Αρχική Blog Σελίδα 1352

Γερμανία: Αντλώντας διδάγματα από το χιτλερικό πραξικόπημα

1
Ουίλιαμ Νόα Γκλάκροφτ 

Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας στο Μόναχο ήταν αυτό που έβαλε τον Χίτλερ στον πολιτικό χάρτη. Τι διδάγματα μπορεί να αντλήσει κανείς από το 1923 για τη Γερμανία του σήμερα;

Ο Αδόλφος Χίτλερ εκφωνεί λόγο στην μπυραρία του Μονάχου το 1939 Εικόνα: Everett Collection/picture alliance 

Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας αποτέλεσε μία κομβική εξέλιξη στην άνοδο του ναζί Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία. Τα όσα συνέβησαν στις 8 και 9 Νοεμβρίου 1923 στο Μόναχο επρόκειτο να αλλάξουν την ιστορία της Γερμανίας – και μαζί και αυτήν του 20ού αιώνα.

Η 1η Απριλίου σηματοδοτεί την 100η επέτειο από τη λήξη της δίκης που ακολούθησε το 1924, όταν ο συνεργάτης του Χίτλερ, ο στρατηγός Έριχ Φρίντριχ Βίλχελμ Λούντεντορφ, αθωώθηκε.

Εκείνη την εποχή ο Χίτλερ ήταν απλώς ένας ακόμη εξτρεμιστής στη Γερμανία. Λίγοι μπορούσαν να φανταστούν τότε πως μέσα σε μία δεκαετία αυτός και το ναζιστικό κόμμα θα κυριαρχούσαν στη χώρα. Πως θα οδηγούσαν την Ευρώπη σε έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο και τη Γερμανία στην εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων και άλλων μειονοτήτων στο Ολοκαύτωμα.

Η μοιραία μέρα στο Μόναχο

Την 8η Νοεμβρίου ο Χίτλερ οδήγησε περίπου 2.000 υποστηρικτές του στο Bürgerbräukeller, μία μπυραρία στο κέντρο του Μονάχου. Μέλη της βαυαρικής κυβέρνησης και σημαντικές προσωπικότητες του δημοσίου βίου είχαν μαζευτεί για να γιορτάσουν την επέτειο από την επανάσταση του 1918, η οποία ανέτρεψε τη συνταγματική μοναρχία και οδήγησε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Η μπυραρία Bürgerbräukeller στο Μόναχο το 1979
Η μπυραρία Bürgerbräukeller στο Μόναχο το 1979 Εικόνα: TM/AP Images/picture alliance

Ο Χίτλερ ήλπιζε να πιέσει τους πολιτικούς ηγέτες, προκειμένου να εκπληρώσουν τις δικές του πραξικοπηματικές φιλοδοξίες, σε μία περίοδο κατά την οποία η Βαυαρία βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τις εθνικές αρχές. Είχε κηρυχθεί καθεστώς έκτακτης ανάγκης και ο κυβερνήτης Γκούσταβ φον Καρ διοικούσε με απόλυτες εξουσίες. Εάν ο Χίτλερ κατάφερνε να πετύχει τον σκοπό του, θα μπορούσε να έχει βρει και την απαραίτητη υποστήριξη για να προελάσει στο Βερολίνο και να αντικαταστήσει τη νεοσύστατη κοινοβουλευτική δημοκρατία με μία ακροδεξιά δικτατορία.

Όσοι όμως υποτίθεται πως θα τον στήριζαν άρχισαν να έχουν δεύτερες σκέψεις και «τίποτα δεν πήγε σύμφωνα με το σχέδιο», αναφέρει ο Βόλφγκανκ Νίες, ιστορικός και συγγραφέας ενός νέου βιβλίου για το Πραξικόπημα της Μπυραρίας.

Μετά την ολονύχτια κατάληψη της μπυραρίας ο Χίτλερ οδήγησε τους πραξικοπηματίες στη Feldherrnhalle, ένα μνημείο του 18ου αιώνα προς τιμή του βαυαρικού στρατού – χωρίς όμως «συγκεκριμένο σκοπό», όπως προσθέτει ο Νίες.

Καθώς προχωρούσαν μέσα από το κέντρο του Μονάχου, συναντήθηκαν με αστυνομικές στρατιωτικές δυνάμεις της Βαυαρίας. Ακολούθησε ανταλλαγή πυρών, κατά την οποία σκοτώθηκαν τουλάχιστον 14 ναζί και 4 αστυνομικοί. Ο Χίτλερ τραυματίστηκε ελαφρά και λίγες μέρες αργότερα συνελήφθη. Παρ’ ότι καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης για προδοσία, μέσα σε έναν χρόνο από την απόπειρα πραξικοπήματος αφέθηκε ελεύθερος με αναστολή.

Ιδανικές συνθήκες για το πραξικόπημα του Χίτλερ

Ο Χίτλερ δεν κατέλαβε τη Γερμανία εκείνη την ημέρα, όμως η αποτυχία κάθε άλλο παρά τον πτόησε. Κατά τη σύντομη φυλάκισή του ξεκίνησε να γράφει το “Mein Kampf” («Ο Αγών μου»), μία αυτοβιογραφία στην οποία ξεδίπλωνε και το φασιστικό του όραμα. Το κόμμα του άλλαξε τακτική και αντί να προσπαθεί να καταλάβει την εξουσία παράνομα, τη διεκδίκησε νομίμως μέσω του συστήματος. Στα επόμενα χρόνια οι ναζί ενισχύθηκαν εκλογικά σε ολόκληρη τη χώρα.

Ο Χίλτερ ποζάρει μετά την αποφυλάκισή του το 1924
Αν και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών, ο Χίτλερ αφέθηκε σύντομα ελεύθερος Εικόνα: dpa dena/dpa/picture-alliance

Η δε απόπειρα πραξικοπήματος έλαβε χώρα σε μία άκρως ασταθή περίοδο για τη Γερμανία, κατά την οποία η κεντρική κυβέρνηση ήταν αδύναμη, αξιωματούχοι δολοφονούνταν και η κρατική εξουσία απειλούνταν από βίαιες δυνάμεις τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς. Ο υπερπληθωρισμός είχε γονατίσει την οικονομία και πάρα πολλοί άνθρωποι ήταν άνεργοι – ιδίως οι βετεράνοι πολέμου που ήξεραν να πολεμούν.

Οι μνήμες από την εθνική ταπείνωση της συνθηκολόγησης της Γερμανίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ακόμη νωπές. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, που υποχρέωσε τη Γερμανία σε καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων, συνέθλιβε ακόμη περισσότερο τις προοπτικές της χώρας.

«Χωρίς τη “χείρα βοηθείας” πολλών μοναρχικών, αντιδραστικών βετεράνων, εθνικιστών με επιρροή και πολιτικών τρομοκρατών στη βαυαρική μητρόπολη, η άνοδος του Χίτλερ μέσω των γεγονότων του 1923 θα ήταν αδύνατη», γράφει στη Frankfurter Allgemeine Zeitung ο ιστορικός Ντάνιελ Ζίμενς.

Παρ’ ότι το κόμμα των ναζί απαγορεύτηκε ακριβώς μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ξεφύτρωσε στη θέση του ένα παρόμοιο κόμμα. Αυτό κέρδισε το 30% των ψήφων στις τοπικές εκλογές στη Βαυαρία την επόμενη χρονιά – και πολύ σύντομα οι Ναζί επέστρεψαν και μάλιστα με τον Χίτλερ στο τιμόνι.

Τα διδάγματα για το σήμερα

Πλακάτ με το λογότυπο της AfD πάνω σε ένα πρόσωπο με το μουστάκι και το κούρεμα του Χίτλερ
Κίνδυνος για τη δημοκρατία η άνοδος της AfD στη Γερμανία;Εικόνα: David Young/dpa/picture alliance

Το πραξικόπημα αλλά και συνολικά η εμπειρία με τους ναζί επηρεάζει σημαντικά τη Γερμανία, τη νομοθεσία και τους θεσμούς της μέχρι σήμερα. Και ο κίνδυνος παραμένει. Το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) φτάνει σε επίπεδα-ρεκόρ στις δημοσκοπήσεις. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στην Έσση, στη δυτική Γερμανία, η AfD βγήκε δεύτερη και θα μπορούσε να τα πάει ακόμη καλύτερα στις εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν φέτος στα ανατολικά κρατίδια.

Στη Βαυαρία, την οποία ο Χίτλερ αποκαλούσε σπίτι του και όπου ενορχήστρωσε την άνοδό του στην εξουσία, περισσότεροι από το 30% των ψηφοφόρων ψήφισαν το AfD ή τους Ελεύθερους Ψηφοφόρους – ένα άλλο εθνικιστικό, δεξιό κόμμα. Ενώ το πρώτο από αυτά εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως πολιτικός παρίας με τον οποίο αρνούνται να συνεργαστούν οι υπόλοιπες παρατάξεις, το δεύτερο υποστηρίζει το κυβερνών Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα στη βαυαρική κυβέρνηση.

Για ορισμένους ιστορικούς και πολιτικούς παρατηρητές μία τέτοια συνεργασία είναι σαν ένα θλιβερό déjà vu με μνήμες του παρελθόντος. «Εάν ξέρει κανείς τι οδήγησε τη Γερμανία στη διάλυση περίπου έναν αιώνα πριν, τότε πρέπει να ισχυροποιήσει την Ευρώπη και να αποτρέψει μία νέα καταστροφή», επισημαίνει η Γιούτα Χόφριτς, δημοσιογράφος που έχει ασχοληθεί με την απόπειρα πραξικοπήματος του Χίτλερ. «Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να εξετάσει κανείς προσεκτικότερα τα όσα συνέβησαν το 1923».

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

Τουρκία: Θα πάει σε πρόωρες εκλογές ο Ερντογάν;

0

Κατακόκκινος ο χάρτης της Τουρκίας, στα χρώματα του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, μετά τις δημοτικές εκλογές. Αναβρασμός στο επιτελείο Ερντογάν. Σκέψεις για πρόωρες εκλογές.

Ταγίπ Ερντογάν και Εμινέ μετά την ήττα του ΑΚΡ στις δημοτικές εκλογέςΕικόνα: Emin Sansar/Anadolu/picture alliance

Θα πρέπει να δει κανείς τον εκλογικό χάρτη της Τουρκίας μετα τις χθεσινές αυτοδιοικητικές εκλογές για να αντιληφθεί το μέγεθος της νίκης της αντιπολίτευσης.Το κόκκινο χρώμα του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) καλύπτει όλη την ανατολική Θράκη, μέρος του Πόντου, την Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρα. Επίσης όλα τα παράλια του Αιγαίου, σχεδόν το μισό των τουρκικών παραλίων στη Μεσόγειο. Στην ηπειρωτική Τουρκία το κόκκινο χρώμα φτάνει μέχρι την Άγκυρα.

Στην Κωνσταντινούπολη των 16 εκατομμυρίων, πέρα από τον Μητροπολιτικό Δήμο που κέρδισε για άλλη μια φορά ο Εκρέμ Ιμάμογλου, όλοι οι μικρότεροι δήμοι και περιοχές στον Βόσπορο και τον Κεράτιο πέρασαν στο CHP, το οποίο προηγείται του κυβερνώντος ΑΚΡ με 51.16%. Συνολικά το CHP κέρδισε σε 36 από τις 81 επαρχίες, 15 από τις οποίες ήταν μητροπολιτικές πόλεις.

Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς αυτή την εντυπωσιακή ανατροπή των δεδομένων, μόλις 10 μήνες μετά τις βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, στις οποίες τόσο ο Τούρκος πρόεδρος όσο και η κυβερνητική συμμαχία του κέρδισαν μια σημαντική νίκη; Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι η αιτία της μεταστροφής των ψηφοφόρων είναι η συνεχιζόμενη κακή κατάσταση της οικονομίας και οι φρούδες ελπίδες που έδωσε ο Τούρκος πρόεδρος στους πολίτες για σύντομη ανάκαμψη. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, ο πρόεδρος δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Τα 7 από τα 16 εκατομμύρια συνταξιούχων που τον υποστήριζαν προτίμησαν να μην πάνε καν να ψηφίσουν.

Παραδοχή ήττας από τον Ερντογάν

Ο δήμαρχος Κων/πολης Εκρέμ Ιμάμογλου
Εκρέμ Ιμάμογλου, ο μεγάλος νικητής στην Κων/ποληΕικόνα: OZAN KOSE/AFP

Η ατμόσφαιρα στο ΑΚΡ είναι συγκεχυμένη. Ο πρόεδρος Ερντογάν εμφανίστηκε χθες βράδυ στο μπαλκόνι των κεντρικών γραφείων του κόμματος στην Κωνσταντινούπολη μόνο με την σύζυγό του Εμινέ. Κανείς υπουργός ή υποψήφιος δήμαρχος δεν ήταν παρών. Παραδέχτηκε την ήττα του και υποσχέθηκε ότι θα διορθώσει τα λάθη που έγιναν. Κάποιοι είπαν ότι φαινόταν κουρασμένος. Άλλοι ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει παρά την ήττα.

Ακόμη δεν είναι σαφές ποια στρατηγική θα ακολουθήσει. Έτσι και αλλιώς ως πρόεδρος ενός συγκεντρωτικού συστήματος εξουσίας ελέγχει τα πάντα, είναι υπεύθυνος τόσο για την εσωτερική κατάσταση αλλά και για τη διεθνή θέση της χώρας του. Είναι εκλεγμένος έως το 2028 και είναι έτοιμος για τη σημαντική συνάντηση που θα έχει τον Μάιο με τον πρόεδρο Μπάιντεν, στο πλαίσιο της βελτίωσης των σχέσεων της χώρας του με τις ΗΠΑ.

Πρόωρες εκλογές και συνταγματική αναθεώρηση;

Ταγίπ Ερντογάν, ΑΚΡ
Κρίσιμες εξελίξεις στου κόλπους του ΑΚΡ του Ταγίπ ΕρντογάνΕικόνα: Adem Altan/AFP/Getty Images

Η αυριανή μέρα είναι κρίσιμη. Θα συνέλθει εκτάκτως το Κεντρικό Εκτελεστικό Συμβούλιο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) για να αξιολογήσει τα αποτελέσματα των εκλογών της 31ης Μαρτίου. Το AKP, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του, βρίσκεται τώρα στη δεύτερη θέση μετά το CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αυτό που συζητείται με δεδομένη την κρίσιμη οικονομική κατάσταση είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος ίσως επιλέξει να πάει σε πρόωρες εκλογές, να προχωρήσει σε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και να βρει οικονομικές πηγές για να ανατάξει την οικονομία.

Μάλιστα εκπρόσωπος του Νέου Κόμματος Ευημερίας, ενός ισλαμικού κόμματος που επικρίνει το ΑΚΡ και το οποίο ήλθε τρίτο στις εκλογές της 31 Μαρτίου, ζήτησε άμεσα πρόωρες εκλογές γιατί όπως είπε «η κουζίνα έπιασε φωτιά. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά στις τσέπες του και πεινάει, οι έμποροι κλείνουν τις επιχειρήσεις του, οι πρόωρες εκλογές είναι αναπόφευκτες».

