Αρχική Blog Σελίδα 1349

Πέθανε ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας στην Θεσσαλονίκη εν ώρα υπηρεσίας!

1

Σοβαρές ελλείψεις στο προσωπικό και εξαντλητικά ωράρια

Ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας πέθανε εν ώρα εργασίας στην Θεσσαλονίκη δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα κατά πόσο είναι ασφαλείς οι πτήσεις και δεν θα έχουμε ποτέ στο μέλλον μία τραγωδία παρόμοια με αυτή των Τεμπών.

Αξίζει να σημειωθεί ποια είναι τα καθήκοντα του ελεγκτή για να γίνει κατανοητό τι (δυσάρεστο) θα μπορούσε να συμβεί:

Συγκεκριμένα, ο Ελεγκτής Εναέριας Κυκλοφορίας δίνει την άδεια για την έναρξη λειτουργίας των κινητήρων του αεροσκάφους, καθοδηγεί το αεροπλάνο προς το διάδρομο απογείωσης και δίνει την τελική εντολή για την απογείωση.

Ακόμη, κατευθύνει το αεροπλάνο στον αέρα μέσα στους αεροδιαδρόμους πτήσης, ώστε να προσεγγίσει τον διάδρομο προσγείωσης και κατόπιν έξω από τον διάδρομο προσγείωσης, όπου την ευθύνη αναλαμβάνει το προσωπικό εδάφους.

Παρέχει πληροφορίες πτήσεων και συνεγείρει τις σωστικές υπηρεσίες σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς και διαδικασίες.

Συνεργάζεται στενά με το προσωπικό άλλων υπηρεσιών που σχετίζονται με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας όπως η Μετεωρολογική Υπηρεσία, η Αερολιμενική Υπηρεσία, η Αρχή Τηλεπικοινωνιών και βεβαίως η Πολεμική Αεροπορία.

Για το λόγο αυτό στάση εργασίας για την επόμενη Τρίτη 9 Αριλίου από τις 8 το πρωί έως τις 12 το μεσημέρι προκήρυξε η Ενωση Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας Ελλάδας (ΕΕΕΚΕ) ζητώντας ενίσχυση του προσωπικού, αλλά και διασφάλιση των εργαζομένων, ύστερα από τον θάνατο συναδέλφου τους στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης εν ώρα υπηρεσίας.

Θεωρούν δηλαδή ότι ο θάνατός του προέκυψε από εξαντλητική εργασία και ότι τίθεται πρόβλημα ασφάλειας καθώς οι βάρδιες των ελεγκτών δεν μπορούν να υλοποιηθούν όπως προβλέπεται από τους κανονισμούς.

Κατά την διάρκεια της στάσης δε θα εκτελεστεί καμία πτήση από και προς ελληνικά αεροδρόμια.

Η ΕΕΕΚΕ θέτει πέντε βασικά αιτήματα και συγκεκριμένα:

Πρόσληψη Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας για την πλήρη στελέχωση όλων των μονάδων.

Μόνιμη παρουσία γιατρού σε όλα τα αεροδρόμια και τις επιχειρησιακές μονάδες EEK.

Εξοπλισμός όλων των μονάδων με φαρμακεία και απινιδωτές.

Εφαρμογή στην πράξη συστήματος για τη διαχείριση και την πρόληψη της κόπωσης των Ελεγκτών, καθώς και συστήματος διαχείρισης στρες λόγω κρισίμων συμβάντων, σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς.

Στελέχωση όλων των βαρδιών σε όλες τις μονάδες εναέριας κυκλοφορίας με τουλάχιστον δύο άτομα.

Να σημειωθεί ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας θέτουν κρίσιμα ζητήματα ασφαλείας τόσο για την αεροναυτιλία όσο και για τους εργαζομένους.

Όπως είχαν επισημάνει σε ανακοίνωσή τους στα τέλη Φεβρουαρίου με αφορμή την απαγόρευση στον κλάδο να συμμετάσχει στην απεργία της ΑΔΕΔΥ για τον ένα χρόνο από το έγκλημα των Τεμπών, εκτός του απαρχαιωμένου εξοπλισμού και των παρωχημένων ραντάρ, υπάρχει και σοβαρή υποστελέχωση.

Σύμφωνα με τους ελεγκτές, το ποσοστό υποστελέχωσης στον κλάδο αγγίζει αυτή τη στιγμή μεσοσταθμικά το 20%, ενώ στο ΚΕΠΑΘΜ που αποτελεί τη μεγαλύτερη μονάδα παροχής ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, φτάνει στο 40%.

Μεγάλες είναι οι ελλείψεις προσωπικού και σε πολλά αεροδρόμια νησιών, αρκετά από τα οποία σε κάθε τουριστική σεζόν δεν κλείνουν χάρη στις συνεχείς εθελοντικές αποσπάσεις.

Υπενθυμίζεται ότι μόλις λίγες ημέρες πριν η υφυπουργός Μεταφορών, Χριστίνα Αλεξοπούλου απαντώντας σε σχετική ερώτηση στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, είχε αναφερθεί στον διορισμό 35 Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας, βάσει παλαιότερου διαγωνισμού ΑΣΕΠ καθώς και στο νέο διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη για την πρόσληψη 141 υπαλλήλων επιτελικών – επιχειρησιακών ειδικοτήτων.

Ωστόσο οι ελεγκτές επισημαίνουν ότι λόγω της ιδιαιτερότητας του κλάδου οι νεοπροσληφθέντες θα κάνουν χρόνια να πιάσουν μικρόφωνο.

Η υποστελέχωση είναι τέτοια που, όπως υπογραμμίζουν, ακόμα και αν σήμερα γίνονταν όλες οι απαραίτητες προσλήψεις, θα χρειάζονταν 2 – 5 έτη προκειμένου οι νέοι ελεγκτές να είναι επιχειρησιακά αξιοποιήσιμοι.

«Οι εκπαιδεύσεις επαφίονται στο φιλότιμο των συναδέλφων εκπαιδευτών στα ρεπό τους, χωρίς καν να τους παρέχεται η αποζημίωση εκπαιδευτή όπως συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, την ίδια στιγμή που χώρες όπως η Τουρκία χρησιμοποιούν για τις εκπαιδεύσεις τους τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Eurocontrol».

Οι ελεγκτές χαρακτηρίζουν την κατάσταση στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) λυπηρή, υπογραμμίζοντας ότι αναγκάζονται να αγοράζουν μόνοι τους βασικά αναλώσιμα απαραίτητα για την εργασία τους, ενώ δεν προβλέπονται ακόμα και στοιχειώδη θέματα υγιεινής όπως τακτικές απολυμάνσεις/απεντομώσεις.

Η Ένωση είχε μάλιστα επισημάνει πως για όλα αυτά έχει ενημερωθεί εγκαίρως η ηγεσία του υπουργείου, το οποίο «διαχρονικά επιλέγει την αδράνεια απέναντι σε όλα τα κρίσιμα προβλήματα».

«Ένα χρόνο μετά την τραγωδία των Τεμπών, όχι μόνο τίποτα δεν έχει αλλάξει, όχι μόνο τα προβλήματα γιγαντώνονται, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καν η ελπίδα επίλυσης τους στο άμεσο μέλλον. Η τουριστική περίοδος αρχίζει πολύ σύντομα και η Ένωση Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας Ελλάδος για ακόμη μία φορά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, σε ένα κλίμα βαθιάς απογοήτευσης και προβληματισμού», σημείωναν οι ελεγκτές.

Σήμερα η πιο κρίσιμη συνομιλία του προέδρου των ΗΠΑ με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ: Στα “μαχαίρια” Μπάιντεν και Νετανιάχου, μάχη για να μην γίνει η επίθεση στη Ράφα

0

Ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου uα συζητήσουν τηλεφωνικά εντός της ημέρας, δήλωσε αμερικανός αξιωματούχος.

«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν και ο πρωθυπουργός Νετανιάχου θα μιλήσουν αύριο», είπε χθες Τετάρτη στο Γαλλικό Πρακτορείο αμερικανός αξιωματούχος ενήμερος σχετικά.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε «αγανακτισμένος» προχθές Τρίτη για τον θάνατο επτά εργαζομένων ανθρωπιστικής οργάνωσης σε ισραηλινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας και έκρινε σε ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε από τις υπηρεσίες του στον Λευκό Οίκο πως το Ισραήλ δεν κάνει «αρκετά» για να προστατεύει εθελοντές που πάνε να προσφέρουν βοήθεια στον άμαχο πληθυσμό του παλαιστινιακού θυλάκου, που διατρέχει κίνδυνο γενικευμένου λιμού, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Η προηγούμενη συνδιάλεξη των δυο ηγετών έγινε τη 18η Μαρτίου, σε ατμόσφαιρα ήδη τεταμένη. Έκτοτε οι αποκλίσεις των δυο συμμάχων μοιάζουν να μεγεθύνονται.

Οι ΗΠΑ έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα το Ισραήλ εναντίον της έναρξης χερσαίας επίθεσης ευρείας κλίμακας στη Ράφα, πάνω στα κλειστά σύνορα με την Αίγυπτο, όπου έχουν βρει καταφύγιο κάπου ενάμισι εκατομμύριο εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι.

Οι δυο κυβερνήσεις είχαν υποσχεθεί να συζητήσουν το θέμα, ωστόσο οι συνομιλίες τους άρχισαν ψηφιακά μόλις αυτή την εβδομάδα, αφού ακυρώθηκε την περασμένη εβδομάδα το ταξίδι ισραηλινής αντιπροσωπείας στην Ουάσιγκτον.

Μετά την άνευ προηγουμένου επίθεση του στρατιωτικού βραχίονα της Χαμάς εναντίον νότιων τομέων της ισραηλινής επικράτειας την 7η Οκτωβρίου, ο Τζο Μπάιντεν προσέφερε ανεπιφύλακτη υποστήριξη στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στον μικροσκοπικό παλαιστινιακό θύλακο.

Όμως ο Δημοκρατικός πολιτικός, 81 ετών, που θα διεκδικήσει την επανεκλογή του την 5η Νοεμβρίου, δέχεται ολοένα μεγαλύτερη πίεση στις ΗΠΑ να αντιδράσει στην ανθρωπιστική καταστροφή που εκτυλίσσεται στη Λωρίδα της Γάζας

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Gallup που δημοσιοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες, το 55% των Αμερικανών αποδοκιμάζει πλέον τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στον θύλακο, από 45% τον Νοέμβριο.

Ο αμερικανός πρόεδρος αρνείται ως αυτό το στάδιο να θέσει όρους για τη χορήγηση στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ στο Ισραήλ, ενώ απαιτεί η όποια κατάπαυση του πυρός να συνοδευτεί από απελευθέρωση των ομήρων της Χαμάς που παραμένουν στη Λωρίδα της Γάζας.

Η πίεση στον Τζο Μπάιντεν αυξήθηκε ακόμα περισσότερο έπειτα από τα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα τα οποία σκότωσαν επτά εθελοντές της αμερικανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης World Central Kitchen, την ώρα που καταγράφονταν ήδη πελώριες δυσκολίες στη διανομή τροφίμων στους Γαζαίους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP 

NATO’s 75th Anniversary : Challenges and Opportunities to the Test of Russia’s War in Ukraine

0

Par Estelle HOORICKX,  le 28 mars 2024

diploweb.com

This paper is written in a personal capacity. Air force Senior Captain (OF-3) Estelle Hoorickx, PhD is a research fellow at the Centre for Security and Defence Studies (CSDS), within the Belgian Ministry of Defence.
Commandante d’aviation, PhD Estelle Hoorickx est chercheuse au Centre d’études de sécurité et défense (CESD) du ministère de la Défense belge.

April 4, 2024 will mark the 75th anniversary of the signature of the North Atlantic Treaty. NATO’s historic role in securing the collective defence of member states has become more than ever significant since Russia invaded Ukraine for the second time on February 24, 2022. Whether Europeans will seize the opportunity to assert a more autonomous position within the Alliance, which has undoubtedly been revitalized but is now facing increasingly complex and numerous challenges, is one of the issues at the heart of this article.

The article is also being published in French under the title “Les 75 ans de l’OTAN : défis et opportunités à l’épreuve de la guerre russo-ukrainienne” in Revue Militaire Belge (RMB), March 2024 (see link in the footer).

THE ATLANTIC ALLIANCE is an old lady who, 75 years after the Washington Treaty signature, has shown an outstanding capacity for resilience and adaptation. While it was until recently the target of criticisms from both former US President Donald Trump and French President Emmanuel Macron — the former considering it “obsolete” (2017), the latter, “brain-dead” (2019) — the Organization has never seemed as essential as of February 24, 2022, when Russia invaded Ukraine for the second time. With this new war on the European continent, Vladimir Putin has “woken up” NATO with “the worst electroshock in history” according to the French President. After two decades of the Afghan quagmire, the entry of Russian troops into Ukraine has compelled the Organization to refocus on its historic mission : the collective defence of its member states against its old opponent, Russia. The question now is whether the Europeans can seize the opportunity to assert themselves more autonomously in an Alliance that has obviously been revitalized, yet is now facing increasingly complex and numerous challenges.

Estelle Hoorickx
Air force Senior Captain (OF-3) Estelle Hoorickx, PhD is a research fellow at the Centre for Security and Defence Studies (CSDS), within the Belgian Ministry of Defence.

From Stalin to Putin : a Collective Defence at the Heart of NATO

For Paul-Henri Spaak [1], the Atlantic Alliance was “Stalin’s child”. The Berlin blockade, the Prague coup and the expansion of communism advocated by the Soviet leader forced the West to unite and organize a common defence at a time when the UN — the “machin” as General De Gaulle called it — was rapidly proving as ineffective as the old League of Nations in guaranteeing world peace. It was in that troubled context that the Belgian minister delivered his famous “Nous avons peur” (“We are afraid”) speech from the UN General Assembly podium, eloquently expressing the free world’s fear in the face of Soviet imperialism. The speech, delivered in September 1948, actually heralded the Atlantic Alliance eight months before it was established.

NATO’s founding treaty was signed in Washington on April 4, 1949. The aim of the Atlantic Alliance was clear : safeguard the peace and security of NATO member states by all political and military means, in accordance with the principles of the United Nations Charter. To that end, Article 5 of the Treaty provides for the collective defence of the Allies in the event of an armed attack against any of the parties.

