Αρχική Blog Σελίδα 1365

Χειμάρρα: Ο Γιόργκο Γκόρο συνελήφθη  για οικόπεδο που θα παραχωρούσε στον άνδρα την πρώην υπουργού Εξωτερικών!

0

Μάρτιος 24, 2024. Ελλάδα.

Η μήνυση που κατέθεσε στην Ειδική Εισαγγελία SPAK ο εκλεγμένος δήμαρχος της Χειμάρρας, Άλφρεντ (Φρέντης) Μπελέρης, κατά του σοσιαλιστή αντιπάλου του, Γιόργκο Γκόρο, ο οποίος συνέχιζε να ασκεί τα καθήκοντά του, αποκάλυψε τη συνεργασία του τελευταίου με άλλα πρόσωπα για την παραχώρηση με παραποιημένα έγγραφα σημαντικών εκτάσεων κρατικής γης υπέρ ιδιωτικών φορέων – τα οποία τελικά πέρασαν στην κατοχή της εταιρείας του Αρτάν Γκάτσι/ Artan Gaçi, συζύγου της σοσιαλίστριας βουλευτού και πρώην υπουργού Όλτα Τζάσκα, ο οποίος έχει κηρυχτεί από την κυβέρνηση «στρατηγικός επενδυτής» για την κατασκευή τουριστικού συγκροτήματος στη Χειμάρρα, αξίας 5,5 εκατ. ευρώ.

Ο Μπελέρης υποστήριξε στην έκθεσή του ότι ο Γκόρο είχε αλλοτριώσει υπέρ ιδιωτών ένα ακίνητο που, αφού αγοράστηκε, έλαβε την ιδιότητα του στρατηγικού επενδυτή από τον Αρτάν Γκάτσι, τον πρώην βουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ταυτόχρονα σύζυγο της πρώην υπουργού Όλτα Τζάσκα.

Ενώ ο Γκόρο και άλλα τέσσερα άτομα έχουν τεθεί υπό κράτηση για αυτές τις υποθέσεις, ο SPAK δεν απάντησε στην ερώτηση του BIRN μέχρι τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, εάν τέθηκε υπό έρευνα και ο Γκάτσι.

 Ομοίως, ο στρατηγικός επενδυτής, Αρτάν Γκάτσι, δεν απάντησε μέχρι τη δημοσίευση αυτού του άρθρου στις ερωτήσεις για σχολιασμό που του απηύθυνε το BIRN σχετικά με αυτές τις συνθήκες που ενημέρωσε ο SPAK.

Για «Κατάχρηση Καθήκοντος» συνελήφθη το Σάββατο 23 Μαρτίου ο εκτελών χρέη δημάρχου του Δήμου Χειμάρρας, Γιώργκο Γκόρο, ο οποίος έχασε στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, κατηγορείται από την Ειδική Εισαγγελία ότι σε δύο διαφορετικά επεισόδια, αντίθετα με το νόμο, συνεργάστηκε με άλλα πρόσωπα για τη μεταβίβαση σημαντικών εκτάσεων κρατικής γης υπέρ ιδιωτικών φορέων.

«Ο συγκεκριμένος πολίτης (Γιόργκο Γκόρο/Jorgo Goro), σε συνεργασία με τον άλλο υπό έρευνα πολίτη JB, χωρίς να προβεί σε συγκεκριμένη επαλήθευση σύμφωνα με τις νομικές υποχρεώσεις, διαβίβασαν στους αρμόδιους φορείς εντελώς πλαστά έγγραφα, καθιστώντας δυνατή την καταχώριση έκτασης 5512 m2 γεωργικής γης, ιδιοκτησίας του Δημοσίου, υπέρ του ιδιωτικού φορέα.

Αυτή η έκταση γης που βρίσκεται στις Δρυμάδες, Αυλώνα, αφού εγγράφηκε στα δημόσια μητρώα χάρη στις παράνομες ενέργειες των υπευθύνων (άλλοι υπό έρευνα BA και V.GJ.) έχει αλλοτριωθεί υπέρ ιδιωτικού φορέα. αφαιρώντας το κράτος από την ιδιοκτησία του» , αναφέρεται στην ανακοίνωση που διένειμε το Σάββατο ο SPAK.

Bold News

—

The Hellenic Information Team

Η Σερβία δεν ξεχνά τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ, πριν από 25 χρόνια

0

Μάρτιος 24, 2024. Ελλάδα.

Βελιγράδι.

Η κεντρική εκδήλωση για την 25η επέτειο από την έναρξη της επίθεσης του ΝΑΤΟ κατά της ΟΔΓ πραγματοποιήθηκε στο Prokuplje, στην πλατεία Toplicke Junaka.

Ο Πρόεδρος, Αλεξάνταρ Βούτσιτς είπε στην ομιλία του στο πλήθος ότι ήθελαν να καταστρέψουν τη Σερβία με τους βομβαρδισμούς, αλλά ότι μετά από 25 χρόνια ακόμα δεν υποχωρούμε και δεν συμφωνούμε με τον διαμελισμό της Σερβίας.

Επισήμανε ότι αυτό το έθνος και η Σερβία είναι πιο δυνατοί από όσο νομίζουν.

«Θα σας αντισταθούμε όσο αναπνέουμε, γιατί δεν μπορείτε να αφαιρέσετε την ελευθερία μας, δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ πρόθυμα να μας πάρετε το Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια», είπε ο Βούτσιτς.

Ο Πατριάρχης Πορφύριος είπε ότι αθώο αίμα χύθηκε σε όλη τη χώρα μας και γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε το παρελθόν, αλλά να ζούμε το παρόν και να προχωρήσουμε αποφασιστικά στο μέλλον.

 Η Αντζέλκα Τόσοβιτς, γεννημένη κατά τη διάρκεια της επίθεσης στην οποία έχασε την αδελφή και τον πατέρα της, απευθυνόμενη στο πλήθος είπε ότι δεν μισεί κανέναν, πιστεύει ότι η καλοσύνη γεννά την αγάπη και ότι ο Θεός είναι ο μόνος και πιο έγκυρος κριτής.

Η κεντρική εκδήλωση για την 25η επέτειο από την έναρξη της ΝΑΤΟϊκής επίθεσης ολοκληρώθηκε με την παράσταση της σύνθεσης «Ανόρθωση της Σερβίας».

Σερβική Ραδιοτηλεόραση

—

The Hellenic Information Team

La mulți ani , Grecia ! Χρόνια πολλά, Ελλάδα !!!

0

Μάρτιος 25, 2024. Ελλάδα.

Βουκουρέστι.

Ο Ελληνικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας, γνωστός και ως Ελληνική Επανάσταση του 1821, άλλαξε όχι μόνο την ιστορία της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης.

Η 25η Μαρτίου 1821 σηματοδοτεί την έναρξη του πολέμου (θα τελειώσει το 1829) και θα επικαλύπτεται με μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας, αυτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Από μια μακροπρόθεσμη ιστορική προοπτική, η ανάδυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους θα σηματοδοτήσει ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, που οδήγησαν τελικά στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της αυτοκρατορίας, ένας χριστιανικός λαός υπό την οθωμανική επικυριαρχία κέρδισε την ανεξαρτησία του και αναγνωρίστηκε από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.

Η επανάσταση των Ελλήνων νομιμοποίησε το δικαίωμα στην ύπαρξη μικρών εθνικών κρατών και έδωσε σημαντική ώθηση στα εθνικιστικά κινήματα των χριστιανικών λαών που ήταν ακόμη υπό κυριαρχία και έτσι στις επόμενες δεκαετίες Ρουμάνοι, Σέρβοι και Βούλγαροι αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους.

Η ιστορία των Ελλήνων στη Ρουμανία ξεκινά από τις αποικίες και τους εμπορικούς οικισμούς που ιδρύθηκαν στη Δοβρόγεα/ Dobrogea και στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, ξεκινώντας από τον 12ο αιώνα π.Χ. Αυτές οι αποικίες είχαν σημαντικό ρόλο στη ρουμανική κουλτούρα και ιστορία.

Κατά τον Μεσαίωνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία άσκησε ισχυρή πολιτιστική επιρροή στην περιοχή της Δοβρόγεας και κατά την περίοδο των Φαναριωτών εξαπλώθηκε και κυριαρχούσε στα Πριγκιπάτα του Δούναβη.

Οι Έλληνες έχουν ενσωματωθεί στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ρουμανίας διαχρονικά, βοηθώντας την ευημερία αυτής της υπέροχης χώρας.

Εδώ είναι μερικές μόνο από τις προσωπικότητες ελληνικής καταγωγής με ουσιαστικό ρόλο στην ιστορία και τον πολιτισμό των Ρουμάνων, όπως η Βασίλισσα Έλενα, ο Ζαν Μοσκόπολ, ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτ, ο Γκριγκόρι Γκίκα, ο Αποολοντόρ από τη Δαμασκό, η Μαρία ντε Μανγκόπ (Παλαιολόγου), ο Γκεόργκε Ντούκα, και άλλοι.

Από την πλευρά μου, εύχομαι σε όλους τους Έλληνες της Ρουμανίας να απολαύσουν αυτή τη σημαντική μέρα, να είναι περήφανοι για την καταγωγή τους και να συνεχίσουν να ζουν σε ειρήνη και αρμονία με τους Ρουμάνους αδελφούς τους. La mulți ani , Grecia! Χρόνια πολλά Ελλάδα!!!

Silvia Dascălu – Σίλβια Ντασκάλου-Tulcea noastra ziar independent

The Hellenic Information Team

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Δεσποτικοθεομητορική εορτή

0

Δεσποτικοθεομητορική εορτή η σημερινή, καθότι αναφέρεται στον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος συνελήφθη στη γαστέρα της Θεοτόκου, και θεομητορική επειδή αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στη σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.

«Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα», υμνείται στην ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Μεγάλη και σπουδαία η θέση της Θεοτόκου Μαρίας στην Εκκλησία, ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που έδωσε σάρκα στον Χριστό, που έδωσε στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση.

Όπως έχει επισημάνει σε γραπτά του κείμενα ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε «σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις…». Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ -ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού- επισκέφθηκε με εντολή του Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού, και ότι αυτή θα γίνη η μητέρα Του. (βλ. Λουκά α’, 26-56).

Εξάλλου, όπως έχει τονίσει ο σεβασμιώτατος, η λέξη «ευαγγελισμός» αποτελείται από δύο επιμέρους λέξεις, ήτοι ευ και αγγελία, και δηλώνει την καλή είδηση, την καλή αγγελία. Πρόκειται για την πληροφορία που δόθηκε διά του αρχαγγέλου ότι ο Λόγος του Θεού θα ενανθρωπήση για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ουσιαστικά πρόκειται για την εκπλήρωση της υποσχέσεως του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας (βλ. Γεν. γ’, 15), η οποία λέγεται πρωτευαγγέλιο. Γι’ αυτό, η πληροφορία της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ιστορία.

«Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκ. α’, 28-29), της είπε ο αρχάγγελος Γαβριήλ που την αποκάλεσε «κεχαριτωμένη» και «ευλογημένη», αφού ο Θεός είναι μαζί της.

Μάλιστα, το εκκλησιαστικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου αναφέρεται και στο Κοράνιο, το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων (19:16-22).

Σαφείς μαρτυρίες περί της έναρξης του εορτασμού του ευαγγελισμού της ενσάρκωσης του Ιησού δεν υπάρχουν. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 25 Μαρτίου κατά τα χρόνια που είχε πλέον καθιερωθεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή περί τον 4ο αι.

Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες γιορτές, γι’ αυτό επιβάλλεται αποχή από κάθε εργασία. Λέγεται, χαρακτηριστικά, ότι ακόμη και τα χελιδόνια, που αρχίζουν να επιστρέφουν, σήμερα σταματούν να χτίζουν την φωλιά τους. Παλαιότερα, πιστευόταν ότι το βράδυ της παραμονής του Ευαγγελισμού ανοίγουν οι ουρανοί και ό,τι προλάβεις να ζητήσεις τη στιγμή εκείνη θα το αποκτήσεις. Γι’ αυτό έλεγαν ότι όποιος γεννιέται την ημέρα αυτή είναι τυχερός σε όλη τη ζωή. Την ίδια, επίσης, βραδιά τα δέντρα χαμηλώνουν και προσκυνούν τη γη, το φαινόμενο όμως το βλέπουν μόνον οι δίκαιοι.

«Η στιγμή που ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας…», «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη, επηρέασε πολλούς και σημαντικούς εικαστικούς καλλιτέχνες, όπως οι Ντούτσιο, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Πάολο Ντε Ματέις, Καραβάτζιο, Μποτιτσέλι, Τζιότο, Ρούμπενς, Ελ Γκρέκο (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος) και Ντονατέλο.

Ωστόσο, ο δικός μας ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης τη «ζωγράφισε» με λόγια, σε απόσπασμα από το «Εικοστή πέμπτη Μαρτίου Ευαγγελισμός – Ελληνισμός»: «Μεμιάς ανοίγει ο ουρανός τα σύγνεφα μεριάζουν, οι κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι, κοιτάζουν. Μια φλόγ’ αστράφτει… ακούονται ψαλμοί και μελωδία… Πετάει έν’ άστρο… σταματά εμπρός εις τη Μαρία… “Χαίρε, της λέει, αειπάρθενε, ευλογημένη, χαίρε! Ο Κύριός μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, χαίρε!”».

Ήθη, έθιμα και παραδόσεις

Σήμερα, παραμένει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με μία εξαίρεση: η Εκκλησία επιτρέπει την ψαροφαγία («κατάλυσις ιχθύος», σύμφωνα με την εκκλησιαστική ορολογία), όπως και την Κυριακή των Βαΐων, λόγω της σπουδαιότητας της γιορτής. «Αν δεν έχεις να φας ψάρι, να γλείψεις ψαροκόκαλο», λένε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ενώ σχετικό είναι και το παιδικό τραγουδάκι «Του Ευαγγελισμού και των Βαγιώ,/τρώνε ψάρι και κολιό…».

Το έδεσμα της ημέρας είναι ο μπακαλιάρος (βακαλάος) με ή χωρίς σκορδαλιά. Ο παστός μπακαλιάρος που καταναλώνουμε, εμφανίστηκε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αι. και με την πάροδο του χρόνου καθιερώθηκε ως το πιάτο της εορτής του Ευαγγελισμού. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου υπήρχε πάντα φρέσκο ψάρι, στην υπόλοιπη Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος ήταν η φθηνή και εύκολη λύση. Ιστορικά, εκείνοι που έστελναν στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες μπακαλιάρου ήταν οι Άγγλοι, οι οποίοι τον αντάλλασσαν με σταφίδα.

Καταληκτικά και εν συντομία…

«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις. Ο υιός του Θεού υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν: Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου».

Ελένη Μαχαίρα

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μπελέρης και Γκόρος στα σίδερα ως η όψη του δράματος του ελληνισμού στην Αλβανία

1

του Παναγιώτη Μπάρκα

Αφορμή για την παρούσα ανάλυση έγινε η δήλωση Ντούλε, προέδρου του ΚΕΑΔ και βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος  με τη σφραγίδα του Λιουλεζίμ Μπάσια, ότι ο  Γιώργος Γκόρος από χθες στη φυλακή με εντολή της Ειδικής Εισαγγελίας «είναι θύμα του Ράμα». Ο Γκόρος υπήρξε δήμαρχος Χιμάρας επί τρεις θητείες με το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα και νυν δήμαρχος εν υπηρεσία, αφού ο εκλεγμένος Δήμαρχος Φρέντυ Μπελέρης της συμμαχίας τριών κομμάτων, βρίσκεται επίσης στη φυλακή. Ο Ντούλες με τη δήλωση αυτή  υπερασπίζεται τον μέχρι χθες άσπονδο εχθρό του Γκόρο και έγινε  μετά την ερώτηση δημοσιογράφου ότι ο Γκόρος συνελήφθη μετά την μήνυση σε βάρος του από μέρους του Μπελέρη από τη φυλακή!

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΓΡΑΦΩ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ;!

Με αφορμή τη φυλάκιση των δύο Ελλήνων μονομάχων στη Χιμάρα Μπελέρη και Γκόρου, επί περίπου δέκα χρόνια, με αιχμή του δόρατος το δήμο Χιμάρας, η ανάλυση επιδιώκει να φωτίσει την σκληρή και επικίνδυνη πραγματικότητα, ένα εθνικό δράμα, που κρύβει το γεγονός αυτό για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό.

Επιδιώκει να υψώσουμε φωνή για να παρεμποδιστούν αυτές οι επικίνδυνες εξελίξεις. Να δείξουμε με το δάχτυλο τους πραγματικούς αυτουργούς αυτού του εθνικού μας δράματος επί δεκαετίες:- ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. Ως συνήθως, το πάνω χέρι έχουν αλβανικές δομές.

Οι ελληνικοί κύκλοι παίζουν με ελεγχόμενους από τις αλβανικές δομές Βορειοηπειρώτες, που φέρονται ως «Έλληνες υπερεθνικιστές», αλλά στηρίζουν τον εθνικισμό τους στη μάχη κατά ομογενών αντιπάλων τους, που επιτρέπει έτσι την κατασπάραξη των πραγματικών εθνικών συμφερόντων, είτε είναι πολιτικά, είτε περιουσιακά, είτε πολιτιστικά, είτε εκπαιδευτικά.

Μαρτυρεί και το γεγονός ότι οι δύο κορυφαίοι Έλληνες φυλακισμένοι Μπελέρης και Γκόρος υπήρξαν συνεργοί των Τιράνων, ο ένας κρυφά και άλλος δημοσίως. 

Ο ΡΟΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΘΗΝΑ.

Στο κενό επίσημης και σοβαρής εθνικής πολιτικής της Αθήνας προς το Βορειοηπειρωτικό, οι γνωστοί αυτοί κύκλοι, ανέλαβαν, μέσα από αυθορμητισμό, αυτοσχεδιασμό και τυχοδιωκτισμό, «τη χάραξη εθνικής πολιτικής». Στην ουσία, πρόκειται για παραπέτασμα κάλυψης συμφερόντων που ενώ φέρουν εθνική χροιά καμιά σχέση δεν έχουν με εθνικό χρέος.

Ποτέ όμως δε διανοήθηκαν ότι «ο εθνικισμός τους» χρησιμοποιείται από αλβανικής πλευράς, είτε για να παγιδεύσει, όποτε τα Τίρανα ή τρίτοι χρειαστούν και κρίνουν, τις διμερείς σχέσεις, είτε για να τροφοδοτήσει τον αλβανικό ανθελληνισμό, που εντοπίζει ως άμεσο, εύκολο και απροστάτευτο στόχο εκδίκησης τον Ελληνισμό της Αλβανίας.

Αδυνατώντας να απαλλαχτούν από αυτή την κατ’ επανάληψη παγίδα, με αποκορύφωμα την τωρινή σε εξέλιξη, επιδιώκουν  να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες και να δικαιολογήσουν τις «εθνικές τους» αποτυχίες, αναζητώντας θύματα μεταξύ των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών, που δεν ακολουθούν τους ίδιους, ή τους συνεργάτες τους, ή επιδιώκουν να προειδοποιήσουν και να εμποδίσουν αυτή την πορεία εθνικής καταστροφής, όπως ο γράφων.

Η ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΓΚΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΔΡΑΜΑΤΟΣ.

Η φυλάκιση του Γιώργο Γκόρου αποτελεί μια προαναγγελθείσα δραματική εξέλιξη. Θα σεβαστώ εν΄ μέρη το αίτημά του να μη αναφέρω δημοσίως τα όσα μου εμπιστεύτηκε. Επικαλέστηκε φόβους του ότι οι γνωστοί κύκλοι στην Ελλάδα που κυνήγησαν τον ίδιο θα με καταδιώξουν κι εμένα περισσότερο. (Δεν είχε άδικο. Εδώ, εντοπίζω τώρα τη λυσσαλέα προσπάθεια να με απολύσουν από το ΑΠΕ και να μου κλείσουν το στόμα). Τώρα που κατέληξε στη φυλακή, είμαι βέβαιος ότι θα βρει τρόπο να μιλήσει.

Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ ΓΚΟΡΟ  ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΙΜΑΡΑ

Μόλις ο Γκόρος ανέλαβε τα ινία του δήμου Χιμάρας, αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, διαπίστωσε τρομαχτικές πραχτικές αλλοίωσης των περιουσιών των Ελλήνων.  Ετοίμασε και παρέδωσε στην Πρεσβεία 15 φακέλους με παραβάσεις φωτιά σε βάρος των περιουσιών της Χιμάρας. Δεν γνωρίζω τους λόγους που το έκανε. Ίσως για να αποχτήσει την εμπιστοσύνη  της Ελλάδας που τον αντιμετώπιζε εχθρικά. Ίσως για να έδινε άλλοθι στο Ράμα στα μελλοντικά του σχέδια. Από την Πρεσβεία δεν έλαβε ποτέ καμιά απάντηση. Μετά από προσωπικό ενδιαφέρον προέκυψε ότι φάκελοι δεν υπήρχαν και ότι στην Πρεσβεία υπήρξε ένα άτομο που στα θέματα αυτά είχε μεγαλύτερες αρμοδιότητες από την αρχή της Πρεσβείας.