Πάντως αναλυτές προβλέπουν δύσκολες ημέρες παρά τις ελπίδες που δημιούργησαν οι εντυπωσιακές νίκες των δημάρχων της αντιπολίτευσης.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ; «Quis custodiet ipsos custodes?»

17

του Παντελή Σαββίδη

Μητσοτάκης για Μαρέβα: Γιατί τόσα ψέματα και τόση κακία; Αντιπαρατεθείτε με εμένα, όχι με την οικογένειά μου.
ΣΧΟΛΙΟ: Με αφορμή την δήλωση αυτή του πρωθυπουργού θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
1.-Η ανάμιξη της πρωθυπουργικής συζύγου στην δημόσια αντιπαράθεση γίνεται εξαιτίας ενός, υποτιθέμενου, sms της ίδιας προς τον κ. Μαρινάκη το οποίο αμφισβητείται ότι εστάλη. Το sms συνιστούσε, κατά το σχετικό δημοσίευμα, στον αποδέκτη του “να τα βρούμε… άκου τους υπουργούς… προϋπόθεση, να ζητήσεις συγνώμη απο τον πρωθυπουργό”.
Το ζήτημα είναι αν το sms υπήρξε. Διότι αν υπήρξε έχουμε μια εξωθεσμική παρέμβαση στη λειτουργία του κράτους, απολύτως καταδικαστέα. Μπορεί να μην ενδιαφέρει τους οπάδούς της ΝΔ ενδιαφέρει, όμως, όσους, έστω λίγους, απέμειναν που προσπαθούν να διασώσουν το κράτος απο την πλήρη κατάρρευση.
2.-Η πλευρά Μητσοτάκη αμφισβητεί την αποστολή του επίμαχου sms. Το ίδιο και ο ιδιοκτήτης ιστοσελίδας ο οποίος, υποτίθεται, ότι το είδε. Σχόλιο στην εφημερίδα του συγκροτήματος Μαρινάκη αμφισβητεί, επίσης, την ύπαρξη του. Πιστεύει κανείς πως ένας δημοσιογράφος, όπως ο κ. Κοττάκης αναφέρθηκε στο sms χωρίς ενημέρωση και χωρίς διασταύρωση της πληροφορίας που του δόθηκε;
Γιατί, τότε, όλη αυτή η διάψευση;
Η λογική εξήγηση είναι, αν πράγματι το sms υπήρξε, ότι θα αποτελεί την κόκκινη γραμμή Μητσοτάκη και όλοι θα θέλουν, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, να προστατεύσουν την σύζυγο του πρωθυπουργού.
3.-Είναι συγκινητική η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να προστατεύσει την σύζυγό του απο τα δημόσια πυρά ενός δύσκολου επικοινωνιακού συστήματος που πολλές φορές δολοφονεί ανθρώπους. Θυμίζει αυτολεξεί, ανάλογη προσπάθεια του Ανδρέα Παπανδρέου. Επαινώ τη ευσιασθησία του και είμαι σε αυτό μαζί του.
Είναι, όμως, θέμα πρωθυπουργικών ανακοινώσεων η υποστήριξη της συζύγου; Δεν το λέω γιατί θέλω να αποδυναμώσω την υποστήριξή της. Αλλά κάποτε πρέπει να σεβαστούμε τους θεσμούς και τα κείμενα που συνιστούν την πολιτεία μας.
Ας την υποστηρίξει ως Κυριάκος Μητσοτάκης και θα γίνω διαπρύσιος, εκθετικός πολλαπλασιστής των δηλώσεών του.
4.-Υπήρξαν τρείς περιπτώσεις που έκαναν μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης να μηδενίσει την εκτίμησή του προς πολιτικούς και συνταγματολόγους και αφορούν στο κράτος και τις λειτουργίες του.
Η πρώτη ήταν η περίπτωση των μνημονίων. Όταν τους έλεγες πως κάτι είναι αντισυνταγματικό σου απαντούσαν, εδώ διαλυόμαστε εσύ το σύνταγμα κοιτάς; Άρα το σύνταγμα δεν υπάρχει όταν, κατά ορισμένους, διαλυόμαστε. Πότε υπάρχει;
Η δεύτερη είναι κατά τη διάρκεια του κορονοϊού. Πάλι η ίδια απάντηση. Στο ίδιο πνεύμα.
Η τρίτη ήταν κατά την ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το Σύνταγμα είναι ρητό σε ό,τι αφορά την απαγόρευσή τους. Αλλά και πάλι τη συναινέσει όλων καταπατήθηκε, Η πολιτεία-και οι συνταγματολόγοι- αδιαφόρησαν για τον ευτελισμό του. Και τα επισημαίνουν πολλοί, παρόλο που είναι υπερ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όχι, όμως, έτσι. Όχι διαλύοντας κάθε συντεταγμένη τάξη στην πολιτειακή μας οργάνωση.
Μονίμως σε κρίση βρισκόμαστε. Δεν θα λειτουργεί το Σύνταγμα; Όταν δε, βλέπεις πρόσωπα που υπηρέτησαν σε υψηλές θεσμικές θέσεις να εκμεταλλεύονται τις αποφάσεις τους για να ανταμειφθούν πολιτικά, τότε δεν υπάρχει κανένας να μας φυλάξει απο τους φύλακες. Τότε η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Επανερχόμαστε, δηλαδή, στη δεκαετία του 60.
Σε λίγο δεν θα είμαστε, απλώς, μπανανία. Θα μας κάνουν κάποιοι, ελάχιστοι, και ό,τι θέλουν. Είναι μια νέα μορφή δικτατορίας. Χωρίς τάνκς. Γι αυτό ας ευαισθητοποιηθούμε πέρα απο συμπάθειες κομματικές, πολιτικές ή φιλικές. Κινδυνεύουμε με υποταγή και διάλυση. Ας το αντιληφθούμε.

Η ρωσική στάση στο Ελληνικό Ζήτημα: απαντήσεις από τις ρωσικές πηγές.

18

 

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

Φωτογραφία: η Ναυμαχία του Ναυαρίνου

Στη συνείδηση του μέσου Έλληνα είναι καταγεγραμμένο πως η τσαρική Ρωσία αποτέλεσε την παραδοσιακή προστάτιδα των ορθοδόξων πληθυσμών και το αντίπαλο δέος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ιστορικά η Ρωσία με την Τουρκία ήταν παραδοσιακοί εχθροί, καθώς μεταξύ του 16ου και 20ου αιώνα είχαν καταγραφεί τουλάχιστον δώδεκα ρωσοτουρκικοί πόλεμοι, η πλειονότητα των οποίων βρήκε νικητές τους Ρώσους.

Ο ανταγωνισμός των δύο χωρών ιστορικά εκτάθηκε από την περιοχή της Ουκρανίας μέχρι την Αρμενία και την Περσία, το σημερινό Ιράν. Κατά τα νεότερα χρόνια, στο επίκεντρο της διαμάχης βρέθηκε η περιοχή της Κριμαίας, λόγω της κομβικής σημασίας των Στενών για την Ρωσία και τη διαχρονική της ανάγκη να αποκτήσει πρόσβαση στην Μεσόγειο.

Αναφορικά με το Ελληνικό Ζήτημα, σημαντικός ήταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29, που προέκυψε μετά από την Ναυμαχία του Ναυαρίνου και την απόφαση της Υψηλής Πύλης να κλείσει τα Στενά για τα Ρωσικά πλοία και να υπαναχωρήσει από την Σύμβαση του Άκκερμαν του 1826. Η ρωσική επικράτηση οδήγησε στη Συνθήκη της Αδριανούπολης της 2/14 Σεπτεμβρίου του 1829, όπου μεταξύ άλλων παραχωρήσεων ο Σουλτάνος θα αποδεχόταν την δημιουργία ενός αυτόνομου, αλλά όχι ανεξάρτητου ελληνικού κράτους στα όρια της γραμμής Αμβρακικού-Παγασητικού, σύμφωνα με τα δεδομένα του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου του ίδιου έτους. Ο φόρος υποτέλειας της Ελλάδας προς την Τουρκία θα ανερχόταν σε ενάμισι εκατομμύρια γρόσια ετησίως.

Στην ουσία με το άρθρο 10 της συνθήκης ο Σουλτάνος αποδέχτηκε δύο προγενέστερα κείμενα που είχαν συνομολογηθεί από τη Μεγάλη Βρετανία, την Γαλλία και την Ρωσία: τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1827 και το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 10/22 Μαρτίου του 1829.

Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829)

Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29 κατέδειξε στην Ευρώπη ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία τελούσε υπό καθεστώς διάλυσης. Οι νίκες του ρωσικού στρατού στα Βαλκάνια και στον Καύκασο οδήγησαν σε δυσανάλογα κέρδη για την Ρωσία, όπως αυτά αποτυπώθηκαν με την Συνθήκη της Αδριανούπολης. Βρισκόμασταν στην εποχή μετά από τους Ναπολεόντειους Πολέμους και στην συλλογική ηγεμονία της Ευρώπης υπό την Ευρωπαϊκή Συμφωνία, όπου μια ριζική μεταβολή του status quo, όπως η ενδεχόμενη κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Ρώσους, θα ήταν ανεπίτρεπτη και απαράδεκτη από τις λοιπές Δυνάμεις. Στην Αγία Πετρούπολη αποφάσισαν εν τέλει πως θα ήταν προς το συμφέρον της Ρωσίας η διατήρηση μιας αδύναμης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά η οριστική διάλυσή της. Η τύχη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα αποτελούσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης από όλες τις Δυνάμεις της εποχής και θα έπρεπε να διευθετηθεί μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας.

Για αυτό η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε πως θα ήταν προτιμότερο η λύση του «Ανατολικού Ζητήματος» να δοθεί όσο το δυνατόν πιο αργά γινόταν.

Ο στρατηγός Ντιέμπιτς σταμάτησε την προέλαση του ρωσικού στρατού στην Αδριανούπολη και τελικά το Ανατολικό Ζήτημα διευθετήθηκε οριστικά τον επόμενο αιώνα με την Συνθήκη της Λωζάννης του 1923.

Όμως ο πόλεμος του 1828-29 κατέστησε φανερό στις Δυνάμεις ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την αυτονομία ενός νεοσύστατου ελληνικού κράτους, όσο η ίδια η ύπαρξή της ετίθετο υπό αμφισβήτηση. Υπό αυτό το πρίσμα, μέσα στους επόμενους μήνες, οι Δυνάμεις θα προέκριναν την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας υπό Ευρωπαίο ηγεμόνα και όχι τον Σουλτάνο.

Η Ελληνική Ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου του 1830.

Η πολιτική του τσάρου Νικόλαου Α’ για την Εγγύς Ανατολή αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο μνημόνιο[1] που συνέταξε ο κόμης Νέσελροντ αμέσως μετά το τέλος του πολέμου. Στο μνημόνιο αυτό ο Νέσελροντ συνοψίζει την πολιτική που θα ακολουθούσε η Ρωσία μέχρι τον πόλεμο της Κριμαίας του 1854-56, πολιτική την οποία διαμόρφωσαν οι στενότεροι συνεργάτες του Τσάρου και την οποία ο Νικόλαος ενέκρινε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1829:

« Πάντα θεωρούσαμε ότι η διατήρηση της [Οθωμανικής] Αυτοκρατορίας ήταν περισσότερο χρήσιμη παρά επιζήμια για τα αληθινά συμφέροντα της Ρωσίας, ότι οποιαδήποτε [νέα] τάξη πραγμάτων, που θα αντικαθιστούσε την υπάρχουσα, δεν θα αντιστάθμιζε για εμάς το πλεονέκτημα να έχουμε για γείτονα ένα αδύναμο κράτος, απειλούμενο διαρκώς από το επαναστατικό πνεύμα, το οποίο παρακινεί τους υποτελείς της…»

Ο φόβος της «Επιτροπής της Αγίας Πετρούπολης», των στενών συνεργατών του Νικόλαου, σε μια ενδεχόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνίστατο στο εξής:

« Η [ρωσική] κατοχή του Βόσπορου και των Δαρδανελίων δεν θα αποτύγχανε στο να βοηθήσει το εμπόριό μας, αλλά ποιο θα ήταν το τίμημα των θυσιών για να την αποκτήσουμε! Επιπλέον, άλλες Δυνάμεις, χάρη στη γεωγραφική τους θέση, θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν μεγαλύτερα κέρδη εις βάρος της Υψηλής Πύλης από ό,τι θα μπορούσε η Ρωσία. Η Αυστρία θα μπορούσε να αποκτήσει την Σερβία, την Ερζεγοβίνη, την Βοσνία, την Αλβανία και ομοίως να υποτάξει το Μαυροβούνιο. Η Αγγλία και η Γαλλία θα μπορούσαν να καταλάβουν τα ελληνικά νησιά, την Κρήτη και την Αίγυπτο. Σε αυτή την περίπτωση η Ρωσική Σημαία θα κληθεί να συναντήσει επικίνδυνους εχθρούς στη νότια Ευρώπη αντί για τους αδιάφορους Τούρκους»

Ο Τσάρος Νικόλαος A’ δεν έδωσε την εντολή στον Ντιέμπιτς να εισέλθει στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός που θα προκαλούσε την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Προτίμησε το 1829 οι ομόθρησκοί του λαοί της βαλκανικής να παραμείνουν υποτελείς στους Τούρκους από το να περάσουν στη σφαίρα επιρροής μιας ανταγωνιστικής δυτικής Δύναμης, όπως ήταν η Αυστρία, η Βρετανία και η Γαλλία.

Η στρατηγική των Ρώσων θα ήταν να αυξήσουν σταδιακά την επιρροή τους στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χωρίς να όμως προκαλέσουν την αντίδραση της Δύσης.

Οι Ρώσοι συνέχισαν την αναθεωρητική πολιτική τους στην Ευρώπη, όμως το 1853 ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Μολδοβλαχία με προφανή σκοπό αυτή την φορά να την προσαρτήσει οριστικά στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Οι Αγγλογάλλοι υποχρεώθηκαν να προστρέξουν στη βοήθεια των Τούρκων για να διατηρηθεί το status quo στην Ευρώπη, ενώ η Αυστροουγγαρία προς απογοήτευση του Τσάρου παρέμεινε ουδέτερη. Στον πόλεμο της Κριμαίας του 1854-56, η Ρωσία δεν θα κατάφερνε να αντιμετωπίσει τις συνασπισμένες Δυνάμεις της Δύσης και θα ηττούνταν. Με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1856, η Ρωσία θα έχανε οριστικά την Μολδοβλαχία, που το 1881 θα αποκτούσε την ανεξαρτησία της ως Βασίλειο της Ρουμανίας.

Επίσης, η Ρωσία αποποιήθηκε του δικαιώματός της να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να αποτελεί τον προστάτη των Ορθοδόξων στην οθωμανική επικράτεια, ενός δικαιώματος που η ίδια πίστευε πως είχε κατακτήσει η Μεγάλη Αικατερίνη με την Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή του 1774.

Προστάτης των χριστιανικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αυτοανακηρύχτηκε ο ίδιος ο Σουλτάνος με τις ευλογίες των Δυτικών Δυνάμεων.