Not mentioning the USSR as an enemy of the Organization in the Washington Treaty was by no way misleading. As Lord Ismay, NATO’s first Secretary General, summed it up at the time, the Organization’s missions were to “keep Russians out, Americans in, and Germans down”.

Photo 1 : On 2 June 1949, Paul-Henri Spaak, the Prime and Foreign Minister of Belgium,signed his country’s Instrument of Accession to the North Atlantic Treaty
Copyright : NATO

While ideological, legal and pragmatic reasons largely contributed to keeping the Cold War below the threshold of a general war, such relative peace was also made possible through nuclear weapons deterrence. Ever since then, atomic weapons have been considered as the Alliance’s “shield” while conventional weapons have been seen as the Organization’s “sword”. With the collapse of the USSR, the Atlantic Alliance emerged victorious from the Cold War without any combat operations being carried out. Yet numerous large-scale exercises were organized until the fall of the Berlin Wall. In 1988, 125,000 soldiers were still training in West Germany whilst in 2024 the largest exercise organized by the Organization since the end of the Cold War brought together some 90,000 soldiers.

Since the early 1990s, NATO’s military capability has been adapted to the new strategic conditions, i.e. the decline in threats on the European continent and the possibility of cooperating with former enemies. At the end of the Cold War, for example, the average level of defence spending by the Allies [2] —which until then had regularly exceeded 3% of GDP (even outside the United States)— was significantly reduced. Likewise it was decided that nuclear weapons stationed in Western Europe would be cut down by 80%.

Since 2022, the war in Ukraine and the danger posed by the rise of Russian military industrial production have prompted Western nations to reinvest in their armies. While in 2014 just three NATO countries (Greece, the UK and the USA) devoted more than 2 % of their GDP to defence spending, only nineteen of the Organisation’s 32 members are expected to reach the 2% threshold by 2024. Faced with the Russian threat, some European countries —such as Lithuania (in 2015) and Sweden (in 2017)— have reinstated conscription. Elsewhere in Europe, voices are being raised in favour of setting up territorial reserves, or even a return to compulsory military service, to make up for the lack of manpower in the armed forces.

Following the dissolution of the Warsaw Pact, nearly all Western countries reduced their military manpower, preferring to professionalize their armies rather than introduce compulsory military service. Today, NATO has 3.3 million active-duty military personnel (of whom 1.9 million are European and 1.4 million North American), compared with almost 3 million in 1988, when the organization had only 16 member countries, i.e. half the current number. Moscow, for its part, now has 1.1 million active servicemen, compared with 3.4 million in 1990 before the collapse of the USSR. [3]

Since the early 1990s, NATO has evolved from a collective defence alliance to a collective security institution designed to protect human rights and ensure peace. This has led Western armies to carry out crisis management operations under NATO auspices in the Balkans (1990s), Libya (2011) and above all Afghanistan (2000-2010) after NATO member states invoked Article 5 of the North Atlantic Treaty for the first and only time in the organization’s history after September 11, 2001. Contrary to all expectations in fifty years’ existence, Article 5 was thus triggered and the so-called Three Musketeers clause (“one for all, all for one”), invoked following an attack not on a European ally but on the United States.

Whereas the end of the Cold War foreshadowed a rapprochement with Russia, the Russian question has once again become a central issue mobilizing NATO due to Russia’s annexation of Crimea in 2014. The Organization now considers Russia —which has been waging a high-intensity, illegal and unjustified war against Ukraine since February 2022— to be “the most significant and direct threat” to the security of the Allies and to peace and stability in the Euro-Atlantic area. [4]

NATO also insists on the need to significantly strengthen its deterrence and defence posture through an appropriate mix of nuclear, conventional, space and cyber capabilities, but also missile defence capabilities. In response to the Russian offensive in Ukraine, the strength of NATO’s “enhanced forward presence” (eFP) —positioned in the Baltic States and Poland since 2017— has doubled to over 10,000 men. The Alliance has also decided to increase its NATO Response Force (NRF) from 40,000 to 300,000 military personnel in the form of a “new force model” distributed according to regional plans for the defence of allied territory, inspired by Cold War logic, a far cry from the “defence-relief” posture advocated in the “Harmel Report” [5], which helped strengthen East-Western dialogue during NATO’s third decade.

Russia’s second invasion of Ukraine in 2022 is also encouraging Alliance countries to increase their military aid to Kiev. For Admiral Rob Bauer : ” The outcome of this war will determine the fate of the world. Our support is not charity ; it is an investment in our security “ [6]. In 2023, military aid to Ukraine will amount to just 0.075 % of European GDP, whereas ” if all NATO countries spent at least 0.25 % of their GDP, Ukraine would win “, says Lithuanian MP Andrius Kubilius. [7] The Kiel Institute warns that if the US were to end its aid to Ukraine, Europe would have to double its current military aid to make up the shortfall. [8] As was the case in 1948, fear of the Russian threat is nevertheless driving Europeans to close ranks and strengthen their defence systems.

A Necessary Rebalancing of Transatlantic Relations ?

At the end of the Second World War, the Brussels Pact partners (Benelux, France, and Great Britain) worked hard to convince the United States to contribute to the defence of Western Europe. For Washington, NATO was a mere political annex to the Marshall Plan, aimed at restoring a sense of European security, rather than the preamble to massive military assistance for the defence of Europe. At the time, the Eisenhower administration even considered that NATO would no longer be necessary twenty years later.

Photo 2. A Swedish Navy CB-90 fast assault boat embarks Finnish Marines aboard the USS Gunston Hall, as US Navy amphibious assault ship, prior to Exercise Nordic Response 24
Copyright : NATO

Today, the United States alone accounts for nearly two-thirds of the Allied defence spending, supplying around 70 % of critical equipment including intelligence, surveillance and reconnaissance ; air-to-air refuelling ; ballistic missile defence and airborne electromagnetic warfare. Moreover, despite the demand for a fairer contribution to the organization’s expenses, Washington prefers to avoid a European entity outside the Atlantic Alliance. Kennedy’s famous “grand design” of an Atlantic community based on two pillars (one American and one European) as set out in his Philadelphia speech of July 4, 1962, was in direct opposition to General de Gaulle’s “European Europe”.

The Alliance remains a key issue of US power projection. The increase in the number of US troops pre-positioned in Europe to around 100,000 (from 75,000 in February 2022), following Russia’s second invasion of Ukraine also confirms the importance of the US role within the Atlantic Alliance. Moreover, while the Russian-Ukrainian war reinforces Europe’s desire for strategic sovereignty, it paradoxically increases its strategic dependence on the United States. Europeans are investing more in their defence (this time without being asked to do so !), but they are also buying a lot of American equipment.

All in all, Europeans appear to be even more dependent on the United States than they were during the Balkan war. Against a backdrop of ever-increasing global crises, and on the eve of the US presidential election, Europeans need to guard against a possible weakening of US commitment to Ukraine, but also to NATO. Donald Trump’s threat to, if re-elected, no longer guarantee the protection of NATO’s “bad payer” countries, and to give Russia free rein to attack them, should not be disregarded.

Actually, whichever party wins in 2024, the Americans alike will sooner or later demand that Europeans take on a greater share of the NATO burden in order to devote the bulk of their resources to the Chinese issue, which remains the central focus of US attention. American troops currently stationed in Europe might also be shifted to the Asia-Pacific region in a not-too-distant future. Yet, according to the Munich Security Report 2020, Europe would be unable to deal with Russia without US support. According to the report, all the European armies put together would amount to about half the size of the forces needed to ensure an effective conventional deterrent posture against Russia. [9]

In the event of a possible withdrawal of the United States from NATO, the issue for Europeans would not only be to increase their defence spending, but also and above all to ensure that their range of military capabilities is sufficiently broad and complete to enable them to deal with all possible scenarios, including one in which no US soldiers would intervene. At present, however, European defence lacks the necessary military assets —command and control capabilities ; intelligence, surveillance, and reconnaissance resources ; sufficient logistical and munitions capacities— to fight effectively and autonomously. Finally, Europe is far from having unified armaments —as it has six times as many weapons systems as the United States— , which is costly and under efficient. [10]

In short, despite its twenty-five years’ existence and high availability of military assets, European defence is struggling to find its way. Moreover, some EU member states —in particular those bordering Russia— are not in favour of a ” European power “, even less so of a ” European strategic sovereignty ” independent from American power, which they feel could undermine the foundations of NATO as they desperately rely on the Organization for their own security. Yet NATO’s latest Strategic Concept acknowledges the value of a stronger, more effective European defence that makes a genuine contribution to transatlantic and global security and is complementary to and interoperable with NATO. The strategic partnership between NATO and the European Union is seen as crucial, particularly in the fight against hybrid and cyber threats, terrorism and the impact of climate change on security.

Likewise, the idea of a European pillar within NATO does not meet with unanimous approval among European leaders. Countries like France and Germany don’t quite agree on what Europe’s “strategic autonomy” means. Germany’s recent purchase of American F-35s, for example, or Berlin’s plans for a missile defence shield are not to the liking of the French. Moreover, the “Buy European First” approach to military equipment is not popular on the other side of the Atlantic.

Additionally, we also need to clearly define what being “European” means. Does it refer only to the EU, or to all European allies, they being or not members of the EU ? And what about Turkey with the Turkish-Cypriot question remaining unresolved ? Finally, it would be wrong to assume that countries such as Canada, the UK or Norway would unreservedly approve of a European pillar within NATO.

While the “Berlin plus” [11] agreement has provided a starting point for regulating relations between NATO and the EU’s defence component, they are proving difficult to implement for both political and practical reasons. Breaking the Euro-Atlantic deadlock is essential for the EU to develop its own defence in line with the Lisbon Treaty. According to Georges-Henri Soutou, this might actually be the only way for the Union to have any real influence in the “very dangerous crisis triangle” between Moscow, Beijing, and Washington. [12] The war in Israel and its repercussions in the Red Sea also represent a major challenge for the European defence.

General View of the Meeting
Photo 3. Meeting of NATO Ministers of Defence – Brussels, 15 February 2024
Copyright : NATO

“Animus in Consulendo Liber” for an Enlarged NATO ?

While some, including the Russians, suggested dissolving NATO after the demise of the Warsaw Pact, the Allies decided to maintain the Organization because they felt it would preserve their political values and guarantee their security while at the same time contribute to the existence of a link between the European Community and the United States. The Organization’s emblem —officially adopted in October 1953— symbolizes this dual dimension, with the blue of the Atlantic Ocean, the compass that guides the way to peace, and the white circle of unity between allies. All NATO decisions, even the most sensitive ones, are taken by consensus, after exchanges of views and consultations between Alliance countries. “Animus in consulendo liber” (” in discussion a free mind “) has consistently been NATO’s motto since 1959. [13]

Despite the difficulty, if not the impossibility, of moving from an alliance to an Atlantic community —which would go beyond a mere coalition of member states to a genuine interdependence between them— NATO has managed to overcome numerous crises, such as the Suez issue, the Euromissile crisis, the Kosovo intervention, the Iraq war and, more recently, the chaotic withdrawal from Afghanistan. The war in Ukraine represents a turning point for the Allies, who seem determined, despite some dissonances, to support Kiev over the long term and strengthen the Organization’s resilience in the face of Russian threats.

In accordance with Article 10 of the Washington Treaty, NATO has adopted an “open door policy”. Since the organization was founded, there have been nine successive waves of accessions, increasing the number of Alliance member countries from twelve in 1949 to sixteen in 1989, and finally to thirty-two in 2024. [14] For the former members of the Warsaw Pact —that “kidnapped West” as qualified by Milan Kundera— joining NATO means joining the Western family and benefiting from the American guarantee.

At the Vilnius summit, NATO member countries did not give the green light to Ukraine’s immediate accession to the organization although they did reaffirm that Ukraine is sure to become a member of the Atlantic Alliance. Some believe that such a move would be in keeping with history, as was the case for West Germany in 1955. Others believe that Ukraine’s NATO membership would strengthen the organization, particularly its European pillar.

Map. The North Atlantic Treaty Organisation NATO in 2024
View the map in high print quality PDF format Creation of the map : AB Pictoris is a young French company founded by Blanche Lambert, independent cartographer.
Lambert/AB Pictoris

In the face of the Russian threat, two hitherto non-aligned countries (Sweden and Finland) have joined the Organization, prompting President Biden to say : “Vladimir Putin’d get the Findalization of NATO. Instead, he got the NATOization of Finland”. Russia now shares 1,500 kilometres of border with six NATO countries (Norway, Finland, Estonia, Latvia, Lithuania and Poland).

While the arrival of new countries within NATO strengthens the organization’s military capabilities and geopolitical position, it also calls for tactical adaptations —particularly in terms of interoperability— and strategic adjustments. NATO is becoming a polycentric system, where it is sometimes difficult to build consensus. Whereas in the past, the “Bonn Group” [15] —an informal group comprising the United States, France, the United Kingdom, and Germany— had a decisive influence on decision-making, the “Bucharest Format” —a group of Central European countries [16]— is increasingly asserting its views on external security in the context of a growing threat from Russia. For its part, the “Weimar Triangle” —which brings together the foreign ministers of France, Germany, and Poland— seems to have been revived, albeit with little pomp and circumstance, but with determination. In February 2024, the three chief diplomats called for the establishment of an effective Common Security and Defence Policy (CSDP) that could make a useful contribution to international and transatlantic security.

NATO’s Revitalization, What Challenges for European Allies ?

NATO is probably the most robust and advanced military coalition in modern history. Although the Atlantic Alliance was certainly not in mortal danger before February 2022, its encephalogram now seems to be in turmoil again. Russia’s invasion of Ukraine has shown that NATO remains the most credible basis for a collective defence of its members. It also confirms that Europe must prepare to assume a more significant role in its own defence.

Faced with the return of high-intensity warfare in Europe, the United States’ Asian “pivot” and Donald Trump’s possible return to the White House, the European community should achieve a greater autonomy in decision-making and greater capacity for action in the world, including vis-à-vis the Americans. The revitalization of NATO cannot prevent the EU from acquiring the necessary means (including a European defence, a European pillar of NATO and/or multinational agreements) to make its voice heard in a Western world that is being reshaped in the face of Russia. The implementation of a European defence industrial programme, a European anti-missile shield, the extension of France’s nuclear deterrent to the whole of Europe and the development of permanent European military bases in the countries closest to Russia are among the options considered.

