Αρχική Blog Σελίδα 1391

Κ. Κυριακόπουλος: One day show με μπόλικα “δήθεν” και χωρίς προοπτική

1

Πρώτο και αποκλειστικό θέμα της ημέρας για τους πάσης φύσεως «αριστερούς αναλυτές», είναι το επεισόδιο με το ομαδικό γιουχάισμα των νεαρών σε βάρος των «δύο παιδιών» (έτσι αποκαλούν τους δυο τρανσέξουαλ) χθες το βράδυ στην Θεσσαλονίκη…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥΑπό τους ίδιους «αναλυτές» όμως, δεν έχει ειπωθεί ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ για την καταστροφική μανία που επέδειξαν το ίδιο βράδυ οι αφηνιασμένοι νεαροί στην – κατ’ ευφημισμόν – Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου, όπου πέταξαν μολότοφ και έκαψαν κάδους και αυτοκίνητα πολιτών…

Όχι… Όχι… Δεν επιχειρούμε κανέναν απολύτως συμψηφισμό απέναντι σε συμπεριφορές παράνομες και καταδικαστέες. Την επιλεκτική ευαισθησία καταγράφουμε και φυσικά αναδεικνύουμε την πολιτική ταυτότητα αυτών που επιδεικνύουν αυτήν την επιλεκτική ευαισθησία… Αυτών που τις 364 από τις 365 ημέρες του χρόνου σιωπούν, όταν αφηνιασμένοι νεαροί απειλούν, χλευάζουν και καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, έτσι για να γουστάρουν βρε αδερφέ, αλλά για το χθεσινό περιστατικό στην Θεσσαλονίκη, θυμήθηκαν ξαφνικά να εκφράσουν την οργή και την αγανάκτησή τους.
Έσπευσαν να χαρακτηρίσουν το περιστατικό ως εκδήλωση ρατσισμού. Ούτε που τους περνά από το μυαλό ότι η περιφερόμενη σαπίλα, επιτίθεται, χλευάζει και καταστρέφει αδιάκριτα οτιδήποτε αισθάνεται ότι την προκαλεί να ασχοληθεί μαζί του. Από την περίφραξη του σχολειού έως την καινούρια παιδική χαρά της γειτονιάς και από τον ηλικιωμένο που βαδίζει στον δρόμο με το εγγονάκι του, έως και κάθε περιφερόμενο πανηγυριτζή.
Προφανώς θεωρούμε – σε αντίθεση με τους κατ’ επάγγελμα «αριστερούς» – ότι αυτή η απαράδεκτη εικόνα με το ροζουλί πατσαβουρόπανο στο Δημαρχείο, με τις αμφιέσεις στα χρώματα του ουράνιου τόξου που έκαναν την εμφάνισή τους στις φετινές αποκριάτικες παρελάσεις, με την τηλεόραση και ιδιαίτερα τα πρωϊνάδικα να είναι παραδομένα στους κήρυκες της ομοφυλοφιλίας και με τους τρανσέξουαλ να προκαλούν περιφερόμενοι στις πλατείες, είναι η ευρύτερη εικόνα της σήψης στην οποία έχει παραδοθεί η καθημερινότητά μας και μέρος αυτής της σαπίλας είναι και οι αφηνιασμένοι νεαροί που τους γιουχάισαν. ΔΕΝ είναι ρατσιστές…
Είναι δεκαπεντάχρονα χωρίς αξίες, που ομαδοποιούνται επιθετικά σχηματίζοντας το πρόπλασμα των αυριανών συμμοριών και δυστυχώς ουδείς αντιδρά σε αυτό το νοσηρό και εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο. Αυτά τα δεκαπεντάχρονα αύριο θα ληστέψουν και κάποια από αυτά θα σκοτώσουν. Όχι γιατί είναι «ρατσιστές» όπως τους αποκαλούν οι επαγγελματίες αριστεροί. Αλλά διότι δεν είναι τίποτε. Διότι δεν έχουν αξίες. Διότι το μόνο που τους απασχολεί σήμερα είναι ο χαβαλές και αύριο η «μπίζνα» ή το “στοίχημα” της συμμορίας.
Προφανώς ΔΕΝ θεωρούμε ότι οι εκδηλώσεις ατομικής βίας που στοχοποιούν κάθε λογής κοινωνικό ναυάγιο, μπορούν να αποτελέσουν την σωστή μέθοδο αντιμετώπισης του προβλήματος. Η ανακοπή της πορείας που οδηγεί τον τόπο στην απόλυτη καταστροφή και την κοινωνία στην αξιακή σαπίλα, δεν μπορεί να γίνει με προσωπικές επιθέσεις και λοιπούς τυχοδιωκτισμούς.
Αυτό που απαιτείται, είναι πολιτική απόφαση για ριζική μεταστροφή και ακύρωση των εφαρμοζόμενων πολιτικών και αυτό με την σειρά του προϋποθέτει, πως θα υπάρξουν νέες πολιτικές δυνάμεις που θα βγουν στο προσκήνιο, αποφασισμένες να πάρουν στα χέρια τους το μέλλον του τόπου. Προφανώς σε αυτές τις δυνάμεις που θα δρομολογήσουν την καθολική πολιτική ανάσχεση από την σαπίλα και τον κοινωνικό εκφυλισμό, ΔΕΝ ανήκουν και ΔΕΝ μπορούν να ανήκουν οι δυνάμεις αυτής της Αριστεράς που σπεύδουν να υπερασπιστούν το «δικαίωμα» στον εκφυλισμό και στην κοινωνική απαξία, ως δήθεν δικαίωμα “ανθρώπινο και δημοκρατικό”…
Διότι όλοι αυτοί, δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά κοινωνικοί χαβαλετζήδες, που αναζητούν εναγωνίως αφορμές από αυτές που εμπίπτουν και τροφοδοτούν την ιδεοληψία τους, προκειμένου να βγουν από το περιθώριο για το γνωστό one day show και φτου κι απ’ την αρχή… Βγαίνουν να καταγγείλουν το περιστατικό και όχι για να απαιτήσουν την εφαρμογή πολιτικών και κανόνων, ικανών να ανακόψουν την σαπίλα και την καταστροφή.

Νέα Δημοκρατία: Ο «Κανένας» πολιορκεί το Μέγαρο Μαξίμου

0

Η άλλη όψη της κυριαρχίας Μητσοτάκη, η αδιαφορία και η απογοήτευση μεγάλης μερίδας πολιτών και η προσαρμογή της στρατηγικής για τις Ευρωεκλογές.

Το ερώτημα «απέναντι στον Μητσοτάκη, ποιος;», στο οποίο αναζητούσαν επί ματαίω απάντηση οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς προ εβδομάδων, έχει μια σαφή δημοσκοπική απάντηση που παραδόξως αγνοείται.

Είναι με μεγάλη απόσταση ο «κανένας», που όσο και αν εμφανίζεται επίμονα στις έρευνες την τελευταία πενταετία, αρχίζει και διαμορφώνει μια πολιτική συνθήκη και πιθανώς την πολιτική και εκλογική συμπεριφορά μιας μεγάλης μερίδας πολιτών.

Τη στιγμή κατά την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται με ένα διαρκές και χαοτικό προβάδισμα, συγκεντρώνοντας ποσοστά καταλληλότητας τα οποία σε κάποιες έρευνες υπερβαίνουν και τα αντίστοιχα της ΝΔ, στη δεύτερη θέση και με απόσταση υπερδιπλάσια από τους υπόλοιπους αρχηγούς παγιώνεται το κενό εναλλακτικής λύσης.

Τα αποτελέσματα αυτής της συνθήκης είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού στην πολιτική καθημερινότητα, όμως σύμφωνα με τους ερευνητές και πολιτικούς αναλυτές είναι πιθανό να υποκρύπτουν παρενέργειες. Το πότε αυτές θα εμφανιστούν και πώς θα επηρεάσουν τους πολιτικούς συσχετισμούς είναι ένα από τα ζητούμενα της περιόδου.

Η πρώτη αντικειμενική διαπίστωση, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, είναι ότι ένα σημαντικό τμήμα των δημοσκοπικών δειγμάτων δεν είναι ικανοποιημένο ούτε από τον σημερινό Πρωθυπουργό και στον πέμπτο χρόνο της θητείας του έχει αρχίσει να παίρνει αποστάσεις.

Στρατηγική εθνικής κάλπης

Το κρίσιμο στοιχείο υπό αυτές τις συνθήκες είναι η προέλευση αυτού του συνόλου. Και υπό αυτό το πρίσμα, ως αξιοσημείωτο εύρημα αναφέρεται ότι περίπου το ένα πέμπτο των οπαδών του «Κανενός» αυτοτοποθετείται στο χώρο του κατ’ εξοχήν ακροατηρίου του Κυριάκου Μητσοτάκη, δηλαδή στο χώρο της Κεντροδεξιάς, Κεντροαριστεράς και παραδοσιακής Δεξιάς.

Το συγκεκριμένο δημοσκοπικό εύρημα αξιολογείται στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Πειραιώς και θεωρείται ως καθοριστική παράμετρος για τη χαλαρή ψήφο ή και τη διαμαρτυρία στις προσεχείς ευρωεκλογές.

Για αυτόν τον λόγο έχει αποφασιστεί και η αλλαγή του αρχικού στρατηγικού σχεδιασμού, σύμφωνα με τον οποίο η ΝΔ ετοιμαζόταν να προσέλθει με αέρα ανωτερότητας και αδιαμφισβήτητης υπεροχής στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου.

Πλέον έχει γίνει αντιληπτό ότι αυτή η τακτική εμπεριέχει πολλούς κινδύνους δυσάρεστων εκπλήξεων. Υπό αυτή την έννοια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη διαμηνύσει δημοσίως «ξεχάστε το 41%» και ο ίδιος και το επιτελείο του αναμένεται ότι θα πέσουν στην εκλογική μάχη με μια στρατηγική εθνικής κάλπης. Προεξοφλούν κάποιες λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές απώλειες σε σχέση με τα ποσοστά των εθνικών εκλογών, όμως έχει τεθεί ο στόχος της επαναβεβαίωσης της πολιτικής κυριαρχίας και, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, της αποτροπής μιας μεγάλης αποχής, η οποία εκτιμάται ότι θα μπορούσε να υπερβεί το 50% και να δημιουργήσει έτσι μια συνθήκη άτυπης πολιτικής απονομιμοποίησης και, σίγουρα, ελλιπούς πολιτικής εκπροσώπησης.

Το ζητούμενο υπό αυτές τις συνθήκες, και όσο οι Στέφανος Κασσελάκης και Νίκος Ανδρουλάκης δεν εμφανίζουν καμία δυναμική πρωθυπουργοποίησης, είναι αν και πότε θα αποκαλυφθεί ο πολιτικός «Οδυσσέας» ο οποίος θα δώσει ταυτότητα στον «κανένα» ή, όσο αυτό το στοιχείο θα εξακολουθήσει να λείπει, ποια θα είναι η εκλογική και υπό την ευρύτερη έννοια πολιτική συμπεριφορά του τμήματος της κοινωνίας το οποίο εκφράζεται από αυτή την επιλογή.

Η μάχη του καφενείου

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις της περιόδου, κατά την τρέχουσα συγκυρία η απάντηση «Κανένας» περικλείει ένα σημαντικό τμήμα των απογοητευμένων από την κυβέρνηση (για οποιονδήποτε λόγο) και πιθανώς το μεγαλύτερο ποσοστό εκείνων οι οποίοι δεν σκοπεύουν να προσέλθουν στις κάλπες.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, εκεί συγκαταλέγονται όμως ακόμη και ψηφοφόροι της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εκλογές του 2019 και 2023, οι οποίοι απλώς δεν έχουν πλέον καμία διάθεση ή λόγο να εκδηλωθούν υπέρ του Πρωθυπουργού, κατά τον τρόπο με τον οποίο το έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν. Αυτό μπορεί να υποκρύπτει, κατά τους αναλυτές, στοιχεία τα οποία φανερώνουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να χάνει σταδιακά αυτό που παλαιότερα περιγραφόταν ως «η μάχη του καφενείου», ακόμη και αν οι επικριτές του δεν στρέφονται προς κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό.

Επιπλέον, η ισχυρή παρουσία αυτής της μηδενιστικής πολιτικής στάσης ερμηνεύεται εν μέρει και ως ένα αποτέλεσμα του συγκεντρωτικού μοντέλου διακυβέρνησης της τελευταίας πενταετίας. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εισπράττει την αρνητική κριτική σε όλα τα πεδία όπου η κυβέρνηση παρουσιάζει αστοχίες και αποτυχίες, κατά τρόπο αντίστοιχο με τις θετικές απόψεις, οι οποίες πάντως εξακολουθούν να υπερισχύουν.

Απογοήτευση και αδιαφορία

Η περαιτέρω ανάλυση του συγκεκριμένου δημοσκοπικού ευρήματος οδηγεί σε εκτιμήσεις ποιοτικού χαρακτήρα, οι οποίες καταλήγουν σε άλλα συμπεράσματα. Όπως ότι ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας δεν έχει καμία προσδοκία, έχει απογοητευτεί από την πολιτική και την εξουσία και δεν έχει εμπιστοσύνη ούτε στις μεταρρυθμιστικές εξαγγελίες της κυβέρνησης ούτε στις εναλλακτικές επιλογές.

