφή, ούτε έβαλα κομματική πειθαρχία. Ήξερα εξ αρχής ότι δεν μπορώ να τους πείσω όλους και το νομοσχέδιο δεν μπορεί να περάσει μόνο με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας.

Έχετε τη δυνατότητα να καταθέσετε πρόταση δυσπιστίας και να διαπιστώσετε πόσο αρραγής τελικά είναι η ενότητα της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδος.

Δεν είναι τυχαίο ότι αντιδράσεις υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Για το ΠΑΣΟΚ δεν μιλήσατε. Για να δούμε πόσοι από το ΠΑΣΟΚ δεν θα ψηφίσουν. Μου έχει κάνει εντύπωση η εκκωφαντική σιωπή του αρχηγού σας. Η πραγματικότητα είναι ότι με τη στήριξη περισσότερων του ενός κόμματος φαίνεται ότι το νομοσχέδιο αυτό από απόψε θα είναι νόμος του κράτους.

Θα είναι μια μεγάλη επιτυχία της εθνικής αντιπροσωπείας, εφόσον το νομοσχέδιο ψηφιστεί. Ουκ ολίγοι βουλευτές σε άλλες χώρες που καταψήφισαν, ερωτηθέντες κάποια χρόνια μετά, αναγνώρισαν ότι έκαναν λάθος. Το λέω μόνο προς καταγραφή. Θα είναι ένα σημαντικό βήμα δημοκρατίας αυτό που θα κάνουμε σήμερα ως εθνικό κοινοβούλιο».

Σχετικά με το ζήτημα του Κράτους Δικαίου, ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε: «Δεν θέλω να χαλάσω το κλίμα της συζήτησης κάνοντας εκτενείς αναφορές στα θέματα του Κράτους Δικαίου. Θα πω μόνο ότι ο τελικός κριτής δεν είναι ούτε το ευρωκοινοβούλιο, ούτε οι reporters united, ούτε ο economist. Είναι η έκθεση κράτους δικαίου της ευρωπαϊκής επιτροπής, η οποία επισημαίνει διαρκή πρόοδο. Προσβλέπουμε στην επόμενη να έχουμε προοδεύσει κι άλλο.

Διασύρετε τη χώρα σε κάποιους στο εξωτερικό
»Η Ιστορία θα γράψει και θα θυμηθεί τους Έλληνες ευρωβουλευτές οι οποίοι ψήφισαν ψήφισμα το οποίο ζητά από την Ευρώπη να κόψει χρηματοδοτήσεις στην Ελλάδα, το οποίο εσείς υποκινήσατε, το συγγράψατε, το επικαλείστε. Τα ονόματα των δικών σας ευρωβουλευτών θα είναι ταυτισμένα με αυτή την προσπάθεια να παρουσιάσετε μία Ελλάδα τελείως διαφορετική από αυτή που βλέπει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Διασύρετε τη χώρα σε κάποιους στο εξωτερικό.

Να αρχίσω να θυμάμαι τη δική σας εποχή και να αναρωτιέμαι όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές, πρωτοστατούσης της Ολλανδής, η οποία τώρα δεν έχει χώρα να πολιτευτεί, όταν πηγαίνατε δημοσιογράφους στο αυτόφωρο, επί δικών σας ημερών, πού ήταν; Όταν στήνατε την υπόθεση Νοβάρτις, πού ήταν; Όταν επιχειρήσατε να χειραγωγήσετε το τηλεοπτικό τοπίο, πού ήταν; Όταν καταδικάστηκε ο κ. Παππάς 13-0 για παράβαση καθήκοντος, πού ακριβώς ήταν, κ. Φάμελλε;».

Και στη συνέχεια πρόσθεσε: «Και επειδή κάνατε μία αναφορά πάλι στον κ. Μπακογιάννη και τι μπορεί να συμβεί. Εδώ τέως δικός σας ευρωβουλευτής βγήκε και είπε δημόσια ότι ο κ. Κασσελάκης μπορεί να κερδίσει τις ευρωεκλογές γιατί νόμιζε ότι διεξάγονται σε δύο γύρους. Προσγειωθείτε στην πραγματικότητα».

https://www.iefimerida.gr/politiki/mitsotakis-se-famello-omofyla-kammenoy”>Μητσοτάκης σε Φάμελλο: Δεν προχωρήσατε τη μεταρρύθμιση για τα ομόφυλα ζευγάρια λόγω Πάνου Καμμένου

Pan-Turkism and Islamism Drive Azerbaijani and Turkish Aggression against Armenians

0

Γιατί η Τουρκία είναι απαραίτητος σύμμαχος για τις ΗΠΑ και τα F-16

0

Εγκωμιαστικό άρθρο για την Τουρκία από τον αμερικανό πρέσβη στην Αγκυρα. Εκθειάζει τα πλεονεκτήματα μια καλής σχέσης των ΗΠΑ με την Τουρκία και εξηγεί γιατί είναι απαραίτητος σύμμαχος

Ενα σημαντικό άρθρο για τις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας δημοσίευσε χθες στον αμερικανικό ειδησεογραφικό ιστότοπο Deseret News, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τζεφ Μπλέικ αναφερόμενος στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας και στο γιατί είναι σημαντικές.

Συγκεκριμένα ο αμερικανός πρέσβης υποστηρίζει στο άρθρο του ότι μια ισχυρή σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία είναι προς το συμφέρον της Αμερικής και εξηγεί τους λόγους.

Μεταξύ αυτών η ιδιαίτερη γεωγραφική θέση της Τουρκίας – ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση – αλλά και μεταξύ δυο ανοικτών πολέμων – της Ουκρανίας και της Γάζας.

Η έγκριση των F-16

Αυτή η ιδιαίτερη γεωγραφία της Τουρκίας κατά τον Αμερικανό πρέσβη είναι ο λόγος που το Κογκρέσο ενέκρινε τα μαχητικά F16 για την Τουρκία. Η έγκρισή τους, όπως εκτιμά, από τη μία αποτελεί μια δέσμευση διμερούς συνεργασίας και από την άλλη βελτιώνει την ικανότητα συμμετοχής της Τουρκίας στη συλλογική ασφάλεια του ΝΑΤΟ.

Η ακλόνητη υποστήριξη στην Ουκρανία

Ο Τζεφ Μπλέικ επαινεί την Τουρκία για την «ακλόνητη», όπως αναφέρει, υποστήριξή της στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Οι πωλήσεις τουρκικών ντρόουνς στην Ουκρανία, επισημαίνει, ματαίωσαν τις πρώιμες φιλοδοξίες της Μόσχας για πλήρη εισβολή το 2022.

Ο κ.Μπλέικ επαινεί επίσης την Άγκυρα για την τήρηση της Σύμβασης του Μοντρέ, που απέτρεψε επιπλέον ρωσικά πολεμικά πλοία από τη διέλευση στη Μαύρη Θάλασσα. Ενώ, λόγω της συμφωνίας με Ρωσία και Ουκρανία, για τη μεταφορά ουκρανικών σιτηρών μέσω της Μαύρης Θάλασσας, 33 εκατομμύρια τόνοι σιτηρών έφτασαν σε περισσότερες από σαράντα χώρες.