Ultimately, only a stronger Europe of defence, ready to contribute much more significantly will be able to truly control its own destiny and decide on its own geopolitical future. As Boileau put it over three hundred years ago : “Criticism is a right that you buy at the door” (“la critique est un droit qu’à la porte on achète en entrant“).

Copyright 28 Mars 2024-Hoorickx 

[1] Paul-Henri Spaak was Belgian Foreign Minister for 21 years, in 19 governments (between 1936 and 1966).

[2] Defence spending (or indirect funding) represents the most substantial part of contributions to NATO funding. It corresponds to the expenditure borne by each member country for their own army, which indirectly benefits the Organisation’s deterrence and defence activities as well as military operations. At the Vilnius Summit in 2023, NATO leaders pledged to allocate at least 20% of their defence budgets to major equipment and related research and development. Direct funding of NATO budget (i.e. NATO’s overall operating and capital expenditure) is calculated on the basis of each member country’s gross national income.

[3] The International Institute for Strategic Studies, The Military Balance (London : The International Institute for Strategic Studies), https://www.iiss.org/publications/.

[4] NATO, NATO 2022 Strategic Concept adopted by Heads of State and Government
at the NATO Summit in Madridon on 29 June 2022
 (Brussels : NATO, 2022), 4, https://www.nato.int/cps/fr/natohq/topics_210907.htm?selectedLocale=en.

[5] The Harmel Report, named after its initiator Pierre Harmel, Belgium’s Foreign Minister at the time, was drawn up in 1967 to debate the Alliance’s usefulness and future following France’s withdrawal from NATO’s integrated peacetime military structure.

[6] OTAN, ” NATO Chiefs of Defence discuss deterrence and defence priorities “, 19 January 2024, https://www.nato.int/cps/fr/natohq/news_221905.htm?selectedLocale=en.

[7] Emmanuelle Stroesser, “[News] The European Parliament pushes for the EU version of the war economy”, B2 Pro The daily newspaper of geopolitical Europe, 16 January 2024, https://club.bruxelles2.eu/2024/01/actualite-le-parlement-europeen-pousse-a-leconomie-de-guerre-version-ue/.

[8] Kiel Institute for the World Economy, Ukraine Support Tracker (Kiel : Kiel Institute, 2024), https://www.ifw-kiel.de/topics/war-against-ukraine/ukraine-support-tracker/.

[9] Fabrice Wolf, “Europe would be unable to confront Russia without the United States, according to the Munich Security Report “, Meta-Défense, 18 February 2020, https://meta-defense.fr/en/2020/02/18/europe_would_be_incapable_of_facing_russia_without_the_united_states_according_to_the_munich_security_report/.

[10] Niall McCarthy, “Europe Has Six Times as Many Weapon Systems as The U.S. “, statista.com, 20 February 2018, https://www.statista.com/chart/12972/europe-has-six-times-as-many-weapon-systems-as-the-us/.

[11] “Berlin plus” agreements enable the Alliance to support EU-led operations in which not all Alliance countries are involved.

[12] Georges-Henri Soutou, ” L’Europe, puissance du milieu “, Le Grand Continent, 3 May 2023, https://legrandcontinent.eu/fr/2023/05/03/leurope-puissance-du-milieu/.

[13] André de Staercke —Belgium’s Permanent Representative to the Atlantic Council from 1950 to 1976 and Dean of the Council from 1957— proposed that motto when NATO moved into its Porte Dauphine headquarters in Paris.

[14] NATO’s twelve founding members were Belgium, the Netherlands, Luxemburg, the USA, Canada, Denmark, France, Iceland, Italy, Norway, the UK and Portugal.

[15] The ” Bonn Group ” is a multilateral structure that was responsible for German affairs, and in particular Berlin issues, between 1955 and 1990.

[16] The ” Bucharest Nine ” or ” Bucharest Format ” was set up in 2015 as an informal group of countries including Bulgaria, Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Poland, Romania, Slovakia and the Czech Republic.

diploweb.com

Νέο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο αποκτά η Θεσσαλονίκη

0

Δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 199 Δ/ 30-3-2024 η αναθεώρηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, μετά από μία πολύχρονη και επίμονη προσπάθεια. 
Η μελέτη ανατέθηκε το Δεκέμβριο του 2011 και εκπονήθηκε στη διάρκεια μίας κρίσιμης δεκαετίας κατά την οποία αναθεωρήθηκε το σύνολο της πολεοδομικής και περιβαλλοντικής νομοθεσίας της χώρας, με συνέπεια να απαιτηθεί η υπογραφή τριών συμπληρωματικών συμβάσεων και η προσαρμογή των προτεινόμενων χρήσεων γης σε τέσσερις αλλαγές του θεσμικού πλαισίου που τις διέπει.
Εκπονήθηκε μάλιστα σε μια χρονική συγκυρία παράλληλου ανασχεδιασμού των πολεοδομικών προβλέψεων εκ μέρους ποικίλων φορέων (Χωροταξικά/ Περιφερειακά Πλαίσια, αναπτυξιακά σχέδια Λιμένα, ΔΕΘ, ΓΑΙΑΟΣΕ κλπ), τα οποία λήφθηκαν υπόψη στο σύνολό τους.
Παρά τις δυσκολίες, η μελέτη παρέμεινε διαρκώς επίκαιρη, παρακολουθώντας τις πλείστες τροποποιήσεις του θεσμικού πλαισίου, ενσωματώνοντας τις ειδικές προβλέψεις για περιοχές που ρυθμίστηκαν πρόσφατα μέσω Ειδικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ΔΕΘ, γήπεδο ΠΑΟΚ, Κεραμεία Αλλατίνη, συγκρότημα κτιρίων Thessis) και παρέχοντας την αναγκαία ευελιξία σε περιοχές με αναπτυξιακή δυναμική που βρίσκονται στο θαλάσσιο μέτωπο (περιοχή Μύλων Αλλατίνη – Μεγάρου Μουσικής – Ποσειδώνιου Αθλητικού Κέντρου)  ή εντάσσονται στους σχεδιασμούς της ΓΑΙΑΟΣΕ ΑΕ (παλαιός και νέος σιδηροδρομικός σταθμός).
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για την ανάπτυξη της πόλης, καθώς εκσυγχρονίζεται μετά από 30 χρόνια το ισχύον πλαίσιο χρήσεων γης, ώστε να προσαρμοστεί στις σημερινές αναπτυξιακές προοπτικές και στο επενδυτικό ενδιαφέρον για τη Θεσσαλονίκη.
Βασική επιδίωξη του Δήμου ήταν να επιλυθούν τα προβλήματα χρήσεων γης του παλαιότερου – και ανεπίκαιρου πλέον – σχεδιασμού που εκπονήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά παράλληλα να επιτευχθεί μια σύγχρονη και ρεαλιστική προσέγγιση στην κάλυψη των πολεοδομικών αναγκών σε κοινόχρηστους και κοινωφελείς χώρους.
Το νέο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο επιδιώκει να αποτελέσει το ενιαίο πλαίσιο σχεδιασμού για την πόλη, που αξιοποιεί τη θέση και τα ανταγωνιστικά της πλεονεκτήματα, επιτρέποντας την υλοποίηση επενδυτικών σχεδίων υπό ένα πλαίσιο προϋποθέσεων που διασφαλίζουν το δημόσιο όφελος.
Με ένα εξορθολογισμένο προγραμματικό μέγεθος πληθυσμού 360.000 κατοίκων, που σχετίζεται πλέον με τη μέγιστη χωρητικότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης, το νέο μοντέλο χωρικής οργάνωσης αναδιαρθρώνει με καινοτόμο και επιχειρησιακό τρόπο τη συνολική έκταση του Δήμου σε 24 γειτονιές / συνοικίες, με στόχο να γίνει ο αστικός χώρος περισσότερο διαχειρίσιμος ως προς την οργάνωση της κοινωνικής υποδομής και την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων.
Δεν προτείνεται μεταβολή των Συντελεστών Δόμησης, οι οποίοι διατηρούνται στα θεσμοθετημένα σήμερα επίπεδα, καθώς βάσει στοιχείων από τις διαδικασίες νομιμοποίησης των τελευταίων ετών, η υλοποιημένη δόμηση ήδη υπερβαίνει σημαντικά τους ισχύοντες ΣΔ και τυχόν περαιτέρω μείωση θα οδηγήσει σε αδυναμία ανανέωσης του κτιριακού δυναμικού.
Μοναδική εξαίρεση η περιοχή του Επταπυργίου, όπου η μελέτη ενσωματώνει τις κατευθύνσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, με στόχο την αναβάθμιση της μικρής αυτής περιοχής σε εναρμόνιση με το ιστορικό βάρος της ακρόπολης εντός της οποίας αναπτύχθηκε. 
Οι νέες χρήσεις γης του Δήμου Θεσσαλονίκης αποτελούν έναν ευέλικτο συνδυασμό κατά βάση κεντρικών λειτουργιών και γενικής κατοικίας, εξασφαλίζοντας ευνοϊκές προϋποθέσεις για οικονομική ανάπτυξη και αναιρώντας τις αρνητικές επιπτώσεις των εκτεταμένων περιοχών αμιγούς κατοικίας του παλαιότερου σχεδιασμού που δεν εναρμονίζεται με το χαρακτήρα του κεντρικού Δήμου του πολεοδομικού συγκροτήματος.
Το κέντρο της πόλης ενισχύεται και επεκτείνεται δυτικά αλλά και κατά μήκος των κύριων οδικών αξόνων του ανατολικού τομέα.
Οι οχλούσες δραστηριότητες και το χονδρεμπόριο απομακρύνονται από τις κεντρικές αστικές περιοχές, ενώ προβλέπονται αφενός μεταβατικές διατάξεις για τις ήδη εγκαταστημένες χρήσεις και αφετέρου ειδικές προβλέψεις για εργαστήρια χαμηλής όχλησης και αποθηκευτικούς χώρους εντός αστικών περιοχών, στο πνεύμα και των πρόσφατων εξελίξεων στο θεσμικό πλαίσιο που διέπει τις επαγγελματικές αυτές χρήσεις.
Με στόχο τη μέγιστη δυνατή κάλυψη των αναγκών σε κοινωνική υποδομή, το σύνολο των δημοτικών και δημοσίων ακινήτων που διαθέτουν τα κατάλληλα γεωμετρικά χαρακτηριστικά δεσμεύονται για κοινόχρηστες, κοινωφελείς και διοικητικές χρήσεις και για στάθμευση. 
Οι ελάχιστες εκτός σχεδίου εκτάσεις του Δήμου Θεσσαλονίκης προβλέπεται να ενταχθούν στο σχέδιο πόλης. Σημαντικότερη από αυτές είναι η περιοχή των Λαχανοκήπων, με έκταση 800 στρεμμάτων, που αποτελεί τη φυσική συνέχεια και επέκταση του επιχειρηματικού «Κέντρου της Πόλης» και έχει ιδιαίτερη αναπτυξιακή δυναμική λόγω της άμεσης γειτνίασης με το λιμάνι και τον εμπορικό σιδηροδρομικό σταθμό, αλλά και με το υπό ανέγερση Μουσείο Ολοκαυτώματος. 
Οι μικρότερες, εκτός σχεδίου σήμερα, περιοχές εντάσσονται με χρήσεις κατά κύριο λόγο κοινωφελείς και πρασίνου, με εξαίρεση την εκτός σχεδίου περιοχή στη συνοικία Τροχιοδρομικών έκτασης 20 στρεμμάτων, η οποία μετά την οριοθέτηση της Περιφερειακής Τάφρου θα ενταχθεί στο σχέδιο πόλης με χρήσεις πολεοδομικού κέντρου, κατοικίας και πρασίνου.
Η μελέτη αναθεώρησης του ΓΠΣ παράλληλα προβλέπει τη δημιουργία εκτεταμένων πάρκων μητροπολιτικής σημασίας σε εγγύτητα με περιοχές σημαντικών επενδυτικών παρεμβάσεων, που σε συνδυασμό με μείζονες πεζοδρομήσεις και ένα προτεινόμενο δίκτυο αξόνων μη μηχανοκίνητης κίνησης στοχεύουν να μεταβάλλουν τη Θεσσαλονίκη σε βιώσιμη πόλη. Παράλληλα προβλέπονται περιοχές ειδικής προστασίας για το περιαστικό δάσος και τα ρέματα στην εκτός σχεδίου περιοχή, καθώς και η εναρμόνιση των ορίων του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης με τις αναδασωτέες εκτάσεις. Επίσης προτείνονται παρεμβάσεις αναβάθμισης και αναζωογόνησης του αστικού χώρου με Σχέδια Ολοκληρωμένων Αστικών Παρεμβάσεων και αστικές αναπλάσεις.
Σε σχετική δήλωσή του ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης επισήμανε τα εξής:
«Το νέο ΓΠΣ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αναπτυξιακά εργαλεία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Συμβάλει καταλυτικά στη διαμόρφωση του νέου, ολοκληρωμένου οράματος για την πόλη -τουλάχιστον για την επόμενη δεκαπενταετία- και εξασφαλίζει ευνοϊκές προϋποθέσεις για την υλοποίηση μεγάλων πολεοδομικών παρεμβάσεων που θα ενισχύσουν την αναπτυξιακή προοπτική της πόλης και θα ενθαρρύνουν την προσέλκυση επενδύσεων, στο πλαίσιο της αειφορίας και της βιώσιμης αστικής κινητικότητας».

Μαζική «εισβολή» μεταναστών με σαπιοκάραβα – Αναζητούνται λύσεις

1

Αναζητούνται λύσεις για να ανακοπεί η μαζική «εισβολή» παράτυπων μεταναστών από Λίβανο και Συρία – Τα δύσκολα δεν ήρθαν ακόμα σύμφωνα με εκτιμήσεις

Σε κατάσταση συναγερμού η Κύπρος, που από την Κυριακή δέχεται μαζική «εισβολή» από μετανάστες που επιβαίνουν σε σαπιοκάραβα, τα οποία ξεκινούν από το Λίβανο και τη Συρία και φτάνουν στις ακτές του νησιού.

Εκτιμήσεις ότι ο αριθμός θα αυξηθεί 

Και όπως εκτιμάται αυτή είναι μόνο η αρχή. Ενδεικτική η χθεσινή δήλωση του Υπουργού Εσωτερικών που ανέφερε ότι η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει.