Συμπερασματικά, ο πόλεμος του 1828-29 δεν έγινε από την Ρωσία για να επιβάλει στους Τούρκους την δημιουργία μιας ανεξάρτητης Ελλάδας, αλλά επειδή ο Σουλτάνος απέκλεισε την ελεύθερη πρόσβαση των ρωσικών πλοίων από τα Στενά και υπαναχώρησε από τα συμφωνηθέντα του Άκκερμαν αναφορικά με την αυτονομία της Σερβίας και το καθεστώς στην Μολδοβλαχία.

Ορισμένοι ρώσοι ιστορικοί επιχειρούν να υπερτονίσουν την αδιαμφισβήτητη βοήθεια που παρείχαν στην Ελλάδα κατά τα χρόνια του αγώνα της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Δεν θα πρέπει να αγνοούμε όμως πως η πολιτική της Αγίας Πετρούπολης υπαγορευόταν από τα διαχρονικά ζωτικά συμφέροντα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και όχι από την αγάπη των Ρώσων προς τους ομόθρησκους Έλληνες.

Κριμαϊκός Πόλεμος

Αρκετή συζήτηση έχει γίνει στο παρελθόν αναφορικά με την στάση του Φρίντριχ Ένγκελς[2] στο Ελληνικό Ζήτημα τον Απρίλιο του 1853, όταν τα δεδομένα έδειχναν πως η σύγκρουση της Ρωσίας με τις Δυνάμεις της Δύσης θα ήταν αναπόφευκτη. Το παρακάτω απόσπασμα επικαλούνται ορισμένοι ιστορικοί για να μειώσουν την σημασία της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου και να τονίσουν τη σημαντικότητα του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1828-29.

«Όταν επαναστάτησαν οι Έλληνες, ποιος αποφάσισε την έκβαση του [αγώνα]; Ούτε οι συνωμοσίες και οι επαναστάσεις τού Αλή πασά των Ιωαννίνων, ούτε η Ναυμαχία τού Ναυαρίνου, ούτε ο Γαλλικός στρατός στον Μοριά, ούτε οι συνδιασκέψεις και τα πρωτόκολλα τού Λονδίνου, αλλά η προέλαση των Ρώσων του Ντιέμπιτς διά μέσου των Βαλκανίων στην πεδιάδα τής Μαρίτσας [Έβρου] …»

Όμως το σημείο καμπής της Ελληνικής Επανάστασης παραμένει η Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο με βρετανικό πλοίο για να αναλάβει κυβερνήτης της Ελλάδας στις 18 Ιανουαρίου του 1828, σχεδόν δύο χρόνια πριν ο στρατηγός Ντιέμπιτς διασχίσει τον Έβρο με προορισμό την Αδριανούπολη. Οι 15 χιλιάδες Γάλλοι στρατιώτες του Expédition de Morée έφτασαν στην Πελοπόννησο τον Αύγουστο του 1828. Ο στρατάρχης Νικολά-Ζοζέφ Μαιζόν ήταν αυτός που εκδίωξε οριστικά τους Τουρκαλβανούς του Ιμπραήμ πασά από τον Μοριά.

Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29 ήταν «το κερασάκι στην τούρτα» που συνετέλεσε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου από τον Σουλτάνο ελληνικού κράτους.

Οι Τρεις Δυνάμεις συμφώνησαν να οριστεί ένας δυτικός επικυρίαρχος, ενώ ο Καποδίστριας θα παρέμενε κυβερνήτης της Ελλάδος. Ο διπλωματικός αγώνας για το ποια από τις Τρεις Δυνάμεις θα παρέμενε ως ο μοναδικός προστάτης της Ελλάδας, σε αντίθεση με τα συμφωνηθέντα μεταξύ των Δυνάμεων, είχε μόλις ξεκινήσει. Ο τελικός νικητής θα ήταν η Μεγάλη Βρετανία.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι ιστορικός ερευνητής.

[1] Kerner, Robert J. “Russia’s New Policy in the Near East after the Peace of Adrianople; Including the Text of the Protocol of 16 September 1829.” Cambridge Historical Journal, vol. 5, no. 3, 1937, pp. 280–90. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/3020733. Accessed 1 Apr. 2024.

[2] “Friedrich Engels · What is to Become of Turkey in Europe?”. Band 12 Karl Marx / Friedrich Engels: Werke, Artikel, Entwürfe Januar bis Dezember 1853, Berlin, Boston: Akademie Verlag, 1984, pp. 796-798. https://doi.org/10.1515/9783050076072-105

Αλ. Ππαχελάς: πολιτική με το μάτι στο κινητό

3

Ηχώρα είναι πάρα πολύ ευάλωτη· στο κουτσομπολιό, στις θεωρίες συνωμοσίας, στα ξέφρενα πολιτικά μας πάθη, στους θεσμούς που τρίζουν. Οι πολιτικοί –αντί να κυβερνούν ή να ετοιμάζονται σοβαρά να κυβερνήσουν– κοιτούν συνέχεια το κινητό τους για να διαβάσουν το τελευταίο κακεντρεχές σχόλιο ή κουτσομπολιό. Συχνά υπεραντιδρούν, σαν ένα δημοσίευμα να σημαίνει το τέλος του κόσμου, σαν να μην καταλαβαίνουν ότι σπανίως ένα δημοσίευμα φέρνει το τέλος του κόσμου… Το σημερινό μιντιακό σκηνικό είναι τόσο παλαβά άναρχο, τα παραδοσιακά μέσα έχουν/έχουμε χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής που είχαν. Κάποτε οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» και η «Ουάσιγκτον Ποστ» ή ο Λαμπράκης, η Βλάχου και ο Μπότσης μπορούσαν να καθορίσουν την ατζέντα. Σήμερα, αυτό δεν γίνεται, ευτυχώς. Αυτό είναι το θετικό. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Η ατζέντα μπορεί να καθοριστεί και η κοινωνία να χειραγωγηθεί από οιονδήποτε παίκτη στο άναρχο ψηφιακό περιβάλλον χωρίς ποτέ να ξέρουμε ή να μπορούμε να μάθουμε ποιος, πώς και γιατί το κάνει. Οι θεωρίες συνωμοσίας τρέχουν με ταχύτητα φωτός και μπαίνουν στο καφενείο και σε κάθε σπίτι. Η πρώτη φάση αυτής της νέας εποχής κατέληξε σε μια μεγάλη περιπέτεια, που μας έφτασε κοντά στον γκρεμό. Επειτα από μια παρένθεση μπαίνουμε ίσως στη δεύτερη φάση.

Η κυβέρνηση πέτυχε μια επικοινωνιακή ηγεμονία τα τελευταία χρόνια. Η δεύτερη τετραετία είναι πάντοτε δύσκολη και κάποια στιγμή κάθε επικοινωνιακός ή πολιτικός μήνας του μέλιτος τελειώνει. Είναι, πάντως, εντελώς λάθος να υπεραντιδρά κάποιος στην κριτική ή σε ένα ρεπορτάζ. Είναι εντελώς λάθος να την απορροφά κάθε ημέρα και κάθε ώρα ένα ατελείωτο νταραβέρι, η συζήτηση για το ποιος είπε τι σε ποιον. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός απάντησαν σε μια πρόταση μομφής που δεν έπεισε.

Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις στο, εξ ορισμού εξουθενωτικό και μοναχικό, Μαξίμου είναι να βλέπεις παντού φαντάσματα, τα οποία σε οδηγούν σε αχρείαστα αυτογκόλ.

Σωστά, αλλά καθυστερημένα, πήγαν κόντρα στο «κλίμα» και αντιστάθηκαν στον κανιβαλισμό με συνεκτικά επιχειρήματα.

Είχε ωστόσο προηγηθεί η βιασύνη να κλείσει μια τόσο ευαίσθητη υπόθεση με μια Εξεταστική-λάιτ, που δεν μπορεί να είναι το αντίδοτο στις θεωρίες συνωμοσίας και στον ακραίο λαϊκισμό.

Κανείς δεν είπε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που κυβερνιέται εύκολα. Χρειάζεται όμως ψυχραιμία. Το επιχείρημα ότι η κυβέρνηση κέρδισε τις εκλογές με 41%, που συνοδεύεται από το «κοιτάξτε γύρω σας, ποιος μπορεί να σας κυβερνήσει;» πείθει εγκεφαλικά, αλλά ταυτόχρονα εξοργίζει τους πολίτες. Συστηματική και λογική απόκρουση της «παλαβωμάρας» είναι το ζητούμενο, και εμμονή σε αυτά που αφορούν την κοινωνία. Το χειρότερο πράγμα, άλλωστε, που μπορείς να πάθεις στο, εξ ορισμού εξουθενωτικό και μοναχικό, Μαξίμου είναι να βλέπεις παντού φαντάσματα, τα οποία σε οδηγούν σε αχρείαστα αυτογκόλ.

Καθημερινή

Δ. Τσαϊλάς: πόσο θα μας ανησυχήσει η φθίνουσα ναυτική κυριαρχία του Ελληνισμού;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Όπως βλέπουμε στις σύγχρονες συγκρούσεις, το κόστος του γενικευμένου πολέμου είναι υψηλό και απρόβλεπτο. Αυτό εκτιμάται ότι μπορεί να ενισχύσει τις τακτικές των τοπικών επεισοδίων που πιθανώς ο εχθρός να αξιοποιήσει σε συνδυασμό με τον υβριδικό πόλεμο. Επειδή εικόνες με κατεστραμμένες πόλεις, άρματα μάχης που σιγοκαίνονται, ανθρώπινα κουφάρια, διαμελισμένα σώματα, και πλημμύρες προσφύγων που έχουν δημιουργηθεί από τις εκτυλισσόμενες φρικαλεότητες της σύγκρουσης υπογραμμίζουν το βάναυσο κόστος του γενικευμένου πολέμου εκτιμάται θα υπάρξει προσπάθεια να κερδίζουμε τους πολέμους χωρίς να χρειάζεται να φτάνουνε σε παρόμοιες ακραίες καταστάσεις.

Τα σημεία ανάφλεξης είναι διάσπαρτα στο κόσμο, αλλά η θεμελιώδης κρίση είναι η ίδια. Οι Χούθι βυθίζουν εμπορικά πλοία. Η Κίνα και η Τουρκία διεξάγουν μια επίμονη εκστρατεία για να μετατρέψουν οι μεν τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και οι δε το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο σε δικές τους λίμνες. Η Ρωσία διεκδικεί διεθνή ύδατα στον Αρκτικό Ωκεανό. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μεταβάλει τη Μαύρη Θάλασσα σε πεδίο μάχης. Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης. Είναι ένας πυλώνας της σχετικής ειρήνης και της τεράστιας ευημερίας που έχει επιτύχει η ανθρωπότητα. Και τώρα, καθώς οι υπερασπιστές της γίνονται πιο αδύναμοι και οι αμφισβητίες της γίνονται πιο δυναμικοί, απειλείται σε διάφορες περιοχές σε όλο τον κόσμο.

Διδάγματα από τα μέτωπα του πολέμου  

Ο σύγχρονος πόλεμος έχει την τάση πλέον θα αλλάξει το status quo, όχι μόνο διότι αρχίζει να εκλείπει η συμβατική στρατιωτική δύναμη για να εμπλακούμε με τους εχθρούς μας. Για τους εμπλεκόμενους, εκείνους που θέλουν να διατηρήσουν την αποτροπή, η καλύτερη απάντηση είναι να υιοθετήσουν τις ανορθόδοξες τακτικές των αντιπάλων τους και να τους νικήσουν στο δικό τους παιχνίδι. Μόνο που δεν είναι παιχνίδι. Είναι μια θανατηφόρα σοβαρή σύγκρουση μεταξύ των αντίπαλων δυνάμεων που είναι κάτι περισσότερο από ανταγωνισμό αλλά λιγότερο από γενικευμένο πόλεμο. Διατηρείται σε μεγάλο βαθμό κάτω από το επίπεδο των συμβατικών μαχών για να περιοριστεί το κόστος της νίκης ή της ήττας.

Έτσι, η νίκη με συγκρούσεις χαμηλότερου επιπέδου πιθανότατα θα καθορίσει τη μελλοντική παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Το διακρίνουμε σήμερα αφού οι μεγάλες δυνάμεις και άλλοι όλο και περισσότερο καταφεύγουν στις θανατηφόρες διαμάχες τους με την έμμεση ανάμειξη, την ενδυνάμωση και χρήση των πληρεξουσίων τους, τη συμμαχική δράση και την παροχή οπλισμού στον αμυνόμενο, τα οποία επίσης εμφανίζονται στον πόλεμο της Ρωσίας με την Ουκρανία, αλλά και στη σύγκρουση του Ισραήλ με τη Χαμάς.

Θαλάσσια διάσταση των συγκρούσεων

Η κάλυψη των πολέμων επικεντρώνεται φυσικά σε ό,τι συμβαίνει στην ξηρά, αλλά αυτό δεν πρέπει να κρύβει την κρίσιμη θαλάσσια διάσταση και τον ευρύτερο αγώνα για τον έλεγχο της διεθνούς τάξης. Η απέραντη θάλασσα του πλανήτη και οι υδάτινοι διάδρομοι πλαισιώνουν τη διεθνή τάξη, λόγω των διαθεσίμων πόρων, του ρόλου τους ως μέσου επικοινωνίας, της κεντρικής τους θέσης στο παγκόσμιο εμπόριο και φυσικά, των στρατηγικών ευκαιριών που προσφέρουν για τη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων στη ξηρά. Ο βαθμός στον οποίο οι χώρες ελέγχουν ό,τι συμβαίνει στη θάλασσα τις καθιστά μια αυξανόμενη εστία στρατηγικής ανησυχίας. Είναι λογικό, επομένως, όταν ψάχνουμε για καθοδήγηση σχετικά με τον καλύτερο τρόπο καταπολέμησης τέτοιων συγκρούσεων που σχετίζονται με τη θάλασσα, να δούμε τι έχει να πει ο Θουκυδίδης, ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ναυτικής σκέψης.

Μαθήματα του παρελθόντος και συγκρίσεις με το σήμερα

Από την αφήγηση του Θουκυδίδη στο μεγαλειώδες έργο του, «Πελοποννησιακός Πόλεμος» μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης που είναι ένα αριστούργημα στο πώς πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις μας δείχνει ότι η προσφυγή στις ύπουλες τεχνικές του επεισοδίου δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Οι σύγχρονες ενασχολήσεις που εμφανίζονται στο μοντέρνο πόλεμο κάνουν την επανεμφάνισή τους. Και οι δύο πρωταγωνιστές συμμετείχαν σε διπλωματικές εκστρατείες για να κερδίσουν συμμάχους. Οι Σπαρτιάτες, θέλοντας να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, χρειάζονταν συμμάχους για να βοηθήσουν να απειληθούν τα αθηναϊκά συμφέροντα και να καταστήσουν αδύνατες τις μεγάλες αθηναϊκές επιχειρήσεις. Οι Αθηναίοι έπρεπε να προλάβουν και να αποκρούσουν κάθε τέτοια προσπάθεια. Η κατάσταση ήταν περίπλοκη, μπερδεμένη και διεξήχθη εν μέρει από συνδυασμούς τακτικών δυνάμεων και τοπικών πληρεξουσίων, όχι πάντα υπό τον έλεγχο των Αθηνών και της Σπάρτης αλλά σίγουρα υποδαυλίζονταν από αυτούς. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι διεξήγαγαν εκστρατείες πάντα με κίνδυνο να αναπτύξουν μια δική τους επιρροή και να κλιμακωθούν σε γενικευμένο πόλεμο, όπως πράγματι συνέβη.