Ταυτόχρονα ο Γκόρος προσφέρονταν στην ελληνική κοινότητα στη Χιμάρα για παραχώρηση οικοπέδου για το σχολείο, για την επισκευή του παλιού σχολικού κτιρίου, για το συντονισμό των προσπαθειών για άνοιγμα λυκείου στα ελληνικά κλπ. Η αντίδραση από την ΟΜΟΝΟΙΑ ήταν σκληρή και αποτρεπτική και βοηθούσε τα Τίρανα για να εμπόδιζε την προσπάθεια αυτή.

Μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ο δήμαρχος Γκόρος αναζήτησε άλλους δίαυλους επικοινωνίας στην Ελλάδα για να μιλήσει για την κατάσταση. Φαίνεται ότι έπεσε σε ανθρώπους της γραμμής που εκπροσωπεί σήμερα ο Μπελέρης. Από τότε ο πόλεμος εναντίον του σκλήρανε μέχρι την απόφαση για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας.

Στο εξής, ο Γκόρος θα αναγκαστεί να βρει μόνιμο  και αποκλειστικό καταφύγιο στο Ράμα. Θα γίνει ένα καλό εργαλείο στα χέρια του. Επαναλήφθηκε το γνωστό και διαδεδομένο φαινόμενο μεταξύ των απλών και επώνυμων Ελλήνων Βορειοηπειρωτών.

Όταν δεν βλέπουν την αναμενόμενη ζεστασιά και στήριξη από Ελλάδα, πρώτα αποσύρονται, στη συνέχεια αμολούν ύπουλα την ελληνική συνείδηση για να βρουν στο τέλος καταφύγιο σε αλβανική αγκαλιά. Όσοι Έλληνες αντιστέκονται δέχονται διπλό διωγμό, και από αλβανική και από ελληνική πλευρά!

Γνωστό όμως και το αποτέλεσμα. Θα κατέληγε στη φυλακή, όπως πολλοί άλλοι συνεργάτες του Ράμα,  ο ρόλος των οποίων έληγε. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ

Οι αρμόδιες ελληνικές αρχές  θα πρέπει εσπευσμένα να αναλάβουν ευθύνες και δράση για να σταματήσουν τα επικίνδυνα αυτά παιχνίδια. Ο εναπομείνας στα πατρώα εδάφη Ελληνισμός της Αλβανίας, δεν πρέπει να αφεθεί σε μοίρα θύματος, ανάμεσα στις προαναφερόμενες σκληρές μυλόπετρες, όπου η ελληνική ακούει σε κυρίως ιδιοτελή οφέλη.

Η σύλληψη και του Γκόρου αποτελεί τρομαχτική μαρτυρία του κλίματος αυτού, αλλά που σίγουρα αναμένεται να κλιμακωθεί. Εδώ έγκειται ο κίνδυνος, με την Ελλάδα, ακόμα και την επίσημη, να αναλαμβάνει ρόλο εγγυητή του νικητή στην αδελφοκτονία των ελάχιστων Βορειοηπειρωτών στις εστίες τους. Ήδη οι χαράκτες της ταχτικής εξόδου από την κρίση της σε εξέλιξη αποτυχίας των κύκλων αυτών, που ακούει στην υπόθεση Μπελέρη, έχουν προμηνύσει μια τέτοια μαύρη εξέλιξη και έχουν ως πρότυπο την υπόθεση Γκόρου, την οποία οι ίδιοι είχαν μαγειρέψει.

Στην Ελλάδα, η σύλληψη του Γκόρου θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία. Κανείς δεν σκέφτηκε το τραγικό τέλος δύο Ελλήνων παραγόντων, των οποίων η διαμάχη μεταξύ τους τους οδήγησε στη στενή.

Κανείς δεν θέλει στην Ελλάδα να διανοηθεί ότι το παιχνίδι της αλληλεξουδετέρωσης μεταξύ των Ελλήνων, με το απλωμένο χέρι της Ελλάδας και την πυγμή των Τιράνων θα φέρει δυσοίωνα εθνικά αποτελέσματα.

Ο ΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΓΚΟΡΟΥ

Στην περίπτωση Γκόρου, ο Ράμα έχει την ευκαιρία να δηλώσει ενισχυμένα περί ανεξαρτησίας της Αλβανικής δικαιοσύνης. Και όταν μάλιστα ο αγαπητός δήμαρχός του, ο Γκόρος, είναι κατάδικος μετά από μήνυση του φυλακισμένου Μπελέρη,

Συνεπώς, στην Ελλάδα θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες δεν τρώγονται μεταξύ τους, από μόνοι τους, αλλά  επειδή έτσι τους θέλουν οι Αθηναίοι. Δεν μιλάω για τα Τίρανα διότι αυτός είναι ο στόχος τους και τον πετυχαίνουν μια χαρά!

 

Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες και ο διαχρονικός πολιτικός πολιτισμός της Ελληνικότητας: Άρματα, ηνίοχοι και άλογα 

5

Π.Ήφαιστος

Γράφει ο Νίτσε: «… πρέπει να εκθέσουμε τώρα πως διαδόθηκε η επιρροή του Σωκράτη έως τις μέρες μας και σ’ όλο το μέλλον, στους μεταγενέστερους, σαν σκιά που συνεχίζει να μεγαλώνει καθώς δύει ο ήλιος και πως προκαλεί μια συνεχή αναδημιουργία της τέχνης –της τέχνης με την πιο μεταφυσική, ευρεία και βαθιά έννοια– και πως η ατελεύτητη διάρκεια της επιρροής αυτής εγγυάται την ατελεύτητη διάρκεια της τέχνης. … Σχεδόν όλες οι εποχές και όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά δυσθυμία, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες, επειδή κάθε προσωπική, εμφανώς πρωτότυπη και αξιοθαύμαστη δημιουργία φαινόταν, σε σύγκριση με εκείνους, να χάνει ξαφνικά τη ζωή και το χρώμα της και να γίνεται αποτυχημένο αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα. Και έτσι, κάθε τόσο ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού …. (που) … έχουν την αξίωση ότι διαθέτουν εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυία από τις μάζες. … ο φθόνος, η συκοφαντία και το μίσος δεν ήταν αρκετό για καταστρέψει αυτό το αυτάρκες μεγαλείο. Κι έτσι νοιώθει κανείς ντροπιασμένος μπροστά στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμά την αλήθεια πάνω απ’ όλα και τολμά να αναγνωρίσει ακόμη και τούτη την αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα χαλινάρια της δικής μας πάντα και κάθε άλλης κουλτούρας, αλλά και ότι σχεδόν πάντα τα άρματα και τα άλογα είναι κατώτερης ποιότητας και δόξας από τους οδηγούς τους …».

Αυτή η παραστατική περιγραφή του Νίτσε για τον διαχρονικό πολιτικό πολιτισμό της Ελληνικότητας γεννά το ερώτημα κατά πόσο μετά την αποτυχία της Εθνεγερσίας οι σύγχρονοι Έλληνες είναι «ηνίοχοι» της ζωής τους και του πολιτισμού τους και πρωταγωνιστές του πνεύματος διεθνώς, ή αντίθετα, είναι «άλογα» μιας ξενοκρατούμενης «κρατικής άμαξας» της οποίας τους δύο τελευταίους αιώνες ηνίοχοι είναι οι εκάστοτε ηγεμονικές δυνάμεις στους συνασπισμούς των οποίων το νεοελληνικό κράτος «ανήκει». Τονίζεται η θέση που συχνά ακούγεται ότι η Ελλάδα «ανήκει» στον εκάστοτε συνασπισμό αντί της θέσης ότι «είναι ενταγμένη ως κυρίαρχο κράτος, ορίζει τα εθνικά συμφέροντά της και διαρκώς διαπραγματεύεται και συναλλάσσεται για να επιτυγχάνει ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις».

Υπό το πρίσμα μιας ορθής κοσμοϊστορικής θέασης των αφετηριών και των διαδρομών πέντε περίπου χιλιετιών γνωστής ιστορίας του πολιτικού πολιτισμού, η Εθνεγερσία των Ελλήνων τον 18ου αιώνα και ο Μεταπολεμικός Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου αναβίωσαν και ανάδειξαν τον διαχρονικό ανθρωποκεντρικό πολιτικό πολιτισμό της Ελληνικότητας. Τον πολιτικό πολιτισμό της Εθνικής Ανεξαρτησίας που συμβολίζει την συλλογική ελευθερία ενός έθνους και τις προϋποθέσεις κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι που προσανατολίζουν προς την Ιθάκη της πολιτικής ελευθερίας.

Η αποτυχία της Εθνεγερσίας τον 18ο αιώνα, για λόγους που εξετάζονται σε άλλες δημοσιεύσεις, αποτελεί μεγάλη οπισθοδρόμηση, ακόμη μεγαλύτερη σε σύγκριση με τους εμφύλιους πολέμους της κλασικής εποχής. Το ίδιο ισχύει εάν η οπισθοδρόμηση αυτή συγκριθεί με την Ρωμαϊκή κατάκτηση, με την πτώση του Βυζαντίου και με την μακραίωνη Οθωμανική υποδούλωση. Τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων της Εθνεγερσίας, τα κείμενα του Ρήγα,  οι δηλώσεις, οι θέσεις και οι πράξεις των Επαναστατών και πολλές άλλες μαρτυρίες πριν και μετά την Επανάσταση πιστοποιούν ότι εάν εν μέσω δεσποτικών αποικιοκρατικών διοικήσεων εκπληρώνονταν οι διακηρυγμένοι σκοποί, ενδεχομένως θα άλλαζε ο ρους της ιστορίας.

Αυτό γιατί όχι μόνο θα επιτάχυνε τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αλλά το δημοκρατικό παράδειγμα όπως αποτυπώθηκε στα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων, και που είχε ήδη επηρεάσει το τότε νεόδμητο Αμερικανικό κράτος, θα προκαλούσε επαναστάσεις των μετά-Μεσαιωνικών Ευρωπαϊκών κοινωνικών οντοτήτων που εκκολάπτονταν στα θεμέλια των ίδιων των ολιγαρχικών κρατικών διοικήσεων του 17ου και 18ου αιώνα.

