Αρχική Blog Σελίδα 1308

Πάιατ: Στηρίζουμε συνεργασία Ελλάδας – Τουρκίας – «Το φυσικό αέριο προσφέρει γεωπολιτικές ευκαιρίες»

2

Δεν θέλουμε να δούμε ξανά περιόδους όπως η ένταση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας το 2020, είπε ο Τζέφρι Πάιατ στο συνέδριο του Economist

«Οι ΗΠΑ πιστεύουν ακράδαντα ότι η ενέργεια πρέπει να είναι οδηγός συνεργασίας και όχι αντιπαράθεσης. Δεν θέλουμε να δούμε ξανά περιόδους όπως η ένταση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας το 2020. Και νομίζω ότι σήμερα η κατάσταση έχει πλέον βελτιωθεί δραστικά από τότε», τόνισε ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τους Ενεργειακούς Πόρους Τζέφρι Πάιατ από το βήμα του συνεδρίου του Economist στη Νέα Υόρκη για την Ανατολική Μεσόγειο, απαντώντας σε σχετική ερώτηση από το κοινό.

Στο ίδιο πλαίσιο υπογράμμισε: «Είναι σημαντικό η Ευρώπη να μην αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα της Ρωσίας με αλυσίδες εφοδιασμού που βρίσκονται υπό κινεζικό έλεγχο. Η διαφοροποίηση των πηγών είναι πολύ σημαντική και η Τουρκία είναι μια χώρα η οποία μπορεί να παίξει ρόλο εδώ μέσα από τους κρίσιμους ορυκτούς πόρους της και τη μεγάλη βιομηχανική της ικανότητα».

Λίγο πριν, κατά την ομιλία του, είχε επισημάνει ότι «οι παγκόσμιες αγορές ποτέ δεν θα κοιτάξουν ξανά τη Ρωσία ως αξιόπιστο προμηθευτή ενέργειας» και πως «το γεγονός αυτό δημιουργεί τεράστια ευκαιρία για την Ανατολική Μεσόγειο, η οποία είναι σε θέση να συνδράμει την ενεργειακή ασφάλεια και τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας».

Αναφέρθηκε δε στη δυναμική που διακρίνει στον τομέα των ηλεκτρικών διασυνδέσεων στην περιοχή αλλά και στα ανανεώσιμα. Επίσης, στο φυσικό αέριο, ως τομέα ο οποίος «έχει μεταμορφώσει τον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης προσφέροντας γεωπολιτικές ευκαιρίες».

Υπενθυμίζεται ότι ο Τζέφρι Πάιατ μιλώντας το περασμένο μήνα στο στο City Hub Events στην Αλεξανδρούπολη είχε αναφερθεί στις τρεις κινήσεις που καθιστούν την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης.

Το Βήμα

Refusing to Call Cyprus Occupied Isn’t Sophisticated; It’s Stupid

0

Πώς έπαιρναν διαζύγιο στο Βυζάντιο

0

Το διαζύγιο στο Βυζάντιο δεν ήταν απλή υπόθεση ούτε για τους άνδρες ούτε για τις γυναίκες, αλλά για εκείνες ήταν σαφώς δυσκολότερο. Η εκκλησία επισήμως θεωρούσε αμαρτία το δεύτερο γάμο, και επειδή η πολιτεία δεν ήθελε συγκρούσεις με την ιεραρχία, το κράτος περιόριζε σημαντικά τη νόμιμη λύση του γάμου. Ένας απλός τρόπος για να χωρίζουν τότε οι άνθρωποι ήταν ή να δηλητηριάζουν τη γυναίκα ή τον άνδρα τους αντίστοιχα, ή να παριστάνουν τους τρελούς ή ακόμα συχνότερα απλά να δηλώσουν ότι αποφάσισαν να ασκητέψουν.

Αν μια γυναίκα δήλωνε ότι ήθελε να γίνει μοναχή, το διαζύγιο εκδιδόταν αμέσως και ο άνδρας απελευθερωνόταν. Όμως τότε τα μοναστήρια ήταν για τις γυναίκες σχεδόν δεσμωτήρια, καθώς γυναικεία κρατητήρια δεν υπήρχαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και όλες οι γυναίκες που υπέπιπταν σε αδικήματα, αντιμετώπιζαν τους αυστηρότατους κανόνες των γυναικείων μονών. Κατά συνέπεια οι Βυζαντινές δεν το θεωρούσαν λύση στο πρόβλημα του κακού γάμου τους. Πέραν τούτου, οι πιο πολλές είχαν και παιδιά, τα οποία δε γίνονταν δεκτά στις μονές. Ελάχιστες αποφάσιζαν να πάνε σε μοναστήρι και να αφήσουν τα παιδιά τους στον κακότροπο ή τεμπέλη σύζυγο και πιθανόν στη μητριά που θα έπαιρνε σύντομα τη θέση τους.