Υπό αυτή την έννοια, τα μυστικά που μπορεί να κρύβει ο «Κανένας» θεωρούνται κρίσιμα για την πολιτική περίοδο προς τις ευρωεκλογές και, κυρίως, έπειτα από αυτές. Κατά την ανάλυση αυτών των στοιχείων, όσοι απαντούν έτσι στις δημοσκοπήσεις θεωρείται μάλλον απίθανο, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, να στραφούν στον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση, δεδομένου ότι η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ έχει εκμηδενίσει την υπαρξιακή απειλή των προηγούμενων αναμετρήσεων, ενώ το ΠαΣοΚ αδυνατεί να προσφέρει λύσεις.

Νέα Δημοκρατία: Ο «Κανένας» πολιορκεί το Μέγαρο Μαξίμου

Μιά γυναῖκα μπορεῖ νά χαράξει καινούργια ἀρχή

4

Ἡ «Ἑστία» ἀφιερώνει τήν Ἡμέρα τῆς Γυναίκας στήν «μητέρα» τῶν Τεμπῶν, Μαρία Καρυστιανοῦ, πού κατάφερε νά κινήσει καί βουνά γιά νά ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη στήν μνήμη τῆς κόρης της

ΤΗΝ ἔχουν ἀποκαλέσει «μητέρα» τῶν Τεμπῶν. Μέ τήν πυγμή της ἔχει συγκλονίσει τό πανελλήνιον. Ἔχει καταστεῖ τό σύμβολο τοῦ ἀγῶνος γιά τήν ἀπόδοση δικαιοσύνης. Τό μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ δέν θά ἤθελε σήμερα νά βρίσκεται σέ αὐτήν τήν θέση.

  • Τῆς Μύρνας Νικολαΐδου

Ὡστόσο ἔχει καταφέρει κάτι πού λίγοι θά μποροῦσαν. Ἔχει μετατρέψει τήν ἀνείπωτη θλίψη της καί τήν δικαιολογημένη ὀργή της σέ ἀσυγκράτητη ὁρμή γιά δικαίωση. Μιά ὁρμή, πού κατάφερε νά συμπαρασύρει τήν ἑλληνική κοινωνία, συγκεντρώνοντας πάνω ἀπό 1.3 ἑκατομμύριο ὑπογραφές στό ψήφισμά της γιά τήν ἐνεργοποίηση τοῦ νόμου περί εὐθύνης ὑπουργῶν. Ἡ γυναῖκα, ἡ μητέρα τῆς ἀδικοχαμένης Μάρθης, κ. Καρυστιανοῦ, ἀποτελεῖ μιά σύγχρονη ἡρωίδα, πού μέ τήν ἀποφασιστικότητά της μπορεῖ νά ἐμπνεύσει καί νά κινητοποιήσει ἑκατοντάδες Ἕλληνες. Καί ἡ φετινή

Ἡμέρα τῆς Γυναίκας δικαιωματικῶς τῆς ἀνήκει.

«Εἶμαι μιά μητέρα ἀπό τήν Ἑλλάδα. Ἀπευθύνομαι σέ ὅλες τίς μητέρες καί τούς γονεῖς τοῦ κόσμου. Πιθανότατα ἀρκετοί γνωρίζετε γιά τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές τραγωδίες, αὐτό πού συνέβη ὅμως σέ ἐμᾶς εἶναι μιά ἀληθινή τραγωδία ὅπου δυστυχῶς δέν εἴμαστε θεατές μιᾶς παράστασης, ἀλλά τή ζoῦμε πραγματικά» εἶχε ἀναφέρει στήν συγκλονιστική ὁμιλία της ἐνώπιον τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου στίς 14 Φεβρουαρίου.

Καί συνέχισε λέγοντας φωναχτά ὅσα πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε ἀναλογισθεῖ τόσες πολλές φορές: «Μιλάω πολιτικά. Ὡς ἐνεργός πολίτης, πού φωνάζει γιά τό αὐτονόητο. Μᾶς ἐνδιαφέρει νά τιμωρηθοῦν οἱ ἔνοχοι πού σκότωσαν μέ τήν διαφθορά καί τήν ἀπραξία τους τά παιδιά μας. Μᾶς ἐνδιαφέρει νά ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη καί δικαίωση. Μᾶς ἐνδιαφέρει νά ζοῦμε σέ ἕνα Κράτος Δικαίου, μέ τίς ἴδιες ὑποχρεώσεις καί τά ἴδια δικαιώματα ἀπέναντι στούς νόμους. Μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ κατάργηση τῆς πολιτικῆς ἀσυλίας γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ζωῆς. Γιατί τό ἀκαταδίωκτο εἶναι τό συγχωροχάρτι τῆς διαφθορᾶς, τῆς ἀσυδοσίας καί τοῦ εὐτελισμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἀδέσμευτη λειτουργία τή Δικαιοσύνης. Γιατί ἀλλιῶς γίνεται συνένοχη καί ἔνοχη γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ζωῆς καί τῆς ἀξιοπρέπειας. Καί χωρίς αὐτήν ἡ κοινωνία εἶναι καταδικασμένη. Μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐλευθερία τοῦ Τύπου γιατί εἶναι θεμελιῶδες δικαίωμά μας νά γνωρίζουμε τήν ἀλήθεια, ὥστε νά βγαίνουν ὅλα στό φῶς ἐκεῖ πού τό ἔνοχο θά ντρέπεται καί θά ξέρει ὅτι θά τιμωρηθεῖ. Ἀλλιῶς βασιλεύει μαζί μέ τήν διαφθορά, τήν ἀσυδοσία καί τήν ἀποδόμηση».

«Θέλω νά ἔρθετε γιά πολύ λίγο στή θέση μας. Νά χάσετε τό πιό ἀγαπημένο σας πρόσωπο ἀπό ἰατρικό λάθος, ἀπό ἀδιαφορία, καί ὁ ἐν λόγῳ γιατρός ἀντί νά παραπέμπεται στή Δικαιοσύνη νά παραπέμπεται στόν Ἰατρικό Σύλλογο. Πῶς θά σᾶς φαινόταν αὐτό; Δίκαιο; Φυσιολογικό;» εἶχε ἀναφέρει πολύ εὔστοχα ἐνώπιον τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐκφράζοντας γιά μία ἀκόμη φορά τήν ἀγωνία τοῦ ἁπλοῦ πολίτου, πού παλεύει πλεῖστες φορές μέ τήν γραφειοκρατία γιά νά βρεῖ τό δίκιο του. Πού γίνεται «μπαλλάκι» μεταξύ τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, πού ἔρχεται συχνά ἀντιμέτωπος μέ τήν κρατική ὀλιγωρία καί ἀναλγησία. Πού νοιώθει ὅτι ἡ «φωνή» του δέν ἀκούγεται.

Στό ἐρώτημα πού τῆς ἀπευθύναμε σέ πρόσφατη συνέντευξη πού παρεχώρησε στήν Φανή Χαρίση τῆς «Ἑστίας τῆς Κυριακῆς» γιά τό τί θά ἔλεγε στόν Πρωθυπουργό ἄν τόν συναντοῦσε σήμερα, ἡ κυρία Καρυστιανοῦ χάνει τά λόγια της. Ἡ σιωπή της διαρκεῖ ἀρκετά λεπτά.

«Μοῦ ἔγινε αὐτή ἡ ἐρώτηση καί στήν ἐξεταστική, δέν ξέρω γιατί ζορίζομαι τόσο πολύ νά ἀπαντήσω σέ αὐτή τήν ἐρώτηση. Εἶναι τόσο ἔντονα αὐτά πού νοιώθω πού δέν ξέρω ποιές λέξεις πρέπει νά πρωτοβγοῦν. Δέν μπορῶ νά ἀρθρώσω λέξη, εἶναι τόσο μεγάλη κατάντια πού βλέπω μπροστά μου. Παντοῦ. Ἔτσι πού κατάντησαν τήν χώρα μου! Νά ζητιανεύουμε γιά δικαιοσύνη, νά φωνάζουμε γιά τά αὐτονόητα, καί νά ἔχουμε αὐτή τήν ἀλαζονική συμπεριφορά, νά μᾶς λένε ψέματα καί νά μήν τούς ἐνδιαφέρει τίποτα! Πρώτη φορά, πραγματικά, βλέπω ἀνθρώπους νά μήν τούς ἐνδιαφέρει τίποτα.»

Ἀδιαφορία, ἀλαζονεία, ἀγῶνας γιά τά αὐτονόητα. Καταστάσεις πού ἔχει βιώσει ὁ ἁπλός πολίτης σέ διάφορες ἐκφάνσεις τῆς καθημερινότητός του. Καί εὔλογα θά ἀναρωτηθεῖ κανείς ἄν πράγματι ἔτσι κατήντησε ἡ κοιτίς τῆς δημοκρατίας. Καί ἄν ἔτσι κατήντησε, μήπως ἦλθε ἡ ὥρα γιά τήν μεγάλη ἐπανεκκίνηση; Ξεκινῶντας ἀπό πρωτοβουλίες σάν τῆς κ. Καρυστιανοῦ; Γιά νά ἀποδειχθεῖ περίτρανα ὅτι μιά γυναῖκα μπορεῖ νά χαράξει καινούργια ἀρχή. Ὅπως ἀκριβῶς λένε οἱ στίχοι τοῦ κ. Νικολόπουλου πού ἔχει τραγουδήσει μέ τήν στεντόρεια φωνή της ἡ Ἑλένη Βιτάλη.

photo : Ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ
www.estianews.gr

Αιγαίο: Κοινή εκπαιδευτική αποστολή του Τουρκικού Ναυτικού με το Ελληνικό Ναυτικό

0

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (MSB) ανέφερε ότι το ναρκαλιευτικό σκάφος TCG Anamur πραγματοποίησε εκπαιδευτική αποστολή στο Αιγαίο Πέλαγος με το στοιχείο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού HS Europi στο πλαίσιο της Άσκησης ARIADNE-2024.

Στην ανακοίνωση που έγινε στον λογαριασμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, έγιναν οι εξής δηλώσεις:

«Το ναρκαλιευτικό μας TCG Anamur, το οποίο συμμετείχε στην αποστολή του NATO Mine Countermeasures Task Group-2, στο πλαίσιο της άσκησης ARIADNE- 2024, με το στοιχείο των Ελληνικών Ναυτικών Δυνάμεων HS Ευρώπη, στις 2 Μαρτίου 2024, πραγματοποίησαν κοινές εκπαιδεύσεις στο Αιγαίο.

ntv

https://echedoros.blog/2024/03/10/%ce%b1%ce%b9%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%84/

Θεσσαλονίκη: Κουκουλοφόροι με λοστούς απείλησαν τον Κασσελάκη και τρομοκράτησαν πολίτες

0

Φραστική επίθεση κουκουλοφόρων στον Στέφανο Κασσελάκη στην πορεία κατά της ομοφοβίας στη Θεσσαλονίκη.

Kουκουλοφόροι – που σύμφωνα με πληροφορίες ήταν αντιεξουσιαστές – που συμμετείχαν σε συγκέντρωση των ΛΟΑΤΚΙ κατά της ομοφοβικής επίθεσης εναντίον δύο τρανσέξουαλ ατόμων στη Θεσσαλονίκη, αποδοκίμασαν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Στέφανο Κασσελάκη.

Το σκηνικό έντασης σημειώθηκε την ώρα που προσερχόταν στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που φιλοξενείται στον κινηματογράφο «Ολύμπιον».

 

Συγκεκριμένα, ομάδα κουκουλοφόρων έφθασε στην είσοδο του «Ολύμπιον» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και αποδοκίμασε τον Στέφανο Κασσελάκη με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να προλαβαίνει να μπει στο εσωτερικό του κινηματογράφου.

Οι κουκουλοφόροι του φώναξαν «σκουπίδι» και τον αποκάλεσαν «καταπιεστή».

Κατά τη διάρκεια της πορείας, εξάλλου, άγνωστοι έκαναν «γυαλιά καρφιά» καφετέρια στην παραλιακή.

thest1_a2e56.jpg

Το συγκεκριμένο κατάστημα βρέθηκε στο στόχαστρο λόγω της εμπλοκής του στην υπόθεση με τη Γεωργία Μπίκα.

 

Επίθεση κουκουλοφόρων στην πορεία κατά της ομοφοβίας στη Θεσσαλονίκη

Επεισόδια νωρίτερα στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας μελών της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ για την ομοφοβική επίθεση του Σαββάτου (09.03.2024).

Συγκεκριμένα, ομάδα περίπου 40 ατόμων του ακροδεξιού χώρου, προσπάθησε να προσεγγίσει το σημείο και κινήθηκε κατά των διαδηλωτών, με τους συγκεντρωμένους να αντιλαμβάνονται την παρουσία ομάδας ακροδεξιών.

Με τη συνδρομή ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου, τους απώθησαν προς τα στενά της πλατείας, ενώ η αστυνομία έχει προχωρήσει σε προσαγωγές.

thest2_f52be.jpg

Επίθεση σε τρανσέξουαλ άτομα το Σάββατο

Υπενθυμίζεται ότι αργά το βράδυ του Σαββάτου (09.04.2024) ομάδα νεαρών στην Αριστοτέλους επιτέθηκε λεκτικά σε δύο νεαρά άτομα, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Τα θύματα, φοβούμενα για την ασφάλειά τους, βρήκαν καταφύγιο σε κατάστημα εστίασης. Η ΕΛΑΣ προχώρησε συνολικά σε 21 προσαγωγές και συλλήψεις για το απαράδεκτο περιστατικό.

