Αρχική Blog Σελίδα 1423

Και ξαφνικά η Σομαλία εκχώρησε στην Τουρκία τον έλεγχο της Ερυθράς Θάλασσας!

1

Μια απίστευτη συμφωνία για τον έλεγχο και την επιτήρηση των χωρικών υδάτων της Σομαλίας στην Τουρκία: Το Κέρας της Αφρικής στα χέρια της Άγκυρας

Στην Τουρκία αναθέτει η Σομαλία να υπερασπιστεί τα θαλάσσια ύδατά και την ΑΟΖ της με μια «ιστορική» αλλά και πρωτοφανή συμφωνία, υποστηρίζει η έγκυρη ιστοσελίδα Middle East Eye.

Η κίνηση αυτή ουσιαστικά δίνει τον έλεγχο της Ερυθράς Θάλασσας και της Διώρυγας του Σουέζ άρα και της Μεσογείου στην Τουρκία μέσω της κατοχής ουσιαστικά του Κέρατος της Αφρικής απέναντι από το Άντεν όπου διακινείται ο κύριος όγκος του παγκόσμιου εμπορίου με την Ευρώπη. 

Έτσι ο τουρκικός στόλος θα κατέβει στην περιοχή ως εγγυητής κράτους και θα λαμβάνει μάλιστα τις απολαβές από την εκμετάλλευση ΑΟΖ άλλου κράτους και ειδικότερα στα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί!

Για τις δε ροές ναυσιπλοΐας πλέον κάθε χώρα θα μπορεί να βρεθεί στις διαθέσεις της Άγκυρας με ότι αυτό σημαίνει για την γεωπολιτική θέση της Τουρκίας.

Το υπουργικό συμβούλιο της Σομαλίας φέρεται να ενέκρινε επίσημα μια συμφωνία αμυντικής και οικονομικής συνεργασίας με την Τουρκία την Τετάρτη, εξουσιοδοτώντας την Άγκυρα να κατασκευάσει, να εκπαιδεύσει και να εξοπλίσει το ναυτικό της Σομαλίας και, σύμφωνα με τις πληροφορίες, να υπερασπιστεί τα χωρικά της ύδατα εν μέσω εντάσεων με την Αιθιοπία.

Ο πρωθυπουργός της Σομαλίας Hamza Abdi Barre χαρακτήρισε τη συμφωνία ως «ιστορική» που θα αποτελέσει «κληρονομιά» για το έθνος της Σομαλίας.

«Αυτή η συμφωνία θα βάλει τέλος στον φόβο της τρομοκρατίας, των πειρατών, της παράνομης αλιείας και των απειλών από το εξωτερικό», φέρεται να είπε ο Σομαλός πρωθυπουργός.

Τούρκος στρατιωτικός αξιωματούχος αρνήθηκε να σχολιάσει, λέγοντας ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας θα δημοσιοποιηθεί ταυτόχρονα όταν θα πάει στην τουρκική βουλή για να επικυρωθεί και έπειτα στον Τούρκο πρόεδρο. «Δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε λεπτομέρειες, καθώς έχει πολύ δρόμο μέχρι να επικυρωθεί», πρόσθεσε ο αξιωματούχος.

Ο υπουργός Άμυνας της Σομαλίας Abdulkadir Mohamed Nur υπέγραψε τη «συμφωνία-πλαίσιο για την αμυντική και οικονομική συνεργασία» στην Άγκυρα στις 8 Φεβρουαρίου, σε συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Γιασάρ Γκιουλέρ.

«Στις συναντήσεις μας, οι οποίες ενίσχυσαν περαιτέρω τις σχέσεις μας, επαναλάβαμε τη σημασία που αποδίδουμε στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Σομαλίας», δήλωσε ο Γκιουλέρ, σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας.

Εκμετάλλευση του 30% των θαλάσσιων πόρων της Σομαλίας

Το Garowe Online, ένας σομαλικός ειδησεογραφικός ιστότοπος, ανέφερε ότι ο πρόεδρος της Σομαλίας, Χασάν Σέιχ Μοχάμουντ, ήταν προγραμματισμένο να εκφωνήσει ομιλία σχετικά με τη συμφωνία και να παράσχει λεπτομέρειες την Τετάρτη σε μια κλειστή συνεδρίαση των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου.

«Η συμφωνία προβλέπει ότι η Τουρκία θα λαμβάνει το 30% των εσόδων από την αποκλειστική οικονομική ζώνη της Σομαλίας, γνωστή για τους άφθονους θαλάσσιους πόρους», αναφέρει το Garowe Online.

 

Προστασία των υδάτων της Σομαλίας

Η συμφωνία, μετά την επικύρωσή της και από τις δύο πλευρές, πρόκειται να αρχίσει να εφαρμόζεται εντός 24 ωρών από την επικύρωσή της και αναθέτει στην Τουρκία την ευθύνη της προστασίας των σομαλικών υδάτων σε περίπτωση παραβιάσεων της θάλασσας.

«Η συμφωνία δίνει έμφαση στην καταπολέμηση της παράνομης αλιείας στα σομαλικά ύδατα, με την Τουρκία να δεσμεύεται να κατασκευάσει και να εξοπλίσει το ναυτικό της Σομαλίας και να αναλάβει αυτή την ευθύνη», αναφέρει το Garowe Online.

Το τουρκικό ναυτικό επιχειρεί ήδη στις ακτές της Σομαλίας και στον Κόλπο του Άντεν στο πλαίσιο αποστολής του ΟΗΕ για την καταπολέμηση της πειρατείας και των ένοπλων ληστειών από το 2009.

Επίσης, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία εκπαιδεύει Σομαλούς στρατιώτες για να συμβάλει στις προσπάθειες της τελευταίας να δημιουργήσει εθνικό στρατό. Η Άγκυρα διαθέτει μια μεγάλη στρατιωτική βάση στο Μογκαντίσου και μια τουρκική εταιρεία διαχειρίζεται το αεροδρόμιό της.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατάργησε τον Δεκέμβριο το εμπάργκο όπλων κατά της κυβέρνησης της Σομαλίας που ίσχυε για περισσότερα από 30 χρόνια.

Η Άγκυρα έχει επίσης στενούς δεσμούς με την Αιθιοπία, εξοπλίζοντάς την με στρατιωτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη που απέτρεψαν την κατάληψη της πρωτεύουσάς της από τις δυνάμεις της Τιγκράγια το 2022.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/kai-ksafnika-i-somalia-ekxorise-stin-tourkia-ton-elegxo-tis-erythras-thalassas/

Πολεμοχαρείς κραυγές Ερντογάν από το Αφιόν Καραχισάρ: «Φωνάξετε όσο πιο δυνατά μπορείτε για να σας ακούσουν από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο»

0

Πανηγυρική και αρκούντως έξαλλη ήταν η προεκλογική ομιλία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Αφιόν Καραχισάρ, μετά την παρθενική πτήση του τουρκικού μαχητικού 5ης γενιάς ΚΑΑΝ.

Μάλιστα ο ισλαμιστής Τούρκος ηγέτης δεν παρέλειψε να καταφύγει σε πολεμοχαρείς κραυγές, με αναφορές  στο μικρασιατικό μέτωπο, αφού η τελετή διεξήχθη στο Αφιόν Καραχισάρ.

Κάλεσε λοιπόν τους συγκεντρωμέnους να «φωνάξουν όσο πιο δυνατά»  ώστε να μη μείνει κανείς «που δεν θα σας ακούσει από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα».

Nωρίτερα, επαιρόμενος για το τουρκικό μαχητικό, ανέφερε:

«Η Τουρκία άφησε πίσω της άλλο ένα κρίσιμο στάδιο στην πορεία της προς την παραγωγή του δικού της αεροσκάφους πέμπτης γενιάς» είπε, μιλώντας σε ανοικτή συγκέντρωση ενόψει των δημοτικών εκλογών της 31ης Μαρτίου, τονίζοντας πως «σήμερα ζήσαμε μια ακόμα περήφανη ημέρα για την τουρκική αμυντική βιομηχανία, σήμερα το πρωί το εθνικό μας μαχητικό αεροσκάφος KAAN πραγματοποίησε με επιτυχία την πρώτη του πτήση».

Αφήνοντας αιχμές κατά της αντιπολίτευσης που δεν πίστεψε ότι θα πραγματωθεί το έργο, ανέφερε πως «οι επιλογές όσων έχουν χάσει την πορεία τους αφορούν τους ίδιους. Εμείς επικεντρωνόμαστε στη δουλειά μας. Το κάναμε και συνεχίζουμε».

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνέχισε λέγοντας: «Παρά τους καημένους χωρίς αυτοπεποίθηση, παρά τη δυσπεψία εκείνων που έλεγαν πως μοιάζει “με σώμα καλοριφέρ”, παρά τους δοσίλογους που από την πρώτη στιγμή προσπάθησαν να υπονομεύσουν το ΚΑΑΝ, το εθνικό μας μαχητικό αεροσκάφος έσμιξε σήμερα με τους αιθέρες. Ο Κύριος μου να ευλογεί όλους όσοι συνέβαλαν. Θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να ολοκληρώσουμε γρήγορα τις υπόλοιπες δοκιμές του KAAN μας, το οποίο θα εμπνέει εμπιστοσύνη στους φίλους και φόβο στους εχθρούς. Την επόμενη περίοδο, θα συνεχίσουμε να δίνουμε κι άλλα καλά νέα στο έθνος μας για την αμυντική βιομηχανία».

Απευθυνόμενος δε στο συγκεντρωμένο πλήθος ρώτησε: «Βλέπετε το KAAN, σωστά; Να δείτε τι άλλο θα έρθει ακόμη; Πού είσαστε ακόμη, να δείτε τι άλλο θα έρθει»;

Ο Τούρκος πρόεδρος έστειλε και προεκλογικά μηνύματα με αναφορές στην ιστορία του Μικρασιατικού πολέμου. «Το Αφιόν, που χθες έγραψε έπος με την υπεράσπιση της πατρίδας στον εθνικό αγώνα, σήμερα γράφει ένα νέο έπος προστατεύοντας την εθνική βούληση» είπε, κάνοντας έμμεση αναφορά στις προσεχείς δημοτικές εκλογές. «Τώρα θέλω να φωνάξετε όσο πιο δυνατά μπορείτε από εδώ, ώστε να μη μείνει κανείς που δεν θα σας ακούσει από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Είμαστε έτοιμοι; Είμαστε έτοιμοι πολίτες της Αφιόν για τον Τουρκικό Αιώνα στις 31 Μαρτίου;», ρώτησε ξεσηκώνοντας τα πλήθη.

Σήμερα το πρωί το τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος 5ης γενιάς ΚΑΑΝ πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση. Το πρωτότυπο του μαχητικού απογειώθηκε από το στρατιωτικό αεροδρόμιο Μούρτεντ της ‘Αγκυρας.

Πρόκειται για το δικινητήριο αεροσκάφος τεχνολογίας Stealth χαμηλής ορατότητας που σχεδίασε η Τουρκική Αεροπορική Βιομηχανία (με υπεργολάβο στο έργο τη βρετανική BAE Systems), μετά την απόφαση των ΗΠΑ να αποκλείσουν την ‘Αγκυρα από το πρόγραμμα των F-35. Σχεδιάζεται να ενταχθεί στο δυναμικό της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας το 2028.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

https://hellasjournal.com/2024/02/polemocharis-kravges-erntogan-apo-to-afion-karachisar-fonaxete-oso-pio-dinata-borite-gia-na-sas-akousoun-apo-to-egeo-mechri-ti-mesogio-video/

Δυσβάσταχτα ενοίκια: Η Αθήνα στις πιο ακριβές πόλεις της Ευρώπης – Η λίστα του Economist

0

Η λίστα του Economist για τη στεγαστική κρίση και την προσιτότητα των ενοικίων βάσει των μισθών σε ευρωπαϊκές πόλεις.

Δυσβάσταχτο είναι το κόστος των ενοικίων για τους κατοίκους πολλών ευρωπαϊκών πόλεων, μεταξύ αυτών και της Αθήνας, σύμφωνα και με τον δείκτη Carrie Bradshaw.

Ο δείκτης, που δημιουργήθηκε από τον Economist, εξετάζει την προσιτότητα των ενοικίων βάσει των μισθών σε κάθε πόλη.

Στην ευρωπαϊκή λίστα περιλαμβάνονται συνολικά 35 πόλεις, από το Λονδίνο μέχρι την Άγκυρα, για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα. Η κατάταξη έγινε βάσει της αρχής πως δεν θα πρέπει να δαπανάται περισσότερο από 30% του εισοδήματος ενός ατόμου για το ενοίκιο.