«Τις τελευταίες ημέρες, ουσιαστικά δεχόμαστε επίθεση με σαπιοκάραβα» είπε. Προειδοποίησε μάλιστα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί, εάν συνεχιστούν οι αυξημένες μεταναστευτικές ροές. «Ο Λίβανος επιβάλλεται να τύχει μεγαλύτερης οικονομικής στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση» είπε και υπέδειξε πως η Λευκωσία αξιώνει την επαναξιολόγηση του καθεστώτος της Συρίας και τη διασύνδεση της βοήθειας που λαμβάνει ο Λίβανος, με την ικανότητά της χώρας να ανακόπτει τις βάρκες που έχουν προορισμό την Κύπρο. «Η Κύπρος δεν θέλει λεφτά, αυτό το οποίο αξιώνει είναι να επιδειχθεί στην πράξη αλληλεγγύη, από τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κύριος Ιωάννου.

Αναζητούνται λύσεις

Οι Σύροι που ξεκινούν από το Λίβανο φτάνουν με το καθεστώς του πρόσφυγα, με αποτέλεσμα η Κύπρος να είναι υποχρεωμένη να τους δεχθεί. Ταυτόχρονα, το ενδεχόμενο απέλασης τους καθίσταται ιδιαιτέρως δύσκολο, αφού η χώρα τους δεν θεωρείται ασφαλής

Οι αρχές της Δημοκρατίας αναζητούν λύσεις προκειμένου να αναχαιτιστούν οι μαζικές αυξήσεις παράτυπων μεταναστών και η Κύπρος να καταστεί μη ελκυστικός προορισμός, ενώ τίθενται σε εφαρμογή τα μέτρα που αποφασίστηκαν στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας που συνήλθε εκτάκτως την Τρίτη. Μεταξύ αυτών η αύξηση της επιτήρησης του θαλάσσιου χώρου της Κύπρου από την Λιμενική, έμφαση στον εντοπισμό διακινητών προκειμένου να ξηλωθούν κυκλώματα και έλεγχος στις δομές.

«Μίλησα και με τον Πρωθυπουργό του Λιβάνου, την Κυριακή θα δω ξανά την Πρόεδρο της Επιτροπής, ζητήσαμε συγκεκριμένα πράγματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Λίβανος είναι χώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση ενισχύει οικονομικά τόσο για τη διαχείριση του μεταναστευτικού, αλλά και για τη διαχείριση των εσωτερικών προκλήσεων που έχει η χώρα και αναμένουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να λάβει πιο πρωταγωνιστικό ρόλο και συμφωνηθήκαν και κάποιες ενέργειες με την Πρόεδρο της Επιτροπής και την αρμόδια Επίτροπο τις επόμενες των ημερών», ανέφερε σε παρέμβαση του επί του θέματος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης.

Nέοι χώροι φιλοξενίας στο Πουρνάρα

Στο μεταξύ, όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο δημοσίευμα της Cyprus Times, εντός του Πουρνάρα έχουν δημιουργηθεί νέοι χώροι φιλοξενίας.

Οι χώροι αυτοί βρίσκονται πλησίον των εγκαταστάσεων όπου τώρα διαμένουν ήδη παράτυποι μετανάστες, ωστόσο δεν είναι γνωστό, γιατί ακόμη δεν έχουν χρησιμοποιηθεί.

Στους νέους χώρους περιλαμβάνονται γήπεδο, παιχνιδότοπος και χώρος με είδη γυμναστικής.

cyprus times

Ρέα Βιτάλη: φύγε κι όπου σου βγει!

6

Ρέα Βιτάλη 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024, 19:47

protagon.gr

Αμέτοχος. Δίπλα φόνος. «Δεν είχα οπτική επαφή». Και η Αστυνομία, μια δημόσια υπηρεσία για να συνταξιοδοτηθείς «κάποτε»… Μια σταθερή μισθολογική βάση ώστε να συμπληρώσεις το εισόδημά σου με άλλες υπηρεσίες εκτός υπηρεσίας – φύλαξη προσώπων, σεκιουριτάδες κ.λπ.

Πώς να γυρίσει το ποτάμι πίσω; Τα γνωστά. Μια σειρά εγκληματικά ανευθυνο-υπεύθυνων. Από το τέλος προς την αρχή. Φρουρός με παρελθόν σε παράνομες πράξεις… Αμετάκλητα καταδικασμένος… Πώς να ξεμυτίσει από το φυλάκιο; «Ασ’ τα, μην μπλέξεις. Εχεις μπροστά σου δικαστήρια…». Και όντως. Αμέτοχος. Δίπλα φόνος. «Δεν είχα οπτική επαφή».

Από το φραπόγαλο στο εσπρεσάκι, ένα τσιγάρο δρόμος. «Ελέγχεται» δηλώνει η εκπρόσωπος της Ελληνικής Αστυνομίας η οποία βγαίνει στα κανάλια. «Δεν είναι όλα τα περιστατικά ίδια. Χιλιάδες γυναίκες σώζει…».

Γενικούρες της δεκάρας. Και μόνο ο θυμός που έχει η φωνή της, όχι για το ίδιο το συμβάν, αλλά μην και «γενικεύσουμε», σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι πόσο δεν αντιλαμβάνονται ούτε καν αυτό να χειριστούν.

«Κάντε μήνυση». Οι δύο γυναίκες αστυνομικοί υπηρεσίας ήταν στο τμήμα για να λένε «Κάντε μήνυση». Γιατί δεν βάζουν αυτόματο μηχάνημα και σε αυτό; Το περιπολικό, stand by. Για να μεταφέρει τι; Κάτι «επόμενο». Γενικώς και αορίστως. Επί το ειδικότερο, «πού να μπλέκεις τώρα;». Και ήταν γυναίκες, γαμώτο μου! Και συγγνώμη από τους άνδρες. Και ο αρχηγός της Αστυνομίας; Ελέγχει τον έλεγχο. Και ο υπουργός; Ο κάθε υπουργός;

Προσωρινός σε κοινότητες μονιμάδων. Γιατί δεν λέμε αλήθειες; Γνωρίζετε, για παράδειγμα, ότι υπάρχει νόμος που σου εξασφαλίζει το αμετάθετο μόλις πατήσεις στα χώματα της όποιας πόλης «σου»; Παρέα με την κατοχύρωση της ΜΗ απόλυσης, ό,τι και να κάνεις. Γατάκια, ιδιώτες. Πώς να λυθεί το δράμα αν φοβόμαστε την αλήθεια; Και η Αστυνομία, μια δημόσια υπηρεσία. Μια καλή βάση για να συνταξιοδοτηθείς «κάποτε»… Μια σταθερή μισθολογική βάση ώστε να αναζητήσεις να συμπληρώσεις το εισόδημά σου με άλλες υπηρεσίες εκτός υπηρεσίας. Οπως φύλαξη προσώπων, εταιρείες σεκιουριτάδων κ.λπ. Πώς να γυρίσει το ποτάμι πίσω;

Χρόνο με τον χρόνο μετατράπηκε το Σώμα σε μαζορέτες. Αφού ο αστυνομικός που είχε συνείδηση και ορμούσε στην ανομία, στην επόμενη σκηνή του έργου έβλεπε τον εγκληματία (για τον οποίο είχε παίξει τη ζωή του κορόνα γράμματα) να ελευθερώνεται από τη Δικαιοσύνη. «Αφού δεν είχαμε χώρο στις φυλακές»… Αυτό ήταν το επιχείρημα. Αφού τα δικαιώματα των δραστών τα χαϊδολογήσαμε περισσότερο από των θυμάτων. Και για τους αθώους που τους φερθήκαμε σαν ενόχους, υπόθεση Δημήτρη Ινδαρέ, δεν καταδέχτηκε καμία Αρχή έντιμη αυτοκριτική.

Και ο Τύπος; Τα Μέσα; Χαρτζιλίκια, χοντρά χαρτζιλίκια για την είδηση. Και η «Παιδεία»; «Μπάτσοι ξεφτίλα». Ενα κουβάρι όλο αυτό. Πώς το ξετυλίγεις; «Δεν υπάρχει προσωπικό», η βολική καραμέλα. Για όλα! Θέσεις λουφαδόρικες για να βολεύονται σε κάθε αλλαγή «δικά μας παιδιά». Υπηρεσίες προστασίας υψηλών προσώπων… Πόσοι, ποιοι; Επτασφράγιστα μυστικά. Η σήψη είναι βαθιά και πολύχρονη. Εγινε πια κατεστημένο. Εγινε κανονικότητα.

Και όποια κυβέρνηση βγάζει την ουρά της απέξω, δεν πείθει αλλά ετούτη ψηφίστηκε γιατί συνεννοηθήκαμε τα αυτονόητα ως αυτονόητα. Πού το χάσαμε; Οσα panic button και να διαλαλήσουμε, όσες υπηρεσίες προστασίας και να εγκαινιάσουμε (έχω κάνει και επεισόδιο στην «Κεραία» σχετικό), ό,τι, μα ό,τι… Πώς να προχωρήσει αυτός ο τόπος αν δεν επέμβουμε στην εμπεδωμένη «κατάκτηση» ότι για καμία πράξη ασυνειδησίας δεν υπάρχουν επιπτώσεις;

Ατιμωρησία. Οχι στην αξιολόγηση. Μονιμότητα. Πώς να διοικηθεί έτσι οποιαδήποτε υπηρεσία; Πώς να γίνει κράτος το κράτος αν δεν ενωθούν όλα τα κόμματα στο «Τέλος έργου»; Ομαδούλες-ύαινες, ο καθένας για τα δικαιώματα του δικού του κλάδου. Και η κάθε αντιπολίτευση στο πλευρό της κάθε ομαδούλας μέχρι να γίνει κυβέρνηση και να έρθει αντιμέτωπη με το δράμα της ομαδούλας.

Ημουν νια και γέρασα. «Η στιγμή που η κοινωνία ήρθε σε επαφή με τον χειρότερο εαυτό της». Ναι! Ναι. Και λοιπόν; Και μετά; «Το κράτος ήρθε σε επαφή με τις χειρότερες παθογένειές του». Ναι! Ναι. Και λοιπόν; Και μετά; Αραγε, αν όποιος «μόνος» προσπαθήσει να τα σπάσει όλα αυτά, τι τύχη, λέτε, να έχει; Αδιέξοδο. Μπουνιά στο στομάχι και θυμός, θυμός, θυμός. Πού θα μας βγάλει; Εκεί που μας είχε βγάλει. Και μετά; Ομηροι. Αενάως.

Πηγή: Protagon.gr

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΦΟΡΟΥΣ”

17

του Παντελή Σαββίδη

Ήρκεσε η αποστασία ενός ολιγάρχη απο το μαντρί για να χάσει τον ύπνο του ο αναντικατάστατος..
Το προφίλ και το αναντικατάστατο των διαχειριστών (συνειδητά δεν μιλάω ούτε για πολιτικούς ούτε, πολύ περισσότερο, για ηγέτες) το διαμορφώνουν τα ΜΜΕ.
Κοθόνια του παρελθόντος παρουσιάσθηκαν ως ηγετικές μορφές χάριν των εφημερίδων.
Σήμερα το ίδιο γίνεται. Πλαστή είναι η εικόνα τους. Και αποκαλύπτεται ευκολότερα.
Γι αυτό ανησυχεί ο Μητσοτάκης. Κατάφερε και δημιούργησε στην κοινωνία μια πλαστή εικόνα. και ανησυχεί μήπως ο αποστάτης του την διαλύσει.
Που πέτυχε και δεν μπορούν να πετύχουν οι άλλοι;
Στο κράτος που καταρρέει; Στην παράδοση της χώρας με τη δήλωση “είμαστε δεδομένοι” και την διαχείρισή της ως λεμονόκουπας;
Στην οικονομική καθήλωσή της; Μόνο απο τη Βουλγαρία είμαστε πάνω στην ΕΕ.
Στον συγκεντρωτισμό; Δημιουργεί μια πόλη (το χθεσινό χωριό του 1870) διαστημικών προδιαγραφών και εγκαταλείπει το σύνολο της ελληνικής περιφέρειας στην παρακμή;
Στο ότι έχει συσπειρώσει δίπλα του ό,τι πιο παρακμιακό και το ονομάζει επιτελικό κράτος;
Στο ότι εισάγει απο την παρακμιακή Αμερική ό,τι πιο αποδομητικό του υπαγορεύεται σε μια κοινωνία με διαφορετική ιστορική πορεία και θεσμούς;
Αψευδής μάρτυς της κατάστασης του κράτους η εικόνα της αστυνομίας και η ευθύνη της στην δολοφονία της νεαρής κοπέλας. Αυτή είναι η σχέση του κράτους με τον πολίτη. Τον θεωρεί δούλο του και του συμπεριφέρεται ανάλογα.
Και ο πολίτης συνηθισμένος στον οθωμανικό ραγιαδισμό υποκύπτει στην εξουσία.
Ή φτιάξτε κράτος στοιχειωδώς αδιάφθορο και λειτουργικό ή υπάρχει στα σπάργανα κίνημα: “Δεν πληρώνω φόρους”.

Γιατί να πληρώνει ο πολίτης την αστυνομία, ή όποιον άλλο θεσμό, την οποία, όταν την χρειάστηκε ήταν απούσα και τον αντιμετώπιζε με περιφρόνηση;

Τι του προσφέρει; Απο τι τον προστατεύει; Στυλάκι και υφάκι για γραφειοκρατικές διατυπώσεις, απούσα στις διαρρήξεις, αδιάφορη στις δολοφονίες δίπλα της.

Η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος μπορεί να οδηγήσει την πολιτική τάξη (διότι περί τάξης πρόκειται) να προβληατισθεί, στοιχειωδώς. Είμαστε σε πορεία διάλυσης. Ας το αντιληφθούμε.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ: Τα «πράσινα» όνειρα, χρυσά πληρώνονται…

0

 

Η επείγουσα προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής της Γαλλίας δεν είναι η καταπολέμηση της ανεργίας, ούτε η προώθηση της ανάπτυξης, ούτε η ανησυχία για το τεράστιο χρέος, ούτε τα κενά στην κοινωνική ασφάλιση, ούτε η μείωση του ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο, ούτε οι κρίσεις στη στέγαση ή γεωργία, ή εκπαίδευση, είναι «οικολογικός σχεδιασμός», που ορίζεται ως η μείωση των εκπομπών CO2 – κατά 40% έως το 2030 και κατά 100% έως το 2050.

Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι η πράσινη τρέλα είναι γαλλική εξαίρεση. Επηρεάζει ανεπτυγμένες χώρες αλλά όχι άλλες . Εξ ου και το ενδιαφέρον βιβλίο του Rémy Prud’homme*, Οικολογική μετάβαση: το κόστος των ονείρων μπορεί να αφορά στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης** , τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, την Ιαπωνία…

Η έκφραση πράσινη τρέλα δεν είναι υπερβολή. Διότι πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

  • Η υπερθέρμανση του πλανήτη σε 150 χρόνια είναι της τάξης του 1°C.
  • Η περιεκτικότητα σε CO2στην ατμόσφαιρα έχει αυξηθεί ταυτόχρονα: υπάρχει συσχέτιση.
  • Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε αν είναι το CO2που προκαλεί την θέρμανση ή αν συμβαίνει το αντίστροφο.
  • Μπορεί κάλλιστα να υπάρχει άλλη αιτία θέρμανσης από το CO2: κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Πρώιμο Μεσαίωνα η υδρόγειος παρουσίασε συγκρίσιμες θερμοκρασίες χωρίς να υπάρχουν τέτοιες εκλύσεις CO2 .

Το να πούμε ότι οι εκπομπές CO2 ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι επομένως πεποίθηση, δεν είναι βεβαιότητα.

Είναι επιβλαβές το CO2 ; Σε κάθε περίπτωση, το CO2 είναι η τροφή των φυτών και, όταν αυξάνεται η περιεκτικότητά του στον αέρα, αυξάνεται και η ανάπτυξη των φυτών.

Γιατί να μιλήσουμε για πράσινη τρέλα ; Επειδή το CO2 , παρά όλα όσα μόλις ειπώθηκαν, θεωρείται κακό:

Το CO2 προκαλεί υπερθέρμανση του πλανήτη . Αυτή η θέρμανση οδηγεί στις χειρότερες καταστροφές και στην εξαφάνιση της ζωής στη γη. Για να σώσει τον πλανήτη, ο άνθρωπος πρέπει να νικήσει την ενοχή του και να σταματήσει να εκπέμπει CO2 , ακόμα κι αν -και ίσως πάνω απ’ όλα- τον πληγώνει πολύ.

Εν ολίγοις, είναι μια ιδεολογία***, μίμηση θρησκείας, με τα όνειρά της , τα ιερά της βιβλία , τους ποντίφικες της , τους «αγίους» της , τα συμβούλια της , τις κατηχήσεις της, τους λογοκριτές της , τα μέσα ενημέρωσης της , τους προπαγανδιστές της , τα πολιτικά της κόμματα , τους τραπεζίτες της, τους χρήσιμους ηλίθιούς της , τα εισοδήματά της .

Ποιος εκπέμπει CO2 ; Στη Γαλλία, οι κύριες αιτίες του CO2 είναι:

  • Μεταφορές: 32%.
  • Γεωργία: 19%.
  • Στέγαση: 17%.
  • Βιομηχανία: 18%.
  • Ενέργεια: 10%.
  • Απόβλητα: 3%.

Σε αυτές τις υπαίτιες δραστηριότητες, πρέπει να προσθέσουμε τις τράπεζες επειδή είναι συνένοχοι με τους τομείς εκπομπών .

Πώς μπορούμε να μειώσουμε τις εκπομπές CO2 από αυτές τις αμαρτωλές δραστηριότητες;

  • Στις μεταφορές, με τη μείωση του μεριδίου των αυτοκινήτων και φορτηγών και την αντικατάσταση των θερμικών αυτοκινήτων με ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
  • Στη γεωργία, πολλαπλασιάζοντας κανονισμούς, περιορισμούς, απαγορεύσεις, απαιτήσεις, άδειες, φόρους, επιδοτήσεις κ.λπ.
  • Στη στέγαση, με ψήφιση νόμων, κειμένων και αποφάσεων σχετικά με τη μόνωση κτιρίων, τις μεθόδους θέρμανσης και με τη μείωση της τεχνητοποίησης των εδαφών (με την άρνηση οικοδομικών αδειών για παράδειγμα).
  • Στην ενέργεια (άρα στη βιομηχανία) με τη μείωση της πυρηνικής ενέργειας (η οποία δεν εκπέμπει CO2 ) και την αντικατάστασή της με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Όσο για τις τράπεζες, που ήταν ήδη ένας τομέας με υψηλή ρύθμιση, έπρεπε να υποταχθούν στα πράσινα ομόλογα και να αρνηθούν να χρηματοδοτήσουν έργα άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Και, για να εξασφαλιστεί ότι αυτές οι υποχρεώσεις θα επιβληθούν, δημιουργήθηκαν μυριάδες θεσμοί, υπογράφηκαν μια πληθώρα συμφωνιών.

Όλα αυτά έχουν ένα κόστος, το οποίο ο συγγραφέας υπολογίζει ανά τομέα. Αυτά τα κόστη, τα οποία είναι πρόσθετα κόστη, είναι κοινωνικοοικονομικά κόστη με την ευρεία έννοια, δηλαδή κόστη ευκαιρίας, απώλειες ικανοποίησης και χρησιμότητας, αυξήσεις τιμών για την ίδια υπηρεσία κ.λπ. . και όχι μόνο δαπάνες, ακόμη λιγότερο δημόσιες δαπάνες .

Τα ποσά που υπολογίζει είναι τόσο υπέρογκα που προκαλούν ζάλη. Ωστόσο, αυτές είναι εκτιμήσεις, συζητήσιμες, αλλά συνετές . Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται για τους υπολογισμούς που έγιναν θα ανατρέξει στο βιβλίο για τις λεπτομέρειες: συνολικά φτάνει σε κόστος 300 δισ. ευρώ το 2030 και σε κόστος 1.100 δισ. ευρώ για το 2024-2030.

Για ποια οφέλη; Σημειώνει ότι τα τελευταία εκατό χρόνια υπήρξε πράγματι υπερθέρμανση, αλλά όχι εμφανής ζημιά και ότι, από την άλλη πλευρά, η μείωση των επιπτώσεων της μείωσης των εκπομπών CO2 , εάν επιτευχθεί ο καθορισμένος στόχος, θα είναι μόνο 0,00022°C (σύμφωνα με τους υπολογισμούς του IPCC) , δηλαδή τίποτα .

Δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της Γαλλίας, η θυσία εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ στον «Πράσινο Θεό» είναι τρέλα, και το πράσινο όνειρο, ένας τρομερός εφιάλτης .

Francis Richard

*Ο Rémy Prud’homme είναι Γάλλος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris XII. Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Πνομ Πενχ και του MIT. Υπήρξε επίσης  σύμβουλος σε διάφορες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς (Παγκόσμια Τράπεζα, UN-Habitat, ΟΟΣΑ και Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης). Είναι συγγραφέας των βιβλίων L’idéologie du réchauffement (2015), Gouverner c’est mentir (2019) και Les vrais responsables de la crise énergétique (2022).

**Η ενεργειακή πολιτική των χωρών της ΕΕ ρυθμίζεται από τις τεχνοκρατικές «πράσινες» αντιλήψεις της Comission. Έτσι, η Γαλλία έκλεισε τους πυρηνικούς σταθμούς και η Ελλάδα τις λιγνιτικές μονάδες μέχρι τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Και επειδή υπάρχει ευρεία «πράσινη» κομματική συναίνεση- όπως στο γάμο των ομοφυλοφίλων- δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο μας στοίχισε αυτό το μέτρο.

*** Το οικολογικό παραμύθι ξεκίνησε από Λέσχη της Ρώμης, όμιλο των ευρωπαϊκών ελίτ. Στην έκδοση Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση (1991) η Λέσχη γράφει: «Η ανάγκη για εχθρούς φαίνεται να είναι ένας κοινός ιστορικός παράγοντας…Αναζητώντας έναν κοινό εχθρό εναντίον του οποίου μπορούμε να ενωθούμε, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη…». Καθαρά δυτικόφρον σκεπτικό…

 

Transition écologique: le coût des rêves, de Rémy Prud’Homme

Ολική έκλειψη Ηλίου 2024

0

Την Δευτέρα 8 Απριλίου 2024 θα πραγματοποιηθεί ολική έκλειψη ηλίου η οποία θα μπορεί να παρατηρηθεί  από περιοχές του Μεξικού, της Βόρειας Αμερικής και του Καναδά.

Η ολική έκλειψη θα ξεκινήσει από τον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, με τις πρώτες περιοχές του Μεξικού να την παρατηρούν από τις ακτές του Ειρηνικού, κατά τις 11:00 το πρωί.

Το μονοπάτι της έκλειψης θα διασχίσει το Μεξικό και θα συνεχίσει στην Αμερική περνώντας από το Τέξας και στην συνέχεια από: Oklahoma, Arkansas, Missouri, Illinois, Kentucky, Indiana, Ohio, Pennsylvania, New York, Vermont, New Hampshire και Maine. Η έκλειψη θα παρατηρηθεί επίσης από κάποιες περιοχές των Tennessee και Michigan. Στον Καναδά το μονοπάτι της έκλειψης εισέρχεται από το νότιο Ontario και συνεχίζει στις περιοχές: Quebec, New Brunswick, Prince Edward Island, and Cape Breton. Το μονοπάτι εξέρχεται από την Αμερικανική Ήπειρο στις ακτές του Ατλαντικού στο Newfoundland του Καναδά, στις 5:16 μ.μ.

 Εικόνα (1): Το μονοπάτι της έκλειψης Ηλίου του 2024  και οι περιοχές που θα την παρατηρήσουν.

Ομάδες επαγγελματιών και ερασιτεχνών αστρονόμων, αστροφωτογράφοι και κυνηγοί εκλείψεων από όλη την Ελλάδα ετοιμαζόμαστε να ταξιδέψουμε, άλλοι στην Αμερική και άλλοι στο Μεξικό, για να παρατηρήσουμε και να μελετήσουμε το εντυπωσιακό αστρονομικό φαινόμενο.

Ηλιακές εκλείψεις παρατηρούμε όταν η Σελήνη βρίσκεται ανάμεσα από τον Ήλιο και την Γη και τα τρία ουράνια σώματα ευθυγραμμίζονται. Καθώς η φαινόμενη διάμετρος του Ηλίου είναι σχεδόν ίδια με αυτήν της Σελήνης, για έναν παρατηρητή από τη Γη, ο Ήλιος κρύβεται εντελώς από τη Σελήνη. Οι περιοχές του πλανήτη από τις οποίες μπορούμε να παρατηρήσουμε μια ηλιακή έκλειψη βρίσκονται σε ένα σχετικά μικρού εύρους μονοπάτι, στο λεγόμενο μονοπάτι της έκλειψης (eclipse path). Στις Εικόνες (1) και (4) βλέπουμε το μονοπάτι για την έκλειψη του 2024 και τις περιοχές από τις οποίες η έκλειψη θα γίνει ορατή, καιρού επιτρέποντος.

Καθώς η Σελήνη προβάλλεται μπροστά από τον ηλιακό δίσκο, ένας παρατηρητής βλέπει σταδιακά τον ήλιο να σκοτεινιάζει, έως ότου καλυφθεί πλήρως. Στην συνέχεια, καθώς η Σελήνη συνεχίζει την πορεία της, σταδιακά αποκαλύπτει την ηλιακή επιφάνεις, μέχρις ότου ο αστέρας μας επανέλθει στην αρχική του λαμπρότητα. Στην Εικόνα (2) βλέπουμε τα στάδια μιάς έκλειψης σε μια σειρά φωτογραφιών του κυνηγού εκλείψεων Αριστείδη Βούλγαρη κατά την διάρκεια της ολικής έκλειψης ηλίου στις 02/07/2029 που παρατηρήθηκε από την Χιλή.

 Εικόνα (2): Ολική έκλειψη Ηλίου στις 02/07/2029 στη Χιλή. Φωτογραφία: Αριστείδης Βούλγαρης.

Κατά την ολικότητα μιας ηλιακής έκλειψης οι αστροφυσικοί έχουν την ευκαιρία να παρατηρούν την εξώτερη ατμόσφαιρα του Ηλίου, το ηλιακό στέμμα (ή κορώνα), το οποίο γίνεται εύκολα ορατό στην διάρκεια μιας έκλειψης. Στην Εικόνα (3) βλέπουμε το ηλιακό στέμμα κατά την διάρκεια της ολικής έκλειψης ηλίου στις 20/04/2023 στην Αυστραλία, σε φωτογραφία του αστροφωτογράφου Αντώνη Φαρμακόπουλου.

Εικόνα (3): Το ηλιακό στέμμα κατά την διάρκεια της ολικότητας της έκλειψης Ηλίου το 2023 στην Αυστραλία.                    Φωτογραφία: Αντώνης Φαρμακόπουλος.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Κέντρου Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της ΝΟΑΑ (National Oceanic and Atmospheric Administration ) το 2024 ο Ήλιος θα βρίσκεται στο μέγιστο του τρέχοντος 11-ετούς κύκλου, το οποίο σημαίνει ότι αυτό το έτος θα παρατηρούμε εντονότερα ηλιακά φαινόμενα. Θα είναι εντυπωσιακό να μπορέσουμε κατά την διάρκεια της έκλειψης να παρατηρήσουμε έντονες ηλιακές εκλάμψεις και προεξοχές.

Εικόνα (4): Η πρόβλεψη της NOAA για την ηλιακή δραστηριότητα και το ηλιακό μέγιστο στην διάρκεια του τρέχοντος ηλιακού κύκλου. (credits: NOAA)

Από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών ο Δρ. Κώστας Τζιότζιου, ερευνητής Ηλιακής Φυσικής και η Δρ. Φιόρη –Αναστασία Μεταλληνού Διαστημική Φυσικός από το Κέντρο Επισκεπτών Θησείου, θα παρατηρήσουμε την έκλειψη από το San Antonio του Τέξας και από το Durango του Μεξικού αντίστοιχα.

Μεταξύ των συναδέλφων και συνεργατών που θα μελετήσουν την έκλειψη από την Αμερικανική Ήπειρο θα είναι οι: Αριστείδης Βούλγαρης, κυνηγός εκλείψεων / Αδριανός Γολέμης, γιατρός της ESA / Αντώνης Φαρμακόπουλος, αστροφωτογράφος / Θανάσης Οικονόμου καθηγητής του Πανεπιστημίου του Chicago / Κοσμάς Γαζέας, αστροφυσικός του ΕΚΠΑ και πολλoί ακόμη αστροφωτογράφοι και μέλη συλλόγων ερασιτεχνών αστρονόμων από όλη την Ελλάδα.