Κατά την εφαρμογή αυτής της υψηλής στρατηγικής, και οι δύο πλευρές στήριξαν τις διπλωματικές τους προσπάθειες με τον υπολογισμένο και συντονισμένο ελιγμό των χερσαίων και θαλάσσιων δυνάμεών τους. Οι διπλωμάτες και οι πολεμιστές του 5ου πΧ αιώνα γνώριζαν καλά την ανάγκη να ασκήσουν όλους τους μοχλούς της εθνικής ισχύος σε αλληλοσυμπλήρωση. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συντονίστηκαν και συμπληρώθηκαν από διπλωματικές, πολιτικές, εμπορικές και νομικές κινήσεις που ξεχωρίζουν για την πολυδιάστασή τους. Το κύριο θέμα, είναι ότι λανθασμένα πιστεύουμε ότι η μόνη λειτουργία ενός στόλου είναι να κερδίζει μάχες στη θάλασσα. Ο πρωταρχικός στόχος του στόλου, είναι να υποστηρίξει ή να εμποδίσει τη διπλωματική προσπάθεια. Η ανάπτυξη του στόλου πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτή τη βασική προτεραιότητα.

Η ολοένα αυξανόμενη ισχύς της Αθήνας προκάλεσε φόβο  στη Σπάρτη και κατέστησε τη σύρραξη ανάμεσα στις δύο πόλεις αναπότρεπτη, αναφέρει ο Θουκυδίδης ως καταλυτικό αίτιο στην κήρυξη του πολέμου. Η προσπάθεια της Ουκρανίας να ισχυροποιηθεί με την αμυντική ομπρέλα του ΝΑΤΟ και ο έλεγχος του θαλάσσιου χώρου της Αζοφικής και της ευρύτερης Μαύρης  Θάλασσας είναι τα κρίσιμα στοιχεία του πολέμου της Ουκρανίας. Παρόλο που ο Πούτιν ισχυριζόταν μέχρι πριν λίγο καιρό ότι η Ρωσία δεν βρίσκεται σε πόλεμο, εντούτοις θέτει έναν εμπόλεμο αποκλεισμό της Ουκρανίας για να συντρίψει την ικανότητά της να διατηρήσει την πολεμική της οικονομία μέσω εξαγωγών και να εμποδίσει τη Δύση να παρέχει όπλα και ανθρωπιστική βοήθεια από τη θάλασσα. Σε αντίποινα, η Δύση επιβάλλει ένα καθεστώς κυρώσεων στη Ρωσία, εν μέρει για να αποδυναμώσει και να τιμωρήσει και εν μέρει για να αποτρέψει μελλοντική επιθετικότητα. Αυτή η εκτεταμένη και ίσως δυνητικά αποφασιστική εκστρατεία απαιτεί συνεχή ναυτική επαγρύπνηση σε όλο τον κόσμο, βοηθώντας στη διατήρηση της πολιτικής συνεννόησης με τους παρευρισκόμενους που απαιτούν τέτοιες εκστρατείες κυρώσεων.

Αν και οι δύο πλευρές στον Πελοποννησιακό Πόλεμο κατέληξαν σε υψηλές στρατηγικές που ήταν αξιοσημείωτες, η εξωτερική και η εσωτερική υποστήριξη εξαρτιόταν εν μέρει από τη νίκη τους στη μάχη του αφηγήματος. Καμία πλευρά δεν επιθυμούσε να θεωρηθεί ως ο επιτιθέμενος. Η πειθώς ήταν επίσης σημαντικό μέρος της εκστρατείας, όπως και η επίδειξη της ισχύος, ή τουλάχιστον η κατανόηση της από τους πρωταγωνιστές. Και στις δύο περιπτώσεις, αφορούσε λιγότερο τι ήταν σωστό ή λάθος και περισσότερο για το τι λειτούργησε. Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η μάχη του αφηγήματος, τόσο στη διεθνή κοινότητα όσο και στο εσωτερικό, είναι σαφώς κρίσιμη και για τις δύο πλευρές.

Όπως η Ρωσία και η Κίνα, η Τουρκία έχει επιδείξει την προθυμία της να χρησιμοποιήσει μέσα χαμηλής έντασης για να εξασφαλίσει τους στόχους της στις δικές τις πολυδιάστατες εκστρατείες σχετικά με το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η άρνηση της κυριαρχίας ενός χαρακτηριστικού Ελληνικού τμήματος στη Θάλασσα του Αιγαίου και η ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας κατά το δοκούν, διευκολύνει να βρούνε και άλλους υποστηρικτές. Πρόκειται για επιδίωξη να αλλάξουν ουσιαστικά την καθιερωμένη παγκόσμια τάξη πραγμάτων χωρίς να καταφύγουν σε συμβατική μάχη ενάντια στους υπερασπιστές του status quo. Η εμπειρία δείχνει ότι η αντιμετώπιση τέτοιων συμβάντων μπορεί κάλλιστα να απαιτήσει από τη φιλελεύθερη Δύση να υιοθετήσει είτε την ίδια τακτική ή την αποτροπή σε συμμαχικό και συνεργατικό επίπεδο.

Συμπεράσματα

Η καθοδήγηση τέτοιων ευρείας εμβέλειας στρατηγικών σήμερα δεν είναι εύκολη, ειδικά για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες όσον αφορά το πως κατευθύνουν τους εθνικούς πόρους για αμυντικές δαπάνες. Επιπλέον, οι ηγέτες των δημοκρατιών σε αντίθεση με τα απολυταρχικά καθεστώτα, είναι ευαίσθητοι στους εκλογικούς κύκλους και στις ιδιοτροπίες της κοινής γνώμης. Ως εκ τούτου, είναι σημαντική η σημασία της εσωτερικής διαμάχης της αφήγησης και η υψηλή ευαισθησία των φιλελεύθερων δημοκρατιών στο είδος της παραπληροφόρησης και των τακτικών υβριδικών επιθέσεων όπως χρησιμοποιούν οι αυταρχικές ηγεσίες. Τέτοιες ενέργειες στο περιβάλλον πληροφοριών πρέπει να προβλεφθούν, να προετοιμαστούν και να αντικρούονται αποτελεσματικά καθ’ όλη τη διάρκεια του σχεδιασμού και της εκτέλεσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Πολλές από τις ίδιες σκέψεις ισχύουν για το κρίσιμο έργο της απόκτησης της υποστήριξης τόσο των συμμάχων όσο και των χωρών εταίρων. Η συμπάθεια ή η υποστήριξή τους παρέχει διπλωματική κάλυψη και υλική βοήθεια, είτε με τη μορφή επιπλέον πόρων είτε φυσικών εγκαταστάσεων/βάσεων κοντά στο θέατρο επιχειρήσεων. Η διευκόλυνση αυτού είναι ένας ουσιαστικός πολλαπλασιαστής ισχύος. Οι συμμαχίες αποτελούν σημαντικό τομέα πλεονεκτήματος για τον Ελληνισμό. Η Τουρκία δεν έχει συμμάχους, παρά μόνο πελάτες. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία της συνεχούς και επαρκούς διπλωματικής δέσμευσης του Ελληνισμού η οποία απαιτείται να έχει μια σημαντική θαλάσσια πτυχή. Για τον ίδιο λόγο, η έντονη ανάμειξη σε ναυτικές ασκήσεις, η ανάπτυξη ικανοτήτων, οι επισκέψεις πλοίων και η αξιόπιστη μελλοντική παρουσία αποφέρει οφέλη μακροπρόθεσμα, ακόμη κι αν βραχυπρόθεσμα εμποδίζει εν μέρει την ετοιμότητα μας.

Η ναυτική συνεισφορά πρέπει να συμμορφώνεται με τις ίδιες αρχές που ισχύουν στο πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει αποδοχή ότι η επιτυχημένη εκστρατεία στη σκιά μεταξύ ειρήνης και πολέμου (γκρίζα ζώνη) απαιτεί μια ισορροπημένη προσέγγιση για την εξυπηρέτηση των διαφορετικών απαιτήσεων του ελέγχου της θάλασσας σε ειρήνη και πόλεμο. Όπως ένας ευφάνταστος εξεγερμένος μπορεί, στα πρώτα στάδια ενός επεισοδίου, να επιτύχει σημαντικούς στρατηγικούς στόχους χωρίς απαραίτητα να έχει την ικανότητα να επικρατήσει σε ανοιχτές συγκρούσεις, έτσι και η θαλάσσια δραστηριότητα χαμηλού επιπέδου μπορεί να περιορίσει σοβαρά την ικανότητα της άλλης, ισχυρότερης πλευράς να επικρατήσει. Σύμφωνα με το Θουκυδίδη, αυτό θα μπορούσε να ισχύει ακόμη και σε καιρό πολέμου. Αν το Πολεμικό Ναυτικό θαλασσοκρατεί στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, οι επιχειρήσεις του τουρκικού ναυτικού θα ήταν επαρκώς, περιορισμένες. Αυτό αυξάνει τη σημασία των διπλωματικών και οικονομικών προσπαθειών σε καιρό ειρήνης που θα ήταν απαραίτητες για να διασφαλιστεί ότι αυτές οι επιλογές μάχης και η αποτρεπτική ικανότητα που παρέχουν να είναι πολιτικά και στρατιωτικά δυνατές.

Ο Θουκυδίδης αναγνώρισε ότι η ικανότητα επικράτησης στον πόλεμο παραμένει στρατηγικά επωφελής σε καιρό ειρήνης. Κατά συνέπεια, κατανοούσε την παρόρμηση του Πολεμικού Ναυτικού να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη των πολεμικών δεξιοτήτων. Στη σημερινή κατάσταση, αναμφίβολα θα υποστήριζε πέραν του εκσυγχρονισμού του στόλου και την τεχνολογική ανάπτυξη, τη δημιουργία μιας δυτικής ναυτικής δύναμης με σύγχρονες μονάδες.

Επίλογος

Είναι πολύ νωρίς για να πούμε ποια συμπεράσματα θα βγάλει ο Ερντογάν από τις σύγχρονες συγκρούσεις, αλλά μεταξύ αυτών είναι πιθανό να υπενθυμίσουμε ότι το αποτέλεσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων είναι εκπληκτικά απρόβλεπτο και μπορεί να είναι πολύ πιο επιζήμιο από το αναμενόμενο. Αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει τις υπάρχουσες προτιμήσεις για έμμεσες και λιγότερο επικίνδυνες προσεγγίσεις για τη διασφάλιση των στόχων της Άγκυρας. Σε περίπτωση που ο Ελληνισμός επιθυμεί να αποτρέψει αυτούς τους στόχους και να αντισταθεί στη συστημική αλλαγή στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, ο διακριτός χαρακτήρας τόσο του επεισοδίου όσο και της αντιεπεισοδίου πρέπει πρώτα να γίνει κατανοητός και μετά να εφαρμοστεί. Κάποιες από τις τακτικές και τις τεχνικές του επιτιθέμενου ίσως χρειαστεί να υιοθετηθούν. Ίσως με μεγαλύτερη χρήση των μόνιμα αναπτυσσόμενων δυνατοτήτων του Πολεμικού Ναυτικού, του Λιμενικού Σώματος και της Ακτοφυλακής καθώς και η μάχη του αφηγήματος να κερδίσει. Πάνω απ’ όλα, τέτοιες επιχειρήσεις πρέπει να διεξάγονται μέσα σε ένα υποστηρικτικό, πολυδιάστατο και ολοκληρωμένο πλαίσιο οικονομικής, διπλωματικής, νομικής και πληροφοριακής προσπάθειας, ένα σημείο που σίγουρα θα είχε τονίσει και ο Θουκυδίδης.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI). Συγγραφέας του βιβλίου «Ο Σύγχρονος Πόλεμος» Προκλήσεις για την Ελληνική Ασφάλεια. Εκδόσεις Ινφογνώμων.

Εφημερίδα “Μακεδονία”

 

 

 

Τα Νέα: επτά στα επτά ψέματα για μια συνάντηση και τρία απίθανα ατοπήματα

0

Εκτός από την πολιτική διάσταση του δημοσιεύματος υπάρχει και μία ακόμη, αυτή της άκρατης σεναριολογίας κατά την οποία αναπτύχθηκαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Τους επτά μύθους και τα τρία ατοπήματα της κυβέρνησης που συνόδευσαν το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Βήματος της Κυριακής για την μονταζιέρα στα Τέμπη, καταγράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος στη σημερινή στήλη «Στίγμα», στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

Οπως υπογραμμίζει, είναι καιρός να τελειώνουμε οριστικά με τη μυθολογία και την παραφιλολογία και να φωτιστεί η αλήθεια σχετικά με τα σενάρια που κυκλοφόρησαν και τα οποία δεν διαστρεβλώσαν απλά την πραγματικότητα, αλλά βίασαν άγρια την αλήθεια.

Το πλήρες κείμενο του Γιώργου Παπαχρήστου

Δεν λέω, είναι πολύ «σέξι» ότι στις μέρες μας, που ο Τύπος, και ειδικά ο έντυπος, διέρχεται πολυεπίπεδη και πολυποίκιλη κρίση, από ένα πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» τραντάχτηκε για τα καλά το πολιτικό μας σύστημα. Καθότι όχι μόνο προκάλεσε την κατάθεση μιας πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης από το σύνολο σχεδόν της αντιπολίτευσης, αλλά έφερε σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, με τον Πρωθυπουργό να απολογείται ουσιαστικά για τα λάθη και τις παραλείψεις στο δυστύχημα των Τεμπών και στην κορύφωση της κρίσης, σε μία ολοφάνερη μετάθεση ευθυνών, να εξαναγκάζεται να «καρατομήσει» δύο στενούς συνεργάτες του, υπουργούς.

Αλλά εκτός από την πολιτική διάσταση του δημοσιεύματος υπάρχει και μία ακόμη, αυτή της άκρατης σεναριολογίας κατά την οποία αναπτύχθηκαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τουτέστιν όλη αυτή την εβδομάδα που ακολούθησε το δημοσίευμα, «πήξαμε» στο παραμύθι. Τόσο και τέτοιων διαστάσεων, που πραγματικά, αν ζούσε ο μακαρίτης ο Φώσκολος, μέχρι και σίριαλ θα έστηνε με Γιάγκο Δράκο (και ένα πλήθος… δράκων)!