Όπως αναφέρει ο Economist, όλα τα εισοδήματα παρουσιάζονται σε δολάρια για ευκολία στη σύγκριση και καθώς το μέγεθός τους ποικίλει, ο δείκτης συνδέει τον μέσο μισθό των ενοικιαστών μιας πόλης με το ύψος των ενοικίων, ώστε να διαπιστωθεί πόσο προσιτή είναι η ενοικίαση ενός σπιτιού από έναν πολίτη.

Βάσει λοιπόν του εν λόγω δείκτη, η Βουδαπέστη είναι η πιο ακριβή πόλη για τους ενοικιαστές. Το κόστος ενοικίασης στην πρωτεύουσα αυξήθηκε κατά 19% από το 2022. Ακολουθούν η Πράγα, η Λισαβόνα, το Ζάγκρεμπ, το Δουβλίνο, το Λονδίνο, η Μπρατισλάβα, η Ρίγα, η Στοκχόλμη, η Σόφια, το Ταλίν και η Αθήνα, η οποία βρίσκεται στη 12η θέση από τις συνολικά 35 εξεταζόμενες πόλεις.

Αναλυτικά η λίστα του Economist βάσει του δείκτη Carrie Bradshaw:

pinakas_enoikia_6212b.jpg

Σημειώνεται πως σύμφωνα με τη δημοφιλή πλατφόρμα ακινήτων Spitogatos, οι τιμές κατοικιών για ενοικίαση στην Αθήνα αυξήθηκαν εκ νέου το τελευταίο τρίμηνο του 2023 κατά 10,6% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο το 2022.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2022, τα τελευταία σχετικά διαθέσιμα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, ο μέσος πολίτης της χώρας δαπανούσε πάνω από το ένα τρίτο του μηνιαίου εισοδήματος (34,2%) για να καλύψει το κόστος στέγασης.

Screenshot_2024-02-02_115448_8e3ba.png

https://www.ieidiseis.gr/oikonomia/236120/dysvastaxta-enoikia-i-athina-stis-pio-akrives-poleis-stin-evropi-i-lista-tou-economist

Κρήτη: Συνελήφθησαν δύο Τούρκοι σε υπερπολυτελή μισθωμένη βίλα στο Ακρωτήρι – Τους παρακολουθούσε και η ΕΥΠ

0

Φέρονται να ήρθαν στη χώρα το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, διασχίζοντας τα σύνορα Ελλάδας –

Αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Χανίων, συνέλαβαν το μεσημέρι της Δευτέρας στο Ακρωτήρι δύο υπήκοους Τουρκίας ηλικίας 22 και 27 ετών.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», στην υπόθεση ενεπλάκησαν και αξιωματούχοι της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), οι οποίοι το τελευταίο χρονικό διάστημα είχαν θέσει υπό επιτήρηση τους νεαρούς Τούρκους.

Η σύλληψη τους έγινε σε υπερπολυτελή μισθωμένη βίλα όπου είχαν καταλύσει, στην παραλία Τερσανάς, σε κοντινή απόσταση από το αεροδρόμιο Χανίων.

Στο εσωτερικό της οι αστυνομικοί βρήκαν ένα πιστόλι 9 χιλιοστών, καθώς και 15 φυσίγγια ίδιου διαμετρήματος. Κατασχέθηκε επίσης μικρή ποσότητα ναρκωτικής ουσίας (εξαϋδροκανναβινόλη).

Εις βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για παράβαση του νόμου περί όπλων και ναρκωτικών και οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο. Αυτή την ώρα κρατούνται στην Ασφάλεια Χανίων Οι αστυνομικοί κατάσχεσαν και άλλα αντικείμενα – πειστήρια από το σπίτι, τα οποία ερευνώνται καθώς και ένα αυτοκίνητο Porsche Cayenne το οποίο χρησιμοποιούσαν για τις μετακινήσεις τους.

Σύμφωνα με πηγές, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά, καθώς ασφαλέστερα συμπεράσματα για τη δράση των δύο θα προκύψουν μετά την ολοκλήρωση της έρευνας επί των κατασχεμένων πειστηρίων.

Οι δύο συλληφθέντες φέρονται να ήρθαν στη χώρα το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, διασχίζοντας τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας στον Εβρο.

Υπέβαλαν την ίδια ημέρα αίτημα ασύλου στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) Φυλακίου, δηλώνοντας ότι κινδυνεύουν από το καθεστώς στην Τουρκία.

Το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τη σύλληψή τους, οι νεαροί τέθηκαν υπό επιτήρηση από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και το μεσημέρι της Δευτέρας αποφασίστηκε η σύλληψή τους από αστυνομικούς της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Χανίων.

Για τις μετακινήσεις τους οι δύο Τούρκοι υπήκοοι χρησιμοποιούσαν ένα αυτοκίνητο υπερπολυτελές τζιπ, το οποίο –σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές– κατασχέθηκε από υπαλλήλους του Τελωνείου Χανίων για παραβάσεις του τελωνειακού κώδικα.

Ενα από τα σενάρια που εξετάζονται είναι οι δύο συλληφθέντες να έχουν ανάμειξη σε υποθέσεις διακίνησης παράτυπων μεταναστών. Εξάλλου, τόσο η Κρήτη όσο και η Γαύδος δέχονται τους τελευταίους μήνες μεγάλη μεταναστευτική πίεση, με σκάφη να καταφθάνουν από τις ακτές της Αιγύπτου και της Λιβύης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/kriti-synelifthisan-dyo-tourkoi-se-yperpolyteli-misthomeni-vila-sto-akrotiri-tous-parakolouthouse-kai-i-eyp/

Υπάλληλοι της ΕΥΠ προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο γιατί η υπηρεσία τους υπέκλεπτε με… Predator

6

Είχαν λάβει τα κακόβουλα μηνύματα σε χρονικές συγκυρίες που τελούσαν σε δικαστική διαμάχη με την ΕΥΠ

Υπάλληλοι της ΕΥΠ αναγκάζονται να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο γιατί η ίδια η υπηρεσία τους υπέκλεπτε με το γνωστό λογισμικό παρακολούθησης, το Predator!

Συγκεκριμένα, δύο στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), τα οποία, μαζί με 76 ακόμη συναδέλφους τους, είχαν παρανόμως και βιαίως μεταταχθεί σε θέσεις «ψυγείο» της Ελληνικής Αστυνομίας, υπέβαλαν προσφάτως μηνύσεις σε συνέχεια έγγραφης ενημέρωσης που είχαν λάβει από τον Πρόεδρο της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, κ. Κων/νο Μενουδάκο, πως είχαν αποτελέσει στόχο του κακόβουλου λογισμικού Predator και μάλιστα σε περίοδο που ήταν ακόμη υπάλληλοι της ΕΥΠ.

Τα δύο στελέχη είχαν λάβει τα κακόβουλα μηνύματα σε χρονικές συγκυρίες που τελούσαν σε δικαστική διαμάχη με την ΕΥΠ, γεγονός που επιτείνει τις υποψίες σχετικά με το ποιος βρισκόταν πίσω από το Predator, με αποτέλεσμα η μία εκ των δύο εγκλήσεων να στρέφεται προσωπικά κατά του τότε Γ.Γ. Της Κυβέρνησης, Γρηγόρη Δημητριάδη και του τότε Διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα, ως παράγοντες που είχαν κίνητρο για τις συγκεκριμένες παράνομες παρακολουθήσεις.

Πόσο τυχαίο μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι στο στόχαστρο του Predator είχαν τεθεί την ίδια χρονική στιγμή, δύο υπάλληλοι της ΕΥΠ (μεταξύ και άλλων) που εκ των πραγμάτων τελούσαν σε υπηρεσιακή δίωξη, όπως αποδείχθηκε από την τοποθέτησή τους στην εικονική Γ΄ Υποδιεύθυνση της ΔΙΣΥΑΠ – Β΄ (Διεύθυνση Συλλογής και Ανάλυσης Πληροφοριών – Β) και την εν συνεχεία εκπαραθύρωσή τους από την Υπηρεσία;

Χρήζει δε μνείας ότι οι συγκεκριμένες υπάλληλοι, την ίδια περίοδο, είχαν ηγηθεί συνδικαλιστικού οργάνου εντός της ΕΥΠ, που με αιχμηρές ανακοινώσεις εξέθετε τα μη καλώς πεπραγμένα της διοίκησης Κοντολέοντα και των δύο Υποδιοικητών, Β. Γκρίζη και Δ. Μελιτσιώτη.

Έχουμε λοιπόν μια κυβέρνηση που εξαναγκάζει υπαλλήλους της πιο ιδιαίτερης και ευαίσθητης Εθνικά Υπηρεσίας να προσφύγουν, σύμφωνα με πληροφορίες, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) αναζητώντας το δίκιο τους.

Σημειωτέων ότι στο ΕΔΔΑ συμμετέχουν Δικαστές και υπάλληλοι από 46 κράτη – μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης μεταξύ αυτών Τουρκία, Αλβανία, Σκόπια και μέχρι πρότινος και η Ρωσία και ο νοών νοείτο…

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/ypalliloi-tis-eyp-prosefygan-sto-eyropaiko-dikastirio-giati-i-ypiresia-tous-ypeklepte-me-predator/

Χιλιάδες διαδηλωτές πέταξαν πέτρες, μολότοφ και καπνογόνα στο κυβερνητικό μέγαρο στα Τίρανα * Ζητούν παραίτηση της «διεφθαρμένης κυβέρνησης» Ράμα

0

Εξαγριωμένοι πολίτες, υποστηρικτές της δεξιάς αντιπολίτευσης,  συγκεντρώθηκαν μπροστά από τα κεντρικά γραφεία της κυβέρνησης της Αλβανίας στα Τίρανα, πετώντας πέτρες, μολότοφ και καπνογόνα στους αστυνομικούς, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης.

Χιλιάδες υποστηρικτές της αντιπολίτευσης της Αλβανίας βγήκαν στους δρόμους της αλβανικής πρωτεύουσας χθες βράδυ για να διαμαρτυρηθούν κατά της διαφθοράς της κυβέρνησης Έντι Ράμα. Ο Αλβανός πρωθυπουργός βρισκόταν στην Τουρκία όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη και συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Η διαδήλωση, η οποία σηματοδότησε την 33η επέτειο από το γκρέμισμα του μεγάλου αγάλματος  του κομμουνιστή δικτάτορα της χώρας, Ενβέρ Χότζα, ακολούθησε μήνες διαμαρτυριών από βουλευτές της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο.

  • Στο επίκεντρο της αναταραχής είναι η άρνηση των κυβερνώντων σοσιαλιστών να ερευνήσουν υποθέσεις διαφθοράς που αφορούν τον πρωθυπουργό Έντι Ράμα και άλλα κορυφαία στελέχη.

Ζητήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο να δημιουργήσει κοινοβουλευτικές επιτροπές για τη διερεύνηση των καταγγελιών, αλλά η βουλή απέρριψε το αίτημα.

Οι διαδηλωτές πέταξαν πέτρες και φωτοβολίδες στους αστυνομικούς και γκρέμισαν έναν σιδερένιο φράχτη γύρω από το κεντρικό κυβερνητικό κτίριο.

Thousands in #Albania take to streets protesting against corruption in PM #Rama‘s government pic.twitter.com/NNenufi7g5

— Türkiye Today (@turkiyetodaycom) February 21, 2024

  • Οι διαδηλωτές εξέφρασαν επίσης αλληλεγγύη προς τον πρώην πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα, ο οποίος βρίσκεται επί του παρόντος σε κατ’ οίκον περιορισμό καθώς ερευνάται για κατάχρηση του αξιώματός του. για να βοηθήσει τον γαμπρό του να ιδιωτικοποιήσει δημόσια γη για την κατασκευή πολυκατοικιών.

Ο πρώην πρωθυπουργός και ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, ο 79χρονος Μπερίσα, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στις 30 Δεκεμβρίου επειδή αρνήθηκε να εμφανιστεί στο δικαστήριο κατηγορούμενος για διαφθορα, ενώ  δέκα μέρες νωρίτερα είχε αρθεί η βουλευτική ασυλία.

Παρά τους περιορισμούς αυτούς, συνεχίζει να απευθύνεται τακτικά στους υποστηρικτές του από το παράθυρο του διαμερίσματός του.

