Αρχική Blog Σελίδα 1350

Γαλλία: Αστυνομική έρευνα για διαφθορά στο γραφείο πρώην πρωθυπουργού του Ε.Μακρόν

0

Διενεργείται προκαταρκτική εξέταση για ευνοιοκρατία, κατάχρηση δημοσίων πόρων και ψυχολογική παρενόχληση

Η γαλλική αστυνομία προχώρησε την Τετάρτη (3/4) σε έρευνα στο δημαρχιακό γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ, στο πλαίσιο διερεύνησης υπόθεσης διαφθοράς και ενδεχόμενων οικονομικών ατασθαλιών, ανέφερε δικαστική πηγή.

Ο Φιλίπ, που είναι δήμαρχος της Χάβρης και θεωρείται ευρέως ως πιθανός διάδοχος του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία μετά τις εκλογές του 2027, «συνεργάζεται με τις αρχές», ανακοίνωσε το γραφείο του.

Η έρευνα αποτελεί μέρος προκαταρκτικής εξέτασης που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2023 για αθέμιτη άσκηση επιρροής, ευνοιοκρατία, κατάχρηση δημοσίων πόρων και ψυχολογική παρενόχληση, ανέφερε η πηγή, χωρίς να κατονομάσει τον Φιλίπ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Monde, η έρευνα στρέφεται εναντίον του ίδιου του Φιλίπ και ορισμένων συνεργατών του.

Ο Φιλίπ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός το 2020, ενόψει του κυβερνητικού ανασχηματισμού. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός του Μακρόν, αφού αποχώρησε από το συντηρητικό κόμμα των Ρεπουμπλικάνων για να ενταχθεί στην ομάδα του προέδρου, μετά τις εκλογές του 2017. Το 2020 επανεξελέγη δήμαρχος της Χάβρης, στη βόρεια Γαλλία, απ’ όπου ξεκίνησε την πολιτική καριέρα του.

«Ο δήμαρχος, οι αιρετοί αξιωματούχοι και οι δημοτικές υπηρεσίες της Χάβρης είναι στη διάθεση του εισαγγελέα ώστε να παραδώσουν στο σύνολό τους οποιαδήποτε στοιχεία είναι αναγκαία για την έρευνα» ανέφερε το δημαρχείο στην ανακοίνωσή του.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/gallia-astynomiki-ereyna-sto-grafeio-tou-proin-prothypourgou-entouar-filip/

Ουκρανός ΥΠΕΞ σε ΝΑΤΟ: «Να είναι νέα χρήματα τα 100 δισ. δολάρια που θα μας δώσετε – Να στείλετε και Patriot»

1

«Έχετε 100 συστήματα αεράμυνας σαν ΝΑΤΟ – Γιατί δεν στέλνετε;»

Οι σύμμαχοι της Ουκρανίας δεν της παρέχουν επαρκή αντιαεροπορική άμυνα για την προστασία της απέναντι στις ρωσικές πυραυλικές επιθέσεις, αν και διαθέτουν περισσότερα των 100 συστήματα Patriot στα οπλοστάσιά τους, δήλωσε ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Ντμίτρο Κουλέμπα σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Reuters, τονίζοντας ότι θα θέσει το θέμα του συστήματος Patriot στην σειρά των συναντήσεων που θα έχει το προσεχές διήμερο με τους νατοϊκούς εταίρους στις Βρυξέλλες.

Επιπλέον σε ερώτηση σχετικά με την πρόταση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, η οποία, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, περιλαμβάνει πακέτο 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία εντός της προσεχούς πενταετίας, ο Oυκρανός υπουργός Εξωτερικών απάντησε ότι χαιρετίζει την υποστήριξη, αλλά πρέπει να αντιπροσωπεύει νέους πόρους και να μην είναι ανακύκλωση παλαιότερων δεσμεύσεων.

Είπε ότι το ΝΑΤΟ αγωνίστηκε για να συγκεντρώσει 500 εκατομμύρια ευρώ για το Comprehensive Assistance Package για την αναδιοργάνωση και εξοπλισμό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, άρα μία αναβάθμιση σε 20 δισεκατομμύρια ετησίως θα ήταν μία γιγάντια προσπάθεια.

«Αν αυτή η συγκεκριμένη πρωτοβουλία γίνει πραγματικότητα, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα πρόκειται για καινούργια 100 δισεκατομμύρια», κατέληξε.

Το ρωσικό μπαράζ επιθέσεων εναντίον των ενεργειακών υποδομών της Ουκρανίας φέρνοντας στο προσκήνιο τις αμυντικές ανάγκες αεράμυνας του Κιέβου.

«Οι εταίροι μας έχουν προμηθεύσει διάφορα (αντιαεροπορικά) συστήματα, το εκτιμούμε, αλλά απλώς δεν είναι αρκετό, με δεδομένες τις διαστάσεις του πολέμου», δήλωσε ο ουκρανός υπουργός Εξωτερικών.

Λέγοντας ότι οι εταίροι της Ουκρανίας έχουν στην διάθεση του περισσότερα των 100 συστήματα Patriot και μέχρι σήμερα δεν θέλησαν να μοιραστούν ούτε πέντε με επτά από αυτά – ο αριθμός των αντιαεροπορικών συστημάτων που έχει ανάγκη το Κίεβο για να έχει σημαντική επιπλέον προστασία.

«Είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα; Δεν είναι εφικτό να δοθεί στην Ουκρανία το μίνιμουμ που έχει ζητήσει;», αναρωτήθηκε ο Κουλέμπα.

Η Ρωσία εκτόξευσε περισσότερες από 3.000 τηλεκατευθυνόμενες βόμβες, 600 drones και 400 πυραύλους μόνο τον Μάρτιο», δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο Oυκρανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι τον Μάρτιο εκτοξεύθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις 94 βαλλιστικοί πύραυλοι, οι οποίοι είναι πολύ ταχύτεροι από τους πυραύλους Κρουζ και είναι δυσκολότερο να καταρριφθούν.

«Ελάτε παιδιά! Εννοώ…αυτό μας συμβαίνει κάθε μέρα. Και η λύση είναι εκεί. Είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης. Αρα κάποιος πρέπει να λάβει την απόφαση», είπε.

Ο Ντμίτρο Κουλέμπα δήλωσε ότι δεν γνωρίζει για ποιον λόγο οι σύμμαχοι δεν έχουν δώσει Patriot στην Ουκρανία, ειδικά όταν οι εταίροι του Κιέβου δεν αντιμετωπίζουν την πυραυλική απειλή που αντιμετωπίζει κάθε μέρα η Ουκρανία.

Μία τέτοια κίνηση θα βοηθούσε την Ουκρανία να νικήσει την Ρωσία και να προληφθεί ένας ευρύτερος πόλεμος στην Ευρώπη. «Οταν λέω ότι η Ευρώπη θα βρεθεί σε πόλεμο και πύραυλοι θα πέφτουν στις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, δεν υπερβάλλω. Ολα αυτά θα συμβούν, αν η Ουκρανία δεν κερδίσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας».

«Αρα, ο καλύτερος τρόπος για να σώσετε τους Patriot σας από την αναχαίτιση πυραύλων (επάνω από τις χώρες σας) και τους στρατιώτες από τον θάνατο είναι να στείλετε τους Patriots σας στην Ουκρανία και να δώσετε στους Oυκρανούς στρατιώτες ό,τι χρειάζονται».

Οι υπουργοί Εξωτερικών του ΝΑΤΟ συναντώνται στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν την μακροπρόθεσμη στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oukranos-ypeks-se-nato-na-einai-nea-xrimata-ta-100-dis-dolaria-pou-tha-mas-dosete-na-steilete-kai-patriot/

Αδιανόητη δήλωση Π.Μαντούβαλου: «Δεν γίνεται ρε παιδιά να βασανίζεται ο Κ.Μητσοτάκης για μια δολοφονία»!

1

Το «τερμάτισε» ο πρώην βουλευτής της ΝΔ

(Ανανέωση από αρχική δημοσίευση: 11: 24): Ο πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Πέτρος Μαντούβαλος, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης το πρωί της Τετάρτης (3/4), είπε το φονικό των Αγίων Αναργύρων… «χαλάει» τα… «χίλια καλά πράγματα που κάνει ο πρωθυπουργός και δεν γίνεται να βασανίζεται για μία δολοφονία »!

Κατά τη γνώμη του πρώην βουλευτή δηλαδή δεν πρέπει να ενοχλείται ο κύριος πρωθυπουργός για το γεγονός ότι όλοι οι πολίτες σ’ αυτή τη χώρα φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους ή και να μείνουν στο σπίτι τους, έχοντας πλέον την γνώση ότι η αστυνομία εκτελεί διακοσμητικό ρόλο και δεν μπορεί να τους προστατεύσει από κανέναν που έχει αποφασίσει να τους αφαιρέσει τη ζωή.

«Σε κάποια πράγματα πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη.

Εγώ, ως Πέτρος Μαντούβαλος, πιστεύω στον νέο αρχηγό της Αστυνομίας και στη φυσική ηγεσία και στον υπουργό τον οποίο εμπιστεύομαι για την εμπειρία του και την ευαισθησία του. Αλλά στο τέλος τέλος και για την κυβέρνηση ρε παιδιά.

Δεν γίνεται να βασανίζεται εκείνος ο πρωθυπουργός, να κάνει χίλια πράγματα και να του χαλάει μια στιγμή, μια δολοφονία στο αστυνομικό τμήμα. Αυτό δεν το δέχομαι».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/p-mantouvalos-den-ginetai-re-paidia-na-vasanizetai-o-k-mitsotakis-gia-mia-dolofonia-vinteo/

«To περιπολικό δεν είναι ταξί»: Ηχητικό ντοκουμέντο αποκαλύπτει την τραγική διαχείριση της αστυνομίας που άφησε την 28χρονη απροστάτευτη στις μαχαιριές

2

Ηχητικό ντοκουμέντο που αποκαλύπτει την τραγικά διεκπεραιωτική διαχείριση, εκ μέρους της αστυνομίας, του απειλητικού σκηνικού με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπη η 28χρονη έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, λίγα λεπτά προτού πέσει νεκρή, έφερε στην δημοσιότητα το Mega.

Ο διάλογος της 28χρονης με την Άμεση Δράση λίγο πριν από την επίθεση που δέχθηκε η κοπέλα είναι συγκλονιστικός όσο και εξοργιστικός:

28χρονη: Βρίσκομαι στο Α.Τ Αγίων Αναργύρων και χρειάζομαι κάποιον να με πάει στο σπίτι μου, γιατί έξω από το σπίτι μου με περιμένει ο πρώην μου, ο οποίος έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Είμαι στο τμήμα και φοβάμαι να πάω μόνη μου. Τον είδα να περιμένει έξω από την πόρτα.

Άμεση Δράση: Ωραία, το περιπολικό δεν είναι ταξί, θα στείλω άμα θέλετε στο σπίτι σας.

28χρονη: Σε πόση ώρα θα είναι εκεί;

Άμεση Δράση: Δεν γνωρίζω σε πόση ώρα.

28χρονη: Ωραία, κι εγώ τι πρέπει να κάνω; Να περιμένω στο τμήμα ή να ξεκινήσω να πηγαίνω προς τα εκεί;

Άμεση Δράση: Του έχετε κάνει μήνυση

28χρονη: Όχι.

Άμεση Δράση: Αυτός τι κάνει; Περιμένει για ποιον λόγο;

28χρονη: Περιμένει να με εκδικηθεί, δεν ξέρω, να με χτυπήσει… Και χθες είχε έρθει.

Και λίγο αργότερα η ίδια λέει: «Εεε χάνομαι… Έχει έρθει εδώ! Είναι εδώ» και ακολουθούν ουρλιαχτά ενώ ένας άντρας φωνάζει: «Την σκότωσε, την σκοτώνει… Ένα ασθενοφόρο γρήγορα!».

https://hellasjournal.com/2024/04/to-peripoliko-den-ine-taxi-ichitiko-ntokoumento-apokalipti-tin-tragiki-diachirisi-tis-astinomias-pou-afise-tin-28chroni-aprostatefti-stis-macheries/

ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ.-ΕΚΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΦΙΛΕΤΑ ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ ΦΑΚΗΣ

2
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
ΤΟ ΤΊΜΗΜΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ  ΣΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Ένα χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, οι υπηρεσίες των συγκοινωνιών της χώρας μας προς τους Έλληνες πολίτες που εκποιούνται από το ΤΑΙΠΕΔ για το εθνικό μας χρέος κυρίως, παραμένουν πανάκριβες από ιδιώτες  μεγαλοεπιχειρηματίες με τεράστια κέρδη.