Στο Durango του Μεξικού, όπου θα βρισκόμαστε με μέλη της Αστρονομικής Ένωσης Σπάρτης «Διόσκουροι» η έκλειψη ξεκινά στις 08/04/2024 στις 10:55 και τελειώνει στις 13:36, έχοντας διάρκεια συνολικά 2 ώρες και 41 επτά. Η ολικότητα, κατά την οποία παρατηρούμε εντελώς σκοτεινό τον ηλιακό δίσκο, διαρκεί 3 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα. Το μέγιστο της έκλειψης θα παρατηρηθεί στις 12:14.

Ολική έκλειψη Ηλίου, ορατή από την Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί το 2088, ενώ το 2030 θα πραγματοποιηθεί μια δακτυλιοειδής. Την προηγούμενη φορά που παρατηρήσαμε ολική έκλειψη Ηλίου στη χώρα μας ήταν το 2006 από το Καστελόριζο.

Εύχομαι καθαρούς ουρανούς σε όλους τους παρατηρητές της έκλειψης Ηλίου του 2024, από την Αμερικανική Ήπειρο!

Εικόνα (5): Το μονοπάτι της έκλειψης Ηλίου του 2024 και οι περιοχές που θα την παρατηρήσουν.

Εικόνες (6): Τα λογότυπα ελληνικών αποστολών για την παρατήρηση της ολικής έκλειψης Ηλίου 2024.

Πηγές:

https://science.nasa.gov/eclipses

https://www.noaa.gov/

https://www.space.com/solar-maximum-expected-2024-new-predictions-suggest

https://www.timeanddate.com/eclipse/solar/2024-april-8

Επιπροσθέτως σας παραθέτω τα σχέδια συναδέλφων που θα βρεθούν στην Αμερικανική Ήπειρο για την καταγραφή του φαινομένου:

Κοσμάς Γαζέας, Αστροφυσικός, ΕΚΠΑ 

Θα βρίσκεται στην περιοχή του Τέξας των ΗΠΑ εκπροσωπώντας
το Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σκοπός της αποστολής του είναι ερευνητικός και εκπαιδευτικός.

Οι μετρήσεις που θα λάβει κατά τη διάρκεια του φαινομένου αποσκοπούν στη
μελέτη των ατμοσφαιρικών μεταβολών στο ευρύτερο περιβάλλον, λόγω της
απότομης αλλαγής της θερμοκρασίας και της ηλιακής ακτινοβολίας που θα
συμβεί κατά την έκλειψη.
Οι εικόνες του ηλιακού στέμματος που θα λάβει με τηλεσκόπιο θα αναλυθούν ώστε να μετρηθεί η μετατόπιση στη  θέση των αστέρων πίσω από τον Ήλιο και την επαλήθευση της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας.
Στο εκπαιδευτικό κομμάτι της αποστολής, τα ιδιάζοντα φαινόμενα
περίθλασης που θα γίνουν ορατά λίγες στιγμές πριν και μετά την έκλειψη
θα συνεισφέρουν στην κατανόηση των οπτικών φαινομένων που συμβαίνουν
στην καθημερινότητα, ενώ το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που θα συλλεχθεί
θα χρησιμοποιηθεί για ομιλίες σε σχολεία και στο Πανεπιστήμιο,
προσφέροντας έτσι στην εκπαίδευση και στην εξωστρέφεια του Τμήματος
Φυσικής του ΕΚΠΑ.
Ο κ. Γαζέας με σχεδόν 30 χρόνια εμπειρίας στην παρατήρηση και την καταγραφή των  ηλιακών εκλείψεων, διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από εκλείψεις που έχουν συμβεί στα πιο απίθανα μέρη του πλανήτη!

Ομάδα Αριστείδη Βούλγαρη, κυνηγού εκλείψεων.

Στην 12μελή αποστολή επίσης συμμετέχουν οι Κώστας Τζιότζιου (Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών), ο Αθανάσιος Οικονόμου (University of Chicago) και ο Αδριανός Γολέμης (MEDES), Αγγελική Καπόγλου, μέλη του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης και ένας φοιτητής από το Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Η αποστολή θα εγκατασταθεί σε προκαθορισμένο χώρο παρατήρησης στο Τέξας, κοντά στα σύνορα με το Μεξικό. Θα πραγματοποιηθεί σειρά πειραμάτων φασματικής ανάλυσης του ηλιακού στέμματος και της χρωμόσφαιρας, στην ορατή και στην εγγύς υπέρυθρη περιοχή του φάσματος. Η καταγραφή θα γίνει με συνολικά 7 φασματογράφους (Icarus Solar Corona Slitless Spectrograph) τους οποίους σχεδίασε ο Αριστείδης Βούλγαρης και κατασκεύασε ειδικά για την ανάλυση του ηλιακού στέμματος. Οι φασματογράφοι θα επικεντρωθούν στις γραμμές εκπομπής του ιονισμένου σιδήρου, του ασβεστίου, του argon X. Οι φασματογραφοι Icarus έχουν πετάξει επιτυχώς με αεροσκάφη NASA, G-III (2017), AEGEAN (test flight 2019), EFLIGHT 2019-MAX

Οι κύριοι Α. Βούλγαρης, Κ, Τζιότζιου και Α. Οικονόμου, έχουν ήδη προχωρήσει στην συγγραφή εργασιών σχετικών με την ανάλυση του ηλιακού στέμματος.

 

Forbes: Αυτές είναι οι 10 πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο -Πώς έφτιαξαν τις περιουσίες τους

0

Σε 2.781 ανέρχονται οι δισεκατομμυριούχοι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, με συνολική περιουσία 14,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων -αλλά πλέον δεν είναι ένα κλαμπ αγοριών.

Το Forbes έδωσε στη δημοσιότητα την ετήσια λίστα δισεκατομμυριούχων του κόσμου και σε αυτή περιλαμβάνονται κάποιες γυναίκες που έχουν διατηρήσει τη θέση τους ανάμεσα στους πλουσιότερους άνδρες του κόσμου.

Οι γυναίκες αυτές ευδοκιμούν σε μια σειρά από βιομηχανίες, από την εξόρυξη και τον τζόγο μέχρι την ομορφιά και την τεχνολογία.

Η «Daily Mail» συγκέντρωσε τις 10 πλουσιότερες επιχειρηματίες και δίνει μια εικόνα για το πώς έφτιαξαν τις περιουσίες τους.

10. Αμπιγκέιλ Τζόνσον (29 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η 62χρονη Αμπιγκέιλ Τζόνσον είναι η 10η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο, χάρη στην περιουσία της ύψους 29 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κατατάσσεται στην 58η θέση των πλουσιότερων στη λίστα συνολικά.

Η επιχειρηματίας είναι διευθύνουσα σύμβουλος του γίγαντα διαχείρισης κεφαλαίων Fidelity Investments από το 2014, όταν ανέλαβε από τον 84χρονο τότε πατέρα της, Νεντ.

Η Αμπιγκέιλ Τζόνσον

Η Αμπιγκέιλ Τζόνσον

Η Αμπιγκέιλ, η οποία έκανε μεταπτυχιακό στο Χάρβαρντ, εργαζόταν τα καλοκαίρια στη Fidelity κατά τη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων, πριν ενταχθεί ως αναλυτής πλήρους απασχόλησης το 1988.

Είναι η τρίτη γενιά της οικογένειας που ηγείται της εταιρείας, η οποία ιδρύθηκε από τον παππού της στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης το 1946.

Η Αμπιγκέιλ, η οποία ανέλαβε επίσης καθήκοντα προέδρου το 2016, κατέχει περίπου το 28,5% της εταιρείας, η οποία διαχειρίζεται περιουσιακά στοιχεία συνολικού ύψους 4,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με το Forbes.

Λέγεται ότι έχει «αγκαλιάσει» τα κρυπτονομίσματα κατά τη διάρκεια της θητείας της στην εταιρεία και εγκαινίασε το 2018 μια πλατφόρμα που επιτρέπει στους θεσμικούς επενδυτές να διαπραγματεύονται bitcoin.

Πριν από την ένταξή της στην εταιρεία, εργάστηκε στη συμβουλευτική εταιρεία διαχείρισης Booz Allen Hamilton, όπου γνώρισε τον επιχειρηματία της υγειονομικής περίθαλψης σύζυγό της Κρίστοφερ ΜακΝόουν.

Το ζευγάρι έχει αποκτήσει δύο παιδιά και στο παρελθόν ζούσε σε ένα σπίτι επτά υπνοδωματίων σε ένα δασώδες κτήμα 5,6 στρεμμάτων που ανήκε στον παππού της, σύμφωνα με το Bloomberg Businessweek.

9. Τζίνα Ράινχαρτ (30,8 δισεκατομμύρια δολάρια)
Ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αυστραλίας είναι η Τζίνα Ράινχαρτ, η οποία έχει περιουσία ύψους 30,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κατατάσσεται στην 56η θέση συνολικά στη λίστα των δισεκατομμυριούχων.

Η Τζίνα Ράινχαρτ

Η Τζίνα Ράινχαρτ
Ο πατέρας της, Λανγκ Χάνκοκ, ο οποίος ήταν εξερευνητής σιδηρομεταλλεύματος, είχε δημιουργήσει μια εταιρεία που αντιμετώπιζε δυσκολίες μέχρι που η Τζίνα ανέλαβε τα ηνία. Έγινε εκτελεστική πρόεδρος το 1992 και δημιούργησε τον μεταλλευτικό όμιλο Hancock Prospecting.

Το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας είναι το ορυχείο Roy Hill στην περιοχή Pilbara της δυτικής Αυστραλίας, το οποίο ξεκίνησε τις αποστολές στην Ασία το 2015.

Πρόσφατα αγόρασε μετοχές στον κλάδο του λιθίου, ιδίως τις Azure Minerals και Liontown Resources, ποντάροντας στην αυξημένη ζήτηση για το ορυκτό που χρησιμοποιείται στις μπαταρίες, καθώς αυξάνεται η μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Εκτός από τα πολλαπλά έργα εξόρυξης, η εταιρεία επενδύει στη γεωργία μέσω του κλάδου της Hancock Agriculture. Τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στην παραγωγή βόειου κρέατος Wagyu υψηλής αξίας και είναι πλέον ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός βοοειδών στην Αυστραλία.
Έχει επίσης αγοράσει τις εμβληματικές μάρκες μόδας Driza-Bone και Rossi Boots

8. Μίριαμ Άντελσον (32 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η γιατρός Μίριαμ Άντελσον κατατάσσεται στην 53η θέση των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο και διαθέτει περιουσία 32 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η 78χρονη, η οποία γεννήθηκε στο Ισραήλ, είναι η χήρα του Σέλντον Άντελσον, του πρώην CEO και προέδρου της εταιρείας καζίνο Las Vegas Sands, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 87 ετών, το 2021.

Η Μίριαμ Άντελσον

Η Μίριαμ Άντελσον
Η Μίριαμ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τον γάμο της με τον μεγιστάνα το 1991 και είναι η κύρια φωνή της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της.

Το Forbes αναφέρει ότι η Μίριαμ και η οικογένειά της κατέχουν πλέον περισσότερο από το ήμισυ της εισηγμένης στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης αυτοκρατορίας τυχερών παιχνιδιών.

Το ζευγάρι είχε δωρίσει στο παρελθόν πάνω από 281 εκατομμύρια δολάρια στους Ρεπουμπλικανούς, σύμφωνα με το The Center for Responsive Politics.

Έκαναν δωρεές στην προεκλογική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ το 2016, στην ορκωμοσία του, στο ταμείο υπεράσπισής του έναντι της έρευνας του Μιούλερ για τη ρωσική ανάμειξη και στην προεκλογική εκστρατεία του 2020.

Τον Φεβρουάριο του 2022, η Sands Corp. έγινε πρωτοσέλιδο όταν πούλησε τα εμβληματικά της θέρετρα Venetian στην Apollo Global Management. Η οικογένεια φέρεται έκτοτε να έχει αποκτήσει πλειοψηφικό μερίδιο στην ομάδα μπάσκετ Dallas Mavericks και εξακολουθεί να κατέχει την εφημερίδα «The Las Vegas Review-Journal».

7. Ραφαέλα Απόντε Ντίαμαντ (33,1 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η Ραφαέλα Απόντε Ντίαμαντ, από τη Γενεύη της Ελβετίας, έχει περιουσία 33,1 δισ. δολαρίων και βρίσκεται στην 48η θέση των πλουσιότερων ανθρώπων.

Η Ραφαέλα Απόντε Ντίαμαντ

Η Ραφαέλα Απόντε Ντίαμαντ

Κατέχει το 50% των μετοχών της MSC, της μεγαλύτερης ναυτιλιακής εταιρείας στον κόσμο, μαζί με τον σύζυγό της, Τζιανλουίτζι.

Το ζευγάρι γνωρίστηκε τη δεκαετία του 1960 σε ηλιόλουστες διακοπές στο ιταλικό νησί Κάπρι, όταν ο Τζιανλουίτζι ήταν καπετάνιος πλοίου για τη μεταφορά τουριστών.

Μαζί μπήκαν στη ναυτιλιακή βιομηχανία μετά την αγορά του πρώτου τους πλοίου -ενός μικρού φορτηγού πλοίου με το όνομα Patricia- με δάνειο 200.000 δολαρίων το 1970.

Μέχρι το 1979 είχαν αποκτήσει 17 πλοία και συνέχισαν να αναπτύσσουν την επιχείρησή τους για να ενσωματώσουν τις κρουαζιέρες διακοπών, την εφοδιαστική αλυσίδα εσωτερικού και τις λιμενικές δραστηριότητες, σύμφωνα με το Forbes.

Μέχρι σήμερα, ο Τζιανλουίτζι παραμένει εκτελεστικός πρόεδρος της εταιρείας και ο γιος του Ντιέγκο εκτελεί χρέη προέδρου.

Η Ραφαέλα, η οποία είναι κόρη ενός Ισραηλινού τραπεζίτη, συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος MSC, αλλά δεν κατέχει άλλη «επίσημη θέση». Η 74χρονη σήμερα λέγεται ότι είναι υπεύθυνη για τη διακόσμηση των κρουαζιερόπλοιων.