Τουρκική διαμεσολάβηση στη Γάζα;

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά του Φλέικ για τον πιθανό μεσολαβητικό ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή. Άλλωστε η χθεσινή συνάντηση του τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον πρόεδρο Σίσι στο Κάιρο αποκατέστησε ύστερα από 11 χρόνια τις τουρκο-αιγυπτιακές σχέσεις.

«Προσβλέπουμε στην Τουρκία» γράφει ο Μπλέικ, «για να χρησιμοποιήσει την επιρροή της, τους ιστορικούς δεσμούς και την οικονομική της δύναμη σε πολλές γωνιές του κόσμου, καθώς είναι μοναδική στο να ανοίγει συνομιλίες με τους αντιπάλους μας με τρόπους και σε μέρη που απλά εμείς δεν μπορούμε, ενώ βρίσκεται σε καλή θέση για να παίξει ρόλο στην επίλυση της σύγκρουσης στη Γάζα».

«Θα γεφυρώσουμε τα κενά μας»

Ο Αμερικανός διπλωμάτης παραδέχτηκε ότι υπάρχουν θέματα που οι δυο χώρες δεν ευθυγραμμίζονται, όπως η αντιμετώπιση του ISIS, αλλά όπως είπε, «θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε συλλογικά στα δύσκολα ζητήματα για να γεφυρώσουμε αυτά τα κενά». Οι βελτιωμένες σχέσεις με την Τουρκία προωθούν μια σειρά θεμάτων απαραίτητα για την ασφάλεια, την ισχύ και την ευημερία των ΗΠΑ, αναφέρει Τζεφ Μπλέικ. Γι αυτό, καταλήγει, η Τουρκία ήταν ένας απαραίτητος σύμμαχος για τις ΗΠΑ.

DW

Egypt and Turkey can now open a new page: Sisi at presser with Erdogan in Cairo

0

President Abdel-Fattah El-Sisi said the first visit by Turkish President Recep Tayyip Erdogan to Egypt in 10 years means the two countries can “open a new page” in their relationship to strengthen cooperation on all levels.

 

“I would like, first of all, to welcome His Excellency President Recep Tayyip Erdogan and the delegation accompanying him on his first visit to Egypt in more than 10 years,” President El-Sisi said at a joint press conference after holding a summit with the Turkish leader shortly after he arrived in Cairo on Wednesday.

“Together we can open a new page between our two countries, in a way that enriches our bilateral relations and puts it on the right track,” said the Egyptian leader.

“I affirm our pride and appreciation for our historical relations with Turkey and the civilizational and cultural heritage we share.”

From his side, President Erdogan expressed his happiness at being in Egypt again.

“I am happy to be in Cairo again after a long time,” said Erdogan.

The Turkish President thanked President El-Sisi and the Egyptian people for the warm reception.

“We share with Egypt a common history that extends back more than a thousand years,” Erdogan said.

“We are awaiting President Abdel-Fattah El-Sisi’s visit to Ankara, and we aim to increase the volume of Turkish investments in Egypt,” he added.

Turkey has raised cooperation with Egypt to a strategic level and seeks trade exchange worth $15 billion, said Erdogan.

Immediate ceasefire in Gaza 

“President Erdogan and I agreed on the necessity of an immediate ceasefire in the Gaza Strip and achieving calm in the West Bank so that the peace process can be resumed as soon as possible leading to the declaration of a sovereign Palestinian state on the borders of 4 June 1967  with East Jerusalem as its capital per the relevant international legitimacy resolutions, ” said President El-Sisi.

“I express our pride in the level of cooperation existing between Egypt and Turkey for the rapid access of the largest possible amount of humanitarian aid to our people in the Gaza Strip given the restrictions imposed by the Israeli authorities on the entry of this aid, which causes aid trucks to enter at a slow pace that is not commensurate with the needs of the residents of the strip,” said El-Sisi.

From his side, President Erdogan thanked the Egyptian Red Crescent and the Egyptian Ministry of Health for facilitating the entry of aid and treating the wounded and injured.

“We appreciate Egypt’s firm stance towards rejecting the displacement of the residents of the Gaza Strip.”

Egypt and Turkey are endeavouring to stop the bloodshed in Gaza as a result of the massacres committed by Israel against the Palestinian people, he noted.

He said his country sent more than 31,000 tons of humanitarian aid to the Gaza Strip.

President Erdogan slammed Israel’s announced plans of launching a ground invasion into Rafah, where 1.4 million Palestinians seek shelter from Israeli bombardment elsewhere in the Gaza Strip.

“Netanyahu wants to commit massacres in Rafah,” said Erdogan.

“We do not accept the displacement of Palestinians from Gaza – All initiatives that aim to displace the residents of Gaza are dead on arrival,” said the Turkish leader.

In November, Egypt and Turkey agreed to transport nearly 1,000 Palestinians from Gaza, including child cancer patients, through the Rafah crossing to receive treatment in Turkey.

“We look forward to supporting our Egyptian brothers to establish a field hospital for the people of Gaza,” said Turkish President in the press conference.

Libya 

President El-Sisi said he agreed with the Turkish President to strengthen consultation between the two countries on the Libyan file in a way that helps hold presidential and legislative elections and unify the military establishment in the country.

“Our success would contribute to achieving security and political stability in Libya and serve as a model for resolving other disputes,” said the Egyptian leader.

Eastern Mediterranean

“I would also like to welcome the current calm in the eastern Mediterranean region, and we look forward to building on it, settling the existing disputes between the coastal states in the region so that we can all cooperate to achieve the maximum benefit from the natural resources available there,” El-Sisi said.      ( υπογράμμιση από Ανιχνεύσεις )

Africa

In the press conference, the Egyptian President affirmed the common interest between the two countries in cooperation in Africa toward achieving development, and stability, and prosperity.

From his side, Erdogan said: “We discussed Libya, Somalia and Sudan and we agreed on the integrity and unity of those countries.”

https://english.ahram.org.eg/NewsContent/1/1234/517770/Egypt/Foreign-Affairs/Egypt-and-Turkey-can-now-open-a-new-page-Sisi-at-p.aspx

New Russian ship sunk by Ukrainian drones

0

The Russian landing ship Caesar Kunikov ( Project 775, NATO reporting name: Ropucha-I-class) would have been sunk by Ukrainian drones in the Black Sea on the morning of February 14, Ukrainska Pravda reported, citing Ukrainian military intelligence (HUR) sources.

It would be the fourth landing ship of the Russian Black Sea Fleet to be sunk since the beginning of the invasion. The Russian Ministry of Defense had previously claimed on February 14 to have shot down nine drones overnight, six of which were over the Black Sea. The attack took place off Alupka, southern Crimea, and from the video that has been released, the ship can be seen being repeatedly hit by several maritime drones attacking it from both sides. From the last frames, it can be inferred that the ship would have capsized before sinking.

Local Telegram channels then shared videos of helicopters flying low over the water, apparently searching for something.

Ukrainian military intelligence sources stated that its agents were responsible for the attack and consequently the Caesar Kunikov has sunk.

[Video] New Russian ship sunk by Ukrainian drones

Γεώργιος Τσακαλίδης: Μια θεολογική προσέγγιση της ποντιακής παροιμίας “Η κοσσάρ πιν’ νερόν και τερεί ‘ς σον ουρανόν”!