Ερώτημα σοβαρότατο είναι πως γίνεται το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης  και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (λιμάνια ανταγωνιστικά) να έχουν τον ίδιο Πρόεδρο και Μέλος του ΔΣ αντίστοιχα, που ταυτόχρονα είναι και εκτελεστικό μέλος στο ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ.

ΕΘΝΙΚΟΙ ΟΔΟΙ
Για την ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ, ο διαγωνισμός που διενήργησε το ΤΑΙΠΕΔ για τη νέα 25ετή Σύμβαση Παραχώρησης  ανήλθε στο μυθικό τίμημα των 3,7 δις €  για την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ.  Η τιμή της απλής αξίας διέλευσης διατηρήθηκε για 5 χρόνια στα 2,80 €  αλλά κανείς δεν γνωρίζει μελλοντικά μέχρι το 2049 πόσο θα φθάσει ώστε να καλυφθεί το μυθικό ποσό αγοράς
Για την ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ από Αλεξανδρούπολη μέχρι Ηγουμενίτσα ο διαγωνισμός   κατέληξε πρόσφατα και πάλι στην ανάδειξη της κοινοπραξίας ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ – EGIS PROJECTS S.A. για 35 χρόνια στο ποσό των 1,496 δις €. Πρόσφατα έγινε αύξηση των διοδίων για απλή διαδρομή αυτοκινήτου Αλεξανδρούπολης Ηγουμενίτσας από τα 38,40 € στα 85,50 €
Στην ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟ επίσης πρωτοστατεί η ΓΕΚ TERNA μαζί με την ΑVAX και την AKTΩΡ από το 2008 μέχρι το 2038 για 30 χρόνια εκμετάλλευσης, ενώ στα διόδια η αύξηση θα διαμορφωθεί σταδιακά σε βάθος τριετίας με άνοδο 7,6% το 2024, στο +2% το 2025 και στο +2% για το 2026.
ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ 
Από το 2017 όταν εκποιήθηκε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ με το 100% της εταιρείας στην Ιταλική Ferrovie έναντι συνολικού ευτελούς τιμήματος 45 εκατ. € και κυρίως μετά τα Τέμπη, η Ιταλική Εταιρεία επιθυμεί να φύγει από την Ελλάδα.
Δηλαδή να εκποιήσει την Hellenic Train σε άλλη εταιρεία, παρά το γεγονός ότι το 2022 τα έσοδα της Ιταλικής Εταιρείας από μεταφορά επιβατών είχαν σχεδόν διπλασιαστεί και είχαν φτάσει τα 65 εκατ. € σε σχέση με το 2021.
Όπως και να έχει τελικά ο σιδηρόδρομος από Αθήνα σταματά στην Δράμα αποκλείοντας όλη την Θράκη, ενώ τα ΚΤΕΛ και τα φορτηγά αυτοκίνητα κυριαρχούν σε όλη την επαρχία.
Στον Νομό Έβρου η διαδρομή Αλεξανδρούπολη -Ορμένιο- Βουλγαρία κινείται με ιδιωτική μίσθωση οπλικών συστημάτων και logistics λόγω του Ρώσο Ουκρανικού πολέμου ενώ η φτηνή σιδηροδρομική συγκοινωνία Αλεξανδρούπολης Ορμένιου έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια
Στην Πελοπόννησο ο σιδηρόδρομος φθάνει μέχρι το Αίγιο και από εκεί μετά με λεωφορεία ως παγκόσμια πρωτοτυπία.
ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ
Το ΤΑΙΠΕΔ  θα εκποιήσει στην διετία 2024 – 2025 τα 22 περιφερειακά αεροδρόμια, μεταξύ αυτών και παραμεθόριες περιοχές όπως Αλεξανδρούπολη, Λήμνο, Καστελόριζο, Κάσο, Κάλυμνο, Χίο, Ικαρία  κατ εικόνα και καθ ομοίωση, όπως   εκχώρησε το 2017 για 40 χρόνια στην Γερμανική Fraport 14 αεροδρόμια φιλέτα αντί ”πινακίου φακής” 1,234 δις €.
Σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, είναι ότι αρκετά παραμεθόρια αεροδρόμια διέπονται από Εθνικά Σχέδια Διοικητικής Μέριμνας και Μεταφορών με ό,τι ευνόητο συνεπάγεται.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι κόστος ενός αεροπορικού εισιτηρίου Αθήνας- Θεσσαλονίκης με επιστροφή όταν κοστίζει 175,07 €, οι φόροι αεροδρομίου είναι 55,07€, δηλαδή ποσοστό 32% της αξίας όλου του εισιτηρίου
ΛΙΜΑΝΙΑ
Μετά την πώληση του 67% των μετοχών των μεγαλύτερων λιμένων, του Πειραιά το 2016 αξίας 368 εκατ € και της Θεσσαλονίκης το 2018 αξίας 233 εκατ €,
η εκποίηση  του 67% των υπόλοιπων λιμανιών έχει όπως παρακάτω:
Α. Ο λιμένας του Ηρακλείου  παραχωρήθηκε το 2023 στον Όμιλο Grimaldi κατά 80 εκατ €
Β. Ο λιμένας της Ηγουμενίτσας παραχωρήθηκε το 2023 στον Όμιλο Grimaldi  κατά 84 εκατ €
Γ. Ο λιμένας Βόλου  παραχωρήθηκε το 2023 στον λιμένα Θεσσαλονίκης του Ιβάν Σαββίδη κατά 40 εκατ €
Δ. Ο λιμένας Καβάλας παραχωρήθηκε το 2023 στη Ιnternational Port Investments Kavala, η οποία αποτελείται από τις εταιρείες ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ – Black Summit Financial – EFA Group κατά 33 εκατ €
Ε. Ο λιμένας Λαυρίου είναι σε διαδικασία διαγωνισμού μέχρι της 14 Μαΐου 2024 για το 50%
ΣΤ. Ο λιμένας Αλεξανδρούπολης, σύμφωνα με το ΦΕΚ 210 Α /24-12-2019, Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας, ΗΠΑ Ελλάδας ‘‘χορηγείται στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ με καθεστώς ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ και ανεμπόδιστης  πρόσβασης  και  χρήσης”. 
Όμως δυστυχώς παραμένει ανενεργός ενώ έχει τεράστιες συνδυασμένες μεταφορικές χρηματοοικονομικές δυνατότητες από το 2017 που έχει υπαχθεί στο ΤΑΙΠΕΔ μέχρι σήμερα (μόνο φήμες για ενδιαφέρον της Ινδίας)

Ερώτημα σοβαρότατο είναι πως γίνεται το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης  και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (λιμάνια ανταγωνιστικά) να έχουν τον ίδιο Πρόεδρο και Μέλος του ΔΣ αντίστοιχα, που ταυτόχρονα είναι και εκτελεστικό μέλος στο ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ.

Μάρκος Μπόλαρης: τα μετά την επιστροφή του Μάρκο Πόλο από την Κίνα …

0
του Μάρκου Μπόλαρη
Είναι εξόχως ενδιαφέρουσα ιστορικά η περίοδος !
Έχει μόλις επιστρέψει στα 1295 ο Μάρκο Πόλο, τούτος ο βενετσιάνος τυχοδιώκτης, από το είκοσιπενταετές ταξίδι του στην Κίνα κι έχει αναδείξει την Τραπεζούντα των Μεγάλων Κομνηνών σαν ένα κόμβο του δρόμου του μεταξιού. Κι είναι σε ένταση ο ναυτικός κι εμπορικός ανταγωνισμός της Βενετιάς και της Γένοβας, αδυσώπητος ανταγωνισμός των ιταλικών πόλεων που τρέπονται σε δημοκρατίες. Οι Μαμελούκοι, σκλάβοι πολεμιστές , αυτονομούνται από τα στρατεύματα του Χαλιφάτου και εδραιώνουν στα 1250 και γιά τρείς αιώνες την κυριαρχία τους στην Αίγυπτο. Οι Οθωμανοί , ασήμαντη τουρκική φυλή στη Μικρά Ασία, σηκώνει κεφάλι κι ετοιμάζεται για την εισβολή στην Ευρώπη , διαβαίνοντας τον Ελλήσποντο, νά ‘τοι κιόλας τον διαβαίνουν. Οι Ρώσσοι, γύρω από την Μόσχα και το Βλαντιμίρ, προσπαθούν να αντιπαλέψουν τους καβαλάρηδες της Χρυσής Ορδής των Μογγόλων. Οι Βούλγαροι διηρημένοι παραπατούν, ενώ οι Σέρβοι με τον ικανότερο βασιλιά τους , τον Στέφανο, λέω , τον Ντουσάν, πολεμούν και φτάνουν στον κολοφώνα της ακμής τους. Στην Ευρώπη η σύγκρουση του παπισμού με τον Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Δ’ οδηγεί στον θάνατο του υπερφίαλου Πάπα Βονιφάτιου και στην Βαβυλώνια Αιχμαλωσία του παπισμού στην Αβινιόν, από το 1309 μέχρι το 1376, με επτά Πάπες υπό τον απόλυτο έλεγχο της Γαλλικής Μοναρχίας και εν συνεχεία μιά περίοδο όπου υπάρχουν ταυτόχρονα δύο Πάπες , ένας στην Ρώμη κι ένας στην Αβινιόν, μέχρις ότου στην Σύνοδο της Κωνσταντίνας στα 1417 που επιλύεται το θέμα.
Στα μέσα του ιδ’ αιώνα ένα καράβι στην Κριμαία, στο λιμάνι της Θεοδοσίας, εκτός από εμπορεύματα φορτώνει και τον Μαύρο Θάνατο, και τον αποβιβάζει στη Σικελία στα 1347. Η πανώλη θερίζει τον ευρωπαϊκό πληθυσμό , έτσι ώστε οι επιστήμονες να ανεβάζουν τα θύματα στα 100 – 200 εκατομμύρια ανθρώπων ! Η μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας , από την οποία πέρασαν τρείς – τέσσερες αιώνες γιά να ξανανακάμψει ο πληθυσμός στα επίπεδα του 1347 !
Στην Κωνσταντινούπολη οι Παλαιολόγοι , ο Ανδρόνικος ο Β‘ στον οίακα, προσπαθούν να ανασυντάξουν την Αυτοκρατορία, σύντομα θα παρασυρθούν σε ένα εμφύλιο πόλεμο, οργή και κατάρα, ο εγγονός Ανδρόνικος ο Γ’ κατά του παππού του, γύρω οι εχθροί καραδοκούν, πριν να προλάβουν να συνέλθουν από τον πρώτον να κι ο δεύτερος εμφύλιος , βούτυρο στο ψωμί των Οθωμανών , να που περάσαν τα Στενά, να που κατέλαβαν την Καλλίπολη, να που κυρίευσαν το Διδυμότειχο, να που στήνουν πρωτεύουσα την Ανδριανούπολη !
Ούτως εχόντων των πραγμάτων εμείς τιμούμε την Β’ Κυριακή της Μεγαλοσαρακοστής κάθε χρόνο , κατά τον ιδ´ αιώνα ορίστηκε τούτος ο εορτασμός Συνοδικώς, τιμούμε την μνήμη του Γρηγορίου του Παλαμά , Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, αφού μέσα σ’ αυτό το εξόχως ενδιαφέρον κλίμα του αιώνος αυτού, είχαμε και μιά αναμέτρηση φιλοσοφικό θεολογική , καθώς ένας Ρωμιός από την Κάτω Ιταλία, ο Βαρλαάμ ο Καλαβρός καταφθάνει, τα μαθήματα του Θωμά Ακινάτη να εισηγηθεί στη Θεσσαλονίκη το πρώτον, και στην Κωνσταντινούπολη στη συνέχεια, οι Σχολαστικοί αναζητούσαν ερείσματα στην Ανατολή, με την λογική να ερμηνεύσουν τα υπέρ τον Λόγον επιχειρούν, την αριστοτελική μέθοδο χρησιμοποιούν, γοητευμένοι που μετά από αιώνες σιγής συναντούν τους Έλληνες, κι είναι ο Γρηγόριος, γόνος των Παλαμάδων της Κωνσταντινούπολης, μαθητής του κλεινού Μεγάλου Λογοθέτη Θεόδωρου του Μετοχίτη, είναι αυτός που επωμίζεται την ευθύνη της απάντησης, με το στόμα του και την γραφίδα του η Ανατολή, η καθ’ ημάς , θα απαντήσει υπέρ της Αληθείας !
Διό και η μνήμη η πανηγυρική του ανδρός !
Είναι χαρακτηριστικό το περιστατικό που μας διασώζει ο βιογράφος του Φιλόθεος ο Κόκκινος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο ήδη εν Αγίοις καταταχθείς, ένα περιστατικό στο Μεγάλο Παλάτι , την εποχή της μαθητείας του Γρηγορίου, όταν παρουσία του Αυτοκράτορα Ανδρονίκου του Β’ ο Μέγας Λογοθέτης «διαλεγόμενος μια ημέρα με τον Γρηγόριο γιά την Λογικήν του Αριστοτέλους, τέτοιας λογής νοήματα και αποκρίσεις ήκουσε από την γλώσσαν του νεαρού Γρηγορίου, και τόσον υπερβολικά εθαύμασε την προκοπήν του νέου, εις τόσον ότι δεν ηδυνήθη να βαστάξη και να κρύψη τον θαυμασμόν του, αλλά στρέψας τον λόγον με θάμβος και έκπληξιν προς τον βασιλέα, βασιλεύ, είπε, καθώς εγώ νομίζω και αυτός ο ίδιος ο Αριστοτέλης, εάν ευρίσκετο εδώ παρών και εγίνετο ακροατής του νέου τούτου, βεβαιότατα ήθελαν τον επαινέσει βαθύτατα»!
Ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς τω όντι και την γνώσιν και την μάθησιν της έξω σοφίας κατείχε και την αγχίνοια διέθετε και το πνεύμα γιά την σπουδή των φίλοσοφικών μαθημάτων και μάλιστα των του Αριστοτέλους συγγραμμάτων πλατυτάτων όντων και δυσκολωτάτων , κατά την διαβεβαίωσαν του βιογράφου του. Σύνοδοι επί Συνόδων εν Κωνσταντινουπόλει, σύνοδοι και ψευδοσύνοδοι συγκροτούνται, η Αλήθεια γιά την Μυστική Θεολογία , η Αλήθεια γιά τις Άκτιστες Ενέργειες της Θεότητας, το Φώς της Μεταμορφώσεως ως Θεία έλλαμψη, τι αγωνία αυτή του ανθρώπου γιά το φώς, διηνεκής αγωνία στους αιώνες , και στην μάχη τούτη γιά την Αλήθεια εν ταυτώ και οι εμφύλιες έριδες, ο αδελφοκτόνος εμφύλιος, Παλαιολόγοι και Καντακουζηνοί, να κι οι Σέρβοι , να κι οι Βενετσιάνοι κι οι Οθωμανοί, στη φυλακή της Πόλης ο υπέρμαχος της Αληθείας Γρηγόριος, ως δήθεν της αντιμαχομένης μερίδος οπαδός, ο ειρηνοποιός αντιμετωπίζεται ως φατριαστής, ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι, κι ύστερα αιχμάλωτος στα χέρια των Οθωμανών , διάλογο θα ανοίξει θεολογικό γιά να κατατροπώσει τας των μουσουλμάνων πλοκάς, στην Προύσα και στην Νίκαια, κι ο Πατριάρχης Κάλλιστος ο Κωνσταντινουπόλεως θα συμπροεδρεύσει της Συνόδου, Πρόεδρος ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ο Καντακουζηνός, ναί, ο Πατριάρχης Κάλλιστος αυτός που ως διαμεσολαβητής της ειρήνης και της συμμαχίας μεταξύ Ρωμιών και Σέρβων έφτασε στην θεοφρούρητο πόλη των Σερρών , μα πριν προλάβει να φέρει σε πέρας το ποθούμενο με διαβουλεύσεις γιά συμμαχία που θα απωθούσε τους Οσμανλήδες στην Ασία, με συνομιλητή την χήρα του Ντουσάν , κι ο Ιωάννης ο Ούγκλεσης από κοντά , Δεσπότης των Σερρών θα γενή , τον προλαβαίνει ο Μαύρος Θάνατος κι αυτόν και την συνοδεία του , μα και πλείστους από την αυλή της Τσαρίνας εθανάτωσε τούτη η φοβερή πανώλη, κηδεύτηκε κατά πως έπρεπε ο Πατριάρχης Κάλλιστος στα Σέρρας , το εξαίρετο ταφικό παρεκκλήσι μπροστά από την αρχαία Μητρόπολη των Σερρών των Αγίων Θεοδώρων μαρτυρεί του λόγου το αληθές , μιά πρεσβευτική αποστολή που δεν πρόλαβε να φέρει καρπούς, μιά συμμαχία που εάν είχε συμπηχτεί ίσως θά’τανε άλλη η ροή της ιστορίας, αφού αντικειμενικά υπήρχαν οι δυνάμεις γιά να ανακοπεί η οθωμανική ορμή στη γέννα της, μαρτυρία εξάλλου κι η τοιχογραφία στην Πατριαρχική και Σταυροπηγισκή Μονή του Τιμίου Προδρόμου , έξω από το Μακρυναρίκι στα νότια του Καθολικού που μαρτυρεί την πρότερη έγνοια και τον ενδιαφέρον του Αυτοκράτορος Ανδρονίκου του Β’ του Παλαιολόγου γιά τας Σέρρας και την περιοχή τους και την Προδρόμεια εν Μενοικείω όρει Μονή !
Α ! Τούτος ο ιδ´ αιώνας , ο προκλητικός , σημάδεψε τις επόμενες διαδρομές Λαών και Κρατών και Θρησκειών , ίσαμε τις μέρες μας !
Κι αφορμή στάθηκε, αδερφοί , τούτων των αφιλόδοξων γραμμών Γρηγόριος ο Παλαμάς , που γιόρταζε προχτές, καυχάται δικαίως η Θεσσαλονίκη , τούτος που έκραζε «φώτισόν μου το σκότος» , ώστε να ελλάμψει τα των Θαβωρείων εμπειριών του,
την αλήθεια διασώζων, και καταυγάζων ημίν τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις !
Έρρωσθε , συνταξιδευτές !
ΥΓ
Στην μικρογραφία του χειρογράφου από Παρισινό Κώδικα ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Καντακουζηνός προεδρεύει της Συνόδου και δίπλα του ο εν Αγίοις Πατριάρχης Κάλλιστος Κωνσταντινουπόλεως . Δίπλα η τοιχογραφία του Αυτοκράτορος Ανδρονίκου του Β´ του Παλαιολόγου στην Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών.
 Απο τη σελίδα του κ. Μάρκου Μπόλαρη στο fb