Οι άνδρες από την άλλη, είχαν το δικαίωμα να ασκούν μοναστική ζωή και εκτός μονής. Στα σπίτια τους μάλιστα μπορούσαν να έχουν οικιακή βοηθό, οπότε ουσιαστικά σπίτωναν την ερωμένη τους. Σε αυτή την περίπτωση, αν η γυναίκα αποδείκνυε ότι ο πρώην άνδρας της δεν την χώρισε για να μονάσει, αλλά για να ζήσει με άλλη γυναίκα, η περιουσία του κατασχόταν από το κράτος. Αν όμως αυτός πρόσεχε και αν η γυναίκα του ήταν οικονομικά ανίσχυρη και δεν ζητούσε διαζύγιο, μόλις αυτός κατάφερνε να γίνει επίσκοπος, η σύζυγος υποχρεωνόταν εκ του νόμου να γίνει επίσης μοναχή και την έκλειναν δια της βίας σε μοναστήρι.

Η γυναίκα τότε δεν μπορούσε να κάνει και πολλές δουλειές για να ζήσει μόνη της τον εαυτό της και τα παιδιά της. Ο γάμος ήταν η μόνη οικονομική διέξοδος και γι΄αυτό οι γυναίκες απέφευγαν το χωρισμό εκτός και αν είχαν έτοιμο τον επόμενο σύζυγο. Στο Βυζάντιο ο γάμος μπορούσε να λυθεί μόνον «λόγω θανάτου ή λόγω μοιχείας», καθώς και για μετρημένους ακόμη λόγους. Το διαζύγιο, που επί αιώνες ονομαζόταν “ρεπούδιον“, από το λατινική λέξη για την αποπομπή ή μέχρι το 579 “περίλυσις”, ήταν ή συναινετικό ή “κατά πρόφασιν άμεμπτον, ένεκα σοβαράς αφορμής”.

Διαζύγιο

Αυτές οι σοβαρές αφορμές εκτός της μοιχείας, ήταν να αποδείξει η γυναίκα ότι το ταίρι της ήταν τυμβωρύχος ή ιερόσυλος, ή ότι συνωμοτούσε κατά του βασιλιά, ή ησχολείτο με μαγγανείες, ή ήταν ληστής. Επίσης θεωρητικά η γυναίκα μπορούσε να χωρίσει αν αποδείκνυε ότι ο άντρας της την έδερνε, ότι ήθελε να τη σκοτώσει ή να τη δηλητηριάσει, ότι την εξέδιδε ως ιερόδουλη, ότι έβαζε στο σπίτι τους την ερωμένη του, ότι έπασχε αυτός από κάτι ανίατο ή ότι ήταν σεξουαλικά ανίκανος και δεν της έδινε τη δυνατότητα να κάνει παιδιά. Το γεγονός ότι θεωρείτο λόγος διαζυγίου το να βάλει στην οικογενειακή εστία ο άνδρας την ερωμένη του, σημαίνει προφανώς ότι το να έχει απλώς ερωμένη δε μετρούσε ιδιαίτερα στα δικαστήρια ως λόγος έκδοσης διαζυγίου.

Ο άντρας με τη σειρά του μπορούσε να χωρίσει νόμιμα και για άλλους λόγους: αν για παράδειγμα η γυναίκα πήγαινε σε συμπόσιο και έτρωγε στο ίδιο τραπέζι με άνδρες, θεωρείτο αιτία διαζυγίου. Επίσης αιτία διαζυγίου ήταν το να πάει η γυναίκα χωρίς την άδεια του άνδρα της στον ιππόδρομο ή στο θέατρο ή σε κοινά λουτρά. Επίσης μπορούσε ο άνδρας να χωρίσει αν η γυναίκα του έμενε για μια νύχτα εκτός οικίας, ενώ ο ίδιος της ζητούσε να γυρίσει στο σπίτι τους.