1

Του Γεωργίου Τσακαλίδη*

Δύο είναι οι πηγές από τις οποίες αντλεί τη διδασκαλία και τις αλήθειες της η ορθόδοξη θεολογία: Η μία είναι η Αγία Γραφή και η άλλη η Ιερή Παράδοση. Μπορεί να υπάρξει θεολογική προσέγγιση σε παροιμίες λαών που διατυπώνουν συνήθως λαϊκές δοξασίες! Η απάντηση είναι ναι, όταν οι παροιμίες αυτές είναι είτε εμπνευσμένες, είτε επηρεασμένες, είτε εναρμονισμένες προς τις δύο αυτές πηγές, τις γραφικές ή παραδοσιακές.

     Είναι σύνηθες φαινόμενο στις  ποντιακές παροιμίες να χρησιμοποιούν συνήθειες και ενστικτώδεις ενέργειες ζώων για να εκφράσουν αλήθειες με θεολογικό περιεχόμενο. Προκειμένου π.χ. να εκφράσουν τη μικρή και πολύ σχετική αξία του χρήματος γράφει μια ποντιακή παροιμία: «Τα παράδες πα ντο αξίαν έχ’νε; Σύρτσ’ ατα σα σκυλία εμπροστά και ’κι τερούν’ ατα», δηλαδή τι αξία έχουν τα χρήματα; Τα ρίχνεις στα σκυλιά και δεν τα κοιτάζουν.

Τραγούδι ή παροιμία;

     Να διευκρινίσουμε στο σημείο αυτό ότι η ρήση της επικεφαλίδας «η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν» αποτελεί και την αρχή ενός ποντιακού τραγουδιού, πολύ διαδεδομένου μεταξύ των Ποντίων. Άλλοι κατατάσσουν τη φράση στις ποντιακές παροιμίες[1] και άλλοι στα τραγούδια. Νομίζω όμως ότι, όπως συμβαίνει και με άλλα ποντιακά τραγούδια δανείστηκε ο συγγραφέας την αρχαία παροιμία, την οποία έθεσε ως αρχή του τραγουδιού του. Η παροιμία έγινε τραγούδι και όχι το τραγούδι παροιμία.

     Στην υπόψη παροιμία κρύβονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες, τις οποίες θέλει να αναδείξει και ο συγγραφέας του παρόντος  άρθρου.

Οι στίχοι ενός heavy metal τραγουδιού

Η συνέχεια του τραγουδιού βέβαια κατ’ ουδένα τρόπο συμφωνεί με την ορθόδοξη θεολογία. Είναι προτιμότερο να αγνοήσουμε τις φράσεις που ακολουθούν, γιατί είναι προσθήκες νεωτέρων τραγουδοποιών, τις οποίες χαρακτηρίζει η διονυσιακή ελευθεροστομία. Αντίθετα αποδίδουν ορθότερα και εγγίζουν το θεολογικό  περιεχόμενο της παροιμίας οι στίχοι του μουσικοσυνθέτη ενός σύγχρονου heavy metal τραγουδιού, του Γιάννη Κοτσαπουικίδη με ρεφραίν «η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν». Καταχωρώ τους απομαγνητοφωνημένους στίχους του τραγουδιού και ομολογώ ότι είναι ίσως πρώτη φορά που οι στίχοι ενός heavy metal τραγουδιού μου άρεσαν και με συγκίνησαν περισσότερο από τους στίχους ενός ψευδο-παραδοσιακού ποντιακού.

 

«Είναι ένας Θεός ψηλά και μας κοιτάζει,

μα το βλέμμα όλων στο κενό.

Η αδιαφορία όλους μας σκεπάζει

μόνο τα πουλιά βλέπουν ουρανό.

 

Είναι ένας Κριτής, που δίκαια δικάζει,

με τη ζυγαριά να ισορροπεί.

Κι ο έξω από ’δω γελάει, φλόγες βγάζει,

μόνο τα πουλιά κοιτάν στον ουρανό.

 

Η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν(2).

 

Όλα τα έφτιαξα  ιδανικά για σένα

σ’ ένα τόπο τόσο μαγικό!

Θα μπορούσες να τα είχες όλα,

να μη πονάς εσύ  ούτε κι εγώ.

 

Η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν(2).

 

Σου ’δωσα πνοή απ’ την πνοή μου,

σ’ έφτιαξα με χώμα και νερό.

Να ’χεις συντροφιά αιώνια μαζί μου,

Μα ποτέ δεν στράφηκες στον ουρανό.

Η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν(7)[2].

Μια ορνιθολογική προσέγγιση της παροιμίας

     Πριν όμως προσεγγίσουμε θεολογικά την παροιμία ας εξετάσουμε την κτηνιατρική πλευρά της. Τίθεται το ερώτημα πως εξηγεί η κτηνιατρική επιστήμη την κίνηση της όρνιθας, αμέσως μόλις πιει νερό να ανασηκώνει το κεφάλι της προς τα πάνω (προς τον ουρανό). Αναζήτησα στο διαδίκτυο μια απάντηση στο ερώτημα αυτό. Ανακάλυψα άρθρο με τίτλο: «50 αποκαλυπτικά πράγματα για τις κότες»[3]. Ενώ το άρθρο απαντά σε πλήθος ερωτημάτων και δίνει πενήντα διαφωτιστικές πληροφορίες για τις κότες και τα κοτόπουλα, όπως: πόσος είναι ο παγκόσμιος πληθυσμός τους, πότε και που εξημερώθηκε η κότα, πόσα αυγά μπορεί να γεννήσει ετησίως ή ημερησίως, ποιο είναι το ρεκόρ γεννήσεων το χρόνο, σε ποια θερμοκρασία σχηματίζεται και σε ποια γεννιέται το αυγό και σε πολλά άλλα δευτερεύουσας σημασίας ερωτήματα, για την κίνηση αυτή, με την οποία ασχολείται η ποντιακή παροιμία, δεν δίνει καμιά σχετική πληροφορία[4].

     Κατέφυγα σε φίλους κτηνιάτρους, οι οποίοι δικαιολόγησαν ως εξής την κίνηση αυτή της κότας. Ο ένας μου είπε: «Η κότα μαζί με το νερό καταπίνει και μικρά χαλικάκια, απαραίτητα για τη χώνεψη της τροφής της. Προκειμένου να διευκολυνθεί η κατάποσή τους, είναι αναγκαία η κίνηση αυτή». Ο άλλος μου είπε: «Η κότα δεν διαθέτει μάγουλα σαν τον άνθρωπο, για να μπορέσει να συγκρατήσει το νερό. Γι αυτό και είναι απαραίτητη η κίνηση αυτή προς διευκόλυνση της κατάποσης».

Η ευγνωμοσύνη του πλάσματος προς τον Πλάστη

     Όποια κι αν είναι η ορνιθολογική αλήθεια και απάντηση για την κίνηση αυτή της κότας, η ποντιακή λαϊκή ψυχή είδε στην κίνηση αυτή την ευγνωμοσύνη του αθώου αυτού πλάσματος απέναντι στον Δημιουργό του[5]. Μια ευγνωμοσύνη που δεν επιδεικνύεται πάντοτε από την κορωνίδα των δημιουργημάτων, που είναι ο άνθρωπος. Αυτή τη στάση του ανθρώπου ψέγουν εξ άλλου και οι στίχοι του Κοτσαπουικίδη  στο τραγούδι που μνημονεύσαμε πιο πάνω.