6. Σαβίτρι Τζιντάλ (33,5 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η πλουσιότερη γυναίκα στην Ινδία είναι η Σαβίτρι Τζιντάλ, με περιουσία 33,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Βρίσκεται στην 46η θέση των πλουσιότερων ανθρώπων συνολικά.

Η Σαβίτρι Τζιντάλ

Η Σαβίτρι Τζιντάλ
Ο όμιλος Jindal Group -ένας όμιλος με έδρα το Νέο Δελχί- ιδρύθηκε από τον σύζυγο της Σαβίτρι, Ομ Πρακάς Τζιντάλ. Ειδικεύεται στην ενέργεια και στον χάλυβα, αλλά διαθέτει επίσης περιουσιακά στοιχεία σε άλλες βιομηχανίες όπως η εξόρυξη, η παραγωγή ενέργειας, τα βιομηχανικά αέρια και οι λιμενικές εγκαταστάσεις.

Ο Ομ Πρακάς Τζιντάλ έχασε τη ζωή του σε συντριβή ελικοπτέρου το 2005, όταν εκείνο «έπαθε εμπλοκή», σύμφωνα με τοπικά δημοσιεύματα. Μετά τον θάνατό του, οι εταιρείες μοιράστηκαν μεταξύ των τεσσάρων γιων του, οι οποίοι τώρα τις διοικούν ανεξάρτητα.

Τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου εποπτεύονται από τον γιο του Σαβίτρι, Σατζάν Τζιντάλ, με έδρα τη Βομβάη, ο οποίος πήρε μέρος της επιχείρησης στο χρηματιστήριο τον Σεπτέμβριο του 2023.

Πέρα από αυτά, η Σαβίτρι, σήμερα 74 ετών, έχει μετάσχει στην ινδική κυβέρνηση δύο φορές στο παρελθόν -μία φορά ως υπουργός Ενέργειας και την άλλη ως υπουργός Αστικών Τοπικών Φορέων.

5. Μακένζι Σκοτ (36,5 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η πρώην σύζυγος του ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος, Μακένζι Σκοτ, έχει περιουσία 36,5 δισ. δολαρίων, καταλαμβάνοντας την 43η θέση στη λίστα των πλουσίων.

Η Μακένζι Σκοτ

Η Μακένζι Σκοτ

Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο για 25 χρόνια, αλλά εκείνη έφυγε με ποσοστό 4% του διαδικτυακού λιανεμπορίου μετά το διαζύγιό τους το 2019.

Η Μακένζι, μια 53χρονη μυθιστοριογράφος, μπήκε τότε στις τάξεις των υπερπλούσιων φιλάνθρωπων του κόσμου, καθώς υποσχέθηκε να δωρίσει τη μισή της περιουσία σε φιλανθρωπικά ιδρύματα κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Δημιούργησε έναν ιστότοπο με την ονομασία Yield Giving, ο οποίος αναφέρει ότι μέχρι σήμερα έχει δώσει περισσότερα από 17,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 2.300 μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς.

Νωρίτερα φέτος, αποκαλύφθηκε ότι η φιλάνθρωπος είχε διοχετεύσει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων της σε ακροαριστερές ομάδες «ταυτότητας φύλου» και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς υπεράσπισης των μεταναστών -μεταξύ των οποίων και έναν που έλεγε ότι ο Ρον ντε Σάντις και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές του «πρέπει να σταματήσουν».

Σε άλλα θέματα, πέρα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, η Μακένζι παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, καθηγητή χημείας γυμνασίου, Dan Jewett -αλλά κατέθεσε αίτηση διαζυγίου το 2022.

Σύμφωνα με την αίτηση, ο διαχωρισμός της περιουσίας επρόκειτο να «καθοριστεί σε ένα συμβόλαιο χωρισμού» που θα συμφωνούσε το ζευγάρι. Το συμβόλαιο δεν δημοσιοποιήθηκε και ο Dan δεν αμφισβήτησε το διαζύγιο, σύμφωνα με τα δικαστικά αρχεία.

Ο 60χρονος Τζεφ Μπέζος, από την πλευρά του, έχει βρει ξανά τον έρωτα με την 54χρονη προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης Λόρεν Σάντσεζ.

4. Ζακλίν Μαρς (38,5 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η Ζακλίν Μαρς με περιουσία 38,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων καταλαμβάνει την 35η θέση στη λίστα του Forbes.

H Ζακλίν Μαρς

H Ζακλίν Μαρς

Ο παππούς της, Φρανκ Μαρς, ξεκίνησε την επιχείρησή του φτιάχνοντας σοκολάτες στην κουζίνα του στην Τακόμα της Ουάσιγκτον, το 1911. Το 1929, η εταιρεία εφηύρε το χαρακτηριστικό νουγκάτ με γεύση βύνης, το οποίο έγινε η βάση για τις σοκολάτες Milky Way και Snickers -και η επιχείρηση άνθισε.

Η Ζακλίν, 84 ετών, κατέχει σήμερα περίπου το ένα τρίτο της αυτοκρατορίας της Mars -έχοντας εργαστεί για την εταιρεία επί σχεδόν 20 χρόνια. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου μέχρι το 2016, ενώ ο γιος της, Στίβεν Μπάτζερ, είναι, πλέον, διευθυντής.

Ο αδελφός της, Τζον, κατέχει άλλο ένα εκτιμώμενο τρίτο της εταιρείας, με τις τέσσερις κόρες του εκλιπόντος αδελφού της, Φόρεστ Τζούνιορ, να διεκδικούν το υπόλοιπο.

Το 2013, η Ζακλίν βρέθηκε να βυθίζεται σε σκάνδαλο αφού παραδέχτηκε την ενοχή της για πλημμεληματική απερίσκεπτη οδήγηση σε σχέση με ένα θανατηφόρο ατύχημα, στο οποίο σκοτώθηκαν μια γιαγιά και ένα αγέννητο μωρό. Της αφαιρέθηκε η άδεια οδήγησης για έξι μήνες και της επιβλήθηκε πρόστιμο 2.500 δολαρίων κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας στο Γενικό Περιφερειακό Δικαστήριο της κομητείας Λουντούν, στη Βιρτζίνια.

Ο δικαστής θα μπορούσε να καταδικάσει τη Μαρς σε έναν χρόνο για την κατηγορία του πλημμελήματος, αλλά η οικογένεια του θύματος, Ιρένε Έλισορ, ζήτησε από τον δικαστή να μην καταδικάσει σε φυλάκιση τη Ζακλίν.

3. Τζούλια Κοχ (64,3 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η 61χρονη Τζούλια Κοχ έχει περιουσία 64,3 δισ. δολαρίων, καταλαμβάνοντας την 23η θέση σε ολόκληρο τον κατάλογο των δισεκατομμυριούχων.

Η ίδια και τα τρία παιδιά της κληρονόμησαν το 42% των μετοχών της Koch Industries από τον σύζυγό της, Ντέιβιντ, μετά τον θάνατό του από καρκίνο του προστάτη, σε ηλικία 79 ετών, το 2019.

H Τζούλια Κοχ

H Τζούλια Κοχ
Ο Ντέιβιντ, ο οποίος εργάστηκε ως χημικός μηχανικός και επιχειρηματίας, εντάχθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση το 1970 και την ανέπτυξε στη δεύτερη μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Τζούλια, η οποία μετακόμισε από την Αϊόβα στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1980, ξεκίνησε ως βοηθός του σχεδιαστή μόδας Adolfo, δουλεύοντας με μια ολόκληρη σειρά από πελάτες υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένης της Νάνσι Ρίγκαν.

Γνώρισε για πρώτη φορά τον Ντέιβιντ σε ένα ραντεβού στα τυφλά το 1991, πριν τελικά παντρευτούν πέντε χρόνια αργότερα.

Η Τζούλια είναι τώρα πρόεδρος του Ιδρύματος David H. Koch, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που δεσμεύεται να προωθήσει τη φιλανθρωπική κληρονομιά του συζύγου της για να «εμπλουτίσει τις ζωές των ατόμων σε όλο τον κόσμο μέσω της επιστημονικής και ιατρικής έρευνας, της εκπαίδευσης, της δημόσιας πολιτικής και των τεχνών», όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του.

Το ζευγάρι είχε δωρίσει στο παρελθόν 10 εκατομμύρια δολάρια στο Ιατρικό Κέντρο Mount Sinai, 10 εκατομμύρια δολάρια στο Νοσοκομείο Παίδων του Στάνφορντ για τη μελέτη των τροφικών αλλεργιών και 3 εκατομμύρια δολάρια στον ορθοπεδικό κλάδο του NYU Langone.

Η μητέρα τριών παιδιών είναι επίσης «αφοσιωμένη προστάτιδα των τεχνών». Στο παρελθόν ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Σχολής Αμερικανικού Μπαλέτου, όπου προήδρευε κάθε χρόνο σε δύο από τις πιο δημοφιλείς εκδηλώσεις της σχολής -Nutcracker Family Benefit και Winter Ball.

2. Άλις Γουόλτον (72,3 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η Άλις Γουόλτον, η οποία είναι η μοναδική κόρη του ιδρυτή της Walmart, Σαμ Γουόλτον, λέγεται ότι έχει περιουσία 72,3 δισ. δολαρίων. Εξασφάλισε την 21η θέση στη λίστα όλων των δισεκατομμυριούχων.

H Άλις Γουόλτον

H Άλις Γουόλτον
Τα αδέλφια της -ο Ρομπ και ο Τζιμ- μπήκαν στην οικογενειακή επιχείρηση, αλλά η Άλις αντιστάθηκε στην τάση και αντ’ αυτού στράφηκε στην επιμέλεια έργων τέχνης, αφού αγόρασε το πρώτο της έργο όταν ήταν μόλις 10 ετών.

Το ενδιαφέρον της αυτό την οδήγησε στην αιχμή του δόρατος του Μουσείου Αμερικανικής Τέχνης Crystal Bridges, το οποίο άνοιξε για το κοινό στη γενέτειρά της, το Μπέντονβιλ του Αρκάνσας, το 2011.

Η Άλις, η οποία στο παρελθόν είχε λάβει κλήση για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, που αργότερα αποσύρθηκε, λέγεται ότι δώρισε τη δική της συλλογή έργων τέχνης για να αποτελέσει τη βάση των εκθεμάτων και ξόδεψε πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια για την οικοδόμηση του ιδρύματος.

Τώρα περιλαμβάνει έργα από καλλιτέχνες όπως ο Άντι Γουόρχολ, ο Τζάκσον Πόλοκ και ο Νόρμαν Ρόκγουελ.

Η ιστοσελίδα του μουσείου περιγράφει την Άλις ως φιλάνθρωπο που «δεσμεύεται να αυξήσει την πρόσβαση στις τέχνες, να βελτιώσει την εκπαίδευση, να ενισχύσει την υγεία και να προωθήσει τις οικονομικές ευκαιρίες για όλους».

Εκτρέφει επίσης άλογα για περισσότερο από μια δεκαετία σε ένα ράντσο στο Τέξας, το οποίο πούλησε το 2015, έχοντας στην κατοχή της έξι άλογα πρωταθλητές όλα αυτά τα χρόνια.

Το 2022, το ινστιτούτο ολιστικής υγείας που είχε ιδρύσει στο Μπέντονβιλ έναν χρόνο πριν, μετονομάστηκε σε Alice L. Walton School of Medicine.

1. Φρανσουάζ Μπετανκούρ Μέγερς (99,5 δισεκατομμύρια δολάρια)
Η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο είναι η Φρανσουάζ Μπετανκούρ Μέγερς, εγγονή του ιδρυτή της L’Oreal -η οποία έχει περιουσία 99,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Βρίσκεται στη 15η θέση της λίστας όλων των δισεκατομμυριούχων.

Η 70χρονη Γαλλίδα επιχειρηματίας και η οικογένειά της κατέχουν περισσότερο από το 1/3 του εισηγμένου στο χρηματιστήριο brand ομορφιάς, το οποίο ιδρύθηκε το 1909.

Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της L’Oreal από το 1997 και παραμένει πρόεδρος της οικογενειακής εταιρείας συμμετοχών, ενώ οι γιοι της, Jean-Victor Meyers και Nicholas Meyers, είναι επίσης διευθυντές.

Η Φρανσουάζ κληρονόμησε τον τεράστιο πλούτο της μετά τον θάνατο της μητέρας της, Λιλιάν Μπετανκούρ, που ήταν τότε η πλουσιότερη γυναίκα του κόσμου, σε ηλικία 94 ετών, το 2017.

Ο θάνατός της προηγήθηκε μιας τεράστιας δικαστικής διαμάχης, που εξελίχθηκε σε πολιτικό σκάνδαλο, σχετικά με το αν ήταν σε θέση να διαχειριστεί την περιουσία της οικογένειας.

Η Φρανσουάζ φέρεται να έχει γράψει δύο βιβλία -το ένα για τη Βίβλο και το άλλο για τους Έλληνες θεούς- και παίζει πιάνο επί πολλές ώρες κάθε μέρα.

Η απομονωμένη δισεκατομμυριούχος είναι επίσης υπέρμαχος φιλανθρωπικών σκοπών, κυρίως μέσω του ιδρύματος της οικογένειάς της.

Η οικογένεια Μπετανκούρ Μέγερς και η L’Oreal δώρισαν 226 εκατομμύρια δολάρια για την επισκευή του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων μετά την πυρκαγιά του Απριλίου 2019.

“https://www.iefimerida.gr/zoi/forbes-ploysioteres-gynaikes-ston-kosmo”>Forbes: Αυτές είναι οι 10 πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο -Πώς έφτιαξαν τις περιουσίες τους – iefimerida.gr</a></p>

«Ἔχασε ὕψος» στήν Τουρκία ἀλλά τόν κρατᾶ ὄρθιο ὁ Λευκός Οἶκος

0
epa10040446 US President, Joe Biden (C), shakes hands with his Turkish counterpart, Recep Tayyip Erdogan, in the presence of NATO's Secretary General, Jens Stoltenberg (R), on the first day of the NATO Summit at IFEMA Convention Center, in Madrid, Spain, 29 June 2022. Heads of State and Government of NATO's member countries and key partners are gathering in Madrid from 29 to 30 June to discuss security concerns like Russia's invasion of Ukraine and other challenges. Spain is hosting 2022 NATO Summit coinciding with the 40th anniversary of its accession to NATO. EPA/Juan Carlos Hidalgo

Τί κρύβεται πίσω ἀπό τήν ξαφνική πρόσκληση τοῦ ἄλλοτε «μαύρου προβάτου» τῆς Δύσεως Ταγίπ Ἐρντογάν στήν Ἀμερική γιά ἀναβαθμισμένη συνάντηση μέ τόν Πρόεδρο Μπάιντεν – Ποῦ «σκόνταψε» ἡ πρόσκλησις τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ – Ἀνησυχητική ἐξέλιξις γιά τά ἐθνικά μας συμφέροντα ἡ ἐπαναπροσέγγισις ΗΠΑ-Τουρκίας

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν ἦταν εἰλικρινής. «Χάσαμε ὕψος» παρεδέχθη, ἐνῷ ἡ καταμέτρησις τῶν ψήφων τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν τῆς περασμένης Κυριακῆς ἦταν ἀκόμη σέ ἐξέλιξη.