Μάλιστα, το μεσημέρι της Κυριακής ασκήθηκαν ποινικές διώξεις στους συλληφθέντες.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/238704/thessaloniki-koukouloforoi-xtypisan-astynomiko-kai-gioyxaran-ton-kasselaki-sto-olympion

Ερλ Σπένσερ: Ο αδερφός της Νταϊάνα αποκάλυψε ότι έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης όταν ήταν παιδί

0

Μια γυναίκα μέλος του προσωπικού στο Maidwell Hall, κακοποιούσε τον ίδιο και άλλα αγόρια στα κρεβάτια τους τη νύχτα

Ο 59χρονος Ερλ Σπένσερ, αδελφός της Νταϊάνα, αποκάλυψε ότι κακοποιήθηκε σεξουαλικά όταν ήταν παιδί από μέλος του προσωπικού στο Maidwell Hall, στο Northamptonshire τη δεκαετία του 1970.

Το Maidwell Hall δήλωσε ότι ήταν «απογοητευτικό» να μάθει τις εμπειρίες του Ερλ Σπένσερ.

Το σχολείο ανέφερε ότι οι ισχυρισμοί για σεξουαλική κακοποίηση είχαν παραπεμφθεί σε έναν «εντεταλμένο υπάλληλο της τοπικής αρχής».

Ο Ερλ Σπένσερ φοίτησε στο Maidwell Hall μεταξύ των ηλικιών 8 και 13 ετών.

Στο νέο του βιβλίο A Very Private School, ισχυρίζεται ότι μια γυναίκα μέλος του προσωπικού, την οποία περιέγραψε ως «αχόρταγη παιδόφιλη», φρόντιζε και κακοποιούσε τον ίδιο και άλλα νεαρά αγόρια στα κρεβάτια των κοιτώνων τους τη νύχτα.

Ο Ερλ Σπένσερ δήλωσε ότι διαπίστωσε ότι η υπάλληλος τώρα είτε ζει στο εξωτερικό είτε είναι νεκρή, αναφέρει η Mail.

Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο τότε διευθυντής του σχολείου, John Porch, επέβαλε «βάναυσους ξυλοδαρμούς» και πίστευε ότι ο δάσκαλος απολάμβανε «σεξουαλική ευχαρίστηση από τη βία».

Ο Porch πέθανε τον Ιανουάριο του 2022.

Ο Ερλ Σπένσερ χαρακτήρισε την εποχή του στο Maidwell «απολύτως κολασμένη εμπειρία».

Σε δήλωσή του προς τη Mail, το σχολείο Maidwell School ανέφερε:

«Είναι δύσκολο να διαβάζουμε για πρακτικές που, δυστυχώς, μερικές φορές θεωρούνταν φυσιολογικές και αποδεκτές εκείνη την εποχή. Σχεδόν κάθε πτυχή της σχολικής ζωής έχει εξελιχθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1970. Στο επίκεντρο των αλλαγών βρίσκεται η προστασία των παιδιών και η προώθηση της ευημερίας τους».

https://www.pronews.gr/kosmos/erl-spenser-o-aderfos-tis-ntaiana-apokalypse-oti-epese-thyma-seksoualikis-kakopoiisis-otan-itan-paidi/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

Θαρραλέα και μεγάλη συνέντευξη από τον Πάπα Φραγκίσκο για τον πόλεμο στην Ουκρανία: Το θάρρος της «λευκής σημαίας» και ο «Ναπολέων …τσέπης» Μακρόν!

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ, Ναυτεμπορική, Αθήνα

«Όταν βλέπεις ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, πρέπει να έχεις το θάρρος της λευκής σημαίας, να διαπραγματευτείς, είσαι πιο δυνατός αν διαπραγματευθείς… Μπορεί να νιώθεις ντροπή… αλλά με πόσους άλλους νεκρούς θα λήξει όλο αυτό;»:

Λόγια σοφίας από τον Πάπα Φραγκίσκο σε μια μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στην Ελβετική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση (RSI) για την ανάγκη να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Η φράση «λευκή σημαία» που χρησιμοποιεί ο Ποντίφικας είναι πολύ θαρραλέα. Όταν βλέπεις ότι ηττήθηκες, ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, χρειάζεται να έχεις το θάρρος να διαπραγματευτείς. Η διαπραγμάτευση δεν είναι ποτέ παράδοση. Είναι το θάρρος να μην οδηγήσεις τη χώρα στην αυτοκτονία.

Μπορεί βέβαια οι Ουκρανοί να έχουν χαρακτηρίσει τον Πάπα ως «φιλορώσο», όπως έχει ισχυριστεί ο σύμβουλος της ουκρανικής προεδρίας Μιχαΐλο Ποντόλιακ.

Για μήνες όμως το Βατικανό επιχειρεί να ξεκινήσει συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών με τη βοήθεια ενός ειδικού συμβούλου.

Αλλά στην εκκλησία το «λευκό» σημαίνει αγνότητα, χαρά, ειρήνη. Και ο Φραγκίσκος δεν διστάζει να καταγγέλλει τον πόλεμο ως «συλλογικό αμάρτημα» που τροφοδοτείται από τα εργοστάσια των όπλων που «κερδίζουν να σκοτώνουν».

  • Το «κέρδος» του πολέμου

Πώς τελειώνει ένας πόλεμος; Με θανάτους, καταστροφές, παιδιά χωρίς γονείς. Υπάρχει πάντα κάποια γεωγραφική ή ιστορική αιτία που προκαλεί τον πόλεμο… Αλλά πίσω από έναν πόλεμο υπάρχει πάντα η πολεμική βιομηχανία και αυτό σημαίνει χρήματα».

Η ελπίδα του Πάπα παραμένει αυτή που επαναλαμβάνεται πάντα τα τελευταία χρόνια:

«Ενώ ανανεώνω τη βαθύτατη στοργή μου για τον βασανισμένο ουκρανικό λαό και προσεύχομαι για όλους, ιδιαίτερα για τα πολυάριθμα αθώα θύματα , ικετεύω να βρεθεί αυτό το κομμάτι ανθρωπιάς που θα μας επιτρέψει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μια διπλωματική λύση σε αναζήτηση μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης» , είπε ο Ποντίφηκας με αφορμή την επέτειο των δυο χρόνων από τη ρωσική εισβολή.

Η διπλωματία θα πρέπει να βρει το δρόμο της σε αυτό το δύσκολο και αιματηρό μονοπάτι.

Η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία, διαπράττοντας μια πολύ σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Το καθεστώς της μελλοντικής Ουκρανίας όμως είναι σίγουρα τώρα,το κεντρικό σημείο. Ως προϋπόθεση είναι αδύνατο για τη Ρωσία να αποδεχθεί την ένταξη του Κιέβου στο ΝΑΤΟ.

  • Όχι μονομερή λύση

Είναι αλήθεια ότι φυσικά και δεν χρειάζεται η άδεια της Ρωσίας για την ένταξη της Ουκρανίας στην Ατλαντική Συμμαχία. Αλλά θα ήταν ανεύθυνο για τις χώρες του ΝΑΤΟ να υποστηρίξουν αυτήν τη «μονομερή» λύση. Αντίθετα, η αποποίηση της ιδιότητας μέλους του ΝΑΤΟ και η αποδοχή ενός καθεστώτος προστατευόμενης ουδετερότητας από την Ουκρανία θα αποτελούσε ένα σημαντικό βήμα προς την εδραίωση της ειρήνης.

Η ειρήνη πρέπει να είναι δίκαιη και αυτό το στοιχείο πρέπει να εγγυηθεί η διεθνής κοινότητα μέσω των οργάνων των Ηνωμένων Εθνών.

Και φυσικά μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλούν οι ψυχροπολεμικές δηλώσεις του «Ναπολεόντος …τσέπης» Μακρόν που δεν αποκλείει την αποστολή δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Το Politico υποστηρίζει μάλιστα ότι η Γαλλία συγκεντρώνει μια συμμαχία κρατών που, θεωρητικά, θα μπορούσαν να στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία. Κάτι που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Πολωνίας και της Ελλάδας έχουν απορρίψει , αλλά οι χώρες της Βαλτικής «είναι πολύ πιο ανοιχτές στο το δεχτούν», γράφει το Politico.

Ποιος μπορεί να αμφιβάλει όμως ότι η παρουσία δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία θα σήμαινε μετατροπή σε σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και των κρατών του ΝΑΤΟ; Δηλαδή, Τρίτος Παγκόσμιος;

Είναι φυσικά κοινή άποψη μεταξύ των ειδικών ότι υπάρχουν ορισμένοι δυτικοί στρατιώτες στην Ουκρανία, ίσως όχι στα χαρακώματα, αλλά ως στρατηγοί, σύμβουλοι, εκπαιδευτές. Ισως υπάρχουν και ειδικές δυνάμεις.

Είναι επίσης πιθανό ότι η Ρωσία το γνωρίζει.

Για να μην φτάσουμε λοιπόν στο χείλος της αβύσσου ας εισακουστεί ψύχραιμα απ’όλους η παραίνεση του Ποντίφηκα: «Η διαπραγμάτευση δεν είναι ποτέ παράδοση».

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2024/03/tharralea-ke-megali-sinentefxi-apo-ton-papa-fragkisko-gia-ton-polemo-stin-oukrania-to-tharros-tis-lefkis-simeas-ke-o-napoleon-tsepis-makron/

Στις 11 Μαρτίου στην Άγκυρα ο πολιτικός διάλογος Ελλάδας -Τουρκίας: Από ελληνικής πλευράς η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου

0

Στις 11 Μαρτίου, στο πλαίσιο του πολιτικού διαλόγου μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας, θα διεξαχθούν στην ‘Αγκυρα συνομιλίες μεταξύ της υφυπουργού Εξωτερικών, πρέσβεως Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, και του Τούρκου υφυπουργού Εξωτερικών, πρέσβεως Μπουράκ Ακτσαπάρ.

Αντικείμενο των συνομιλιών θα αποτελέσουν οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, καθώς και οι περιφερειακές και οι διεθνείς εξελίξεις.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αθήνα, Ελλάδα

https://hellasjournal.com/2024/03/stis-11-martiou-stin-agkira-o-politikos-dialogos-elladas-tourkias-apo-ellinikis-plevras-i-ifipourgos-alexandra-papadopoulou/

Άκρατος λαϊκισμός και βαριές λεκτικές προκλήσεις κατά της Ελλάδας και πάλι ο Ερντογάν από τη Σμύρνη: «Διώξαμε τον εχθρό στη θάλασσα»

0

Προεκλογική ομιλία για τις δημοτικές εκλογές στης 31ης Μαρτίου, έκανε στη Σμύρνη ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν σημειώνοντας ότι κοντεύουμε να επουλώσουμε τις πληγές της Σμύρνης, που διώχνοντας τον εχθρό στη θάλασσα, σκόρπισε όχι μόνο τα μαύρα σύννεφα πάνω από το κεφάλι της, αλλά και τις προδοτικές φιλοδοξίες για την ανεξαρτησία της πατρίδας.

Στην ομιλία του στη Σμύρνη, η οποία θεωρείται κάστρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Ερντογάν εξέφρασε τη χαρά του «που βρίσκομαι για άλλη μια φορά μαζί σας σήμερα στη Σμύρνη, την πόλη της νίκης στον εθνικό αγώνα και την πύλη της Ανατολίας».

«Κοντεύουμε να επουλώσουμε τις πληγές της Σμύρνης, που διώχνοντας τον εχθρό στη θάλασσα, σκόρπισε όχι μόνο τα μαύρα σύννεφα πάνω από το κεφάλι της, αλλά και τις προδοτικές φιλοδοξίες για την ανεξαρτησία της πατρίδας. Απελευθερώθηκε από τον εχθρό πριν από έναν αιώνα, αλλά εδώ και πολύ καιρό δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τους εχθρούς των έργων και των υπηρεσιών», πρόσθεσε ο ίδιος.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του ομιλίας στη Σμύρνη φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Με πληροφορίες από ΚΥΠΕ – Άννα Ανδρέου
(ΚΥΠΕ/ΑΑ/ΗΦ)

https://hellasjournal.com/2024/03/akratos-laikismos-ke-varies-lektikes-proklisis-kata-tis-elladas-ke-pali-o-erntogan-apo-ti-smirni-dioxame-ton-echthro-sti-thalassa/

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Έχει ρόλο και ποιον;

3

του Ελευθέριου Τζιόλα*

Η Θεσσαλονίκη ή θα γίνει πρωτοπόρος σε μεγάλες και βαθιές αλλαγές, ανοιχτή, σύγχρονη, ευρωπαϊκή, με επιρροή ή θα περάσει οριστικά στο περιθώριο φυτοζωώντας..

Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το πραγματικό πρόσωπο της Θεσσαλονίκης. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη Θεσσαλονίκη είναι πλέον στο 60% της Αττικής και μειώνεται συνεχώς. Ακόμη χειρότερα, είναι ακριβώς στις περιόδους ανάπτυξης όπου η μεν Αττική κερδίζει η δε Θεσσαλονίκη χάνει.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι σήμερα ο νομός Θεσσαλονίκης δεν είναι ο κάποτε δεύτερος (2ος) αλλά πλέον ο ένατος (9ος) νομός στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη χώρα. Επίσης, σήμερα οι επιχειρήσεις της Αττικής κάνουν τζίρο οκτώ (8)  φορές μεγαλύτερο από αυτές της Θεσσαλονίκης. Δηλαδή, η «οικονομική δύναμη» της Αττικής είναι οκταπλάσια (Χ 8 φορές) της Θεσσαλονίκης (είναι εξάλλου και το 68% όλης της χώρας).

Ακόμα και στη μεταποίηση, όπου άλλοτε η Θεσσαλονίκη ήταν το συγκριτικά ισχυρότερο βιομηχανικό κέντρο της χώρας, οι επιχειρήσεις της Αττικής κάνουν πλέον τζίρο εννιά (9) φορές μεγαλύτερο από τις επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης.

Πριν από 20 χρόνια που η πόλη έχασε τα μισά εργοστάσια της και έμεινε με μια μισο-άδεια Βιομηχανική Περιοχή, άναρχες επαγγελματικές συγκεντρώσεις και εκατοντάδες βιοτεχνικά κτίρια εκπλειστηριαζόμενα σήμερα για  Μalls, Logistic centers, Airbnb.

Η παραγωγικότητα έφτασε να είναι 30% έως 60% χαμηλότερη από ό,τι σε οποιαδήποτε περιοχή της Αττικής.

Ως τελικό αποτέλεσμα, σήμερα στην Αττική συγκεντρώνεται το 56% του κινητού και ακίνητου πλούτου της χώρας και οι καταθέσεις εκεί είναι έξι (6) φορές αυτές της Θεσσαλονίκης.

Ενώ η κατά τον ΕΝΦΙΑ αξία των ακινήτων της Αττικής, είναι τέσσερις (4) φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της Κεντρικής Μακεδονίας.

 Η ανεργία στην ευρύτερη περιοχή (στην Κεντρική Μακεδονία) είναι 30% υψηλότερη από ό,τι στην Αττική και μάλιστα η απόκλιση αυξάνεται  στο μέτρο που υποχωρεί η επίπτωση της οικονομικής κρίσης.

Καθόλου παράξενο, επίσης, ότι ένας (1) στους οκτώ (8) Θεσσαλονικείς εργάζεται στον κλάδο της εστίασης και παροχής καταλύματος, ενώ στην τουριστική Αττική -πάντως πολύ πιο τουριστική από τη Θεσσαλονίκη- ένας (1) στους έντεκα (11)!

Η συνήθης αθηναϊκή προτροπή για: big projects είναι εξαιρετικά αμφίβολη και ως προς την επιτυχία της και, κυρίως, ως προς την ειλικρίνεια των προθέσεων και των στόχων της.

Εξάλλου, πάντα θα ακυρώνεται από τον «ανταγωνισμό»: για το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας «δρομολογούνται» έργα δεκαέξι (16) φορές μεγαλύτερα από ό,τι για το πολλαπλά υποσχεθέν (καρκινοβατούν) αντίστοιχο παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης, για τις υποδομές αερομεταφορών έξι (6) φορές μεγαλύτερες από της Θεσσαλονίκης!

Ενώ σε έναν άλλον τομέα, καθόλου αδιάφορο, η Αθήνα έχει δέκα (10) φορές τα θέατρα της Θεσσαλονίκης!

Αν αυτή, σε αδρές γραμμές, είναι η πραγματική εικόνα, το όλο ζήτημα εκτός από αποπνικτικά ασφυκτικό για τη Θεσσαλονίκη γίνεται ευρύτερα ζήτημα ζωής & θανάτου όταν τοποθετείται στα πλαίσια του υφιστάμενου μοντέλου οικονομίας και διοίκησης της Χώρας.

2ο. Υπάρχει ιθύνουσα τάξη στη Θεσσαλονίκη; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι πραγματικό, καίριο. Συνήθως στα πολιτικά κείμενα, και ιδιαίτερα στα προγραμματικά σχέδια, το ζήτημα των κοινωνικών δυνάμεων και πολύ περισσότερο των κοινωνικών δυνάμεων που ηγούνται ή πρόκειται, στα πλαίσια ενός πολιτικού σχεδίου, να ηγηθούν, τοποθετείται και εξετάζεται ως κατακλείδα, με την έννοια του ικανού όρου, της ‘’κινούσας μηχανής’’, των καθοριστικών ( = αυτών που καθορίζουν) κοινωνικών δυνάμεων για την ώθηση και πραγμάτωση των στόχων του σχεδίου.

Προτάσσω, όμως, εδώ το ερώτημα. Για να γίνει ευθύς εξαρχής καθαρό, για να αποκτήσει την πρώτιστη θέση που στα πράγματα (για τα πράγματα) έχει. Διότι χωρίς κοινωνικές δυνάμεις, χωρίς συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων που να ηγούνται και να ενδιαφέρονται για τα ζητήματα, για το συνολικό πλέγμα των έτσι και αλλιώς αλληλεξαρτώμενων ζητημάτων/προβλημάτων, θετικές εξελίξεις δεν μπορούν να υπάρξουν. Χωρίς δυνάμεις που ορίζουν την παραγωγική βάση και το παραγωγικό νεύρο μιας περιοχής, χωρίς δυνάμεις που έχουν δικούς τους σκοπούς στην πραγματική βάση των εξελίξεων, δηλαδή στην οικονομία, την παραγωγή, την εργασία, τις τεχνολογίες το μέλλον ανήκει και καθορίζεται από άλλους. Από τις δυνάμεις, δηλαδή εκείνων, που θέτουν κυρίαρχα αυτό το παραγωγικό πλαίσιο, που ορίζουν το παραγωγικό μοντέλο, που καθορίζουν τους σκοπούς υπηρετώντας κυρίως τα συμφέροντά τους.

Οι δυνάμεις αυτές, σ΄ αυτή την περίπτωση, είναι εξωτερικές σχετικά/συγκριτικά με τον τόπο -την περιοχή. Σ΄ αυτή την περίπτωση, λοιπόν, οι ‘’τοπικοί’’ (οποιουδήποτε τύπου και μορφής) έχουν δύο δρόμους: Ή θα γίνουν ‘’μεταπράτες’’, εξαρτημένα κοινωνικά υποσύνολα, των ισχυρών εξωτερικών δυνάμεων, οι οποίες θα δρουν και θα ενεργούν σαν κυρίαρχοι (ο βαθμός και οι μορφές των κυρίαρχων κάθε φορά συγκεκριμενοποιείται) -αυτός είναι ο πρώτος δρόμος. Συνήθης και ιστορικά επιβεβαιωμένος για τις άνευρες, συμβιβασμένες και χαμηλής ταυτοτικής συγκρότησης ‘’τοπικές ελίτ’’.

Ή ένα νέο κοινωνικό δυναμικό, ένας νέος συνασπισμός κοινωνικών δυνάμεων, με ταυτότητα ενδογενή και περιφερειακή, με δυναμισμό, με αναπτυξιακούς σκοπούς βιωσιμότητας και κοινωνικής συνοχής θα αναλάβει το μεγάλο έργο τη αναγέννησης, της ανόρθωσης -αυτός είναι ο δεύτερος (εναλλακτικός) δρόμος.

Η Θεσσαλονίκη, που βρίσκεται; Τί συμβαίνει; Νομίζω ότι δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει στο συμπέρασμα ότι, τουλάχιστον, την τελευταία 25ετία πορεύεται τον πρώτο δρόμο με συνεχή μάλιστα πτωτική ολίσθηση.

Κι ότι οι συνθήκες ωρίμανσης και συγκρότησης ενός συνασπισμού νέων κοινωνικών δυνάμεων για τον δεύτερο (της αναγέννησης, της ανόρθωσης) δεν είναι σαφείς και ισχυροί, παρά τα υπαρκτά, ενθαρρυντικά δείγματα δυναμικών στελεχών και ομάδων. Ωστόσο, σ΄αυτή την προοπτική ενός τέτοιου νέου κοινωνικού συσχετισμού υπάρχει η πραγματική ελπίδα (των δυνάμεων της νέας οικονομίας, του μεταποιητικού και του αγροτικού τομέα, των επιστημών, των νέων τεχνολογιών, του πολιτισμού, της νεολαίας).

Ενός νέου συσχετισμού, πέρα και με άλλο όραμα από τους τοπικούς μεταπράτες, με σκοπούς ενδογενούς, περιφερειακής ανάπτυξης και στόχους αλλαγής, απελευθερωμένη από εξαρτήσεις και συμπλέγματα. Και, επίσης, εκεί που το πρόβλημα συσσωρεύεται και εντείνεται και σε όσους,  εκεί, η ανάγκη εναλλακτικής διεξόδου συνειδητοποιείται, -εκεί και τότε, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις πραγμάτωσης θετικής, εναλλακτικής δράσης, πορείας και αποτελεσμάτων.

Το πρόβλημα στις καπιταλιστικές κοινωνίες το λύνουν όχι εκείνοι που το δημιουργούν, αλλά εκείνοι που το υφίστανται και η περίοδος επίλυσής του αρχίζει από τη στιγμή της συνειδητής, οργανωμένης και δυναμικής δράσης των ανατρεπτικών, νέων κοινωνικών δυνάμεων.

Αυτός ο τόπος, κι αυτές οι δυνάμεις (δυνάμεις εκκίνησης και εθνικού ξεδιπλώματος), έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, είναι η Θεσσαλονίκη. Θα κερδηθεί, άραγε, το ιστορικό στοίχημα;

3ο. Ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα; Έχω την άποψη, ότι μιλώντας για τη Θεσσαλονίκη, για τα ζωτικά της προβλήματα και για το αύριο, στην ουσία και εν τέλει δεν μιλάμε για το ζήτημα της Θεσσαλονίκης και το μέλλον της, αλλά για το ζήτημα της Ελλάδας. Ας μην θεωρείται άλμα λογικής αυτό που λέω. Και δεν το λέω, απλώς. Το υπογραμμίζω!

Με τη Θεσσαλονίκη στην κατάσταση που γνωρίζουμε, με τις άλλες μεγάλες περιφερειακές πόλεις της Χώρας σε δυσμενέστερη κατάσταση σε αρκετούς τομείς, με τις περιφέρειες -πλην Αττικής- σε πτώση σε όλους σχεδόν τους ποιοτικούς και ποσοτικούς δείκτες, με την ύπαιθρο σε ανεπίστροφο κύκλο δημογραφικής απογύμνωσης, οικονομικής κατολίσθησης και κοινωνικού μαρασμού, με τη μεθόριο και την παραμεθόριο σε ρόγχο επιβίωσης και ευπαθή σε εξωτερική επιβουλή, με την παραγωγή στην περιφέρεια της Χώρας να μειώνεται και να οπισθοχωρεί, ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα που αναδεικνύεται για τη Χώρα; Ποιο είναι το μέγα θέμα που ορθώνεται μπροστά μας; Ποιο είναι το Εθνικό Ζήτημα; Ζήτημα όχι μόνο της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη το αποτυπώνει, ως δεύτερη πόλη, με τον πιο αντιπροσωπευτικό, απογοητευτικό, αποθαρρυντικό τρόπο, αλλά δεν είναι μόνο της Θεσσαλονίκης. Ζήτημα όχι μόνο της Μακεδονίας, ούτε μόνο της Θράκης, ούτε της Βόρειας Ελλάδας, ούτε μόνο της Νησιωτικής Ελλάδας. Αλλά ζήτημα πρωτεύον, συνολικό και βαθύ. Ζήτημα Εθνικό!

Το υπάρχον μοντέλο οικονομίας και διοίκησης, το ισχύον μοντέλο για τη συνολική πορεία της Χώρας, με την εικόνα που αδρά περιέγραψα και ο καθένας βιώνει και γνωρίζει, -αυτό το μοντέλο μπορεί να έχει μέλλον, μπορεί να είναι εθνικά και κοινωνικά ωφέλιμο;

Με το 47% του φθίνοντος εθνικού πληθυσμού στοιβαγμένο σ΄ ένα Λεκανοπέδιο, με το 68% της συνολικής οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας συγκεντρωμένης στο ίδιο Λεκανοπέδιο, με τα πραγματικά κέντρα εξουσίας και διοίκησης στην πρωτεύουσα του Λεκανοπεδίου (και κατ΄ όνομα πρωτεύουσας του συνόλου της Χώρας), με δύο πολυδιαφημισμένες μεταρρυθμίσεις του ‘’Καποδίστρια’’ και του ‘’Καλλικράτη’’ που στόχευσαν στη συρρίκνωση των τοπικών δομών και την ενίσχυση του υδροκέφαλου Μινώταυρου των Αθηνών, με τις πυρκαγιές κάθε χρόνο να κατατρώνε ό,τι δασικό έχει απομείνει ακόμα και σ΄ αυτό το Λεκανοπέδιο για να ανοίξουν νέα οικόπεδα για μπετόν και νέα, αλόγιστη πληθυσμιακή συσσώρευση, -με αυτό το μοντέλο, λοιπόν: είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η Πατρίδα δεν έχει μέλλον!