     Τη στάση του αγνώμονα ανθρώπου. ενώ απολαμβάνει τα αγαθά που του παρέχει ο Θεός, ακούσαμε να επικρίνει επανειλημμένα σε κηρύγματά του ο κορυφαίος των σύγχρονων ιεροκηρύκων της Ελλάδας, ο μακαριστός επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος. Συγκρίνοντας μάλιστα τη συμπεριφορά του ανθρώπου, που απολαμβάνει αδιάφορα ή και βλασφημώντας τον Δημιουργό του, με τη συμπεριφορά της κότας, έλεγε: «Η κότα πίνει νερό και ευχαριστεί το Θεό. Ο άνθρωπος όμως βλαστημάει το Θεό την ώρα που απολαμβάνει τα αγαθά του Θεού». Υπενθύμιζε δε τον λόγο του προφήτου Ησαΐα: «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν»[6]. Δηλαδή: Το βόδι γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του και ο όνος γνωρίζει το παχνί-ιδιοκτησία του κυρίου του· ο ισραηλιτικός όμως λαός δεν με αναγνωρίζει ως κύριό του, δεν έχει ούτε στοιχειώδη κατανόησι για μένα.

Η επιρροή του Αποστόλου Παύλου

            Η ποντιακή αυτή παροιμία είναι προφανώς επηρεασμένη από τους λόγους του Μικρασιάτη Αποστόλου Παύλου: «Είτε ουν εσθίετε είτε πίνετε είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε»[7]. Είτε τρώτε, είτε πίνετε είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού. Η προτροπή αυτή του Αποστόλου Παύλου προϋποθέτει την αποδοχή της αλήθειας ότι δημιουργός και χορηγός όλων των αγαθών είναι ο Θεός, τον οποίο οφείλει να δοξάζει ο άνθρωπος με κάθε ενέργειά του. Σχολιάζοντας τους στίχους αυτούς του Αποστόλου Παύλου «ο μεγαλύτερος ερμηνευτής της Ανατολής»[8], και πολυγραφότατος συγγραφέας Θεοδώρητος Κύρου, παρατηρεί: «Καλώς άπαντα περιέλαβε και το καθίσαι και το βαδίζειν και το διαλέγεσθαι και το ελεείν και το παιδεύειν»[9]. Δηλαδή: Σωστά περιέλαβε τα πάντα. Και το πώς κάθεται και το πώς βαδίζει και το πώς συζητά και το πώς ελεεί και το πώς  παιδαγωγεί. Τα πάντα να γίνονται προς δόξα Θεού.   

           Με κάθε ενέργεια και δραστηριότητά του ο άνθρωπος οφείλει να δοξάζει το Θεό.  Οφείλει να Τον δοξάζει όχι μόνο από τυπικό καθήκον, αλλά επειδή το αισθάνεται ο ίδιος ως ενδόμυχη ανάγκη και επειδή αυτό δίνει πρόσθετη, ορθότερα πολλαπλασιαστική αξία σ’ αυτό που κάνει και σ’ αυτό που απολαμβάνει, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Δοξάζει ο πιστός τον Θεό τρώγοντας τον επιούσιο άρτο και αυτό κάνει το ψωμί που τρώγει νοστιμότερο. Συνδέοντάς το με το Θεό  το αισθάνεται ως ξεχωριστή δωρεά του Θεού για τον ίδιο. Δοξάζει το Θεό πίνοντας το νερό και αυτό κάνει το νερό που πίνει δροσιστικότερο, επειδή το συνδέει με τη πηγή κάθε ευλογίας. Αυτή η πηγή αυξάνει τη ζωογόνο δύναμη  του νερού. Αυτός που το δοκιμάζει νοιώθει τη δροσιά του ως «δρόσο Αερμών»[10], τη δροσιά δηλαδή που ένοιωθε ο οδοιπόρος του όρους Αερμών, όταν έφτανε στην κορυφή του βουνού ύστερα από την κοπιαστική οδοιπορία και δεχόταν τις πρώτες απαλές και δροσιστικές ριπές του πνέοντος ανέμου.

Η σύνδεση επίγειου και ουράνιου στις προσευχές της Εκκλησίας

             Πολύ εύστοχα συνέδεσε η Εκκλησία την «βρώση» και την «πόση» των πιστών με ειδική ευχή τόσο πριν όσο και μετά το φαγητό, προκειμένου να γεύονται και να απολαμβάνουν οι πιστοί το φαγητό και το νερό τους σε όλη την πληρότητά τους. Πριν το μεσημεριανό φαγητό απαγγέλλεται η ευχή:  «Χριστέ, ο Θεός ημών ευλόγησον την βρώσιν και την πόσιν των δούλων σου ότι άγιος ει πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»[11]. Και μετά το φαγητό: «Ευχαριστούμεν Σοι, Χριστέ, ο Θεός, ότι ενέπλησας ημάς των επιγείων Σου αγαθών. Μη στερήσεις ημάς και της επουρανίου σου βασιλείας, αλλ’ ως εν μέσω των μαθητών σου παρεγένου Σωτήρ, την ειρήνην διδούς αυτοίς, ελθέ και μεθ’ ημών και σώσον ημάς. Αμήν»[12]. Παρόμοιες δοξολογικές ευχές είναι καθιερωμένες και για το βραδινό φαγητό[13].

            Ο πιστός σ’ αυτή την ατμόσφαιρα απολαμβάνει μαζί με τα επίγεια και τα ουράνια αγαθά.   Αφού ευχαριστεί το Θεό η όρνιθα για το νερό που πίνει, δεν είναι λογικό να τον ευχαριστεί πολύ περισσότερο ο λογικός άνθρωπος!

            Ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης προς το Θεό, όταν δεν γνώριζαν τις εκκλησιαστικές ευχές, οι πιστοί στον Πόντο σταυροκοπιούνταν πριν και μετά το φαγητό. Αν κάποιο παιδί έβαζε κάτι στο στόμα του πριν την προσευχή στο τραπέζι έλεγε ο πατέρας ή η μητέρα «ασταύρωτα ’κι βάλουμε τηδέν σο στόμαν εμουν». Δεν βάζουμε τίποτε στο στόμα μας προτού κάνουμε το σταυρό μας.

Οι διαπροσωπικές σχέσεις των συζύγων και η αντίθεση της ορθόδοξης θεολογίας στον γάμο ανθρώπων του ιδίου φύλου

       Όχι μόνο το ψωμί και το νερό απολαμβάνει με περισσότερη ένταση και πληρότητα ο άνθρωπος όταν τα συνδέει με το Θεό και επικαλείται την ευλογία Του,  αλλά και κάθε τι που τον ηδύνει, αφού πηγή όλων των ηδέων είναι ο Θεός. Εκείνος που συνδέει όλα τα ηδέα με το Θεό γνωρίζει να απολαμβάνει με περισσότερη και ξεχωριστή ένταση και ευλογία και τις διαπροσωπικές συζυγικές σχέσεις. Γίνεται ηδύγλωσσος και τερπνός προς τον/την σύζυγο. Δεν απομονώνει την ηδονή από την όλη διαπροσωπική σχέση, αλλά ανάγει και συνδέει τα πάντα με τον χορηγό όλων των ηδέων. Ιδιαίτερα όταν αυτή η συνάφεια έχει ως ιερό αποτέλεσμα τη δημιουργία ανθρώπου. Τότε παύει να είναι η συνάφεια αυτή μια αποκλειστικά σαρκική σχέση, αφού μέσω αυτής καθίσταται ο άνθρωπος συν-δημιουργός του Θεού.