Λοιπόν, για να τελειώνουμε οριστικά με τη μυθολογία, και την παραφιλολογία, σχετικά με όσα κυκλοφόρησαν (αρκετά είδαν και το φως της δημοσιότητας), τα οποία δεν διαστρέβλωσαν απλά την πραγματικότητα αλλά βίασαν άγρια την αλήθεια, έχουμε και λέμε:

  • Μύθος πρώτος, οι κύριοι Παπασταύρου και Μπρατάκος εξ ιδίας πρωτοβουλίας επισκέφθηκαν τον κ. Μαρινάκη. Ητοι, σαν να λέμε, δεν είχαν τι να κάνουν την περασμένη Κυριακή, βραδάκι, και είπαν να πεταχτούν ως το Ψυχικό, να συνομιλήσουν με τον κ. Μαρινάκη για τον Ολυμπιακό και τους σχεδιασμούς του προπονητή Μεντιλίμπαρ για το χθεσινό ντέρμπι της Φιλαδέλφειας με την ΑΕΚ. Ψέμα! Τεράστιο. Οι κ.κ. Παπασταύρου και Μπρατάκος επισκέφθηκαν τον ιδιοκτήτη της Alter Ego Media, η οποία εκδίδει την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», ΚΑΤ’ ΕΝΤΟΛΗΝ του Πρωθυπουργού! Με συγκεκριμένο πλαίσιο συζήτησης και με δική του εξουσιοδότηση για το περιθώριο στο οποίο θα εκταθεί η συζήτηση.
  • Μύθος δεύτερος, «τα πούρα και τα ουίσκια» που «έστειλαν λάθος μήνυμα» ήταν η αιτία που οι Παπασταύρου και Μπρατάκος παραιτήθηκαν. Ψέμα! Τεράστιο. Ούτε «πούρα» κάπνισαν ούτε «ουίσκια» σερβιρίστηκαν οι δύο υπουργοί στην κατοικία του Ευ. Μαρινάκη. Εκτός κι αν το ένα ποτήρι «ξινό νερό» με πάγο που ήπιε ο καθένας βαφτίστηκε για τις ανάγκες της φαρσοκωμωδίας «ουίσκι», συνοδευόμενο φυσικά, για την ίντριγκα του πράγματος, και με «πούρα»…
  • Μύθος τρίτος, στη συζήτηση μεταξύ του ιδιοκτήτη της Alter Ego Media και των δύο υπουργών ήταν παρόντα – και συμμετείχαν!! – τρία, πέντε, οκτώ ή δεκαπέντε άτομα. Ψέμα! Τεράστιο. Ουδείς άλλος ήταν παρών κατά τη συνάντηση του οικοδεσπότη με τους κυρίους Παπασταύρου και Μπρατάκο. Το ακριβές δε είναι ότι οι δύο υπουργοί αποχώρησαν με το που άρχισε να προσέρχεται ένας αριθμός καλεσμένων του κ. Μαρινάκη. Για ευνόητους λόγους και γιατί ό,τι είχαν να πουν με τον εκδότη της εφημερίδας το είχαν ολοκληρώσει. Αλλωστε έπρεπε να ενημερώσουν και τον Πρωθυπουργό, ο οποίος βρισκόταν στον Καναδά, σε επίσημη επίσκεψη.
  • Μύθος τέταρτος, τα αγωνιώδη SMS της κυρίας Μαρέβας Μητσοτάκη προς τον Ευ. Μαρινάκη με περιεχόμενο (πραγματικά για γέλια) του είδους «Να τα βρούμε, άκου τους υπουργούς». Ψέμα! Τεράστιο. Ποτέ δεν εστάλη τέτοιο ή ανάλογου περιεχομένου SMS. Ούτε υφίσταται κάποιου είδους οικειότητα της συζύγου του Πρωθυπουργού με τον κ. Μαρινάκη, η οποία ενδεχομένως να δικαιολογεί παρόμοια μηνύματα, και μάλιστα με περιεχόμενο που άπτεται κυβερνητικών ζητημάτων.
  • Μύθος πέμπτος, οι κύριοι Παπασταύρου και Μπρατάκος παρέμειναν… πέντε ώρες στην κατοικία του κ. Μαρινάκη και σε κατάσταση απόλυτης χαλαρότητας και ευωχίας «κάρφωσαν» στους συνδαιτυμόνες άλλους υπουργούς, όπως λ.χ. τον κ. Σκέρτσο. Ψέμα! Τεράστιο. Ουδέποτε έγινε παρόμοια συζήτηση, πολύ περισσότερο με τους απόντες, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των τριών, προσκεκλημένους του κ. Μαρινάκη.
  • Μύθος έκτος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης κατέθεσε την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης ύστερα από συνάντηση που είχε με τον κ. Μαρινάκη την περασμένη Παρασκευή. Ψέμα! Τεράστιο. Ο κ. Μαρινάκης επέστρεψε στην Αθήνα, από το Λονδίνο, τα ξημερώματα της Παρασκευής προς το Σάββατο. Ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει συναντηθεί κατ’ ιδίαν – ΠΟΤΕ! – με τον κ. Μαρινάκη.
  • Μύθος έβδομος, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το νομοσχέδιο για τα μη κρατικά πανεπιστήμια έπειτα από συνάντηση που είχε ο κ. Ανδρουλάκης με τον κ. Μαρινάκη. Ψέμα! Τεράστιο. Ως και προηγουμένως, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει συναντηθεί κατ’ ιδίαν – ΠΟΤΕ! – με τον κ. Μαρινάκη.

Τούτων δοθέντων, εκτιμώ πως είναι μονόδρομος για τον Ευ. Μαρινάκη να προσφύγει, όπως πληροφορούμαι, σε ποινικά και αστικά δικαστήρια για τα ψευδή, όσο και καταφανώς κατασκευασμένα, δημοσιεύματα.

Επτά στα επτά ψέματα, πάντως, είναι ένα καλό «σκορ», νομίζω, για τους μυθομανείς συνωμοσιολόγους, οι οποίοι οργίασαν αυτό το διάστημα. Αλλά όχι για την αλήθεια. Αν επρόκειτο για ποδοσφαιρικό ματς, θα ήταν 100-0. Εις βάρος της!

… και τρία απίθανα ατοπήματα

Υπάρχει επίσης και μία τελευταία πτυχή. Η διαχείριση από την κυβέρνηση, επικοινωνιακή και πολιτική, μιας δημοσιογραφικής αποκάλυψης. Το πρώτο που θα ανέμενε κανείς, θα ήταν να ανακοινώσει ότι προσφεύγει η ίδια στη Δικαιοσύνη και απαιτεί άμεση διερεύνηση σχετικά με το γεγονός. Δεν το έκανε. Αντί γι’ αυτό, υποχρεώθηκαν (!) υπουργοί και βουλευτές σε ανούσιες δηλώσεις και γελοίες, προκάτ αναρτήσεις, ότι τάχα μου, «ΤΟ ΒΗΜΑ», η Alter Ego Media, «οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα» επιχειρούν α) «να ρίξουν την κυβέρνηση», β) να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, γ) «να συγκυβερνήσουμε»!!

Τρία απίθανα ατοπήματα, σε συσκευασία του ενός.

  • Ατόπημα πρώτο: «ΤΟ ΒΗΜΑ» ενήργησε βάσει σχεδίου «για να ρίξει την κυβέρνηση». Μια απλή ανάγνωση του σημερινού πολιτικού σκηνικού ακυρώνει κάθε ανοησία περί όλων αυτών. Το 2024 δεν είναι 1993 και ούτε θα γίνει. Ουδείς προτίθεται «να ρίξει την κυβέρνηση». Από τον μόνο που κινδυνεύει να πέσει είναι ο (κακός) εαυτός της. Από κανέναν άλλο.
  • Ατόπημα δεύτερο: η αποκάλυψη της εφημερίδας είχε στόχο να αποσταθεροποιήσει τη χώρα. Αλλη αστειότητα. Η αποκάλυψη για τη «μονταζιέρα», στόχο είχε να συμβάλει στην αποκάλυψη της αλήθειας σχετικά με το τραγικό δυστύχημα, ώστε να επέλθει μέσω της Δικαιοσύνης η κάθαρση στο έγκλημα. Τίποτε άλλο.
  • Ατόπημα τρίτο: η ιδιοκτησία της Alter Ego Media «επιδιώκει να συγκυβερνήσει» με τον κ. Μητσοτάκη. Αυτή η διάσταση, δεν αντέχει καν σχολιασμού. Βολεύει ίσως να χαρακτηριστεί ως «αντίπαλον δέος», αλλά πρόκειται για μια κατασκευή που κατέρρευσε άμα τη εμφανίσει.

Εσωκομματικό και πολιτικό ζήτημα

Και θα πω και δυο λόγια για τον Σταύρο Παπασταύρου και τον Γιάννη Μπρατάκο, δύο κυβερνητικά στελέχη τα οποία προσέφεραν τις υπηρεσίες τους με υποδειγματικό τρόπο, τόσο στον Πρωθυπουργό ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ (και για διάφορα ζητήματα) όσο και στο λεγόμενο επιτελικό κράτος. Ασφαλώς το κενό που αφήνει στο Μέγαρο Μαξίμου η αποπομπή τους (γιατί περί αποπομπής πρόκειται, όχι περί παραιτήσεως – δεν είχαν άλλωστε λόγο να την υποβάλουν) είναι σοβαρό. Και δύσκολο να καλυφθεί. Αποδεικνύεται δε αυτό από το γεγονός ότι έως τώρα δεν έχει ευοδωθεί η προσπάθεια για την κάλυψή του.

Η αποπομπή τους επίσης δημιουργεί εσωκομματικά και πολιτικό ζήτημα για τον Πρωθυπουργό, ειδικά σε μια εποχή που «κατηγορείται» ότι αλληθωρίζει προς το μεταρρυθμιστικό ΠΑΣΟΚ. Διότι και οι δύο έχουν δεξιές καταβολές, με αντίστοιχη ιδεολογικοπολιτική «ταυτότητα» και μακρά πορεία στον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ. Ειδικά για τον Στ. Παπασταύρου πρέπει να αναφερθεί και κάτι ακόμη: είναι ίσως το πρόσωπο που ταλαιπωρήθηκε περισσότερο από τον καθένα, επί ΣΥΡΙΖΑ, βγήκε αλώβητος από τη δοκιμασία και η ανάθεση σε αυτόν καθηκόντων υπουργού Επικρατείας πέρυσι τον Ιούλιο θεωρήθηκε ως οφειλόμενη πράξη αναγνώρισης από τον Κυρ. Μητσοτάκη του πολυετούς αγώνα που έδωσε για την αθωότητά του.

Ο Γ. Μπρατάκος προέρχεται από οικογένεια συνεπών νεοδημοκρατών – ο πατέρας του Αγγελος υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, προ και στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του.

Με βάση την προϊστορία των κ. Παπασταύρου και Μπρατάκου, λοιπόν, το μόνο που έχω να υπογραμμίσω είναι ότι η αποπομπή τους δεν περιποιεί και ιδιαίτερη τιμή στον πρόεδρο Κυριάκο. Εξού και σας γράφω παραπάνω για «μετάθεση ευθυνών». Ειδικά με τον τρόπο που έγινε και για την αιτία που εφευρέθηκε. Επιπλέον εντείνει την καχυποψία των υπόλοιπων υπουργών απέναντί του, δεδομένου ότι αποτελεί κοινό μυστικό ότι η επίσκεψή τους στον κ. Μαρινάκη ήταν «αποστολή», και όχι δική τους πρωτοβουλία…

Και η αποπομπή τους ουσιαστικά επιβλήθηκε από την ανάγκη του κ. Μητσοτάκη να αλλάξει άρδην την ατζέντα της συζήτησης στη Βουλή – πώς θα κατηγορούσε τον κ. Ανδρουλάκη για σχέσεις «με οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα», όταν δύο στενοί του συνεργάτες επισκέπτονταν κατ’ εντολήν του εκείνον που θα περιέγραφε με τον συγκεκριμένο όρο;

Από την έντυπη έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Ένταση στη Μέση Ανατολή: «Θα απαντήσουμε σκληρά» λέει το Ιράν μετά την ισραηλινή επίθεση στο προξενείο στη Δαμασκό

0

Το σημείο της επίθεσης στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό της Συρίας / Φωτογραφία: AP
01/04/2024  22:14
Ανώτατος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν σκοτώθηκε, μεταξύ πολλών άλλων, σε αεροπορική επιδρομή στο κτίριο του προξενείου της χώρας στη Δαμασκό, πρωτεύουσα της Συρίας, σύμφωνα με Ιρανούς αξιωματούχους και κρατικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία κατηγόρησαν το Ισραήλ για την επίθεση.

Ο διοικητής της ιρανικής δύναμης Quds Force, Μοχάμεντ Ρεζά Ζαχέντι, σκοτώθηκε στο περιστατικό τη Δευτέρα, μετέδωσε το Fars News, το οποίο διαχειρίζεται το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Νεκρός ένας διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης

Πλάνα από το ιρανικό προξενείο στη Συρία μετέδωσαν ΜΜΕ
Κόσμος συγκεντρώθηκε γύρω από το ισοπεδωμένο κτίριο στην πρωτεύουσα της Συρίας. Πλάνα από τα επακόλουθα της έκρηξης, που δημοσίευσε το ιρανικό κρατικό μέσο ενημέρωσης Press TV, έδειχναν εκτεταμένες ζημιές, φωτιά και καπνό στο σημείο.

Συρία: «Πολεμικά αεροσκάφη F-35» έκαναν την επίθεση στη Δαμασκό, σύμφωνα με τον Ιρανό πρεσβευτή
Μιλώντας on camera σε δημοσιογράφους στη Δαμασκό, ο Ιρανός πρεσβευτής, Χοσεΐν Ακμπάρι, ισχυρίστηκε ότι το κτίριο, που βρίσκεται δίπλα στην ιρανική πρεσβεία, «αποτέλεσε στόχο έξι πυραύλων από ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη F-35».

«Στην επίθεση σκοτώθηκαν πέντε έως επτά άνθρωποι. Βρισκόμουν στο γραφείο μου στην πρεσβεία εκείνη τη στιγμή και είδα ο ίδιος την καταστροφή», δήλωσε ο Ακμπάρι. Πρόσθεσε ότι το προσωπικό της ιρανικής πρεσβείας και στρατιωτικοί σύμβουλοι ήταν μεταξύ των νεκρών.

Το Ιράν θα «ανταποδώσει, όταν το θελήσουμε», την επίθεση στο προξενείο της Δαμασκού, λέει ο πρεσβευτής
Ο Χοσεΐν Ακμπάρι, πρεσβευτής του Ιράν στη Συρία, δήλωσε ότι η Τεχεράνη «θα ανταποδώσει όταν το θελήσουμε» και μίλησε για «ακραία βία», αναφερόμενος στην επίθεση στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό.

Κάνοντας ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ακμπάρι έγραψε: «Με ακραία βιαιότητα, σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, στόχευσαν τον τόπο κατοικίας μου και το προξενικό τμήμα της πρεσβείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Θα ανταποδώσουμε όταν το θελήσουμε».