Στα πλαίσια αυτού του μοντέλου, κάθε ‘’κυβερνητικός πανηγυρισμός’’, κάθε δήλωση ‘’θετικών επιτευγμάτων’’ δεν είναι παρά μια κακοφτιαγμένη επιδίωξη  απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης για τη διατήρηση μεν της κρατούσας εξουσίας, διαρκούς όμως όξυνσης όλων των όρων αξιοπρεπούς επιβίωσης και ύπαρξης της Χώρας και του Έθνους. Αν αυτό είναι -και πράγματι είναι- το κεντρικό Εθνικό Ζήτημα, τότε πρέπει να πούμε ότι πάνω σ΄ αυτό και σχετικά με αυτό θα διαμορφωθούν -οφείλουν να διαμορφωθούν- οι πολιτικές Στρατηγικές και οι πολιτικές Παρατάξεις (και Συμπαρατάξεις).

Η καθυστέρηση που διαπιστώνεται στη συγκρότηση, παρουσίαση και προώθηση μιας τέτοιας Στρατηγικής, είναι δηλωτική της καθυστέρησης της πολιτικής τάξης και της πολιτικής ζωής της Χώρας στη σχέση τους με τα ζωτικά ζητούμενα της Χώρας και του Έθνους. Το συνολικό Μεταρρυθμιστικό-Ανορθωτικό και ουσιαστικά Αποκεντρωτικό-Αναπτυξιακό Πρόγραμμα είναι αυτό που μπορεί να οριοθετήσει και να νοηματοδοτήσει συγκεκριμένα το Προοδευτικό (δηλαδή, αυτό που βλέπει και εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις θετικές προοπτικές της Χώρας για το Σήμερα και το Αύριο) και το Συντηρητικό (δηλαδή, αυτό που κρατά καθηλωμένη τη Χώρα στο υπερσυγκεντρωτικό, αδιέξοδο μοντέλο των συμφερόντων και των σκοπών του υφιστάμενου οικονομικού και καθεστωτικού κατεστημένου). Χωρίς ένα τέτοιο στρατηγικό Σχέδιο, χωρίς μια τέτοια δομική μεταρρυθμιστική ανατροπή, η Χώρα θα εξακολουθεί, από τη μία, να μαραζώνει δημογραφικά και κοινωνικά και, από την άλλη, να μην είναι πραγματικά παραγωγική διατηρώντας το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών το οποίο σωρευτικά με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην επόμενη χρεοκοπία!

Και, νομίζω, πως το καταλαβαίνει και η κοινωνική Αθήνα ότι: για να σωθεί (και η Αθήνα) πρέπει να σωθεί η Ελλάδα! Κι ότι το στοίχημα αυτό (η επίλυση του Ζητήματος) δεν περνάει, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, από την Αθήνα αλλά από τη Θεσσαλονίκη!

Η ανάταξη της Ελλάδας ξεκινάει το δρομολόγιό της από την αναγέννηση της Θεσσαλονίκης!

4ο. Η Θεσσαλονίκη: μπροστά στο Εθνικό Στοίχημα Αν έτσι έχουν τα πράγματα, -και πράγματι, χωρίς πλέον αμφιβολία, έτσι έχουν-, τότε εκτός από την αναγκαιότητα συγκρότησης μια εθνικής Στρατηγικής, ενός προοδευτικού Προγράμματος όπως ορίσθηκε στο πλαίσιό του, η δεύτερη κεντρική, κρίσιμη προϋπόθεση είναι: ποιες δυνάμεις και από ποια θέση. Εδώ, η Θεσσαλονίκη έχει κομβικό ρόλο και θέση!

Έχουμε ξεκαθαρίσει ότι ο μεταπρατικός, κατά κύριο λόγο, χαρακτήρας των τοπικών ελίτ (της ‘’τοπικής ιθύνουσας τάξης’’) δημιουργεί την ανάγκη για έναν νέο συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων που θα αναλάβουν ανερχόμενες να πρωταγωνιστήσουν στα πλαίσια προώθησης του Προγράμματος που περιγράψαμε. Το καθήκον αυτό εγείρεται επείγον και ιστορικό.

Παρά τις διαπιστωμένες αδυναμίες, οι προσπάθειες πρέπει να πυκνώσουν και να ενταθούν. Οι καιροί ου μενετοί. Οι ‘’δυνάμεις της Θεσσαλονίκης’’ μολονότι στην  αρχική φάση μπορεί να εκκινούν από τη Θεσσαλονίκη, άμεσα και στην εξέλιξη θα διαμορφώσουν το νέο συνασπισμό κοινωνικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο κινώντας και δημιουργώντας συνολικότερα εξελίξεις με προοδευτικό περιεχόμενο.

Η Θεσσαλονίκη, ως τόπος, ως θέση, ως κέντρο δράσης και πρωτοβουλιών αποτελεί στις σημερινές συνθήκες της αθηναϊκής υπερσυγκεντρωτικής κυριαρχίας την αναγκαία βάση εκδήλωσης και εκτύλιξης αυτής της εθνικής Στρατηγικής. Η Θεσσαλονίκη αντιπροσωπεύει -και οι ανερχόμενες δυνάμεις του νέου κοινωνικού συνασπισμού πρέπει να το συνειδητοποιήσουν – τον πόλο αυτής της Άλλης πολιτικής, του νέου εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου Ανατροπή, Αποκέντρωσης και Μετασχηματισμού. Η Θεσσαλονίκη προσλαμβάνει από τα πράγματα μια θέση ισχυρού αποκεντρωτικού-ανατρεπτικού συμβολισμού. Όχι, όμως, συμβολισμού χωρίς ουσία, όραμα και στόχους. Η Θεσσαλονίκη γίνεται ξανά -μπορεί να γίνει, μέσα στον ιστορικό κύκλο (μετά από σχεδόν 110 χρόνια), η πόλη-κλειδί. Πόλη-κλειδί για το εθνικό Σχέδιο της Ελλάδας, εμφανιζόμενη ως ο πόλος μιας Άλλης Ελλάδας των Περιφερειών και της Βιωσιμότητας, της Ελλάδας του συνόλου της Επικράτειας και του Ελληνικού Έθνους, -σε αντιδιαστολή με τον ‘’μικροελλαδισμό του Λεκανοπεδίου’’ και τον στενό ιδιοτελή ορίζοντα των καθεστωτικών.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: η Θεσσαλονίκη θα πορευτεί όπως και να΄χει αυτόν τον δρόμο; Δηλαδή, του άλλου πόλου, επισπεύδοντας, απλώνοντας και συγκροτώντας έναν νέο εθνικό-κοινωνικό συνασπισμό για μια νέα Ελλάδα; Δεν υπάρχει, εδώ, κοινωνικός ή πολιτικός αυτοματισμός. Υπό προϋποθέσεις, κυρίως των κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων της: μπορεί να σηματοδοτήσει, να πορευτεί και να ηγηθεί στο δρόμο για τη νέα Ελλάδα, ή μπορεί και να εξακολουθήσει να ζει στο κολακευτικό περιθώριο της συμ-πρωτεύουσας, του συμ-πληρώματος, δηλαδή, στο κύριο μενού, υπό την κυριαρχία των αθηναϊκών/κατεστημένων ελίτ που την θέλουν ως συμπληρωματική προέκταση στις μπίζνες τους και ως ‘’ερωτική πόλη’’ με ωραία κουζίνα…

5ο. Τι πρέπει να ξεπεράσει η Θεσσαλονίκη: – ένα ελάχιστο Πρόγραμμα Η Θεσσαλονίκη, όπως έχω γράψει πολλές φορές με διάφορες ευκαιρίες, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το σύνδρομο του συμπληρώματος, όπως αυτό αποδίδεται μέσα απ’ όλα τα χαρακτηριστικά με το πρόθεμα συν- : συμ-πρωτεύουσα, συμ-βασιλεύουσα, συμ-πρωταγωνίστρια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι, δεν πρέπει πλέον να είναι, το «συν-» στο κύριο μενού. Πρέπει να σηκώσει το ανάστημά της και το πρόσωπό της. Πιστεύοντας, πρώτα απ’ όλα, στους ανθρώπους της.

Στους ανθρώπους της παραγωγής, της εργασίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης, του πολιτισμού. Πιστεύοντας στις παντοειδείς παραγωγικές δυνάμεις της Περιφέρειας που πρέπει να τις συνασπίσει σε ευρύ Συσχετισμό Ανατροπών και Αλλαγών.

Η Θεσσαλονίκη, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το μεταπρατικό και το εύπεπτο, μ’ εκείνους και τις νοοτροπίες εκείνων που τη μία «γλείφουν» και την άλλη φραστικά «εξεγείρονται», με τους «δήθεν» και τον ξεπεσμό, με την υποκρισία και το «φανταχτερό αναχρονισμό», με το ψεύτικο και το ρηχό. Η Θεσσαλονίκη, αυτό το ιστορικό μεγάλο χωνευτήρι πολιτισμών και γλωσσών, με ελληνική – μέσ’ αυτά και παρ’ όλα αυτά – φυσιογνωμία δεν μπορεί να σύρεται από ρηχούς και ανερμάτιστους στην ξενοφοβία, στην ανθρωποφοβία, στην ιδεοφοβία.

Μια πόλη ανοιχτή και για τον μεγάλο ιστορικό χρόνο ιδιαίτερα με την Απελευθέρωση πρωτοποριακή σε ιδέες, πολιτισμό, τεχνοτροπίες, ανθρώπους, προϊόντα να μεταλλάσσεται σ’ ένα χώρο κλειστοφοβικό, σε μια κοινωνία αμυντική και ηττοπαθή, σε ένα πεδίο των χαμηλότερων συμβιβασμών.

Πως είναι δυνατόν, μια κοινωνία που διαπαιδαγωγείται στο φόβο, την ηττοπάθεια και το συμβιβασμό να επιδείξει στον καθημερινό στίβο, πνεύμα νικητή, νεύρο πρωταγωνιστή στον σημερινό ανοιχτό, ανταγωνιστικό κόσμο;

Η Θεσσαλονίκη από Τόπος ανοιχτών οριζόντων μεταμορφώθηκε σε χώρο κλειστών, στενών ορίων. Χωρίς συμπλέγματα και μιμητισμούς απέναντι στο αθηναϊκό κατεστημένο και το αθηναϊκό μονοπώλιο, η Θεσσαλονίκη πρέπει να κινηθεί δραστήρια, πρωταγωνιστικά, δημιουργώντας τη Θεσσαλονίκη της καινοτομίας, του εναλλακτικού, του οραματικού, του αυριανού. Ο άλλος πόλος, που συνομιλεί με το Αύριο. Που αντιλαμβάνεται τις νέες ανάγκες, παίρνοντας τώρα πρωτοβουλίες. Που διαβλέπει τις επερχόμενες μεταβολές, κάνοντας πράξη τώρα τις αλλαγές. Ο τόπος αναφοράς προς τον οποίο θα στρέφονται και όπου θα εγκαθίστανται όσοι επιζητούν πρόταση, στήριξη, άποψη για τώρα και για την επόμενη 30ετία. Μια τέτοια Θεσσαλονίκη κάνει την ποθούμενη διαφορά και για την Ελλάδα. Δημιουργεί, στην άμεση, πρώτη στιγμή,  μια διπολική δυναμική ισορροπία και λειτουργεί προωθητικά για τη Χώρα και την Κοινωνία της.

Η Θεσσαλονίκη: ή θα γίνει πρωτοπόρος σε μεγάλες και βαθιές αλλαγές, ανοιχτή , σύγχρονη, ευρωπαϊκή, με επιρροή και ενδοχώρα επιρροής στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη, ή θα περάσει οριστικά στο περιθώριο φυτοζωώντας.

Η Θεσσαλονίκη δεν έχει να φοβηθεί, ούτε να ζηλέψει τίποτα απ’ τη δική της Ρώμη, την Αθήνα. Αλλά δεν μπορεί να γίνει Νάπολη, όπως δρομολογούν ορισμένοι, με ό,τι κάνουν και όσα δεν κάνουν. Μπορεί να αναδειχθεί σαν το σύγχρονο ελληνικό υπόδειγμα του Μιλάνου και της Φλωρεντίας.

6ο. Σε κάθε περίπτωση, η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να συνεχίσει στο σημερινό δρόμο

Η μέχρι τώρα πορεία της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είναι ο δρόμος που την μετατρέπει οριστικά σε επαρχιακή βαλκανική πόλη. Χωρίς υπερβολή, την οδηγεί πιο κάτω και από άλλες περιφερειακές πόλεις της Ελλάδας. Πιο κάτω από το Ηράκλειο της Κρήτης, σε λίγο και πιο πίσω από την Αλεξανδρούπολη, όπως αυτή εξελίσσεται. Χωρίς κανέναν ουσιαστικό ρόλο στο βορειοελλαδικό τόξο.

Με χαμένο κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα προς τις άλλες πόλεις της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Δεν θα μιλάει κανείς πλέον για σύγκριση με την Κωνσταντινούπολη, ούτε ακόμα και με το Βελιγράδι. Η Θεσσαλονίκη στην πραγματικότητα συμβιβάστηκε, χωρίς πραγματικό αγώνα, χωρίς καμία σοβαρή, συστηματική μάχη, στο χαμηλότερο επίπεδο τόσο για το ρόλο της και την αξία της, όσο και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Παγιδεύτηκε στο Μετρό των 9 χιλιομέτρων επί 25 χρόνια!