            Να γιατί είναι αντίθετη στις μέρες μας  η ορθόδοξη θεολογία με την επιδίωξη της Κυβέρνησης καθώς και άλλων πολιτικών σχηματισμών να ανυψώσουν τη συμβίωση ανθρώπων του ιδίου φύλου σε γάμο. Από τη σχέση αυτή δεν είναι δυνατόν να προκύψει καρπός συνδημιουργίας με το Θεό. Είναι μία σχέση καταδικασμένη στη σαρκικότητα και μάλιστα στη μη φυσιολογική, απ’ την οποία λείπει το στοιχείο της συμπληρωματικότητας και της ένωσης των φύλων[14]. Μιας ένωσης από την οποία, όπως παρατηρεί ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος,  προκύπτει «το θαύμα της ζωής», της δημιουργίας ενός νέου ανθρώπου, που ἔρχεται στὸν κόσμο «με αἰώνια προοπτικὴ»[15]. Στις διαπροσωπικές σχέσεις των συζύγων δεν μπορεί να υπάρξει πιο υπέροχο συναίσθημα από το συναίσθημα της συν-δημιουργίας με το Θεό!

            Αξίζει όντως να υψώνει το βλέμμα του ο άνθρωπος στον ουρανό γεμάτος ευγνωμοσύνη για όλα τα αγαθά που του χορηγεί ο Θεός.  Σαν την «κοσσάρα, που «πίν’ νερόν και τερεί σον ουρανόν[16]». 

*Ο Γεώργιος Τσακαλίδης είναι Δρ. Θεολόγος-Θρησκειοπαιδαγωγός, Επ. Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων.

Βιβλιογραφία

 

  1. Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικόλαος, Εκκλησία και η θέσπιση γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, Ὁμιλία στὴν Ἔκτακτη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, 23 Ἰανουαρίου 2024
  2. Προσευχητάριον Κεχαριτωμένης, Ι. Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, 8η έκδ. 2010
  3. Τρεμπέλα Π., Υπόμνημα εις τας επιστολάς της Κ. Διαθήκης, τ. Α΄
  4. Χριστοφορίδης Στάθη Χριστόφορος, Γνωμικά, Παροιμίες, Εκφράσεις, Θεσσαλονίκη 2014
  5. https://www.google.com/search?q=%CE%97+%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1+%CF%80%CE%AF%CE%BD%27+%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CE%BF%CE%BD+%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%2C+%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE+havy+metall&oq=%CE%97&aqs=chrome.0.69i59l2j69i57j0i131i433i512j0i3j69i65j69i61l2.3761j0j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8#fpstate=ive&vld=cid:a755b0a2,vid:_6nnD0UjfsM,st:0

https://www.google.com/search?q=%CE%97+%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1+%CF%80%CE%AF%CE%BD%27+%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CE%BF%CE%BD+%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%2C+%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE+havy+metall&oq=%CE%97&aqs=chrome.0.69i59l2j69i57j0i131i433i512j0i3j69i65j69i61l2.3761j0j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8#fpstate=ive&vld=cid:a755b0a2,vid:_6nnD0UjfsM,st:

[1] Σύγκρ. Χριστοφορίδης Στάθη Χριστόφορος, Γνωμικά, Παροιμίες, Εκφράσεις, Θεσσαλονίκη 2014, 73

[2] Για τη μουσική απόδοση των στίχων αυτών σύγκρ. https://www.google.com/search?q=%CE%97+%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B1+%CF%80%CE%AF%CE%BD%27+%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CE%BF%CE%BD+%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%2C+%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE+havy+metall&oq=%CE%97&aqs=chrome.0.69i59l2j69i57j0i131i433i512j0i3j69i65j69i61l2.3761j0j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8#fpstate=ive&vld=cid:a755b0a2,vid:_6nnD0UjfsM,st:0

[3] Σύγκρ. https://petfan.gr/blog/50_apokaluptika_pragmata_gia_tis_kotes-b167.html

[4] Σύγκρ. ό. π.

[5] Στη συλλογή του Χριστοφορίδη μάλιστα καταχωρείται η παροιμία ελαφρά τροποποιημένη: « Η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον Θεόν κιαν», που αποδίδει άμεσα την ευγνωμοσύνη της κότας στο Θεό. Σύγκρ. Χριστοφορίδης Στάθη Χριστόφορος. Γνωμικά, Παροιμίες, Εκφράσεις, 73.

[6] Ησ. 1,3

[7] Δες 1.Κορ.10,31

8 https://www.google.com/search?q=%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82+%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85%2C+%C2%AB%CE%BF+%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82%C2%BB&oq=%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82+%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85%2C+%C2%AB%CE%BF+%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82%C2%BB&aqs=chrome..69i57j0i546i649j0i512i546.57912j0j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8

[9] Σύγκρ. Τρεμπέλα Π., Υπόμνημα εις τας επιστολάς της Κ. Διαθήκης, τ. Α΄ σ. 345.  

[10] Ψαλμ. 132,3

[11] Προσευχητάριον Κεχαργτωμένης, Ι. Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, 8η έκδ. 2010, 55

[12] Ό. π. 56

[13] Σύγκρ. ό.π. 57

[14] Σύγκρ. Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικόλαος, Εκκλησία και η θέσπιση γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, Ομιλία στην Έκτακτη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, 23 Ιανουαρίου 2024, σ. 9

[15] Σύγκρ. ό. π.

[16] Σύμφωνα μάλιστα με τη Συλλογή παροιμιών του Χριστοφορίδη  «Η κοσσάρα πίν’ νερόν και τερεί σον Θεόν κιαν». Σύγκρ. Χριστοφορίδης Στάθη Χριστόφορος. Γνωμικά, Παροιμίες, Εκφράσεις, 73.  

La Croix: «Ελλάδα : η συζήτηση του γάμου ομοφύλων διχάζει την κοινωνία»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Πώς προσεγγίζει το διαμορφωθέν κλίμα στην Ελλάδα από τον υπό ψήφιση νόμο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλοφίλων η εφημερίδα La Croix

Ο γράφων ασχολήθηκε στις 9-12-2023 με τον γάμο ομοφυλοφίλων στις Ανιχνεύσεις, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου και διαχρονικού συντηρητισμού της Δεξιάς Πολυκατοικίας : του πολιτικού γάμου, των ταυτοτήτων δίχως την αναγραφή του θρησκεύματος, του γάμου των ομοφυλοφίλων αλλά και της ευθανασίας, ως χρήσιμων κοινωνικών εργαλείων δουλειάς που καλύπτουν, κατά περίπτωση, με ισότιμο τρόπο του συμπατριώτες μας, δίχως να αφαιρούν δικαιώματα από αυτούς που τα κατέχουν αλλά είναι αντίθετοι με τα εν λόγω εργαλεία. ΕΔΩ

Σήμερα, που θα αρχίσει η συζήτηση στο ελληνικό Κοινοβούλιο του γάμου των ομοφυλοφίλων, θα ήταν χρήσιμο νομίζω να λάβετε γνώση σχετικά του πώς προσεγγίζει το διαμορφωθέν κλίμα στη χώρα μας η ιστορική γαλλική εφημερίδα του καθολικισμού La Croix. Η αφεντιά μου δεν έκανε τίποτε άλλο παρά την πιστή μετάφραση του κειμένου της. Καλή ανάγνωση.