Η αποτυχία της Γαλλικής εξέγερσης και στην συνέχεια της Ελληνικής Εθνεγερσίας οδήγησε σε ένα πολιτικό και στοχαστικό κατήφορο που συνεχίζεται:Οι παλινωδίες και αντιφάσεις του μετα-Μεσαιωνικού πολιτικού στοχασμού, ο προσανατολισμός και οι σταθμοί του κρατικού γίγνεσθαι και του διακρατικού συστήματος, η γένεση του αστικού κράτους και της αποικιοκρατίας, οι μηδενιστικές παραδοχές, τα εσχατολογικά μετακρατικά/υπερκρατικά διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα και ο συγκαιρινός μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός είναι αλληλένδετα φαινόμενα. Εν τούτοις, η συμβατική σοφία και η βιβλιογραφία κατά κανόνα και για ακατανόητους λόγους τα αναμιγνύει όλα, τα δοξάζει όλα, τα ωραιοποιεί όλα, δημιουργεί μια εικόνα γραμμικής κίνησης χωρίς καμπυλότητες, λοξοδρομήσεις και αντιστροφές και κυριολεκτικά αποσιωπά πρωτοφανείς μαζικές εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες των μετα-Μεσαιωνικών ανθρώπων με σκοπό να κατασκευαστούν κράτη και να διασφαλιστεί κρατική συνοχή.

Ακόμη, λησμονείται ότι οι ολιγαρχικές-δεσποτικές και αποικιοκρατικές μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης που διαδέχθηκαν τις ηγεμονικές διοικήσεις του Μεσαίωνα επί αιώνες καταλήστευαν τους πόρους των υπόλοιπων εθνών του πλανήτη, πολλά από τα οποία διέθεταν πολιτισμό πολλών αιώνων και σε μερικές περιπτώσεις και χιλιετιών. Λησμονείται επίσης ότι αυτή η καταλήστευση του πλανήτη, ενώ κατέστειλε την εξέλιξη πολλών εθνών προκάλεσε και εισροή κολοσσιαίων πόρων στην Ευρώπη δημιουργώντας βιομηχανίες και οικονομικά συστήματα που έφεραν μια δυσβάστακτη δομική ασυμμετρία μεταξύ Βορρά και Νότου. Αυτά τα κατά τα άλλα πασίγνωστα γεγονότα της μετά-Μεσαιωνικής διαχρονίας, τα τετελεσμένα των οποίων οι διαφωτιστές και οι ιδεολογικοί τους απόγονοι επιχείρησαν είτε να αποσιωπήσουν είτε να υποτιμήσουν, είχαν δύο ακόμη αποτελέσματα:

Πρώτον, η πολιτική σκέψη υπηρετούσε σχεδόν αποκλειστικά καθεστωτικούς σκοπούς και αξιώσεις αθέσπιστης ισχύος –κάτι που κορυφώθηκε με την έλευση των μετακρατικών/υπερκρατικών εσχατολογικών ιδεολογικών δογμάτων– με αποτέλεσμα ο πολιτικός στοχασμός να παραμείνει φτωχός συγγενής της κλασικής εποχής και των Βυζαντινών στοχαστών. Τους Νέους Χρόνους οι εσχατολογίες που κήρυτταν την έλευση ανθόσπαρτων μετακρατικών τόπων εσχατολογικά ιδεολογικά προσδιορισμένων, μοιραία, αντί ανοδικής πολιτικής και στοχαστικής τροχιάς δημιούργησαν μια μεγάλη δεξαμενή φαντασιόπληκτης ιδεολογικής πολιτικής θεολογίας, της οποίας μεγάλες ποσότητες κατάλοιπων διαιωνίζονται στον 21ο αιώνα και αποτελούν κύρια αίτια των καταμαρτυρούμενων παθογενειών του σύγχρονου κρατοκεντρισμού.

Δεύτερον, με τη μετάβαση από τους Αναγεννησιακούς στους διαφωτιστές, όταν κατά βάση και ουσιαστικά κυριάρχησε ο αθεϊσμός, ο υλισμός και η αντί-πνευματικότητα, δυσκόλεψε την άντληση σωστής γνώσης από τις εμπειρίες από τον οικουμενικών προδιαγραφών διαχρονικό ανθρωποκεντρικό ελληνικό πολιτικό πολιτισμό. Όπως συχνά τονίζουμε, παρά το γεγονός ότι μερικοί μοντερνιστές στοχαστές ήταν αναμφίβολα ιδιοφυείς-μεγαλοφυείς και έγραψαν κείμενα ιδεολογικά προσανατολισμένα που πολλούς έπεισαν –χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Μαρξ και Καντ–, τα μετα-Μεσαιωνικά χρόνια η πολιτική σκέψη περιορίστηκε εάν όχι καθηλώθηκε και εκμηδενίστηκε επειδή υπήρχαν υψηλά υλιστικά-μηδενιστικά τείχη και περιοριστικές αντί-πνευματικές οροφές που εμπόδιζαν την καθαρή θέαση του κόσμου και των κοσμοϊστορικών προσανατολισμών κατά τη διάρκεια πέντε περίπου χιλιετιών πολιτικού γίγνεσθαι. Υποτίμησαν επίσης τον ρόλο του πνεύματος και των πολιτισμών στο πολιτειακό γίγνεσθαι. Αυτά και τα συμπαρομαρτούντα, σχετίζονται επίσης με την ελλειμματική γνώση της κλασικής εποχής, τη διαστρεβλωμένη αντίληψη του Αριστοτελισμού που περιέγραψε επακριβώς ο Παναγιώτης Κονδύλης και την παντελή άγνοια της Βυζαντινής κοσμοπολιτείας (που εν πολλοίς συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας).

Ενίοτε η έκθαμβη ενθουσιαστική αναφορά στην κλασική εποχή είναι χαρακτηριστική του γεγονότος ότι ακόμη και στοχαστές υψηλών νοητικών προδιαγραφών της εποχής συγκρινόμενοι με τους κλασικούς έδιναν έναν άνισο αγώνα εν μέσω περιορισμένης όπως είπαμε θέασης λόγω υλιστικών τειχών. Εξ ου και η παράθεση στην αρχή του παρόντος κειμένου του αποσπάσματος κειμένου του Νίτσε, ο οποίος περιγράφει παραστατικά τις τάσεις για σύγχρονες καρικατούρες της κλασικής εποχής, για ηνίοχους που είναι οι στοχαστές της κλασικής εποχής και για άλογα που είναι στοχαστές της εποχής μας. Αυτή η θέση του Νίτσε αξίζει να εξεταστεί περαιτέρω για να γίνουν πιο κατανοητές οι καθημερινά καταμαρτυρούμενες σύγχρονες παθογένειες της πολιτικής σκέψης και της πολιτικής πράξης.

Υπογραμμίζεται ότι δεν υποτιμάται η σημασία των Αναγεννησιακών στοχαστών και καλλιτεχνών ιδιαίτερα των πρώτων μετά-Μεσαιωνικών χρόνων. Όμως, θα πρέπει να συνεκτιμάται δεόντως, αφενός το πώς οι μετά-Μεσαιωνικές πολιτικές και πληθυσμιακές προϋποθέσεις τους καθήλωσαν, και αφετέρου, το γεγονός ότι μετά τον 16ο αιώνα υπήρξαν πολλοί και εξαιρετικά ευφυείς στοχαστές, αλλά οι περισσότεροι επηρεάζονταν από τη διολίσθηση στον υλισμό, την αντί-πνευματικότητα και τον μηδενισμό των κατά τον Κονδύλη «συνεπών μηδενιστών» (Μαρκήσιος de Sade κ.α.), οι παραδοχές των οποίων εξ αντικειμένου είναι προπολιτικά προσανατολισμένες.

Για να το πούμε διαφορετικά, αντί το πνεύμα, ο πολιτισμός και οι τέχνες να ανυψωθούν και να υπερισχύσουν, η κρατική συγκρότηση οδηγήθηκε στην εκδίωξη του πνεύματος αλλά και στην ανάλογη προσαρμογή των τεχνών και των γραμμάτων (εξ ου και η θεοποιημένη «μεταμοντέρνα τέχνη»). Το πνεύμα όμως δεν εκδιώκεται γιατί ότι και να ειπωθεί όλα τα ανθρώπινα όντα έχουν πνεύμα, και μάλιστα, όταν εντός ή εκτός πόλεως είναι αθέσπιστο, ενδέχεται να είναι και θηριώδες, ενώ το στοίχημα του πολιτικού πολιτισμού είναι το πώς θα θεσπιστεί πολιτικά το κράτος για να σταθεροποιήσει τις συμπεριφορές σύμφωνα με τις επιταγές του συλλογικού βίου.

Εν τέλει, όταν ο συνεπής μηδενιστής Μαρκήσιος de Sade γράφει ότι «φονεύει ή βιάζει και ηδονίζεται» σημαίνει ότι –έστω και αν ισχυρίζεται ότι η ψυχή και το πνεύμα είναι «σαλέματα της ύλης»– αυτός και κάθε άλλος διαθέτει, εν τέλει, «κάποιου είδους» πνεύμα και ψυχόρμητα. Μάλιστα, εάν οποιοδήποτε άτομο είναι γνήσιος φορέας παραδοχών παρόμοιων με τον de Sade, προγραμματικά και εξ αντικειμένου αυτά τα ψυχόρμητα πιθανότατα εκδηλώνονται βάρβαρα, δολοφονικά και κτηνωδώς. Εξάλλου, εάν σταθούμε στον ισχυρισμό ότι η ψυχή και το πνεύμα είναι σαλέματα της ύλης, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύει ή τουλάχιστον δεν γνωρίζουμε τα ενδότερα και αθέατα πεδία του ανθρώπινου όντος για να αποφανθούμε. Απλά παρατηρείται ότι το πνεύμα διαρκώς εκδηλώνεται. Και το ζήτημα είναι εάν είναι αθέσπιστο και άγριο ή θεσπισμένο και «πολιτικά πολιτισμένο».

Ψυχή, πνεύμα, ορμές, βιολογίες και συμπαρομαρτούντα δημιουργούν ταλαντώσεις της ανθρώπινης φύσης οι οποίες σταθεροποιούνται σύμφωνα με τις επιταγές του συλλογικού πολιτικού βίου που προϋποθέτει εύνομη και εύτακτη πολιτική ζωή (βλ. αναφορές στον Αριστοτέλη ένθεν και ένθεν). Βασικά αυτό έχουμε, όπως ήδη εξηγήσαμε, όταν μια νοερή ιστορική «στιγμή» πριν πέντε περίπου χιλιετίες τα ανθρώπινα όντα εξερχόμενα από την εποχή της βαρβαρότητας και εισερχόμενα στην πολιτική εποχή οργανώθηκαν σε πολιτικοοικονομικά ιεραρχημένες ομάδες. Αρχικά πρωτόλεια και εξελικτικά από την αρχαϊκή εποχή στην κλασική εποχή, όταν κορύφωσαν τον πολιτειακό πολιτικό πολιτισμό. Η μετάβαση από τον κρατοκεντρισμό στη μετακρατοκεντρική Βυζαντινή κοσμοπολιτεία, όπως εξηγείται σε άλλο σημείο, άργησε τόσο λόγω πρόωρου θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου όσο και λόγω Ρωμαϊκής κατάκτησης.