Ο Μπερίσα είναι ύποπτος από την εισαγγελία για «παθητική διαφθορά» σε έρευνα για την ιδιωτικοποίηση αθλητικού συγκροτήματος το 2008 προς όφελος του γαμπρού του, όταν ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης.
Απέρριψε αυτές τις κατηγορίες, χαρακτηρίζοντάς τις «καθαρά πολιτικές» και κατηγόρησε τον Έντι Ράμα ως «υποκινητή» τους.

Ο Σαλί Μπερίσα υπόκειται σε απαγόρευση εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία από το 2022 λόγω φερόμενης συμμετοχής του σε διαφθορά.

Υποστηρικτές από τη μία πτέρυγα του διχασμένου Δημοκρατικού Κόμματος απείχαν από τη διαμαρτυρία, κατηγορώντας τον Μπερίσα ότι την εκμεταλλεύεται για προσωπικό όφελος.

Μιλώντας από το διαμέρισμά του την Τρίτη, ο Μπερίσα ισχυρίστηκε ότι ο Ράμα επιτίθεται στην οικογένειά του για πολιτικούς σκοπούς.

Στον πρώην πρωθυπουργό απαγορεύτηκε η είσοδος στις ΗΠΑ το 2021 και από το Ηνωμένο Βασίλειο το 2022 λόγω φερόμενης συμμετοχής του σε διαφθορά.

#FirstOnTNNavbharat: करप्शन को लेकर #Albania की राजधानी #Tirana में विपक्ष ने सरकार के खिलाफ खोला मोर्चा@dineshgautam1 #WorldNews pic.twitter.com/dyuBO7dh8s

— Times Now Navbharat (@TNNavbharat) February 21, 2024

 

Με πληροφορίες από euronews.com

 

https://hellasjournal.com/2024/02/chiliades-diadilotes-petaxan-petres-molotof-ke-kapnogona-sto-kivernitiko-megaro-sta-tirana-zitoun-paretisi-tis-dieftharmenis-kivernisis-rama-videos/

Eπεισόδια στη δίκη για τις προσλήψεις στο ΚΕΕΛΠΝΟ: Πιάστηκαν στα χέρια ο δικηγόρος του Πολάκη και ο φρουρός του Γεωργιάδη

1

Παρουσία του του νυν υπουργού Υγείας ‘Αδωνη Γεωργιάδη, κατέθεσε ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων ως μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση για “τις παράνομες προσλήψεις στο ΚΕΕΛΠΝΟ” την περίοδο 2013-2014, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης.

  • Κατηγορούμενοι για την υπόθεση , που αφορά 22 προσλήψεις , οι οποίες σύμφωνα με το κατηγορτήριο ,είχαν γίνει μη νόμιμες από την ηγεσία του ΚΕΕΛΠΝΟ, είναι συνολικά τέσσερα άτομα οι οποίοι λογοδοτούν για αδικήματα που αφορούν απιστία και συνέργεια σε αυτήν .

Η διαδικασία διεξήχθη με εντάσεις και διαξιφισμούς μεταξύ των δύο πολιτικών με αποκορύφωμα επεισόδιο που προκλήθηκε, λίγο πριν διακοπεί η συνεδρίαση ,όταν ο κ. Πολάκης δεν απάντησε σε ερώτηση που του είχε υποβληθεί και ο κ.Γεωργιάδης είπε δυνατά «τι διαδικασία είναι αυτή;».

  • Το περιστατικό κλιμακώθηκε όταν στην παρέμβαση Γεωργιάδη, αντέδρασε ο δικηγόρος Γιάννης Απατσίδης που βρισκόταν στο ακροατήριο, ο οποίος ήρθε σε αντιπαράθεση με μέλος της φρουράς του υπουργού .

Στη δίκη έχει καταθέσει ήδη ο κ. Γεωργιάδης , ενώ ο κ. Πολάκης κλήθηκε να καταθέσει μέσω αιτήματος που κατέθεσε στην Εισαγγελία Εφετών για λογαριασμό του, ο κ. Απατσίδης, το οποίο έγινε δεκτό καθώς ο πρώην υπουργός είχε υποβάλει μηνυτήρια αναφορά για την υπόθεση.

Το δικαστήριο διέκοψε για 13 Μαρτίου.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

 

Η Νέα Αριστερά για δηλώσεις Ταχιάου για το Fly Over

0

Εικόνες απο το μέλλον

Η Νέα Αριστερά με αφορμή δηλώσεις του υφυπουργού υποδομών Νίκου Ταχιάου για το Fly Over δηλώνει:

“Με απογοήτευση και θυμό ακούσαμε για ακόμα μια φορά τον υφυπουργό μεταφορών και υποδομών, Νίκο Ταχιάο να επιτίθεται με ειρωνείες στους πολίτες που αντιδρούν στην κατασκευή και τις επιπτώσεις του FLYOVER, χαρακτηρίζοντάς τους «παλαιοχριστιανούς» και κατηγορώντας τους για γκρίνια και μιζέρια. Αυτή τη φορά επέλεξε ως βήμα για τους λεονταρισμούς του την έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, καταφέρνοντας να προσβάλει τους πάντες, σε μια συζήτηση που ούτως ή άλλως η πολιτεία όφειλε να διεξάγει πολύ πριν αποφασίσει την κατασκευή του έργου.

Καλά θα κάνει ο Θεσσαλονικιός εξωκοινοβουλευτικός υπουργός, να απολογηθεί στους πολίτες όλης της Βόρειας Ελλάδας για το γεγονός πως η κατασκευή του FLYOVER ξεκίνησε χωρίς καμία μελέτη κυκλοφοριακών επιπτώσεων και χωρίς σχέδιο για τα έκτακτα μέτρα που θα έπρεπε να παρθούν όσο το έργο κατασκευάζεται.

 Παράλληλα, οφείλει αντί να μας μαλώνει, να μας εξηγήσει ρητά ποιος ευθύνεται για τις αποζημιώσεις που «με το καλημέρα» θα πάρει ο ανάδοχος του έργου. Αποζημιώσεις για μια καθόλου τυχαία όπως αποδεικνύεται καθυστέρηση εκκίνησης του έργου επί έξι μήνες, διάστημα κατά το οποίο διεξήχθησαν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Προφανώς γιατί δεν ήθελε το κόμμα του να διεξάγει εκλογές με τέτοιο καθημερινό κυκλοφοριακό κομφούζιο.

Ο κύριος Ταχιάος θα έπρεπε επιπλέον να ξέρει πως με προκλητικό ύφος, ευθείες επιθέσεις και προσβολές όπως αυτές που εκτόξευσε χθες βράδυ, δεν θα ξεφύγει ούτε αυτός ούτε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από τις τεράστιες ευθύνες τους για την «τραγωδία του Flyover».

Αν τυχόν δεν το ξέρει, είμαστε εμείς εδώ για να του το υπενθυμίζουμε. Η Νέα Αριστερά  Θεσσαλονίκης δεσμεύεται να σταθεί στο πλευρό των Θεσσαλονικέων πολιτών στις δίκαιες διεκδικήσεις τους για τη λήξη του καθημερινού τους κυκλοφοριακού εφιάλτη. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση μπορεί να αισθάνεται βέβαιη ότι στην απόπειρα εξαπάτησης και καταταλαιπώρησης του λαού της πόλης μας, θα μας βρίσκει διαρκώς μπροστά της”.

Η νέα επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο ρόλος της Ελλάδας

0

Ιστορικό υπόβαθρο, θεσμικό πλαίσιο και προοπτικές για την Ελλάδα
.
EUROKINISSI

Στις 19 Φεβρουαρίου 2024, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση για την έναρξη της επιχείρησης «EUNAVFOR ASPIDES» της ΕΕ, η οποία δραστηριοποιείται στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας και του Κόλπου. Η εν λόγω ανακοίνωση μάλιστα, ξεκινάει επισημαίνοντας ότι η εν λόγω επιχείρηση αποτελεί μία αμυντική επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας η οποία έχει ως σκοπό την αποκατάσταση και διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο, συνοδευόμενη από την ακόλουθη φράση του Ύπατου Εκπρόσωπου της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτική ασφάλειας, Josep Borrell, σύμφωνα με την οποία:

«Με την έναρξη της EUNAVFOR ASPIDES, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανταποκρίνεται άμεσα στην ανάγκη αποκατάστασης της θαλάσσιας ασφάλειας και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας σε έναν εξαιρετικά στρατηγικό θαλάσσιο διάδρομο. Η επιχείρηση θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαφύλαξη των εμπορικών συμφερόντων και των συμφερόντων ασφαλείας, προς όφελος της ΕΕ και της ευρύτερης διεθνούς κοινότητας».

Ιστορικό υπόβαθρο

Όσον αφορά την κατάσταση που επικρατεί στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο αξίζει να τονιστεί ότι από τον Οκτώβριο του 2023 άρχισαν να σημειώνονται πολυάριθμες επιθέσεις από τους Χούθι (Houthis ή Ansar Allah) της Υεμένης σε πλοία που έπλεαν στην Ερυθρά Θάλασσα (Red Sea), τον Κόλπο του Άντεν (Gulf of Aden), την Αραβική Θάλασσα (Arabian Sea) και τον Κόλπο του Ομάν (Gulf of Oman), με αποτέλεσμα αφενός να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή όσων επέβαιναν σε αυτά αλλά και να παρακωλύεται η ελευθερία της ναυσιπλοΐας

. Εικόνα 1: Η περιοχή δράσης των Χούθι Πηγή:https://www.nationsonline.org/oneworld/map/Arabia-Map.htm
. Εικόνα 1: Η περιοχή δράσης των Χούθι Πηγή:https://www.nationsonline.org/oneworld/map/Arabia-Map.htm
.

Για το λόγο αυτό, στις 10 Ιανουαρίου 2024 το Συμβούλιο Ασφάλειας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΣΑ/ΟΗΕ) εξέδωσε την Απόφαση 2722(2024) με την οποία καταδίκασε τις εν λόγω ενέργειες και απαίτησε την παύση τους, τονίζοντας το δικαίωμα των κρατών να προστατεύσουν τα πλοία τους (Εικόνα 2). Στις 29 Ιανουαρίου 2024, το Συμβούλιο της ΕΕ ενέκρινε την έναρξη γενική ιδέα διαχείρισης κρίσεων για την εξέταση του ενδεχόμενου ανάπτυξης μίας επιχείρησης θαλάσσιας ασφάλειας στις προαναφερθείσες περιοχές με διάρκεια ενός έτους, η οποία θεσπίστηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2024. 

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι στις 17 Ιανουαρίου 2024 εκδόθηκε σχετικό δελτίο τύπου από το Υπουργείο Εξωτερικών (State Department) των ΗΠΑ, σύμφωνα με το οποίο οι Χούθις χαρακτηρίστηκαν ως Τρομοκρατική Οργάνωση, τονίζοντας ότι θα λάβουν όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε να μην επηρεαστούν οι πολίτες της Υεμένης καθώς και ότι εφόσον οι Χούθις σταματήσουν τις επιθέσεις, οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να επαναξιολογήσουν τον εν λόγω χαρακτηρισμό. Κατέληγε δε στην παρατήρηση ότι οι Χούθι:

«[…] χαρακτηρίζονται [τρομοκρατική οργάνωση] επειδή έχουν διαπράξει ή αποπειραθεί να διαπράξουν, ενέχουν σημαντικό κίνδυνο να διαπράξουν ή έχουν συμμετάσχει σε εκπαίδευση για τη διάπραξη τρομοκρατικών πράξεων που απειλούν την ασφάλεια των υπηκόων των Ηνωμένων Πολιτειών ή την εθνική ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική ή την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών».

Θεσμικό πλαίσιο

Όσον αφορά το θεσμικό πλαίσιο της επιχείρησης «EUNAVFOR ASPIDES», αυτό καθορίζεται από την Απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2024/583 (Εικόνες 3 4) του Συμβουλίου της ΕΕ, σύμφωνα με την οποία:

1. Αποστολή της επιχείρησης «EUNAVFOR ASPIDES» είναι η διασφάλιση της ελευθερίας ναυσιπλοΐας σε σχέση με την κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα και η συμβολή στην ασφάλεια στη θάλασσα κατά μήκος των κύριων θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας στην περιοχή σε συνεργασία με άλλους σημαντικούς παράγοντες.

.
.
.
.

Εικόνα 3: Η απόφαση 2722(2024) του ΣΑ/ΟΗΕ

Πηγή: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=OJ:L_202400583

2. Το θέατρο επιχειρήσεων περιλαμβάνει τα Στενά του Baab al-Mandab και τα Στενά του Ορμούζ, καθώς και τα διεθνή ύδατα στην Ερυθρά Θάλασσα, τον Κόλπο του Άντεν, την Αραβική Θάλασσα, τον Κόλπο του Ομάν και τον Περσικό Κόλπο.