Νίκος Βαβδινούδης: Amerika

0

του Παντελή Σαββίδη

Φωτογραφία: απο την παρουσίαση του βιβλίου: απο αριστερά: Μάρνη Χατζηεμμανουήλ, δημοσιογράφος- συγγραφέας, Παντελής Σαββίδης, δημοσιογράφος, Παναγιώτης Αργυρόπουλος, ποιητής και Νίκος Βαβδινούδης, ο συγγραφέας του βιβλίου.

Αν και ο δημόσιος λόγος τον οποίο κατά καιρούς προσπαθώ να αρθρώσω είναι της πραγματικής και όχι μυθιστορηματικής γραφής πιστεύω πως η εμβέλεια του μυθιστορήματος στην προώθηση μηνυμάτων είναι ισχυρότερη.

Θαυμάζω αυτού του είδους τους συγγραφείς διότι από μικρός διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να κάνω αυτήν την δουλειά. Το επιχείρησα μαθητής προσπαθώντας να γράψω κάτι σαν τον Μικρό Ήρωα της εποχής. Απόλυτη αποτυχία.

Ο Νίκος Βαβδινούδης έχει αυτό το χάρισμα. Το διαπίστωσα από το λίγο που τον γνώρισα. Μιλά με πάθος για την λογοτεχνία και το έργο του και αγωνιά για την μετάδοσή του. Είναι η αγωνία του ανθρώπου που αναζητά την επικοινωνία.

Το βιβλίο του με ικανοποίησε.

Ο συγγραφέας έχει και το χάρισμα του θετικού επιστήμονα. Διακρίνεται και στο ύφος του βιβλίου και στην πολυπλοκότητα των συλλογισμών αλλά είναι κραυγαλέο και στο οπισθόφυλλο όπου ο ίδιος λέει τι κάνει το βιβλίο του καταταγμένο στην κατηγορία των ειδών των μυθιστορημάτων.

Ο συγγραφέας, λοιπόν, με τον αυτοχαρακτηρισμό της δουλειά του μας λέει τι σκόπευε να γράψει: Ένα νέο-νουάρ μυθιστόρημα, πασπαλισμένο με νατουραλισμό και ηθογραφία της παρακμής. Σε μια μακαρθική Νέα Υόρκη, όπου ο καθένας δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο πέραν του εαυτού του, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως είναι αθώος.

Το ερώτημα είναι: πέτυχε αυτό που μας λέει ότι ήθελε να κάνει;

Η απάντηση: απολύτως ναι.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Και επειδή ο αναγνώστης ή ο ακροατής εδώ δεν είναι υποχρεωμένος να έχει γνώση θεωρίας της λογοτεχνίας για να διαβάσει ένα βιβλίο, ας διευκρινίσουμε εν τάχει την έννοιες εδώ. Βάζουμε, έτσι , και το μυθιστόρημα σε ένα χρονικό πλαίσιο αναφοράς και θα αντιληφθείτε τι επιχειρεί ο συγγραφέας.

H noir λογοτεχνία είναι ένα υποείδος της αστυνομικής λογοτεχνίας. Έχει αναφορές στην Αμερική, στις δεκαετίες 1920-1950,  στα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης, στο οργανωμένο έγκλημα, ακόμη και στον μακαρθισμό, και πρωταγωνιστούν μοιραίες γυναίκες που οδηγούν ήρωες ή αντιήρωες σε καταδικασμένες αναζητήσεις μέσα στους μισοσκότεινους δρόμους των πόλεων.

Ο νατουραλισμός στο μυθιστόρημα καταγγέλλει την κοινωνική εξαθλίωση και γενικά τις απαράδεκτες συνθήκες ζωής. Οι νατουραλιστές συγγραφείς επιλέγουν ιδιαίτερα προκλητικά θέματα από το περιθώριο της κοινωνικής ζωής. Οι ήρωες είναι οι απόκληροι και τα θύματα της κοινωνίας, οι καταπιεσμένοι, οι αδικημένοι, άτομα του υποκόσμου.

Η ποτοαπαγόρευση επιβλήθηκε σε μια περίοδο από το 1920 ως το 1933 και ο μακαρθισμός, που πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό Γερουσιαστή Τζέζεφ Μακάρθυ, αναπτύχθηκε κυρίως την περίοδο μεταξύ 1947-1957. Κατήγγειλε και εξόντωνε οποιονδήποτε αμφισβητούσε το φιλελεύθερο καθεστώς της καπιταλιστικής οικονομίας των ΗΠΑ χαρακτηρίζοντάς τον κομμουνιστή. Οι συνέπειες ήταν τρομαχτικές. Ο μακαρθισμός στις ΗΠΑ υπήρχε και πριν τον Μακάρθυ. Μπορεί να υπάρχει και σήμερα.

Αυτό είναι το ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο κινείται ο συγγραφέας και η χρονική περίοδος από το 1913 ως τις αρχές της δεκαετίας του 50 στην Αμερική και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Δύο άνθρωποι ένας άνδρας και μια γυναίκα, πατάνε το πόδι τους το 1913 στη Νέα Υόρκη για να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο, στην ουσία για να βρουν κάτι να φάνε και να ξεφύγουν από την ελληνική μιζέρια της εποχής, αν μπορέσουν να βοηθήσουν και τους συγγενείς που έμειναν στην Ελλάδα, παντρεύονται, κάνουν παιδιά, ζουν μια αγωνιώδη ανούσια ζωή στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, οι στερήσεις δεν τους αφήνουν περιθώρια χαλάρωσης και εκδήλωσης αγάπης ούτε στα παιδιά τους, αναγκάζονται να εργαστούν σκληρά, ο άνδρας καταλήγει στα νύχια της μαφίας και ο πρωταγωνιστής γιός περιγράφει όλες αυτές τις καταστάσεις με επίκεντρο την δική του ζωή. Μια ζωή χαμένη.

Το μυθιστόρημα κρατά σε αγωνία τον αναγνώστη αλλά απαιτεί την προσοχή του. Δεν του αφήνει περιθώρια χαλάρωσης ενώ του δημιουργεί ένα αίσθημα, έστω και σε μικρή αναλογία, σαν της δίκης του Κάφκα.  Έχει μονίμως την αίσθηση ότι κάπου θα μπλέξει στα σκοτάδια ενός κόσμου αδιαφανούς που κυβερνά τις τύχες του και από τον οποίο δεν θα μπορέσει να ξεφύγει. Όπου και να πάει θα τον ανακαλύψουν και η τιμωρία θα είναι αμείλικτη. Ένας κόσμιος στον οποίο ο αγοραίος έρωτας είναι συνηθισμένο φαινόμενο και αισθήματα ερωτικής αγάπης οι εξαιρέσεις που δεν επιτρέπονται. Ένας κόσμος διαπλοκής και αντιπαλότητας μεταξύ εξουσίας, πολιτικής και αστυνομικής, οικονομικών παραγόντων αλλά και μαφίας. Ο ένας υποσκάπτει και υπονομεύει τον άλλο και οι καθημερινοί άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον έλεγχό τους. Το να είσαι στον κόσμο αυτό έγχρωμος είναι ακόμη χειρότερο για την τύχη και την επιβίωσή σου ενώ ένα πλήθος μεταναστών, πρώτης γενιάς, προσπαθεί να προσαρμοστεί στην αμερικανική πραγματικότητα και να αποκτήσει  μια νέα ταυτότητα. Να ζήσει το όνειρο.