Τίτλος του ρεπορτάζ : «Ελλάδα : η συζήτηση του γάμου ομοφύλων διχάζει την κοινωνία» (Grèce : l’examen du mariage homosexuel divise la société).

Ανάλυση 

Ο νόμος, που πυροδοτεί μια πολύ ζωηρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία αλλά και στο Συντηρητικό Κόμμα, θα παρουσιαστεί στη Βουλή στις 14 και 15 Φεβρουαρίου και θα ψηφιστεί τις επόμενες ημέρες. Στο μεταξύ, επικριτές και υποστηρικτές βγήκαν στους δρόμους την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου.

Του Thomas Jacobi

Δημοσιεύθηκε στην La Croix στις 12/02/2024, ώρα 09 :44

Μέλη ελληνορθόδοξων οργανώσεων συμμετέχουν σε μια διαδήλωση ενάντια στη νομοθεσία για τους γάμους και την υιοθεσία ομοφυλόφιλων, στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, Ελλάδα, 11 Φεβρουαρίου 2024. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ANDROS VLACHOS /

«Μην αγγίζετε τα παιδιά», «Η Ορθόδοξη οικογένεια είναι ένας μπαμπάς, μια μαμά και τα παιδιά». Η Ευλάμπια, περίπου 70 ετών, μια μικροσκοπική γυναίκα με κάτασπρα μαλλιά, ουρλιάζει μπροστά στη Βουλή με ένα μεγάλο σταυρό στο χέρι. Παρά τον κακό καιρό, ταξίδεψε την Κυριακή 11-2-2024 από τη γενέτειρά της τον Βόλο, 300 χιλιόμετρα από την Αθήνα, για να σηματοδοτήσει τη σφοδρή αντίθεσή της στον νόμο που αποσκοπεί στην έγκριση γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου που θα έχουν πλέον και το δικαίωμα υιοθεσίας. Το υπό συζήτηση κείμενο αυτή την εβδομάδα στις 14 και 15 Φεβρουαρίου πρέπει να εγκριθεί τις επόμενες ημέρες. «Μπορούν να συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης από το 2015, τι άλλο θέλουν;» Γύρω της, περίπου 4.000 άλλοι διαδηλωτές, σύμφωνα με την αστυνομία, τουλάχιστον διπλάσιος σύμφωνα με τους διοργανωτές, προερχόμενοι από τις τέσσερις γωνιές της χώρας με μεγάλη ενίσχυση των βυζαντινών προτύπων, με ελληνικές σημαίες και εικόνες της Παναγίας, που κρατούσαν μοναχές που ήρθαν από το μοναστήρι τους για την περίσταση.

Στη μέση της πλατείας Συντάγματος, ομιλητές και ομιλήτριες εκφωνούν, ανάμεσα σε δύο θρησκευτικές ψαλμωδίες, έναν πύρινο λόγο υπεράσπισης της «ελληνικής οικογένειας». Η ατμόσφαιρα δεν είναι ατμόσφαιρα γιορτής, αλλά θυμού. «Αν θέλουν να παντρευτούν, ας παντρευτούν, δεν με νοιάζει», έρχεται να φωνάξει ο Φίλιππος, στα σαράντα του, «αλλά η υιοθεσία παιδιών, με τίποτα. Υπάρχουν όρια για όλα». «Μπορούν να συνάψουν Σύμφωνο Συμβίωσης από το 2015, τι άλλο θέλουν;», ρωτά, όπως κι ο Φίλιππος, η Ευλαμπία.

Στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος, υπάρχει μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα. Ακτιβιστές από την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα διαδήλωναν τη χαρά τους με τα ανάλογα χρώματα και τη μουσική. Η Μαρία, μια νεαρή λεσβία με φωσφορίζοντα μαλλιά, αφήνει τον εαυτό της ελεύθερο, λέγοντας : «Δεν κερδίζονται τα πάντα, αλλά με αυτόν τον νόμο θα είναι πιο εύκολο για μένα να μιλήσω στην οικογένειά μου».

Το 52% των Ελλήνων δηλώνει υπέρ

Ο νόμος, που πυροδοτεί μια πολύ ζωηρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία, θα ψηφιστεί παρά τους τριάντα βουλευτές του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος που είτε θα απέχουν είτε θα καταψηφίσουν αυτόν τον νόμο που έρχεται «κατά των οικογενειακών αξιών της χώρας». Ακόμη και η αριστερή αντιπολίτευση, με εξαίρεση το ΚΚΕ, δήλωσε υπέρ αυτού του νόμου «που βάζει τέλος στην κατάφωρη ανισότητα μεταξύ των πολιτών της χώρας», παρέχοντας έτσι βοήθεια στον συντηρητικό πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Αρκεί να πούμε ότι η ψήφισή του είναι πρακτικά κεκτημένη.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που έχει προσωπικά εμπλακεί σε αυτή την υπόθεση, αυτή η ψήφος είναι μια άψογη νίκη που επιχρυσώνει την εικόνα του. Αφενός φέρνει σε ευθυγράμμιση τους διαδηλωτές του κόμματός του, γιατί όσοι τον καταψηφίζουν κινδυνεύουν να το πληρώσουν ακριβά αργά ή γρήγορα, αφετέρου θέτει ως εμφύλιο προπύργιο ενάντια στην ισχυρή Ορθόδοξη Εκκλησία που ταυτίζεται με το Κράτος και αντιτίθεται σε αυτόν τον νόμο. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, το 52% των Ελλήνων δηλώνει υπέρ του γάμου ομοφύλων.

Αντίθετη η Ορθόδοξη Εκκλησία

Η Ιερά Σύνοδος, ένα σημαντικό όργανο λήψης αποφάσεων της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δήλωσε την Τρίτη 23 Ιανουαρίου «εντελώς αντίθετη» σε αυτόν τον νόμο : αναλαμβάνοντας το «καθήκον της ενημέρωσης του λαού». Οι μητροπολίτες αποφάσισαν να στείλουν επιστολές, εκφράζοντας τη θέση τους στους 300 βουλευτές της Βουλής.

Στην διαδήλωση, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, αυτής της ημιαυτόνομης θεοκρατικής δημοκρατίας που απαγορεύεται στις γυναίκες, καταδίκασαν βίαια αυτό το νομοσχέδιο. «Θα ακούσουμε τις απόψεις της Εκκλησίας, αλλά η Πολιτεία νομοθετεί, δεν συν-νομοθετεί με την Εκκλησία», επέμεινε στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ανήκουστο για ένα δεξιό κόμμα, ταυτισμένο με τον κλήρο, το οποίο δικαιώνει έναν παμπάλαιο αγώνα της αριστεράς.