3. Στρατηγικός στόχος της επιχείρησης είναι να διασφαλίσει τη ναυτική παρουσία της ΕΕ στο θέατρο επιχειρήσεων με στόχο να διασφαλίσει την ελευθερία ναυσιπλοΐας για σκάφη, σε στενή συνεργασία με ομοϊδεάτες παρόχους ασφάλειας στη θάλασσα.

4. Τα καθορισμένα επιμέρους έργα της αποστολής περιλαμβάνουν τη συνοδεία σκαφών εντός του θεάτρου επιχειρήσεων, τη διασφάλιση επίγνωσης της κατάστασης στη θάλασσα εντός του θεάτρου επιχειρήσεων, και την προστασία των σκαφών από πολυχωρικές επιθέσεις στη θάλασσα, με πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου, περιλαμβανομένων των αρχών της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.

5. Διοικητής της επιχείρησης ορίζεται ο Αρχιπλοίαρχος Βασίλειος ΓΡΥΠΑΡΗΣ του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας, ο οποίος παρακολουθείται από τη Στρατιωτική Επιτροπή της ΕΕ (EU Military Committee – EUMC) στην οποία υποβάλλει εκθέσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

6. Επιχειρησιακό Στρατηγείο της ΕΕ ορίζεται η 1η ΣΤΡΑΤΙΑ στη Λάρισα.

7. Ο πολιτικός έλεγχος και η στρατηγική διεύθυνση της επιχείρησης θα ασκείται από την Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας (Political and Security Committee – PSC), υπό την ευθύνη του Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας.

8. Η εν λόγω επιχείρηση συντονίζεται στενά με τη στρατιωτική επιχείρηση «EUNAVFOR ATALANTA» της ΕΕ με περιοχή δράσης τον Δυτικό Ινδικό Ωκεανό, συνεργάζεται με την επιχείρηση «Prosperity Guardian» των ΗΠΑ, τις Συνδυασμένες Ναυτικές Δυνάμεις (Combined Maritime Forces), το Κέντρο Ναυτικής Ασφάλειας του Κέρατος της Αφρικής (Maritime Security Center Horn of Africa – MSCHOA), και την αποστολή «EUTM Somalia» και υποστηρίζεται πληροφοριακά από το Δορυφορικό Κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Satellite Center – SATCEN) και το Κέντρο Ανάλυσης Πληροφοριών (European Union Intelligence and Situation Centre) της ΕΕ.

9. Είναι δυνατόν να προσκαλούνται τρίτα κράτη (που δεν ανήκουν στην ΕΕ) προκειμένου να συμμετάσχουν στην EUNAVFOR ASPIDES.

.
.
.
.
.

Εικόνα 4: Η απόφαση 2722(2024) του ΣΑ/ΟΗΕ

Πηγή: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=OJ:L_202400583

10. Οι λειτουργικές δαπάνες της επιχείρησης βαρύνουν τα κράτη μέλη, ενώ το ποσό δημοσιονομικής αναφοράς για τις κοινές δαπάνες ανέρχεται σε 8.000.000 €.

11. Η επιχείρηση λήγει ένα έτος από την ημερομηνία έναρξής (12/02/2024) της, η στρατηγική επανεξέτασή της διενεργείται εγκαίρως πριν από τη λήξη ισχύος της και καταργείται την ημερομηνία κλεισίματος του Επιχειρησιακού Στρατηγείου.

Συμπεράσματα – προοπτικές

Ένα πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι το γεγονός ότι –σύμφωνα με τους στόχους που έθεσε με τη Στρατηγική Πυξίδα που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2022– επιδεικνύει σε πρακτικό επίπεδο την επιθυμία της να καταστεί ένας δυναμικός πάροχος ασφάλειας (security provider). Πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι η εν λόγω επιχείρηση έχει αμυντικό χαρακτήρα, καθώς εντάσσεται στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) η οποία αποσκοπεί στη(ν):

1. Διατήρηση της ειρήνης,

2. Ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας,

3. Προώθηση της διεθνούς συνεργασίας, και

4. Ανάπτυξη και εδραίωση της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.

Επιπρόσθετα, η εν λόγω επιχείρηση εντάσσεται στο πλαίσιο υλοποίησης της νέας Στρατηγικής Θαλάσσιας Ασφάλειας της ΕΕ που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2023, η οποία εξυπηρετεί σημαντικά εθνικά μας συμφέροντα όπως η επιτήρηση των θαλάσσιων συνόρων μας με την Τουρκία για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών μέσω της επιχείρησης «Poseidon» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (FRONTEX) και η προώθηση του Διεθνούς Δικαίου το οποίο αποτελεί τη βάση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών της Ελλάδας με την Τουρκία, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (United Nations Convention on the Law of the Sea, UNCLOS)

Η καθοριστική συμβολή επίσης της Ελλάδας με την παροχή του Διοικητή της επιχείρησης «EUNAVFOR ASPIDES» και των εγκαταστάσεων του Στρατηγείου της 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ στη Λάρισα και του προσωπικού για την λειτουργία του επιχειρησιακού στρατηγείου της επιχείρησης εξασφαλίζει σημαντικά επιχειρησιακά οφέλη για το συμμετέχον προσωπικό το οποίο συνεργάζεται με προσωπικό άλλων κρατών διευρύνοντας τους ορίζοντές του, αυξάνοντας την επιχειρησιακή του ικανότητα και εφαρμόζοντας τις προβλεπόμενες διαδικασίες της ΕΕ. Εξάλλου, η χώρα μας είχε αναλάβει τη διοίκηση της και της επιχείρησης «ATALANTA» κατά το πρώτο τετράμηνο του 2009, ενώ ο Διοικητής (Force Commander) της Δύναμης της επιχείρησης «IRINI» το 2023 ήταν επίσης Έλληνας.

Συν τοις άλλοις, η σπουδαία ναυτική μας παράδοση και η γεωγραφική μας εγγύτητα (σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ) με την περιοχή των επιχειρήσεων, μας καθιστά το πλέον κατάλληλο κράτος για την ανάληψη της εν λόγω επιχείρησης. Τέλος, μέσω της εν λόγω συμμετοχής προβάλλεται η εικόνα της Ελλάδας ως παράγοντας ασφάλειας και σταθερότητας σε περιφερειακό επίπεδο, αυξάνοντας παράλληλα το «διπλωματικό κεφάλαιο» της χώρας μας μεταβάλλοντάς μας από θεατές σε διαμορφωτές των εξελίξεων και πολύτιμους-αξιόπιστους εταίρους, προασπίζοντας ταυτόχρονα τα εθνικά μας συμφέροντα λαμβάνοντας υπόψιν ότι διαθέτουμε έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους παγκοσμίως. Εξάλλου, σύμφωνα με τον Θεμιστοκλή:

«Έχουμε γη και πατρίδα, όσο έχουμε πλοία και θάλασσα».

Huffington Post

Julian Assange’s Final Appeal

0

Julian Assange will make his final appeal this week to the British courts to avoid extradition. If he is extradited it is the death of investigations into the inner workings of power by the press.

By Chris Hedges

Assange – by Mr. Fish

LONDON — If Julian Assange is denied permission to appeal his extradition to the United States before a panel of two judges at the High Court in London this week, he will have no recourse left within the British legal system. His lawyers can ask the European Court of Human Rights (ECtHR) for a stay of execution under Rule 39, which is given in “exceptional circumstances” and “only where there is an imminent risk of irreparable harm.” But it is far from certain that the British court will agree. It may order Julian’s immediate extradition prior to a Rule 39 instruction or may decide to ignore a request from the ECtHR to allow Julian to have his case heard by the court.

The nearly 15-year-long persecution of Julian, which has taken a heavy toll on his physical and psychological health, is done in the name of extradition to the U.S. where he would stand trial for allegedly violating 17 counts of the 1917 Espionage Act, with a potential sentence of 170 years.

Julian’s “crime” is that he published classified documents, internal messages, reports and videos from the U.S. government and U.S. military in 2010, which were provided by U.S. army whistleblower Chelsea Manning. This vast trove of material revealed massacres of civilians, torture, assassinations, the list of detainees held at Guantanamo Bay and the conditions they were subjected to, as well as the Rules of Engagement in Iraq. Those who perpetrated these crimes — including the U.S. helicopter pilots who gunned down two Reuters journalists and 10 other civilians and severely injured two children, all captured in the Collateral Murder video — have never been prosecuted.

Julian exposed what the U.S. empire seeks to airbrush out of history.

Julian’s persecution is an ominous message to the rest of us. Defy the U.S. imperium, expose its crimes, and no matter who you are, no matter what country you come from, no matter where you live, you will be hunted down and brought to the U.S. to spend the rest of your life in one of the harshest prison systems on earth. If Julian is found guilty it will mean the death of investigative journalism into the inner workings of state power. To possess, much less publish, classified material — as I did when I was a reporter for The New York Times — will be criminalized. And that is the point, one understood by The New York Times, Der Spiegel, Le Monde, El País and The Guardian, who issued a joint letter calling on the U.S. to drop the charges against him.

Australian Prime Minister Anthony Albanese and other federal lawmakers voted on Thursday for the United States and Britain to end Julian’s incarceration, noting that it stemmed from him “doing his job as a journalist” to reveal “evidence of misconduct by the U.S.”

The legal case against Julian, which I have covered from the beginning and will cover again in London this week, has a bizarre Alice-in-Wonderland quality, where judges and lawyers speak in solemn tones about law and justice while making a mockery of the most basic tenets of civil liberties and jurisprudence.

How can hearings go forward when the Spanish security firm at the Ecuadorian Embassy, UC Global, where Julian sought refuge for seven years, provided videotaped surveillance of meetings between Julian and his lawyers to the CIA, eviscerating attorney-client privilege? This alone should have seen the case thrown out of court.

How can the Ecuadorian government led by Lenin Moreno violate international law by rescinding Julian’s asylum status and permit London Metropolitan Police into the Ecuadorian Embassy — sovereign territory of Ecuador — to carry Julian to a waiting police van?

Why did the courts accept the prosecution’s charge that Julian is not a legitimate journalist?

Why did the United States and Britain ignore Article 4 of their Extradition Treaty that prohibits extradition for political offenses?

How is the case against Julian allowed to go ahead after the key witness for the United States, Sigurdur Thordarson – a convicted fraudster and pedophile – admitted to fabricating the accusations he made against Julian?

How can Julian, an Australian citizen, be charged under the U.S. Espionage Act when he did not engage in espionage and wasn’t based in the U.S when he received the leaked documents?

Why are the British courts permitting Julian to be extradited to the U.S. when the CIA — in addition to putting Julian under 24-hour video and digital surveillance while in the Ecuadorian Embassy — considered kidnapping and assassinating him, plans that included a potential shoot-out on the streets of London with involvement by the Metropolitan Police?

How can Julian be condemned as a publisher when he did not, as Daniel Ellsberg did, obtain and leak the classified documents he published?

Why is the U.S. government not charging the publisher of The New York Times or The Guardian with espionage for publishing the same leaked material in partnership with WikiLeaks?

Why is Julian being held in isolation in a high-security prison without trial for nearly five years when his only technical violation of the law is breaching bail conditions when he sought asylum in the Ecuadorian Embassy? Normally this would entail a fine.

Why was he denied bail after he was sent to HM Prison Belmarsh?

If Julian is extradited, his judicial lynching will get worse. His defense will be stymied by U.S. anti-terrorism laws, including the Espionage Act and Special Administrative Measures (SAMs). He will continue being blocked from speaking to the public — except on a rare occasion — and being released on bail. He will be tried in the U.S. District Court for the Eastern District of Virginia where most espionage cases have been won by the U.S. government. That the jury pool is largely drawn from those who work for or have friends and relatives who work for the CIA, and other national security agencies that are headquartered not far from the court, no doubt contributes to this string of court decisions.

The British courts, from the inception, have made the case notoriously difficult to cover, severely limiting seats in the courtroom, providing video links that have been faulty, and in the case of the hearing this week, prohibiting anyone outside of England and Wales, including journalists who had previously covered the hearings, from accessing a link to what are supposed to be public proceedings.

As usual, we are not informed about schedules or timetables. Will the court render a decision at the end of the two-day hearing on Feb. 20 and Feb. 21? Or will it wait weeks, even months, to render a ruling as it has previously? Will it permit the ECtHR to hear the case or immediately railroad Julian to the U.S.? I have my doubts about the High Court passing the case to the ECtHR, given that the parliamentary arm of the Council of Europe, which created the ECtHR, along with their Commissioner for Human Rights, oppose Julian’s “detention, extradition and prosecution” because it represents “a dangerous precedent for journalists.” Will the court honor Julian’s request to be present in the hearing, or will he be forced to remain in the high-security HM Prison Belmarsh in Thamesmead, south east London, as has also happened before? No one is able to tell us.