Το Ισραήλ κατηγορούν Συρία και Ιράν
Για την επίθεση στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό κατηγόρησαν το Ισραήλ και οι υπουργοί Εξωτερικών του Ιράν και της Συρίας.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Χοσεΐν Αμίρ-Αμπντολαχιάν, έκανε λόγο για «παραβίαση όλων των διεθνών υποχρεώσεων και συμβάσεων» και απαίτησε «σοβαρή απάντηση από τη διεθνή κοινότητα».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας, Φαϊζάλ Μεκντάντ, χαρακτήρισε τη φερόμενη επίθεση «σοβαρή παραβίαση των διεθνών κανονισμών, ιδίως της Σύμβασης της Βιέννης του 1961 για τις διπλωματικές σχέσεις».

Ο Ζαχέντι, ο διοικητής που σκοτώθηκε, ήταν προηγουμένως διοικητής των χερσαίων δυνάμεων του IRGC, διοικητής της αεροπορίας του IRGC και αναπληρωτής διοικητής των επιχειρήσεων του IRGC.

Πρώτη αντίδραση ΗΠΑ στις αναφορές για επίθεση στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό
Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάθιου Μίλερ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «δεν έχουν επιβεβαίωση ούτε για τον στόχο ούτε για τον υπεύθυνο» κατά την ενημέρωση της Δευτέρας.

«Πριν συγκεντρώσουμε πληροφορίες για το τι ακριβώς ήταν, δεν θέλω να μιλήσω συγκεκριμένα γι’ αυτό», πρόσθεσε ο Μίλερ. «Φυσικά, ανησυχούμε πάντα για οτιδήποτε θα ήταν κλιμακούμενο ή θα προκαλούσε αύξηση των συγκρούσεων στην περιοχή», πρόσθεσε.

Τό sms Μαρέβας πρός Μαρινάκη: «Νά τά βροῦμε, ἄκου τούς Ὑπουργούς!»

0

Τό ἐπιδείκνυε ὁ μηντιάρχης στήν ὁμήγυρη • Τό αἴτημα γιά συγγνώμη στόν Κυριάκο καί ἡ ὀξεῖα ἀντίδρασίς του • Μέ ἐντολή τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν συνάντηση-παγίδα οἱ τέως Ὑπουργοί Σταῦρος Παπασταύρου καί Γιάννης Μπρατάκος • Ποιός πότισε… κώνειο τό Μαξίμου μέ τήν διαρροή στό διαδίκτυο • Ἡ μυστική σύσκεψη στό Μέγαρο, οἱ ἐξετάσεις νομιμοφροσύνης τῶν Ὑπουργῶν καί οἱ ὑποχρεωτικές ἀναρτήσεις τῶν Βουλευτῶν μέ τήν ἀπειλή τῆς ἐγγραφῆς στήν μαύρη λίστα • «Ἄλλοθι» τά ποῦρα καί τό οὐΐσκι γιά τήν καρατόμηση • Ὁ ἀνένδοτος-ἀνέκδοτο στήν διαπλοκή καί ἡ μυστική συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ μέ τόν Ἀλαφοῦζο • Στόν πανικό του ἀναγνώρισε καί τήν σκευωρία τοῦ Βατοπεδίου!

Παράπλευρη ἀπώλεια σέ ἕναν πόλεμο, πού ἄρχισε νά κυοφορεῖται ὅταν ἀποκαλύφθηκε πώς τό ὄνομα τοῦ ἐπιχειρηματία Εὐάγγελου Μαρινάκη περιλαμβάνεται στήν λίστα τῶν ὑποκλοπῶν συνομιλιῶν, κλιμακώθηκε κατά τήν διάρκεια τοῦ ποδοσφαιρικοῦ Πρωταθλήματος τό 2022, ὅταν ὁ ἐπιχειρηματίας ἀπείλησε μέ πτώση τόν Πρωθυπουργό μέ δηλώσεις του ἔξω ἀπό τό γήπεδο τοῦ Ρέντη (ἐνῶ ἐκεῖνος ἀνταπάντησε μέ κατηγορίες γιά «ἐκβιασμό») καί κορυφώνεται τώρα μέ τίς ἀποκαλύψεις τῆς ἐφημερίδας «Τό Βῆμα» γιά τά Τέμπη, εἶναι οἱ δύο ὑπουργοί τῆς Κυβέρνησης Σταῦρος Παπασταύρου καί Γιάννης Μπρατάκος. Βρέθηκαν στόν λάθος τόπο στήν λάθος στιγμή καί θυσιάστηκαν ἀπό τόν ἔντρομο κ. Μητσοτάκη, προκειμένου νά μήν καταστεῖ κοινή πεποίθηση στήν κοινή γνώμη ὅτι ἡ κυβέρνησή του καί ἡ κοινοβουλευτική του ὁμάδα εἶναι ὅμηροι τῆς διαπλοκῆς. Καί ὅμως, εἶναι. Ἡ καρατόμηση-θυσία τῶν δύο ὑπουργῶν, πού ἔγιναν πολιτικό σάντουιτς στήν μετωπική «καρμανιόλα» μεταξύ Μεγάρου Μαξίμου καί Λιμένος Πειραιῶς, δέν φθάνει γιά νά ἀποδιώξει ἡ Κυβέρνηση ἀπό πάνω της τό στίγμα τῆς παράδοσής της ἐπί πέντε χρόνια σέ ποικιλώνυμα ἰδιωτικά συμφέροντα, μεταξύ ἄλλων καί τά συγκεκριμένα.

Ὅπως ἀποκαλύπτει σήμερα ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς», οἱ δύο ὑπουργοί δέν μετέβησαν στήν οἰκία τοῦ κ. Μαρινάκη μέ δική τους πρωτοβουλία, οὔτε ζήτησαν ἄδεια γιά νά πᾶνε ἐκεῖ. Τά πράγματα εἶναι πολύ πιό ξεκάθαρα. Μετέβησαν ἐκεῖ μέ ἐντολή τοῦ Μεγάρου Μαξίμου, ἀπόντος τοῦ κ. Μητσοτάκη στόν Καναδᾶ, σέ μιά ἀποστολή ἰδιαιτέρως δύσκολη καί ἐξ ἀρχῆς ναρκοθετημένη. Σύμφωνα μέ πληροφορίες ἀπό δύο τοὐλάχιστον πηγές, ὁ ἐπιχειρηματίας, ὁ ὁποῖος εἶχε μαζί του ὡς μάρτυρες γνωστά πρόσωπα τοῦ ἐπιχειρεῖν καί τῆς ἐπικοινωνίας, τά ὁποῖα κάλεσε νά εἶναι παρόντα (ὅπως ὁ θεατρικός ἐπιχειρηματίας καί ἰδιοκτήτης τοῦ One Διονύσης Παναγιωτάκης, ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἱστοτόπου “iefimerida.gr” Χρῆστος Ράπτης, ὁ συνιδιοκτήτης τῆς Νότιγχαμ Φόρεστ Σωκράτης Κομινάκης, ὁ ἐκδότης τῆς “Sportday” Τάσος Μπούρας καί ἄλλοι), ἐπέδειξε μέ ἱκανοποίηση στήν ὁμήγυρη μήνυμα sms τῆς Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη πρός τόν ἴδιο, ἡ ὁποία τόν καλοῦσε σέ διαπραγμάτευση γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης στίς μεταξύ τους σχέσεις. «Νά τά βροῦμε, ἄκου προσεκτικά τούς δύο ὑπουργούς!» φέρεται ὅτι ἔγραφε τό μήνυμα sms τῆς συζύγου τοῦ Πρωθυπουργοῦ, πού τό ἔδειξε ὡς τρόπαιο πρός τήν ὁμήγυρη ὁ κ. Μαρινάκης.

ἐξουσιοδότηση ἀπό τό Μαξίμου γιά τήν συνάντηση

Σύμφωνα μάλιστα μέ ἄλλη ἐκδοχή, ἐνισχυμένη, τό μήνυμα τῆς κυρίας Μητσοτάκη καλοῦσε τόν κ. Μαρινάκη νά ζητήσει πρῶτα «συγγνώμη» ἀπό τόν Πρωθυπουργό γιά τό δημοσίευμα τοῦ «Βήματος» ὡς ὅρο «γιά νά τά βροῦν». Χωρίς νά ἐξηγεῖται τί ἀκριβῶς σημαίνει αὐτό. Ἡ ἐνισχυμένη ἐκδοχή, τήν ὁποία ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς» ἔχει στήν διάθεσή της ἀπό μία πηγή, ἐμφανίζει τόν ἐπιχειρηματία νά ἀπαντᾶ σέ ὀξύ τόνο στήν κυρία Μητσοτάκη ἀπορρίπτοντας κατηγορηματικά τό αἴτημα αὐτό. Τά ὑπόλοιπα εἶναι γνωστά. Οἱ δύο ὑπουργοί πῆγαν στήν συνάντηση μέ ἐξουσιοδότηση ἀπό τό Μαξίμου, μετέφεραν τίς ἐπιθυμίες του σέ ἄβολο περιβάλλον, ἔλαβαν τίς ἀπαντήσεις τους (ἄγνωστο ποιές) καί «διεπλάκησαν» ἐπί πεντάωρο μέ τήν χαλαρή παρέα τοῦ κ. Μαρινάκη, συζητῶντας περί ἀνέμων καί ὑδάτων, ἀκόμη καί γιά θέματα τῆς προσωπικῆς τους ζωῆς. Ἐνδίδοντας βεβαίως καί στήν ντόλτσε βίτα, καπνίζοντας ἕνα ἀκριβό ποῦρο Κούβας καί πίνοντας ἕνα οὐΐσκι στήν ὑγεία τοῦ ἑορτάζοντος.

Τήν ἑπομένη τό πρωί, ὁ Πρωθυπουργός ἔγινε ἔξαλλος ὅταν διαπίστωσε ὅτι ἡ μυστική συνάντηση πού ἔγινε, μετά τό ἀποκαλυπτικό ρεπορτάζ τοῦ «Βήματος» γιά τήν μονταζιέρα (πού ἐξέθετε τόν ἴδιο προσωπικά), εἶχε διαρρεύσει στόν ἱστότοπο “ieidiseis” τοῦ Θανάση Τσεκούρα. Μέ λεπτομέρειες. Γιά τήν πεντάωρη διάρκεια παραμονῆς τῶν ὑπουργῶν στήν οἰκία Μαρινάκη, γιά τά ποῦρα καί τά οὐΐσκι, γιά τά καρφώματα ἐναντίον τοῦ συναδέλφου τους ὑπουργοῦ Ἄκη Σκέρτσου –γιά ὅλα. Εἷς ἐκ τῶν παρισταμένων τά διοχέτευσε μέ τό «νί καί μέ τό σίγμα» στό διαδίκτυο, ἀναγκάζοντας τόν Πρωθυπουργό νά πιεῖ τό… κώνειο τῶν πικρῶν ἀποκαλύψεων. Ἔγινε ἐπίσης ἔξαλλος ὅταν διάβασε ὅτι τά «Νέα» φωτογραφίζουν τόν πρόεδρο τοῦ ΟΣΕ, κ. Τερεζάκη, ὁ ὁποῖος «ἔκλαιγε» συγκινημένος στήν Ἐξεταστική, ὡς ὑπεύθυνο τῆς διαρροῆς τῶν ἠχητικῶν πού εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τό μοντάζ.

Ἡ δημοσιοποίηση τῆς μυστικῆς συνάντησης στήν οἰκία τοῦ ἐπιχειρηματία, πού, ὅπως ἀποκαλύπτεται ἔγινε κατ᾿ ἐντολήν τοῦ Μαξίμου, τό ὁποῖο μέ μεγάλη εὐκολία «πέταξε σαβούρα στήν θάλασσα» δύο μέλη τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἄλλαξε ἐντελῶς τό κλίμα καί ἔκανε τόν κ. Μητσοτάκη ἄνω-κάτω. Καί τοῦτο διότι ἔγινε γνωστό ὅτι, τήν ἡμέρα πού ἡ ἐφημερίδα «Τό Βῆμα» ξεσκέπαζε τό μονταρισμένο ὑλικό καί τό Μαξίμου κατήγγειλε μέ ἐντολή του ἀπό τόν Καναδᾶ «σχέδιο ἀποσταθεροποίησης ἀπό ὀργανωμένα συμφέροντα», ἐκεῖνος ἔστελνε ἀγγελιοφόρους στόν γνωστό μηντιάρχη «γιά νά τά βροῦν». Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τό πολιτικό τέλος τῶν δύο ὑπουργῶν, εἷς ἐκ τῶν ὁποίων διατηρεῖ ἀπό ἐτῶν ἄριστη σχέση μέ τήν Μαρέβα Μητσοτάκη, ἦταν προδιαγεγραμμένο. Τό ζήτημα ἦταν ἡ μεθόδευση. Ὁ δράστης θά ἐπέστρεφε στόν τόπο τοῦ ἐγκλήματος! Ὅπως «τελείωσε» τόν ἀνηψιό του Γρηγόρη, φορτώνοντάς του τίς ὑποκλοπές, ὅπως «τελείωσε» τόν Γενικό Γραμματέα τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καί τόν Γενικό Γραμματέα Ἀποδήμου τῆς ΝΔ, φορτώνοντάς τους τό σκάνδαλο τῆς ἐπιστολικῆς ψήφου, τώρα θά ἐκτελοῦσε ἐν ψυχρῷ καί δύο βασικούς ὑπουργούς του, ὑποδυόμενος τόν διώκτη τῆς διαπλοκῆς. Μέ δικαιολογία ὅτι «ἐγώ δέν σᾶς εἶπα νά μείνετε ἐκεῖ πέντε ὧρες καί νά καπνίζετε ποῦρα». Μέχρι ὅμως νά φθάσει ἐκεῖ, νά δώσει τό τελειωτικό κτύπημα καί νά κηρύξει τόν ἀνένδοτο-ἀνέκδοτο στήν διαπλοκή, ὁ κ. Μητσοτάκης ἔπρεπε νά διαφυλάξει τά νῶτα του.

Ἡ ἐντολή πρός τούς ὑπουργούς

Ἔτσι, πρῶτον, ἔδωσε ἐντολή σέ ὅλους τούς ὑπουργούς καί τούς βουλευτές ἐπί ποινῇ ἐγγραφῆς στήν μαύρη λίστα τοῦ Μαξίμου νά κάνουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ τήν ἀνάρτηση τῆς ἐπίθεσης πού ἐξαπέλυσε τό Μέγαρο Μαξίμου γιά τά ὀργανωμένα συμφέροντα, τά ὁποῖα θέλουν νά ἀποσταθεροποιήσουν τήν Κυβέρνηση.

Δεύτερον, συγκάλεσε μυστική σύσκεψη ὑπουργῶν στό Μαξίμου, στήν ὁποία μοίρασε ρόλους στήν ἐπικοινωνία καί στήν Βουλή. Συγκεκριμένα, στούς κ.κ. Γιῶργο Γεραπετρίτη, Γιῶργο Φλωρίδη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη καί Νῖκο Δένδια, ἀπό τόν ὁποῖο ζήτησε νά γυρίσει ἐσπευσμένα ἀπό τό Λονδῖνο, γιά νά τόν ὑπερασπιστεῖ στήν Βουλή. Ὅλοι οἱ ὑπουργοί τοῦ κ. Μητσοτάκη κλήθηκαν νά δώσουν ἐξετάσεις νομιμοφροσύνης πρός τήν ἡγεσία, ἐπιτιθέμενοι πρός τόν κ. Μαρινάκη. Τό δίλημμα πού τούς ἔθεσε ἦταν τό γνωστό «Ἤ ἀπό ἐδῶ ἤ ἀπό ἐκεῖ. Ἤ μαζί μας ἤ ἐναντίον μας. Ἤ ΝΔ ἤ Ὀλυμπιακός. Καί ΝΔ καί Ὀλυμπιακός δέν γίνεται».