Ολοκληρώνοντας το σύντομο αυτό απόσπασμα από το προαναφερθέν βιβλίο, επισημαίνεται ότι οι περιφερειακοί πόλεμοι και η όξυνση των ηγεμονικών ανταγωνισμών του πολυπολικού πλέον διεθνούς συστήματος, φωτίζει και καθημερινά καταμαρτυρεί ότι αυξάνονται οι παθογένειες, τα αδιέξοδα και οι κίνδυνοι, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου πυρηνικού ολοκαυτώματός μας. Το μείζον, υποστηρίχθηκε, είναι η κυριαρχία πολιτικού και στρατηγικού ορθολογισμού εντός του υπάρχοντος Μεταψυχροπολεμικού εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι, με καθαρά κρατοκεντρικούς όρους και εσχατολογικά-ουτοπικά στερημένα, αντλούνται τα σωστά διδάγματα από τις κοσμοϊστορικές εμπειρίες κατά την διάρκεια της προκλασικής, κλασικής και Βυζαντινής εποχής, καθώς επίσης και τα πολιτικά προτάγματα της Εθνεγερσίας. Όπως υποστηρίχθηκε συχνά ένθεν και ένθεν, σκοπός είναι η αναζήτηση νέων μορφών διεθνούς διακυβέρνησης επί ζητημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, κοινούς κινδύνους, κοινά προβλήματα και την κοινωνικοπολιτικά και διακυβερνητικά ανεξέλεγκτη διεθνική ιδιωτεία. Για να αναφερθούμε τους όρους της θέσης του Νίτσε που παρατέθηκε στην αρχή, λογικά η σύγχρονη Ελληνική πολιτεία τα μέλη της οποίας διεκδικούν ότι είναι φορείς του διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού, θα μπορούσαν να είναι, ηνίοχοι της πολιτικής σκέψης διεθνώς για να επηρεαστούν και προσανατολιστούν τα κράτη και το διεθνές σύστημα προς πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές κατευθύνσεις. Ερωτάται εμφαντικά: Οι σύγχρονοι Έλληνες που θεωρούνται φορείς του πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας, διαδραματίζουν ένα τέτοιο ρόλο;

Υστερόγραφο: Το πιο πάνω κείμενο είναι προσαρμοσμένο απόσπασμα από την σελ. 310 κ.ε. του βιβλίου «ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός, Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» (Εκδόσεις Ποιότητα – https://piotita.gr/?p=41774). Το ένατο κεφάλαιο αφορά την Ελληνική Εθνεγερσία για να περιγράψει το γεγονός ότι εν μέσω ηγεμονικών κρατικών διοικήσεων και κτηνωδών αποικιοκρατικών δομών η Εθνεγερσία αποτέλεσε το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός όχι μόνο των Νέων Χρόνων αλλά και όλων των κοσμοϊστορικών φάσεων. «Το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός» της ιστορίας επειδή εκδηλώθηκε σε μια ιστορική φάση όπου επιτυχία και εγκαθίδρυση ξανά μιας μετακρατοκεντρικής κοσμοπολιτείας δημοκρατικά δομημένης σε όλα τα επίπεδα, λογικά και αναμενόμενα θα ενδυνάμωνε τις αξιώσεις των μελών των κοινωνιών να καταστούν εντολείς μιας εντολοδόχου και ανακλητής εξουσίας.

Συναφή κείμενα

 Εθνικός πολιτισμός, εθνική ιδιοσυστασία, μεταφυσική πίστη, δημοκρατία και ελευθερία https://wp.me/p3OqMa-2KJ

·            Διεθνής πολιτική τον 21ο αιώνα και η επιτάχυνση των στρατηγικών διενέξεων μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων. https://wp.me/p3OqMa-2QP

·            ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός https://wp.me/p3OqMa-2IW

·            ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός https://wp.me/p3OqMa-2IW

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr  www.ifestosedu.gr  [email protected]

Twitter https://twitter.com/ifestosedu

Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/

Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

«ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός, μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» https://piotita.gr/?p=41774

Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Ελευθερία https://www.facebook.com/groups/philopatria/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος  αιώναςhttps://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνοhttps://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Παναγιώτης Κονδύλης – https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτηςhttps://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

Τίτλοι-σύνδεσμοι αναρτημένων δοκιμίων, άρθρων https://wp.me/p3OqMa-26x

Πίνακες διαλέξεων και σημειώσεις διαλέξεων – πίνακες συντομογραφικής απεικόνισης πτυχών του διεθνούς συστήματος  https://wp.me/p3OqMa-1GG

 

Τρομοκρατική επίθεση – Αντιμέτωπη με νέα κρίσιμα διλήμματα στρατηγικού χαρακτήρα η σύγχρονη Ρωσία

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Και όμως… Η Ρωσία θα μπορούσε αυτήν την στιγμή να γυρίσει το παιχνίδι, να «κλειδώσει» το εξαιρετικά κοστοβόρο – σε πόρους αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό – αποτέλεσμα που της έχει εξασφαλίσει ο μακροχρόνιος πολέμος στην Ουκρανία τον οποίο η ίδια ξεκίνησε και να διεκδικήσει την δυναμική επαναπροσέγγισή της με το Ευρωπαϊκό σύστημα αξιών, αλλά και μια αξιόλογη επανακατάταξη σε ένα Διεθνές σύστημα, το οποίο αναζητεί εναγωνίως καινούρια επίπεδα ισορροπίας και μια πιο αποτελεσματική φόρμουλα συνεννόησης…

Το τρομοκρατικό χτύπημα στις παρυφές της Ρωσικής πρωτεύσουσας, θα μπορούσε να αφυπνίσει την ηγεσία του Κρεμλίνου και εν τέλει να λειτουργήσει λυτρωτικά απέναντι στα πολλαπλά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει, πολύ δε περισσότερο σήμερα που μια εκρηκτική και ενδεχομένως ανεξέλεγκτη προβολή του αισθήματος ανασφάλειας των Ρώσων πολιτών και μάλιστα σε συνθήκες ξέφρενης πολεμικής καχεξίας, ενδέχεται να τροφοδοτήσει ισχυρές τάσεις πολιτικής αλλά και γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης με απρόβλεπτες προεκτάσεις.

Η πολύνεκρη Ισλαμική τρομοκρατική επίθεση, παραμέρισε προσωρινά ΚΑΙ μέσα στις Δυτικές κοινωνίες αλλά ΚΑΙ στα περιβάλλοντα των Δυτικών ηγεσιών, τα αισθήματα της αποστροφής που κυριάρχησαν εξ αιτίας της συνεχιζόμενης πολεμικής επιχείρησης στην Ουκρανία και τα αντικατέστησε, επίσης προσωρινά, με συναισθήματα συμπάθειας απέναντι σε μια χώρα που έδωσε γι’ ακόμη μια φορά, νέα εκατόμβη θυμάτων στο τέρας του Ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Η Ρωσική πολιτική ηγεσία, θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό της, να σταματήσει να ασχολείται με φτηνές “τηλεοπτικές παραγωγές” κατασκευής επιθυμητών ενόχων και να αξιοποιήσει το timing που την ευνοεί αντικειμενικά, προκειμένου να μετατρέψει το δράμα, τον ανθρώπινο πόνο και την καταστροφή, σε τακτικό πλεονέκτημα με ευρύτερες στρατηγικές προεκτάσεις. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει μέσα στις επόμενες μια με δύο ημέρες το πολύ, να υπάρξει ένα νέο βαρυσήμαντο διάγγελμα του προέδρου Πούτιν, μέσα από το οποίο θα οριοθετηθεί το εύρος μιας πολυεπίπεδης Ρωσικής απάντησης, ικανής να αιφνιδιάσει τους πάντες.

Ένας τέτοιος χειρισμός, θα βοηθήσει σημαντικά την Ρωσία να διατηρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία ωστόσο θα πρέπει να έχει προαποφασίσει πως είναι διατεθειμένη να την εξαργυρώσει δημιουργικά και σε μια κατεύθυνση εντελώς διαφορετική από αυτήν της ανεξέλεγκτης εκδικητικής μανίας την οποία προδιαγράφει σήμερα το κυρίαρχο δυτικό αφήγημα, το οποίο βεβαίως τροφοδοτείται από τις δηλώσεις ακραίων τυχοδιωκτών και απερίσκεπτων καιροσκόπων που κατοικοεδρεύουν στο Ρωσικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο. Στο πλαίσιο αυτής της συνολικής και ενιαίας απάντησης… 

  • Το πρώτο πράγμα το οποίο θα πρέπει να κάνει η Ρωσία, είναι να ζητήσει την σύγκλιση του Σ.Α του ΟΗΕ, καταδεικνύοντας την προθυμία και την ετοιμότητά της, για ευρύτερες συναινέσεις και την ευρύτερη δυνατή συνεργασία στην αντιμετώπιση της Διεθνούς τρομοκρατίας, με σεβασμό φυσικά στα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών.

Η εξειδίκευση αυτής της ειλικρινούς πρωτοβουλίας, με την πρόταση για δημιουργία ενός διαρκούς Ευρωπαϊκού φόρουμ που θα θέτει στο κέντρο της προσοχής του την επεξεργασία λύσεων και πολιτικών και την υποβολή προτάσεων στις Εθνικές κυβερνήσεις και στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, θα είναι μια εξαιρετική συμβολή στην διαχείριση της ανησυχίας που είναι διάχυτη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

  • Το δεύτερο ζήτημα το οποίο θα πρέπει να εντάξει στον επικοινωνιακό της αιφνιδιασμό, θα πρέπει να είναι η ανάληψη πρωτοβουλίας για πολυμερή συνεννόηση ΚΑΙ με τα Ευρωπαϊκά όργανα αλλά ΚΑΙ με τις ΗΠΑ (βεβαίως ΚΑΙ με την Ουκρανία) για τον οριστικό και πλήρη τερματισμό των συγκρούσεων και την δρομολόγηση πολιτικής λύσης στο Ουκρανικό με την μορφή και το κύρος της Διεθνούς Συνθήκης. Η εξέλιξη αυτή, θα της εξασφαλίσει διεθνή αναγνώριση στο έδαφος της Κριμαίας η οποία θα περάσει ΚΑΙ de jure στην κυριότητά της, καθεστώς απόλυτης αυτονομίας στο έδαφος του Ντονμπάς και παράλληλα με αυτά, θα της εξασφαλίσει την θεσμική κατοχύρωση του απαραίτητου πλαισίου και ενός περιφερειακού μοντέλου Ασφαλείας το οποίο επεδίωκε από την αρχή.
  • Το τρίτο ζήτημα το οποίο θα μπορούσε να επιδιώξει, είναι την διαπραγμάτευση ενός ειδικού εξοπλιστικού καθεστώτος σε ολόκληρη την Ρωσο-ΝΑΤΟϊκή οριογραμμή στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται από τα νέα ΝΑΤΟϊκά αποκτήματα ή τουλάχιστον η Φινλανδία, ούτως ώστε να εξυπηρετείται με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο το πακέτο των Ρωσικών επιφυλάξεων που σχετίζονται με την ΝΑΤΟϊκή αντιπυραυλική ασπίδα.