Julian was saved from extradition in January 2021 when District Judge Vanessa Baraitser at Westminster Magistrates’ Court refused to authorize the extradition request. In her 132-page ruling, she found that there was a “substantial risk” Julian would commit suicide due to the severity of the conditions he would endure in the U.S. prison system. But this was a slim thread. The judge accepted all the charges leveled by the U.S. against Julian as being filed in good faith. She rejected the arguments that his case was politically motivated, that he would not get a fair trial in the U.S. and that his prosecution is an assault on the freedom of the press.

Baraitser’s decision was overturned after the U.S. government appealed to the High Court in London. Although the High Court accepted Baraitser’s conclusions about Julian’s “substantial risk” of suicide if he was subjected to certain conditions within a U.S. prison, it also accepted four assurances in U.S. Diplomatic Note no. 74, given to the court in February 2021, which promised Julian would be treated well.

The U.S. government claimed in the diplomatic note that its assurances “entirely answer the concerns which caused the judge [in the lower court] to discharge Mr. Assange.” The “assurances” state that Julian will not be subject to SAMs. They promise that Julian, an Australian citizen, can serve his sentence in Australia if the Australian government requests his extradition. They promise he will receive adequate clinical and psychological care. They promise that, pre-trial and post-trial, Julian will not be held in the Administrative Maximum Facility (ADX) in Florence, Colorado.

It sounds reassuring. But it is part of the cynical judicial pantomime that characterizes Julian’s persecution.

No one is held pre-trial in ADX Florence. ADX Florence is also not the only supermax prison in the U.S. where Julian can be imprisoned. He could be placed in one of our other Guantanamo-like facilities in a Communications Management Unit (CMU). CMUs are highly restrictive units that replicate the near total isolation imposed by SAMs. The “assurances” are not legally binding. All come with escape clauses.

Should Julian do “something subsequent to the offering of these assurances that meets the tests for the imposition of SAMs or designation to ADX” he will, the court conceded, be subject to these harsher forms of control. If Australia does not request a transfer it “cannot be a cause for criticism of the USA, or a reason for regarding the assurances as inadequate to meet the judge’s concerns,” the ruling reads. And even if that were not the case, it would take Julian 10 to 15 years to appeal his sentence up to the U.S. Supreme Court, which would be more than enough time to destroy him psychologically and physically. Amnesty International said the “assurances are not worth the paper they are written on.”

Julian’s lawyers will attempt to convince two High Court judges to grant him permission to appeal a number of the arguments against extradition which Judge Baraitser dismissed in January 2021. His lawyers, if the appeal is granted, will argue that prosecuting Julian for his journalistic activity represents a “grave violation” of his right to free speech; that Julian is being prosecuted for his political opinions, something which the U.K.-U.S. extradition treaty does not allow; that Julian is charged with “pure political offenses” and the U.K.-U.S. extradition treaty prohibits extradition under such circumstances; that Julian should not be extradited to face prosecution where the Espionage Act “is being extended in an unprecedented and unforeseeable way”; that the charges could be amended resulting in Julian facing the death penalty; and that Julian will not receive a fair trial in the U.S. They are also asking for the right to introduce new evidence about CIA plans to kidnap and assassinate Julian.

If the High Court grants Julian permission to appeal, a further hearing will be scheduled during which time he will argue his appeal grounds. If the High Court refuses to grant Julian permission to appeal, the only option left is to appeal to the ECtHR. If he is unable to take his case to the ECtHR he will be extradiated to the U.S.

The decision to seek Julian’s extradition, contemplated by Barack Obama’s administration, was pursued by Donald Trump’s administration following WikiLeaks’ publication of the documents known as Vault 7, which exposed the CIA’s cyberwarfare programs, including those designed to monitor and take control of cars, smart TVs, web browsers and the operating systems of most smart phones.

The Democratic Party leadership became as bloodthirsty as the Republicans following WikiLeaks’ publishing of tens of thousands of emails belonging to the Democratic National Committee (DNC) and senior Democratic officials, including those of John Podesta, Hillary Clinton’s campaign chairman during the 2016 presidential election.

The Podesta emails exposed that Clinton and other members of Obama’s administration knew that Saudi Arabia and Qatar — which had both donated millions of dollars to the Clinton Foundation — were major funders of the Islamic State of Iraq and Syria. They revealed transcripts of three private talks Clinton gave to Goldman Sachs — for which she was paid $675,000 — a sum so large it can only be considered a bribe. Clinton was seen in the emails telling the financial elites that she wanted “open trade and open borders” and believed Wall Street executives were best positioned to manage the economy, a statement that contradicted her campaign promises of financial reform. They exposed the Clinton campaign’s self-described “Pied Piper” strategy which used their press contacts to influence Republican primaries by “elevating” what they called “more extreme candidates,” to ensure Trump or Ted Cruz won their party’s nomination. They exposed Clinton’s advance knowledge of questions in a primary debate. The emails also exposed Clinton as one of the architects of the war and destruction of Libya, a war she believed would burnish her credentials as a presidential candidate.

Journalists can argue that this information, like the war logs, should have remained secret. But if they do, they can’t call themselves journalists.

The Democratic leadership, which attempted to blame Russia for its election loss to Trump — in what became known as Russiagate — charged that the Podesta emails and the DNC leaks were obtained by Russian government hackers, although an investigation headed by Robert Mueller, the former FBI director, “did not develop sufficient admissible evidence that WikiLeaks knew of — or even was willfully blind to” any alleged hacking by the Russian state.

Julian is persecuted because he provided the public with the most important information about U.S. government crimes and mendacity since the release of the Pentagon Papers. Like all great journalists, he was nonpartisan. His target was power.

He made public the killing of nearly 700 civilians who had approached too closely to U.S. convoys and checkpoints, including pregnant women, the blind and deaf, and at least 30 children.

He made public the more than 15,000 unreported deaths of Iraqi civilians and the torture and abuse of some 800 men and boys, aged between 14 to 89, at Guantánamo Bay detention camp.

He showed us that Hillary Clinton in 2009 ordered U.S. diplomats to spy on U.N. Secretary General Ban Ki-moon and other U.N. representatives from China, France, Russia, and the U.K., spying that included obtaining DNA, iris scans, fingerprints, and personal passwords.

He exposed that Obama, Hillary Clinton and the CIA backed the June 2009 military coup in Honduras that overthrew the democratically-elected president Manuel Zelaya, replacing him with a murderous and corrupt military regime.

He revealed that the United States secretly launched missile, bomb and drone attacks on Yemen, killing scores of civilians.

No other contemporary journalist has come close to matching his revelations.

Julian is the first. We are next.

The Chris Hedges Report is a reader-supported publication.

informationclearinghouse.blog

ΠΩΣ Η CIA ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

1

Jeffrey D. Sachs

informationclearinghouse.blog

Υπάρχουν τρία βασικά προβλήματα με τη CIA: οι στόχοι, οι μέθοδοι της και η ανευθυνότητα.

Οι επιχειρησιακοί της στόχοι είναι αυτοί που η CIA ή
ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ορίζουν προς το συμφέρον των ΗΠΑ
σε μια δεδομένη στιγμή, ανεξάρτητα από το διεθνές δίκαιο ή το δίκαιο των ΗΠΑ.
Οι μέθοδοι είναι μυστικές και διττές. Ανευθυνότητα σημαίνει ότι
η CIA και ο πρόεδρος ασκούν εξωτερική πολιτική χωρίς κανέναν δημόσιο έλεγχο.
Το Κογκρέσο είναι ένα χαλάκι της πόρτας, ένα παράπλευρο σόου.
Όπως είπε ένας πρόσφατος διευθυντής της CIA, ο Μάικ Πομπέο, για την περίοδο του στη CIA:

«Ήμουν διευθυντής της CIA. Είπαμε ψέματα, απατήσαμε, κλέψαμε. Είχαμε ολόκληρο
μαθήματα κατάρτισης. Σου θυμίζει τη δόξα του Αμερικανού
πειράματος.”

Η CIA ιδρύθηκε το 1947 ως διάδοχος του Γραφείου 
Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS). Το OSS είχε παίξει δύο διακριτούς ρόλους
στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: μυστικές υπηρεσίες και ανατροπή. Η CIA ανέλαβε και τους δύο ρόλους.
Από τη μια πλευρά, η CIA επρόκειτο να παρέχει πληροφορίες στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Από την άλλη, επρόκειτο να ανατρέψει τον «εχθρό», δηλαδή
όποιον ο πρόεδρος ή η CIA όριζαν ως εχθρό, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα
μέτρων: δολοφονίες, πραξικοπήματα, οργανωμένες ταραχές, οπλισμός ανταρτών,
και άλλα μέσα.

Είναι ο τελευταίος ρόλος που έχει αποδειχθεί καταστροφικός για την παγκόσμια σταθερότητα και το κράτος δικαίου των ΗΠΑ. Είναι ένας ρόλος που η CIA συνεχίζει να επιδιώκει σήμερα.

Στην πραγματικότητα, η CIA είναι ένας μυστικός στρατός των ΗΠΑ, ικανός
να δημιουργήσει χάος σε όλο τον κόσμο χωρίς καμία απολύτως ευθύνη.

Όταν ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ αποφάσισε ότι ο ανερχόμενος πολιτικός αστέρας της Αφρικής, δημοκρατικά εκλεγμένος Πατρίς Λουμούμπα του Ζαΐρ (τώρα
Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), ήταν «εχθρός», συνωμότησε η CIA
και τον δολοφόνησε το 1961, υπονομεύοντας έτσι τις δημοκρατικές ελπίδες για την Αφρική.
Δύσκολα θα ήταν ο τελευταίος Αφρικανός πρόεδρος που ανατράπηκε από τη CIA.

Η έκταση του συνεχιζόμενου χάους που προέκυψε από τις επιχειρήσεις της CIA είναι εκπληκτική.

Στην 77χρονη ιστορία της, η CIA έχει τεθεί σε σοβαρή δημόσια λογοδοσία
μόλις μία φορά, το 1975. Εκείνη τη χρονιά, ο γερουσιαστής του Αϊντάχο Φρανκ Τσερτ ηγήθηκε έρευνας της Γερουσίας που αποκάλυψε τη συγκλονιστική μανία της CIA
για δολοφονίες, πραξικοπήματα, αποσταθεροποίηση, επίβλεψη τύπου Μένγκελε,
βασανιστήρια και ιατρικά «πειράματα».

Η αποκάλυψη από την Εκκλησιαστική Επιτροπή της συγκλονιστικής κακοποίησης της CIA
έχει πρόσφατα καταγραφεί σε ένα υπέροχο βιβλίο από την έρευνα
του δημοσιογράφου James Risen, The Last Honest Man: The CIA, the FBI, the Mafia, and the Kennedys―and One Senator’s Fight to Save Democracy (Ο Τελευταίος Τίμιος Άνθρωπος: Η CIA, το FBI, η Μαφία και οι Κένεντι – και ο αγώνας ενός γερουσιαστή για τη διάσωση της δημοκρατίας.)

Αυτό το μοναδικό επεισόδιο δημόσιας λογοδοσίας συνέβη λόγω μιας σπάνιας συρροής γεγονότων.

Το έτος πριν από την Επιτροπή της Εκκλησίας, το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ
ανέτρεψε τον Ρίτσαρντ Νίξον και αποδυνάμωσε τον Λευκό Οίκο. Ως διάδοχος του
Νίξον, ο Τζέραλντ Φορντ ήταν μη εκλεγμένος, πρώην βουλευτής και απρόθυμος
να αντιταχθεί στα εποπτικά προνόμια του Κογκρέσου. Το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ
που διερευνήθηκε από την Επιτροπή της Γερουσίας Ervin, είχε επίσης ενισχύσει
τη Γερουσία και κατέδειξε την αξία της επίβλεψης της Εκτελεστικής εξουσίας από τη Γερουσία.

Το κρίσιμο είναι ότι της CIA ηγήθηκε τότε ο William Colby, ο οποίος ήθελε να καθαρίσει τις επιχειρήσεις της CIA. Επίσης, ο διευθυντής του FBI J. Edgar Hoover, πρωτεργάτης διάχυτων παρανομιών εκτέθηκε, επίσης, από την Επιτροπή της Εκκλησίας, είχε πεθάνει το 1972.