Ποιοι είμαστε αναρωτήθηκε σε ένα εντυπωσιακό βιβλίο του ο Σάμουελ Χάντιγκτον αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το ερώτημα έχει απαντηθεί, ακόμη και σήμερα.

Πολύ περισσότερο δεν μπόρεσαν να το απαντήσουν ο Στήβ και η Μαρία του βιβλίου.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο μαύρος, ο κίτρινος, ο εβραίος, ο κομμουνιστής είναι τραγικές φιγούρες και η διαπλοκή εξουσίας, μαφίας και οικονομίας πάει σύννεφο.

Τα πλέκει και τα αφηγείται καλά ο συγγραφέας. Κάνει και κάτι ακόμη. Δεν περιγράφει, απλώς, Εισχωρεί και στα ενδόμυχα των προσώπων που πρωταγωνιστούν.

ΔΟΜΗ

Ο συγγραφέας του βιβλίου Νίκος Βαβδινούδης

Θυμάμαι στα φοιτητικά μου χρόνια έκανα τρείς προσπάθειες για να καταφέρω να διαβάσω τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Μάρκες. Η βασική αιτία ήταν ότι δεν μπορούσα να το διαβάσω μονομιάς και όταν άρχιζα από εκεί που το σταμάτησα μπέρδευα τα ονόματα. Δεν μπορούσα να τα συνδέσω. Εκεί, βεβαίως, το χάος των ονομάτων ήταν απερίγραπτο.

Ο Βαβδινούδης ως πρακτικός άνθρωπος φρόντισε να μας προστατεύσει από αυτό το χάος. Στην αρχή του βιβλίου παραθέτει τα πολλά ονόματα που θα μας απασχολήσουν, την ιδιότητά τους και τη σχέση τους μεταξύ τους. Αν δεν υπήρχε αυτή η καταγραφή  θα δυσκολευόμουν στην ανάγνωση. Βοηθάει πολύ. Θα το διαπιστώσετε.

Χωρίς να το κάνω συνειδητά, κάθε φορά που διαβάζω κάτι το μυαλό μου συνειρμικά πάει κάπου αλλού.

Το βιβλίο του Βαβδινούδη μόλις το άνοιξα βλέπω στα περιεχόμενα ότι το χωρίζει σε ένα δεκαήμερο. Τι σχέση έχουν οι δέκα ημέρες με τα αρκετά χρόνια που περιγράφει;

Το Δεκαήμερο είναι μια συλλογή ιστοριών από τον Ιταλό συγγραφέα του 14ου αιώνα Βοκάκιο. Το διασκεύασε ελεύθερα ο Παζολίνι και θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα του.  Οι διάφορες ιστορίες αγάπης που αναφέρονται στο Δεκαήμερο κυμαίνονται από ερωτικές μέχρι τραγικές. Ιστορίες χαρίσματος, αστείων και μαθημάτων ζωής συνθέτουν το μωσαϊκό του βιβλίου. Πέρα από την λογοτεχνική του αξία το Δεκαήμερο αποτελεί παράλληλα καταγραφή της ζωής της εποχής.

Υπό όρους και τηρουμένων των αναλογιών, αυτό κάνει και ο Βαβδινούδης στο δικό του δεκαήμερο το οποίο ονόμασε Αμέρικα. . Διηγείται ιστορίες με λογοτεχνικό τρόπο που καταγράφουν την ζωή μιας εποχής.

Οι πρώτες εικόνες του βιβλίου φέρνουν στο νου τις νύφες του Παντελή Βούλγαρη. Άνθρωποι που στην Ελλάδα δεν είχαν στον ήλιο μοίρα σαλπάρουν για την Αμερική φορτωμένοι σε βαπόρια με την ελπίδα να βρουν δουλειά να βοηθήσουν τους συγγενείς τους πίσω και να βρουν έναν γαμπρό ή μια νύφη.

Η περίοδος στην οποία αναφέρεται είναι από τις χειρότερες της αμερικανικής δημοκρατίας. (ίσως η σημερινή να την συναγωνίζεται). Είναι η περίοδος που θεώρησαν επικίνδυνο εχθρό και τον Αινστάιν και τον περιόρισαν σε ένα γραφείο στο Πρίνστον. Όσο για τον Οπενχάϊμερ μια εικόνα δίνει η ομώνυμη ταινία που βραβεύτηκε με Όσκαρ.

Ο Αμερικανικός ολοκληρωτισμός δεν είναι σαν τον ανατολικό. Σφάζει με το βαμβάκι. Αλλά σφάζει.

Έχοντας εμπειρίες από τη Νέα Υόρκη την παγκόσμια αυτή πρωτεύουσα, ο συγγραφέας διηγείται την άφιξη, την ένωση και την ζωή μια οικογένειας Ελλήνων σε μια από αυτές τις γειτονιές που αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών θεατρικών έργων, πεζογραφημάτων και ποίησης. Είναι η λαϊκή ζωή στην Νέα Υόρκη τις δύσκολες δεκαετίες μετά τον ΑΠΠ και κυρίως μετά το κράχ του 29. Που γονάτισε όλους.

Πλάθονται χαρακτήρες από όλες τις ράτσες και τις φυλές αλλά κυρίως από αυτές που μας ενδιαφέρουν. Έλληνες, ιταλοί, εβραίοι, τσέχοι, πολωνοί, γερμανοί, ιρλανδοί, πορτογάλοι, κυρίως με τις σαρδέλες τους, καθημερινό έδεσμα στο βιβλίο, τις οποίες θα αναζητήσω για να δοκιμάσω.

Όλοι αυτοί με διακριτούς ρόλους ζουν σε μια μίζερη περιοχή, προσπαθούν να βγουν από αυτήν αλλά στο τέλος… βυθίζονται περισσότερο στα αδιέξοδά τους.

Ο συγγραφέας σταματά στη δεκαετία του 50, η Αμερική εξέρχεται από έναν παγκόσμιο πόλεμο, αναλαμβάνει τα ηνία του δυτικού κόσμου, δοκίμασε όχι χωρίς αντιδράσεις σκοπίμως, το χειρότερο όπλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανησυχεί και φοβάται την ανάδυση της Σοβιετικής Ένωσης και προσπαθεί να ηγεμονεύσει πολιτικά, στρατιωτικά αλλά και ιδεολογικά.

Ποια Αμερική; Ένα αμάλγαμα λαών και φυλών που αναζητά το όνειρο στην ήπειρο στην οποία οι πρώτοι άποικοι, εξόντωσαν τους ιθαγενείς.

ΓΛΩΣΣΟΠΛΑΣΤΗΣ

Ο συγγραφέας είναι γλωσσοπλάστης. Εντυπωσιακός γλωσσοπλάστης. Φτιάχνει και λέξεις και φράσεις.  Έχει εικόνες από την Αμερική και προσπαθεί να τις μετουσιώσει σε μυθιστορία. Την καθημερινότητα που βίωσε την κάνει τέχνη. Και περνά τα μηνύματα που θέλει, εντυπωσιακά, ως το μεδούλι.

Μικρές προτάσεις, περιεκτικά μηνύματα, εξαιρετικές αναπαραστάσεις, λες και βλέπεις τις περιγραφές, ζεις το κλίμα τους, έχεις την αίσθηση ότι θα προβάλλουν δίπλα σου τα πρόσωπα, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

«Χρωστώ μια ιστορία. Είμαι μέρος της. Είναι δική τους περισσότερο. Το να διηγείσαι σημαίνει πως ζεύεις την μνήμη, χτίζεις αυτό που γνωρίζει την άρνηση, αυτό που ξεχνιέται.

Οι χτύποι της γραφομηχανής είναι ο μπαμπούλας της λήθης».

«Κόσμος δίχως καλοσύνη, ξοδεμένος στη δουλειά . Οικονομία παντού. Στις τσέπες και αισθήματα.

ΑΡΓΚΟ

Μαθαίνεις την νεοϋορκέζικη αργκό:

Big Apple η αργκό ονομασία της ίδια της Νέας Υόρκης.

Αλλά και της Μαφίας:

«Τέρμα πια τα μπιλοζίρια». «Υπο του μηδενός, αποτυχημένος».

No more filthy Greek … but all American. Όχι πια βρωμοέλληνας.

Gookes τσίμπλα, μειωτικός χαρακτηρισμός για ασιάτες

Στη γειτονιά λένε: you sing with the mob= μαφία

ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΊΑ

«το δίκαιο και η ισχύς δεν είναι ποτέ πλήρως διαχωρισμένα».

«Ο έρωτας γιέ μου είναι εχθρός του φόβου. Έφυγα από το νησί γιατί φοβόμουν το αύριο. Ήρθα εδώ και φοβήθηκα περισσότερο.

«Πικραμένοι πορτοφολάδες, άεργοι πιστολάδες και περιθωριακοί προαγωγοί διαδηλώνου το America first.

Μη μισείς ποτέ Κόμνα. Ο εχθρός χρειάζεται σεβασμό. Το μίσος θολώνει.

Ο φόβος είναι το ορεκτικό της επιβίωσης

Δεν είναι ποτέ ζήτημα αλήθειας αγαπητέ. Η αλήθεια δεν έχει καμιά σημασία. Το μόνο πράγμα που , ,μετρά είναι να επιβάλλεις το δικό σου δίκαιο.

Εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλούς χρόνους για το παρελθόν. Άλλους τόσους για το μέλλον και ο ενεστώτας στέκεται φτωχός συγγενής τους.

Ο ζωώδης θυμός συνδέεται με το περίσσιο πάθος.

Είναι μαλάκες όσοι υποστηρίζουν πως η τέχνη αποτυπώνει την ευγένεια. Όχι, η τέχνη είναι μια φωτιά λύσσας, φθόνου και κακίας που σε κατατρώει και προσπαθείς να την πετάξεις από πάνω σου.

Γιατί το χρέος είναι δικό σου Κιμ. Από την αρχή ήταν. Είσαι γιός του.

Τον αναζητούσαμε απόντα και τον περιφρονούσαμε παρόντα. Ήταν ο άνθρωπος που ξόδεψε τα τελευταία του κέρματα να αγοράσει ένα εισιτήριο και όταν ξεκίνησε το τρένο κατάλαβε πως αυτό πήγαινε αλλού.

Όταν ερωτεύεσαι αποκτάς έναν καινούριο εαυτό

Η θάλασσα είναι ελευθερία και η αγάπη σκλαβιά.

Η ελευθερία που όλοι ψάχνεται είναι η ικανότητα του ανθρώπου να επιλέγει ο ίδιος την σκλαβιά του.

Θυμίζει λίγο Ρασκόλνικοφ όταν ετοιμάζεται να σκοτώσει.

«Θέλω να σκοτώσω. Απολογούμαι σε κάποιον θεό ίσως τον εκδικητικό της Παλαιάς Διαθήκης πως ό,τι κάνω είναι για αυτοσυντήρηση.

Μουντό σπίτι χωρίς αγάπη. Δεν το επέτρεπαν οι ανάγκες. Αυτή ήταν η ζωή των πρώτων μεταναστών.

Τραγικές φιγούρες όλοι θα σας κρατήσουν συντροφιά σε μια εποχή και έναν κόσμο που ακόμη και σήμερα μας απασχολεί.

Η Αμερική του βιβλίου είναι και σήμερα παρούσα. Με τα νέα μεταναστευτικά ρεύματα και με την προσπάθειά της που συνεχίζεται να αποκτήσει ταυτότητα.

Η Αμερική βιώνει από της δημιουργίας της έναν συνεχή εμφύλιο. Σήμερα είναι, επίσης, διακριτός. Μέσα, όμως, από τις αντιθέσεις της δημιουργεί συνθέσεις και ό,τι και να πούμε με τις προσπάθειές της έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια άλλη εποχή.

Είναι καλύτερη η εποχή στην οποία εισερχόμαστε;

Δεν ξέρω. Ούτε οι πρωταγωνιστές του βιβλίου γνώριζαν για την δική τους.

Απολαύστε τους. Αξίζει.

 

ΝΙΚΟΣ ΒΑΒΔΙΝΟΥΔΗΣ, ΑΜΕΡΙΚΑ

του Παναγιώτη Αργυρόπουλου

«Μόνο δύο γλώσσες έχει ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα: την Ποίηση και τα Μαθηματικά», διατείνεται ο Heisenberg.