 

 

 

Ομ. Ταχμαζίδης: η απάτη των μη αρχηγικών κομμάτων

0

 

Κείμενο: Όμηρος  Ταχμαζίδης

Οι “οικολόγοι”, μην ρωτάτε ποιοι απ΄ όλους, θα συνενωθούν για μια ακόμη φορά, μετά από εξίσου πολλές ιδρύσεις, διασπάσεις, χωρισμούς, αποχωρισμούς, επανενώσεις, συγκλίσεις, συγκολλήσεις και … ξεκατίνιασμα. Ή, σύμφωνα με δελτίο τύπου που παρέλαβα στην προσωπική ηλεκτρονική διεύθυνσή μου, στις11 Φεβρουαρίου 2024, υπό την ένδειξη “Πράσινοι-Οικολογία” και “Συνέδριο ενότητας ενόψει και των ευρωεκλογών”, θα δημιουργήσουν, για μια ακόμη φορά, κόμμα με στόχο τη συμμετοχή στις επικείμενες ευρωεκλογές:

“Ο πράσινος οικολογικός χώρος δημιουργεί μια ενωτική πρωτοβουλία για ένα ενιαίο κόμμα με όλες τις υγιείς δυνάμεις που αντιλαμβάνονται ότι μόνον έτσι θα μπορέσουν οι εναλλακτικές προτάσεις, ιδέες και πολιτικές να περάσουν στην κοινωνία και στην πολιτική, στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, την αυτοδιοίκηση και να εφαρμοστούν. Φιλοδοξία τους είναι η δυναμική της κοινής προσπάθειας να ανοίξει δρόμους επαναδραστηριοποίησης για ανένταχτο κόσμο, λειτουργώντας ως πόλος έλξης και για τους νέους”.

Όπως δείχνουν τα πράγματα η εκλογική αναμέτρηση για την ανάδειξη των εκπροσώπων της χώρας στο ευρωκοινοβούλιο θα εξελιχθεί και πάλι σε εμποροπανήγυρη της ματαιοδοξίας (και των προσωπικών επιδιώξεων) διάφορων παραγόντων του συγκεκριμένου χώρου. Τούτος ο “χώρος” και οι παράγοντές του (δεν είναι φυσικά ο μοναδικός) αποκαλύπτουν, για πολλοστή φορά, τον γραφικό, αλλά εξίσου επικίνδυνο και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα τους και την υποκρισία η οποία χαρακτηρίζει τις πολιτικές σκοποθεσίες και το πολιτικό-κοινωνικό δούναι και λαβείν, των ηγετίσκων των συγκεκριμένων σχηματισμών.

Πολύ συγκεκριμένα στην περίπτωση των ελλήνων οικολόγων, (και ευρύτατων τμημάτων της λεγόμενης ριζοσπαστικής και κινηματικής Αριστεράς), ισχύει αυτό το οποίο εντοπίστηκε πολύ νωρίς – στο χώρο του αμερικανικού φεμινιστικού κινήματος και με βάση τις εμπειρίες του στο πλαίσιο των δράσεων των πολιτικών μικροομάδων και των ακτιβιστικών σχημάτων της counter culture των δεκαετιών 1960-70 – και χαρακτηρίζει με εξαιρετική ευστοχία την κυρίαρχη συνθήκη σε αυτούς τους πολιτικοκοινωνικούς χώρους ως συνθήκη “τυραννίας της αδομίας”.

Η φεμινίστρια Jo Freeman,  είχε παρατηρήσει ότι σε διάφορες ομάδες του χώρου, στις οποίες συμμετείχε και η ίδια, όπου η σημαία του “αδιαμεσολάβητου”, του “αμεσοδημοκρατικού”, της “ισότητας”, της “συντροφικότητας”, του “αντιγραφειοκρατικού”, του “ριζοσπαστικού” κ.ο.κ., επιβαλλόταν ως καθοριστικό χαρακτηριστικό του χώρου και αντιστρατεύονταν οποιαδήποτε “δόμηση” των συγκεκριμένων χώρων. Αυτή η πρακτική δεν ήταν τίποτε παραπάνω από φενάκη για την επικράτηση μεμονωμένων ατόμων, ή μικροομάδων εντός της ομάδας, οι οποίες κινούσαν αντιδημοκρατικά τα νήματα λειτουργίας του εκάστοτε πολιτικού-κοινωνικού σχήματος.

Στην προαναφερθείσα ανακοίνωση, δελτίο τύπου, της νέας οικολογικής “συγκόλλησης”, έρχεται ο αναγνώστης και η αναγνώστρια (το κείμενο δεν περιλαμβάνει στοιχεία φεμινιστικής ρητορείας και τούτο δεν είναι άσχετο με την ευρύτερη κυριαρχία του ανδρικού στοιχείου στον ευρύτερο χώρο και διάφορα αντιδραστικά στοιχεία πατριαρχικού και οικογενειοκρατικού τύπου που τον χαρακτηρίζουν) με την χαρακτηριστική ρητορεία υπερβολής που χαρακτηρίζει τη “ριζοσπαστικότητα” τούτων των χώρων.

Αυτή “η τυραννία της αδομίας” είναι ένα χαρακτηριστικό της λειτουργίας των περισσότερων μικρο-ομάδων και πολιτικών σχηματισμών στις παρυφές του mainstream πολιτικού μας συστήματος. Πίσω, ωστόσο, από την πομπώδη ρητορεία περί “εναλλακτικού”, που δεν λείπει και από την φρασεολογία της ανακοίνωσης στην οποία αναφέρομαι, ελλοχεύει ο κίνδυνος των αντιδημοκρατικών πρακτικών και της παγίωσής τους ως τρόπου λειτουργίας των νεοσύστατων σχηματισμών – έως την επόμενη διάσπασή τους. Έτσι, διαβάζουμε διάφορα στομφώδη περί “επίθεσης στη δημοκρατία”, “συγκέντρωση της δύναμης σε λίγες, αδιαφανείς και ανεξέλεγκτες δυνάμεις”, για “ενίσχυση αντί μαράζωμα της δημοκρατίας με ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων” κ.α.. αλλά θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί. Στον συγκεκριμένο χώρο και στα γκρουπούσκουλά του κυριαρχεί η «τυρανία της αδομίας”.  (Να σημειώσω εδώ, ότι ο συγκεντρωτικός-παραγοντικός χαρακτήρας αυτών των ομάδων, γεφυρώνει διάφορα στοιχεία της προοδευτικής ρητορείας με εκείνα του φασιστικού λόγου, όπως π.χ. την χαρακτηριστική ιατρικοποίηση του δημόσιου πολιτικού λόγου, οπότε δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι “οικολογίζοντες” ομιλούν για “υγιείς δυνάμεις” της κοινωνίας).

Έτσι η πρόφαση των δημοκρατικών διαδικασιών, η αντισυστημική ρητορεία και η αντιγραφειοκρατική υποτίθεται στάση, δεν μπορούν να συγκαλύψουν τα βασικά χαρακτηριστικά της “τυραννίας της αδομίας” σε αυτούς τους χώρους: προσωποκεντρική εξουσία εντός της ομάδας, βαθειά συντηρητική και αντιδραστική λειτουργία, απουσία ή επιτηδευμένη δυσλειτουργία, διάβαζε αχρήστευση, του θεσμικού πλαισίου που διέπει έναν φορέα. Το αγελαίο κλίμα της παρέας δεν μπορεί να συγκαλύψει την έλλειψη συντροφικότητας και πολύ περισσότερο την έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας. Η “τυραννία της αδομίας” δημιουργεί όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για διαρκείς διασπάσεις, για οργανώσεις σφραγίδες, για “μονοπρόσωπες” ηγεσίες σε διάφορα γκρουπούσκουλα.