Εν κατακλείδι, η Ρωσική πολιτική ηγεσία, οφείλει να περιθωριοποιήσει άμεσα τις ακραίες φωνές, να επιστρατεύσει το σύνολο του αποθέματος της νηφαλιότητας που διαθέτει και εν τέλει να αποφασίσει εάν είναι διατεθειμένη να συνεχίσει να πορεύεται στον αμφιλεγόμενο δρόμο του εκδικητικού τυχοδιωκτισμού με αμφίβολα τα αποτελέσματα και για την ίδια αλλά και με σαφείς μακροχρόνιες συνέπειες που θα τροποποιήσουν και εν τέλει θα εκφυλίσουν δραματικά τις πρωταγωνιστικές της φιλοδοξίες, ή εάν θα σπεύσει να αξιοποιήσει το ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ευνοϊκό γι’ αυτήν timing, προκειμένου να συνδιαμορφώσει τους όρους ενός νέου RESTART, που θα την βγάλει από τα αδιέξοδα ενός κοστοβόρου πολέμου και θα την επανεντάξει σταδιακά στο κλαμπ των συνδιαμορφωτών της επόμενης μέρας στην Ευρασία…

Η πολιτική ηγεσία του Κρεμλίνου, οφείλει να διακρίνει την πίτα, να προσέξει την φάκα και να μην αφήσει την κοντόφθαλμη βουλιμία της και την εκδικητική της προδιάθεση να την καθηλώσει στην παγίδα του Ουκρανικού τυριού. Το τίμημα θα είναι εξαιρετικά βαρύ, θα είναι τίμημα πρωτίστως χαμένων ευκαιριών και η πόρτα που άνοιξε εξ αιτίας της δολοφονικής τρομοκρατικής επίθεσης, καλό θα είναι να μην κλείσει από απερίσκεπτες και κοντόφθαλμες εμμονές…

Γιατί η Ρωσία αγνόησε τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ – Αγωνία για το μέλλον του πολέμου στην Ουκρανία

0
24/03/2024, 07:45

Οι προειδοποιήσεις που ελήφθησαν ως απειλές από τη Μόσχα και η επανάληψη των δηλώσεων περί ουκρανικής ανάμιξης – Τα σενάρια για τις επόμενες κινήσεις της Ρωσίας

Το αποτύπωμά της στη γεωπολιτική σκηνή έχει αφήσει ήδη η τρομοκρατική επίθεση στη Μόσχα που καταγράφηκε σε μία συγκυρία κλιμάκωσης των ρωσικών επιθέσεων στην Ουκρανία. Μέσα στον καταιγισμό των πληροφοριών κι ενώ η κοινή γνώμη παρακολουθεί έντρομη την τραγική λίστα των θυμάτων να αυξάνεται, τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πολλά.

Η επόμενη μέρα στην Ουκρανία όπως και οι σχέσεις Ρωσίας-Δύσης αλλά και Μόσχας-Άγκυρας τίθενται σε ένα βασικό πλαίσιο προβληματισμού. Δεδομένου ότι η Μόσχα από την πρώτη στιγμή έσπευσε να βάλει το Κίεβο στο κάδρο των ευθυνών κι ακόμη και ο Πούτιν άφησε αιχμές για ανάμιξη, παρά την ανάληψη ευθύνης από τον ISIS, δεν αποκλείεται μία σοβαρή όξυνση στις διμερείς σχέσεις. Παράλληλα, ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει ο Ρώσος πρόεδρος θα κρίνει και τη στάση της Ευρώπης που ζητά αποκλιμάκωση, όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Την ίδια στιγμή, η μελλοντική στάση του Πούτιν απέναντι στον μουσουλμανικό κόσμο και το Ισλάμ προβληματίζει την παγκόμια κοινότητα, γι’αυτό και η συνομιλία με τον Ταγίπ Ερντογάν, η πρώτη με ξένο ηγέτη δεν μπορούσε παρά να μην προκαλέσει ζωηρό πολιτικό σχολιασμό.

Με μία πρώτη ανάγνωση θα ερμήνευε κανείς την ισλαμιστική τρομοκρατική επίθεση ως αντίποινα στις ρωσικές επιδρομές εναντίον ένοπλων ισλαμιστών στην περιοχή της Ινγκουσετίας.

Εκείνο όμως που δύσκολα θα απαντηθεί είναι γιατί οι Ρώσοι αγνόησαν τους Αμερικανούς…

Όπως αναφέρει το BBC σε ανάλυσή του, η προειδοποίηση της 7ης Μαρτίου από τις ΗΠΑ ήταν συγκεκριμένη. Μιλούσαν για «εξτρεμιστές» που είχαν σχέδια στοχοποίησης χώρων όπου συγκεντρώνονται πλήθη, στη Μόσχα.

Η Ουάσιγκτον είχε κάποιου είδους πληροφόρηση, η οποία σχετιζόταν με τον ISIS, μοιράστηκε τις πληροφορίες με τις ρωσικές Αρχές, όμως το πρόβλημα ήταν ότι η Μόσχα απέρριψε τις προειδοποιήσεις.

Τρεις ημέρες πριν από την επίθεση, ο Ρώσος πρόεδρος μίλησε στο διοικητικό συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας (FSB), για τη στρατιωτική επιχείρηση, όπως επιμένει να την αποκαλεί, στην Ουκρανία.

Υποστήριξε ότι η Ουκρανία είχε μεταπηδήσει σε «τρομοκρατικές τακτικές» ενώ μίλησε και για «προκλητικές δηλώσεις» και προσπάθειες «αποσταθεροποίησης» από τη Δύση.

Αυτόματα διαφαίνεται το έλλειμμα αξιοπιστίας ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία, καθώς οι προειδοποιήσεις ερμηνεύονται από το Κρεμλίνο ως απειλές.

Οι αντιφατικοί ισχυρισμοί

Ο ρωσικός ισχυρισμός ότι η Ουκρανία εμπλέκεται στην επίθεση είναι εντελώς ανεδαφικός, γράφει το Skynews από την πλευρά του.

Η Μόσχα προέβαλε αντιφατικούς ισχυρισμούς για να αφήσει την εντύπωση ότι η Ουκρανία εμπλέκεται, επισημαίνεται δε.

«Υπάρχει η πιθανότητα οι Ρώσοι να χρησιμοποιήσουν μία δήθεν εμπλοκή της Ουκρανίας για να δικαιολογήσουν μια μαζική κινητοποίηση και να ενισχύσουν τον πόλεμό τους στην Ουκρανία» προσθέτει το βρετανικό δίκτυο.

Εντύπωση προκάλεσε, πάντως, ο ισχυρισμός άχρηστος τον οποίο επέλεξε να αποδώσει ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στον Ρώσο ομόλογό του, κατηγορώντας τον για κακή διαχείρηση της τρομοκρατικής επίθεσης λόγω της εμμονής του με την κλιμάκωση της επιθετικότητας στην Ουκρανία.

Η Δύση, που βρίσκεται σε αυξημένη επιφυλακή λόγω φόβου επιθέσεων από το παρακλάδι του Ισλαμικού Κράτους, εξακολουθεί να στέλνει μηνύματα συμπαράστασης στη Ρωσία που κρατά κλειστά τα χαρτιά της για τις επόμενες κινήσεις.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Τί ήρθε να μας πει καθηγητής του Χάρβαρντ για την εθνική μας ταυτότητα

4

Ήμουν πρόθυμος να παρακολουθήσω την ετησία διάλεξη “Άγγελος Δεληβορριάς”, εις μνήμην του πρώην διευθύνοντος το Μουσείο Μπενάκη, στις 19 Μαρτίου, με ομιλητή τον Μάικλ Χέρτζβελντ, ομότιμο καθηγητή στο Χάρβαρντ κι επί σειράν ετών μέλος της επιτροπής νεοελληνικών σπουδών του ιδίου πανεπιστημίου.

Όμως,  με αποθάρρυνε το περιεχόμενο διαδικτυακής συνέντευξης (*) της καλής συναδέλφου Μάρως Βασιλειάδου, κατά την οποίαν ο κ. Χέρτζφελντ (Γερμανοεβραϊκής καταγωγής) ισχυρίστηκε ότι «κανείς θεσμικός φορέας, όπως το κράτος, είτε η Εκκλησία δεν πρέπει να έχει καμία απολύτως σχέση με την θρησκεία ή την εθνικότητα», διότι ως είπε «σε στιγμές κρίσεως μπορούν να μεταμορφωθούν σε εργαλεία μίσους». Λίγο παρακάτω ο καθηγητής του Χάρβαρντ  εξειδικεύει την σκέψη ότι «και το βασικό υπόβαθρο του ελληνικού εθνικισμού είναι αυταπάτη».

Αν αυτά έλεγε ο ομιλητής, όχι στην φιλόξενη χώρα μας, αλλά στην Γερμανία ή το Ισραήλ, θα του αντέτειναν ότι την Μεταρρύθμιση έκαμε ο Μάρτιν Λούθηρος (1483-1546) και το Ισραήλ δεν θα ήταν σήμερα κράτος, με τον δεύτερο ισχυρότερο στρατό στον κόσμο. Η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε προϊόν διαφυλάξεως του «εθνικισμού» των Ελλήνων, πάνω από 500 χρόνια. Αν στην Ελλάδα δεν είχαμε την Εκκλησία και τους λειτουργούς της δεν θα μιλούσαμε ελληνικά σήμερα, ολίγον απέχοντες από την γλώσσα του Θουκυδίδη – μοναδικό επίτευγμα παγκοσμίως.

Κι αν το ελληνικό κράτος δεν συσπείρωνε το γένος δια του εθνικισμού, οι κάτοικοι της χώρας αυτής θα είχαν είτε την τύχη των Ποντίων αδελφών μας, οπόταν σφαγιάσθησαν από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους Μπολσεβίκους το 1919, είτε σήμερα των Παλαιστινίων στη Γάζα. Κι αν ο καθηγητής θεωρεί “περιφρονητικά” τα ερωτήματα περί εθνικότητας, ας είναι βέβαιος ότι ούτε ένας από τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της χώρας μας δεν αισθάνεται καταφρονημένος που είναι Έλλην. Αντίθετα είναι υπερήφανος, παρά τις αστοχίες της κυβερνήσεώς του.

Μια απάντηση στον καθηγητή του Χάρβαρντ 

Έγραφε ο Καβάφης σχετικά:

«Και τώρα μη με αρχίζεις ευφυολογίες
Τα “που οι Έλληνες” και “που τα Ελληνικά”
Τόσοι και τόσοι βαρβαρότεροι μας άλλοι
αφού το γράφουν, θα το γράψουμε κ’ εμείς»

ΥΓ: Παρωδούμενο, το Καβαφικό ποίημα “ΦΙΛΕΛΛΗΝ” τελειώνει:

«Και τέλος μη ξεχνάς που ενίοτε
μας έρχοντ’ από την… Εσπερία σοφισταί
Και στιχοπλόκοι κι άλλοι ματαιόσπουδοι.
Ώστε ανελλήνιστοι δεν είμεθα ,θαρρώ»

slpress.gr

A Big Defeat for Big Tech

0

Tech companies know that if there is an open, democratic debate about data security, consumers’ concerns about digital safeguards will win out. And while the industry’s lobbyists tried to ensure that no such debate could ever occur, one of their more cynical moves has now been exposed and thwarted.

NEW YORK – Last year, US President Joe Biden’s administration infuriated lobbyists representing Big Tech firms and others that profit from our personal data by denouncing a proposal that would have gutted domestic data privacy, online civil rights and liberties, and competition safeguards. Now, Biden’s new executive order on Americans’ data security reveals that the lobbyists had good reason to worry.

After decades of data brokers and tech platforms exploiting Americans’ personal data without any oversight or restrictions, the Biden administration has announced that it will ban the transfer of certain kinds of data to China and other countries of concern. It is a small, but important, step toward protecting Americans’ sensitive personal information, in addition to government-related data.

Moreover, the order is likely a precursor to additional policy responses. Americans are rightly worried about what is happening online, and their concerns extend well beyond privacy violations to a host of other digital harms, such as mis- and disinformation, social media-induced teenage anxiety, and racial incitement.

The firms that make money from our data (including personal medical, financial, and geolocation information) have spent years trying to equate “free flows of data” with free speech. They will try to frame any Biden administration public-interest protections as an effort to shut down access to news websites, cripple the internet, and empower authoritarians. That is nonsense.

Tech companies know that if there is an open, democratic debate, consumers’ concerns about digital safeguards will easily trump concerns about their profit margins. Industry lobbyists thus have been busy trying to short-circuit the democratic process. One of their methods is to press for obscure trade provisions aimed at circumscribing what the United States and other countries can do to protect personal data.

It might seem obvious that a US president should protect Americans’ privacy and national security, both of which could be jeopardized depending on how and where the vast amounts of data that we all generate are processed and stored. Yet, amazingly, former President Donald Trump’s administration sought to prohibit the US from placing any restrictions on “the cross-border transfer of information, including personal information” to any country if such transfers were related to the business of any investor or service provider operating in the US or other countries signing the agreement.

The Trump administration’s proposal to include this rule in the World Trade Organization did provide for one exception, which ostensibly would allow some regulation “necessary to achieve a legitimate public policy objective,” but it was designed not to work in practice. While Big Tech lobbyists cite the exception to rebut criticism of the broader proposal, the provision’s language comes straight from a WTO “General Exception” that has failed in 46 of 48 attempted uses.

The ban on cross-border data regulation was just one of four proposals that Big Tech lobbyists convinced Trump officials to slip into the revised North American Free Trade Agreement and to propose at WTO-related talks. Written in arcane jargon and buried among hundreds of pages of trade-pact language, these provisions were misleadingly branded as “digital trade” rules.

By prohibiting governments from adopting certain policies, the proposal’s industry-written terms threatened bipartisan efforts in the US Congress to counter Big Tech’s abuses of consumers, workers, and smaller businesses. They also undercut the US regulatory agencies responsible for protecting our privacy and civil rights, and for enforcing antitrust policy. In fact, had the Trump-era rules banning government restrictions on data flows gone into effect at the WTO, they would have barred the Biden administration’s own new data-security policy.

Few people realized the Trump-era proposal even existed – except, of course, for the lobbyists who had been quietly commandeering trade talks. While no previous US trade pacts had included provisions pre-empting executive and congressional authority over data regulation, digital platforms suddenly would have been granted special secrecy rights. The kinds of algorithmic assessments and AI pre-screenings that Congress and executive-branch agencies deem critical to protecting the public interest would have been banned.

After Trump’s loss in the 2020 election, industry lobbyists still hoped to make these anomalous rules a new norm. Their plan was to get the same provisions added to a Biden administration agreement called the Indo-Pacific Economic Framework. But instead of going with the lobbyists, Biden administration officials worked with Congress to determine that the Trump-era proposals were not compatible with congressional and administration goals for digital privacy, competition, and regulation.

Now, we can understand why tech lobbyists were so incensed by the Biden administration’s decision to withdraw support for the Trump-era proposal. They recognized that by casting aside Big Tech’s favored “digital trade” handcuffs, the Biden administration was reasserting its authority to regulate the large platforms and data brokers that Americans across the political spectrum think have too much power. Trade agreements have gotten a bad name precisely because of this kind of behavior by corporate lobbyists.

The US needs a robust debate about how best to regulate Big Tech, and over how to maintain competition while preventing the digital harms that are stoking political polarization and undermining democracy. Obviously, the debate should not be tethered by constraints imposed surreptitiously by Big Tech through trade agreements. US Trade Representative Katherine Tai is exactly right when she says that it would be “policy malpractice” to lock in trade rules limiting action on these matters before the US government has established its own domestic approach.

Whatever one’s position on the regulation of Big Tech – whether one believes that its anti-competitive practices and social harms should be restricted or not – anyone who believes in democracy should applaud the Biden administration for its refusal to put the cart before the horse. The US, like other countries, should decide its digital policy democratically. If that happens, I suspect the outcome will be a far cry from what Big Tech and its lobbyists were pushing for.Joseph E. Stiglitz

Απαισιόδοξες οι προοπτικές για τους Κεντρώους στις ευρωεκλογές

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Εν όψει των επικείμενων ευρωεκλογών του Ιουνίου οι δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν. Αυτοί που δείχνουν καθαρά να έχουν ρεύμα είναι τα ακροδεξιά κόμματα, με όλες τις αποχρώσεις τους. Η παραδοσιακή δεξιά και οι σοσιαλιστές, που επί χρόνια ρύθμιζαν από κοινού την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα από συμβιβασμούς και διαμοιρασμό των αξιόλογων θέσεων των θεσμικών κοινοτικών οργάνων, θα επιχειρήσουν, μάλλον ανεπιτυχώς, να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Με πιο πιθανούς ζημιωμένους τους δεύτερους. Οι οικολόγοι έχουν σχεδόν ταυτιστεί με τις δυσκολίες των ευρωπαίων γεωργών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και αλιέων, εξ ου και οι πρόσφατες μαζικές πανευρωπαϊκές διαδηλώσεις και τα μπλόκα τους. Τέλος, η παραδοσιακή αριστερά και η ακροαριστερά είναι σχεδόν σαν μην υπάρχουν σήμερα. Ας θυμηθούμε πριν μερικά χρόνια ότι είχαν κατεβάσει τον κ. Τσίπρα ως υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ! Ποιο υπολείπονται ;

Οι Κεντρώοι.

Στο σημερινό απερχόμενο ευρωκοινοβούλιο αποτελούν την Τρίτη πολιτική δύναμη με το κόμμα Renew. Παίζουν έναν κεντρικό ρόλο τον οποίο κινδυνεύουν να χάσουν, σύμφωνα με το παρακάτω ρεπορτάζ του Vincent Collen, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Les Echos, στις 21-3-2024, με τίτλο : «Ευρωεκλογές : οι κεντρώοι  κινδυνεύουν να χάσουν τον κεντρικό ρόλο τους» (Elections européennes : les centristes risquent de perdre leur rôle pivot).

Το κόμμα Renew, το οποίο συσπειρώνει τους Ευρωπαίους Κεντρώους, ξεκίνησε επίσημα την προεκλογική εκστρατεία του την περασμένη Τετάρτη 20-3-2024. Αυτή η ευρω-ομάδα, η οποία περιλαμβάνει τους Μακρονιστές στη Γαλλία, βρίσκεται σε οπισθοχώρηση σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Θα μπορούσε να χάσει την επιρροή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κατά την επόμενη ευρω-βουλευτική περίοδο, συνοψίζει ο εν λόγω ρεπόρτερ.

Πριν από πέντε χρόνια, οι Ευρωπαίοι Κεντρώοι ανθούσαν, οδηγούμενοι από την εμφάνιση των Μακρονιστών στη Γαλλία. Σήμερα, λιγότερο από 3 μήνες πριν από τις ευρωεκλογές, όλες οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν σαφή πτώση για το κόμμα Renew στη Ευρωβουλή του Στρασβούργου. Αυτή η ομάδα φιλελεύθερων κεντρώων περιλαμβάνει, εκτός από το κόμμα Αναγέννηση του Μακρόν, το γερμανικό κόμμα FDP και το ολλανδικό VVD.

Η επίσημη έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας του Renew, μέσα σε ένα μουσείο στις Βρυξέλλες το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση. Μεταξύ των Ευρωπαίων κεντρώων ηγετών, παρευρισκόταν μόνο η Εσθονή πρωθυπουργός Κάγια Κάλλας. Δυσκολεύτηκε να ακουστεί μέσα σε μια μεγαλειώδη αίθουσα με αξιοθρήνητη ακουστική.

Πίσω από την ακροδεξιά οι Κεντρώοι ;

Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν ήταν εκεί, ούτε ο Βέλγος πρωθυπουργός, ο Αλεξάντρ Ντε Κρου, ούτε ο Μαρκ Ρούτε, ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Ολλανδίας. Από τους Ευρωπαίους επιτρόπους της Κεντρώας οικογένειας, η Δανή Μαργκρέτε Βεστάγκερ και ο Γάλλος Τιερί Μπρετόν ήρθαν εκεί για να υπερασπιστούν τα αποτελέσματα της τελευταίας πενταετούς θητείας τους.

Η ομάδα Renew είναι αυτή τη στιγμή η τρίτη ομάδα στο Ευρω-Κοινοβούλιο, πίσω από τις δύο ιστορικές ομάδες που είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα με τους Δημοκράτες. Την επομένη των εκλογών της 9ης Ιουνίου, θα μπορούσε να υποβιβαστεί στην 4η ή ακόμα και στην 5η θέση, αν πιστέψουμε τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις.

Θα μπορούσε δηλαδή να φτάσει πίσω από την ακροδεξιά ID (δηλαδή του κόμματος της Λεπέν RN, του γερμανικού AfD,  κ.λπ.) και θα ερχόταν στήθος με στήθος με τους εθνικούς συντηρητικούς του κόμματος CRE (δηλαδή του κόμματος των Fratelli Ιταλίας της Giorgia Meloni, του Πολωνικού PiS, κ.λπ.). Η τελευταία προβολή από την εταιρεία δημοσκοπήσεων Europe Elects δίνει μόνο 86 έδρες στο ομάδα Renew, δηλαδή περίπου 15 λιγότερες έδρες από αυτές που έχει σήμερα.