O Νίκος Βαβδινούδης αφού έκανε μια πετυχημένη απόπειρα στο χώρο του διηγήματος με το πρώτο έργο του που είχε έντονα ποιητικά στοιχεία, επιχειρεί τώρα μια άλλη προσέγγιση του κόσμου και της ζωής, όχι βέβαια μέσα από τα μαθηματικά αλλά μέσα από την μαγεία της πεζογραφίας, παραδίδοντάς μας ένα μυθιστόρημα που γέμει ποιητικής μαγείας. Με όπλο της την Τέχνη του λόγου αποπειράται να δώσει το στίγμα του πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις τον έρωτα, την ψυχή και τα αδιέξοδά της και φιλοσοφεί με μια αφοπλιστική σκληρότητα και έναν πλούσιο στοχασμό.

Η φιλοσοφία κι η Τέχνη άλλωστε υπήρξαν ανέκαθεν δυο λειτουργίες του ανθρώπινου πνεύματος που εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα. Από τότε που ο άνθρωπος υψώθηκε πνευματικά πάνω από το επίπεδο του ζώου, και έγινε αυτό που αργότερα ονομάστηκε Homo Sapiens, κύριο μέλημά του ήταν να ερευνήσει το γύρω του κόσμο θέτοντας ερωτήματα και απορίες που ήταν τα σπέρματα της φιλοσοφικής σκέψης όμως παράλληλα άρχισε να αναζητεί τρόπους για την εξωτερίκευση των συναισθημάτων του δημιουργώντας τις απαρχές της Τέχνης.

Αυτή η συμπόρευση Φιλοσοφίας και Τέχνης δεν ήταν φαινόμενο της αφετηρίας τους αλλά ακόμη και σήμερα παρατηρείται το εξής συγκλονιστικό: η Τέχνη δεν πυροδοτείται μόνο από συγκινήσεις, αισθήματα, φαντασιώσεις, φόβους και ανησυχίες εγκόσμιες ή μεταφυσικές αλλά συχνά διακατέχεται από έναν έντονο στοχασμό και μια εσωτερικότητα εισχωρώντας στα χωρικά ύδατα της φιλοσοφίας.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο κινείται και ο έντεχνος λόγος του Νίκου Βαβδινούδη και μέσα από τις σελίδες του νέου του βιβλίου ο αναγνώστης έχει να κάνει πολλά ταξίδια στο χώρο του στοχασμού και της ανάλυσης των κοινωνικών δομών, των υπαρξιακών ερωτημάτων, των προσωπικών αδιεξόδων.

Το βιβλίο του Νίκου Βαβδινούδη, Αμέρικα σε μια καλαίσθητη έκδοση 400 σελίδων  από τον εκδοτικό οίκο Πηγή, είναι ένα φιλόδοξο εγχείρημα από πολλές απόψεις.

Πρώτα από όλα για τον ίδιο τον συγγραφέα: που έχοντας να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό, περνάει ευέλικτα από τη γνώριμή του φόρμα, των διηγημάτων, Ξεφλουδισμένα Στόρια, στα ΄΄χιλιοσπαρμένα αλώνια΄΄ του είδους του μυθιστορήματος. Πράγματι η πρόκληση ήταν μεγάλη. Σαν έτοιμος από καιρό λοιπόν αφουγκράστηκε τα σημάδια, αφομοίωσε γόνιμα τη σκόνη που σηκώθηκε στο πρωτόλειο του πόνημα και την έκανε χρυσόσκονη. Πειραματίστηκε, πάλεψε με τον δαίμονα όλων των συγγραφέων που είναι το ύφος, βελτιώθηκε, κοίταξε κατάματα χωρίς φόβο το μεγάλο σεντόνι του μυθιστορήματος και  μας εξέπληξε ευχάριστα.

Σε συνέχεια των παραπάνω, έχω να πω επίσης ότι τον συγχαίρω και για έναν ακόμη λόγο: Αναμετρήθηκε ως προς το θέμα με την Αμερική της μετανάστευσης πολλών Ελλήνων  μετά τη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα ως αποτέλεσμα του πρότερου ΄΄ Επτωχεύσαμεν΄΄ του Τρικούπη και της σταφιδικής κρίσης. Εκεί λοιπόν που βυθίστηκε αύτανδρο το περιβόητο Αμερικανικό όνειρο. Είναι ένα θέμα λοιπόν που είναι όχι μόνο πολυτραγουδισμένο αλλά και έχει εκπροσωπηθεί από ιερά τέρατα της λογοτεχνίας. Για να μην μακρηγορώ θα αναφέρω μόνο τον Τζέφρυ Ευγενίδη με το Middlesex και πιο πρόσφατα το 43212 του Πολ Ώστερ ( στο τελευταίο βέβαια οι μετανάστες δεν είναι  Έλληνες αλλά Ρωσοεβραίοι από την Ευρώπη). Το Αμέρικα του Νίκου δηλαδή έρχεται να ΄΄ συνομιλήσει΄΄ με αυτά και άλλα μυθιστορήματα έχοντας να προσθέσει μια δική του ένδοξη σελίδα,  να ρίξει φως από ακόμα μία οπτική, να προσανατολίσει τον αναγνώστη του ως προς το μήνυμα που θέλει να του μεταδώσει και πολλά άλλα που στη μοντέρνα λογοτεχνία καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που λέμε θεωρία της πρόσληψης, που βάζει στο βάθρο τον Αναγνώστη.

Στη συνέχεια, μετά από αυτές τις γενικές παρατηρήσεις ας ξεναγηθούμε σε επιμέρους τομείς του βιβλίου.

Και πρώτα από όλα στο θέμα. Όπως σταχυολογούμε από το οπισθόφυλλο ένας άντρας και μια γυναίκα από την Ελλάδα το 1913 πέρασαν εν πλω τον Ατλαντικό ωκεανό και πάτησαν το πόδι τους στην Αμερική για μια καλύτερη ζωή. ΄΄ Ερωτεύονται άγαρμπα, παντρεύονται βιαστικά. Γεννούν παιδιά. Η απογοήτευση έρχεται στο σπίτι ή ξεκινά από αυτό. Έχουν μια ιδιότυπη αγάπη, στέρεη από συνήθεια και φόβο. Σαν να μην περισσεύει για τα παιδιά τους.΄΄

Λέει χαρακτηριστικά ο πατέρας για τη γυναίκα του ΄΄ Όταν ήμουν μακριά ήθελα να τρέξω κοντά της, κι όταν έφτανα έξω από την πόρτα ήθελα να το βάλω στα πόδια”.΄Ή σε ένα άλλο σημείο διαβάζουμε ότι ΄΄το μέρος έχει ποτισμένη τη μυρωδιά από τα αποφάγια ζωής ενός μοναχικού άντρα πριν βροντήξει πίσω του την πόρτα στα μούτρα της όποιας ελπίδας.΄΄

Ή σε ένα άλλο ο γιος για τη μητέρα ΄΄ Από τη μάνα μου πήρα το ταλέντο στη ζωγραφική. Αυτή ζωγράφιζε τόσο καλά στο πρόσωπο της την απαξία΄΄.

Όμως το κύριο θέμα του βιβλίου δεν φαίνεται να είναι η δραματική συζυγική και οικογενειακή ιστορία. Είναι το- σε νέο-νουάρ ατμόσφαιρα- κυνήγι του γιου από τη μαφία, θύματος των οικογενειακών πάρε δώσε με τον υπόκοσμο. Έτσι το τελευταίο περίπου 1/3 του βιβλίου αλλάζει ύφος και από την ηθογραφία και ψυχογραφία παρακολουθούμε την κινηματογραφική και σχεδόν παραληρηματική ΄΄εις Άδου κάθοδον ΄΄ του γιου. Θα γλυτώσει; Αυτό το δραματικό ερώτημα διατρέχει με ανατροπές και εξαιρετική μαεστρία το μέρος αυτό της πλοκής. Εδώ απλά παρεμπιπτόντως αναγνωρίζουμε  την οικογενειακή Αρά, όπως την οριοθέτησαν οι αρχαίοι, όταν η μαφία απαντάει στον γιό ΄΄ Το χρέος είναι δικό σου. Από την αρχή ήταν. Είσαι γιός του΄΄. Άλλη μια εκδοχή λοιπόν του γνωστού ΄΄Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσιν τέκνα΄΄.

Εποχή: Όπως είπαμε είναι η εποχή της μεγάλης μετανάστευσης στις ΗΠΑ στις αρχές του αιώνα, εποχή φτώχειας, δουλειάς, εποχή της φούσκας του Αμερικανικού ονείρου, της μαφίας, του Μεγάλου Πολέμου και του Μακαρθισμού, όπου το να είσαι ΄΄κόκκινος΄΄ ήταν σαφώς χειρότερο από το να είσαι μαφιόζος ή μετανάστης.

Πλοκή-αφήγηση: Αφηγητής είναι ο ίδιος ο γιος, ο οποίος γράφει την ιστορία της οικογένειας του και σε ένα παράλληλο επίπεδο τη δική του ιστορία. Έχουμε λοιπόν στο μεγαλύτερο μέρος δύο αφηγηματικά επίπεδα και δύο χρόνους- το παρελθόν και το παρόν-στα οποία η αφήγηση μετακυλάει με μεγάλη μαεστρία από το ένα στο άλλο.

Ήρωες-χαρακτήρες:

 Στηβ, ο πατέρας. Του έπεσε μεγάλο μάλλον το μέγεθος της Αμερικής, βαρύ το κουστούμι του γάμου, καλόψυχος και ευαίσθητος, αντιήρωας, λίγος και μέτριος σε όλα, ήταν προδιαγεγραμμένο από τη μοίρα να ερωτευτεί μια γυναίκα- αρσενικό, να είναι η πυξίδα του, να του δείχνει το σωστό, να στηρίζει την οικογένεια αλλά και μοιραία να τον απαξιώνει. Αφού έκανε ένα πλήθος δουλειές του ποδαριού, κι αφού έμεινε χωρίς δουλειά μην αντέχοντας την υποτίμηση από τη γυναίκα του και από το βάρος των οικογενειακών εξόδων, ζήτησε δουλειά από τη μαφία. Τότε όμως εγκατέλειψε ουσιαστικά την οικογενειακή εστία, έκανε μια παράλληλη ζωή και σχέση. Χειραφετήθηκε κάπως, ψήλωσε…αλλά και γκρεμοτσακίστηκε… Και κάπως έτσι τελειώνει  λοιπόν η αγάπη… σελ.38, 42, 46

Μαρία, η μητέρα. Μοδίστρα. Εργατικό μυρμήγκι μα και επιτελικός νους. Δυστυχώς όμως γρήγορα απέμεινε μόνο νους, αφυδατωμένη από συναισθήματα. Ο έρωτας σύντομα έγινε περιφρόνηση και μίσος για τον άντρα της. Η βιοπάλη την είχε μόνιμα σε κατάσταση συναγερμού. Πού χώρος για τρυφερότητα και ευτυχία. Ούτε η μητρότητα δεν λείανε κάπως τις γωνίες της. Αντιθέτως. Μόνο ο γιος ήταν η κρυφή της αδυναμία. Χαρακτηριστικά σελ.50, 51. 31

Κιμ ή Κόμνας, ο γιος. Ο λόγιος και καλλιτέχνης της φαμίλιας του. Ζωγράφος που τον εκμεταλλεύονται οι γκαλερί κι οι μεσάζοντες, ελαιοχρωματιστής για τα προς το ζην. Σήκωσε στους ώμους του τη βαριά κληρονομιά της δυστυχίας της οικογένειας του, να ξεπληρώσει τα λάθη του πατέρα του και την κλοπή του γαμπρού του στη μαφία. Ευνουχισμένος σεξουαλικά, αδύναμος να σπάσει το καλούπι της μάνας του που ζωντάνευε σε κάθε σχέση του με γυναίκα. Πολυμήχανος βέβαια Οδυσσέας, παλεύει μέχρι τέλους με τα θηρία, τα εντός και εκτός. Ενδεικτικά τα λόγια της μάνας του..σελ.98.Επίσης τα λόγια του για τον έρωτα, σελ.254 και σελ.284-285. Η τα λόγια μιας ερωμένης του για αυτόν σελ.133. Τέλος τα λόγια του ίδιου για τον εαυτό του…σελ.62.

Κate, Ann, Hellen, οι κόρες. Φέρνουν ανεξίτηλες στάμπες από τα τραύματα της παιδικής τους ηλικίας. Κανένα άγγιγμα του Μίδα δεν τις καταδέχτηκε. Έμαθαν να ζουν χωρίς αγάπη, για τους γονείς τους νιώθουν κυρίως μίσος και παράπονο. Τις λείπει το γέλιο, γιατί δεν το διδάχτηκαν στην οικογένεια. Χαρακτηριστικά όταν συνομιλεί η Ann με τον αδερφό της διαβάζουμε..σελ.180.