Πράγματι τό κόμμα τοῦ Ἐρντογάν «κόντυνε». Δέν εἶναι μόνον ἡ ἀπώλεια τῶν τριῶν μεγάλων δήμων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἀγκύρας καί τῆς Σμύρνης, ἀλλά καί ὁ περιορισμός τῶν συνολικῶν ποσοστῶν τοῦ κόμματος τοῦ Τούρκου Προέδρου στό 35,5% ἔναντι τοῦ 37,7% τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ (κεμαλικοῦ) κόμματος, τό ὁποῖο πλέον εἶναι ἡ πρώτη πολιτική δύναμις στήν Τουρκία. Νά σημειωθεῖ ὡς πρός τά καθ’ ἡμᾶς ἡ ἄνοδος τῶν κεμαλιστῶν δέν εἶναι καί ἡ πλέον θετική ἐξέλιξις γιά τήν Ἑλλάδα, καθώς ἀνέκαθεν ἦσαν σκληρώτεροι καί ἐξ ἴσου διεκδικητικοί ἔναντι τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα τῆς Κυριακῆς δέν σημαίνει ὅτι ἐπέρχεται τό πολιτικό τέλος τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν, ὅπως ἔχουν σπεύσει νά προαναγγείλουν κάποιοι πολιτικοί ἀναλυτές ἀνά τόν κόσμο. Μία ἐκτίμησις πού μᾶλλον ἀπό κεκτημένη ταχύτητα προέρχεται, δεδομένου ὅτι μέχρι πρό τινος ὁ Πρόεδρος τῆς Τουρκίας ἦταν τό «μαῦρο πρόβατο» γιά τήν Δύση. Δέν εἶναι πλέον, ἀλλά δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού σημαντικές πολιτικές ἀλλαγές στό διεθνές σκηνικό γίνονται ἀντιληπτές μέ «διαφορά φάσεως». Ἀκόμη καί ἀπό τούς θεωρουμένους ὡς εἰδικούς.

Ἐν προκειμένῳ, τό …ὕψος τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν ἀνέλαβαν νά τό ἀποκαταστήσουν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἤδη πρό τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν τῆς παρελθούσης Κυριακῆς εἶχε γίνει γνωστό ὅτι στίς 9 Μαΐου ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος θά μεταβεῖ στήν Οὐάσιγκτων, ὅπου θά γίνει δεκτός στόν Λευκό Οἶκο καί θά ἔχει συνομιλίες μέ τόν Τζό Μπάιντεν. Εἶναι ἡ πρώτη –καί ἀρκετά σημαδιακή– ἐπίσκεψις τοῦ Ἐρντογάν στίς ΗΠΑ μετά τό 2019, ὁπότε εἶχε γίνει δεκτός ἀπό τόν τότε Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ. Ἔκτοτε, ἡ στάσις τῆς Τουρκίας στό οὐκρανικό καί ἡ ἀντίδρασίς της στήν ἔνταξη τῆς Σουηδίας καί τῆς Φινλανδίας στήν Ἀτλαντική Συμμαχία, ἐπέφεραν ψυχρότητα στίς σχέσεις μέ τήν Οὐάσιγκτων. Ψυχρότητα τήν ὁποία ἡ ἀμερικανική διπλωματία, συνεπικουρουμένη ἀπό τόν ΓΓ τοῦ ΝΑΤΟ Γένς Στόλτενμπέργκ, πάσχιζε νά ξεπεράσει. Ἐν τέλει, ἀφοῦ διαπραγματεύθηκε σκληρά τήν θέση του, ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος ἐπανῆλθε στήν «σωστή πλευρά» παίρνοντας σάν ἀντάλλαγμα ὄχι μόνον τά ὁπλικά συστήματα πού διεκδικοῦσε ἡ χώρα του, ἀλλά καί μιά πρόσκληση γιά ἀναβαθμισμένη συνάντηση μέ τόν Τζό Μπάιντεν. Ἡ ἀμερικανική Κυβέρνησις ἐπιδιώκει νά διατηρήσει τήν ἐπιρροή της, στήν Ἄγκυρα, ὄχι μόνον γιά νά τήν ἀξιοποιήσει ὡς πρός τήν Οὐκρανία, ἀλλά καί γιά νά ἐκμεταλλευθεῖ τίς σχέσεις της μέ τούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι τήν ἴδια στιγμή ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ὑπεχρεώθη νά ἀναβάλει τήν ἐπίσκεψή του στήν Οὐάσιγκτων, καθώς, συμφώνως πρός πληροφορίες, δέν θά εἶχε τό πρόγραμμα τό ὁποῖο ἐπιθυμοῦσε, ἀλλά μᾶλλον μιά χλιαρή ὑποδοχή, ὄχι ἀνάλογη πρός τήν πολιτική τοῦ νά ἀποδέχεται ἄνευ ὅρων ὅλα τά αἰτήματα τῶν ΗΠΑ καί τοῦ ΝΑΤΟ.

Ἡ σύγκρισις τῆς στάσεως τῶν ΗΠΑ ἀπέναντι στήν Ἑλλάδα καί τήν Τουρκία δέν εἶναι ἰδιαίτερα εὐχάριστη. Πόσῳ μᾶλλον πού κάποιοι κύκλοι καλλιεργοῦσαν τήν ἐντύπωση, ὅτι ὁ Τράμπ ἦταν ὁ φιλότουρκος στίς ΗΠΑ, ὁ δέ Μπάιντεν διέκειτο θετικά πρός τήν Ἑλλάδα. Ἐν τέλει ὅμως ὁ σημερινός Ἀμερικανός Πρόεδρος εἶναι αὐτός πού κρατεῖ τόν Ἐρντογάν ὄρθιο παρά τήν ἐκλογική μείωσή του.

«Ἔχασε ὕψος» στήν Τουρκία ἀλλά τόν κρατᾶ ὄρθιο ὁ Λευκός Οἶκος

«Έγινε απόπειρα ανατροπής της Α.Μέρκελ το 2015», έχει γράψει ο Β.Σόιμπλε

0

Στα αδημοσίευτα απομνημονεύματά του

Στα απομνημονεύματα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατο του Γερμανού πολιτικού και πρώην υπουργού Οικονομικών, περιλαμβάνεται μια απόπειρα συναδέλφων της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) να ανατρέψουν την τότε καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης του 2015.

Το απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο ακόμα βιβλίο του Σόιμπλε προκάλεσε τις αντιδράσεις βουλευτών της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU)

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα, ένας εξέχων Βαυαρός πολιτικός προσπάθησε να στρατολογήσει τον Σόιμπλε ως υποψήφιο καγκελάριο στο πλαίσιο μιας απόπειρας αντικατάστασης της Μέρκελ. Ορισμένοι Βαυαροί πολιτικοί σήμερα αμφισβήτησαν τα όσα αναφέρονται στα απομνημονεύματα του Σόιμπλε.

Το περιστατικό εξιστορείται σε ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Stern. Το βιβλίο, με τίτλο «Εrinnerungen, Mein Leben in der Politik» («Απομνημονεύματα, η ζωή μου στην πολιτική»), πρόκειται να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα.

Η ανατροπή της Μέρκελ, ο «καγκελάριος» Σόιμπλε και η εμπλοκή της CSU

Ο Σόιμπλε ήταν ο μακροβιότερος βουλευτής στη γερμανική ιστορία. Πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 2023 σε ηλικία 81 ετών.

Ο Σόιμπλε εξιστορεί ότι οι εντάσεις στο συντηρητικό μπλοκ κλιμακώθηκαν το 2015 και ότι οι ηγέτες του βαυαρικού αδελφού κόμματος του CDU, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU), προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τη Μέρκελ ως καγκελάριο – και προσπάθησαν να τοποθετήσουν τον Σόιμπλε ως αντικαταστάτη της.

Κατά τις αφηγήσεις του Σόιμπλε, ο τότε πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Χορστ Ζεεχόφερ, κατηγόρησε τη Μέρκελ στο συνέδριο της CSU το 2015 ότι δεν συνειδητοποιούσε το μέγεθος των κοινωνικών αντιδράσεων, ενώ ο προκάτοχος του Ζεεχόφερ, Έντμουντ Στόιμπερ, αντιδρούσε επίσης έντονα εναντίον της Μέρκελ

«(Ο Στόιμπερ) προσπαθούσε να με πείσει να ανατρέψουμε τη Μέρκελ για να γίνω ο ίδιος καγκελάριος», τονίζει ο Σόιμπλε. Όμως ο Σόιμπλε γράφει ότι απέρριψε κατηγορηματικά την πρόταση.

«Όπως και με τον (πρώην καγκελάριο του CDU Χέλμουτ) Κολ δεκαετίες νωρίτερα, συνέχισα να έχω την πεποίθηση ότι η ανατροπή της καγκελαρίου θα μπορούσε μόνο να βλάψει το κόμμα μας μακροπρόθεσμα χωρίς να λύσει πραγματικά το πρόβλημα», σύμφωνα με το απόσπασμα. «Αυτή ήταν η αντίληψή μου για την αφοσίωση, η οποία μπορεί να φαίνεται λίγο απαρχαιωμένη με τα σημερινά πρότυπα».

Ο Σόιμπλε λέει ότι αρνήθηκε να αντικαταστήσει τη Μέρκελ, ενώ ο Ζεεχόφερ ότι ποτέ δεν ενεπλάκη σε απόπειρα ανατροπής της τότε καγκελαρίου – «Ο Στόιμπερ δεν μου έκανε ποτέ πρόταση για μια φερόμενη απόπειρα ανατροπής της Μέρκελ, γιατί γνώριζε ότι δεν θα δεχόμουν να συμμετάσχω σε κάτι τέτοια» υποστηρίζει ο τότε πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Χορστ Ζεεχόφερ στην εφημερίδα Augsburger Allgemeine

Ο Ζεεχόφερ δήλωσε στην εφημερίδα Augsburger Allgemeine ότι ο Στόιμπερ δεν του μίλησε ποτέ για μια φερόμενη απόπειρα ανατροπής της Μέρκελ, ίσως «επειδή ήταν απολύτως σαφές ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει (τον Ζεεχόφερ) να δεχθεί να συμμετάσχει σε μια τέτοια απόπειρα».

Ο επικριτής της Μέρκελ, Στόιμπερ και ο «απογοητευμένος» υποστηρικτής της, Σόιμπλε

Ωστόσο, ο Ζεεχόφερ τόνισε ότι είναι ευρέως γνωστό ότι ο Στόιμπερ ήταν ένας έντονης επικριτής της πολιτικής της Μέρκελ για το προσφυγικό.

Ο Στόιμπερ είπε στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων (dpa) ότι δεν επιθυμεί να σχολιάσει τις αφηγήσεις του Σόιμπλε, λέγοντας ότι θέλει να κρατήσει εμπιστευτικές τις πολλές ιδιωτικές συνομιλίες που είχε με τον πρώην υπουργό Οικονομικών και άλλους συναδέλφους του.

Ο Στόιμπερ ήταν πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βαυαρίας από το 1993 έως το 2007 και πρόεδρος της CSU από το 1999 έως το 2007. Κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης, επέκρινε επανειλημμένα την πολιτική της Μέρκελ, η οποία περιελάμβανε το άνοιγμα των συνόρων της Γερμανίας σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο αιτούντες άσυλο.

«Δεν έχω σχολιάσει ποτέ αναφορές σχετικά με αυτό, και φυσικά αυτό ισχύει για μένα και σήμερα μετά τον θάνατό του», είπε ο Στόιμπερ στο dpa.

Στα αποσπάσματα που δημοσίευσε το Stern, ο Σόιμπλε επανέλαβε την επί της αρχής υποστήριξή του στην απόφαση της Μέρκελ να κρατήσει τα σύνορα της Γερμανίας ανοιχτά στους πρόσφυγες το φθινόπωρο του 2015, αλλά επέκρινε παράλληλα τις ενέργειές της για το θέμα.

«Όταν η καγκελάριος πήρε την απόφαση στις 4 Σεπτεμβρίου 2015, η οποία εκ των υστέρων ήταν κεντρική σε αυτή την κρίση, να κρατήσει τα σύνορα ανοιχτά μπροστά στις καταστροφικές συνθήκες στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης, όπου είχαν αποκλειστεί χιλιάδες πρόσφυγες, σκέφτηκα ότι ήταν το σωστό για ανθρωπιστικούς και ευρωπαϊκούς λόγους η πολιτική αυτή».

Ο Σόιμπλε υποστήριξε επίσης τη διάσημη φράση της Μέρκελ για το θέμα: «Wir schaffen das» (Θα τα καταφέρουμε).

Εντούτοις, ο αείμνηστος πολιτικός υποστήριξε στα απομνημονεύματά του ότι αυτά τα συναισθήματα «χρειαζόταν να συνοδεύονται από μια σειρά άλλων μέτρων και προσπάθειες για να καταστεί σαφές ότι αυτό το έκτακτο μέτρο θα εφαρμοζόταν μία φορά».

Περιστασιακά ο Σόιμπλε ήταν απογοητευμένος «που η Μέρκελ παρέμεινε αντίθετη στις διαβουλεύσεις σε ορισμένα ζητήματα».

«Κατά τη γνώμη μου, θα είχε πολλές διαφορετικές ευκαιρίες να ηγηθεί πραγματικά ως πολιτικός και όχι απλώς να αντιδρά».

https://www.pronews.gr/kosmos/egine-apopeira-anatropis-tis-a-merkel-to-2015-exei-grapsei-o-v-soimple/