Τρίτον, κάλεσε, ὅπως ἀποκάλυψε ἡ «Ἑστία», σέ συνάντηση στό Μέγαρο Μαξίμου τόν ἐπιχειρηματία Γιάννη Ἀλαφοῦζο, γιά νά βεβαιωθεῖ ὅτι δέν ὑπάρχει εὐρύτερο μέτωπο μηντιαρχῶν ἐναντίον του καί γιά νά καλύψει τά νῶτα του. Πράγματι, ἡ συνάντηση ἔγινε, ὁ κ. Ἀλαφοῦζος εἰσῆλθε ἀπό τήν πίσω πόρτα τῆς ὁδοῦ Βασιλέως Γεωργίου.

Ἀπέμενε μόνον ἡ ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεση τῶν ὑπουργῶν του, ἡ ὁποία διευκολύνθηκε ἀπό τήν ὀξεῖα ἐπίθεση πού ἐξαπέλυσε στήν Βουλή γιά τήν παρουσία τους στήν οἰκία Μαρινάκη ὁ πρόεδρος τῆς «Ἑλληνικῆς Λύσης» Κυριάκος Βελόπουλος. Τό ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιστράτευσης Μητσοτάκη στούς ὑπουργούς δέν ἀπέδωσε τά ἀναμενόμενα: Δένδιας, Γεραπετρίτης, Χρυσοχοΐδης, Βορίδης, Χατζηδάκης, Γεωργιάδης εἶπαν τά «βασικά» τῆς κυβερνητικῆς ἐπιχειρηματολογίας γιά τά Τέμπη, ἀλλά σέ ξένο καυγᾶ, στόν καυγᾶ τοῦ κ. Μητσοτάκη μέ τόν κ. Μαρινάκη, ἀπέφυγαν νά μποῦν.

Οὔτε ὀνομαστικές ἀναφορές ἔκαναν οὔτε τά περί ἀποσταθεροποίησης υἱοθέτησαν –τίποτε. Μεγάλο μέρος τῆς κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος παρέμεινε ἐπίσης ἀπρόθυμο νά λάβει τόν λόγο σέ αὐτήν τήν ἀντιπαράθεση, ἡ ὁποία τό ξεπερνοῦσε κατά πολύ. Ἔτσι, ὁ κύριος Μητσοτάκης ἔμεινε μόνος νά διακηρύσσει ὅτι δέν θά συγκυβερνήσει μέ παράκεντρα καί «φουσκωμένα» πορτοφόλια. Τά ὁποῖα μέχρι προχθές μιά χαρά τόν στήριζαν.

Χαρακτηριστικό τοῦ πανικοῦ του εἶναι ὅτι ἀναγνώρισε, γιά πρώτη φορά, πώς τό Βατοπέδι ἦταν σκευωρία κατά Καραμανλῆ. Ὅπως ἀναγνώρισε σέ ἄλλη δύσκολη στιγμή του ὅτι γιά τήν χρεωκοπία εὐθύνεται τό ΠΑΣΟΚ τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, καί ὄχι ἡ ΝΔ τοῦ Κώστα Καραμανλῆ. Μέ τήν φόρα πού ἔχει πάρει ὁ κ. Μητσοτάκης στήν ἑπόμενη δύσκολη στροφή θά ἀναγνωρίσει ὅτι ἦταν λάθος του ἡ μή ἀνανέωση τῆς θητείας τοῦ Προκόπη Παυλόπουλου. Ἡ συνέχεια τήν ἑπομένη τῆς καταψήφισης τῆς πρότασης δυσπιστίας δέν ἦταν ἡ καλύτερη. Λίγη ὥρα πρίν συνεδριάσει τό Ὑπουργικό Συμβούλιο, ὁ κ. Μητσοτάκης ὑπέστη διπλῆ ψυχρολουσία. Τά «Νέα» κυκλοφόρησαν μέ τόν τίτλο «Ἀπολογία», ἡ «Καθημερινή» στό καρεδάκι της ὁμίλησε γιά «ἧττες πού ὀφείλονται σέ ἀκρισία», γιά «πρόβλημα λειτουργίας τῆς κυβέρνησης καί τοῦ Μαξίμου», γιά «ἀλαζονεία καί ἔλλειψη ἐνσυναίσθησης», ἐνῶ ὁ πρώην ὑπουργός Μεταφορῶν Κώστας Καραμανλῆς «ἄδειασε» μεγαλοπρεπῶς τόν Κυριάκο Μητσοτάκη στόν ΣΚΑΪ ὅταν ρωτήθηκε γιά τό μοντάζ. «Ἡ κλασσική ἀπάντηση πού θά μποροῦσα νά σᾶς δώσω ἦταν “ἐγώ παραιτήθηκα, τί μέ ρωτᾶτε ἐμένα;”» ἦταν τό ἀρχικό σχόλιό του, τό ὁποῖο ἐπέμεινε μέ παραλλαγές. Δέν παρέπεμψε κἄν στήν δήλωση διάψευσης τοῦ Πρωθυπουργοῦ στό Κοινοβούλιο. Ἡ κρίση αὐτή, ἡ ὁποία προστίθεται στήν ἀνοικτή κρίση μέ τήν παράνομη ἀποστολή e-mails σέ Ἀποδήμους ἀπό τήν βάση δεδομένων τῆς ἐπιστολικῆς ψήφου (ἡ δικαστική ἔρευνα συνεχίζεται), στήν κρίση μέ τήν Ἐκκλησία γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν καί στήν κρίση τῶν ὑποκλοπῶν (ἡ δικαστική ἔρευνα συνεχίζεται καί θά ὁλοκληρωθεῖ τό θέρος), δίνει νέο ἐνδιαφέρον στόν πολιτικό ἀνταγωνισμό.

εὐρύτερη ἀναδιάταξη

Ἡ ἀνατροπή στίς παγιωμένες ἀπό τό 2016 μηντιακές ἰσορροπίες, οἱ ὁποῖες ἔχουν διαταραχθεῖ εὐρύτερα, προσδίδει νέα δυναμική στήν προεκλογική ἐκστρατεία γιά τίς εὐρωεκλογές τῆς 9ης Ἰουνίου. Ἐκτίμησή μας εἶναι ὅτι ἡ ἀναδιάταξη εἶναι εὐρύτερη καί δέν περιορίζεται μόνο στήν κρίση τῆς Κυβέρνησης μέ τό συγκρότημα Μαρινάκη, ἀλλά ἐπεκτείνεται καί σέ ἄλλα κέντρα, τά ὁποῖα θά μεταβάλουν τήν γραμμή τους σταδιακά. Γιά νά μήν φανεῖ ὅτι ὑπάρχει μέτωπο. Ἐκτίμησή μας ἐπίσης εἶναι ὅτι ἡ ἀλλαγή γραμμῆς δέν ὑπαγορεύεται ἀπό ἐγωισμούς καί κρυφομπερλουσκονισμό τοῦ κ. Μαρινάκη, ἀλλά ἔχει τοὐλάχιστον τήν ἀνοχή τοῦ ξένου παράγοντα.

Ἔτσι εἶναι ἄλλως τε ἡ πολιτική στήν πατρίδα μας. Ὅσα δέν φέρνει ὁ χρόνος τά φέρνει ἡ ὥρα: Κάποτε τό Μέγαρο Μαξίμου ἔστελνε στόν Πειραιᾶ τήν λίστα μέ τά ὀνόματα τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου πρίν δοθοῦν στόν Τύπο, καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἔγινε ὑπουργός Ἀγροτικῆς Ἀνάπτυξης ὁ Μάκης Βορίδης. Ὅταν ὁ Πειραιᾶς διαπίστωσε ὅτι τό ὄνομά του ἔλειπε ἀπό τήν πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη καί ἔκανε διάβημα στό Μαξίμου. Ἡ ἐποχή αὐτή πέρασε ἀνεπιστρεπτί. Τώρα ὁ κ. Μητσοτάκης θά καταρτίζει τήν κυβέρνησή του μέ κριτήριο τήν νομιμοφροσύνη πρός τό πρόσωπό του. Ὅποιος κριθεῖ ὕποπτος φιλίας μέ τόν πρόεδρο τοῦ Ὀλυμπιακοῦ θά ἀποκλείεται ἀπό τό σχῆμα. Καί εἴμαστε ἀκόμη στήν ἀρχή. Ἡ διάλυση τῆς πενταετοῦς κυβέρνησης συνεργασίας Μητσοτάκη-Μαρινάκη ἀλλάζει τούς ὅρους τοῦ παιχνιδιοῦ. Τό ἀπυρόβλητο ἔληξε.

Τελευταῖο, ἀλλά ὄχι ἔλασσον: Ὅση ὥρα ὁ Πρωθυπουργός ξιφαλκοῦσε ἐναντίον τοῦ κ. Μαρινάκη, μιλῶντας γιά «παράκεντρα» καί «φουσκωμένα πορτοφόλια», ἡ Ντόρα Μπακογιάννη, βαθειά συνοφρυωμένη καί περίφροντις, δέν τόν χειροκρότησε οὔτε μία φορά! ▲▼

Τό sms Μαρέβας πρός Μαρινάκη: «Νά τά βροῦμε, ἄκου τούς Ὑπουργούς!»

Σύγκρουση Μαρέβας- Ακρίτα

1

Φωτογραφία: Intime
01/04/2024  17:53
Σε νομικές ενέργειες κατά της Έλενας Ακρίτα θα προχωρήσει η σύζυγος του πρωθυπουργού Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, σε σχέση με το περιεχόμενο αναρτήσεων της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ.

Το γραφείο του πρωθυπουργού σε ανακοίνωσή του αναφέρει:

«Σε συνέχεια της χθεσινής συκοφαντικής ανάρτησης της Βουλευτού Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Έλενας Ακρίτα, το περιεχόμενο της οποίας επανέλαβε και σήμερα, η κυρία Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη θα προβεί στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα στις απαραίτητες νομικές ενέργειες κατά το αστικό και ποινικό δίκαιο, με σκοπό την αποκατάσταση της αλήθειας και της προσωπικότητάς της.

Θεωρούμε αυτονόητο πως το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ θα αποδεχθεί την άρση της ασυλίας της κυρίας Ακρίτα, προκειμένου να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη για τους ψευδείς και συκοφαντικούς ισχυρισμούς της».

Η Έλενα Ακρίτα, χθες, προέβη στην εξής ανάρτηση:

«Tο λάθος του Τάιλερ είναι ότι δε γεννήθηκε Μαρέβα. Ο Τάιλερ δεν έχει σπίτι Βολταίρου. Δεν έχει 40 ακίνητα που δεν ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια τους. Δεν κάνει περίεργες μπίζνες με μεγάλες εταιρίες. Δεν αναλαμβανει χαριστικά αναθέσεις κοστουμιών όπως της Aegean και των στολών-εκτρωμάτων των ταξιθετών/τριών στην Λυρική. Δεν κάνει πολιτικό παιχνίδι με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Δεν καταχράται τη θεσμική θέση του συντρόφου του. Δεν παραγοντίζει με sms και τηλεφωνήματα σε επιχειρηματίες και μεγαλοεκδότες. Δεν παίζει παιχνιδάκια με τα Πόθεν Εσχες, δεν κάνει τίποτα παρανομο, τίποτα ύποπτο.

Εχω γνωρίσει καλά τον Τάιλερ Μακμπέτ. Έχω κουβεντιάσει πολύ μαζί του και σάς βεβαιώνω πώς πρόκειται για ένα άτομο σοβαρό, με ενσυναίσθηση, πολιτική σκέψη και αυτόνομες απόψεις. Δεν είναι ουραγός του Στέφανου, δεν είναι ακόλουθος, δεν είναι διακοσμητικός. Και σίγουρα δεν επιδίδεται σε υπόγειους βυζαντινισμούς όπως η εν λόγω κυρία. Ο Τάιλερ στηρίζει τον άνθρωπο του και τον στηρίζει επί της ουσίας, διατηρώντας παράλληλα ακέραιη την αυτονομία της προσωπικότητας του.Γι’ αυτό Τάιλερ, ευτυχώς που δε γεννήθηκες Μαρέβα».

Ο Άδωνις Γεωργιάδης σήμερα, στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούριου, σχολίασε την ανάρτηση της Έλενας Ακρίτα, και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας στον υπουργό Υγείας, προχώρησε σε νέα ανάρτηση στο facebook.

«Σήμερα στην εκπομπή της Κατερίνας Κανούριου μία εκπομπή με κατ’ εξοχήν γυναικείο Κοινό, τοποθετήθηκα για την αισχρή χθεσινή ανάρτηση της κας Έλενας Ακρίτα για την Μαρέβα Γκραμπόφκσι διότι δεν ανέχομαι πλέον το bullying που δέχεται η κα Μαρέβα Μητσοτάκη, μόνον και μόνον διότι ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε έναν άνθρωπο που αποφάσισε να εμπλακεί με την Πολιτική, τον Κυριάκο Μητσοτάκη η κα Ακρίτα δεν είναι πλέον ένας απλός σχολιαστής, αλλά μία βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μία Πολιτική μας αντίπαλος.

Στοιχειώδεις κανόνες της πολιτικής ευπρέπειας είναι ότι δεν εμπλέκουμε στις πολιτικές μας διαμάχες τις οικογένειες των αντιπάλων μας. Επιτέλους ας σεβαστούν τα όρια και ας αφήσουν ήσυχη μία γυναίκα που το μόνον της «έγκλημα» είναι ότι παντρεύτηκε έναν άνδρα που έφτασε να γίνει Πρωθυπουργός» ανέφερε ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Η σημερινή ανάρτηση της Ελενας Ακρίτα:

«Α, και κύριε Αδωνι Γεωργιάδη όχι νταηλικια σε μένα. Το ότι είμαι βουλευτής δε σημαίνει ότι θα μασάω τα λόγια μου. Kάθε φορά που με πιάνεις στο στόμα σου, θα θυμίζω στον ελληνικό λαό τα αισχη που ελεγες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη πριν γίνεις ακραιφνής ΝΔκράτης.

Ένα: «Αν (Κυριάκο) είσαι βαθύπλουτος γόνος, μπορείς να έχεις πολλές φιλοσοφικές ανησυχίες. Προφανώς ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που δεν χρειάστηκαν να εργάζονται ποτέ στη ζωή τους».

Δύο: Ειρωνικά και με αναφορά στο σκάνδαλο Siemens: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτός ο σπουδαίος κοινοβουλευτικός άντρας, είναι ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί μια οικογένεια που τόσα προσέφερε στον τόπο, χωρίς ποτέ να ακουστεί οποιαδήποτε εμπλοκή της σε οποιαδήποτε σχέση με εταιρία ιδιωτική ή άλλη, πάντα πληρώνοντας από την τσέπη τους, με την περιουσία τους να καταστρέφεται από την εμπλοκή τους στην πολιτική».