Γλώσσα- ύφος: Η γλώσσα είναι φροντισμένη, με στοιχεία ιδιωματικά διαφόρων κωδίκων, αργκό, αγγλικά, λόγια, βρίθει από πληροφορίες στο υπόμνημα ιστορικές, γεωγραφικές, λαογραφικές, θρησκευτικές κλπ. Ενδεικτικά όλα  της ευρυμάθειας και της μελέτης του συγγραφέα. Ο λόγος εναλλάσσεται από μακροπερίοδος σε μικροπερίοδος, ανάλογα με το αφηγηματικό επίπεδο. Το ύφος άλλοτε είναι νοσταλγικό, νατουραλιστικό,  όταν διηγείται ο αφηγητής τα πρώτα χρόνια της οικογένειας του, άλλοτε σκληρό και ωμό, άλλοτε ασθματικό, με κοφτές, μικρές προτάσεις, όταν ο ήρωας βρίσκεται μπλεγμένος στον ιστό της μαφίας.

Θυμοσοφίες: Είναι το ιδιαίτερο εκείνο κομμάτι σε ένα λογοτεχνικό έργο που μου αρέσει να το ονομάζω καταχρηστικά θυμοσοφίες. Είναι φράσεις, προτάσεις, σκέψεις του συγγραφέα που απηχούν τη δική του κοσμοαντίληψη για την ύπαρξη, τις σχέσεις, το νόημα της ζωής, τη συνείδηση, την ηθική κλπ. πολλές φορές πασπαλισμένες με μια δόση χιούμορ. Το Αμέρικα είναι πλούσιο κι ο Νίκος μας τις χαρίζει απλόχερα: σελ. 30, 36,44, 45, 168, 280 και φυσικά πολλά άλλα.

Συνοψίζοντας θα έλεγα πως η επαφή με το «Αμέρικα» αποτελεί μια κάποιου είδους περιπέτεια για τον αναγνώστη. Κι αυτό επιτυγχάνεται όχι μόνο από την γοργή και αριστοτεχνική πλοκή ούτε μόνο από την έντονη δράση αλλά από το συνδυασμό μια εμπνευσμένης μυθοπλασίας με την αφηγηματική δεινότητα και τη διείσδυση στην ψυχολογία των ηρώων,  που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Όλα τα παραπάνω ενσωματώνονται στο «Αμέρικα»  καθιστώντας το ένα ιδιαίτερο βιβλίο ακόμη για το πιο απαιτητικό κοινό.

Εγώ προσωπικά θα’ θελα να ευχαριστήσω τον συγγραφέα του και φίλο Νίκο Βαβδινούδη γιατί με το βιβλίο του αυτό έδειξε περίτρανα ότι η ποιότητα ενός μυθιστορήματος δεν βρίσκεται υποχρεωτικά μόνο στη ευθυμάθεια που μπορεί να προσφέρει και στο εξεζητημένο και σπάνιο θέμα του αλλά κυρίως στην ιδιαιτερότητα της πλοκής του και στην αφηγηματική του αρμονία, γιατί πάνω απ’ όλα το μυθιστόρημα είναι έντεχνος λόγος. Σας ευχαριστώ, πολύ.

 

 

Nobody Actually Knows What Russia Does Next

0

The West’s warnings about Vladimir Putin’s future plans are getting louder—but not any more convincing.

Walt-Steve-foreign-policy-columnist20
Walt-Steve-foreign-policy-columnist20
Stephen M. Walt
By , a columnist at Foreign Policy and the Robert and Renée Belfer professor of international relations at Harvard University.
Russian President Vladimir Putin speaks on the phone in his office in Saint Petersburg on Dec. 15, 2018. ALEXEY NIKOLSKY/SPUTNIK/AFP VIA GETTY IMAGES 

Apparently, key members of the Western foreign-policy elite are mind readers: They claim to know exactly what Russian President Vladimir Putin’s intentions are. Prominent officials and political commentators increasingly agree that his ambitions are limitless and that Ukraine is just his first target.

U.S. Secretary of Defense Lloyd Austin has said, “Putin will not stop at Ukraine.” Former CIA Director David Petraeus told CNN’s Christiane Amanpour, “Putin won’t stop there.” Ukrainian President Volodymyr Zelensky warned, “Lithuania, Latvia, Estonia, Moldova may be next,” and U.S. Ambassador to Great Britain Jane Hartley said that “anybody who thinks that Russia may stop after this … is wrong.” Lithuanian Foreign Minister Gabrielius Landsbergis is on the same page, having said, “Russia is not going to stop. … [Putin’s] obviously got plans to go further.” U.S. President Joe Biden issued the exact same warning back in December 2023, and so did NATO Secretary-General Jens Stoltenberg. Western officials aren’t sure when Russia is going to go after NATO, but a growing chorus seems to believe a wider war is inevitable if Moscow is not decisively defeated.

As Walter Lippmann warned, “When all think alike, no one thinks very much.” The plain fact is that none of these people know what Putin or Russia will do if the war in Ukraine ends with Russia in control of some of Ukraine’s pre-2022 territory. Neither do I, and neither does anyone else, except maybe Putin himself (and he may not know for sure). It’s possible that Putin does have vast ambitions and will try to follow a costly success in Ukraine with a new attack somewhere else. But it is also entirely possible that his ambitions do not extend beyond what Russia has won—at enormous cost—and that he has no need or desire to gamble for more. Putin recently declared that Russia was not going to attack NATO, for example, though he also pointed out that F-16s or other aircraft being provided to Ukraine would be legitimate targets once they are deployed there (duh). No one should take Putin’s assurances at face value, but neither should one automatically assume that everything he says is a lie.

Of course, those Western experts issuing lurid warnings about Putin’s future actions are trying to convince Western publics (and the U.S. Congress) to pony up more aid for Ukraine and more money for European defense. To be clear, I’m also in favor of continuing aid for Ukraine, and I’d like to see NATO’s European members bolster deterrence by building up their conventional forces. What bothers me is the reflexive threat inflation that inspires such pronouncements, along with the tendency to treat these gloomy forecasts as if they were established truths, and to portray anyone who questions them as naïve, a pro-Russian stooge, or both.

The belief that Putin has unlimited ambitions rests, in part, on the familiar liberal claim that all autocrats are innately aggressive and difficult to deter. The logic is simple: “All dictators seek to expand; Putin is a dictator; ergo, Putin won’t stop with Ukraine. QED.” This syllogism is an article of faith among liberal elites, but there is little evidence to support it. To be sure, some dictators—such as Napoleon or Adolf Hitler—were dangerous serial aggressors, which is why any autocrat we happen to be at odds with today inevitably gets labeled as “another Hitler.” But other dictators were rather well-behaved on the international stage, however egregious their conduct at home might have been. Mao Zedong was a tyrant by anyone’s definition, and his policies were responsible for the deaths of millions of his countrymen, but Mao’s only war of conquest was the seizure of Tibet in 1950. Otto von Bismarck’s Prussia fought three separate wars in a span of eight years, but the unified Germany forged in 1871 was a resolutely status-quo power for the rest of the century. As Stanislav Andreski argued many years ago, many military dictatorships are peacefully inclined because going to war would require them to arm their own citizens, and doing so might threaten their hold on power. The fact that Putin is a ruthless dictator who imprisons or murders his domestic rivals and engages in other despicable acts tells us almost nothing about whether he wants to conquer a bunch of Russia’s neighbors or believes he would be able to do so. And one hardly needs to be a dictator to launch an unprovoked, illegal, and highly destructive war; I can think of some prominent liberal democracies that have done so on several occasions.

Second, Russia will be in no shape to launch new wars of aggression when the war in Ukraine is finally over. U.S. intelligence believes Russia has lost more than 300,000 troops killed or wounded in Ukraine, along with thousands of armored vehicles and dozens of ships and aircraft. Putin has been reluctant to order additional troop mobilizations (though he may do so now that his “reelection” is over), both because such measures will weaken the Russian economy further and risk fueling popular discontent. Western sanctions have not hurt the Russian economy as much as the United States and its allies hoped, but the long-term economic consequences for Russia are still going to be severe. Fighting a long conventional war is costly, and starting another one whenever the current one ends would be even more foolhardy than Putin’s original decision to launch what he believed would be an easy “special military operation.” Isn’t it just as likely that Russia’s difficulties in Ukraine will make Putin far more cautious in the future, even if his army eventually ekes out a Pyrrhic victory?

Third, if the main reason that Putin decided to invade was to prevent Ukraine from moving into the West’s orbit and someday joining NATO, then he might be satisfied if that possibility is foreclosed in a subsequent peace agreement. States often go to war out of fear rather than greed, and if Russia’s security fears diminish, its incentive to go after other countries in Europe would presumably decline as well. NATO’s members should not take this possibility for granted, of course, but it is as plausible as the assumption that Putin’s aims have no limit.

Some observers in the West maintain that NATO enlargement was irrelevant, and insist that Putin invaded because he believes Ukrainians and Russians share deep cultural and historical roots and must therefore be politically aligned if not formally united. In this view, NATO enlargement had nothing to do with his decision to start the war; it’s just an example of good old-fashioned Russian cultural imperialism. If that is the case, however, it implies that Ukraine is sui generis in Putin’s thinking, and his reasons for invading (and for thinking it would be easy) do not apply anywhere else. Interestingly, this conclusion is consistent with the point that then-Ambassador William Burns made back in 2008, when he warned Washington that “Ukrainian entry into NATO [was] the brightest of all red lines for the Russian elite (not just Putin).” Russia reluctantly tolerated earlier rounds of NATO enlargement, but Ukraine was in a very different category. Whatever one thinks of Putin’s convoluted claims about the “historical unity of Russians and Ukrainians,” he doesn’t see Finland or Sweden or Poland or anyone else in the same way. The status of Russian-speaking minorities in the Baltic states might provide a pretext for subsequent Russian interference, but would Putin risk a direct clash of arms with NATO over countries where most of the people are not Russian and firmly hostile to being reincorporated?

My point is that if you believe Putin invaded primarily because he thinks Russians and Ukrainians are “one people,” then you might reasonably conclude his ambitions are limited to that one unique case.

Lastly, the claim that Putin is an unappeasable serial aggressor who will launch new wars if he is not totally defeated impedes efforts to end the war and spare Ukraine further damage. If you believe that total defeat is the only thing that will prevent Putin from starting a new war, then you are in effect saying that the current fighting must continue until Ukraine regains all its territory—full stop. I would love to see that happen, but that outcome seems increasingly unlikely, even if additional Western support is forthcoming. And by the way, have any of those cockeyed optimists who wrongly predicted that Ukraine’s counteroffensive last summer would succeed apologized for their error and explained why they were wrong?

To repeat: I’m not saying that I know what Putin will do—I don’t. Nor do I think we should simply assume that his intentions are benign or that he will reliably uphold the status quo in Europe once the war in Ukraine is over. What I’m objecting to are all those influential voices who claim to know exactly what he will do and who are basing the continued pursuit of unrealistic objectives on mere guesswork.

If the war in Ukraine is going to end with something less than a total Ukrainian victory, then the proper response is to make it less likely that other countries will suffer Ukraine’s fate in the future. Because none of us knows what Putin might do, NATO’s European members should increase their defense capabilities and correct any obvious vulnerabilities. At the same time, however, the United States and its NATO allies should acknowledge Russia’s legitimate security concerns (and, like all countries, Russia does in fact have them) and consider what they can do to allay them. Such an effort would be controversial and difficult, given the lingering desire to “make Russia pay” for what it has done. But wise statecraft is forward-looking, and preventing a future war should take precedence. This will require combining credible deterrence and credible assurances so that Putin or his successors have both less need to contemplate using force and less confidence that doing so would leave Russia better off.

Stephen M. Walt is a columnist at Foreign Policy and the Robert and Renée Belfer professor of international relations at Harvard University. Twitter: @stephenwalt

Foreign Policy

Τέμπη: «Οι υψηλές εγγυοδοσίες δεν έχουν πληρωθεί», δήλωσε συνήγορος κατηγορουμένης για τη Σύμβαση 717

1

(ΚΥΔΩΝΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ / INTIME NEWS)

«Ο κ. Βελόπουλος παρενέβη στο έργο της Ελληνικής Δικαιοσύνης, διαδίδοντας ψεύδη»

Την «εξαφάνιση» της υψηλής εγγυοδοσίας των 600 χιλιάδων ευρώ που επιβλήθηκε από την Ευρωπαία ανακρίτρια σε κατηγορούμενη για την σύμβαση 717, θα ζητήσει ο συνήγορός της Θρασύβουλος Κονταξής, ο οποίος δήλωσε ότι ουδείς μέχρι στιγμής από όσους έχουν απολογηθεί δεν έχει καταβάλει την εγγύηση που έχει επιβληθεί.