Τον Δεκέμβριο του 1974, ο ερευνητής ρεπόρτερ Seymour Hersh, σπουδαίος ως τώρα ρεπόρτερ με πηγές μέσα στη CIA, δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ
παράνομων επιχειρήσεων της CIA κατά αντιπολεμικών κινημάτων των ΗΠΑ.

Ο ηγέτης της πλειοψηφίας της Γερουσίας τότε, Μάικ Μάνσφιλντ, ένας ηγέτης με χαρακτήρα, διόρισε στη συνέχεια την Εκκλησία να ερευνήσει τη CIA.
Ο ίδιος ο Τσερτς ήταν γενναίος, έντιμος, έξυπνος, ανεξάρτητος και
ατρόμητος Γερουσιαστής, χαρακτηριστικά που λείπουν εδω και χρόνια απο την πολιτική των ΗΠΑ.

Μακάρι οι παράνομες επιχειρήσεις της CIA να είχαν παραδοθεί στην ιστορία ως 
αποτέλεσμα των εγκλημάτων που αποκάλυψε η Εκκλησιαστική Επιτροπή, ή τουλάχιστον να είχαν θέσει τη CIA υπό το κράτος δικαίου και τη δημόσια λογοδοσία.

Αλλά αυτό δεν έγινε. Η CIA γέλασε τελευταία -ή να το πούμε καλύτερα,
δάκρυσε τον κόσμο – διατηρώντας τον εξέχοντα ρόλο της στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της υπερπόντιας υπονόμευσης.

Από το 1975, η CIA διεξάγει μυστικές επιχειρήσεις υποστηρίζοντας το Ισλαμικό
τζιχαντιστικό κίνημα στο Αφγανιστάν που κατέστρεψε τελείως το Αφγανιστάν ενώ έδωσε ώθηση στην άνοδο της Αλ Κάιντα. Η CIA πιθανότατα διεξήγαγε μυστικές επιχειρήσεις στο Βαλκάνια εναντίον της Σερβίας, στον Καύκασο εναντίον της Ρωσίας και στην Κεντρική Ασία στοχεύει την Κίνα, αναπτύσσοντας όλες τις τζιχαντιστικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τη CIA.

Στη δεκαετία του 2010, η CIA διεξήγαγε θανατηφόρες επιχειρήσεις για να ανατρέψει ξανά τον Μπασίρ αλ Άσαντ της Συρίας με ισλαμιστές τζιχαντιστές. Για τουλάχιστον 20 χρόνια, η CIA ήταν βαθιά εμπλεκόμενη στην υποκίνηση της αυξανόμενης καταστροφής στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της βίαιης ανατροπής του προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 που πυροδότησε τον καταστροφικό πόλεμο που διεξάγεται τώρα την Ουκρανία.

Τι γνωρίζουμε γι αυτές τις επιχειρήσεις;

Μόνο όσα πληροφοριοδότες, λίγοι ατρόμητοι ερευνητές ρεπόρτερ, μια χούφτα
γενναίοι μελετητές και ορισμένες ξένες κυβερνήσεις ήταν πρόθυμες ή ικανές
να μας πούν, με όλους αυτούς τους πιθανούς μάρτυρες να γνωρίζουν ότι
ενδέχεται να αντιμετωπίσουν βαριά αντίποινα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Υπήρξε
ελάχιστη έως καθόλου λογοδοσία από την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ ή με νόημα
επίβλεψη ή περιορισμό που επιβλήθηκε από το Κογκρέσο.

Αντίθετα,η κυβέρνηση έχει γίνει ολοένα και πιο εμμονικά μυστικοπαθής, επιδιώκοντας επιθετικές ενέργειες επικαλούμενη το νόμο κατά της αποκάλυψης διαβαθμισμένων πληροφοριών, ακόμη και όταν, ή ειδικά όταν, οι πληροφορίες αυτές περιγράφουν παράνομες ενέργειες της ίδιας της κυβέρνησης.

Που και που, ένας πρώην αξιωματούχος των ΗΠΑ αποκαλύπτει κάποια μυστικά, όπως όταν ο Zbigniew Brzezinski αποκάλυψε ότι είχε παρακινήσει τον Jimmy Carter να αναθέσει στη CIA να εκπαιδεύσει ισλαμιστές τζιχαντιστές για την αποσταθεροποίηση της
κυβέρνησης του Αφγανιστάν, με στόχο να παρακινήσει τη Σοβιετική Ένωση να
εισβάλει σε αυτή τη χώρα.

Στην περίπτωση της Συρίας, μάθαμε από μερικά ρεπορτάζ στους New York Times το 2016 και το 2017 για τις ανατρεπτικές επιχειρήσεις της CIA για την αποσταθεροποίηση της Συρίας και την ανατροπή του Άσαντ, όπως διέταξε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Εδώ είναι η περίπτωση μιας τρομερά άστοχης επιχείρησης της CIA, κατάφωρης παραβίασης του
διεθνούς δικαίου, που οδήγησε σε μια δεκαετία χάους, κλιμακούμενου
περιφερειακού πολέμου, εκατοντάδων χιλιάδων θανάτων και εκατομμυρίων εκτοπισμένων
ανθρώπων, και όμως δεν έχει υπάρξει ούτε μία ειλικρινής αναγνώριση
αυτής της καταστροφής από την ηγεσία της CIA από τον Λευκό Οίκο ή το Κογκρέσο.

Στην περίπτωση της Ουκρανίας, γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ έπαιξαν ένα σημαντικό κεκαλυμμένο ρόλο στο βίαιο πραξικόπημα που κατέλυσε τον Γιανουκόβιτς και που σάρωσε την Ουκρανία σε μια δεκαετία αιματοχυσίας, αλλά μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Η Ρωσία προσέφερε στον κόσμο ένα παράθυρο για το πραξικόπημα καταγράφοντας και δημοσιεύοντας μια κλήση μεταξύ της Victoria Nuland,
τότε Βοηθού Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ (τώρα υφυπουργού Εξωτερικών)
και του Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία Geoffrey Pyatt (τώρα Βοηθού Υπουργού Εξωτερικών), με την οποία σχεδιαζόταν η μεταπραξικοπηματική κυβέρνηση. Στη συνέχεια, η CIA εκπαίδευσε κρυφά δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων
του καθεστώτος μετά το πραξικόπημα που οι ΗΠΑ είχαν βοηθήσει να επικρατήσει.
Η κυβέρνηση ήταν η μαμή των μυστικών επιχειρήσεων της CIA στην Ουκρανία.

Έχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι στελέχη της CIA πραγματοποίησαν την καταστροφή του αγωγού Nord Stream, σύμφωνα με τον Seymour Hersh, ο οποίος είναι τώρα ανεξάρτητος ρεπόρτερ. Σε αντίθεση με το 1975, όταν ο Χερς ήταν στους New York Times σε μια εποχή που η εφημερίδα εξακολουθούσε να ζητά από την κυβέρνηση να λογοδοτήσει, οι Times δεν ενδιαφέρονται καν να εξετάσουν το ρεπορτάζ του Hersh.
Το να κρατάς τη CIA στο δημόσια απολογία είναι, φυσικά ανηφορική διαδικασία. Οι Πρόεδροι και το Κογκρέσο δεν το προσπαθούν καν. Τα mainstream
μέσα ενημέρωσης δεν ερευνούν τη CIA, προτιμώντας αντ’ αυτού να αναφέρουν «ανώτερους
ανώνυμους αξιωματούχους» και την επίσημη συγκάλυψη. Βαριούνται να το κάνουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, φοβούνται την απώλεια διαφημιστικών εσόδων από το
στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, απειλούνται, ή όλα τα παραπάνω; Ποιός ξέρει.

Υπάρχει μια μικρή λάμψη ελπίδας. Πίσω, στα 1975, η CIA είχε επικεφαλής έναν μεταρρυθμιστή. Σήμερα, η CIA διευθύνεται από τον William Burns, έναν από τους μακροχρόνια κορυφαίους, αμερικανούς διπλωμάτες. Ο Μπερνς ξέρει την αλήθεια για την Ουκρανία, από τότε που υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Ρωσία το 2008 και ενημέρωσε την Ουάσιγκτον για το σοβαρό λάθος της ώθησης της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Δεδομένου του αναστήματος και των διπλωματικών επιτευγάτων του Μπερνς, ίσως θα υποστήριζε την επειγόντως αναγκαία λογοδοσία [της CIA].

Η έκταση του συνεχιζόμενου χάους που προέκυψε από τις επιχειρήσεις της CIA είναι εκπληκτική. Στο Αφγανιστάν, την Αϊτή, τη Συρία, τη Βενεζουέλα, το Κοσσυφοπέδιο, την Ουκρανία και πολύ πιο πέρα, οι άσκοποι θάνατοι, η αστάθεια και η καταστροφή που εξαπέλυσαν οι ανατροπές που πραγατοποίησε η CIA συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Τα κύρια μέσα ενημέρωσης, τα ακαδημαϊκά ιδρύματα και το Κογκρέσο θα πρέπει να
διερευνήσουν αυτές τις επιχειρήσεις στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους και
να απαιτήσουν τη δημοσιοποίηση εγγράφων για να καταστεί δυνατή η δημοκρατική λογοδοσία.

Το επόμενο έτος είναι η 50ή επέτειος των ακροάσεων της Εκκλησιαστικής Επιτροπής.
Πενήντα χρόνια μετά, με το προηγούμενο, της έμπνευσης και της καθοδήγησης της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, είναι καιρός να αποκαλύψουμε, να εκθέσουμε
την αλήθεια για το χάος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και να ξεκινήσει μια νέα εποχή στην οποία η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να γίνει διαφανής, υπεύθυνη, να υπόκειται στον κανόνα δικαίου τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς και να είναι προσανατολισμένη προς την παγκόσμια ειρήνη παρά στην ανατροπή υποτιθέμενων εχθρών.

*Ο Jeffrey David Sachs είναι Αμερικανός οικονομολόγος και αναλυτής δημόσιας πολιτικής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Columbia, όπου ήταν πρώην διευθυντής του The Earth Institute. Είναι γνωστός για το έργο του για τη βιώσιμη ανάπτυξη, την οικονομική ανάπτυξη και τον αγώνα για τον τερματισμό της φτώχειας

informationclearinghouse.blog

Πώλ Κρούγκμαν: ΠΩΣ ΟΙ ΗΠΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

0

Πώς κάνουν οικονομικό πόλεμο οι ΗΠΑ και τι ελέγχουν; Ο Πολ Κρούγκμαν εξηγεί πώς στήνεται το παιχνίδι και γιατί η Αμερική έχει το «πάνω χέρι».

Η ανάλυσή του, αφορά στην κατασκοπεία και την επιβολή κυρώσεων από την Ουάσιγκτον και βασίζεται στο αποκαλυτικό βιβλίο «Underground Empire: How America Weaponized the World Economy», του Henry Farrell και του Abraham Newman. Ακολουθεί η ανάλυση από τον Πολ Κρούγκμαν

Ας υποθέσουμε ότι μια εταιρεία στο Περού θέλει να συνεργαστεί με μια εταιρεία στη Μαλαισία. Δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο για τις εταιρείες να κάνουν μια συμφωνία. Η αποστολή χρημάτων πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα είναι γενικά απλή, όπως και η διεθνής μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων δεδομένων

Υπάρχει όμως ένα «θέμα»: είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι οι εταιρείες, οι συναλλαγές τους με χρηματοοικονομικές πληροφορίες και δεδομένα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι έμμεσες και πιθανότατα θα περάσουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή από ιδρύματα στα οποία η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ουσιαστικό έλεγχο.

Όταν το κάνουν, η Ουάσιγκτον θα έχει τη δύναμη να παρακολουθεί την ανταλλαγή και, εάν το επιθυμεί, να τη σταματήσει στην πορεία της – για να σταματήσει, με άλλα λόγια, την περουβιανή εταιρεία και τη μαλαισιανή εταιρεία να συνεργάζονται μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εμποδίσουν πολλές περουβιανές και μαλαισιανές εταιρείες να εμπορεύονται αγαθά γενικά, αποκόπτοντας σε μεγάλο βαθμό τις χώρες από τη διεθνή οικονομία

Ένα τμήμα των όσων υποστηρίζουν αυτή τη δύναμη είναι ευρέως γνωστό: Mεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου διεξάγεται σε δολάρια. Το δολάριο είναι ένα από τα λίγα νομίσματα που θα δεχτούν σχεδόν όλες οι μεγάλες τράπεζες, και σίγουρα το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο. Ως αποτέλεσμα, το δολάριο είναι το νόμισμα που πρέπει να χρησιμοποιούν πολλές εταιρείες εάν θέλουν να κάνουν διεθνείς επιχειρήσεις.