Θυσιάζοντας επαγγελματίες και επιχειρήσεις σ΄ όλο το μήκος της γραμμής, θυσιάζοντας άλλες λύσεις επί 25 χρόνια, θυσιάζοντας χιλιάδες ανθρωποώρες, βαυκαλιζόμενη σε κούφιες υποσχέσεις, λειτουργώντας μ΄ έναν απίστευτο επαρχιωτισμό… Δεν απαίτησε, δεν διεκδίκησε μαχητικά και δεν πέτυχε να έχει σε λειτουργία τις γραμμές από το Σιδηροδρομικό Σταθμό προς τα Δυτικά -τη Βιομηχανική Ζώνη, τη Σίνδο, τα Μάλγαρα, τη Χαλάστρα, ούτε προς τη Δυτική Θεσσαλονίκη (τους Αμπελόκηπους, τον Εύοσμο, τη Νεάπολη, τη Σταυρούπολη, την Ευκαρπία, τα Πεύκα). Ούτε όμως και Ανατολικά -όλο το τεράστιο αστικό ανατολικό συγκρότημα από την Πυλαία, την Τούμπα, τη Θέρμη, το Αεροδρόμιο, την Αγία Τριάδα. Αφού οι Σταθμοί του Μετρό στην Πυλαία και στο Σιδηροδρομικό Σταθμό ήταν εδώ και μια επταετία έτοιμοι, γιατί δεν κατασκευάσθηκαν οι γραμμές από κει προς τα Δυτικά και προς τα Ανατολικά και να λειτουργήσουν εξυπηρετώντας μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες συμπολιτών; Από τον τερματικό της Πυλαίας προς την Καλαμαριά, τη Μίκρα, την Τούμπα, τα Κωνσταντινοπολίτικα, τη Θέρμη, το Αεροδρόμιο, την Περαία, την Αγία Τριάδα. Από τον τερματικό του Σιδηροδρομικού Σταθμού δυτικά προς όλο την τεράστια αυτή περιοχή των δυτικών δήμων μέχρι τη ΒΙ.ΠΕ. και τη Χαλάστρα.

Θα μπορούσε -στο ακραίο σενάριο- να μην λειτουργεί η γραμμή των 9 χλμ. από το Σιδηροδρομικό  Σταθμό μέχρι την Πυλαία, αλλά να έχουν κατασκευασθεί και να λειτουργούν οι γραμμές δυτικά του Σιδηροδρομικού Σταθμού και ανατολικά της Πυλαίας. Γιατί δεν έγινε τίποτε για τον Προαστιακό προς Λαγκαδά, Σταυρό, Ασπροβάλτα, Χαλκιδική, Κιλκίς, Αλεξάνδρεια, Βέροια, Έδεσσα; Δεν μπορεί, ασφαλώς, να γίνει καμία απολύτως σύγκριση με τα πέντε μέσα σταθερής τροχιάς της Αθήνας και τις συνεχείς επεκτάσεις του Μετρό από τον Πειραιά, μέχρι το ‘’Ελευθέριος Βενιζέλος’’ και μέχρι σχεδόν το Σχηματάρι και τον Ασπρόπυργο. Και, από την άλλη, με τον Προαστιακό από το Αεροδρόμιο μέχρι την Κόρινθο ή το Τραμ μέχρι σχεδόν το παλιό Αεροδρόμιο!

Η Θεσσαλονίκη δέχθηκε το απερίγραπτο (και φαίνεται ότι ούτε τώρα το αρνείται): να ‘’αναπλαστεί η ΔΕΘ’’ στα πλαίσια ενός σχεδίου που θα πνίξει με νέο μπετόν το κέντρο της πόλης και που τελικά θα αχρηστεύσει και τη ΔΕΘ! Αντί να γίνει ότι γίνεται σε όλες τις μεγάλες σύγχρονες πόλεις της Ευρώπης, οι οποίες έχουν αναπτύξει και λειτουργούν Εκθέσεις -το ξέρουν και θα μπορούσαν να το έχουν ως παράδειγμα. Να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Εκθεσιακό Κέντρο δυτικά, με τις ανάλογες υποδομές, τις συγκοινωνιακές και κυκλοφοριακές εξυπηρετήσεις και τις σημαντικές ευκαιρίες περιφερειακής ανάπτυξης. Να δοθεί χώρος να ανασάνει η πόλη με Μητροπολιτικό Πάρκο, σε μια πόλη που βρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις στο ποσοστό πρασίνου στην Ευρώπη. Η έλλειψη βούλησης, ο επαρχιωτισμός, η αντίληψη των υπάκουων θριάμβευσαν, κι εδώ!…

Δέχονται το fly over αντί να ζητήσουν ανυποχώρητα τον εξωτερικό περιφερειακό δακτύλιο και έπειτα οτιδήποτε άλλο, οδηγώντας για τα επόμενα τέσσερα (και να δούμε…) χρόνια την πόλη σε κυκλοφοριακό έμφραγμα με αφόρητες συνέπειες και μια σχιζοφρένεια το τουριστικό τετράμηνο του καλοκαιριού!… Κι αυτό επί 4 χρόνια, που ήδη έχουν γίνει -παρά τις κυβερνητικές δηλώσεις και πριν καλά-καλά ξεκινήσουν-4,5 χρόνια! Λες και κανείς υπεύθυνος δεν έχει καταλάβει τίποτα από το δράμα του ΜΕΤΡΟ των 25 χρόνων!… Δέχθηκαν να καταστρέψουν έναν ολόκληρο οικισμό, την Τούμπα, με το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ μέσα στο κέντρο της, αντί να τιμήσουν τον ΠΑΟΚ, την παράδοσή του και να του δώσουν πραγματικές δυνατότητες ανάπτυξης σε ένα μεγάλο campus έξω από την πόλη (ανατολικά ή δυτικά). Ένα campus σαν εκείνα των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων με τη διατήρηση του γηπέδου στη σημερινή θέση για λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς και επετειακούς.

Ακύρωσαν τη σωστή απόφαση και επιλογή για τον ενιαίο Φορέα Διαχείρισης του Θερμαϊκού και του οικοσυστήματός του, εγκαταλείποντας τον στη ρύπανση και την υποβάθμιση. Έχουν αφήσει το σύνολο του δυναμικά επεκτεινόμενου πολεοδομικού συγκροτήματος από την Ανατολική ακτή μέχρι Δυτικά στους ποταμούς Αξιό και Αλιάκμονα, και από το παραλιακό μέτωπο μέχρι την ενδοχώρα του Λαγκαδά χωρίς Οργανισμό Ρυθμιστικού και Χωροταξίας προς δόξαν των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών και των δημαρχιακών τακτοποιήσεων. Δημαρχιακές τακτοποιήσεις, που οι ‘’πεφωτισμένοι μεταρρυθμιστές’’ Ραγκούσης και Βορίδης με τις 5ετείς θητείες των δημάρχων τις οποίες νομοθέτησαν πρόκειται να τις προσδώσουν απίθανες διαστάσεις καθεστωτικής ρεμούλας… Δημαγωγούν επί μια 10ετία για το ‘’μεγαλύτερο ευρωπαϊκό παραλιακό μέτωπο των 40 χιλιομέτρων’’, χωρίς ίχνος ντροπής, αφού κι εδώ η ανοχή είναι εξασφαλισμένη. Ναι, η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να συνεχίσει σ΄ αυτόν τον δρόμο ξεπεσμού!

7ο.Η ηγεσία. Τελευταίο, αλλά το πλέον καθοριστικό: κάθε Σχέδιο, κάθε Πρόγραμμα απαιτεί -και πρέπει να έχει- την αντίστοιχη, κατάλληλη ηγεσία. Ηγεσία που εμπνέει, κατευθύνει, πρωτοπορεί και μεριμνά για τους όρους (οργανωτικούς, στελεχιακούς, συμμαχικούς) με σκοπό την πραγμάτωση του Σχεδίου και εγγυάται τη συνέχεια και εξέλιξη του. Όταν δε το Σχέδιο είναι Σχέδιο Ανατροπής και Μετασχηματισμού ανάλογο πρέπει να είναι και το ανάστημα και οι ικανότητες της Ηγεσίας.

*Ο Ελευθέριος Τζιόλας είναι χημικός μηχανικός. Έχει διατελέσει υφυπουργός Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αναπληρωτής Νομάρχης και Αντινομάρχης Θεσσαλονίκης, αντιπρόεδρος της Ένωσης των Ευρωπαϊκών Φορέων για τα ευαίσθητα Οικοσυστήματα, δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εκδότης και διευθυντής του περιοδικού ”Δίαυλος”.   

parallaximag.gr

Transnistria: towards annexation to the Russian Federation?

0

By  Catherine DURANDIN , March 5, 2024

Catherine Durandin, University Professor, historian, former student of the ENS, former auditor of the IHEDN. Former consultant at the DAS, Ministry of Defense, C. Durandin has published a large number of articles and works devoted to Romania and the geopolitical balances of the contemporary world.

Russia is able to use Transnistria as a regional weapon. For what ? Catherine Durandin provides the keys by shedding light over a long period of time on the history of a Moldovan region, Transnistria, established as a beacon of the USSR since 1924. She clearly explains how this “frozen” question could be reactivated by Russia in the framework of its war in Ukraine, and against NATO of which neighboring Romania has been a member since 2004. With two photos and a map.

A future INTEGRATION of Transnistria into the Russian Federation? The scenario emerged on the eve of Vladimir Putin’s speech to the Nation on February 29, 2024.

A first warning signal is sounded: the President of the Moldovan Republic of Transnistria, Vadim Krasnosselski, elected in 2016 and re-elected in 2021, announces that the Congress of Transnistrian Deputies intends, during its meeting on February 28, 2024, to request or organize a referendum on the annexation of Transnistria to Russia . He puts forward the need to protect Russian citizens and “compatriots” of Transnistria from threats from the Republic of Moldova and NATO. Including: on February 28, 2024, the Transnistrian Parliament asked the Russian Duma for “measures to defend Transnistria given that more than 220,000 Russian citizens reside in Transnistria. » The Republic of Moldova imposed new customs duties on imports and exports from Transnistria in January 2024. But, no information has circulated regarding citizens of Transnistria being molested by nationals of Moldova…

Already in September 2006, the population of Transnistria was consulted on the question of independence and integration into the Russian Federation, responding positively to more than 96% of the votes. In 2014, this project was brought up again. Moscow thus retained a sword of Damocles over Ukraine and Moldova. However, the Russian attack, launched on February 24, 2022 against Ukraine, seriously weakens the security of the Republic of Moldova. Odessa, the port of Russian dreams of grandeur, is only 193 km from Chisinau, capital of Moldova and 139 km from Tiraspol, capital of Transnistria . Moldova and Ukraine stand together, tens of thousands of Ukrainians have emigrated to Moldova.

Moscow is able to use Transnistria as a regional weapon.

4 maps of the territorial construction of Transnistria
Maps of Transnistria at four different times.
Made by Thomas Merle for Diploweb.

To understand how, we must rediscover the long-term past of a Moldavian region, Transnistria, established as a beacon of the USSR since 1924, on the then border of Bessarabia integrated into Greater Romania in 1918/1920. The history of Transnistria is linked to the USSR, Soviet Moldova, and then Russia. Transnistria seceded from Moldova, proclaiming its independence in 1991, an independence that is not recognized by either Russia or Moldova. Transnistria maintains diplomatic relations with South Ossetia, Abkhazia and Nagorno-Karabakh .

In 2024, Transnistria will have nearly 500,000 inhabitants, covering an area of ​​4,000 km2; Russian speakers are in the majority there alongside Moldovans, Ukrainians, and a few Polish and Bulgarian minorities. The population is Russian-speaking, often bilingual, Russian/Moldavian and Russian/Ukrainian. Transnistria recognizes three official languages: Russian, Ukrainian and Moldovan. In fact, Russian is the language spoken everywhere. Transnistria is a country that is more than 90% Orthodox, just like neighboring Moldova .

What does this initiative to propose a referendum on integration with Russia mean in February 2024? What would be the possible consequences?

Such a population consultation project initiative is part of the current context of the Russo-Ukrainian war and Russian expansion policy, associated with a desire to destabilize the eastern European markets of the European Union. The project threatens, first of all, the Republic of Moldova, recently a candidate for the EU.

For Moscow, annexing Transnistria would meet two objectives: establishing a military bridgehead targeting Ukraine from its western flank, breaking the Republic of Moldova. Neutrality is enshrined in the Moldovan Constitution but its candidacy for integration into the European Union was accepted in June 2022 and the process is underway.

The divide between the history of the Republic of Moldova and that of Transnistria goes back to the times of the rupture, the war and the hostilities between Romania, an ally of the Entente between 1916 and 1918, against the Russians on a revolutionary march in 1917/1918. Under the domination of the Russian Empire to which Bessarabia has been attached since 1812, the province has shared the Russian revolutionary upheavals since 1905 and vibrated to the rhythm of national emancipations within this bankrupt empire. Moldovan intellectuals, at the head of nationalist and social movements close to the socialist intelligentsia of Odessa, then moved from the demand for autonomy to that of independence during the months of 1917/1918. The violence of the Bolsheviks, of the soldiers’ soviets in particular, of the revolutionaries of Odessa, pushed the democrats, liberals and conservatives of Bessarabia to appeal to the Romanian army to restore order in January 1918 and to vote hastened integration into Greater Romania, emerging from the victory of the Entente.