Θεωρώντας ότι η ευρωπαϊκή εισαγγελία ασκεί πολιτική, ο κ. Κονταξής ανέφερε ότι σε περίπτωση που η δικαστική λειτουργός απορρίψει το αίτημά του, το επόμενο βήμα είναι προσφυγή στο Δικαστικό Συμβούλιο.

Αγωγή σε βάρος του Κυριάκου Βελόπουλου

Παράλληλα, ανέφερε ότι έχει κατατεθεί αγωγή σε βάρος του κ. Βελόπουλου τον οποίο κατηγόρησε για παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης λόγω των δηλώσεών του στη Βουλή για τους εμπλεκόμενους στην σύμβαση 717. 

«Η Ελληνική Δικαιοσύνη στην υπόθεση των Τεμπών, παρά τα όποια προβλήματα της, κινήθηκε ταχύτατα, διακριτικά και αποτελεσματικά. Δεν ισχύει το αυτό για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία η οποία, κατά την άποψή μας, στην ουσία ασκεί πολιτική, (με εργαλειοποίηση του νόμου, θέση για την οποία θα λάβει, σύντομα, όλες τις νόμιμες απαντήσεις ενώπιον πάσης αρμοδίας Αρχής, του Συμβουλίου της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένου).

Για τους αυτούς ακριβώς λόγους εκδόθηκε η χθεσινή -1 Απριλίου 2024- ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία είναι καταπέλτης σε βάρος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Πλείστοι όσοι, λοιπόν, (κόμματα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, θεσμικοί φορείς, «επαναστάτες του καναπέ και του Fb»), επικαλούμενοι τα θύματα και την τραγικότητα της απώλειας τους, επιχειρούν να εκμεταλλευθούν – ο καθένας για ίδιο όφελος- το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, (τμήμα της οποίας, δυστυχώς, «διψά για αίμα»).

Στα πλαίσια αυτά κύριος ονόματι Κ. Βελόπουλος, δημοσιογράφος, βουλευτής και πρόεδρος κόμματος, (ομιλών στο Κοινοβούλιο περί «γλεντιού που αρχίζει»…), παρενέβη στο έργο της Ελληνικής Δικαιοσύνης, διαδίδοντας ψεύδη, που διασύρουν υπολήψεις κατηγορουμένων, με προφανή κίνδυνο ανεπίγνωστου εγκλωβισμού της Δικαιοσύνης, κατά παραβίαση κάθε έννοιας του τεκμηρίου αθωότητας.

Ως εκ τούτου κατατέθηκε σε βάρος του αγωγή προσβολής προσωπικότητας αλλά και αγωγή παραβίασης του τεκμηρίου αθωότητας από δημόσιο λειτουργό. Ανάλογες αγωγές αλλά και εγκλήσεις θα υποστεί, άμεσα, όποιος διαρρέει και διαστρέφει τμήματα της δικογραφίας, όποιος προσδοκά πολιτικά ή άλλου είδους οφέλη και παρεμβαίνει αθέμιτα στο έργο της Δικαιοσύνης και εκβιάζει δικαστικές κρίσεις.»

naftemporiki.gr

Οι Ρώσοι μεγιστάνες αύξησαν τον πλούτο τους κατά 72 δισ. δολάρια το 2023

0

Αύξησαν τον πλούτο τους κατά 72 δισ. δολάρια οι δισεκατομμυριούχοι της Ρωσίας πέρσι, φθάνοντας στα 577 δισ. δολάρια, σύμφωνα με δημοσίευμα του Forbes, με τον Βαγκίτ Αλεκπέροφ, πρώην πρόεδρο της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, να βρίσκεται στην πρώτη θέση.

Tο περιοδικό Forbes εκτιμούσε το 2021, πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ότι τα συνολικά περιουσιακά στοιχεία των Ρώσων δισεκατομμυριούχων έφθαναν τα 606 δισ. δολάρια.

Οι υψηλές τιμές των εμπορευμάτων τα τελευταία δύο χρόνια και η εστιασμένη στον πόλεμο οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας, η οποία καταπνίγει τον αντίκτυπο των δυτικών κυρώσεων, συνέβαλαν στην ανάκαμψη προς την κατεύθυνση αυτού του αριθμού.

Πολλοί Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι υπέστησαν δυτικές κυρώσεις, καθώς η Δύση προσπάθησε να τιμωρήσει τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και όσους θεωρήθηκε ότι ήταν κοντά του, για την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Ο συνολικός τους πλούτος μειώθηκε στα 353 δισ. δολάρια το 2022.

Η περιουσία του Αλεκπέροφ αυξήθηκε στα 28,6 δισ. δολάρια από τα 20,5 δισ. πέρυσι, γράφει το Forbes. Πέρασε στην πρώτη θέση από την ένατη στην οποία βρίσκεται τώρα ο Αντρέι Μελνιτσένκο, που δημιούργησε την περιουσία του με τα λιπάσματα και του οποίου ο πλούτος έπεσε στα 21,1 δισ. δολάρια από τα 25,2 δισ..

Ο Λεονίντ Μίκελσον, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας φυσικού αερίου Novatek, τον οποίο το Forbes κατέταξε στη δεύτερη θέση, είδε την περιουσία του να αυξάνεται κατά 5,8 δισ. δολάρια φθάνοντας τα 27,4 δισ.

Το Forbes αναφέρει ότι σήμερα σε όλο τον κόσμο υπάρχουν περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι από ποτέ, 2.781 συνολικά και οι 20 κορυφαίοι αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης του πλούτου. Ο Αλεκπέροφ κατέχει την 59η θέση παγκοσμίως.

«Είναι πλουσιότεροι από ποτέ, με συνολικό πλούτο που φθάνει τα 14,2 τρισεκατομμύρια δολάρια, αυξημένος κατά 2 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2023» , αναφέρει το Forbes.

Ο Πούτιν έχει επανειλημμένα επισημάνει την αποτυχία των δυτικών κυρώσεων να καταστρέψουν τη ρωσική οικονομία και έχει αναδείξει το γεγονός ότι η οικονομία της Ρωσίας αναπτύχθηκε ταχύτερα πέρυσι -με αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,6%- από οποιαδήποτε από τις χώρες της Ομάδας των Επτά που είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τις κυρώσεις.

Διαθέτοντας τεράστιους φυσικούς πόρους, η οικονομία της Ρωσίας ανέκαμψε απότομα από την ύφεση του 2022, αλλά η ανάπτυξη βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην παραγωγή όπλων και πυρομαχικών για τον πόλεμο στην Ουκρανία, καλύπτοντας προβλήματα που εμποδίζουν τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ρώσων.

Για φέτος οι εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αναμένουν ανάπτυξη του ρωσικού ΑΕΠ κατά 2,6% , αλλά προβλέπουν ότι θα υπάρξουν δύσκολοι καιροί για την οικονομία λόγω της εκροής ανθρώπων και ελλείψεων στην τεχνολογία

Οι Ρώσοι επιχειρηματίες έχουν βγει κερδισμένοι στην πραγματικότητα από την αποχώρηση των δυτικών εταιρειών, με πλήθος εταιρειών να πωλούν φθηνά τα περιουσιακά τους στοιχεία ή να κατάσχονται οι ρωσικές δραστηριότητές τους και να εγκαθιστούν σ’ αυτές τοπικούς διαχειριστές.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Γιά τήν ταμπακιέρα οὐδέν!

1

Ἀναταραχή στό Μέγαρο Μαξίμου ἀπό τό πρωτοσέλιδο τῆς «Ἑστίας» γιά τό μήνυμα τῆς κ. Μητσοτάκη στόν ἐπιχειρηματία Εὐάγγελο Μαρινάκη – Ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος ἐπεχείρησε νά διαψεύσει, παραπέμποντας σέ δήλωση… ἰδιώτη, ἐνῷ ἄλλοι ἐπικαλοῦνται «κύκλους»

Τήν Κυριακή, πιστοί στίς ἀρχές τῆς δημοσιογραφικῆς δεοντολογίας καί ἀφοῦ διασταυρώσαμε τίς πληροφορίες μας ἀπό τοὐλάχιστον δύο πηγές, δημοσιεύσαμε τήν εἴδηση ὅτι ἡ σύζυγος τοῦ Πρωθυπουργοῦ, Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη, ἔστειλε μήνυμα στόν ἐπιχειρηματία Εὐάγγελο Μαρινάκη, μέ τόν ὁποῖο ἡ Κυβέρνηση βρίσκεται σέ διάσταση μετά τίς ἀποκαλύψεις τοῦ «Βήματος» περί μονταζιέρας, καί τοῦ ζήτησε νά τά βροῦν.

  • Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

Μέ καθυστέρηση σχεδόν ἑνός εἰκοσιτετραώρου ἀπό τήν ἀνάρτηση τοῦ πρωτοσέλιδου στήν ἱστοσελίδα μας στό Facebook καί ἀφοῦ τό θέμα ἀναπαρήχθη εὐρέως στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, χθές τό πρωΐ ὁ δημοσιογράφος Χρῆστος Ράπτης, ὁ ὁποῖος ἦταν παρών στή συνάντηση στήν οἰκία τοῦ ἐπιχειρηματία μέ τούς δύο ὑπουργούς (μαζί μέ ἄλλους), θεώρησε ὅτι ἐθίγη ἡ ὑπόληψή του καί μέ μία δήλωσή του παρενέβη στρεφόμενος κατά τοῦ ὑπογράφοντος. Ἀπειλεῖ μέ προσφυγές στά ποινικά καί ἀστικά δικαστήρια, καθώς θεωρεῖ ὅτι τόν ἐμφανίσαμε νά εἶδε τό μήνυμα πού ἐπεδείχθη στήν πολυπληθῆ ὁμήγυρη, ἡ ὁποία ἦταν συγκεντρωμένη ἐκεῖνο τό βράδυ στήν οἰκία τοῦ ἐπιχειρηματία. Λίγα λεπτά ἀργότερα, ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Παῦλος Μαρινάκης ἐξαπέλυσε δριμεῖα ἐπίθεση κατά τῆς ἐφημερίδας μας ἐπικαλούμενος τήν δήλωση τοῦ κυρίου Χρήστου Ράπτη, μᾶς κατηγόρησε ὅτι παραβιάσαμε κατά πολύ τήν κόκκινη γραμμή, ὅτι στοχοποιοῦμε συζύγους καί οἰκογένειες, ἐνῷ κατέληξε ὑποστηρίζοντας ὅτι θέλουμε νά… ρίξουμε τόν ἐκλεγμένο πρωθυπουργό τῆς χώρας. Ἡ «Ἑστίαw δημοσιεύει σήμερα στό πλῆρες περιεχόμενό τους, καί τίς δηλώσεις τοῦ κυρίου Ράπτη καί τίς δηλώσεις τοῦ κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου, γιά νά διαπιστώσει τό ἑξῆς ἁπλό: Γιά τήν ταμπακιέρα οὐδέν! Ἡ Κυβέρνηση ἐπικαλεῖται ἕναν…. ἰδιώτη πού παρίστατο σέ μία συγκέντρωση στήν ὁποία προσῆλθαν οἱ ὑπουργοί, γιά νά διαπραγματευτοῦν μέ ἐπιχειρηματία τήν μείωση τῆς ἔντασης τῆς ἐναντίον της κριτικῆς, γιά νά ἐπιχειρήσει νά διαψεύσει τό δημοσίευμά μας.

Ὅπως γνωρίζει καλά ὁ κύριος Μαρινάκης, δύο ἄνθρωποι θά μποροῦσαν νά διαψεύσουν αὐτήν τήν πληροφορία μέ δημόσια δήλωσή τους. Αὐτός πού φέρεται ὅτι ἔστειλε τό μήνυμα καί ἐκεῖνος πού ἐμφανίζεται ὅτι τό ἔλαβε, ἐπιδεικνύοντάς το σέ τρίτους, σύμφωνα μέ τίς ἀξιόπιστες πηγές μας. Δέν τό ἔκανε οὔτε ὁ ἕνας οὔτε ὁ ἄλλος. Ἐκκωφαντική ἡ σιωπή. Ἀντί νά κρύβεται, λοιπόν, ἡ Κυβέρνηση πίσω ἀπό ἕναν τρίτο, μέ τόν ὁποῖο δέν ἀσχοληθήκαμε κάν πέραν τῆς παρουσίας του στήν οἰκία ἐκεῖ τήν συγκεκριμένη βραδιά (τήν ὁποία ἐπιβεβαιώνει), ἀφοῦ δέν τό διαψεύδουν οἱ λοιποί ἐμπλεκόμενοι, τό δημοσίευμά μας ἰσχύει ἀπολύτως. Οἱ πηγές μας εἶναι ἀκριβεῖς. Πόσῳ μᾶλλον πού τήν ἴδια πληροφορία, ἐνισχυμένη μάλιστα μέ τήν προσθήκη ὅτι ἡ σύζυγος τοῦ Πρωθυπουργοῦ τηλεφώνησε στόν ἐπιχειρηματία ἐκείνη τήν ἡμέρα γιά νά τοῦ διαμαρτυρηθεῖ, τήν δημοσιεύει στήν πρώτη της σελίδα καί ἡ ἐφημερίδα Documento, μέ τήν ὁποία στό παρελθόν ἡ Κυβέρνηση εἶχε ἀνοιχτούς λογαριασμούς.