Δεν υπάρχει πραγματική αγορά στην οποία η περουβιανή εταιρεία θα μπορούσε να ανταλλάξει περουβιανό νόμισμα με νόμισμα Μαλαισίας, επομένως οι τοπικές τράπεζες που διευκολύνουν αυτό το εμπόριο θα χρησιμοποιούν κανονικά τα τοπικά νομίσμστα για να αγοράζουν δολάρια ΗΠΑ και στη συνέχεια θα χρησιμοποιούν δολάρια για να αγοράζουν το τοπικό νόμισμα της άλλης χώρας.

Το «κρυφό κλειδί» των ΗΠΑ

Για να γίνει αυτό, ωστόσο, οι τράπεζες πρέπει να έχουν πρόσβαση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ και να ακολουθούν κανόνες που ορίζει η Ουάσιγκτον. Αλλά υπάρχει ένας άλλος, λιγότερο γνωστός λόγος για τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέχουν συντριπτική οικονομική ισχύ.

Τα περισσότερα από τα καλώδια οπτικών ινών του κόσμου, τα οποία μεταφέρουν δεδομένα και μηνύματα σε όλο τον πλανήτη, ταξιδεύουν μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών.

Και όπου αυτά τα καλώδια φτάνουν στις ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον μπορεί και παρακολουθεί την κυκλοφορία τους—βασικά καταγράφει κάθε πακέτο δεδομένων που επιτρέπει στην Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας να βλέπει τα δεδομένα.

Ως εκ τούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν εύκολα να κατασκοπεύουν αυτό που κάνει σχεδόν κάθε επιχείρηση και κάθε άλλη χώρα. Μπορεί να καθορίσει πότε οι ανταγωνιστές της απειλούν τα συμφέροντά της και να επιβάλει σημαντικές κυρώσεις ως απάντηση.

Η κατασκοπεία και η επιβολή κυρώσεων από την Ουάσιγκτον είναι το θέμα του Underground Empire: How America Weaponized the World Economy, του Henry Farrell και του Abraham Newman. Αυτό το αποκαλυπτικό βιβλίο εξηγεί πώς η Ουάσιγκτον κατέκτησε μια τέτοια τρομερή δύναμη και τους πολλούς τρόπους με τους οποίους αναπτύσσει αυτήν την εξουσία.

Ο Φάρελ και ο Νιούμαν περιγράφουν λεπτομερώς πώς η 11η Σεπτεμβρίου ώθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να αρχίσουν να χρησιμοποιούν την αυτοκρατορία τους και πώς τα πολλά συστατικά τους μέρη έχουν συγκεντρωθεί για να περιορίσουν τόσο την Κίνα όσο και τη Ρωσία. Δείχνουν ότι παρόλο που μπορεί να μην αρέσουν τα δίκτυα της Ουάσιγκτον, η απόδραση είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Οι συγγραφείς καταδεικνύουν επίσης πώς, στο όνομα της ασφάλειας, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα που συχνά γίνεται κατάχρηση.

«Για να προστατεύσει την Αμερική, η Ουάσιγκτον έχει μετατρέψει αργά αλλά σταθερά τα ακμάζοντα οικονομικά δίκτυα σε εργαλεία κυριαρχίας», γράφουν οι Farrell και Newman.

Και όπως ξεκαθαρίζουν στο βιβλίο τους, οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να κυριαρχήσουν μπορεί να προκαλέσουν τεράστια ζημιά.

Εάν η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τα εργαλεία της πολύ συχνά, μπορεί να ωθήσει άλλες χώρες να διαλύσουν την τρέχουσα διεθνή τάξη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να πιέσουν την Κίνα να αποκοπεί από μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, επιβραδύνοντας την παγκόσμια ανάπτυξη. Και η Ουάσιγκτον μπορεί να χρησιμοποιήσει την εξουσία της για να τιμωρήσει κράτη και ανθρώπους που δεν έχουν κάνει τίποτα κακό.

Ως εκ τούτου, οι ειδικοί πρέπει να σκεφτούν πώς να περιορίσουν καλύτερα —αν όχι να περιορίσουν πλήρως— την αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα στοιχεία και τα δολάρια

Η κεντρική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στην παγκόσμια χρηματοδότηση και τη μετάδοση δεδομένων δεν είναι εντελώς πρωτόγνωρη. Η κορυφαία δύναμη του κόσμου είχε πάντα τον υπερμεγέθη έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και των δικτύων επικοινωνίας. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, για παράδειγμα, η βρετανική λίρα διαδραμάτισε βασικό ρόλο σε πολλές διεθνείς συναλλαγές και μια πλειάδα όλων των παγκόσμιων υποθαλάσσιων τηλεγραφικών καλωδίων περνούσαν από το Λονδίνο.

Αλλά το 2023 δεν είναι 1901. Η σημερινή εποχή ορίζεται από αυτό που ορισμένοι οικονομολόγοι αποκαλούν «υπερπαγκοσμιοποίηση». Ο κόσμος είναι πολύ πιο συνυφασμένος από ό,τι ήταν πριν από έναν αιώνα.

Δεν είναι μόνο ότι το παγκόσμιο εμπόριο αποτελεί πλέον μεγαλύτερο μερίδιο της οικονομικής δραστηριότητας από ό,τι στο παρελθόν.

Είναι επίσης ότι η πολυπλοκότητα των διεθνών συναλλαγών είναι πολύ μεγαλύτερη από ποτέ. Και το γεγονός ότι τόσες πολλές από αυτές τις συναλλαγές περνούν από τράπεζες και καλώδια που ελέγχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, δίνει στην Ουάσιγκτον εξουσίες που καμία κυβέρνηση στην ιστορία δεν είχε.

Πολλοί απλοί παρατηρητές και αρκετοί επαγγελματίες σχολιαστές φαντάζονται ότι αυτή η κυριαρχία προσφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες μεγάλα οικονομικά πλεονεκτήματα. Αλλά οι οικονομολόγοι που έχουν κάνει τα μαθηματικά γενικά δεν πιστεύουν ότι η ειδική θέση του δολαρίου συνεισφέρει κάτι περισσότερο από μια οριακή συνεισφορά στο πραγματικό εισόδημα των Ηνωμένων Πολιτειών – το ποσό των χρημάτων που βγάζουν οι Αμερικανοί μετά την προσαρμογή στον πληθωρισμό.

Δεν φαίνεται να υπάρχουν μελέτες για τα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από τη φιλοξενία καλωδίων οπτικών ινών, αλλά αυτά τα οφέλη, επίσης, είναι πιθανό να είναι μικρά (ειδικά επειδή πολλά από τα κέρδη που προέρχονται από τη μεταφορά δεδομένων είναι πιθανώς δεσμευμένα στην Ιρλανδία ή άλλους φορολογικούς παραδείσους). Αλλά ο Φάρελ και ο Νιούμαν δείχνουν ότι ο έλεγχος των σημείων «πνιγμού» της παγκόσμιας οικονομίας από τις ΗΠΑ δίνει στην Ουάσιγκτον νέους τρόπους προβολής πολιτικής επιρροής – και ότι τους έχει αρπάξει.

Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να κεφαλαιοποιούν αυτές τις δυνάμεις, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001. Πριν, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν παρεμποδιστεί να ασκήσουν την οικονομική ισχύ των ΗΠΑ από φόβους υπέρβασης. Αλλά οι αξιωματούχοι συνειδητοποίησαν γρήγορα ότι θα μπορούσαν να παρακολουθούσαν τις οικονομικές συναλλαγές του Οσάμα Μπιν Λάντεν με τρόπο που θα αποκάλυπτε τα σχέδια του τρομοκράτη και ότι θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιήσει την οικονομική τους επιρροή για να διαταράξουν τις επιχειρήσεις της Αλ Κάιντα. Και έτσι, μετά το χτύπημα της τρομοκρατικής ομάδας, η Ουάσιγκτον άφησε στην άκρη τις ανησυχίες της. Διεύρυνε τόσο την οικονομική εποπτεία όσο και τη χρήση κυρώσεων.

Για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, η άσκηση αυτών των εξουσιών αποδείχθηκε εύκολη. Τα δολάρια που χρησιμοποιούνται στις διεθνείς συναλλαγές δεν είναι δέσμες μετρητών αλλά τραπεζικές καταθέσεις, και σχεδόν κάθε τράπεζα που διατηρεί τέτοιες καταθέσεις πρέπει να έχει το πόδι της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ σε περίπτωση που χρειάζεται πρόσβαση στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ.

Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να παραμείνουν στη χάρη των Αμερικανών αξιωματούχων, μήπως η Ουάσιγκτον αποφασίσει να τους κόψει. Η ιστορία της Carrie Lam, της διορισμένης από την Κίνα πρώην διευθύνοντος συμβούλου του Χονγκ Κονγκ, παρέχει ένα παράδειγμα. Όπως γράφουν οι Farrell και Newman, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν κυρώσεις στη Lam για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπόρεσε να βρει τραπεζικό λογαριασμό πουθενά, ακόμη και σε μια κινεζική τράπεζα. Αντίθετα, έπρεπε να πληρωθεί σε μετρητά, κρατώντας σωρούς χρημάτων στην επίσημη κατοικία της.

Το παράδειγμα με το SWIFT στις τράπεζες

Ένα λιγότερο γραφικό -αλλά πολύ πιο συνεπακόλουθο- παράδειγμα ισχύος των ΗΠΑ είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ουάσιγκτον επέλεξε το Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication, πιο γνωστό ως SWIFT . Ο οργανισμός χρησιμεύει ως το σύστημα ανταλλαγής μηνυμάτων μέσω του οποίου πραγματοποιούνται σημαντικές διεθνείς οικονομικές συναλλαγές. Συγκεκριμένα, έχει έδρα το Βέλγιο και όχι τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επειδή όμως πολλοί από τους θεσμούς πίσω από αυτό βασίζονται στην καλή θέληση της κυβέρνησης των ΗΠΑ, άρχισε να μοιράζεται πολλά από τα δεδομένα της με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, παρέχοντας μια Rosetta που η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να παρακολουθεί τις οικονομικές συναλλαγές παγκοσμίως.

Το 2012, η ​​κυβέρνηση των ΗΠΑ μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το SWIFT και τη δική της οικονομική ισχύ για να αποκόψει αποτελεσματικά το Ιράν από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και με βάναυσο αποτέλεσμα. Μετά τις κυρώσεις, η οικονομία του Ιράν παρέμεινε στάσιμη και ο πληθωρισμός στη χώρα έφτασε περίπου το 40%. Τελικά, η Τεχεράνη συμφώνησε να περικόψει τα πυρηνικά της προγράμματα με αντάλλαγμα την ανακούφιση. (Το 2018, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ματαίωσε τη συμφωνία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)

Αυτό είναι το είδος της δύναμης που έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες από τον έλεγχό τους επί των οικονομικών σημείων ασφυξίας. Όμως, όπως δείχνουν οι Farrell και Newman, το τι μπορούν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τον έλεγχό τους στα σημεία απόρριψης δεδομένων είναι αναμφισβήτητα πιο αξιοσημείωτο. Σε πολλά, ή ίσως σε όλα, τα μέρη όπου τα καλώδια οπτικών ινών εισέρχονται στην αμερικανική επικράτεια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει εγκαταστήσει «διαχωριστές»: πρίσματα που χωρίζουν τις δέσμες φωτός που μεταφέρουν πληροφορίες σε δύο ρεύματα.

Η μία ροή πηγαίνει στους προβλεπόμενους παραλήπτες, αλλά η άλλη πηγαίνει στην Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιεί υπολογισμούς υψηλής ισχύος για να αναλύσει τα δεδομένα. Ως αποτέλεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να παρακολουθούν σχεδόν όλες τις διεθνείς επικοινωνίες. Ο Άγιος Βασίλης μπορεί να μην ξέρει αν ήσουν κακός ή καλός, αλλά η NSA μάλλον το ξέρει.

Άλλες χώρες, φυσικά, μπορούν και κατασκοπεύουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κίνα, ειδικότερα, εργάζεται σκληρά για να αναχαιτίσει την προηγμένη αμερικανική τεχνολογία. Αλλά κανείς δεν κατασκοπεύει καλύτερα από την Ουάσιγκτον, και παρά τις καλύτερες προσπάθειες του Πεκίνου, η Κίνα δεν μπόρεσε να κλέψει αρκετά μυστικά ώστε να ανταποκρίνεται στην ανδρεία των ΗΠΑ. Όπως επισημαίνουν οι Farrell και Newman, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να κυριαρχούν στην κρίσιμη πνευματική ιδιοκτησία – όχι τόσο στο λογισμικό που τρέχει τα τρέχοντα τσιπ ημιαγωγών, αλλά στο λογισμικό που χρησιμοποιείται για το σχεδιασμό περίπλοκων νέων ημιαγωγών, το οποίο εξακολουθεί να είναι μια βασική αγορά. «Η πνευματική ιδιοκτησία των ΗΠΑ», δηλώνουν οι συγγραφείς, «διατρέχει ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής ημιαγωγών, σαν το παραγάδι ενός ψαρά με αγκαθωτά και δολωμένα αγκίστρια».

Όλη αυτή η απίστευτη δύναμη – Τι έκαναν στη Huawei

Υπάρχουν πολλά ενδεικτικά παραδείγματα ότι η Ουάσιγκτον εξοπλίζει την υπόγεια αυτοκρατορία της, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής κυρώσεων τόσο για την Λαμ όσο και για το Ιράν. Αλλά αυτό που μπορεί να δείξει καλύτερα πώς συνδυάζονται και τα τρία στοιχεία της αυτοκρατορίας – έλεγχος των δολαρίων, έλεγχος των πληροφοριών και έλεγχος της πνευματικής ιδιοκτησίας – είναι η εκπληκτικά επιτυχημένη κατάργηση της κινεζικής εταιρείας Huawei.

Μόλις πριν από λίγα χρόνια, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι και οι ελίτ της εξωτερικής πολιτικής ήταν σε πανικό για τη Huawei. Η εταιρεία, η οποία έχει στενούς δεσμούς με την κινεζική κυβέρνηση, φαινόταν έτοιμη να προμηθεύσει εξοπλισμό 5G σε μεγάλο μέρος του πλανήτη και οι αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούσαν ότι αυτή η εξάπλωση θα έδινε στην Κίνα τη δύναμη να κρυφακούει τον υπόλοιπο κόσμο – ακριβώς όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει κάνει.

Έτσι η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε την αλληλένδετη αυτοκρατορία της για να κόψει τη Huawei στα γόνατα. Πρώτον, σύμφωνα με τους Farrell και Newman, οι Ηνωμένες Πολιτείες έμαθαν ότι η Huawei συναλλάσσονταν κρυφά με το Ιράν—και ως εκ τούτου παραβίαζε τις αμερικανικές κυρώσεις. Στη συνέχεια, μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την ειδική πρόσβασή της σε πληροφορίες σχετικά με διεθνή τραπεζικά δεδομένα για να παράγει στοιχεία ότι η εταιρεία και η οικονομική διευθύντρια της, Meng Wanzhou (η οποία ήταν επίσης κόρη του ιδρυτή), είχαν διαπράξει τραπεζική απάτη λέγοντας ψευδώς στους Βρετανούς εταιρεία χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών HSBC ότι η εταιρεία της δεν είχε συναλλαγές με το Ιράν.

Οι καναδικές αρχές, ενεργώντας κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ, τη συνέλαβαν καθώς ταξίδευε μέσω του Βανκούβερ τον Δεκέμβριο του 2018. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ κατηγόρησε τόσο τη Huawei όσο και τη Μενγκ για απάτη και μια σειρά άλλα εγκλήματα, και οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν περιορισμούς στις εξαγωγές τεχνολογίας των ΗΠΑ για να πιέσει την Taiwan Semiconductor Manufacturing Company, η οποία προμηθεύει πολλούς σημαντικούς ημιαγωγούς, να διακόψει την πρόσβαση της Huawei στα πιο προηγμένα τσιπ. Το Πεκίνο, εν τω μεταξύ, συνέλαβε δύο Καναδούς στην Κίνα και ουσιαστικά τους κράτησε ομήρους.

Αφού πέρασε σχεδόν τρία χρόνια σε κατ’ οίκον περιορισμό στον Καναδά, η Μενγκ συνήψε συμφωνία στην οποία παραδέχτηκε πολλές από τις κατηγορίες και της επετράπη να επιστρέψει στην Κίνα. Η κινεζική κυβέρνηση στη συνέχεια απελευθέρωσε τους Καναδούς. Αλλά μέχρι εκείνο το σημείο, η Huawei ήταν μια πολύ μειωμένη δύναμη και οι προοπτικές για την κινεζική κυριαρχία του 5G είχαν εξαφανιστεί — τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν διεξάγει αθόρυβα έναν μεταμοντέρνο πόλεμο στην Κίνα και κέρδισαν.

Εκ πρώτης όψεως, αυτή η νίκη θα μπορούσε να φαίνεται σαν αναμφισβήτητα καλά νέα. Η Ουάσιγκτον, άλλωστε, περιόρισε την τεχνολογική εμβέλεια ενός δικτατορικού καθεστώτος χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει βία. Η ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να αποκόψουν τη Βόρεια Κορέα από το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος ή η επιτυχής επιβολή κυρώσεων στην κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, μπορεί επίσης να προκαλέσει εύλογες επευφημίες. Είναι δύσκολο να εξοργιστείς με τη χρήση κρυφών δυνάμεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να εμποδίσουν την παγκόσμια τρομοκρατία, να διαλύσουν καρτέλ ναρκωτικών ή να παρακωλύσουν την προσπάθεια του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να υποτάξει την Ουκρανία.

Ο κίνδυνος υπέρβασης και η υπονόμευση

Ωστόσο, υπάρχουν σαφώς κίνδυνοι κατά την άσκηση αυτών των εξουσιών. Ο Φάρελ και ο Νιούμαν, από την πλευρά τους, ανησυχούν για την πιθανότητα υπέρβασης. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιήσουν την οικονομική τους ισχύ πολύ ελεύθερα, γράφουν, θα μπορούσε να υπονομεύσει τη βάση αυτής της ισχύος. Για παράδειγμα, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες οπλίσουν το δολάριο έναντι πάρα πολλών χωρών, ενδέχεται να ενωθούν με επιτυχία και να υιοθετήσουν εναλλακτικές μεθόδους διεθνών πληρωμών. Εάν οι χώρες ανησυχούν βαθιά για την κατασκοπεία των ΗΠΑ, θα μπορούσαν να τοποθετήσουν καλώδια οπτικών ινών που παρακάμπτουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και αν η Ουάσιγκτον θέσει πάρα πολλούς περιορισμούς στις αμερικανικές εξαγωγές, οι ξένες εταιρείες μπορεί να απομακρυνθούν από την αμερικανική τεχνολογία. Για παράδειγμα, το κινεζικό σχεδιασμένο λογισμικό μπορεί να μην ταιριάζει με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ορισμένα καθεστώτα αποδέχονται την κατώτερη ποιότητα ως τίμημα για να ξεφύγουν από τον δάκτυλο της Ουάσιγκτον.

Το δολάρια και η «κακή βλακεία» του Τραμπ

Μέχρι στιγμής, τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί. Παρά τα ατελείωτα κομμένα σχόλια σχετικά με την πιθανή πτώση του δολαρίου, το νόμισμα κυριαρχεί. Στην πραγματικότητα, όπως γράφουν οι Φάρελ και Νιούμαν, το δολάριο άντεξε παρά την «κακή βλακεία» της κυβέρνησης Τραμπ. Η τοποθέτηση καλωδίων οπτικών ινών που παρακάμπτουν τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να είναι ευκολότερη και οι άνθρωποι που δεν είναι τεχνολόγοι δεν γνωρίζουν πραγματικά πόσο εύκολα μπορεί να αντικατασταθεί το αμερικανικό λογισμικό. Ωστόσο, η κρυμμένη δύναμη της Ουάσιγκτον φαίνεται εξαιρετικά ανθεκτική.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια στο πόσο μακριά μπορούν να πιέσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Φάρελ και ο Νιούμαν ανησυχούν ότι η Κίνα, η οποία είναι μια οικονομική υπερδύναμη από μόνη της, μπορεί να αποφασίσει να «αμυνθεί με το σκοτάδι»: κόβοντας διεθνείς οικονομικούς και πληροφοριακούς δεσμούς με τον ευρύτερο κόσμο (κάτι που ήδη κάνει σε κάποιο βαθμό). Μια τέτοια ενέργεια θα είχε σημαντικό οικονομικό κόστος για όλους. Θα υποβάθμιζε τον ρόλο της Κίνας ως εργαστηρίου του κόσμου, ο οποίος —με τον δικό του τρόπο— μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να αντικατασταθεί όσο ο παγκόσμιος ρόλος του δολαρίου ΗΠΑ.

Υπάρχει επίσης ο προφανής κίνδυνος οι χώρες που χάνουν πολέμους χωρίς όπλα να κάνουν πόλεμο με όπλα. Όπως γράφουν οι Farrell και Newman, ο οπλισμός του εμπορίου είναι ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: η Γερμανία και η Ιαπωνία συμμετείχαν και οι δύο σε κατακτητικούς πολέμους, εν μέρει, για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε πρώτες ύλες που φοβόντουσαν ότι θα μπορούσαν να αποκοπούν από τις διεθνείς κυρώσεις. Το εφιαλτικό σενάριο σήμερα θα ήταν εάν η Κίνα, φοβούμενη ότι περιθωριοποιήθηκε, αντεπιτέθηκε εισβάλλοντας στην Ταϊβάν, η οποία διαδραματίζει βασικό ρόλο στην παγκόσμια βιομηχανία ημιαγωγών.

Αλλά ακόμα κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κάνουν υπερβολική χρήση της υπόγειας αυτοκρατορίας τους ή δεν προκαλούν καυτές συγκρούσεις, εξακολουθεί να υπάρχει ένας σημαντικός λόγος ανησυχίας για τη δραματική οικονομική ισχύ και δύναμη δεδομένων της Ουάσιγκτον: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έχουν πάντα το δίκιο. Η Ουάσιγκτον έχει λάβει πολλές ανήθικες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον έλεγχό της παγκόσμια για να βλάψει ανθρώπους, εταιρείες και κράτη που δεν πρέπει να δέχονται πυρά. Ο Τραμπ, για παράδειγμα, επέβαλε δασμούς στον Καναδά και την Ευρώπη. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, αν κέρδιζε μια δεύτερη θητεία, θα προσπαθούσε να στριμώξει τις οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών που επικρίνουν την εξωτερική ή ακόμη και την εσωτερική του πολιτική. Δεν χρειάζεται κανείς να δει τα πάντα μέσα από το πρίσμα του πολέμου στο Ιράκ ή να επιμείνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανάγκασαν με κάποιο τρόπο τον Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία για να ανησυχεί για την έλλειψη λογοδοσίας της υπόγειας αυτοκρατορίας.

Οι κανόνες του παιχνιδιού

Ο Φάρελ και ο Νιούμαν δεν προτείνουν πολιτικές που θα μπορούσαν να μετριάσουν αυτούς τους κινδύνους, εκτός από το να υποδηλώνουν ότι η υπόγεια αυτοκρατορία αξίζει το ίδιο είδος περίπλοκης σκέψης που κάποτε ήταν αφιερωμένη στους πυρηνικούς ανταγωνισμούς. Ωστόσο, επισημαίνοντας πώς έχει αλλάξει η φύση της παγκόσμιας δύναμης, το βιβλίο συμβάλλει τεράστια στον τρόπο με τον οποίο οι αναλυτές σκέφτονται για την επιρροή. Και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι ερευνητές θα πρέπει να αρχίσουν να διαμορφώνουν σχέδια για την επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Μια πιθανή λύση θα ήταν η δημιουργία διεθνών κανόνων για την εκμετάλλευση των δεδομένων, σύμφωνα με τους κανόνες που περιόρισαν τους δασμούς και άλλα προστατευτικά μέτρα από τη δημιουργία της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου, το 1947. Όπως γνωρίζει κάθε εμπορικός οικονομολόγος , η GATT (και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου που προέκυψε από αυτήν) κάνει περισσότερα από την απλή προστασία των εθνών. Τους προστατεύει από τα δικά τους άσχημα ένστικτα.

Θα είναι δύσκολο να κάνουμε κάτι παρόμοιο με νεότερες μορφές οικονομικής ισχύος. Αλλά για να διατηρηθεί ο κόσμος ασφαλής, οι ειδικοί θα πρέπει να προσπαθήσουν να βρουν κανονισμούς που έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, βάζοντας όρια. Το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό για να αφήσουμε αυτές τις προκλήσεις να μην αντιμετωπιστούν.

militaire.gr