The Soviets never accepted this loss of Bessarabia . During the interwar period, a phase of Romanian history in Bessarabia, Moscow sought to destabilize the province: Soviet agents, incursions from across the Dniester, peasant uprising organized in Tatar Bunar, a large town in Romanian Bessarabia, repressed very violently by Bucharest.

Moscow took a radical initiative by creating on the border with Romania on the right bank of the Dniester, a model Soviet republic, anti-Romanian, with a new city Tiraspol, the Soviet capital of reference. Tiraspol is designed as a new industrial city while Bessarabia remains essentially rural and poorly developed. In 1924, the Autonomous Moldovan Soviet Socialist Republic (RASSM) was born. From a strategic point of view, the objective is clear: to put pressure on Romania, on its western border.

Throughout the history of the empire and then the USSR, the Russians have never accepted the loss of Bessarabia. They negotiated its recovery, in June 1940, with Nazi Germany, during the Ribbentrop-Molotov Pact agreement . Strengthened by this Pact, they demanded, on June 16, 1940, from the Romanian government the evacuation within 24 hours of the territory of Bessarabia and Northern Bukovina. Soviet forces occupied Bessarabia on June 28, 1940 and created the Moldovan Soviet Socialist Republic (RSSM) which included Transnistria.

This Soviet history lasted until the breakup of the USSR in 1990/1991 with a brief presence of Romanian occupation from 1941 to 1944. Transnistria never experienced democratic breathing. Indeed, in 1941, it is found in the path of the Romanian armies allied with Hitler and Nazi Germany under the government of Marshal Antonescu. The Romanians occupied Transnistria: they made it a deportation zone for Jews from Romania brought by trains and carried out the virtual liquidation of the Jewish population of Odessa. Victorious here in 1944, the USSR reestablished the Moldavian Soviet Socialist Republic…

It was only with the complex process of the end of the Soviet empire , the libertarian and identity demands of its republics, the aspirations concerning the use of the national language, Romanian, that on June 23, 1990, the Soviet Supreme Moldova adopts the declaration of sovereignty and the tricolor flag. The border opens between ex-Soviet Moldova and post-Ceausescu Romania, with more than 100,000 Romanians and Moldovans fraternizing.

Transnistria is not Romanian. The pro-Romanian romantic unionist impulses of Moldova weigh like a threat on Transnistria which refuses any union with Romania! The war, a virtual civil war, a fratricidal war, broke out in 1992 between Moldovans and Transnistrians who were supported by elements of the XIVth army resulting from the late Warsaw Pact  [ 1 ] . With on the Russian side, the command of General Lebed, veterans of Afghanistan, Cossacks. We fight near the Dniester, in Bender, whose houses retain bullet marks on their facades. The fighting left more than a thousand dead and hundreds injured, leading to a ceasefire agreement on July 21, 1992, signed by Moldovan President Mircea Snegur and the President of the Russian Federation, Boris Yeltsin. . Russia and the OSCE are mediators in the ceasefire process.

These months of war in 1992 have not been forgotten. Many works have been published in Moldova on this confrontation. Also in 2013, the second edition of the widely read work by journalist Valentina Ursu, “The River of Blood” was published (Editions Arc, Chisinau).

Since the cessation of hostilities in 1992, plans to resolve the Transnistria issue have followed without success despite hope on the Russian side in 2003. All involved a federalization project. In vain, the Russians , the United States and the OSCE got involved. An independent Transnistria? A federation with demilitarization of the Republic of Moldova? This solution is refused by Moldova. But hostilities did not resume.

The Russian forces, few in number, 1,500 men, are still present near the Dniester, with arms depots still present at Cobasna in Transnistria, not far from the Ukrainian border. The armed forces of Transnistria are philo-Russian, a number of conscripts do their military service in Russia. The economy of this former Soviet Moldova, highly industrialized during the USSR, functions well, with a powerful metallurgy and a developed textile industry. But the profitable traffic in arms, alcohol and cigarettes between Tiraspol and Odessa has been seriously disrupted by the war in Ukraine. Ukraine controls its border.

Moldova is moving, with difficult steps, towards the EU under the presidency of Maia Sandu, elected in December 2020, at the head of a pro-European government . The municipal elections in fall 2023 saw the weakening of Maïa Sandu’s PAS (Action and Solidarity) party. Emigration, a real hemorrhage since independence, weakens this country of 2,600,000 inhabitants, tired of poverty and the great corruption which has deeply penetrated the judicial field . However, a new generation is emerging, attached as a priority to the study and treatment of socio-economic problems, refusing to be locked into the EU or Russia dilemma, considering that the obsession with identity is an alibi for not focusing on economic emergencies. To the West as to the East of the Dniester, the extremely wealthy mafiosi, those we call “the barons”, interfere in the political game. The government in Chisinau is fighting against this presence. Pursued by the courts, several great “barons”, Ilian Shor, Vladimir Plahotniuc, chose to retreat abroad.

In Tiraspol, on the other hand, the Sheriff group, founded in the early 1990s, is quietly thriving, enjoying unparalleled economic power that ranges from supermarkets to gas stations, to the ownership of a television channel, not to mention the control over the national football club, marked by the construction of a sports complex in 2000 costing more than 100 million dollars. The son of Igor Smirnov, the first pro-Soviet president of Transnistria, is one of the leading members of the Sheriff group…

Moldovan Republic of Transnistria, Tiraspol. The statue of VI Lenin is still in place at the entrance to the capital
Photo credit: C. Durandin
Durandin/Diploweb.com

In Tiraspol, the single party reigns supreme, citizens and visitors are greeted by a colossal statue of Lenin flanked by a rusty tank, close to a vast administrative building in Soviet architectural style, while political science students from the university at which I was forbidden to speak Romanian in 2009, are able to express themselves in English. In 2009, they were interested in the fate of Ségolène Royal following the failure of her candidacy for the presidency of the French Republic! Students get information via the internet!

SO ? The landscape is faithfully, proudly Soviet.

Mentalities ? Rather pragmatic, in times of peace. Movement is easy between the two capitals, Tiraspol and Chisinau, some Moldovans have family in Tiraspol, citizens of Transnistria frequent Chisinau.

Russia is powerful, the Republic of Moldova is not. May Transnistria become a future reinforced Russian base? This development is probable. It is in Moscow’s interest to develop pro – Russian networks on the border of Ukraine and Moldova.

Transnistria is not pro-Romanian, never has been, has no democratic experience . It’s an ex-Soviet gem, how corrupted from the inside? The economy of Transnistria has evolved: 70% of exports are to the EU, Ukraine and Moldova. But, for populations attached to peace, a peace preserved since 1992, NATO represents a threat of war perfectly instilled in mentalities by Russian propaganda… However, Ukraine is supported by NATO allies, Romania is a member of NATO, with 6 American bases, 2 French bases, one of which is on the edge of the Black Sea. The obsession with security has spread to the Republic of Moldova, which on September 25, 2023 signed a defense agreement with France and negotiated the acquisition of a Thales air protection radar, during the visit to Chisinau of the Minister of the Armed Forces. Sébastien Lecornu.

Moldova. View of a district of the capital, Chisinau
Photo credit: Catherine Durandin
Durandin/Diploweb.com

Will Russia be in a hurry to opt for the annexation of Transnistria? Will Putin wait until the next presidential elections in 2024 in the Republic of Moldova to bring down the pro-European party and eliminate Maia Sandu at the ballot box? Let us imagine a Republic of Moldova, disappointed by the constraints and slowness of the European integration process, under the influence of Russian propaganda, tempted by a rapprochement with Russia. Let’s imagine the worst-case scenario for Moldovan democracy: a Transnistria/Republic of Moldova federation that could join forces with the Russian Federation.

President Vadim Krasnosselski’s initiative opened Pandora’s box. The current configuration, Republic of Moldova under pro-European but divided governance and Transnistria pragmatically quiet but landlocked, could collapse. Tiraspol calls for help against alleged embezzlement by Chisinau, will Putin remain indifferent to this appeal? What will be the modalities of Russian action , beyond the declaration of the Russian Ministry of Foreign Affairs in immediate response to the appeal of February 28, 2024 launched by the President of Transnistria: “Protecting the interests of the inhabitants of Transnistria, our compatriots, is one of the priorities. »

Copyright March 5, 2024-Durandin/Diploweb.com

diploweb.com

Πρωτοπρεσβύτερος Κων. Οικονόμου ο εξ Οικονόμων: ο ρήτωρ του αγώνος

0

Θέλω νά τιμήσω τόν  μεγαλύτερο ἐκκλησιαστικό ρήτορα τοῦ 19ου αἰῶνος: Τόν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμο τόν ἐξ Οἰκονόμων, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη στίς 8.3.1857. Τό προσωνύμιο «ἐξ Οἰκονόμων» τό προσέθεσε ὁ ἴδιος γιά νά δείξει  ὅτι πολλοί πρόγονοί του -ὅπως καί αὐτός- ἦσαν ἔγγαμοι κληρικοί μέ τό ὀφφίκιον τοῦ Οἰκονόμου. Ὁ Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στίς 27.8.1780 στήν Τσαριτσάνη τῆς Θεσσαλίας, ὅπου καί πῆρε τήν βασική μόρφωση ἀπό τόν λόγιο ἱερέα πατέρα του. Σπούδασε στήν ἀκμάζουσα τότε σχολή τῶν Ἀμπελακίων ὅπου καί διακρίθηκε γιά τό ἦθος καί τήν εὐφυΐα του. Σέ ἡλικία 21 ἐτῶν χειροτονήθηκε διάκονος καί 25 ἐτῶν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Ἀπό τή νεαρή ἡλικία του εἶχε τή λάμψη τοῦ πολύ μορφωμένου καί τοῦ ἀρίστου ρήτορος. Ἤδη ὡς μαθητής, ὅπως γράφει ὁ Νικόλαος Βέης, «περιῆγε κώμας τῆς Θεσσαλίας καί Μακεδονίας εὐαγγελιζόμενος». Παρέμεινε ἐπί δύο χρόνια κηρύττοντας στή Θεσσαλονίκη καί στή συνέχεια μετέβη στή Σμύρνη ὅπου ὑπηρέτησε ὡς καθηγητής καί διευθυντής τοῦ Φιλολογικοῦ Γυμνασίου.

Ἐκτιμώντας τίς ἱκανότητες του ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ τόν διόρισε ἱεροκήρυκα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου στήν Κωνσταντινούπολη. Πολυάριθμοι ἦσαν οἱ ἀκροατές του καί πανελλήνια ἡ φήμη του. Το 1821 πῆγε στή Ρωσία γιά νά συνεχίσει τό ἔργο του μακριά ἀπό τήν ἐκδικητική μανία τῶν Ὀθωμανῶν. Ἔφυγε λίγες ὧρες πρίν ἀπό τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄ τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1821. Μετά ἀπό διαβίωση πολλῶν ἐτῶν στήν Ὀδησσό καί στή Βιέννη ἦλθε στήν ἀπελευθερωμένη πλέον Ἀθήνα. Ἔγραψε πολλά συγγράμματα φιλολογικοῦ καί θεολογικοῦ περιεχομένου. Κατά τή διαμονή του στή Βιέννη ἐκοιμήθη ἡ σύζυγος του.

Κατά τή συζήτηση γιά τήν ἵδρυση Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετά τήν Ἀπελευθέρωση τόνιζε  ὅτι αὐτό πρέπει νά γίνει μόνο μέ τή σύμφωνη γνώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συγκρούσθηκε μέ τίς ἀπόψεις τοῦ Θεοκλήτου Φαρμακίδη, ὁ ὁποῖος ὡς κληρικός καί καθηγητής μετέφερε δυτικότροπα καί μή Ὀρθόδοξα ἤθη στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Ὅταν ἐκοιμήθη, στίς 8 Μαρτίου 1857, ὁ Οἰκονόμος ἐτάφη στό προαύλιο τοῦ Ναοῦ τῶν Ταξιαρχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη, δίπλα στό σημερινό Συνοδικό Μέγαρο τῶν Ἀθηνῶν.

Ἡ συμβολή του στήν ἠθική στήριξη τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 ὑπῆρξε πολύτιμη. Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος θεμελίωσε τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία τοῦ Πατριωτισμοῦ καί τῆς Ἀπελευθερώσεως, συνδυάζοντας ἀριστοτεχνικά  τά διδάγματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων, μέ τόν ὑγιῆ καί ἀφανάτιστο πατριωτισμό, ὁ ὁποῖος ἐμπνέει τούς εὐγενεῖς ἀγῶνες γιά τήν ἐθνική ἐλευθερία.

Παραθέτω χαρακτηριστικά ὁρισμένα ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν του.

Τό πρῶτο ἀπό τόν λόγο του μέ τίτλο «Ἡ τῆς Πατρίδος ἀγάπη» προέρχεται ἀπό τήν ὁμιλία πού ἐκφώνησε στίς Κυδωνίες- Ἀϊβαλί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τό 1819, δύο χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση. Εἶναι τολμηρή ἡ ἀπόφασή του νά μιλήσει κάτω ἀπό τή μύτη τῶν Τούρκων γιά Πατρίδα, Ἑλλάδα καί Ἑλληνική Ἱστορία. Ἔχοντας διδάξει στό Φιλολογικό Γυμνάσιο τῆς Σμύρνης γνώριζε τήν ἑλληνική φλόγα, ἡ ὁποία ἔκαιε στά στήθη τῶν Μικρασιατῶν, καί μέ βάση τή θεολογική καί φιλολογική παιδεία του κατέστρωσε δύο ὁμιλίες γιά τούς Ἕλληνες τῶν Κυδωνιῶν. Ἡ παροῦσα ὁμιλία του εἶναι γνωστή καί ὡς «Κυδωνιακός Β΄». Μία ἄλλη μέ το ὄνομα «Κυδωνιακός Α΄»  δέν ἔχει σωθεῖ. Ὁ Οἰκονόμος τονίζει ὅτι εἶναι καθῆκον τοῦ Χριστιανοῦ νά ἀγαπᾶ τήν πατρίδα καί ἐξηγεῖ:

«… Λέγω πρῶτον ὅτι χρεωστεῖς, χριστιανέ, καθό χριστιανός, νά ἀγαπᾶς καί νά εὐεργετῆς τήν Πατρίδα. Σέ προστάζει ὁ θεῖος νόμος “ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλά ποῖος δύναται νά εἶναι πλησιέστερός σου παρά τούς συγγενεῖς καί ὁμοπίστους καί συμπολίτας σου; Οὗτοι εἶναι ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καί τήν αὐτήν χώραν, ὡς ἐάν εἰς μίαν καί τήν αὐτήν οἰκίαν. Οὗτοι ἔχουσιν τόν αὐτόν καί σύ πατέρα, τόν Θεόν, τήν αὐτήν καί σύ μητέρα, τήν Ἐκκλησίαν, τό αὐτό γενέθλιον ἔδαφος, καί τάς αὐτάς τροφάς, τούς αὐτούς νόμους, τούς αὐτούς ἄρχοντας καί ποιμένας καί διδασκάλους, τάς αὐτάς πρός τάς κοινάς πανηγύρεις καί ἀπολαύσεις καί λύπας καί χαράς. Ὅσον, λοιπόν, εἰλικρινέστερον ἀγαπᾶς τούς συμπατριώτας καί τήν Πατρίδα, τόσον βεβαιότερον ἐκπληρώνεις τόν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καί πάλιν ἐξ ἐναντίας ὅσον ἀμελεῖς καί προδίδεις πολλάκις τῆς Πατρίδος τά συμφέροντα, τόσον ἐξελέγχεσαι παραβάτης τοῦ Θείου νόμου καί τοῦ πλησίον σου ἐχθρός χειρότερος ἀπίστου…. Τόσον ἱερόν καί θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρίς ὥστε ἕν ἐκ των μεγίστων σημείων τῆς κατά τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις της Πατρίδος»!

Εἶναι ἐντυπωσιακό ὅτι ὁ Οἰκονόμος ἀπευθύνεται στούς Κυδωνιάτες ὡς κατόχους ἄρτιας Ἑλληνικῆς καί Χριστιανικῆς Παιδείας. Στά ἐπιχειρήματα του φαίνεται καθαρά ἡ ταυτότητα τοῦ ἀκροατηρίου του. Τούς θυμίζει ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀλλά καί θαυμαστές – μιμητές τῶν  Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Οἰκονόμος προετοιμάζει μέ προσεκτικό τρόπο τόν Πανελλήνιο ξεσηκωμό καί ἀπευθύνεται στήν Ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα τῶν κατοίκων τοῦ Ἀϊβαλιοῦ.

Τό δεύτερο ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπό τόν περίφημο Ἐπιτάφιο Λόγο, τόν ὁποῖο ἐκφώνησε ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ἐνώπιον τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἐθνομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄, στήν Ὀδησσό τῆς τότε «Μικρᾶς Ρωσίας» καί νῦν Οὐκρανίας, στίς 19.6.1821. Ὅπως γνωρίζουμε ὁ ἀπαγχονισθείς Πατριάρχης ρίχτηκε στή θάλασσα ἀπό τούς Τούρκους καί τόν περισυνέλεξε ὁ Κεφαλλονίτης πλοίαρχος Σκλάβος, ὁ ὁποῖος μετέφερε τό σεπτό λείψανο στήν Ὀδησσσό. Θά χρησιμοποιήσω τή νεοελληνική ἀπόδοση τοῦ Βενεδίκτου Ἱερομονάχου, Ἁγιορείτου:

«Ἔφθασε ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα καί ὁ γενναῖος Γρηγόριος ἀνάμεσα σέ μύρια βαρβαρικά ὅπλα καί κραυγές καί σφαγές, τέλεσε μέ εὐλάβεια τήν ἀκολουθία τῶν Παθῶν ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, θρηνώντας συγχρόνως καί γιά τά πάθη τῶν θλιβομένων ὁμοφύλων του. Φθάνει τέλος καί ἡ ἔνδοξη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως καί συνανατέλλει μαζί μέ αὐτήν ὁ φαεινότατος ἥλιος τῆς δόξας του. Ἀφοῦ ἔψαλε μέ ἀπόλυτη γαλήνη τούς ἱερούς ὕμνους τῆς Ἀναστάσεως, λειτούργησε τήν τελευταία του στήν γῆ ἱερουργία καί ἔφαγε πάνω στήν ἁγία τράπεζα τό τελευταῖο Πάσχα τό μυστικό… Μόλις βγῆκε ἀπό τήν Ἐκκλησία, καί νά, οἱ ὑπηρέτες τῆς ἀσεβείας τόν ἁρπάζουν βίαια, τόν βάζουν σέ ἕνα ἐλεεινό πλοῖο καί τόν κατεβάζουν σέ σκοτεινή φυλακή… Ἐκεῖ βρίσκει ὁ Πατριάρχης τήν ἁγία του Σύνοδο δεμένη μέ ἁλυσίδες νά πάσχη καί αὐτή γιά χάρι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».

Στίς 10 Ἀπριλίου 1822 ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων καλεῖται νά ἐκφωνήσει τόν Ἐπιμνημόσυνο Λόγο, πάλι στήν Ὀδησσό, γιά τή συμπλήρωση ἑνός ἔτους ἀπό τόν ἀπαγχονισμό τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Ἀναφέρεται βεβαίως καί στούς σύν αὐτῷ μαρτυρήσαντες τρεῖς Ἐπισκόπους, τόν Ἐφέσου Διονύσιο Καλλιάρχη, τόν Νικομηδείας Ἀθανάσιο καί τόν Ἀγχιάλου Εὐγένιο. Ὁ Λόγος εἶναι ἐκτενέστερος ἀπό τόν Ἐπιτάφιο, διότι ἐν τῶ μεταξύ ὁ ρήτωρ ἔχει συγκεντρώσει πολλά στοιχεῖα γιά τή σύλληψη καί τόν μαρτυρικό θάνατο τῶν τεσσάρων Ἐθνοϊερομαρτύρων.  Γιά τόν Πατριάρχη Γρηγόριο προσθέτει καί τή συγκλονιστική πληροφορία ὅτι ὁ γέρων Ἱεράρχης βασανίσθηκε μέ τήν τοποθέτηση μιᾶς βαρείας πέτρας στήν πλάτη του. Ὁ ὁμιλητής τονίζει τήν καρτερική καί ποιμαντικῶς ὀρθή στάση τοῦ Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος οὔτε διέφυγε οὔτε ἀλλαξοπίστησε. Ἐπίσης ἐπαναλαμβάνει τήν πεποίθηση του ὅτι τά δύο στοιχεῖα τῆς ταυτότητος τοῦ Γένους εἶναι ἡ ἑλληνική καταγωγή καί ἡ Πίστη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

Τήν 1η Ὀκτωβρίου 1821 ὁ Οἰκονόμος ἀπευθύνεται ἀπό τήν Ὀδησσό πρός τούς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες γιά νά τούς ἐνθαρρύνει. Ὁ Λόγος αὐτός ἔχει τίτλο «Προτρεπτικός πρός Ἕλληνας»  καί ξεκινᾶ μέ τή φράση: «Χαίρετε, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες, χαίρετε ἐν Κυρίῳ καί πάλιν ἐρῶ χαίρετε». Ἡ ὁμιλία εἶναι γεμάτη ἀπό περιγραφές τῶν βασάνων πού πέρασε ἐπί 4 αἰῶνες τό ὑπόδουλο Γένος. Κρατῶ μέ ἰδιαίτερη προσοχή τήν ἐπισήμανσή του ὅτι σχεδόν ὅλοι οἱ Φαναριῶτες, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία ὡς Διερμηνεῖς τοῦ Στόλου ἤ ὡς ἡγεμόνες τῆς Βλαχίας, εἶχαν κακό τέλος βασανισθέντες ἤ δολοφονηθέντες. Ἀναφέρει ὀνομαστικά ὅλες αὐτές τίς μεγάλες οἰκογένειες π.χ. Γκίκα, Μαυρογένη, Μαυροκορδάτου, Ὑψηλάντη  κ.ά. Ἔτσι ἀπαντᾶ στό ἐπιχείρημα ὅτι δῆθεν οἱ Ἕλληνες σέ ἕνα βαθμό ἤλεγχαν τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία ἄρα δέν χρειαζόταν ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821! Νομίζουν ὁρισμένοι -ἀφελῶς- ὅτι θά ὑποσκάπταμε ἐκ τῶν ἔσω τήν Αὐτοκρατορία καί θά δημιουργούσαμε ἕνα ἑλληνο-οθωμανικό κράτος. Φεῦ! Ἦταν ἀδύνατο αὐτό, διότι οἱ Σουλτάνοι ἦσαν καχύποπτοι ἀκόμη καί ἀπέναντι στούς Ἕλληνες πού κατεῖχαν ἀξιώματα στό Ὀθωμανικό κράτος. Ἡ δολοφονία πολλῶν Φαναριωτῶν σέ τουρκικές φυλακές, τήν ὁποία μᾶς θυμίζει ὁ Οἰκονόμος, ἄς εἶναι μία ἀπάντηση στούς ὀπαδούς τῆς ἑλληνο-οθωμανικῆς θεωρίας.

Στήν ἴδια ὁμιλία του, ἤ μάλλον ἐπιστολή πρός τούς Ἕλληνες, ὁ Οἰκονόμος καταγράφει μέ λεπτομέρειες ὅλα τά ἐπαναστατικά κινήματα τῶν Ἑλλήνων ἐπί Τουρκοκρατίας καί ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση βασίζεται στή Χριστινική Πίστη καί στήν ἀγάπη πρός τήν Ἐλευθερία. Διαφοροποιεῖ σαφῶς τόν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων ἀπό ὁρισμένα ἀθεϊστικά ἤ ἀντιεκκλησιαστικά κινήματα τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Λέγει ὅτι δέν εἴμαστε Ἰακωβίνοι οὔτε Ἐλευθεριασταί, δηλαδή ἐπισημαίνει τή μεγάλη διαφορά τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως ἀπό τήν  Ἑλληνική. Προσφέρει καί πάλι θεολογικά ἐπιχειρήματα στούς ἀγωνιζομένους Χριστιανούς λέγοντας ὅτι, βεβαίως, ὅλοι θέλουμε τήν εἰρήνη, ἀλλά ὅταν ἕνα Χριστιανικό ἔθνος κατασφάζεται καί τυραννεῖται ἀπό ἀλλοφύλους καί ἀλλοθρήσκους, τότε εἶναι ἱερό δικαίωμα ἡ ἐπιδίωξη τῆς Ἐλευθερίας. Καταγράφει ἐν προκειμένω καί τή δικαιολόγηση τοῦ ἀμυντικοῦ ὑπέρ τῆς Πατρίδος πολέμου ἀπό τόν Μέγα Ἀθανάσιο (ἐπιστολή πρός Ἀμμούν) καί τόν Μέγα Βασίλειο (ἐπιστολή πρός Ἀμφιλόχιο, κανών ιγ΄).

Ὡς κατακλεῖδα θά τονίσω τήν τριπλή ἀφοσίωση τοῦ ἀοιδίμου κληρικοῦ, ρήτορος, θεολόγου, φιλολόγου καί πατριώτου: Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Ἑλληνικό Γένος, Ἑλληνική Παιδεία. Ἡ Πίστη μας, ὁ ἁγνός καί ἀφανάτιστος πατριωτισμός καί ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία μᾶς κράτησαν ὄρθιους στά δύσκολα χρόνια τῆς δουλείας. Αὐτά θά μᾶς κρατήσουν καί σήμερα ὄρθιους ἀπέναντι στίς χίμαιρες τοῦ ὑλισμοῦ καί τῆς ἀποχριστιανοποιήσεως.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων: Λόγοι Α΄, ἐπιμέλεια Θεοδοσίου Σπεράντζα,  Ἀθῆναι 1971.

Ἀνωνύμου Συγγραφέως: Βίος καί Πολιτεία τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε΄ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ἀπόδοσις στή Νεοελληνική ὑπό Βενεδίκτου Ἱερομονάχου Ἁγιορείτου. Ἐξεδόθη ἀπό τή Συνοδεία Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη Ἁγίου Παύλου, Ἅγιον Ὄρος, ἄ.χ. 

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Μαρτίου 2024