Δέν θά ἀσχοληθοῦμε γιατί ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος ἐπιτίθεται στήν «Ἑστία» καί ὄχι καί σέ μία ἀκόμη ἐφημερίδα πού ἀποκάλυψε τήν ἴδια ἀκριβῶς πληροφορία. Ξέρουμε τήν αἰτία. Ὁ χρόνος θά ἀποκαλύψει τό γιατί. Ἀλλά δέν μᾶς ἀφορᾶ. Ὅσον ἀφορᾶ τίς κατηγορίες τοῦ κυρίου Μαρινάκη περί παραβίασης τῆς κόκκινης γραμμῆς καί περί δῆθεν ἐπιχείρησης πτώσης τῆς Κυβέρνησης, δύο παρατηρήσεις: Στά ἑφτά χρόνια πού διευθύνω αὐτήν τήν ἐφημερίδα, τῆς ὁποίας δέν εἶμαι ἐκδότης ἀλλά διευθυντής, μετά τήν τιμή πού μοῦ ἔκανε ὁ Ἰωάννης Φιλιππάκης, οὐδέποτε ἀσχοληθήκαμε μέ τήν σύζυγο τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Στήν συγκεκριμένη περίπτωση, ὅμως, ἀσχοληθήκαμε γιά λόγους θεσμικούς καί ὄχι γιά λόγους προσωπικούς. Στήν δημοσιογραφία εἶναι εἴδηση, εἶναι πολιτικό θέμα, ἄν ἐμπλέκεται ἐξωθεσμικά στήν διένεξη μίας Κυβέρνησης μέ ἕνα ἐπιχειρηματικό κέντρο ἕνα οἰκεῖο πρόσωπο στόν ἐκλεγμένο Πρωθυπουργό τῆς χώρας, χωρίς νά ἔχει τήν δημοκρατική νομιμοποίηση.

Ἡ μόνη κόκκινη γραμμή πού παραβιάζεται στήν συγκεκριμένη περίπτωση, εἶναι ἡ ἀπόπειρα τῆς Κυβέρνησης νά μᾶς ἀπαγορεύσει τήν ἄσκηση τοῦ δημοσιογραφικοῦ ἐπαγγέλματος καί νά μᾶς ἐκφοβίσει μέσῳ τρίτων. Παραβιάζοντας ὠμά τό ἄρθρο 14 τοῦ Συντάγματος. Αὐτή εἶναι ἡ δική μας κόκκινη γραμμή καί, δυστυχῶς, ἡ Κυβέρνηση μέ τήν παραληρηματικοῦ τύπου δήλωση τοῦ κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου τήν παραβιάζει κατά πολύ.

Ὅσον ἀφορᾶ τήν δῆθεν ἀπόπειρα πτώσης τοῦ ἐκλεγμένου Πρωθυπουργοῦ τῆς χώρας: τήν προηγούμενη ἑβδομάδα ἡ Κυβέρνηση κατηγοροῦσε τόν ἐπιχειρηματία Εὐάγγελο Μαρινάκη ὅτι ἀποπειρᾶται τήν πτώση της σέ συνεργασία μέ τόν πρόεδρο τοῦ ΠΑΣΟΚ, Νῖκο Ἀνδρουλάκη. Εἰπώθηκαν, μάλιστα, βαριές κουβέντες στή Βουλή ἀπό τόν Πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος μίλησε «γιά φουσκωμένα πορτοφόλια πού ἐξαγοράζουν» καί κάλεσε ὅποιον θέλει νά τόν ἀνατρέψει νά κατέλθει στόν πολιτικό στίβο.

Χθές ἡ Κυβέρνηση μέ ἀφορμή τό πρωτοσέλιδο τῆς «Ἑστίας» κατηγορεῖ ἐμᾶς ὅτι ἐπιχειροῦμε νά τήν ρίξουμε. Αὔριο δέν ξέρει κανείς ποιόν θά κατηγορήσει! Λυπούμεθα. Δέν διεκδικοῦμε αὐτό τό προνόμιο. Μέ τίς δηλώσεις πού ἔκανε ὁ κύριος Μητσοτάκης στήν Βουλή, ἔχει «καταδείξει» ξεκάθαρα ἄλλους, ὅτι ἀπεργάζονται τήν πτώση του.

Ἐμεῖς εἴμαστε προσηλωμένοι στήν δημοκρατική ἀρχή. Ἡ ἄσκηση τῆς ἐλευθεροτυπίας σέ αὐτήν τήν χώρα ἐνισχύει τήν δημοκρατία καί τούς θεσμούς. Δέν τούς ἀποδυναμώνει. Τό νά ἰσχυρίζεται κανείς ὅτι δύο δημοσιεύματα, ἕνα τοῦ «Βήματος» γιά τό μοντάζ τῶν ἠχητικῶν τῶν Τεμπῶν καί ἕνα δικό μας γιά τήν περίφημη συνάντηση τῶν δύο ὑπουργῶν σέ οἰκία ἐπιχειρηματία, βλάπτουν τήν δημοκρατία καί ὑπονομεύουν τήν ἐκλεγμένη Κυβέρνηση τοῦ τόπου, σημαίνει μόνον ἀνασφάλεια καί ἀποξένωση ἀπό τό λαϊκό αἴσθημα. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι δικό μας πρόβλημα. Ἡ ἀποστολή μας εἶναι νά δημοσιεύουμε εἰδήσεις καί αὐτό θά συνεχίσουμε νά κάνουμε. Οἱ ἀξίες πού μᾶς κληροδότησαν οἱ ἱδρυτές τῆς «Ἑστίας», εἶναι ὁ ὁδηγός μας καί σκοπεύουμε νά τίς τιμήσουμε. Εἰς πεῖσμα.

ΕΣΤΙΑ

Τζώρτζ Φρίντμαν: Γεωπολιτική και Σελήνη

0

George Friedman

2 Απριλίου 2024

Το φεγγάρι σύντομα θα επισκιάσει ολοκληρωτικά τον ήλιο – ένα γεγονός αρκετά σπάνιο στους αιώνες. Αυτή είναι μια κατάλληλη ευκαιρία, λοιπόν, να σκεφτούμε τη σελήνη, τη Γη και την ανθρωπότητα. Αλλά έχω επίσης έναν πιο πεζό λόγο για να το κάνω: είμαι στη διαδικασία να γράψω ένα βιβλίο για τη γεωπολιτική της Σελήνης, οπότε η έκλειψη μου έδωσε μια δικαιολογία για να εμπλουτίσω κάποιες πρώτες σκέψεις. (Σας διαβεβαιώνω ότι, ψυχολογικά, το γράψιμο για άμεση δημόσια δημοσίευση είναι δραματικά διαφορετικό από το ατελείωτο πριόνισμα του γραψίματος για το μέλλον.)

Το πρωταρχικό ζήτημα που διακυβεύεται είναι η σχέση της σελήνης με τη Γη. Πράγματι, το φεγγάρι είναι στενά συνδεδεμένο με τη Γη. Πριν από πολύ καιρό, ένας πλανήτης περίπου στο μέγεθος του Άρη πέρασε δίπλα απο τη Γη, απέκοψε ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη μας και το τοποθέτησε σε τροχιά γύρω από τη Γη – ή έτσι λέει η κυρίαρχη θεωρία. Αν και αυτό φαίνεται κοσμικά απίθανο, άνθρωποι που γνωρίζουν τέτοια πράγματα επιμένουν ότι είναι αλήθεια και ότι αναμφίβολα επηρέασε το σχήμα της Γης, το κλίμα της και ίσως ακόμη και την παγκόσμια γεωργία.

Η πιο εντυπωσιακή θεωρία είναι ότι το φεγγάρι είναι γεμάτο με πολύτιμα ορυκτά πάνω στα οποία είναι χτισμένο μεγάλο μέρος της οικονομίας της Γης. Αν όντως ένας πλανήτης χτύπησε τη Γη πριν από πολλά χρόνια, πρέπει να υποτεθεί ότι μια σημαντική ποσότητα της ορυκτής δομής της Γης αποσχίστηκε μαζί του. Εάν αυτό είναι αλήθεια, το φεγγάρι πρέπει να είναι ένας πλανήτης πλούσιος σε ορυκτά και επομένως ένα θεμέλιο πλούτου. Είναι γνωστό ότι το φεγγάρι έχει σημαντικές ποσότητες νερού, ως επί το πλείστον παγωμένο, καθώς και την ικανότητα να συλλαμβάνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που εκπέμπονται από τον ήλιο, που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τη βιομηχανία στο φεγγάρι και μεγάλο μέρος της ενέργειας της Γης, με την προϋπόθεση ότι θα μεταδοθεί στη Γη.

Το φεγγάρι είναι επίσης ένα εξαιρετικό μέρος από όπου μπορείτε να επηρεάσετε ή ακόμα και να κυριαρχήσετε στη Γη. Θα μπορούσε να γίνει μια στρατιωτική βάση από την οποία ένας εχθρός θα μπορούσε να βομβαρδίσει τη Γη με ηλιακή ενέργεια ή με ογκόλιθους που θα προμηθευόταν από την επιφάνεια της σελήνης. Εξίσου σημαντικό, είναι ένα εξαιρετικό αμυντικό σημείο για επιθετικά όπλα κρυμμένα κάτω από το φλοιό του, ικανού να αντέχει σε επιθέσεις –ακόμα και πυρηνικές επιθέσεις– σκάβοντας στην επιφάνειά του. Αντί για μια απέραντη ερημιά, μια καλά προστατευμένη σεληνιακή βάση θα μπορούσε να αντιμετωπίσει επιθέσεις στον διαστημικό χώρο μεταξύ Γης-Σελήνης και να προστατεύσει τις μεταλλευτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Αυτό είναι ένα πρωταρχικό σχέδιο της σημασίας του φεγγαριού. Πολλά πρέπει να μάθουμε ακόμη. Αλλά το ενδιαφέρον, ειδικά το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι εκεί.

Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον θα ξεκινήσει μια σειρά από επανδρωμένες αποστολές που θα έχουν σχεδιαστεί τελικά για να δημιουργήσουν μια βάση που θα μπορούσε να σταθεί για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα.

«Αυτός που ελέγχει την Ανατολική Ευρώπη ελέγχει τον κόσμο» είναι εδώ και πολύ καιρό μια κοινή επωδός στην ιστορία της γεωπολιτικής. Δεν είμαι σίγουρος πόσο αληθεύει αυτό, αλλά ακούγεται οριστικό. Παίρνω πολύ πιο σοβαρά την αρχή ότι, «Αυτός που ελέγχει το φεγγάρι ελέγχει τη Γη». Εάν, όπως υποτίθεται, το φεγγάρι έχει τους πόρους που απαιτούνται για να διατηρήσει μια μακροπρόθεσμη παραμονή, ενέργεια για να ελέγξει το εγγύς διάστημα και όπλα με τα οποία να το υπερασπιστεί, η πρόταση έχει κάποια λογική. Εξάλλου, το φεγγάρι είναι το απόλυτα πλεονεκτικό έδαφος που παρέχει σαφή θέα για την ανίχνευση επιθέσεων και υλικό που μπορεί να προσελκύσει δυνάμεις με βάσεις στη Γη να αναζητήσουν μια συμμαχία μαζί του – υποθέτοντας ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν στο φεγγάρι, απλώς, για να γίνουν πλούσιοι. Υπάρχουν προφανείς και όχι τόσο προφανείς λόγοι για τους οποίους αυτό μπορεί να μην λειτουργεί, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι οι Ευρωπαίοι πήγαν στη Νότια Αμερική αναζητώντας χρυσό, ασήμι και όλα τα υπόλοιπα. Λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες τεχνολογίες, η σχετική απόσταση μεταξύ Πορτογαλίας και Βραζιλίας και μεταξύ της Σελήνης και της Πορτογαλίας δεν είναι πολύ διαφορετική. Το ταξίδι στο φεγγάρι μπορεί ακόμη και να φαίνεται λιγότερο τρομακτικό.

Οι άνθρωποι επιδιώκουν τον πλούτο και θα χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη για να τον αποκτήσουν. Η ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία του αγώνα για τον πλούτο. Μου φαίνεται ότι, αν η αξία που πολλοί υποθέτουν ότι κατέχει το φεγγάρι γίνει πραγματικότητα, η γεωπολιτική μπορεί να συνεχίσει να κυριαρχεί σε ένα νέο παιχνίδι.

geopoliticalfutures.com