Πτώση σε Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία…

Είναι η οπισθοδρόμηση της Αναγέννησης (δηλαδή του κόμματος του Μακρόν) στη Γαλλία που επεξηγεί το μεγαλύτερο μέρος της προ-αναγγελλόμενης πτώσης, δεδομένου του βάρους της που εξασφαλίζει την ηγεσία της ομάδας στο Ευρω-Κοινοβούλιο. Αλλά οι Κεντρώοι αγκομαχούν επίσης στην Ολλανδία, όπου έχασαν στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ή στη Γερμανία, όπου οι δημοσκοπήσεις πιστώνουν στο FDP, μέλους του κυβερνώντος συνασπισμού, με λιγότερο από 5% των ψήφων. Στην Ισπανία, το κόμμα Ciudadanos έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το πολιτικό προσκήνιο.

«Η προαναγγελθείσα πτώση του κόμματος Renew θα έχει σημαντικές συνέπειες στη γενική πολιτική δυναμική της Ευρωπαϊκής Ένωσης», αναλύει ο Thierry Chopin, του Ινστιτούτου Jacques Delors. Κατά τις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2019, για πρώτη φορά, το ΕΛΚ και οι Σοσιαλιστές δεν έλαβαν την πλειοψηφία των εδρών μαζί. Τα εν λόγω δύο κυρίαρχα κόμματα ήταν υποχρεωμένα έτσι να βασίζονται συνεχώς στο Renew για να περάσουν τα νομοθετικά κείμενα.

«Στο επίκεντρο του παιχνιδιού»

«Επί 5 χρόνια, το Renew συμμετείχε σε όλους τους συνασπισμούς. Η υποστήριξη των Κεντρώων ήταν κρίσιμη για να προχωρήσουν μπροστά τα διάφορα κοινοτικά θέματα», συνεχίζει ο Τιερί Σοπέν. «Καταφέραμε να βάλουμε την ομάδα μας στο επίκεντρο του παιχνιδιού», δήλωσε την Τετάρτη η Γαλλίδα Valérie Hayer, μία από τις τρεις επικεφαλής της ευρωπαϊκής λίστας του Renew μαζί με τη Γερμανίδα Marie Agnes Strack–Zimmermann και τον Ιταλό Sandro Gozi.

Αυτόν τον κεντρικό ρόλο (pivot) ή του «ρυθμιστή» κινδυνεύουν να τον χάσουν οι Κεντρώοι στην επόμενη νομοθετική περίοδο. «Σε κάθε περίπτωση μάλλον θα χάσουν την επιρροή τους», εκτιμάει ο εν λόγω ειδικός. Με την οπισθοδρόμηση του Renew, «είναι επίσης υπό αμφισβήτηση η θέση της ίδιας της Γαλλίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς», σύμφωνα με τον ίδιο. Οι Γάλλοι ευρωβουλευτές είναι ήδη πολύ λίγοι σε αριθμό εντός των δύο πιο ισχυρών ομάδων, του ΕΛΚ και του S&D. Η συρρίκνωσή τους και μέσα στην Κεντρώα οικογένεια θα αποδυναμώσει περαιτέρω την επιρροή των Γάλλων στο Ευρω-Κοινοβούλιο.

Μια «ανθρώπινη» μεταναστευτική πολιτική

Valerie Hayer

Για να πείσει τους ψηφοφόρους, το μανιφέστο του Renew, που ανακοινώθηκε την περασμένη Τετάρτη, επικεντρώνεται :

@ στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας,

@ της ανταγωνιστικότητας,

@ της εφαρμογής του Πράσινου Συμφώνου,

@ αλλά και  στην υπεράσπιση του κράτους δικαίου, απέναντι σε καθεστώτα όπως αυτό του Ούγγρου Βίκτορ Όρμπαν.

Οι Κεντρώοι προωθούν μια «ανθρώπινη» μεταναστευτική πολιτική, επιδιώκοντας να ξεχωρίσουν από την ολοένα και πιο σκληρή γραμμή των ανταγωνιστών τους του κόμματος ΕΛΚ σε αυτόν τον τομέα. Η Valérie Hayer υποσχέθηκε την Τετάρτη ότι δεν θα υπάρξει, από το Renew, «καμία ασάφεια απέναντι στους λαϊκιστές και τους εξτρεμιστές».

 

 

 

Λ. Χαραλαμπόπουλος: η κοινωνική δυσαρέσκεια έχουμε όχι «εμφύλιο πόλεμο»

1

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει κάθε διαμαρτυρία εναντίον της σαν κίνδυνο για «διχασμό»

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που η Νέα Δημοκρατία έσπευσε να κατηγορήσει την αξιωματική αντιπολίτευση ότι ετοιμάζει παρεμβάσεις στις παρελάσεις και «επεισόδια».

Και μου έκανε εντύπωση αφ’ ενός γιατί μέχρι την ανακοίνωσή της δεν είχε πάρει διαστάσεις να συζητείται ευρέως στη δημόσια σφαίρα κάτι τέτοιο, αλλά και γιατί η κυβέρνηση επέλεξε να «σηκώσει» αυτό το θέμα, δηλαδή να ανοίξει τη συζήτηση αυτή.

Νομίζω ότι ο λόγος που το έκανε είναι γιατί θέλει να δημιουργήσει στην κοινωνία έναν συνειρμό με την προηγούμενη δεκαετία, τότε που είχαμε μια κοινωνία βαθιά διαιρεμένη, ουσιαστικά έναν ακήρυκτο «εμφύλιο πόλεμο», που πήρε διάφορες μορφές, ακόμη και μέχρι του σημείου να διακοπεί η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου το 2011 στη Θεσσαλονίκη. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η φρασεολογία που χρησιμοποίησε στην ανακοίνωσή της μιλώντας περί προσπάθειας δημιουργίας «νέων ‘αγανακτισμένων’ και μπαχαλοποίησης».

Όντως σήμερα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι κουρασμένο από εκείνη την περίοδο, την οποία θυμάται και με μια θλίψη και ένα φόβο, και δεν θέλει να επιστρέψει. Θέλει, για να χρησιμοποιήσω μια τετριμμένη πια -αλλά και παρεξηγημένη- έκφραση κάποια «κανονικότητα».

Μόνο που αυτή τη φορά δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο. Οι συνθήκες, ευτυχώς, είναι πολύ διαφορετικές και σε κάθε περίπτωση η όποια «κανονικότητα» ούτε τόσο εύθραυστη είναι, ούτε στο όνομά της μπορεί κανείς να τρομοκρατεί και να ζητά απεμπόληση κάθε δικαιώματος για αντίδραση σε πολιτικές άδικες ή αναποτελεσματικές.

Αυτό που έχουμε σήμερα είναι μια κοινωνία βαθιά δυσαρεστημένη από την κυβέρνηση για την ακρίβεια, για τη στεγαστική κρίση, για την κατάσταση με την εγκληματικότητα, για τον τρόπο που θεσμοθετήθηκαν τα ιδιωτικά σουπερμάρκετ πτυχίων, για τα απογευματινά χειρουργεία με «νόμιμα φακελάκια», για τα προβλήματα με το κράτος δικαίου, για τις υποκλοπές, για την αλαζονεία αρκετών υπουργών.

Παρουσιάζοντας η κυβέρνηση αυτή την εύλογη δυσαρέσκεια της πλειοψηφίας της κοινωνίας, ως «παραταξιακή», «τοξική» και «εμφυλιοπολεμική», ή εμφανίζοντάς την ως καθοδηγούμενη από την αξιωματική αντιπολίτευση, παρότι γνωρίζει πολύ καλά ότι η δυσαρέσκεια σήμερα είναι πολύ ευρύτερη από την περιορισμένη συγκριτικά επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά προσπαθεί να την παρουσιάσει σαν κάτι διαφορετικό και μικρότερο από αυτό που είναι πραγματικά.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους. Ρητορική που θύμιζε αλήστου μνήμης εποχές είχε χρησιμοποιήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και για τις κινητοποιήσεις των φοιτητών μιλώντας πάλι για προβοκάτσιες της Αριστεράς, η οποία όπως είπε «επιδιώκει διαχρονικά τη δημιουργία έντασης», σε μια προσπάθεια συκοφάντησης του φοιτητικού κινήματος.

Στη διαμόρφωση βέβαια της εικόνας ενός ανούσιου «κομματικού καυγά» –βοήθησε αυτή τη φορά και η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ που ζήτησε παρέμβαση Εισαγγελέα για όσα τον κατηγορεί η ΝΔ– κάτι που ξέρουμε ότι πια δεν περνάει στην κοινωνία και ουσιαστικά συμβάλλει στον αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα και τις αιτίες που προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις.

Γι’ αυτόν τον λόγο και σήμερα έχει σημασία να επαναφέρουμε τον πολιτικό διάλογο στις πραγματικές διαστάσεις του και σε ένα επίπεδο που δεν προσβάλει τη νοημοσύνη των πολιτών.

Και αυτές δεν είναι ένας κλασικός καυγάς μεταξύ κομμάτων. Ούτε οι κραυγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το κρίσιμο ζητούμενο σήμερα είναι το να επανέλθει η πολιτική συζήτηση στην κανονικότητά της.

Αυτή που λέει ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνά ενάντια στη βούληση της κοινωνίας, ιδίως όταν αυτή καταγράφεται με διάφορους τρόπους.

Ότι όταν καταγράφεται πλειοψηφική απόρριψη μέτρων, αυτά δεν πρέπει να προωθούνται.

Ότι οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις πρέπει να προωθούνται με διάλογο και όχι πυγμή.

Ότι η κυβέρνηση και οι υπουργοί δεν μπορούν να κινούνται ως να έχουν εξασφαλισμένη ατιμωρησία.

Ότι οι διαδηλώσεις, οι απεργίες, οι φοιτητικές καταλήψεις δεν είναι «ανομία», αλλά τρόποι διεκδίκησης και αντίδρασης σε πολιτικές που θίγουν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα.

Ότι υπάρχει κάτι που λέγεται κράτος δικαίου οι αρχές και οι κανόνες του οποίου δεν πρέπει να παραβιάζονται, ότι γίνεται σεβαστή η ελευθερία του Τύπου, ότι δεν επιχειρείται συγκάλυψη σκανδάλων όπως αυτό των υποκλοπών.

Και εάν επανέλθει η πολιτική συζήτηση σε αυτού του είδους την κανονικότητα, τότε θα αποκτήσουν και οι πολίτες εμπιστοσύνη ξανά στη Δημοκρατία και δεν θα εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον «Κανένα».

in.gr