Στο τέλος έσκασες στα γέλια: «ΤΑ ΛΕΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ»!

Τρία: «Οποιος ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. νομιμοποιεί την κλοπή του δημόσιου χρήματος. Τα κόμματα αυτά τα δυο είναι και κλέφτες και ψεύτες».

Τέσσερα: «Το σύνθημα της Ν.Δ. ήταν “σεμνά και ταπεινά”. Τώρα άλλαξε και είναι “σεμνά και μετρητά”».

Πέντε: «Οχι λύσεις λαϊκίστικες, τύπου Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά λύσεις πραγματικές».

Θέλεις κι άλλα; Be my guest.
Εντιτ. Και με αποκαλείς κι αισχρή. Εσύ εμένα. Που πήρα το μέρος σου όταν κάποιοι καταπιάστηκαν με την προσωπική σου ζωή. Έγραψα ότι αυτή δεν αφορά κανέναν μας κι ότι πρέπει να σε κρίνουμε μόνο ως πολιτικο. Και με πήρατε τηλεφωνο με τη συζυγο σου να μ’ ευχαριστήσετε. Ποιος είναι ο αισχρός, αλήθεια;»

Με νέα ανάρτηση η Έλενα Ακρίτα απαντά στην ανακοίνωση για νομικές ενέργειες από τη Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη
Λίγο αργότερα, σε νέα ανάρτησή της, η Έλενα Ακρίτα ανέφερε:

«Η Μαρέβα Μητσοτάκη δήλωσε ότι θα με μηνύσει για την ανάρτηση μου που ήταν αμιγώς πολιτική και όχι προσωπική και γι’ αυτό δεν αλλάζω ούτε «και».Την περιμένω και της λέω από τώρα ότι θα ζητήσω την άρση ασυλίας μου. Εγώ δεν είμαι δειλή, δεν ιδρώνει το αυτί μου από απειλές και δεν κρύβομαι από κανέναν.

»Ίσα ίσα. Ανυπομονώ να βρεθούμε με την συζυγο του πρωθυπουργού και να μάς αποκαλύψει επιτέλους την προέλευση των 40 ακινήτων, όλη την αλήθεια για το σπίτι Βολταίρου και αν γνωρίζει πώς και πού κατασπαταλήθηκαν τα σχεδόν 500.000.000 χρέος της ΝΔ πού από την τσέπη μας πληρώσαμε οι Έλληνες φορολογούμενοι.

A bientot, madame».

iefimerida.gr

 

Παύλος Κωνσταντινίδης: αναδάσωση ή πανηγύρι;

0
του Παύλου Κωνσταντινίδη*
Το δράμα των δασών μας δεν είναι ότι καίγονται. Το δράμα τους ξεκινά μετά την περίοδο των πυρκαγιών. Τότε που γίνεται ο σχεδιασμός της μεταπυρικής διαχείρισης των καμένων εκτάσεων. Μια καθαρά επιστημονική διαδικασία η οποία κακοποιείται βάναυσα κάθε χρόνο, από πρωτοβουλίες άσχετων με την οικολογία των καμένων δασών επιχειρήσεων τηλεφωνίας, ενημερωτικών μέσων, ποτών, σουπερμάρκετ κ άλ. ακόμη και επώνυμων ΜΚΟ.
Ανήμπορη η Πολιτεία ανέχεται απαράδεκτες καταστάσεις παρεμβάσεων ιδιωτών σε έναν ευαίσθητο χώρο που είναι το καμένο δάσος, διότι νιώθει ενοχές από το παιδιάστικο πείσμα να συντηρεί ένα αποτυχημένο μοντέλο μηχανισμού καταστολής των πυρκαγιών και να το αλλάξει. Υπουργοί και παρατρεχάμενοι σύμβουλοι που η μοναδική τους εμπειρία από δάση είναι τα δασάκια που πήγαιναν ως μαθητές εκδρομή και αγνοούν βασικές οικολογικές αρχές και επιτρέπουν στον οποιονδήποτε επιχειρηματία να μαζεύει χρήματα, να σχεδιάζει και να εκτελεί απαράδεκτες αναδασώσεις που σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή χώρα είναι ευθύνη των κρατικών υπηρεσιών που τους εμπιστευθήκαμε.
Σε ένα ζοφερό περιβάλλον άγνοιας, ενοχής και αδυναμίας, εξαγγέλλονται και υλοποιούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις έργα βιτρίνας που το αποτέλεσμά τους φέρνει χειρότερα αποτελέσματα, από ότι η ίδια η φωτιά. Ευτυχώς όχι σε όλα τα δάση. Τα ανώνυμα, δύσβατα, μονίμως εγκαταλειμμένα δάση της επαρχίας είναι τα τυχερά, που γλυτώνουν την ιδιωτική φροντίδα, διότι εκεί δεν υπάρχει ο κρίσιμος πληθυσμός που θα έφερνε χρήμα στα ταμεία τους.
Άτυχα είναι τα επώνυμα περιαστικά δάση κυρίως της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττός, Σέιχ-Σου. Εκεί που οι δημοσιογράφοι κάνουν τα απίθανα ρεπορτάζ, σε ένα απίστευτο κρεσέντο καταστροφολογίας. Εκεί που οι κάτοικοι βλέπουν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται και είναι συναισθηματικά πιο ευάλωτοι. Εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν το κοντινό τους περιβάλλον να υποβαθμίζεται οικολογικά και αισθητικά. Και μέσα σε αυτό το ιδιαίτερο περιβάλλον οι επιχειρηματίες στοχεύουν στο θυμικό μικρών και μεγάλων. Και αναδαυλίζουν την αγωνία για γρήγορη αποκατάσταση. Και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος διότι είναι κοινή πεποίθηση πια πολιτικών και πολιτών ότι όπως ξαναχτίζουμε σύντομα τη γέφυρα που την πήρε το ποτάμι, το ίδιο γρήγορα μπορούμε και να αποκαταστήσουμε το καμένο δάσος.
Το δάσος όμως δεν είναι τεχνικό έργο. Δεν είναι γκρεμισμένο από σεισμό οίκημα, που θα απομακρύνουμε τα μπάζα και θα το ξαναχτίσουμε πιο μεγάλο, πιο όμορφο και πιο σταθερό. Το δάσος ακόμη και τελείως καμένο είναι ένας ολοζώντανος οργανισμός, που έχει φροντίσει από μόνο του να διατηρήσει σε ασφάλεια από τις φλόγες τεράστια αποθέματα αναγεννητικού υλικού. Κάθε φτυάρι όμως που μπαίνει στο καμένο καταστρέφει εκατοντάδες σπόρους. Κάθε ρίπερ που οργώνει το καμένο έδαφος για να φυτευτούν δένδρα, ξεπατώνει χιλιάδες ζωντανούς θάμνους που φύλασσαν για δεκαετίες κοιμώμενους οφθαλμούς για να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους.
Αυτή λοιπόν τη μεταπυρική περίοδο δραστηριοποιούνται οι επιχειρήσεις που στοχεύουν στην αγωνία του κόσμου (την δική σου που τώρα με διαβάζεις και τη δική μου που σου γράφω) και οργανώνουν αναδασώσεις, όχι απλά αμφίβολης επιτυχίας, αλλά εξασφαλισμένης αποτυχίας. Τα πολλά τελευταία χρόνια διαφημίζουν τις οικολογικές τους προσπάθειες, την καλή τους θέληση να συμβάλλουν στην άμεση βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντος ετατρέποντάς το σε τεχνητό), καλούν σε συμμετοχή τα παιδιά της τρυφερής ηλικίας. Και όλα αυτά παρά το ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν να επιδείξουν ούτε μια επιτυχημένη τους παρέμβαση. ΟΥΤΕ ΜΙΑ. Και όμως με την ανοχή της Πολιτείας, με την αδυναμία των αποστεωμένων δασικών υπηρεσιών και το αδιάφορο σφύριγμα της τοπικής αυτοδιοίκησης οργανώνουν συναυλίες που αφιλοκερδώς συμμετέχουν καλόπιστα σπουδαίοι καλλιτέχνες, βάζοντας όμως εισιτήριο για να αγορασθούν λέει τα φυτά. Μα ποια φυτά και από πού; Ποιο διαλυμένο κράτος, που δεν μπορεί να βάλει στις σωστές ράγες δύο τραίνα, επιτρέπει αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες; Ποιος Υπουργός δέχεται να του λένε οι επιχειρηματίες ότι θα συγκεντρώσουν χρήματα, για να αλλάξουνε το είδος της φυσικής βλάστησης;
Να αντικαταστήσουμε λένε ανερυθρίαστα, τα διαβολικά πεύκα και να φυτέψουμε στη θέση τους ευλογημένα πλατύφυλλα και να μην υπάρχει ένα μέλος της κυβέρνησης να τους πει ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ. Έχουμε υπηρεσίες, έχουμε επιστήμονες, έχουμε ερευνητές και καθηγητές Πανεπιστημίου που μας λένε αυτό που κάνετε είναι κακουργηματική για το Μεσογειακό δάσος πράξη. Σταματήστε αμέσως αυτές τις πρωτοβουλίες!!!
Συγγνώμη για το ύφος μου και τον σκληρό λόγο. Όμως ακούγοντας τη θαρραλέα ομιλία της συναδέλφου Δασολόγου ΚΥΡΙΑΣ Ευγενίας Λαμπέτσου στην ημερίδα για τα καμένα του Έβρου, δεν μπορώ παρά να χρησιμοποιήσω τον ίδιο δυναμικό και αυστηρό επιστημονικό και οικολογικό λόγο. Είναι καθήκον όλων όσων γνωρίζουμε την επιστημονική αλήθεια.
Ίσως μόνο έτσι σταματήσουμε τη συμμετοχή του κόσμου στις εκδηλώσεις του ΣΚΑΙ και του οποιοσδήποτε ΣΚΑΙ, που οργανώνει αυτή την περίοδο επί πληρωμή αγώνες δρόμου σε δάση, τα οποία λέει θα αναδασώσουν οι συμμετέχοντες με τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν. Σε όλους αυτούς που έχουν σκοπό να δηλώσουν συμμετοχή έχω να τους πω ότι κάθε λάκκος που θα ανοίγουνε για να βάλουν ένα ακατάλληλο φυτό, θα αποτελέσει τον τάφο των φυσικών δένδρων που προσπαθούν να αναγεννηθούν.
Στην περίπτωση δε των διπλοκαμένων υπάρχουν οι Δημόσιες Δασικές Υπηρεσίες να επιληφθούν. Εάν ο ΣΚΑΙ πονάει τον τόπο, να κάνει τις εκδηλώσεις του και να δώσει τις εισπράξεις στους εντεταλμένους από το Κράτος ειδικούς υπαλλήλους τους δασολόγους, να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν τις αναδασώσεις. Με φυτά κατάλληλα, πιστοποιημένα και υγιή. Διότι κανείς δεν αναλογίστηκε μετά από την εξάντληση των ιδιωτικών φυτωρίων από τα αποθέματά τους, με χρήματα από τις φθινοπωρινές εκδηλώσεις που προηγήθηκαν θα βρεθούν σε λίγους μήνες καινούργια φυτά να διαθέσουν; Και δεν πιστεύω ότι είναι κάποιος τόσο αφελής που να πιστεύει ότι τα ιδιωτικά φυτώρια παράγουν δασικά δένδρα και θάμνους.
Κάνω έκκληση ως επιστήμονας που αφιέρωσα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στα καμένα δάση της πατρίδας μας, κανείς να μην συμμετάσχει σε αυτή την παρωδία της δήθεν αποκατάστασης της ταπεινωμένης από την ανημποριά Πάρνηθας, του ταλαιπωρημένου Πεντελικού και του μικρού τους αδελφού του Υμηττού. Κάνω έκκληση και στον κάθε έναν από εσάς που πιστεύετε ότι η κατάσταση ξεπέρασε τα όρια της σοβαρότητας, κοινοποιείστε το κείμενο αυτό ή γράψτε ένα παρόμοιο δικό σας και διαδώστε σε όσους μπορείτε. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
*Διαχειριστής της ομάδας ΔΑΣΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ- ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Ανώτερος διοικητής του IRGC και ο αναπληρωτής του δολοφονήθηκαν σε ισραηλινή επίθεση στο προξενικό τμήμα της πρεσβείας του Ιράν στη Συρία

0

1 Απριλίου 2024

Φωτογραφία αρχείου του ανώτερου διοικητή της δύναμης Quds του Ιράν του IRGC στη Συρία και τον Λίβανο, ταξίαρχου Mohammad Reza Zahedi.

Ένας διοικητής της Δύναμης Κουντς του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) στη Συρία και τον Λίβανο σκοτώθηκε σε ισραηλινή επίθεση στο ιρανικό προξενείο στη συριακή πρωτεύουσα της Δαμασκού.

Ο ταξίαρχος Μοχάμαντ Ρεζά Ζαχέντι και ο αναπληρωτής του Μοχάμαντ Χάντι Χατζί Ραχίμι σκοτώθηκαν κατά την ισραηλινή επίθεση τη Δευτέρα στο Προξενικό Τμήμα της Πρεσβείας.

Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Συρίας, SANA, είπε ότι τα πλήγματα πραγματοποιήθηκαν από τον «ισραηλινό εχθρό» και είχαν στόχο τη συνοικία Mezzeh στη Δαμασκό το απόγευμα της Δευτέρας.

Ο πρεσβευτής του Ιράν στη Δαμασκό Χοσεΐν Ακμπάρι επιβεβαίωσε τις αναφορές για την ισραηλινή επίθεση και είπε ότι το καθεστώς είχε στοχεύσει το προξενικό κτίριο με έξι πυραύλους.

Το προξενικό τμήμα της ιρανικής πρεσβείας στη Δαμασκό δέχεται πυραυλική επίθεση 
Ο Akbari είπε ότι επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν στην ισραηλινή επίθεση, αλλά τα ονόματα και ο ακριβής αριθμός των μαρτύρων δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Σημείωσε επίσης ότι αρκετοί Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι και διπλωμάτες σκοτώθηκαν επίσης στην επίθεση με πυραύλους, τα ονόματα των οποίων θα ανακοινωθούν αργότερα.

Σύμφωνα με τον πρέσβη, το Προξενικό Τμήμα της Πρεσβείας έγινε στόχος μαχητικών αεροσκαφών F-35 και έξι πυραύλων.

Γεννημένος το 1960, ο Zahedi εντάχθηκε στο IRGC το 1980 και ήταν διοικητής της ελίτ δύναμης κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράκ το 1980-88.

Διετέλεσε διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας του IRGC από το 2005 έως το 2006. Αργότερα υπηρέτησε ως Διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας του IRGC από το 2006 έως το 2008.

Ο Zahedi υπηρέτησε ως διοικητής της δύναμης Quds του IRGC από το 2008 έως το 2016.

www.presstv.co.uk