Έτσι η ανυπαρξία αποδεκτών δομών και κανόνων, η έλλειψη ή ο παραγκωνισμός οποιουδήποτε θεσμικού πλαισίου, η παρεΐστικη λειτουργία, οι τύποις λειτουργία των υποτυπωδών κανόνων λειτουργίας προσδίδουν στους σχηματισμούς αυτούς καθεστωτικά χαρακτηριστικά και οδηγούν στην τυραννική συνθήκη του ελέγχου τους από μεμονωμένα άτομα και μικρο-ομάδες. Η φυγή προς την διαρκή “δραστηριοποίηση” είναι και αυτό ένα από τα στοιχεία τούτων των αδόμητων ομάδων.

Τα διάφορα πολιτικά οικολογικά σχήματα στη χώρα και η λειτουργία τους παρέχουν ένα απτό διαχρονικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης, ο ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης περιόδου αποτελεί εξίσου ένα παρόμοιο παράδειγμα του τυραννικού καθεστώτος  της αδομίας, σε μεγαλύτερη κλίμακα και υπό πιο περίπλοκη μορφή. (Επ΄ αυτού άλλη φορά και με άλλη αφορμή επικαιρότητας, αλλά οφείλουμε να σημειώσουμε ότι μεγάλο μέρος των πρωταγωνιστών του νέου οικολογικού εγχειρήματος, συμμετείχαν, με το αζημίωτο, στην αδόμητη τυραννία που ακολούθησε την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στο προσκήνιο.)

Κάποια στιγμή θα πρέπει να ασχοληθούν οι σχετικές επιστήμες και να επικεντρωθεί η έρευνα, πέρα από την ιστορία των κοινοβουλευτικών πολιτικών κομμάτων, και στην ιστορία τούτων των γκρουπούσκουλων και στα εκάστοτε τυραννικά καθεστώτα που εγκαθιδρύουν σε διάφορους χώρους, με διάφορα προσχήματα και διάφορες προθέσεις και προτεραιότητες. Όπου το συλλογικό συνθλίβεται μέσα στις μυλόπετρες των μικροσυμφερόντων και των ματαιοδοξιών εξουσιομανών μικροπαραγόντων χαμηλών ικανοτήτων και δυνατοτήτων. Όσο μεγαλύτερη γίνεται η αναφορά σε συλλογική διοίκηση, απουσία ηγετικών φυσιογνωμιών, τόσο πιο αντιδημοκρατικοί είναι οι φορείς που εκφέρουν παρόμοιο δημόσιο λόγο. Είναι η φωνή του homo katafertzicus, ο οποίος προσπαθεί να ισοπεδώσει τα πάντα για να φανεί η δική του κακομοιριά ως κάτι πρωτότυπο και πρωτοποριακό. Η αντιδημοκρατικότητα να φανεί ως δημοκρατικό επίτευγμα. Ο εσμός αυτός εμφανίζεται και με το πρόσωπο της πολιτικής οικολογίας: “Κι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα είναι έναν συμμετοχικό, μη αρχηγικό, κινηματικό και ελκυστικό Πράσινο φορέα”.

Αυτή η φράση εμπεριέχει όλη την υποκρισία και την απατεωνιά αυτών των ανθρώπων. Έχουμε εδώ την par excellence προτροπή για την επιβολή ενός καθεστώτος τυραννικής αδομίας. Για να επιπλέουν οι καταφερτζήδες κάθε είδους. Κάποιοι θα αναγνωρίσουν σε τούτη τη νύξη υπαρκτά πρόσωπα, άλλοι που αγνοούν άτομα και καταστάσεις θα αιφνιδιαστούν. Δεν είναι οι “οικολόγοι” εκείνοι που αγαπούν τη φύση, τα ζώα, τους ανθρώπους; Ζούμε σε μια ιστορική συγκυρία, όπου η συγκάλυψη της οδυνηρής πραγματικότητας εντός της οποίας είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε είναι εγκληματική. Όποιος γνωρίζει το ελάχιστο που αφορά το κοινωνικό σύνολο και δεν το δημοσιοποιεί για να ενημερώσει και τους υπόλοιπους είναι συνεργός στο έγκλημα – στο όποιο έγκλημα, κοινωνικού ή πολιτικού τύπου. Τα πράγματα θα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους και σε όλους τους τόνους.

Οπότε συνοψίζω: Ο χώρος της οικολογίας ήταν από τους πιο πρόσφορους για να συγκαλυφθούν ατομικές επιδιώξεις, αδυναμίες και ένας τύπος ανέξοδου ελιτισμού, με έντονα αντιλαϊκά χαρακτηριστικά. Το φαινόμενο της “τυραννίας της αδομίας” εύκολα αναγνωρίζεται στους χώρους του “εναλλακτικού”, του “αντιεξουσιαστικού’ και του “ριζοσπαστικού” και είναι ένας από τους λόγους των συνεχών διασπάσεων, χωρισμών, αποχωρήσεων, ενώσεων και επανενώσεων. Είναι ο χώρος όπου επιπλέον οι απατεώνες της διπλανής πόρτας. Και δεν είναι λιγότερο επικίνδυνοι από τους απατεώνες των μεγάλων συμφερόντων και των μεγάλων αθλιοτήτων. Αυτοί οι μικροπολιτικοί απατεώνες σαπίζουν κάθε σπόρο αναγέννησης στη χώρα προτού καν βλαστήσει. Για το λόγο αυτό είναι  πιο επικίνδυνοι και από τους εκπροσώπους του κλεπτοκρατικού καθεστώτος. Και γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνοι διότι επιχειρούν να εθίσουν και τις νεότερες γενιές με την βιτριολική ανευθυνότητά τους. Και ας έχουν οι φιγούρες τους συμπαθητικά, χαριτωμένα, γραφικά, ακόμη και κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά, που, ενίοτε και σε προσωπικό επίπεδο, μπορεί να δημιουργήσουν και “συμπάθεια”.

Δυστυχώς η “τυραννία της αδομίας” φαίνεται ότι έχει επιβληθεί, σε μεγάλο βαθμό, και στη λειτουργία και τις σχέσεις των κομματικών σχηματισμών εξουσίας και το μέλλον για την ελληνική δημοκρατία και τον ελληνικό λαό φαντάζει, πλέον, αβέβαιο. Το “πάμε και όπου βγει” έχει γίνει κανόνας στον πολιτικό βίο της χώρας. Και δυστυχώς δεν υπάρχει δομημένος πολιτικός φορέας, αυτό που παλαιότερα αποκαλούσαμε δημοκρατικό κόμμα αρχών, ο οποίος θα αναλάβει την ιστορική ευθύνη της ανόρθωσης της ελληνικής κοινωνίας και που θα οδηγήσει την πατρίδα και  τον ελληνισμό στον 21ο αιώνα…

Το εσωτερικό τυραννικό καθεστώς της αδομίας, που χαρακτηρίζει τα γκρουπούσκουλα, μικρά και μεγάλα, αντιστρατεύεται από τη “φύση” του την οποιαδήποτε προσπάθεια διαμόρφωσης και προώθησης ενός συνεκτικού ιστορικού σχεδίου για το μέλλον της χώρας…

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr)