Αρχική Blog Σελίδα 1417

Δ. Κωνσταντακόπουλος; αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω μιας εθνικής αποσύνθεσης

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τη στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζει τρομακτικά προβλήματα έχοντας επικεφαλής μια από τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη κυβέρνηση της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, το κόμμα που υποστηρίζει ότι εκφράζει την αριστερά και είναι, τυπικά τουλάχιστον, η αξιωματική αντιπολίτευση, παρουσιάζει ένα θέαμα πλήρους διάλυσης. Θα μπορούσε κανείς απλώς να αδιαφορήσει ή να γελάσει με τα συμβαίνοντα στον ΣΥΡΙΖΑ, αν σε αυτά τα συμβαίνοντα δεν αντικατοπτριζόταν η ίδια η βαθειά κρίση που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της χώρας, του κράτους, της ελληνικής κοινωνίας με κάπως αξιοπρεπείς όρους και αν, με τη σειρά της, δεν ήταν η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ παράγοντας εμβάθυνσης και επιτάχυνσης της εθνικής κρίσης.

Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα ήταν απολύτως προβλέψιμα και όντως προβλέφθηκαν. Το ότι δεν τα προέβλεψε (ή τα προέβλεψε και δεν έκανε τίποτα να τα αποτρέψει) το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτό που εξακολουθεί να βρίσκεται στο κόμμα αυτό, και όσοι δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά, και καταρχήν ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν αποδεικνύει παρά ένα πράγμα: ότι δεν έχουν ένα δράμι μυαλό, πολιτικής σκέψης μέσα στο κεφάλι τους (αλλά, φοβόμαστε, και ένα μίνιμουμ ενδιαφέροντος για οτιδήποτε δεν αφορά στενά τους ίδιους, την καριέρα και την τσέπη τους). Απλώς εκτοξεύτηκαν εκεί που εκτοξεύτηκαν σε μια πολύ ειδική, δραματική ιστορική συγκυρία και όσο πιο μεγάλος υπήρξε ο ρόλος που κλήθηκαν να παίξουν τόσο πιο πολύ φώτισε δυστυχώς τη μικρότητά τους!

Τον Μάιο του 2023, πριν από τις πρώτες εθνικές εκλογές, διάβασα στην Καθημερινή ότι ο Στέφανος Κασσελάκης, «μάνατζερ με θητεία στην Goldman Sachs και στα ναυτιλιακά στις ΗΠΑ», σύμφωνα με το βιογραφικό του που ανακοίνωσε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, περιελήφθη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος. Ακόμα δεν ήξερα ότι συνεργαζόταν με το CSIS, κέντρο που χρηματοδοτούσαν οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες και συνεργαζόταν στενά με τη CIA και το Πεντάγωνο, όπως και ότι αρθρογραφούσε με νεοφιλελεύθερες θέσεις στον περίπου ακροδεξιό ελληνοαμερικανικό Εθνικό Κήρυκα του Διαματάρη, ούτε ότι ο Μητσοτάκης του είχε προτείνει να τον κάνει Υπουργό. Και μόνο όμως το γεγονός ότι εργάσθηκε στη Goldman Sachs, τράπεζα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ελληνική καταστροφή και διατηρεί ένα τεράστιο δίκτυο επιρροής στα κυκλώματα εξουσίας των ΗΠΑ, της ΕΕ και των ευρωπαϊκών κρατών, μου αρκούσε για να θεωρήσω ως εξωφρενική την ιδέα να είναι υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας ενός κόμματος που θέλει να λέγεται αριστερό.   Έγραψα ένα μικρό σχόλιο: «Όπου κι αν πας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, βρίσκεις το “κόμμα της Goldman Sachs”, των βετεράνων της δηλαδή. E, καιρός είναι να εγκατασταθεί και στη “ριζοσπαστική αριστερά” της Ελλάδος να παρακολουθεί από τα μέσα την πορεία καταστροφής της Αριστεράς και της Ελλάδας. Ε ρε κατακαημένη Αριστερά τι σούμελε να πάθεις…».

Δεν νοιώθω ασφαλώς καθόλου χαρούμενος για την πανηγυρική επιβεβαίωση αυτού του σχολίου και μάλιστα τόσο γρήγορα. Αυτό που είναι άξιο απορίας είναι πως δεν κατάλαβε ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι φωστήρες του κόμματός του σε ποια άβυσσο έσπρωχναν το ήδη άσχημα λαβωμένο κόμμα τους, εφαρμόζοντας τέτοιους παραλογισμούς, όπως να κάνουν έναν (διακηρυγμένο μάλιστα, όχι καν κρυφό) άνθρωπο της Goldman  και των Αμερικανών, όχι μόνο βουλευτή Επικρατείας, αλλά και αρχηγό της ελληνικής Αριστεράς, μια ιδέα που δεν θα εκπλησσόμουν καθόλου αν μάθαινα ότι την ψιθύρισε στο αυτί του Τσίπρα ο ίδιος ο Τζέφρεϊ Πάιατ, που, αφού έπαιξε τον ρόλο που έπαιξε στο Κίεβο, ήρθε στην Αθήνα, αναλαμβάνοντας, όπως φαίνεται, τον ρόλο ενός από τους «καθοδηγητές» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ!

Είναι εξάλλου ενδεικτικό του εκφυλισμού ολόκληρου του στελεχιακού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και όσων πήγαν στη Νέα Αριστερά, ότι ουδείς πλην του Νίκου Φίλη και Στέφανου Τζουμάκα δεν έθεσε έστω και ελάχιστα, το ζήτημα των σχέσεων του Κασσελάκη με τους Αμερικανούς. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος θεώρησε έναν υποψήφιο με τέτοιο βιογραφικό απολύτως κατάλληλο για υποψήφιο Πρόεδρο. Ουδείς καταψήφισε την υποψηφιότητά του. Πόσο βαρείς χαρακτηρισμούς πρέπει κάποιος να χρησιμοποιήσει για να αποτυπώσει την κατάσταση και την ποιότητα του στελεχιακού  δυναμικού ενός υποτίθεται αριστερού κόμματος που ενεργεί με παρόμοιο τρόπο;

Τώρα, αφού προκάλεσε όλη αυτή την καταστροφή, ο Τσίπρας αναζητεί διέξοδο. Αλλά την έχει κλείσει ο ίδιος με την άλλη «αμερικανιά» που επέβαλε στο κόμμα του, δηλαδή την εκλογή Προέδρου δήθεν «από τη βάση», γεγονός που νοθεύει βαριά τις εσωκομματικές διαδικασίες και τη δημοκρατία στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.  Πρώτον γιατί ουδείς γνωρίζει ποιο είναι αυτό το εκλογικό σώμα που παριστάνει τη «βάση». Είναι αριστεροί, είναι δεξιοί, είναι κεντρώοι, είναι ΛΟΑΤΚΙ; Κανείς δεν ξέρει, από τη στιγμή που το μόνο που χρειάζεται να κάνουν για να έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν τον αρχηγό είναι να γραφτούν μέλη του κόμματος πληρώνοντας δύο ευρώ. Δεύτερο, γιατί στο είδος αυτό της διαδικασίας κερδίζει όποιος έχει πολλά λεφτά να μοιράσει αριστερά δεξιά και την υποστήριξη των μέσων της ολιγαρχίας και των ξένων. Τρίτο γιατί είναι μια διαδικασία που μετατρέπει το κόμμα σε μια ακραία αρχηγική δομή. Η απουσία δημοκρατίας και συλλογικού ελέγχου της ηγεσίας υπήρξε ουσιώδης λόγος και συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στην τραγική κατάληξη που είχε το ΕΑΜικό κίνημα στη δεκαετία του 1940, στην αποτυχία της μεταρρύθμισης των ελληνικών δομών από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και στην εξευτελιστική κολοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, με τις καταστροφικές συνέπειες για την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή και παγκόσμια αριστερά.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών και άλλων που παραλείψαμε από αυτό το άρθρο, είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα κανένα πολιτικό υποκείμενο ικανό να αντισταθεί έστω και μερικά στην αντικοινωνική, αντιδημοκρατική και αντεθνική λαίλαπα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

konstantakopoulos.gr

Έντι Ζεμενίδης: Σε πλεονεκτική θέση η Αθήνα με τα F-35 – Οι ΗΠΑ αλλάζουν σχέσεις με Τουρκία

0

Στον αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου στην αμερικανική εξωτερική πολιτική αναφέρεται εκτενώς σε συνέντευξή του στον «Φ» ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC), Έντι Ζεμενίδης.

Κληθείς να σχολιάσει την πρόσφατη συμφωνία πώλησης των 40 μαχητικών F-35 στην Ελλάδα, υπογραμμίζει ότι αποτελεί το ιστορικότερο πακέτο, που έχουν προσφέρει ποτέ οι ΗΠΑ στην Ελλάδα, θέτοντας με αυτό τον τρόπο την Αθήνα σε πλεονεκτικότερη θέση έναντι της Άγκυρας.

Ο ισχυρός άνδρας του ελληνικού λόμπι στις ΗΠΑ αναλύει τη μεταβολή ισορροπιών στο τρίγωνο Ουάσιγκτον –Αθήνα-Άγκυρα τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας πως σε μια εποχή, όπου στην Ουάσιγκτον έχουν αρχίσει να σκέφτονται πιο περιφερειακά, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρούνται από τις ΗΠΑ ως ένας σημαντικός κρίκος μιας αλυσίδας χωρών με κομβικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. «Η Αμερική δείχνει να ξυπνάει σιγά σιγά και να αλλάζει τις σχέσεις και τις βάσεις για τις σχέσεις της με την Τουρκία», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αυτό, όπως εξηγεί, έχει επηρεάσει και την αλλαγή νοοτροπίας και στάσης απέναντι στην Κύπρο και στο Κυπριακό, αφού η Λευκωσία λαμβάνει τον ρόλο του εταίρου για την Ουάσιγκτον, γεγονός που θέτει επί τάπητος και τη μορφή μιας ενδεχόμενης λύσης. Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζει ότι η αναβάθμιση των διμερών σχέσεων της Κύπρου επηρεάζει θετικά και την εξέλιξη του Κυπριακού, αλλά και το μέλλον του νησιού γενικότερα.

Ο κ. Ζεμενίδης αναφέρεται και στο διακύβευμα των αμερικανικών εκλογών ανάμεσα σε μια πιο παραδοσιακή Αμερική, έτσι όπως τη θυμόμαστε ή μία πιο ριζοσπαστική και ακραία, σημειώνοντας ότι τον ερχόμενο Νοέμβριο θα αποκαλυφτεί αν η Αμερική επιθυμεί να συνεχίσει να παίζει ηγετικό ρόλο στο διεθνές σύστημα.

-Πώς αξιολογείτε την πρόσφατη απόφαση των ΗΠΑ για παράδοση των F35 στην Ελλάδα και των F16 στην Τουρκία;

-Τα F-35 είναι ένα από τα πολλά βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια-όπως και η αμυντική συμφωνία και οι επενδύσεις στην Αλεξανδρούπολη – και είναι μια μεγάλη ψήφος εμπιστοσύνης για τη συμμαχία Ελλάδος και Αμερικής. Απ’ τους συμμάχους μέσα στην περιοχή, μόνο η Ελλάδα και το Ισραήλ θα διαθέτουν F-35. Kαι να το δούμε και λίγο ιστορικά. Πριν δεκαετίες, εκεί που θέλαμε και είχαμε καταφέρει και όλοι  χειροκροτούσαν, η Αμερική για κάθε 10$ που ξόδευε για την Τουρκία, να ξοδεύει 7$  για την Ελλάδα, τώρα έχουμε το αντίθετο:

Η Αμερική, με αυτή την απόφαση, έχει δώσει το πλεονέκτημα και σε ποιότητα, αλλά και σε ποσότητα στην Ελλάδα, γιατί η τελευταία θα έχει ήδη τα αναβαθμισμένα F-16, που τα αγόρασε επί Τσίπρα και τώρα αρχίζει και τα λαμβάνει. Θα έχει τα F-35, θα έχει επίσης κάτι, που δεν είχαμε καταφέρει για δεκαετίες, αφού θα λάβει και οικονομική βοήθεια για τον εξοπλισμό της από την Αμερική, η οποία ανέρχεται τουλάχιστον σε 60 εκατομμύρια μέχρι και 260 εκατ., φρεγάτες και άλλα. Αυτό το πακέτο είναι το πιο ιστορικό πακέτο που έχει λάβει η Ελλάδα από την Αμερική. Και όταν το βλέπουμε συνολικά με την αμυντική συμφωνία πριν από δύο χρόνια, με τις επενδύσεις στην Αλεξανδρούπολη και στη Σούδα, τις δύο πιο σπουδαίες βάσεις για την Αμερική  να είναι στην ίδια χώρα, ιδιαίτερα σήμερα όπου η Αλεξανδρούπολη βοηθάει με την Ουκρανία και η Σούδα με τη Μέση Ανατολή, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είχαμε ποτέ ξανά τέτοια σημασία για την Ουάσιγκτον.

Όσον αφορά τα F-16 στην Τουρκία, πετύχαμε το απίθανο, για 7 χρόνια πάγωσε εντελώς ο εξοπλισμός, πράγμα που δεν το είχαμε δει ξανά για σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Αν θυμηθούμε τι συνέβη από το 2017 μέχρι σήμερα, η Τουρκία στις αρχές του 2017 θα λάμβανε 100 F-35, ενώ σήμερα είναι εντελώς εκτός του προγράμματος. Η Τουρκία ήταν ένας από τους πιο στενούς συμμάχους για εξοπλισμό και ασφάλεια που είχε Αμερική. Τώρα κάθε μέρα οι ΗΠΑ στηρίζονται όλο και πιο λίγο στην Τουρκία. Το γεγονός πως το βέτο τράβηξε για επτά χρόνια είναι ιστορικό, όπως και το ότι το State Department δεσμεύτηκε με σκληρούς όρους προς το Κογκρέσο, με όρους που δεν έχουν βάλει σε συμμάχους όλα αυτά τα χρόνια. Η Αμερική δείχνει να ξυπνάει σιγά- σιγά και να αλλάζει τις σχέσεις και τις βάσεις για τις σχέσεις της με την Τουρκία.

-Έχει σχολιαστεί ότι η ταυτόχρονη έγκριση των μαχητικών σε Ελλάδα και Τουρκία από τις ΗΠΑ στέλνει μήνυμα ισορροπιών. Συμφωνείτε;

-Να το δούμε αριθμητικά. Αυτοί θα πάρουν 80 αναβαθμισμένα F-16, εμείς τα έχουμε ήδη πάρει. Εάν δούμε και τους όρους, μιλάμε ότι θα πρέπει να περάσουν άλλα 4 χρόνια, τουλάχιστον, χωρίς υπερπτήσεις, για να πάρουν τα καινούργια F-16. Εμείς θα πάρουμε 40 F-35. Eπομένως δημιουργείται πλεονέκτημα για την Ελλάδα. Όποιος λέει ότι υπάρχει ισορροπία ή δεν ξέρει αριθμητική ή δεν ξέρει την ποιοτική διαφορά των αεροπλάνων. Και δεν υπολογίζω καν τα 24 Rafale, όχι, αυτό δεν είναι ισορροπία. Αυτό είναι πλεονέκτημα για την Ελλάδα.

-Παρά το γεγονός πως η Τουρκία καθυστέρησε να ανάψει το πράσινο φως για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ωστόσο κατάφερε να εξασφαλίσει παραχωρήσεις. Λέγεται ότι οι τουρκικές διαπραγματευτικές τακτικές διαχρονικά παράγουν αποτελέσματα, συμφωνείτε;

-Εγώ θα έλεγα εντελώς το αντίθετο. Αυτό το λένε αναλυτές μόνο σε δύο χώρες, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Και εγώ δεν ξέρω ποιον παρακολουθούμε, γιατί οι αναλυτές στην Αμερική και η αντιπολίτευση στην Τουρκία και οι Τουρκοαμερικάνοι αναλυτές λένε ότι έχασε ο κ. Ερντογάν από αυτό το πακέτο, το οποίο μπορούσε να το είχε πάρει πριν από δύο χρόνια.

Δεν μπορεί να μού εξηγήσει κάποιος τι κατάφερε μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια. Κατάφερε να βάλει την Αμερική στη διαδικασία να προσφέρει μεγαλύτερο πακέτο στην Ελλάδα. Είναι άλλα πράγματα που ζήτησε ο κ. Eρντογάν και έφαγε κλειστή πόρτα. Ζήτησε να επισκεφτεί τον Λευκό Οίκο νωρίτερα από τον Μητσοτάκη κι έφαγε πόρτα. Ήθελε να παραστεί στο συνέδριο με τις Δημοκρατίες στην Ουάσιγκτον και ο μόνος σύμμαχος του ΝΑΤΟ που δεν είχε προσκληθεί ήταν η Τουρκία. Ήθελε να μπλοκαριστεί η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και η άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο και δεν τα κατάφερε. Ήθελε να αποκλείσει την αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης, πάλι δεν το κατάφερε. Έχασε, λοιπόν. Να διαβάσουν τους αναλυτές της Αμερικής και θα δουν ότι όλοι λένε ότι έχασε η Τουρκία, σε αυτή την περίπτωση.

-Επί ψυχρού Πολέμου και ειδικότερα επί Kίσινγκερ η Τουρκία θεωρείτο σημαντικότερος σύμμαχος από την Ελλάδα για τις ΗΠΑ. Θεωρείτε επομένως ότι αυτό έχει αλλάξει σήμερα; Πώς σχολιάζετε την αμερικανική εξωτερική πολιτική απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο;

-Η Τουρκία είναι πιο μεγάλη χώρα, με πιο μεγάλο στρατό, με πιο μεγάλη οικονομία, αλλά η Ελλάδα και η Κύπρος, όταν παρουσιάζονται στην Ουάσιγκτον, δεν παρουσιάζονται πλέον μόνο ως Αθήνα και Λευκωσία. Τώρα παίζουν και οι δύο χώρες κομβικό και απαραίτητο ρόλο στην περιοχή, έτσι η Ουάσιγκτον βλέπει την Ελλάδα και την Κύπρο σαν ένα κρίκο σε ένα μεγάλο συνασπισμό χωρών της Μέσης Ανατολής, στον οποίο υπάρχει και το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Τώρα, με τον οικονομικό διάδρομο από Ινδία μέχρι Θεσσαλονίκη, υπάρχει και η Ινδία. Στην Ουάσιγκτον έχουν αρχίσει να σκέπτονται πιο περιφερειακά και όχι μόνο χώρα με χώρα και όταν βλέπεις την ομάδα της Ελλάδας και της Κύπρου, ποιοι είναι μέσα σε αυτή την ομάδα, έχουμε, όπως είπαμε, το Ισραήλ, Ιορδανία, Ινδία, μπαίνουν και οι χώρες του Κόλπου και οι σύμμαχοι στα Βαλκάνια.

Με την Τουρκία ποιους έχουμε; To Αζερμπαϊτζάν, το Ιράν, την Χαμάς. Οι γιαγιάδες μας έχουν μάθει κάτι πολύ απλό: «Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι». Και όλοι ξέρουν ποιος είναι ο κ. Έρντογαν. Η νοοτροπία απέναντι στην Κύπρο είναι πολύ διαφορετική, γιατί για δεκαετίες, όταν αναφέρονταν στην Κύπρο μιλούσαν μόνο για το Κυπριακό. Τώρα δίνεται μεγάλη έμφαση στις διμερείς σχέσεις και στον περιφερειακό ρόλο, που παίζει η Κύπρος και αυτό θα βοηθήσει το Κυπριακό, γιατί για πρώτη φορά στην Ουάσιγκτον ασχολούνται και με το ποια πρέπει να είναι η λύση του Κυπριακού.

Τώρα για πρώτη φορά αλλάζει η νοοτροπία. Θέλουν να ξέρουν και ποια Κύπρος θα βγει μέσα από τη λύση, γιατί τώρα θεωρούν την Κύπρο ως πραγματικό εταίρο και την θέλουν και ως σύμμαχο. Βλέπουμε ότι και για πρώτη φορά στείλανε και πρέσβη πρώτης κατηγορίας, την Τζούλι Φίσερ. Πιστεύω πως όσο δυναμώνουμε και τις διμερείς σχέσεις, έτσι έχουμε και καλύτερες προοπτικές και για το Κυπριακό και για το μέλλον της Κύπρου.

-Πώς σχολιάζετε γενικότερα την αμερικανική εξωτερική πολιτική επί διακυβέρνησης Μπάιντεν και ειδικότερα απέναντι στα φλέγοντα ζητήματα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής;

-Για κάθε μεγάλη δύναμη ένας πόλεμος είναι δύσκολος και έχουμε δύο πολέμους και έχουμε και ένα αμερικανικό κοινό, ειδικά το ρεπουμπλικανικό, που έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο εσωστρεφές. Αυτό άρχισε και με τον Μπαράκ Oμπάμα μετά από το Ιράκ. Ο λαός εδώ στην Αμερική δεν καταλαβαίνει ή μπορεί και να μην έχει τη θέληση να θυσιαστεί για τον ηγετικό ρόλο της Αμερικής. Η ομάδα Μπάιντεν και κάποιοι πιο παραδοσιακοί Ρεπουμπλικάνοι θέλουν να παίξει η Αμερική ηγετικό ρόλο. Οι οπαδοί του Τραμπ και αυτό το μέρος του λαού δεν θέλει να παίξει η Αμερική ηγετικό ρόλο. Αυτή θα είναι η μεγάλη αποκάλυψη τον Νοέμβρη, τι ρόλο θα παίξει η Αμερική.

-Χρονιά εκλογών, λοιπόν, για τις ΗΠΑ, το 2024. Ποιο είναι το διακύβευμα;

-Η επιλογή είναι ανάμεσα σε μια πιο παραδοσιακή Αμερική, έτσι όπως τη θυμόμαστε ή μία πιο ριζοσπαστική και ακραία, κάτι που δεν το περιμένουμε. Ο κ. Τραμπ έχει μια νοοτροπία του πάντα να υπάρχουν ανταλλάγματα. Δεν έχει τη νοοτροπία του να έχουμε συμμάχους με κοινά συμφέροντα και κοινές αξίες. Αλλά και το Δημοκρατικό Κόμμα αλλάζει, σε σχέση με το πώς το βλέπουμε σήμερα. Οι ριζοσπαστικοί Αριστεροί επίσης αλλάζουν την πολιτική τους προς το Ισραήλ, προς τον εξοπλισμό.

Εγώ περιμένω πως όποιος και να βγει δεν θα ξέρουμε ποια θα είναι η τάση στην Αμερική για τα επόμενα 4-5 χρόνια. Είναι ο λαός που πρέπει να αποφασίσει. Τώρα οι ανεξάρτητοι στην Αμερική θα διαδραματίσουν τον πιο σημαντικό ρόλο το 2024 και υπάρχουν πολλές εξελίξεις, πολλές, από τώρα μέχρι τον Νοέμβρη. Τι θα γίνει με την Ουκρανία; Aν αρχίσει ξανά να κερδίζει λίγο η Ουκρανία, αυτό βοηθάει τους Δημοκρατικούς. Τι θα γίνει με το μεταναστευτικό; Αν για κάποιο λόγο έχουμε πολλούς μετανάστες, βλέπεις τώρα συζητιέται ότι ο Μπάιντεν θα πάρει μια πιο έντονη θέση από ό,τι συνήθως οι Δημοκρατικοί. Τι θα γίνει με το έγκλημα; Τι θα γίνει στο Ανώτατο Δικαστήριο; Γιατί βρίσκεται σε μία υπόθεση για να καταστήσουν παράνομο το χάπι για τις αμβλώσεις. Αυτές όλες οι εξελίξεις θα επηρεάσουν το αποτέλεσμα του Νοέμβρη. Πρέπει ακόμη να δώσουμε σημασία και ποιοι θα είναι σε ποια θέση σε κάθε εκστρατεία.

-Επομένως θεωρείτε ότι ενδεχόμενη αλλαγή στον ένοικο του Λευκού Οίκου, θα επηρεάσει την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή και απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο;

-Αυτό να το συνδέσω με την προηγούμενη απάντηση. Εξαρτάται ποιος θα είναι σύμβουλος Eθνικής Aσφαλείας, ποια θα είναι η διαφορά στη Γερουσία και το Κογκρέσο, ποιοι θα είναι οι πρόεδροι των Επιτροπών. Αν θέλετε να με ρωτήσετε, αν γνωρίζει την περιοχή ο κ. Τραμπ, δεν τη γνωρίζει καθόλου, αλλά εγώ δε νομίζω ότι θα είναι ο ίδιος που θα λαμβάνει τις αποφάσεις.

-Ποια είναι η δράση των ομογενειακών οργανώσεων όσον αφορά τις εκλογές στην ΗΠΑ; Έχουν αρχίσει ήδη και κινητοποιούνται;

-Ναι, είναι μερικοί που είναι σταθερά Ρεπουμπλικάνοι, άλλοι σταθερά Δημοκρατικοί. Εμείς περιμένουμε να δούμε και ποιες θα είναι και οι πιο χρήσιμες επιλογές για το Κογκρέσο. Και εμείς ως HALC θέλουμε να ακούσουμε ποιες είναι οι θέσεις για την περιοχή μας. Τις θέλουμε δημόσιες, ανοικτά και γραπτές.

-Ποια είναι η δράση του HALC τα τελευταία χρόνια, πώς κινείστε;

-Είναι μια οργάνωση που αποτελείται από παιδιά που έχουν ζήσει, έχουν σπουδάσει και έχουν δουλέψει μέσα στο αμερικανικό σύστημα. Στόχος μας δεν είναι μόνο να επηρεάζουμε μια εκλογή ή μόνο ένα νομοσχέδιο, παρόλο που αυτό το έχουμε καταφέρει, αλλά να μπούμε σε όλα τα κέντρα εξουσίας.

Η μεγαλύτερη επιτυχία μας είναι ότι μπήκε μια ολόκληρη καινούργια γενιά στην αμερικανική πολιτική ζωή, επηρεάζοντας τα think tanks, με το να έχουμε σχέσεις εκεί, να γράφουμε σε εφημερίδες και στο twitter, να έχουμε συνασπισμούς με άλλες οργανώσεις, γιατί αυτό που θα δείτε είναι ότι το HALC δεν παίρνει πρωτοβουλίες μόνο του ή μόνο με άλλες ελληνοαμερικανικές οργανώσεις. Έχουμε πάρει πρωτοβουλίες και με τους Αρμένιους και τους Κούρδους και με τους Ινδούς και τους Αμερικανοεβραίους και έτσι, αυτό που είναι σταθερό για μας είναι ότι το κάθε πράγμα το κάνουμε με ένα συνασπισμό.

Φιλελευθερος

Στ. Κασσελάκης: Έπεσαν οι μάσκες, δεν πάμε σε εκλογές, πάμε μπροστά

0

«Παιδιά, αρκετά. Έπεσαν οι μάσκες, δεν πάμε σε εκλογές, πάμε μπροστά», είπε ο Στέφανος Κασσελάκης.

Τι είχε προηγηθεί. Μετά την ομιλία του Στέφανου Κασσελάκη τον λόγο πήρε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Σωκράτης Φάμελλος, καταθέτοντας κοινή πρόταση με τους Ν. Παππά και Γ. Τσίπρα για μη εκλογή νέου προέδρου και επιβεβαίωση από το συνέδριο της εμπιστοσύνης του στον πρόεδρο του κόμματος, ώστε «να πάμε ενωμένοι στις επόμενες πολιτικές και εκλογικές μάχες με πρώτη αυτή των ευρωεκλογών».  

«Σήμερα είμαστε εδώ με τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, είμαι εδώ η βάση με δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους και έχουμε τη λαμπρή δυνατότητα να λύσουμε τα μεγάλα θέματα, με τα μέλη του κόμματος και τη δημοκρατική εκπροσώπηση τους που είναι εδώ», είπε. Ανέφερε ότι ανέλαβαν την ευθύνη με τον Νίκο Παππά και του Γιώργο Τσίπρα να καταθέσουν μια «πολύ απλή πρόταση αλλά πολύ σημαντική πολιτική πρόταση». «Προτείνουμε να ψηφιστεί πριν από οτιδήποτε άλλο στη συνέχεια, το εξής:

Το κόμμα δεν πρέπει να μπει σε ένα νέο κύκλο εσωστρέφειας. Δε χρειάζεται νέα εκλογή προέδρου. Το συνέδριο επιβεβαιώνει την εμπιστοσύνη του στον πρόεδρο Στέφανο Κασσελάκη, να πάμε ενωμένοι στις επόμενες πολιτικές και εκλογικές μάχες με πρώτη αυτή των ευρωεκλογών.

Με νέα πολιτική λειτουργία, δεσμευόμενοι όλοι από το καταστατικό και τη διακήρυξη μας για τα συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας. Με συντροφικότητα, συλλογικότητα και με εργαλείο τις θέσεις και τις αποφάσεις του τέταρτου συνεδρίου ανασυγκροτούμε το εκτελεστικό γραφείο με τακτική λειτουργία για την ενίσχυση της πολιτικής μας δράσης, το οποίο εξουσιοδοτούμε και να επεξεργαστεί προτάσεις για την ολοκλήρωση του μετασχηματισμού του κόμματος μας». «Είναι μία πρόταση που πάει μπροστά το κόμμα. Πάει μπροστά την αριστερά και την κοινωνία και κρατάει όλους μας ενωμένους», τόνισε.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο η Όλγα Γεροβασίλη λέγοντας: «Αγαπητέ Στέφανε, στην εναρκτήρια ομιλία σου είπες βρείτε μου αντίπαλο και πάμε. Εάν το ανακαλέσεις σταματάμε εδώ. Αλλιώς εγώ δεν θα παραβιάσω ποτέ το καταστατικό του κόμματος. Περιμένω. Στην αριστερά λευκές επιταγές δεν υπάρχουν όποιος νόμιζε ότι μπορεί να το έχει αυτό κάτι δεν καταλαβαίνει. Αγαπητέ Στέφανε, εγώ σήκωσα το γάντι που πέταξες, εσύ το πέταξες. Τώρα αν θες εκλογές σε 10 μέρες αντιλαμβάνεσαι τι έχεις πει, ε καν’ τες μόνος σου να δεις τι θα πάρεις. Μένω σε αυτό που είπα».

Ο Στέφανος Κασσελάκης της απάντησε ζητώντας τη να πάρει εκείνη πίσω την υποψηφιότητα της και σταματάμε. Η κ. Γεροβασίλη παίρνοντας εκ νέου το λόγο, είπε μεταξύ άλλων ότι το συνέδριο είναι κυρίαρχο όργανο και πως δεν είναι εκείνη που έβαλε την πρόταση για εκλογές.

Εν συνεχεία ξεκίνησε η ψηφοφορία επί της πρότασης Σ. Φάμελλου- Ν. Παππά – Γ.Τσίπρα, δια ανάτασης των καρτών των συνέδρων.

«Παιδιά, αρκετά. Έπεσαν οι μάσκες, δεν πάμε σε εκλογές, πάμε μπροστά», είπε ο Στέφανος Κασσελάκης.

Η διαδικασία συνεχίζεται με την ψηφοφορία για τις θέσεις.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νικηφόρος Βαρονέτος: όχι δάκρυα για τον ΣΥΡΙΖΑ

1

Του Νικηφόρου Βαρονέτου

25/02/2024

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται. Ο Μητσοτάκης χαίρεται γιατί θα είναι αδιαμφισβήτητος. Ο Ανδρουλάκης χαίρεται γιατί θα πάρει τη δεύτερη θέση. Ο Κουτσούμπας χαίρεται γιατί θα αυξήσει τα ποσοστά του. Η Κωνσταντοπούλου χαίρεται γιατί ελπίζει να πάρει μερικούς ψήφους που θα τη διατηρήσουν στη Βουλή. Η Νέα Αριστερά χαίρεται γιατί θεωρεί ότι δικαιώνεται και αναμένει κάποιες προσχωρήσεις.. Πολλοί σχηματισμοί της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς χαίρονται γιατί αναμένουν να εισπράξουν κάποιες ψήφους.

Μεγάλη αναταραχή στο πολιτικό σύστημα. Υπέροχη κατάσταση, όπως θα έλεγε ο Μάο.

  • Όχι δάκρυα για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Όχι δάκρυα για το κόμμα που κορόιδεψε τον ελληνικό λαό ότι θα καταργούσε τα μνημόνια μ’ ένα νόμο, μ’ ένα άρθρο.
  • Όχι δάκρυα για το κόμμα που εξαπάτησε τους πολίτες με το Δημοψήφισμα του 2015 και έφερε το 3ο ευρω-μνημόνιο.
  • Όχι δάκρυα για το κόμμα που καλοδεχόταν του λαθρομετανάστες για να λιάζονται στις πλατείες της Αθήνας.
  • Όχι δάκρυα για το κόμμα που ο προηγούμενος αρχηγός του αναρωτήθηκε δημοσίως αν υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα.
  • Όχι δάκρυα για το κόμμα που υπέγραψε την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών.

Υπάρχουν και πάρα πολλά άλλα. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ατέλειωτος.

Μετά από δύο εκλογικές ήττες, με μείωση του ποσοστού του κατά 50%, ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε νέο πρόεδρο. Έναν ομοφυλόφιλο «αλεξιπτωτιστή» από τις ΗΠΑ. Όποιος έδινε δύο ευρώ μπορούσε να ψηφίσει στις εσωκομματικές εκλογές. Αυτή είναι εν πολλοίς η περίφημη λαϊκή βάση του κόμματος που εξέλεξε τον Στ. Κασσελάκη.

Πριν τη διάλυση του, ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε δύο κλώνους. Τον ένα πρόωρα, το ΜέΡΑ 25 του Γ. Βαρουφάκη. Τον άλλο  καθυστερημένα, τη Νέα Αριστερά των Χαρίση, Αχτσιόγλου, Τσακαλώτου και λοιπών.

Οι εναπομείναντες στο ΣΥΡΙΖΑ φαντασιώνονται μια μεγάλη κεντροαριστερά, μια προοδευτική παράταξη, μια εναλλακτική στον Μητσοτάκη, να σταθούν δίπλα στο λαό για να λύσουν τα προβλήματά του. Τίποτα απ’ αυτά δεν μπορούν να κάνουν. Δεν έχουν όραμα. Δεν παράγουν πολιτική. Δεν έχουν εναλλακτικές προτάσεις, αλλά, υιοθετούν πολιτικές που έρχονται από κέντρα του εξωτερικού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι κλώνοι του είναι γκλομπαλιστές, ευρωλάγνοι, εθνομηδενιστές, ενδοτικοί. Δε διαφέρουν σε τίποτα από τα άλλα κόμματα του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Η μάχη τώρα γίνεται «για ένα πουκάμισο αδειανό», για τη σφραγίδα. Καληνύχτα ΣΥΡΙΖΑ, δε θα μας λείψεις.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Βρετανία: Οι Συντηρητικοί διέγραψαν τον Lee Anderson – Είπε ότι οι ισλαμιστές «ελέγχουν» τον δήμαρχο του Λονδίνου

0

Ο Sadiq Khan είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος που έγινε δήμαρχος του Λονδίνου και μέλος του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος

Το Συντηρητικό Κόμμα της Βρετανίας διέγραψαν σήμερα Σάββατο (24/2) τον βουλευτή Lee Anderson, καθώς είπε ότι ο δήμαρχος του Λονδίνου, Sadiq Khan βρισκόταν υπό τον «έλεγχο» ισλαμιστών.

Ο Sadiq Khan είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος που έγινε δήμαρχος του Λονδίνου και μέλος του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος.

Ο πρόεδρος της κάτω βουλής του κοινοβουλίου, Lindsay Hoyle, είπε ότι παραβίασε τη συνήθη κοινοβουλευτική διαδικασία για την ψηφοφορία λόγω προηγούμενων απειλών βίας που είχαν λάβει ορισμένοι νομοθέτες λόγω των απόψεών τους για τη σύγκρουση.

Μιλώντας την Παρασκευή στο τηλεοπτικό κανάλι GB News, ο Lee Anderson είπε: «Δεν πιστεύω ότι αυτοί οι ισλαμιστές έχουν τον έλεγχο της χώρας μας. Αλλά αυτό που πιστεύω είναι ότι έχουν τον έλεγχο του Khan και έχουν τον έλεγχο του Λονδίνου. Στην πραγματικότητα έδωσε την πρωτεύουσά μας στους συντρόφους του».

Ο Khan είπε στους δημοσιογράφους ότι θεωρούσε τα σχόλια του Lee Anderson ότι θα «ρίχνουν λάδι στη φωτιά του αντιμουσουλμανικού μίσους».

Εν μέσω αυξανόμενης κριτικής για τις δηλώσεις του Lee Anderson το Σάββατο, το Συντηρητικό Κόμμα δήλωσε ότι αποφάσισε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να τους εκπροσωπεί στο κοινοβούλιο.

«Μετά την άρνησή του να απολογηθεί για τα σχόλια που έγιναν χθες, ο Chief Whip ανέστειλε το μαστίγιο των Συντηρητικών από τον βουλευτή Lee Anderson», δήλωσε εκπρόσωπος του Simon Hart, του κυβερνητικού υπουργού που είναι αρμόδιος για την κομματική πειθαρχία.

Ο Lee Anderson, πρώην αντιπρόεδρος του Συντηρητικού Κόμματος, είπε ότι κατανοούσε την απόφαση να του αναστείλει.

«Θα συνεχίσω να υποστηρίζω τις προσπάθειες της κυβέρνησης να προβάλλει τον εξτρεμισμό σε όλες του τις μορφές – είτε είναι αντισημιτισμός είτε ισλαμοφοβία», έγραψε στη σελίδα του στο Facebook.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/vretania-oi-syntiritikoi-diegrapsan-ton-lee-anderson-eipe-oti-oi-islamistes-elegxoun-ton-dimarxo-tou-londinou/

Ukraine war turns 2: Lessons learned and what comes next

0

On the two year anniversary of the war, the Breaking Defense team has assembled a series of pieces on the state of the conflict across multiple domains, what might come in year three, and what lessons the US has learned from the conflict.

WASHINGTON — Just before 5 AM on Feb. 24, 2022, Ukraine time, Russian forces began the invasion of Ukraine, with tanks rolling over the border and long-range strikes hitting Kyiv. It only took a week for what looked to be a short, bloody victory for Moscow became something else – Ukraine’s defenders stood strong and shocked Russian forces, who were proven to be a much more hollow force than even the most optimistic NATO planner could have hoped.

By one month in, the war settled down into a grinding conflict more reminiscent of World War I than the “shock and awe” campaigns of modern warfare. Two years in, the conflict has largely been frozen in that situation — each side has made and lost gains, but neither has delivered anything close to a knockout punch.

But just because the conflict has largely remained the same doesn’t mean things have not changed over two years. It also doesn’t preclude other nations — including the US — from taking lessons learned and applying them to their own battle plans.

On the two year anniversary of the war, the Breaking Defense team has assembled a series of pieces on the state of the conflict across multiple domains, what might come in year three, and what lessons the US has learned from the conflict.

Naval Domain: Drones, Blockades And Sunken Ships

In year two of the Ukraine war, the naval domain continued to be a lower-tier area of conflict — and yet, both sides stepped up their activities at, above and below the sea. The Ukrainians have particularly shown their prowess at using naval drones to deal significant blows to the Russian Navy.

Ukraine earlier this month claimed to sink Russia’s landing ship Cesar Kunikov with this very tactic. It was one high profile success story for Ukraine of its ability to use naval drones, but videos of similar attacks have spread on social media for the past two years. A senior US defense official told reporters last week it’s the Pentagon’s assessment that Ukrainian forces have sunk, destroyed, or damaged at least 20 medium to large Russian Federation Navy vessels and one Russian-flagged tanker in the Black Sea.

One of the reasons the use of naval drones has been so effective is that the Black Sea, relative to places like the vast expanse of the Pacific Ocean, is a contained space with easy-to-monitor choke points, said Jerry Hendrix, a retired Navy captain and a senior fellow at the Sagamore Institute, an Indianapolis-based think tank.

The war in Ukraine has “signaled a significant change in the way that we perceive naval warfare because Ukraine has demonstrated that there’s a huge asymmetric advantage in the use of drones and small unmanned vessels — [such as] jet skis with bombs on them,” he told Breaking Defense. “The vulnerability of surface ships that many of us have spoken about in the past seems all too real.”

Bryan Clark, a fellow at the Hudson Institute, said that while the concept Ukraine is using against Russia’s Navy — suiciding a cheap boat packed with explosives — is not inherently new, its success is likely due to modern technology that give operators greater control over the unmanned surface vessels themselves.

It’s a tactic that, while unlikely to work in the open ocean, is very viable in environments such as the Persian Gulf, the Black Sea and, most interestingly for the US Navy, the Taiwan Strait, he said. These kinds of one-way attacks are a cornerstone to a new report Clark, and Hudson fellow Dan Patt, released this week theorizing how the US might make use of similar tactics if it were ever forced to defend Taiwan from a Chinese invasion.

Another aspect highlighted by the war in Ukraine has been the devastating power of a naval blockade.

Russia has at times attempted to prevent Ukraine from exporting its grain to other parts of Europe and Africa. Beyond the damage such a blockade can cause to Ukraine’s economy, it’s particularly problematic for African countries where severe increases in the price of bread can cause civil unrest, Clark said.

“It’s a significant impact and now the restoration of that has taken away a lever that Russia was hoping to use against Ukraine,” he said.

Hendrix said the blockade’s disruption led the world to “wake up” to how dependent it is on unimpeded access to the sea. “The ocean is assumed [to be free] in everyone’s lives, and because of Ukraine, and now the Red Sea, suddenly the oceans are no longer assumed. Now, all of a sudden people are paying attention to the idea of free trade and free movement because they’re seeing what happens when it goes away,” he said.

And when it comes to the Black Sea, Turkey has a large degree of control over who has that freedom of movement, a power granted to it by the Montreux Convention, an international agreement signed in 1936.

Hendrix argued Turkey may have been able to pre-empt much of the war had it allowed US and allied naval forces to enter the Black Sea early in the conflict. But despite Turkey’s ostensibly favorable interpretations of international laws, Hendrix noted the Russian Navy has been reluctant to have ships stationed in the Black Sea leave — lest they not be allowed back in.

DENMARK-UKRAINE-RUSSIA-CONFLICT-POLITICS-SECURITY

Ukrainian President Volodymyr Zelensky (L) and Danish Prime Minister Mette Frederiksen (R) react as they sit in a F-16 fighter jet in the hangar of the Skrydstrup Airbase in Vojens, northern Denmark, on August 20, 2023. (Photo by MADS CLAUS RASMUSSEN/Ritzau Scanpix/AFP via Getty Images)

Air Domain: Despite Pleas from Kyiv, Airborne Assets Remain Missing

High in the sky, little has changed since the opening days of the war. With air superiority mutually denied by highly effective integrated air defenses, Russian and Ukrainian jets typically have to fly low to evade detection and operate from standoff distances.

But in contrast to the first year of fighting, Ukraine’s reach has extended thanks to the shipment of longer-range air-launched missiles like the UK’s Storm Shadow, reportedly used to destroy the Russian submarine Rostov-on-Don and strike other critical targets. The US has also supplied the ATACMS ground-launched missile and is reportedly considering shipping a newer version with a greater range.

Tactics have also adapted. US officials, for example, have praised Ukrainian agile combat employment techniques to avoid Russian attacks as a model to emulate. Both Ukraine and Russia have additionally increasingly turned to drone warfare to conduct strikes, flying low to avoid detection until it’s almost too late.

The demands of the Ukraine war have led NATO allies to perform crucial functions in support of Kyiv. Platforms like the Boeing-made E-7 Wedgetail are flying regularly, according to the head of US Air Forces in Europe Gen. James Hecker. Speaking at a roundtable with reporters recently at the Air and Space Forces Association Warfare Symposium, Hecker said an Australian-owned Wedgetail operating in the region provides a “persistent ISR [intelligence, surveillance and reconnaissance] picture down to low altitude” where drones and missiles often fly.

The need for that ISR picture, Hecker said, has prompted officials to explore solutions like aerostat balloons.

Perhaps the biggest cry for help from Kyiv since the early days of the war is for a fleet of newer jets that can improve upon the Soviet-era fighters Ukraine’s limited air force has had to operate. Despite the hopes of Ukraine and its supporters, those jets did not arrive in time for the planned summer offensive against Russia, which has ended in, at best, a stalemate.

However, a milestone does appear to be visible as Ukraine prepares to take possession of F-16 Fighting Falcons donated from various users in Europe. During a separate roundtable with reporters at the AFA Warfare Symposium, Director of the US Air National Guard Lt. Gen. Michael Loh said Ukrainian pilots being trained under the aegis of the Guard are progressing, and in fact are “flying F-16s solo every day.”

The training, Loh said, will ensure they’re “qualified to do the full range of missions” required beyond simply flying the jet. According to Air National Guard spokesperson Lt. Col. Amber Schatz, a total of 12 pilots are set to train in the 2024 fiscal year. They will all graduate “between May and August,” and additional funding will be needed to train more, she said.

Several elements will still need to align for Ukraine to employ the Lockheed Martin-made fighters on the battlefield, Loh emphasized. For example, jets will need to be transferred by donor countries — 19 from Denmark, 24 from the Netherlands, two from Norway and an undisclosed number from Belgium beginning in 2025 — and a proper logistics infrastructure will have to be in place. Maintainers are currently at Joint Base San Antonio for English language instruction, though the location of their maintenance training “is still being determined,” Schatz said.

Separate pilot and maintainer training is also ongoing in Europe. In a statement Thursday, Danish Defense Minister Troels Lund Poulsen said that Ukraine’s first F-16s supplied by Copenhagen would arrive by this summer, a timeline affirmed by a subsequent statement from the Pentagon.

Tanks Arrive at Grafenwoehr Training Area

U.S. M1A1 Abrams tanks needed for training the Armed Forces of Ukraine await offloading at Grafenwoehr, Germany, May 14, 2023. (U.S. Army photo by Spc. Christian Carrillo)

Land Domain: Shifting Priorities From Lessons Learned

As Europe’s largest armed conflict since World War II grinds into year three, Ukraine’s allies and partners are continuing to look for ways to support Kyiv while gleaning lessons about how to evolve their own ground-based weapon systems and formations.

US Army Europe and Africa spokesman Col. Martin O’Donnell estimated that as of Jan. 31, the international community had trained more than 118,000 Ukrainian troops at over 80 different training areas located around the world. From that total, 16,300 soldiers attended training at the US Army bases of Grafenwoehr and/or Hohenfels in Germany, with 9,900 completing combined arms training, 5,100 completing platform training, and 1,300 finishing staff and/or leadership training.

But the coalition work goes beyond training to include monthly Ukraine Defense Contact Group (UDCG) meetings among roughly 50 countries aimed, in part, at identifying weapons to send to Kyiv. That work has included the establishment of eight capability coalitions — air force, air defense, artillery, maritime security, armor, information technology, de-mining and drones.

It’s the land domain where other European nations seem to have been able to make the greatest contributions. Poland, for example, recently stepped up to lead that new armor coalition and during a meeting earlier this month, member countries were signing up to participate.

“The goal here for the armor coalition that was discussed at the UDCG on Wednesday [Feb. 14] pertains certainly to the tank force, but also to other kinds of armored vehicle, and ensuring that Ukraine will have the right platforms but also, very importantly, the right ammunition for those platforms and the maintenance and sustainment,” a senior US defense officials told reporters later that week.

As the group solidifies in the coming weeks and months, potential announcements and changes could be afoot.

US Army officials are using the war as an opportunity to study what’s working and what’s not, and tweak modernization plans.

Some defense officials remain hesitant to cite specific “lessons learned” on the ground front but assert the war has shown that tanks and other armored vehicles remain relevant, as does maintaining a deep artillery magazine round and fielding new loitering munitions and counter unmanned aerial systems.

“There is still a place for tanks and armored vehicles on the battlefield: Yes, there are new threats but at the end of the day, if you want to take some ground away from someone and hold it, you’ve got to do it with armed forces,” US Army acquisition head Doug Bush told an audience at an International Armoured Vehicles conference last month.

Mass still matters as well. The IISS think tank recently said Russia has so far lost 3,000 tanks and is sacrificing “quantity over quality.”

Ukraine’s reliance on artillery has remained a constant this year, and is expected to continue for the foreseeable future. The current and future challenge will likely remain restocking those 155mm rounds. Just last month NATO announced a pair of deals valued at $1.2 billion for hundreds of thousands of 155mm rounds, while the US Army is also looking to shore up production; By the end of fiscal 2025, the service wants to be able to produce 100,000 such rounds each month.

US Army Tactical Missile System (ATACMS) have also made their way into Ukraine’s arsenal in year two, and there are reports that longer-range versions could be bound for the Eastern European country next year too.

Drones may end up being the defining weapon of this conflict, on both sides. The past year has showcased the proliferation of loitering munitions on the future battlefield, with the US sending Switchblade 600 attack drones to piece Russian armor, while Moscow uses ones like the Lancet-3.

For Bush and the US Army, these takeaways have directly trickled down to modernization programs, including last year’s decision to pursue a more ambitious M1 Abrams main battle tank upgrade than previously planned. While the service has not disclosed all the details about what it wants in that tank upgrade, they are eying one that weighs less, better protects soldiers inside and reduces the logistics burden.

Another modernization change thanks to lessons learned came from the decision this month to cancel the Future Attack Reconnaissance Aircraft (FARA) program, with Army Chief Gen. Randy George specifically saying the decision was driven by seeing how drones operated in Ukraine. Army leaders plan to reinvest funding from FARA, in part, in building out unmanned capabilities.

Starlink Satellites Above Ukraine At Night

A constellation of Elon Musk’s SpaceX Starlink satellites fly above Zaporizhzhia as local residents fish at night on the Dnipro River on September 14, 2023 in Zaporizhzhia, Ukraine. (Photo by Pierre Crom/Getty Images)

Space Domain: Commercial Sector Steps Up

Russia’s invasion had hardly begun when the value of commercial satellites to Ukraine’s resistance became clear — when billionaire Elon Musk stepped into the breach left by Moscow’s pre-strike cyber shutdown of Viasat’s satellite communication network with Starlink. Within a week after Russian troops crossed the border, Ukraine had access to Starlink’s space-based internet services and hundreds of terminals were flooding into the country.

Starlink has been used ever since in Ukraine, not just to keep citizens and the government connected to the outside world and the economy functioning, but also in support of Ukraine’s military forces. The network provides military communications, as well as guidance for Ukrainian drones and missiles. And because of Starlink’s configuration, involving thousands of satellites in low Earth orbit using small antennas and encrypted signals, so far Russian attempts to jam it have largely failed.

Indeed, it seems that Russia now is taking an attitude of “if you can’t beat ’em, join ’em” on Starlink. As first reported by the Wall Street Journal, Ukraine earlier this month asserted that Russia now is acquiring and using Starlink itself in the Ukrainian territories it has captured — although Musk publicly has denied that SpaceX has provided access or terminals to Russia. On Feb. 19, Reuters reported that Ukraine’s Deputy Prime Minister Mykhailo Fedorov told national television that the government has “is working with” SpaceX on how to block Russian usage of the network.

Though Starlink has been the most public — and perhaps predictably given Musk’s outsized and often erratic personality, the most controversial — example, a number of other US commercial satellite companies also have played key roles in Ukraine’s resistance up to now.

These primarily are firms involved in commercial remote sensing, whose abilities have allowed Ukraine’s government and military leaders to keep eyes on Russian troop movements, as well as its own forces. These companies — including Planet, Maxar Technologies (recently acquired by Advent International), BlackSky, Capella and Hawkeye360 — also have been key in keeping the public in the US and around the world informed about the war, helping the US government establish a counter-narrative to Russia’s active propaganda campaign.

In contrast to the Starlink situation, however, it is the US Intelligence Community that first spurred the release of commercial remote sensing images and data to assist Ukraine. Obtained under contract by US spy agencies, that data also has been shared with US NATO allies and partners to keep them informed (and presumably on-side) about the ongoing war — leading to an initiative last February by the US, Canada and 16 European countries to more freely share remote sensing data.

Gen. Chance Saltzman, the Chief of Space Operations, has been touting the lessons needed to be learned by the Pentagon from Ukraine’s use of space systems since even before his confirmation. He told the Senate in a Sept. 13 hearing that in particular Ukraine has proven the effectiveness of commercial space systems. Perhaps even more importantly, the war has established that networks comprising many small, less costly satellites rather than few, super-capable ones are harder to attack.

And since then, Saltzman has pushed to integrate those two key lessons into the Space Force’s efforts to remake the structure of US military space forces to face future challenges. While success so far has been mixed, it remains early days.

Vampire Drone UCAV Operators In Zaporizhzhia Region

Servicemen of the Vykhor Dnipro unmanned combat aerial complex platoon of the 108th Separate Territorial Defence Brigade show the launch of a Vampire drone, a Ukrainian unmanned combat aerial vehicle (UCAV) which is equipped with a thermographic camera, Zaporizhzhia region, southeastern Ukraine. (Photo credit Dmytro Smolienko / Ukrinform/Future Publishing via Getty Images)

Electronic Spectrum: Combat On The Airwaves

As in the ground war and at sea, Russia began the cyber/electronic war with attempted knockout blows in 2022, only to suffer startling reverses at the hands of unexpectedly resilient and adaptable Ukrainians. Last year, however, saw Russia rushing to catch up, resulting in a seesaw back-and-forth that averaged out to bloody stalemate.

For instance, Ukraine had led the way in adapting small civilian drones to military use as scouts and mini-bombers. Russian authorities, by contrast, have disdained such systems and invested heavily in larger, purpose-built military systems. But 2023 saw the Russian side catch up, with the Ministry of Defense bureaucracy dragged forward by patriotic, self-organized volunteers — a rarity in Russia — who not only still donate most of the nimble FPV (First Person View) “racing” drones using for precision strike, but even train many of their pilots, according to CNA expert Samuel Bendett.

“The volunteers … are still complaining that the country’s defense industrial sector is not fully involved in FPV drone manufacturing,” Bendett told Breaking Defense.

Despite these obstacles, both sides began using commercial mini-drones by the thousand — and losing them in their thousands to electronic warfare. (That prompted as-yet-unsuccessful efforts on both sides to install AI, which would let the drones operate without constantly communicating with a human controller).

Russian electronic warfare forces adapted too. Hudson Institute EW expert Bryan Clark noted in a recent AOC webinar that Russian ground forces were lavishly equipped with radio detection and jamming vehicles to start the war, but those capabilities were optimized against a NATO adversary, not Ukraine. For example, Russia invested heavily in big, powerful jammers intended to disrupt big, powerful NATO systems, like JSTARS radar planes or military communications satellites in high, geostationary orbits (GEO). But Ukraine’s fledgling air force never had anything like JSTARS to jam.

Now, Ukraine did have GEO communications: A commercial satellite network, run by Viasat, provided the backbone of Ukrainian military communications before February 2022. But a successful Russian cyber attack crippled the network on the eve of the invasion, which forced Ukraine to switch to Elon Musk’s Starlink. And Starlink had a radically different architecture that used thousands of small, low-powered satellites in Low Earth Orbit (LEO) — far too many, moving far too swiftly, with software updated too fast, for Russian EW to disable. So bulky Russian jammers like the truck-mounted Krasukha-4 proved useless against the new Ukrainian approach and were withdrawn, Clark said. But as 2023 ground on, again, the Russians adapted, eventually deploying larger numbers of smaller, more maneuverable, and shorter-ranged jammers that targeted not the satellites, but the Starlink terminals and other Ukrainian radios on the ground, as well as drone control links.

The US military has taken these lessons to heart. The Army in particular is ramping up tactical electronic warfare with its drone-mounted MFEW pods  and truck-borne TLS, Clark noted. All the services are interested in proliferated LEO satellites and (by US standards) low-cost drones, with the Defense Innovation Unit leading the way on the ambitious all-service Replicator initiative.

One crucial unanswered question, however, is how well the short-range drones and jammers of the Ukrainian land war will translate to the West Pacific, with much longer distances and a more high-tech adversary.

SECDEF Hosts 15th Ukraine Defense Contact Group

Secretary of Defense Lloyd J. Austin III and Ukraine’s Defence Minister Rustem Umerov speak at the 15th meeting of the Ukraine Defense Contact Group at Ramstein Air Base, Germany, Sept. 19, 2023 (DoD photo by Chad J. McNeeley)

Geopolitics: Washington Chaos, European Drive

A DoD factsheet of what the US has sent to Ukraine shows the sheer scale of the combat over two years: more than 2 million 155mm shells, 10,000 Javelin missiles, over 250 Bradley, Abrams, Stryker and Howitzer vehicles.

And yet, perhaps the biggest challenge facing Ukraine’s government right now is the wavering support from Washington, where desperately needed funding has been tied up for months in Congress.

When the Ukrainian city of Avdiivka fell last week, the White House specifically linked its collapse to Congressional inaction. President Joe Biden, who has been pushing a supplemental for Ukraine’s aid, told reporters “The idea that now they [Ukraine] are running out of ammunition, and we walk away. I find it absurd. I find it unethical.”

Meanwhile, former president Donald Trump is locked in as the GOP nominee, meaning his influence over Congressional Republicans is only strengthening. Trump set the European defense community afire with a recent threat to let Russia do “whatever the hell they want” and attack NATO allies that have not contributed enough spending to the alliance, and much of the resistance to supporting Ukrainian funds is tied back to his stances towards the conflict.

In Europe, officials remain fully committed to the end goal of Ukraine winning the war, but they are increasingly fearful of how that happens without unconditional US support

Still, there have been unmistakable increases to defense spending across Europe since the war in Ukraine started, leading to a steady series of approvals for lucrative military aid packages to support Kyiv and new weapons contracts with industry to restock equipment inventories.

In line with this unprecedented funding, NATO expects European allied defense spending to reach a combined total of $380 billion this year, backed by 18 member states hitting the 2 percent GDP alliance spending target. Such a seismic shift in just two years is notable, but still lags, on a like-for-like basis, some way behind Russia, which has moved to a war footing economy. Moscow’s national budget is currently used for military spending and is soon expected to reach 7.5 percent of the country’s GDP, according to International Institute for Strategic Studies (IISS) think tank figures.

In the early stages of the war, Europe was also gripped by fears of the war escalating, concern that tended to dominate political debate and best exemplified by resistance to supply Kyiv with MiG-29 fighter jets and Leopard 2 main battle tanks. (Both platforms have since reached the frontline.) Germany’s continued refusal to send Taurus cruise missiles, despite the UK and France sending Storm Shadow and SCALP long range weapons, shows that Berlin still considers escalation a fundamental problem.

As critical as military aid packages have been, supplies of new weaponry have not delivered a decisive battlefield advantage, while an acute ammunition shortage across Europe continues to frustrate Ukrainian officials. Ukraine requires an additional 240,000 shells a month to keep parity with Russia’s frontline output alone, according to an Al Jazeera report, and it is unclear where that ammunition is going to come from.

The fall of Avdiivka, the first major territorial loss to Russia since last May, has only underlined the challenges now facing Kyiv’s military strategists, who may need to begin deciding where to parcel out munitions.

At a wider equipment and economic level, Russia has suffered hugely damaging losses over the course of the war. At least 315,000 Russian forces have been either killed or wounded, a senior US defense official told reporters last week. Moscow has also likely spent up to $211 billion in direct financial outlays to equip, deploy, maintain and sustain Russian operations in Ukraine, said the US defense official.

Even so, Russia’s threat shows few signs of abating, with European political and military leaders making that case time and again. Take Estonia’s Prime Minister Kaja Kallas, claiming an attack by Moscow on a NATO nation could be just three years away, or Patrick Sanders, head of the British Army, calling for a British “citizen army” to be stood up in case of an invasion. Those are just two of the more headline grabbing remarks to have really put in perspective that Russia is anything but a beaten or diminished force.

As year three of the conflict gets underway, it seems Moscow’s strategy is a simple one: keep grinding down Ukraine inch by inch, and hope Kyiv exhausts its supply of both bullets and political backing across the globe.

https://breakingdefense.com/2024/02/ukraine-war-turns-2-lessons-learned-and-what-comes-next/?utm_medium=email&_hsmi=295478420&_hsenc=p2ANqtz-_X1L8x1HwWiFfg7_mvDrlBLBx3Sl1aDIVUnquPPbzGq4G4loFc0FNlbmkN326Cdsq1lRy4fBo2N2xwg6yZKKcPOyu7hA&utm_content=295478420&utm_source=hs_email

Αποκαθηλωμένη Ρωμιοσύνη

0

“Σκυλοκοῑτες καί νεκρόσιτοι κι ἐρεβομανεῖς κοπροκρατοῦν τό μέλλον”

(Ὀ. Ἐλύτης, Ἄξιον Ἐστί)

«Ὕπάρχει ἕνα δράμα αἵματος πολύ πιό ὀργανικό (σῶμα καί ψυχή)… ὑπάρχει τό τρομακτικό μαῦρο… ὅλοι εἴμαστε παιχνίδια αὐτοῦ τοῦ μαύρου… Αὐτό τό τέλος δέν εἶναι συναίσθηση τοῦ θανάτου, εἶναι γνώση τῆς ἀβύσσου. Ξέρω πώς μέ τό φῶς πρέπει νά ζήσω. Παρακάτω δέν ξέρω, δέν ξέρω ἄν θά τά καταφέρω». Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ (ἀπό τό ΧΑΜΕΝΟ ΚΕΝΤΡΟ τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου)

Αὐτό τό δράμα, αὐτή  ἡ πάλη μέ τό «ἀγγελικό καί μαῦρο φῶς» θά ἔπρεπε νά μᾶς εὐαισθητοποιεῖ, νά μᾶς συνετίζει καί νά μᾶς φέρνει κοντύτερα τόν ἕναν πρός τόν πόνο καί τήν ἀγωνία τοῦ ἄλλου. Ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας καί οἱ ἐκατέρωθεν ἀφορισμοί ἐξυπηρετοῦν τή διαβολή ἑνός συστήματος πού στοχεύει στόν ἀποπροσανατολισμό καί τόν ἀπανθρωπισμό μας.

Ἡ στρατηγική τοῦ ἀντιπερισπασμοῦ ἀπορροφᾶ τήν προσοχή μας μακριά ἀπό τό πραγματικό δυστύχημα τῆς ἐποχῆς, ἀπό τό ὁποῖο πηγάζουν ὡς ἀναπόφευκτη συνέπεια  ὅλες οἱ ἀλογίες καί ἀστοχίες μας. Καί τό δυστύχημα αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν ἀπώλεια τοῦ κέντρου, τήν ἅλωση τοῦ πνευματικοῦ ἄξονα πάνω στόν ὁποῖο θεμελιώθηκε ὁ Ἑλληνισμός.

«Ξεμακραίνουμε ἀπό τή ρίζα τῆς φυλῆς μας… κρυώνει μέσα μας τό ζεστό καί καθαρό αἷμα πού πήραμε ἀπό τούς πατεράδες μας». ( Φώτης Κόντογλου)

Ὡς ἀνθρώπινα ὄντα δέν προσδιοριζόμαστε ἀπό τή σεξουαλικότητά μας. Ζευγαρώνουν καί τά ζῶα. Οὔτε προσδιοριζόμαστε κοινωνικά ἀπό τό φύλο μας ἀλλά ἀπό τό πρόσωπό μας. «Τὸ παρὰ φύσιν δὲν καθίσταται κατὰ φύσιν µὲ νοµικὲς διατάξεις» (Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος). Θά πρέπει ὅμως νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ θεσμοθέτηση γάμου γιά ὁμοφυλόφιλους μέ τή χρηστική ἀσέλγεια παρένθετης μητέρας, καθώς καί ἡ νομική κάλυψη γιά ἀλλαγή φύλου στά 15, δέν στοχεύουν στόν δικό μας χρόνο ἀλλά στόν χρόνο τῶν ἀπογόνων μας.

«Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀνησυχοῦμε. Ἐδῶ πιά εὐημερία πνευματική δέν ὑπάρχει. Δέν ἐνδιαφέρονται νά ἀναρρωτηθοῦν ἀπό ποῦ ἔρχονται, γιατί ζοῦν, ποῦ πηγαίνουν; » (Κ. Τσιρόπουλος)

Ἤδη οἱ νέοι μας ἔχουν ἐξοικειωθεῖ σέ ἀλλότρια θεάματα, ἀλλότριες ἀντιλήψεις καί στάσεις ζωῆς καθώς ὁ κοινός μας τρόπος δέν καθορίζεται πλέον ἀπό τήν παράδοση ἀλλά ἀπό τίς μεθοδευμένα θελκτικές καί ἐμπαθεῖς σειρήνες τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (ΜΜΕ).  Ἀπό λαός γίναμε μάζα καί ἡ μοναδικότητα τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, ξαφνικά, ἔγινε διαφορετικότητα. Διαφορετικότητα ὄχι ὡς πρός τήν ὑποταγή στή χειραγώγηση -ἀλίμονο-  ἀλλά διαφορετικότητα ὡς πρός τόν ἀνθρωπισμό μας. Διαφορετικότητα ὡς πρός τή φυσιολογία καί τήν ὀντολογία τῆς ὕπαρξης. Νά προσδιοριζόμαστε πιά ὄχι ἐν ἀληθείᾳ ἀλλά ἐν ἐπιθυμίᾳ.

«Δέ μ’ ἐνοχλεῖ ὁ λαός, μ’ ἐνοχλεῖ αὐτό τό ἀφάνταστο προστύχεμα πού προοδεύει καί ἀποβλακώνει τό λαό». (Γ.Σεφέρης)

«Ὅσο εἴχε πίστη ὁ Ἑλληνας, οἱ διάφορες προπαγάνδες δέν κάνανε τίποτα. Τώρα μονάχα, πού μπῆκε ἡ ἀπιστία σέ πολλές ἑλληνικές ψυχές, κι ὁ ὑλισμός καί ἡ καλοπέραση καταστρέψανε τήν πνευματική εὐαισθησία τους, τώρα οἱ διάφορες προπαγάνδες ἀπλώσανε στό ἔθνος μας… Γιατί πρέπει νά καταλάβουμε πώς ὁ Ἑλληνισμός δέν χάνεται μονάχα σάν χάσει τήν πολιτική ἐλευθερία του, ἀλλά σάν χάσει τήν πνευματική ἐλευθερία του. Στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, ὅσοι ἀλλαξοπιστούσανε, τό ἔθνος τούς λογάριαζε γιά χαμένους. Μά τώρα τί εἶναι ἄλλο ἀπό ἀλλαξόπιστοι ὅσοι ἀρνοῦνται τή μάνα τους καί τό σπίτι τους καί καταφρονοῦνε τά δικά τους καί θέλουνε νά τά θάψουν καί νά πάρουν αἰσθήματα καί φερσίματα ξένα ὁλότελα στόν χαρακτήρα τους; Ἐξέλιξη γι’ αὐτούς δέν εἶναι ὁ πλουτισμός τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης μέ ἑλληνικά στοιχεῖα μέσα στόν αἰώνιο χαρακτήρα της, ἀλλά μία ρούσικη σαλάτα ἀπό λογιῶν-λογιῶν ἀποφάγια… κοράκια πού τσιμπᾶνε τήν ἐτοιμοθάνατη ἑλληνική παράδοση, σκουλήκια πού ροκανίζουν τήν ἑλληνική κιβωτό»,  γράφει ὁ Φ. Κόντογλου  στό βιβλίο Πονεμένη Ρωμιοσύνη, πού στίς μέρες μας, μέ τήν ἔντεχνη ἀποκοπή ἀπό τίς ρίζες μας, μπορεῖ νά προδιαγράφεται πιά ὡς Ἀποκαθηλωμένη  Ρωμιοσύνη.

Γιά νά ἀντιληφθοῦμε ὅμως τί ἀκριβῶς σημαίνουν οἱ νέες ἀλλότριες τάσεις θά πρέπει νά ἑστιάσουμε βαθιά στό μέλλον. Οἱ κυβερνώντες γνωρίζουν, ἐπιδιώκουν καί ἐπενδύουν στόν ἐπερχόμενο ἐκφυλισμό τοῦ ἀνθρώπου καί αὐτό εἶναι τό μόνο πού καθιστᾶ κατανοητή τή σθεναρή ἐμμονή καί ἐπιμονή τους, ἀφοῦ ἡ ἅλωση τῆς φυσιολογίας μας συνεπάγεται καί στειρότητα -ἐπιθυμητή γιά τούς ἰσχυρούς- κέρδη ἀπό χειρουργικές ἐπεμβάσεις, φαρμακευτικές ἀγωγές, ἄνοιγμα προϊόντων τῆς ἀγορᾶς καί στά δύο φύλα, διάβρωση τοῦ θεμελίου λίθου τῆς κοινωνίας, δηλαδή, τῆς οἰκογένειας,  ἐνῶ τό σημαντικότερο πού εἶναι ὁ μεθοδευμένος εὐνουχισμός ἀπό τό ὀντολογικό πνευματικό μας κέντρο θά ὑποβιβάσει τήν ἀνθρωπότητα ὥστε νά εἶναι δικαιολογημένος ὁ ἐκτοπισμός της ἀπό τά ἐπιτεύγματα τῆς  τεχνητῆς νοημοσύνης. Ὁ ἀκρωτηριασμός τοῦ πνευματικοῦ νοῦ, ἡ ἀποστράγγιση τοῦ «μέσα πλούτου» (Σολωμός), ἡ ἅλωση τῆς ἐσωτερικῆς μνήμης (Φαῖδρος Πλάτωνος), ἡ σκλήρυνση τοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ νοῦ   (Ἅγιοι Πατέρες) θά ὑποβιβάσουν τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καθώς οἱ χρηστικοί ἀλγόριθμοι των ὑπολογιστῶν τρέχουν μέ μεγαλύτερη ταχύτητα ἀπό τή λογική μας, τήν ὁποία ἄστοχα ταυτίσαμε μέ τήν ὀντολογία μας. Ἔχουμε συνηθίσει νά κατανοοῦμε καί νά ὁρίζουμε ὡς γνώση μόνο αὐτό πού μπορεῖ νά συλλάβει ἡ ἀνθρώπινη διάνοια καί ἔχουμε περιέλθει σέ λήθη σχετικά μέ τό ὄργανο πού ὄχι μόνο εἶναι ἀνώτερο τῆς διάνοιας, ἀλλά εἶναι καί τό μόνο πού μπορεῖ νά συλλάβει τήν ὀντολογική μας πραγματικότητα, δηλαδή τή φύση καί τόν προοορισμό τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Τό ὄργανο αὐτό εἶναι ὁ πνευματικός νοῦς.

«Αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση στήν ὁποία καταδικάστηκε ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη καί στήν ὁποία ἐξακολουθεῖ νά βρίσκεται παγιδευμένη. Ἐξαναγκάζεται, ἀπό τίς ἴδιες τίς ἀρχικές ὑποθέσεις ν’ ἀγνοεῖ ὅτι ὑπάρχουν στά πράγματα ἐκείνες οἱ ἰδιότητες πού ξεπερνοῦν τήν πεπερασμένη ἐμφάνιση αὐτών τῶν πραγμάτων, ὅπως ξεπερνοῦν τήν ἱκανότητα τῆς διάνοιας γιά ἀνάλυση κι ἐπαγωγή. Κι ὅμως, εἶναι κυρίως αὐτές οἱ ἰδιότητες πού κάνουν ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα νά εἶναι αὐτός ἤ αὐτή πού εἶναι: οὐσιαστικά ἡ ἀνθρωπιά τοῦ ἀνθρώπινου πλάσματος ἐξαρτᾶται ἀπό τή συμμετοχή του ἤ τή συμμετοχή της στό θεϊκό. Ἐπομένως, τό νά βασίζει κανείς μιά ἀποτίμηση τοῦ ἀνθρώπου στήν παραδοχή ὅτι αὐτός πρέπει νά νοεῖται χωριστά ἀπό αὐτές τίς ἔμφυτες θεϊκές ἤ πνευματικές ἰδιότητες πού ἀποτελοῦν τήν οὐσιαστική του φύση καί τόν κάνουν ἀνθρώπινο ὄν, θά καταλήξει σέ ἀντιλήψεις πού ὑποβιβάζουν τόν ἄνθρωπο σέ μία ὑπάνθρωπη ἤ ἀκόμη ἀπάνθρωπη κατάσταση. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ ἀπανθρωπισμός τοῦ ἀνθρώπου». (Φ. Σέρραρντ)

Μέ τήν πνευματική γνώση μεταδίδεται στόν ἄνθρωπο μιά ἄλλη μορφή ζωῆς. Ἡ γνώση τῆς ἀλήθειας, γνώση πού κατανοεῖται ὡς «κοινωνία ἐν τῇ ὑπάρξει» (ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ), συνδέεται ἄμεσα μέ τήν αἴσθηση τῆς χάριτος. «Γνώσιν ἀληθείας, τήν τῆς χάριτος αἴσθησιν εἶναι κυρίως νόμισον̇ τάς δέ λοιπάς, νοήσεων ἐμφάσεις καί πραγμάτων ἀποδείξεις ἀποκαλεῖν δεῖ». (ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου). Ὁ ἐκφυλισμός μας ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν ἀσέλγεια τῶν πνευματικῶν ἀλλά καί σωματικῶν ὀφθαλμῶν μας: «Ὁ κάλλει, λέγων ἀλλοτρίω ἐπιβάλλων τούς ὀφθαλμούς, οὐκ ἔτι κόρην ἀλλά πόρνην ἔχει τήν τοῦ ὀφθαλμοῦ κόρην». (ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

«Νομίζω πώς ἡ σημερινή Ἑλλάδα μπορεῖ νά κρίνει τό λεγόμενο δυτικό πολιτισμό» διαβάζουμε σάν προμετωπίδα στόν πρόλογο τοῦ φιλοσοφικοῦ δοκίμιου τοῦ ποιητή Γ. Σαραντάρη «Συμβολή σέ μιά φιλοσοφία τῆς ὕπαρξης» πού δημοσιεύτηκε τό 1937. Ἡ σημερινή Ἑλλάδα «μπορεῖ καί πρέπει νά κρίνει τόν τέτοιο πολιτισμό»-τό δυτικό πολιτισμό-«ἄν θέλει νά σωθεῖ ἀπό τήν ἐπιρροή πού ἡ ἴδια ἡ Εὐρώπη ἐξάσκησε πάνω μας ἕναν ὁλάκερο αἰώνα» καί πρέπει νά προχωρήσει «μέ τήν ἀποκάλυψη τῶν σκοτεινῶν σημείων τῶν γηρασμένων Εὐρωπαίων. Προπάντων τίς ἀρρώστιες τους ἐκεῖνες πού μήτε οἱ ἴδιοι ὑποψιάζονται καί σχεδόν ποτέ δέν ἀναφέρουνε, χρειάζεται ἐμεῖς νά προσέξουμε». Καί μάλιστα, ὑπερτονίζει τήν ἀνάγκη αὐτή λέγοντας: «ἡ ἐποχή μας ἔχει ἱερή ὑποχρέωση νά κρίνει τό παρελθόν (καί, φυσικά, προπάντων τό εὐρωπαϊκό παρελθόν) καί … ἄλλωστε δέν μπορεῖ νά ἀποφύγει τούτην τήν ὑποχρέωση, γιατί νιώθει πώς διαφορετικά ἔρχεται ὁ θάνατος… Ἔργο τῆς γενεᾶς μας εἶναι νά ἐξηγήσει ποιός εἶναι αὐτός ὁ θάνατος… Τό μέσα, λοιπόν, ἤ ὁ ἀληθινός ἑαυτός μας, ἡ ὕπαρξη, δέ βρίσκεται μέ τή γνώση…

Καί-ἐπαναλαμβάνουμε- ὁ νεότερος κόσμος, ἀπό τήν Ἀναγέννηση καί ἐδῶθε, ζεῖ ἀκριβῶς μέσα στήν κατάσταση αὐτή τοῦ περιορισμοῦ τῆς συνολικῆς πραγματικότητας ἀπό τήν πραγματικότητα τῆς γνώσης, πού μποροῦμε νά τήν ὀνομάσουμε κατάσταση ἀναγκαστικοῦ περιορισμοῦ ἤ κατάσταση τῆς περιορισμένης πραγματικότητας… Ἡ ἀγάπη πρός τό διπλανό, πού μᾶς ἔμαθε ὁ Χριστός, βρίσκεται κιόλας πιό σιμά στήν ἀλήθεια ἀπ’ ὅποια δυνατή γνώση, γιατί σπάει τά δεσμά τοῦ ἀνθρώπου -ἀτόμου».

 Ἡ συγκεκριμένη παρουσίαση τῆς Συμβολῆς στό πόνημα τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου «ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ – Γ.ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ»  μᾶς ἔχει ἤδη θέσει ἐνώπιον τοῦ σημαντικότερου προβλήματος τῆς ἐποχῆς μας: τόν ἐκτοπισμό τῆς συνολικῆς πραγματικότητας ἀπό τήν περιορισμένη πραγματικότητα τῆς γνώσης καί πιό συγκεκριμένα τήν ἀφαίρεση τοῦ ἐγώ ἀπό τό ὀντολογικό πεδίο τῆς ὕπαρξης. Πρόκειται γιά μιά βάρβαρη ἐκγύμνωση ἀπό τήν ἐσωτερική μας οὐσία πού ὁδηγεῖ σέ «χυδαῖο θάνατο» ἄνθρωπο καί κτίση. «Ἀλλά τό πράγμα δέν τελειώνει ἐδῶ. Στήν ἐποχή μας διάφορες «θεωρίες», πού τίς χαρακτηρίσαμε ἀντιπνευματικές καί πέρα γιά πέρα ἡδονιστικές καί πεισιθάνατες, πᾶν νά ἀντικαταστήσουν τίς παραδόσεις ἐκεῖνες πού καλύπτουν, μέ τό πνευματικό περιεχόμενό τους, ὄχι μονάχα τό μυαλό ἤ τίς αἰσθήσεις μας, τή «fisica», ἀλλά καί τό πνεῦμα ἤ τή  «metafisica» τοῦ Σολωμοῦ («Στοχασμοί τοῦ ποιητῆ»), δηλαδή ὁλόκληρο τό πεδίο ἤ «τή συνολική πραγματικότητα ἑνός ἀνθρώπου»… Καί, χωρίς νά ὑπερβάλλομε, μποροῦμε νά παρατηρήσομε σήμερα πώς οἱ «θεωρίες» αὐτές, ἄν ὄχι τίποτα ἄλλο, ἔχουν γιά τόν περισσότερο κόσμο γράψει μιά προσημείωση, νά τό ποῦμε ἔτσι, ἀπάνω στήν πνευματική κληρονομιά τῶν πατέρων μας. «Ὑφίσταται ἕνας θάνατος» -λέει ὁ Σαραντάρης- «πού εἰσέρχεται στή θεωρία μας τοῦ κόσμου, καί μέ τήν παρουσία του μπορεῖ νά γεμίσει τή συνολική πραγματικότητα ἑνός ἀνθρώπου̇  αὐτός ὁ θάνατος διευθύνει στό θάνατο ὄχι ἕναν μόνον ἄνθρωπο, ἀλλά μιά κοινότητα ἀνθρώπων̇ καί γιά τοῦτο εἶναι ὁ πιό ἐπικίνδυνος». Δίχως νά τό καταλαβαίνουν, ἀπό τή φύση τους ἤ ἀπό τήν ἐφήμερη καταβολή τους, οἱ «θεωρίες» αὐτές «εἶναι θεωρίες πού θυσιάζουν τόν ἄνθρωπο στό θάνατο, καί δέν τό γνωρίζουν̇ εἶναι διαστροφές πού γεννήθηκαν ἀπό ἕναν ἀχαλίνωτο ἡδονισμό… ἡ ἡδονή τοῦ θανάτου, τοῦ θανάτου ὅλου τοῦ κόσμου τίς διατρέχει. Γι’ αὐτό ἡ πίστη μας στήν ὕπαρξη ὀφείλει νά γίνει κοσμοθεωρία -κοσμοθεωρία ἐδῶ ὄχι μέ τή δυτική σημασία τοῦ Weltanschauung, ἀλλά μέ τήν εὐαγγελική τοῦ πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη (Κατά Ματθ.ΚΗ΄,19)-̇ γιατί δέν ἀρκεῖ ν’ ἀναγκάσεις τούς ἀνθρώπους προορισμένους στό θάνατο, ἀλλά καί τίς θεωρίες τους, τίς τόσο φλύαρες, πρέπει νά ἐξουδετερώσεις καί ὕστερα ν’ ἀντικαταστήσεις» (ibid.).» ( Ζ. Λορεντζάτος).

 

«…Ὅλες οἱ γνώσεις μας μᾶς φέρνουν πιό κοντά

στήν ἄγνοιά μας

ὅλη μας ἡ ἄγνοια πιό κοντά στό θάνατο

μά τοῦ θανάτου ἡ κοντινότητα, ὄχι  πιό κοντά στό Θεό.

Ποῦ εἶναι ἡ ζωή πού χάσαμε ἐνῶ ζούσαμε;

Ποῦ εἶναι ἡ σοφία πού χάσαμε στή γνώση;

Ποῦ ἡ γνώση πού θυσιάσαμε στήν ἐνημέρωση;

Οἱ κύκλοι τοῦ Οὐρανοῦ μέσα σ’ εἴκοσι αἰῶνες

Μᾶς φέρνουν πιό μακριά ἀπό τόν Θεό

Καί πιό κοντά στό χῶμα»

(XOΡIKA AΠO TO BΡAXO Τ.S. ELIOT)

 

«Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοί στήν παράδοση, ὅσοι δέν ἀρνηθήκαμε τό γάλα πού βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στήν ψευτιά. Καταπάνω σ’ αὐτούς πού θέλουνε τήν Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρίς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρίς μυρουδιά. Κουράγιο! Ὁ καιρός θά δείξει ποιός ἔχει δίκιο, ἄν καί δέν χρειάζεται ὁλότελα αὐτή ἡ ἀπόδειξη». (Φ. Κόντογλου)

Τό πόνημα αὐτό γράφεται ἀνήμερα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στῶν ὁποίων τόν παρακλητικό κανόνα δεόμεθα γιά αὐτό ἀκριβῶς πού ἀπολέσαμε: «μυσταγωγία σοφίας κρείτονος, εὐσυμπάθηστον τρόπον, εὐπροσήγορον λόγον, γνώμη θεοπειθῆ, ἄσκηση φιλαληθείας καί εὐσεβείας». Μές τήν πλημμύρα τῆς διαφθορᾶς καί τοῦ σαρωτικοῦ εὐτελισμοῦ τῆς ζωῆς, ἡ «ἀπ’ τά κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τά ἱερά» πατρίδα  ἐπιμένει νά κρατᾶ ἀκοίμητη τή φλόγα στό εἰκονοστάσι  τῆς ὕπαρξης .

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, δημιουργία του Μάριου Σπηλιόπουλου.

Αποκαθηλωμένη Ρωμιοσύνη

Ποια είναι η Όλγα που στάθηκε απέναντι στον Στέφανο

0

Όπως αναμένονταν, η Όλγα Γεροβασίλη ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την απογευματινή της ομιλία στο Συνέδριο του κόμματος, δηλώντας πως είναι “παρούσα”. Η Όλγα από την Άρτα είναι αυτή που θα αντιπαρατεθεί με τον εξ Αμερικής “κομήτη” Στέφανο Κασσελάκη, στις νέες εσωκομματικές εκλογές που προέκυψαν μετά την καταλυτική παρέμβαση Τσίπρα. Αν πάντως δεν προκύψει κάποια ανατροπή και οι εκλογές τελικώς αναβληθούν, όπως επιδιώκουν κάποιοι, η μονομαχία θα είναι ουσιαστικά και μονομαχία μεταξύ του νυν και του πρώην προέδρου.

Είχε προηγηθεί έντονο παρασκήνιο: Ο Διονύσης Τεμπονέρας έκανε βήμα πίσω, ανακοινώνοντας πως δεν θα είναι υποψήφιος και ουσιαστικά ρίχνοντας τους τόνους της κριτικής του προς τον Κασσελάκη. Οι εσωκομματικές εκλογές αναμένεται να πραγματοποιηθούν στις 10 Μαρτίου – αύριο θα κληθεί να αποφασίσει το Συνέδριο. Όλα δείχνουν ότι ο Τσίπρας θα στηρίξει ανοικτά την υποψηφιότητα της Γεροβασίλη, αλλά μένει να αποδειχθεί εάν η στήριξή του είναι ικανή να αλλάξει το κλίμα υπέρ του Κασσελάκη που ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού στο εν εξελίξει συνέδριο.

Ενδεικτικό της ατμόσφαιρας που υπάρχει στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως η ομιλία της διακόπηκε, ουκ ολίγες φορές, από αποδοκιμασίες εκ μέρους μερίδας συνέδρων, όποτε άφηνε αιχμές κατά του Κασσελάκη. Η Γεροβασίλη συνδέεται πολιτικά με τον Τσίπρα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, Αλέκος Φλαμπουράρης, Χρήστος Σπίρτζης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Κατερίνα Νοτοπούλου, Κώστας Ζαχαριάδης, Ράνια Σβίγκου και Κώστας Βασιλειάδης πίεσαν την Γεροβασίλη να θέσει υποψηφιότητα.

Η Γεροβασίλη συναντήθηκε και με τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος έχει τώρα αναλάβει πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών για να αναβληθούν οι εκλογές. Ο δε Νίκος Παππάς ζήτησε στην ομιλία του να αποσύρει την υποψηφιότητα της, κάτι που δεν έπραξε. Η ιδέα της αναβολής των εκλογών κερδίζει έδαφος μεταξύ βουλευτών και στελεχών, όχι όμως και στον κύκλο του Κασσελάκη: Αμέσως μετά την ομιλία Γεροβασίλη, σε μία σύντομη τοποθέτηση του από το βήμα του Συνεδρίου, δεσμεύτηκε πως θα παραμείνει στο κόμμα, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών.

Το διακριτό στίγμα της

Η Όλγα Γεροβασίλη άφησε το στίγμα της στην κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τον μνημονιακό συμβιβασμό. Διετέλεσε υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Κυβερνητική Εκπρόσωπος, υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης και Προστασίας του Πολίτη. Σήμερα είναι η Δ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής. Τόσο ως υπουργός, όσο και ως Αντιπρόεδρος της Βουλής, η Γεροβασίλη έχει αφήσει θετικές εντυπώσεις, κάτι που ομολογούν όχι μόνο οι σύντροφοι της, αλλά και βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Για παράδειγμα, είχε υποχρεώσει την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ  Άννα  Βαγενά να ανακαλέσει οξύτατη επίθεσή της σε βουλευτή της ΝΔ, τον περασμένο Νοέμβριο. Το ερώτημα είναι αν αυτά αρκούν για την επικράτηση της έναντι του “επικοινωνιακού οδοστρωτήρα” Κασσελάκη, ο οποίος έχει πλέον φτιάξει το δικό του δίκτυο στο κόμμα και έχει πάντα τους ηχηρούς υποστηρικτές του στις εκδηλώσεις του κόμματος και στα social, σε βαθμό που εμφανίζεται όχι μόνο διατεθειμένος αλλά και ικανός να χειραφετηθεί από τον Τσίπρα.

Ορόσημο της επεισοδιακής Πολιτικής Γραμματείας (που προηγήθηκε της παρέμβασης Τσίπρα) ήταν η αντίδραση της Γεροβασίλη στο περίφημο ερωτηματολόγιο Κασσελάκη (σε συνεννόηση με τον πρώην πρωθυπουργό, όπως λένε οι πληροφορίες) καθώς προειδοποίησε ότι το Συνέδριο «κινδυνεύει να εξελιχθεί ντε φάκτο σε συνέδριο διάλυσης του κόμματος που ο Αλέξης Τσίπρας έφερε στη διακυβέρνηση του τόπου».

Η ίδια, από κοινού με τους Ζαχαριάδη, Θεοχαρόπουλο, Ξενογιαννακοπούλου, Ραγκούση και Φλαμπουράρη, είχαν καταθέσει τροπολογία να μην προχωρήσει ο Κασσελακης τον περασμένο θυελλώδη Νοέμβριο στο δημοψήφισμα που είχε εξαγγείλει για την διαγραφή των “τεσσάρων” (Νίκο Φίλη, Σκουρλέτη, Βίτσα και Τζουμάκα). Κάτι που τελικώς δεν χρειάστηκε, καθώς οι τέσσερις αποχώρησαν μόνοι τους.

Άνθρωπος έξω καρδιά

Ποια είναι, όμως, η μερικά χρόνια πριν άγνωστη στο ευρύ κοινό, γιατρός, Όλγα Γεροβασίλη; Είναι μία γυναίκα άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τόπο της, την Άρτα και την Ήπειρο. Οι φίλοι της την περιγράφουν σαν “άνθρωπο έξω καρδιά”, σαν μία “αποενοχοποιημένη” επαρχιώτισσα που λατρεύει την παραδοσιακή μουσική, τα πανηγύρια του τόπου της και το τσιπουράκι! Δεν πιστεύει ότι οι πολιτικοί πρέπει να ζουν σε αποστειρωμένο περιβάλλον. Είναι μέσα στην κοινωνία και δεν θέλει να κρύβεται. Ό,τι δηλώνει και ο νυν πρόεδρος του κόμματος…

Ως κυβερνητική εκπρόσωπος, η Γεροβασίλη είχε βρεθεί πολύ γρήγορα στην πρώτη γραμμή και μάλιστα σε μία ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη περίοδο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Ελλάδα: Κλήθηκε να υπερασπιστεί τη μνημονιακή στροφή και την υιοθέτηση μέτρων που μέχρι πρότινος ο Τσίπρας και το κόμμα του απέρριπταν κατηγορηματικά. Η Γεροβασίλη, άλλωστε, παραδοσιακά ανήκει σε αυτούς που τότε αποκαλούνταν “ρεαλιστές” του ΣΥΡΙΖΑ, ή “δεξιά τάση” σύμφωνα με κάποιους τότε επικριτές της στην Κουμουνδούρου.

Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά. Η Όλγα δεν υπήρξε παιδί του κομματικού σωλήνα. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της και την απόκτηση ειδικότητας επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα της και σύντομα κέρδισε μία κεντρική θέση στην τοπική κοινωνία. Η στράτευσή της στην Αριστερά δεν της άφηνε πολλά περιθώρια να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Άρτας. Από νωρίς, όμως, είχε κερδίσει τον σεβασμό των συμπολιτών της. Κι αυτό αποτυπωνόταν στο γεγονός ότι στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποσπούσε πολλαπλάσιο ποσοστό από το κομματικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποια είναι η Όλγα Γεροβασίλη

Η Γεροβασίλη γεννήθηκε το 1961 στην Άρτα. Είναι παιδί μίας μεσοαστικής οικογένειας. Η μητέρα της Αρτεμισία ήταν νοσηλεύτρια και ο πατέρας της Βασίλης χειριστής ακτινολογικών μηχανημάτων. Και οι δύο προς το τέλος της ζωής τους στήριξαν πολιτικά το ΠΑΣΟΚ. Η ίδια ήταν άριστη μαθήτρια, αλλά ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα. Κατάφερε να περάσει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και να γίνει ιατρός ακτινοδιαγνώστρια, με εξειδίκευση στην αξονική και μαγνητική τομογραφία, στην παιδοακτινολογία και στη γυναικολογική ακτινολογία.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της εργάσθηκε στο ΙΚΑ της Άρτας. Συνεργάσθηκε, επίσης, με το διαγνωστικό κέντρο του Κώστα Αλεξίου. Εκείνη την περίοδο παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Λευκαδίτη ηθοποιό Βαγγέλη Κτενά, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Φαίδωνα. Λίγα χρόνια αργότερα ο γάμος τους διαλύεται. Αργότερα παντρεύτηκε, αυτή τη φορά με θρησκευτικό γάμο, τον χημικό μηχανικό Γιώργο Παππά, υπάλληλο της τοπικής Πολεοδομίας. Μαζί απέκτησαν την Αγγελική και τον Κωνσταντίνο. Το ζευγάρι ανήκει σταθερά στην Αριστερά και από τις γραμμές της δραστηριοποιείτο στα κοινά της πόλης, συμμετέχοντας από το 1994 στις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Το 1998, όταν ήταν έγκυος στην κόρη της, εκλέχθηκε δημοτική σύμβουλος, η μόνη γυναίκα στο Δημοτικό Συμβούλιο της Άρτας. Η κρίση και τα μνημόνια ήταν το ορόσημο της εκλογικής εκτόξευσης τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Μάιο του 2012 η Γεροβασίλη εκλέχθηκε βουλευτής. Ούτε η ίδια δεν πίστευε μερικά χρόνια πριν ότι θα βρισκόταν στα βουλευτικά έδρανα. Πόσο μάλλον κυβερνητική εκπρόσωπος και υπουργός μετέπειτα…

Στους καιρούς της πολιτικής “ξηρασίας” η Όλγα συμμετείχε στις εκλογικές αναμετρήσεις όχι με φιλοδοξία να εκλεγεί, αλλά επειδή έπρεπε το κόμμα της να δώσει το παρόν. Συνηθισμένη σ’ αυτό, ούτε η ίδια, ούτε η οικογένειά της ανέμεναν να αλλάξει η ζωή τους τόσο δραστικά. Άρχισαν να το συνειδητοποιούν, όταν οι δημοσκοπήσεις από τις αρχές του 2012 έδειχναν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να αρχίζει να παίρνει την ανηφόρα.

Βουτιά στα βαθιά για την Όλγα

Με την εκλογή της στη Βουλή η ζωή της άλλαξε από τη μία μέρα στην άλλη. Αναγκάστηκε να αφήσει στην Άρτα τον σύζυγο και τα δύο ανήλικα παιδιά της, να μετακομίσει στην Αθήνα και να πηγαινοέρχεται κάθε Σαββατοκύριακο στην Άρτα. Ως βουλευτής κέρδισε την εμπιστοσύνη του Τσίπρα και εντάχθηκε στον στενό κύκλο των προεδρικών. Στην περίοδο 2012-15 ανέλαβε ρόλο στη σκιώδη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρακολουθώντας τα θέματα του υπουργείου Εσωτερικών.

Ως βουλευτής είναι συνεπής. Περνάει τον περισσότερο χρόνο της στο Κοινοβούλιο, αλλά το γεγονός ότι είναι μανιώδης καπνίστρια της δημιουργεί προβλήματα. Όταν ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Ανδρέας Ψυχάρης είχε δει τη Γεροβασίλη με μία παρέα βουλευτών να καπνίζει στην αίθουσα της Γερουσίας τους έκανε επεισόδιο και μάλιστα κατέθεσε σχετική ερώτηση στο προεδρείο της Βουλής για τις «θεριακλούδες βουλευτίνες».

Η Γεροβασίλη ανήκει στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν εξαρχής προσγειωμένα και υποστήριζαν τον “έντιμο συμβιβασμό” με την Ευρωζώνη. Η ίδια δεν έκρυβε ότι κατά την διάρκεια της εξάμηνης διαπραγμάτευσης του 2015 είχαν γίνει πολλά λάθη, όπως και το ότι η συμφωνία που τελικώς επιτεύχθηκε δεν ήταν η καλύτερη. Από την άλλη πλευρά, έχει εξομολογηθεί πως με δεδομένη την απειρία του ΣΥΡΙΖΑ, την αδυναμία και εξάρτηση της χώρας και την εκβιαστική τακτική των δανειστών, δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να πάρουν άλλη τροπή.

Αυτός είναι και ο λόγος που μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου στάθηκε στο πλευρό του Τσίπρα, υποστηρίζοντας ότι στο σημείο που είχαν φθάσει τα πράγματα «δεν υπήρχε άλλη λύση». Ο τότε πρωθυπουργός την είχε επιλέξει για τον ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου, επειδή ήταν (και συνεχίζει να αποτελεί) πρόσωπο εμπιστοσύνης, ήταν επιτυχημένη γιατρός, επειδή ήθελε μία γυναίκα για το εν λόγω πόστο, αλλά κυρίως επειδή είναι ρεαλίστρια, με τσαγανό, αυθεντική και αγαπητή ως πρόσωπο. Είχε κριθεί πως ως “φωνή” της κυβέρνησης θα ενίσχυε τη δημόσια εικόνα της.

Πρόσωπο του “κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ”

Στις 17 Ιουλίου του 2015 η μέχρι τότε βουλευτής δέχθηκε το τηλεφώνημα του Τσίπρα για να αναλάβει τον ρόλο του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ. Μπήκε αμέσως δυναμικά στη μάχη και αποδείχθηκε πολύτιμη. Κατά γενική ομολογία των πολιτικών συντακτών, παρότι παντελώς άπειρη στον μιντιακό χώρο, απέφευγε τις γκάφες. Ίσως, επειδή ήταν προσεκτική, γνωρίζοντας ότι μια λάθος λέξη ήταν αρκετή για να γίνει επικοινωνιακή ζημιά.

Από τότε η Όλγα Γεροβασίλη έγινε πρόσωπο σήμα-κατατεθέν του “κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ”. Βέβαια, καθώς οι καταγγελίες και τα κάθε είδους βέλη πάνε πάντα μαζί με την άσκηση της εξουσίας, η Γεροβασίλη δεν είχε μείνει στο απυρόβλητο, καθώς δέχτηκε κατηγορίες, όπως για τον διορισμό προσωπικού της φίλου στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας (αν και αποδείχτηκε πως δεν επρόκειτο για διορισμό, αλλά για προσωρινή συμπλήρωση του Διοικητικού Συμβουλίου του νοσοκομείου, χωρίς μισθό). Όπως ήταν αναμενόμενο, τέτοιου τύπου κατηγορίες δεν τραυμάτισαν στο προφίλ της. Αντίθετα, με την πάροδο του χρόνου, εδραιώθηκε ως μία ρεαλίστρια και αποτελεσματική πολιτικός.

Όμως οι μέρες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αυτές των πρώτων ετών ως αξιωματικής αντιπολίτευσης στον Κυριάκο Μητσοτάκη, θυμίζουν το “περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις”, με δεδομένη την διπλή εκλογική συντριβή του 2023, την αποχώρηση του Τσίπρα, την εκλογή του “κομήτη” Κασσελάκη που θέλει “να τα αλλάξει όλα στο κόμμα”, την δημοσκοπική καθίζηση, την πρώτη διάσπαση, την αποχώρηση εκατοντάδων στελεχών και την πιθανολογούμενη νέα διάσπαση, εν μέσω του νέου γύρου της οξύτατης αντιπαράθεσης  που μαίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ…

Ποια είναι η Όλγα που στάθηκε απέναντι στον Στέφανο

Όταν οι φιλόσοφοι γίνονται θεραπευτές: Τι είναι φιλοσοφική συμβουλευτική

0

 

25.02.202410:10
Σίντυ Χατζή
Την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσετε ένα πρόβλημα, σκεφτείτε «Τι θα έκανε ο Πλάτωνας;».

Ησχέση σας περνάει κρίση; Θέλετε να αλλάξετε καριέρα; Ή μήπως δε μπορείτε να αντέξετε την ιδέα ότι οι γονείς σας μεγαλώνουν και μια μέρα δεν θα είναι δίπλα σας; Δεν θα ήταν τέλειο αν κάθε φορά που αντιμετωπίζατε ένα πρόβλημα, ένα πάνελ με τους σημαντικότερους φιλοσόφους εμφανιζόταν ξαφνικά και σας καθοδηγούσε; Η φιλοσοφική συμβουλευτική υπόσχεται να σας προσφέρει αυτήν την εμπειρία…περίπου.

Μπορεί ο κλάδος αυτός να μετρά λίγες δεκαετίες ζωής, όμως, η ιδέα δεν είναι καινούργια. Για την ακρίβεια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η φιλοσοφική συμβουλευτική γεννήθηκε μαζί με τη φιλοσοφία, αφού για αιώνες οι φιλόσοφοι υπήρξαν πνευματικοί ταγοί και πολιτικοί σύμβουλοι. Ο ίδιος ο σκοπός της φιλοσοφίας είναι να κάνει την ύπαρξή μας λίγο πιο εύκολη, βοηθώντας μας να δημιουργήσουμε το δικό μας νόημα, εκεί που δεν υπάρχει.

Με τα χρόνια, ωστόσο, οι διδαχές των φιλοσόφων περιορίστηκαν στα μαθητικά και ακαδημαϊκά συγγράμματα. Έτσι, η φιλοσοφία έγινε περισσότερο μια θεωρητική παράδοση και λιγότερο μια πρακτική μέθοδος. Με τα χρόνια φαίνεται να ξεχάσαμε ότι η φιλοσοφία ήταν ένα εργαλείο που θα μας βοηθούσε να επιλύσουμε ή έστω να κατανοήσουμε τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Ο ίδιος ο Νίτσε παραπονιόταν στα γραπτά του ότι η φιλοσοφία είχε εκφυλιστεί σε μια βαρετή πανεπιστημιακή εργασία. Αυτό θα άλλαζε τη δεκαετία του ‘80 με την ίδρυση της φιλοσοφικής συμβουλευτικής από τον Gerb Achenbach στην Κολωνία της Γερμανίας, μια πρακτική που γρήγορα έφτασε και σε άλλες χώρες.

Τι είναι φιλοσοφική συμβουλευτική;
«Η φιλοσοφική συμβουλευτική δεν είναι ψυχολογική ή ψυχιατρική συμβουλευτική ή ψυχοθεραπεία. Αυτός είναι κι ο λόγος που δεν κάνουμε διαγνώσεις στους πελάτες μας ούτε και συνταγογραφούμε αγωγές. Δεν ιατρικοποιούμε τα προβλήματα της ζωής. Η φιλοσοφική συμβουλευτική είναι η εφαρμογή φιλοσοφικής συλλογιστικής, νοητικής ανάλυσης και λογικής στα προσωπικά διλήμματα, τα ηθικά προβλήματα και τις ανησυχίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα», μου λέει ο κ. Γιώργος Ρίζος, Δρ. Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Φιλοσοφικής Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας. Στην εταιρεία εμπνέεονται από τις διδαχές αυθεντιών της κλασικής περιόδου: Σωκράτης, Πλάτωνας, Διογένης, Ασπασία κι όχι μόνο. «Η εταιρεία μας αποτελεί μία προσπάθεια επανασύνδεσης της ψυχολογίας με τις «ρίζες» της, δηλαδή τη φιλοσοφία. Μέσω της συμβουλευτικής φιλοσοφίας ο άνθρωπος επιστρέφει στις «φιλοσοφικές ρίζες» του», αναφέρει ο κ. Ρίζος.

«Όπως και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος έτσι και ο φιλοσοφικός σύμβουλος, βοηθάει τον συνομιλητή του να «γεννήσει» από μέσα του την αλήθεια».
Με απλά λόγια, σε μια συνεδρία με έναν φιλοσοφικό ψυχολόγο ή σύμβουλο, μοιράζεστε το πρόβλημα που σας απασχολεί: κρίση ηλικίας, υπαρξιακές ανησυχίες, ένα ηθικό δίλημμα ή μια απώλεια. Στη συνέχεια, ο σύμβουλος θα σας κάνει καίριες ερωτήσεις, ξεκινώντας έναν στοχαστικό διάλογο. Συχνά, χρησιμοποιείται η μαιευτική μέθοδος του Σωκράτη, προκειμένου το άτομο να αποσαφηνίσει τις προκαταλήψεις του και να εξετάσει τις βασικές αρχές που καθοδηγούν τη συμπεριφορά και την νοοτροπία του. Όπως και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος έτσι και ο φιλοσοφικός σύμβουλος, βοηθάει τον συνομιλητή του να «γεννήσει» από μέσα του την αλήθεια.

Η πρώτη επαφή των περισσότερων με την φιλοσοφική συμβουλευτική είναι με το βιβλίο «Πλάτωνας, όχι Πρόζακ» του ακαδημαϊκού, Lou Marinoff. Το βιβλίο βασίζεται στους μεγαλύτερους φιλοσόφους και στις σημαντικότερες φιλοσοφικές θεωρίες της ιστορίας για να μας δείξει πώς να προσεγγίζουμε τα σημαντικά θέματα της ζωής. Τι θα μας έλεγε ο Wittgenstein για τη φοβία σας για τον θάνατο; Πώς θα αντιδρούσε ο Πλάτωνας αν άκουγε για τον χωρισμό σας; Όπως λέει ο Marinoff, δεν έχουν όλα τα προβλήματα λύση αλλά, αλλά μπορούμε να βρούμε πάντα έναν τρόπο χειρισμού, που θα μας επιτρέψει τουλάχιστον να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Το βιβλίο τόνιζε πως η φιλοσοφική συμβουλευτική δεν πρόκειται για ψυχοθεραπεία ή ψυχανάλυση. Δεν προορίζεται δηλαδή για μακροχρόνια χρήση, προκειμένου να επιλύσει βαθύτερα ψυχολογικά τραύματα και διαταραχές προσωπικότητας. Συνήθως, ο πελάτης επισκέπτεται τον φιλοσοφικό σύμβουλο όταν θέλει πνευματική καθοδήγηση σχετικά με ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

Φιλοσοφική συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία
«Υπό μία έννοια, μια συνεδρία με έναν φιλοσοφικό σύμβουλο μοιάζει με μια συνεδρία στον ψυχολόγο, αφού ο πελάτης κάθετε και συζητά εκτενώς με τον θεραπευτή του για όσα τον απασχολούν. Εκτός αυτού, η εταιρεία μας προσφέρει τη δυνατότητα one-on-one συνεδρίας ή σε ομάδες, όπως επίσης και διάφορα σεμινάρια και ημερίδες αυτοβελτίωσης. Όμως, η φιλοσοφική συμβουλευτική, αν και σχετίζεται με ζητήματα ψυχής και συναισθημάτων, δεν είναι κλάδος της ψυχολογίας. Συνήθως σε εμάς δεν έρχονται άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ψυχιατρικά συμπτώματα, αυτή είναι μια δουλειά για τους ειδικούς. Εδώ έρχονται άτομα που αναζητούν το «κάτι» παραπάνω. Μπορεί να έχουν την αίσθηση ότι κάπου έχουν «κολλήσει», ότι θα μπορούσαν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους, ότι θα μπορούσαν να χειριστούν καλύτερα την καθημερινότητά τους. Αυτό το «κάτι» παραπάνω έρχεται να προσφέρει ο κλάδος μας» εξηγεί ο δρ. Ρίζος, τονίζοντας ότι η φιλοσοφική συμβουλευτική δεν ακυρώνει τη δουλειά του ψυχολόγου.

«Εδώ έρχονται άτομα που αναζητούν το «κάτι» παραπάνω. Μπορεί να έχουν την αίσθηση ότι κάπου έχουν «κολλήσει», ότι θα μπορούσαν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους, ότι θα μπορούσαν να χειριστούν καλύτερα την καθημερινότητά τους».
Πολλοί πελάτες του παρακολουθούνται από κάποιον ψυοθεραπευτή, χωρίς οι δύο αυτές θεραπείες να αλληλοαποκλείονται. «Υπάρχουν πολλά προβλήματα που είναι δύσκολο να οριστούν από την ακαδημαϊκή ψυχοπαθολογία. Ίσως τα προβλήματα αυτά να έχουν να κάνουν περισσότερο με τον τρόπο σκέψης και την νοοτροπία μας. Για την επίλυση τέτοιων προβλημάτων υπάρχει η φιλοσοφία. Ένας σύμβουλος βοηθά τους πελάτες να διευκρινίσουν, να διατυπώσουν, να εξερευνήσουν και να κατανοήσουν τις φιλοσοφικές πτυχές των πεποιθήσεών τους πάνω σε επιστημολογικά, μεταφυσικά, αξιολογικά και λογικά ζητήματα», μου λέει ο δρ Ρίζος.

Ενώ οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι χρησιμοποιούν διάφορες θεραπευτικές τεχνικές και ο διάλογος συχνά περιστρέφεται γύρω από συναισθηματικές εμπειρίες, σκέψεις και συμπεριφορές, στη φιλοσοφική συμβουλευτική, ο διάλογος περιλαμβάνει τη διερεύνηση αφηρημένων εννοιών, υπαρξιακών θεμάτων και ηθικών θεωρήσεων. Επιπλέον, οι ψυχολογικές συνεδρίες συχνά δομούνται γύρω από ένα καθορισμένο θεραπευτικό πλαίσιο και η διάρκεια της θεραπείας μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την επιστημονική προσέγγιση και τις ανάγκες του πελάτη. Οι συνεδρίες με έναν φιλοσοφικό σύμβουλο μπορεί να είναι πιο ελεύθερες, μην ακολουθώντας ένα αυστηρό θεραπευτικό χρονοδιάγραμμα. Εστιάζουν στον διάλογο και την κριτική σκέψη και ο αριθμός των συνεδριών μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τους στόχους του πελάτη. Με λίγα λόγια, οι ψυχολογικές και ψυχιατρικές προσεγγίσεις δίνουν έμφαση στην επίλυση προβλημάτων, στη μείωση των συμπτωμάτων και στην αλλαγή συμπεριφοράς. Από την άλλη, στη φιλοσοφική συμβουλευτική, δεν δίνεται βάση μόνο στην επίλυση προβλημάτων αλλά και στη διερεύνηση των θεμελιωδών πτυχών της κοσμοθεωρίας του ατόμου. Με τον τρόπο αυτό, ο πελάτης αποκτά αυτογνωσία και διευρύνει τους νοητικούς ορίζοντές του. Επομένως, αν και η φιλοσοφική συμβουλευτική μπορεί να έχει θετικές συνέπειες στη διάθεση και την ψυχική υγεία του ατόμου, δεν είναι μια κλινική / ιατρικη μέθοδος. Αντιθέτως, προσφέρει μια ασφαλή συνθήκη για να εφαρμόσουμε τη φιλοσοφία στη ζωή μας και να αναπτύξουμε τις σκέψεις μας σε θέματα που μας ενδιαφέρουν.

«Επομένως, αν και η φιλοσοφική συμβουλευτική μπορεί να έχει θετικές συνέπειες στη διάθεση και την ψυχική υγεία του ατόμου, δεν είναι μια κλινική / ιατρικη μέθοδος».
Δεν το βλέπουν όλοι έτσι, όμως. Ο Elliot D. Cohen, διευθυντής του Ινστιτούτου Κριτικής Σκέψης και καθηγητής φιλοσοφίας, υποστηρίζει ότι υπάρχει σημαντική συνέργεια μεταξύ ψυχολογικής και φιλοσοφικής πρακτικής. Ο διαχωρισμός μεταξύ αυτών των δύο είναι, τελικά, μη πρακτικός και εντελώς τεχνικός, σύμφωνα με τον Cohen. Ενισχύει την αντίληψη ότι η ψυχολογική πρακτική επικεντρώνεται σε «τρελούς» πελάτες ενώ η φιλοσοφική προορίζεται για τους υγιείς. Πρόκειται για μια ατυχή υπεραπλούστευση που μπορεί να οδηγήσει στον στιγματισμό ορισμένων ατόμων. Μια καλύτερη προσέγγιση θα ήταν να δούμε αυτά τα δύο πεδία ως συμπληρωματικά, όπως μας αναφέρει κι ο κ.Ρίζος. Στη ζωή μας υπάρχει -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει- αρκετός χώρος για ψυχολογική φροντίδα και φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Μερικές προτάσεις για να βάλετε τη φιλοσοφία στη ζωή σας
Για εσάς που αντιμετωπίζεται τον πόνο της απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου, ο κ.Ρίζος θεωρεί ότι θα βρείτε δύναμη διαβάζοντας τα λόγια του Σωκράτη λίγο πριν πεθάνει, όπως τα αποτυπώνει ο Πλάτωνας στον διάλογο Φαίδων. Εξάλλου, «φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου».
Για τους αγχωτικούς και φρενήρεις ρυθμούς που ζούμε, ο κ.Ρίζος μας προτείνει να στραφούμε στη γοητεία των στωικών φιλοσόφων. «Δεν είναι οι εξωτερικοί παράγοντες που μας ταράζουν αλλά η γνώμη μας για αυτούς» λέει, για αυτό και προτείνει στωική αταραξία, μια έννοια παρεξηγημένη στη σύγχρονη εποχή.
Για όσους νιώθουν να παραλύουν από τις ανασφάλειες, τους συστήνει να αναζητήσουν τις διδαχές του επικουρισμού. «Εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος», είχε πει ο Επίκουρος.
Για τους ερωτευμένους αλλά και τους πληγωμένους, ένα είναι το σπουδαιότερο κείμενο στον ρου της φιλοσοφίας: το συμπόσιο του Πλάτωνα.
Για εσάς που φοβάστε τις αλλαγές, ίσως βρείτε ανακουφιστική τη φιλοσοφία του Ηράκλειτου, ο οποίος είχε πει χαρακτηριστικά: «Κανένας δεν περπατά στο ίδιο ποτάμι δυο φορές. Διότι το ποτάμι δεν είναι ποτέ ίδιο, αλλά ούτε κι ο άνθρωπος». Η αποδοχή της αλλαγής ως εγγενές στοιχείο της ζωής, ήταν κεντρική στις διδαχές του.

Το Βήμα

Το ουκρανικό rebus: Πολεμική παράνοια, φόβος και δρομολόγηση του «νέου ανθρώπου»;!

0
KYIV, UKRAINE - NOVEMBER 4: President Of Ukraine Volodymyr Zelenskyi during joint press conference with President of the European Commission Ursula von der Leyen on November 4, 2023 in Kyiv, Ukraine. (Photo by Andriy Zhyhaylo/Obozrevatel/Global Images Ukraine via Getty Images)

Κρεσέντζιο Σαντζίλιο

Πολύ πρόσφατα είχαμε μια τηλεφωνική συνομιλία του Γάλλου Προέδρου Μακρόν με τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι.

   Στην ουσία ήταν μια έκκληση βοήθειας του Ουκρανού προς τον Γάλλο με προοπτική μια ενδεχόμενη προέκταση προς άλλους κοινοτικούς εταίρους για ανάλογες συμφωνίες βοήθειας.

   Είναι πολύ πιθανόν ο Ζελένσκι να έχει απευθυνθεί στο Μακρόν όχι μόνο στον απόηχο της συμφωνίας που ο ίδιος «έκλεισε» με τους Άγγλους, αλλά πολύ περισσότερο στο κλίμα αμφιβολίας ως και πανικού που επικρατεί στην Ε .Ε. σχετικά με τα 60 δις δολάρια που ο Αμερικανός Μπάιντεν υπολόγιζε να δώσει στους Ουκρανούς και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην γίνει ποτέ εάν η αμερικανική Βουλή απορρίψει το προεδρικό αίτημα, όπως και πιθανολογείται.

   Έτσι ο Ζελένσκι βρίσκεται με το νερό στο λαιμό και άρχισε να ζητάει κι άλλα χρήματα δεξιά κα αριστερά.

   Τελικά αυτός ο πόλεμος που οι Αμερικανοί διαχρονικά επιδίωξαν πάση θυσία εναντίον των Ρώσων μέσω Ουκρανίας, που θα «πληρώνει τα σπασμένα» μαζί με τους σαχλούς ενδοτικούς κοινοτικούς, και μέσω μιας άκρως υποταγμένης Ε.Ε., κατάντησε ανυπόφορος βραχνάς για τους ίδιους τους Αμερικανούς και για τους δυτικούς ευρωπαίους συμμάχους τους.

   Η Ουκρανία είναι όντως ένα πηγάδι χωρίς πάτο όπου τα εκατοντάδες δις δολάρια και ευρώ πέφτουν και χάνονται δίχως να αφήσουν ίχνος πουθενά!

   Το έχουμε πει και άλλες φορές. Απολύτως απέτυχαν οι Ευρωπαίοι κοινοτικοί και οι Αμερικανοί εντολείς τους με την Ουκρανία, δηλαδή ίσα-ίσα με μια χώρα από τις πιο διεφθαρμένες στον κόσμο αν όχι η πιο διεφθαρμένη (συναγωνίζεται με ορισμένες αφρικανικές), όπου όλη η τεράστια βοήθεια που στέλνεται είναι τώρα δύο χρόνια, καταλήγει σε μαύρο χρήμα και μαύρο υλικό, εξαφανίζεται σε τσέπες μεγάλων πολιτικών πελατειών που κινούν τα νήματα και στα κυκλώματα της εκτεταμένης ουκρανικής ανώνυμης μαφίας.

   Ποιος ξέρει πόσα οπλικά συστήματα, άρματα μάχης, αεροπλάνα, όπλα, πυρομαχικά πουλήθηκαν και συνεχίζουν να πουλιούνται στο εξωτερικό και ο ουκρανικός στρατός μένει άοπλος, όπως τώρα που πάλι κλαίγεται ο Ζελένσκι και πάλι ζητάει λεφτά… για να νικήσει τη Ρωσία!

   Και όντως, μετά τον Μπάιντεν και τον Σούνακ, ήρθε και ο χουβαρδάς Μακρόν να προσφέρει 3 δις ευρώ «για την ασφάλεια» της Ουκρανίας και ακολούθησε το φτωχαδάκι Σολτς με 1,1 δις ευρώ πάλι «για την ασφάλεια» και ποιος ξέρει, σε λίγο μπορεί  να εμφανιστεί και η Ιταλίδα Μελόνι με άλλα λεφτά για να δείξει πόσο αγαπάει τον Ζελένσκι, όλοι τους ερωτευμένοι με το υπερδιεφθαρμένο ουκρανικό καθεστώς και κουφοί/τυφλοί  για τις συνέπειες των πράξεών τους, ακολουθώντας την υπερ-απλοχέρα (σάμπως είναι δικά της λεφτά;!) Βαν ντερ Λάινεν με τα κοινοτικά 60 δις ευρώ που προορίζει για το απύθμενο ουκρανικό πηγάδι με διαταγή του Μπάιντεν ο οποίος δεν έχει καμία σιγουριά πως τα δικά του 60 δις θα φτάσουν στον «πάμφτωχο» Ουκρανό πρόεδρο.

   Εντωμεταξύ αυτός εκπαραθύρωσε τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Βάλερυ Ζαλούζνυ και τον αντικατέστησε με τον πιο… βολικό μάλλον Ολεξάντρ Σύρσκυ, δήθεν με την δικαιολογία πως πρέπει να αλλαχθούν τα καθήκοντα γιατί εκείνα του 2022 δεν είναι τα ίδια με εκείνα του 2024, θέλοντας έτσι να κρύψει την αληθινή αιτία που άλλη δεν είναι από εκείνη που αφορά όχι μόνο την έλλειψη «ανθρώπινου υλικού» (λείπουν οι στρατιώτες), αλλά προπαντός την έλλειψη όπλων και πυρομαχικών όλων των ειδών.

   Αν αληθεύει εκείνο που διαδίδεται σχετικά με την όλο και περισσότερο αυξημένη «αδιαθεσία» των νέων ή λιγότερο νέων Ουκρανών να καταταγούν στον στρατό για να πάνε να πολεμήσουν και να πεθάνουν υπέρ των διεφθαρμένων ουκρανικών εξουσιών, μάλλον κατά πολύ αληθεύει τα γεγονός της συνεχούς «εξαφάνισης» πολεμικού υλικού (δεν είναι δυνατόν τόσο πολύ πολεμικό υλικό από ΗΠΑ και ΕΕ να καταστρέφεται τόσο γρήγορα απ’ τους Ρώσους!) στους σκοτεινούς μαιάνδρους του ουκρανικού πολιτικού ή όχι υποκόσμου.

   Η Financial Times σε μια ανάλυση της φαίνεται να δίνει το φταίξιμο της ουκρανικής «ανεπάρκειας» όχι στη βασική διαφθορά που βασιλεύει στη χώρα, αλλά στο ότι η κοινοτική Ευρώπη δεν εκπλήρωσε την προβλεπόμενη «νόρμα» παραγωγής οπλικών συστημάτων (για να θυμηθούμε το παλιό «τρισκατάρατο» σοβιετικό πρότυπο της «νόρμας» που οι Άγγλοι τώρα εφθαρσώς αναγνωρίζουν!), δηλαδή δεν παρήγαγε αρκετά όπλα για να τα δώσει στους Ουκρανούς, το μεγάλο αμόρε των Βρετανών(!), κάτι που συμπίπτει και με τα αρνητικά αμερικανικά εμπόδια των Ρεπουμπλικάνων και ειδικά του Τραμπ.

   Τα 60 δις δολάρια του Μπάιντεν (και γι’ αυτόν: σάμπως είναι δικά του;!) ακόμη μπλοκαρισμένα  και πολύ πιθανόν άκυρα για τους Ουκρανούς, είναι – λέει η Financial Times – το καλύτερο δώρο στον Πούτιν, ξεχνώντας βέβαια – ή κάνοντας πως ξεχνά – τις εκατοντάδες δις δολάρια των προηγούμενων αμερικανικών «δωρεών» που πήγαν στράφι και επίσης εξίσου τις εκατοντάδες δις ευρώ των Κοινοτικών και Άγγλων,

   ένας πακτωλός χρημάτων που οι Δυτικοί πέταξαν, απ’ ό, τι φαίνεται, στον αέρα μιας και, μαζί με την τεράστια προμήθεια όπλων παντός είδους, δεν φάνηκαν ικανά για κάποιο εδαφικό κέρδος και αντίστοιχης ρωσικής απώλειας. Ουσιαστικά, όλα τα δισεκατομμύρια των Δυτικών σε χρήμα και υλικό υπήρξαν μια μεγαλειώδη τρύπα στο νερό, κάτι που βάζει σε σκέψεις αρκετούς κοινοτικούς ηγέτες. Και αν δεν τους έβαζε σε σκέψεις!

   Έρχεται τώρα και ο Στόλτενμπεργκ, στη συνέντευξη στην γερμανική εφημερίδα Welt Am Sonntag,    να αναπαράγει τις «διαπιστώσεις» του F.T. δηλώνοντας πως η παραγωγή όπλων απ’ την Ευρώπη είναι «παραγωγή εν καιρώ ειρήνης», ενώ τώρα έχει πόλεμο – θέλει να πει – όπου θα πρέπει να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, πράγμα που σημαίνει πως, κατά τη γνώμη του Νορβηγού πολεμοκάπηλου του ΝΑΤΟ, τα κράτη θα πρέπει να διαθέτουν μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ τους για παραγωγή όπλων που θα χαρίζουν συνέχεια στην Ουκρανία, δηλαδή στο «πηγάδι χωρίς πάτο»!

   Η Γερμανία του Σολτς υπήρξε, φαίνεται πιο βασιλική του βασιλιά, ξόδεψε τεράστια ποσά για παραγωγή όπλων-δώρο στους Ουκρανούς και το ισοζύγιο της βρέθηκε και είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση ανισορροπίας. Ολόκληρη Γερμανία, πάμπλουτη με όλα τα δις ευρώ που «ρούφηξε» από τις άλλες κοινοτικές χώρες, πλέει τώρα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, στη δίνη της ύφεσης, μέσα σε διαμαρτυρίες, εχθρότητες, απεργίες και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.

     Ακόμα στη Γερμανία το Ινστιτούτο Ερευνών Kiel προειδοποιεί πως, σε περίπτωση μη ύπαρξης αμερικανικής βοήθειας, η Ε.Ε. θα πρέπει «τουλάχιστον να διπλασιάσει την στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία», ας πούμε τουλάχιστον 100 δις ευρώ!

    Το ΝΑΤΟ, ο Στόλτεμπεργκ, ο Μακρόν, ο Σολτς, η Μελόνι και όσοι άλλοι  κοινοτικοί ταγοί είχαν ως τώρα επαναπαυθεί  στην «απλοχεριά» του ασυνείδητου Μπάιντεν, ανέκαθεν πολεμοκάπηλο ολκής, με τις εκατοντάδες δις δολαρίων (τί ανάγκη έχει; η Ομοσπονδιακή Τράπεζα τυπώνει αβέρτα(!) όσα δολάρια θέλει χωρίς κανένα φραγμό!) χαρισμένων στους Ουκρανούς δίχως καν να ζητήσει λογαριασμό για το πώς αυτοί θα τα ξοδέψουν(!).

   Και τώρα που σε λίγους μήνες, ως φαίνεται, ο Μπάιντεν θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και με τον πολύ πιθανό Τραμπ μάλλον τα μπαξίσια στην Ουκρανία θα πάψουν να υπάρχουν, απ΄ τη  μια μεριά κι απ΄ την άλλη με την αδυναμία, ή και την έλλειψη βούλησης των κοινοτικών να ξοδέψουν τα μαλλιοκέφαλά τους  για χάρη του Ζελένσκι και εις βάρος των λαών τους,

   ο πανικός του πολεμικού ζήλου έφτασε στο αποκορύφωμα γιατί βλέπουν ότι όσο πολεμοχαρείς κι αν είναι, δύσκολα θα μπορέσουν να διατηρήσουν έναν πόλεμο που άμυαλα άρχισαν πριν από δύο χρόνια, μάλλον με την απατηλά αισιόδοξη  σκέψη της εύκολης διάλυσης της Ρωσίας και σήμερα αντιλαμβάνονται το μεγάλο λάθος που έκαναν.

   Είναι τρομερό να θέλεις οπωσδήποτε να έχεις έναν εχθρό να πολεμάς και να μην έχεις τα μέσα για να τον νικήσεις! Μάλλον τραγικό είναι, μόνο και μόνο που το σκέφτεσαι.

   Εξ ου και η φοβερή αγωνία του γονιδιακού πολεμοχαρούς ηγέτη του ΝΑΤΟ και των άλλων ακόλουθων της ίδιας φάρας και διαφόρων εθνικοτήτων,  να μη μπορούν να συνεχίσουν επ’ άπειρον έναν πόλεμο προς χάρη των γνωστών ενδιαφερόμενων βιομηχανιών όπλων και ενός Ουκρανού ηγέτη-ολιγάρχη από τον οποίο οι μεγάλες δυτικές, ως επί το πλείστον αμερικανικές  εταιρίες, έλαβαν ως αντάλλαγμα τεράστια οφέλη ιδιοκτησίας  πάνω στην ίδια την ουκρανική γη και οικονομία!!

   Εξ ου επίσης και η διατυμπανισμένη δεξιά και αριστερά πολιτική της δήθεν προσεχούς ρωσικής επίθεσης σε ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ μετά δήθεν που θα έχει «ξεμπερδέψει» με την Ουκρανία!

   Εξ ου και ο παροξυσμός του «συναγερμού» που σήμανε ο Rob Bauer, Ολλανδός αξιωματικός και Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, ότι οι εχθροπραξίες με τη Ρωσία μπορούν και να αρχίσουν στα επόμενα είκοσι χρόνια!!

   Ναι, όχι ένα, δύο, δέκα, αλλά είκοσι(20) χρόνια είπε ο αθεόφοβος Ολλανδός, όσο ηλίθιο κι αν είναι εκείνο που είπε και όσο για ηλίθιους μας παίρνει που τον ακούμε.

   Αν καταλάβαμε καλά, τύφλα να ‘χουν η Πυθία, ο Τειρεσίας και όλοι οι προφήτες της Ιστορίας και του Μύθου, αυτός ο τύπος ξέρει κιόλας πως σε βάθος 20 χρόνια η Ρωσία θα επιτεθεί στην Ευρώπη για να την…  φάει!

   Βέβαια δεν ξέρουμε αν ο Ολλανδός συμφώνησε με τον Νορβηγό να μας πούν… το μέλλον μας, αν και αυτός ο δεύτερος κάπως αλλιώς τα είπε, μια παραλλαγή στο ίδιο θέμα για να μη βαριόμαστε: «δεν βλέπουμε καμία απειλή ενάντια κάποιου συμμάχου του ΝΑΤΟ στο προσεχές μέλλον» και «δεν έχουμε κανένα χρονικό προσδιορισμό».

   Και βεβαίως, τα λεγόμενα του Στόλτεμπεργκ δεν αναιρούν τις δηλώσεις του ιδίου ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να προετοιμαστεί για έναν δεκαετή πόλεμο με τη Ρωσία», που εν μέρει απηχεί  τους ισχυρισμούς στην εφημερίδα Jyllands–Porten του Δανού YΠAM Troels Loud Pulsen: «δεν μπορούμε  να αποκλείσουμε ότι σε 3-5 χρόνια η Ρωσία δεν θα θελήσει να ‘δοκιμάσει’  την ισχύ του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ», δηλαδή την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Οργάνωσης, όπως επίσης αναπαράγει τις δηλώσεις στην εσθονική «Αναφορά για την διεθνή ασφάλεια» που «προβλέπουν» πόλεμο με τη Ρωσία στα επόμενα 10 χρόνια!

   Τελικά αυτοί οι εξωφρενικοί Ευρωπαίοι είναι σαν να θέλουν με το ζόρι να μιλούν για πόλεμο, προκαταβολικά αποκλείοντας κάθε σκέψη για ειρήνη!! Ουσιαστικά εγκληματίες γονιδιακοί πολεμοκάπηλοι.

   Η αλήθεια είναι πως αυτά τα ευρωδυτικά «κολλητήρια» του Αμερικανού «καραγκιόζη» γνωρίζουν πολύ καλά τα «κόλπα» των αμερικανικών προβοκατορικών πράξεων που θα αναγκάσουν τη Ρωσία να αντιδράσει και έτσι να ξεσπάσει πόλεμος για ψύλλου πήδημα! Από το 1990 έχουν γίνει «δάσκαλοι» στο είδος! Ακριβώς αυτό τον τελευταίο καιρό η αμερικανική προβοκάτσια πάλι φανερά εκτυλίσσεται κόντρα στη Κίνα αυτή τη φορά, με το να εκπαιδεύουν επιδεικτικά στρατιώτες της Ταϊβάν σε δύο νησιά μπρος τη μύτη των Κινέζων, μόλις μερικά μίλια από τις κινέζικες ακτές!

   Αλλά το ίδιο δεν έκανε τον περασμένο Γενάρη και ο Γερμανός ΥΠΑΜ Boris Pistorious λέγοντας πως «το ΝΑΤΟ θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια ρωσική επίθεση εναντίον ενός νατοϊκού κράτους στα επόμενα 5 με 8 χρόνια»;!

    Αλήθεια, αυτή η «χορταστική» πολεμική υστερία των τελευταίων 2-3 μηνών εκ μέρους των Ευρωπαίων(εκείνη των Αμερικανών είναι μόνιμη), δε φαίνεται πολύ ύποπτη; Έχουμε τη σοβαρή εντύπωση πως κάτι κρύβει, πως είναι το παραβάν για να κρυφτεί πίσω του κάτι άλλο που συμβαίνει ή μέλλει να συμβεί, κάτι που με τον πόλεμο δεν έχει καμία σχέση;

   Οι ευρωπαϊκές-κοινοτικές χώρες πάνε οικονομικά κατά διαόλου. Η Γερμανία το δείχνει φανερά. Οι άλλες το κρύβουν ακόμη, αλλά σίγουρα σιγοβράζει και κάποια στιγμή θα εκραγεί.

    Όλες σχεδόν ο αγροτικές τάξεις είναι σε αναμπουμπούλα:  καμία χώρα δεν εξαιρείται. Ξέρουμε ότι οι κοινοτικές κυβερνήσεις με οδηγό την Κομισιόν ετοιμάζουν μια πολιτική η οποία προνοεί την σταδιακή μεν αλλά σίγουρη δε εξαφάνιση της γεωργίας και προπαντός της κτηνοτροφίας όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, μια πολιτική που έχει σχέση με μια δραστική αλλαγή όχι μόνο του σημερινού τρόπου ζωής του ανθρώπου, αλλά αλλαγή και του ίδιου το ανθρώπου, της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως προνοείται σε γνωστά ήδη συγγράμματα,

   με μια ολική επιβαλλόμενη «επανεκκίνηση» (τη ονομάζουν), που είναι προσαρμογή σε νέα «πρότυπα» και μοντέλα τελείως και διαμετρικά αντίθετα με τα ισχύοντα σήμερα, και προπαντός με μια επαναστατική διατροφική αλλαγή (μεταλλαγή) που θα διαμορφώσει και τον «νέο άνθρωπο» που σκέφτονται να «δημιουργήσουν». Γι’ αυτό άλλωστε δεν ωθούν σχεδόν σπασμωδικά και την Τεχνητή Νοημοσύνη σε οτιδήποτε γίνεται πάνω στη Γη;!

   Η αλήθεια είναι μία και την γνωρίζουν πολύ καλά όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξουσίες του κόσμου: δηλαδή και να απαλειφθεί η βιομηχανία από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, ο άνθρωπος δεν θα πάθει απολύτως τίποτα και θα συνεχίσει να ζει και να πολλαπλασιάζεται: αν όμως εξαλειφθεί η γεωργία και εν μέρει η κτηνοτροφία, τότε ο άνθρωπος, το ανθρώπινο γένος ολόκληρο είναι χαμένο, εξαφανίζεται!

   Για να μη γίνει ολότελα αυτό που πάει πολύ και να μείνει ένας «λελογισμένος» ποσοτικά πληθυσμός υπό τον πλήρη όμως έλεγχο των αρχηγών της «παγκόσμιας διακυβέρνησης»,  ουσιαστικά αυτοί οραματίζονται (σε βιβλία και διαδίκτυο, όπως ξέρουμε) έναν οικουμενικό «νέο πολιτισμό» με έντονα μπερδεμένα πολυπολιτισμικά και πολυφυλετικά στοιχεία και δεδομένα, την έννοια του οποίου διαβάζουμε κιόλας από μερικά χρόνια και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε ή πως δεν μας αφορά!

   Έτσι ο κόσμος «προληπτικά» εντωμεταξύ πρέπει να τεθεί μέσα σε ένα σχεδόν αρρωστημένο αι ανυπόφορο κλίμα ανασφάλειας και φόβου για έναν καταστροφικό απειλούμενο πόλεμο ώστε να μην του ‘ρθουν «παράξενες» ιδέες για διαμαρτυρίες, απαιτήσεις, φασαρίες, αντιστάσεις και τα τοιαύτα. Ένα κλίμα υπό συνεχή προοπτική ολέθριου πολέμου με ένα κράτος που έχουμε δογματικά ανάγει σε πρωταρχικό και γονιδιακό εχθρό μας και που ετοιμάζεται πάντα να μας κάνει σκλάβους του, είναι ό, τι χρειάζεται ώστε όλοι να «κάθονται φρόνιμα», να αγωνιούν αδιάκοπα, να μη ξέρουν τί θα τους συμβεί, να νιώθουν ότι το μέλλον τους είναι ό, τι πιο ανασφαλές προσπαθώντας να «βάλουν στη μπάντα» όσα περισσότερα αγαθά μπορούν για την μελλοντική επιβίωση τους.

   Ο «ρωσικός μπαμπούλας» χρησιμοποιείται σαν τη καλύτερη «δαμόκλεια σπάθη» για να έχουν τα κράτη τον απόλυτο έλεγχο των λαών τους και την απόλυτη άνεση και δυνατότητα να φέρουν εις πέρας τις «μεταρρυθμίσεις» που λογαριάζουν να επιβάλλουν σε λαούς υποταγμένους, φοβισμένους, απειλούμενους με πείνα και τραγικά ευάλωτους.

   Δεν αποκλείεται, ως «συμπλήρωμα», η «προώθηση» και του «κινέζικου μπαμπούλα».

   Στη πράξη, τώρα η Ουκρανία είναι το ιδανικό «φυτίλι»!!

   Η «διαδικασία αλλαγής» ήδη άρχισε σε πολλούς τομείς της ανθρώπινης δράσης και ζωής και επισήμως κρύβεται απ’ όλα τα «ευθυγραμμισμένα» κυβερνητικά όργανα.    Και μόνο σε ορισμένες διαδικτυακές «διευθύνσεις» είναι δυνατόν να γνωριστεί το μέγεθος και το βάθος της, εφόσον κάποιος έχει την περιέργεια να ψάξει να τις βρει .

   Θα περίμενε κανείς να υπάρχουν αντιδράσεις.

   Ίδωμεν.

                                                                         Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

                                                                                Ελληνιστής

ΥΓ.  Το είπαμε πιο πάνω: και πριν αλέκτορα φωνήσαι να ‘την και η Ιταλία με τον ΥΠΕΞ τώρα και σε λίγο τη Μελόνι να προσφέρουν κι αυτοί στο Κίεβο μια «Συμφωνία για την Συνεργασία και Ασφάλεια», όπερ σημαίνει κάποια δις ευρώ του Ιταλού φορολογούμενου στο ουκρανικό πηγάδι δίχως πάτο. Και ποιος ξέρει η ανοησία πόσους άλλους θα προσθέσει!

infognomonpolitics.gr

 

 

            …………………………………………………………………………

 

      

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΕΙ

3

του Παντελή Σαββίδη

Σε άρθρο του, σήμερα, στην Καθημερινή, ο διευθυντής της μας λέει λίγο πολύ πως ενώ η κυβέρνηση πάει μπροστά με μεγάλη ταχύτητα (όπως στα Τέμπη, στο κράτος δικαίου, στον εξευτελισμό του θεσμού της ΠτΔ, κλπ) σημαντικό μέρος της κοινωνίας δεν μπορεί να την παρακολουθήσει γι αυτό πρέπει να υπάρξει μια, κάπως, ισχυρή αντιπολίτευση, όχι για να κυβερνήσει (αυτό θα ήταν ανοσιούργημα για την σκέψη της Καθημερινής)  αλλά για να εισπράττει και να εκτονώνει τους κραδασμούς. Χωρίς, φυσικά, να αμφισβητηθεί η εξουσία της ΝΔ και του Μητσοτάκη. Δηλαδή, μια αντιπολίτευση, μηχανισμός της μητσοτακικής κυβερνητικής εξουσίας που θα διαιωνίσει την πολιτική παρουσία του.

Σχολιάζει, επίσης, με αρνητική μάλλον διάθεση, το ότι η κοινωνία μπορεί να εκφραστεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και δεν περιμένει, προφανώς, ικέτης έξω από το γραφείο του να περάσει κάποια ανακοίνωση)

Τώρα, σε ποιους τα λέει είναι άλλη υπόθεση. Είναι εμφανής η αγωνία για τις ευρωεκλογές. Εάν η κυβέρνηση πέσει από το 40% στο 20% είναι προφανές ότι θα χάσει την πολιτική νομιμοποίηση να κυβερνά. Και θα πρέπει να προσφύγει στις κάλπες.

Κατά καιρούς αναρωτιέμαι ποια είναι η διαφορά μεταξύ του Ριζοσπάστη, ως οργάνου του ΚΚΕ και ΜΜΕ όπως η Καθημερινή, ο Σκάι και άλλων, ως οργάνων της Νέας Δημοκρατίας.

Λένε, πως οι κάτοχοι των ΜΜΕ διαμορφώνουν τις εξελίξεις αλλά προς το παρόν στριμώχνονται στο Μαξίμου με προτεταμένη την χείρα ενώ έχουν πάρει, ήδη, τόσα. Τα Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι κρατικά με ιδιωτική ιδιοκτησία. Να μια καινοτομία!

Στο ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση και η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε μονοκομματικό κράτος έχουν τεράστια ευθύνη μέσα όπως η Καθημερινή.

Υποτίθεται ότι εξέφρασαν την αστική τάξη της χώρας αλλά τέτοια τάξη και δεν υπήρξε και όταν προσπάθησε να δημιουργηθεί η Καθημερινή όχι, μόνο, δεν την εξέφρασε αλλά την πολέμησε με φανατισμό, τόσο την ίδια όσο και τον πολιτικό εκφραστή της, τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Αναφέρομαι στο 22, την συμπαράταξη της Καθημερινής με τις πιο οπισθοδρομικές δυνάμεις, στο «Οίκαδε» και στην σωστή, προφανώς, πλευρά της ιστορίας με τον Βασιλιά από τότε.

Η δημιουργία ισχυρής αστικής τάξης ήταν η μόνη ελπίδα της χώρας για να σωθεί από τον μικροελλαδισμό, τον κοτζαμπασισμό, και την νοοτροπία του γκιαούρη αλλά την πολέμησαν τα αθηναϊκά ΜΜΕ. Διότι η κυρίαρχη ιδεολογία του νεοελληαδικού μορφώματος ήταν ο κοτζαμπασισμός.

Ποτέ δεν συγκροτήθηκε στην Ελλάδα σοβαρή αστική τάξη με συνείδηση εθνικής αποστολής, πλην της μικράς βενιζελικής περιόδου.

Ολιγάριθμοι τύποι που συνωστίζονται έξω από το γραφείο του εκάστοτε πρωθυπουργού και του ζητούν υποστήριξη και βοήθεια την οποία θα μοιραστούν μαζί του δεν συνιστούν αστική τάξη.

Αλλά η εποχή της αστικής τάξης ως κυρίαρχης, ηγεμονεύουσας τάξης, έχει παρέλθει. Η σημερινή ηγεμονεύουσα τάξη δεν έχει κατ αρχάς αστικά, εθνικά χαρακτηριστικά.

Τα χαρακτηριστικά της είναι διεθνή. Και η επιρροή που έχει επίσης.

Μόνο ο αθηναϊκός μικροελλαδισμός κάνει προσπάθεια να διατηρήσει με νύχια και με δόντια τα κεκτημένα, περιορίζοντας το κράτος στο λεκανοπέδιο. Και εγκλωβίζοντας σε αυτό τη δυναμική των αλλαγών. Θα τα καταφέρει;

Η σύγχρονη τεχνολογία που ενοχλεί τον αρθρογράφο της Καθημερινής διότι δίνει τη δυνατότητα έκφρασης και σε άλλους εκτός ελέγχου, μπορεί να αμφισβητήσει αυτόν τον ασφυκτικό έλεγχο που υπονομεύει και καταστρέφει την χώρα.

Αρκεί οι εκτός των τειχών να το συνειδητοποιήσουν και να θελήσουν να αλλάξουν την μοίρα τους.

Αλλά στην αθηναϊκή αποικία αυτό δεν συμβαίνει και δεν φαίνεται να μπορεί να συμβεί.

Περισσότερο επιτίθενται σε όποιον τους επισημαίνει τον ραγιαδισμό τους τον οποίο πρέπει να αποτινάξουν για να επιβιώσουν παρά στους νέο-οθωμανούς της Αθήνας.

Για να σωθεί κάποιος πρέπει να το θέλει.

 

 

 

 

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΛΥΣΗ – Το «πολιτικό μανιφέστο» Κασσελάκη… Στοχευμένο υβριδικό υλικό για ευρύτερες πολιτικές συγκλίσεις

0
Πρώτη ημέρα εργασιών του 4ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, στις εγκαταστάσεις του Σταδίου Tae Kwon Do, στο Παλαιό Φάληρο, Πέμπτη 22 φεβρουαρίου 2024. (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύεται από την χθεσινή εισηγητική ομιλία Κασσελάκη, ΔΕΝ είναι ΟΥΤΕ τα πηγαδάκια που έκαναν την εμφάνισή τους κατά την διάρκεια του σόου της πρώτης ημέρας του Συνεδρίου, ΟΥΤΕ φυσικά το παρασκήνιο που προηγήθηκε και το οποίο τροδοφότησε με την σειρά του το συγκεκριμένο εκφραστικό ξέσπασμα του ανδρός…

Άλλωστε αυτή η ιντριγκαδόρικη νοσηρότητα, είναι σύμφυτη με την οργανωτική περπατησιά της Αριστεράς και από αυτήν την άποψη δεν συνιστά παράμετρο άξια λόγου, που θα πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα την όποια αμερόληπτη πολιτική ανάλυση της επόμενης μέρας…

Αυτό όμως που αξίζει πραγματικά τον κόπο να επισημανθεί, σχετίζεται με τα στοιχεία εκείνα τα οποία συνθέτουν το «πολιτικό μανιφέστο» Κασσελάκη, το οποίο ξεχωρίζει πρωτίστως για δύο πράγματα…

  • Α. Για την ελεγχόμενη αντιφατικότητα που διαπερνά το περιεχόμενο των στόχων του. Και…
  • Β. Για την φυσιογνωμία συγκεκριμένων στοχεύσεων που ενσωματώνονται – όχι τυχαία –  σε αυτό και οι οποίες κινούνται στον αντίποδα της καταγεγραμμένης παραδοσιακά «αριστερής» προσέγγισης.

Προφανώς, ΔΕΝ βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή προσπάθεια επικαιροποίησης της αριστερής πολιτικής κουλτούρας. Κάτι τέτοιο άλλωστε ΔΕΝ θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να το ενσωματώσει στις πολιτικές ιεραρχήσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζουμε και φυσικά ΔΕΝ είναι κάτι που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό, από την κοινωνική βάση του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού, η οποία είναι διαπαιδαγωγημένη να εκδηλώνει τις προτιμήσεις της σε θλιβερές γραφικότητες όπως αυτή του Μπαλάφα, της Ρεπούση, του Κουβέλη, αλλά και των λοιπών πολιτικών αστέρων που κόσμησαν το προεδρείο του.

Βρισκόμαστε όμως σίγουρα αντιμέτωποι με την ευφυή και στοχευμένη προσπάθεια ενός ομολογουμένως έξυπνου τεχνοκράτη, ο οποίος ενστερνίστηκε τις προτροπές των συμβούλων του και επιχείρησε να συνθέσει ένα πακέτο πολιτικών ιεραρχήσεων στο οποίο ενσωματώνονται ορισμένες παραδοσιακές δικαιωματικές εμμονές, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ διέπρεψε κατά το παρελθόν, αλλά και μια νέα αντίληψη σε προσεγγίσεις με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε ασχολήθηκε, δημιουργώντας έτσι το σκαρίφημα ενός «πολιτικού μανιφέστου», του οποίου, καταχειροκροτήθηκε μεν ο τρόπος της παρουσίασης, αλλά την ίδια στιγμή ενεργοποιήθηκε η σκέψη των «ψυλλιασμένων», που άρχισαν ήδη να διερευνούν σχετικά με το «που πάει το πράμα».

Το συγκεκριμένο «πολιτικό μανιφέστο» όμως, είναι φανερό ότι ΔΕΝ έχει αριστερό αποτύπωμα. Είναι ένα υβριδικό δημιούργημα το οποίο επιχειρεί να ανασυνθέσει ένα πειραματικό πολιτικό υλικό, ικανό να αποτελέσει την βάση για ευρύτερες πολιτικές συγκλίσεις σε αμιγώς κεντροδεξιά κατεύθυνση, ικανή να εξασφαλίζει κυβερνησιμότητα μεν, αλλά σε αντίθεση με τις ξεφωνημένες εθνικά επιλογές στις οποίες ενέδωσε και συνεχίζει να ενδίδει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το δεύτερο στοιχείο το οποίο θα πρέπει να καταγράψουμε, είναι ο δυναμισμός, η αποφασιστικότητα, αλλά και η ροπή στους έξυπνους χειρισμούς την οποία επιδεικνύει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με την χθεσινή του παρέμβαση κατάφερε…

  • Α. Να απαξιώσει πλήρως και εν τέλει να ακυρώσει το πολιτικό κεφάλαιο του παραιτηθέντος προκατόχου του. Και…
  • Β. Να στείλει «κουβά» την πολιτική ίντριγκα που θα επιχειρήσει να τον ακυρώσει και την έστειλε «κουβά» μαζί με τους εξειδικευμένους διαχειριστές της, που ακόνιζαν ήδη τα νύχια τους για τις «πρωτοβουλίες» της επόμενης μέρας.

Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι το γεγονός ότι αυτό που διαφαίνεται, είναι η επιδίωξη Κασσελάκη να χρησιμοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, ως όχημα που – με τις απαραίτητες φυσιογνωμικές τροποποιήσεις – θα μπορούσε να αποτελέσει το εργαλείο που θα δρομολογήσει τις πολιτικές συγκλίσεις της επόμενης μέρας.

Σε αντίθεση πάντως με αυτό που προέβλεψαν οι πολλοί, το εν εξελίξει Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν διαφαίνεται πως θα δρομολογήσει το τέλος αυτού του πολιτικού μορφώματος γενικά και αόριστα. Αυτό που θα δρομολογήσει, θα είναι το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε και την έναρξη μιας διεργασίας ενός διαχεόμενου πολιτικού μετασχηματισμού που θα παράξει το πρόπλασμα ή εάν θέλετε τον καταλύτη που θα ενεργοποιήσει τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της επόμενης μέρας.

Πρόκειται για μια διεργασία, η οποία πρακτικά και επί της ουσίας, δεν θα εγκλωβιστεί στα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, αλλά θα επιταχυνθεί μετά από την καταγραφή τους.

Φυσικά, πρόκειται για μια διεργασία που θα εξασφαλίσει πίστωση πολιτικού χρόνου, ικανή να εξυπηρετήσει κυρίαρχες συστημικές ανάγκες – μέρος των οποίων είναι και οι ευρύτερες γεωπολιτικές διευθετήσεις που βρίσκονται στα σκαριά – και από αυτήν την άποψη η Ελληνική κοινωνία έχει κάθε λόγο να τοποθετείται επιφυλακτικά απέναντι στα τεκταινόμενα και κυρίως να προετοιμαστεί για την δική της ολιστική απάντηση εάν αυτό που επιδιώκει πραγματικά είναι να πάρει την πατρίδα της πίσω.

Διότι αυτό που οφείλουμε να έχουμε ξεκαθαρισμένο, είναι το γεγονός ότι το πολυπλόκαμο σύστημα των εξαρτήσεων, θα εξασφαλίσει παροχές προκειμένου να καταστήσει δημοφιλές το εν λόγω εγχείρημα σε μια χώρα που προσφέρεται για υβριδικούς πολικούς πειραματισμούς, αλλά έχει τις δικές του «κόκκινες γραμμές» τις οποίες μόνο μια αφυπνισμένη και αγωνιστικά προσανατολισμένη κοινωνία έχει την δυνατότητα να διαρρήξει…