Πολλοί άνδρες που ήθελαν διαζύγιο πήγαιναν στα δικαστήρια παριστάνοντας τους τρελούς ή τους δαιμονισμένους, ώστε να μπορέσουν να χωρίσουν και να παντρευτούν άλλη γυναίκα. Πολλοί κατέφευγαν και στο αντίθετο και υποστήριζαν ότι είχε τρελαθεί η γυναίκα τους. Οι πιο πολλοί όπως προαναφέρουμε κατέφευγαν στη λύση “θέλω να μονάσω”, όπως προκύπτει από τους τρεις τόμους επί των οικογενειακών θεμάτων του Φαίδωνα Κουκουλέ.

Αν η γυναίκα απατούσε τον άνδρα της ή τον εγκατέλειπε για κάποιον άλλον, τα πράγματα ήταν πολύ σκληρά στις αρχές της βυζαντινής περιόδου, καθώς ο σύζυγος είχε το δικαίωμα να την σκοτώσει.  Ο Λέων ο Σοφός μετά το 900 μ.Χ. μαλάκωσε λίγο το νόμο και απαγόρευσε το φόνο, αντικαθιστώντας τον με την ποινή να κόβεται η μύτη της άπιστης γυναίκας (ρινοκόπημα), ώστε να μην μπορεί να κρύψει ποτέ πια στη ζωή της το γεγονός ότι δεν στάθηκα πιστή στον σύζυγο.

Το πρόβλημα του ξυλοδαρμού

Αν ο σύζυγος ήταν σκληρός και τις χτυπούσε, και αν βεβαίως οι γυναίκες μπορούσαν να το αποδείξουν, ο νόμος, θεωρητικά, της κάλυπτε, γιατί επέβαλε ο σύζυγος να καταβάλει στη σύζυγο το 1/3 της προίκας που του είχε δώσει ο πατέρας της όταν παντρεύτηκε. Ήταν όμως τόσο συνηθισμένο το πρόβλημα του ξυλοδαρμού, που στην γραπτή συμφωνία του γάμου ο γαμπρός υποσχόταν να «μην κακουχεί αυτήν μηδέ υβρίζειν εις σώμα μηδέ εις πρόσωπον». Αλλά και ότι η γυναίκα ήταν σαφώς υποδεέστερη, φαίνεται και από την φράση «η σύζυγος πρέπει να είναι υποχωρητική, αφού η ισοτιμία μάχην ποιεί».

Τα πράγματα με το διαζύγιο περιπλέκονταν σε περίπτωση αφάνειας. Χιλιάδες νέοι ή μεσόκοποι άνδρες σκοτώνονταν χωρίς να βρεθεί όμως ποτέ η σορός τους ή αιχμαλωτίζονταν. Η γυναίκα για να ξαναπαντρευτεί και ουσιαστικά για να επιβιώσει οικονομικά αυτή και τα παιδιά της, έπρεπε ο στρατιώτης άνδρας της να μην εμφανιστεί επί μια πενταετία ή να λάβει έγγραφη βεβαίωση από αξιωματικούς ότι τον είδαν να πεθαίνει.

Αν κάποιος όμως έδινε μια τέτοια ψευδή βεβαίωση και τον “τσάκωναν” έπρεπε να πληρώσει “δέκα λίτρας χρυσίου” και η γυναίκα διαπομπευόταν. Δεν ξέρουμε πόσο είναι σε σημερινά λεφτά το χρυσάφι αυτό, αλλά σίγουρα ήταν υπέρογκο ποσό. Στην δε περίπτωση που αίφνης ο αιχμάλωτος πρώτος σύζυγός επανεμφανιζόταν, η γυναίκα έπρεπε ακόμα κι αν είχε ξαναπαντρευτεί και είχε αποκτήσει παιδιά με τον δεύτερο σύζυγο, να τον εγκαταλείψει και να μείνει με τον πρώην αγνοούμενο στρατιώτη.

Διαφορετικά θεωρείτο μοιχαλίδα και ακολουθούσε σκληρή διαπόμπευση, όπου ανέβαζαν την γυναίκα σε έναν γάιδαρο και την περιέφεραν για να εισπράξει ύβρεις και συχνά χειροδικίες από τους χωριανούς της. Αυτό ήταν πρόβλημα συχνότερο από όσο θα περίμενε κανείς, γιατί υπήρχαν πολλοί άνδρες που ουσιαστικά λιποτακτούσαν ή έλεγαν ότι αιχμαλωτίσθηκαν, και απλώς ζούσαν για πέντε ή και δέκα χρόνια σε άλλα μέρη, δημιουργώντας συχνά και δεύτερη οικογένεια. Μετά γυρνούσαν στην ιδιαιτέρα πατρίδα τους λέγοντας ότι τους είχαν κρατήσει αιχμάλωτους οι εχθροί και επεδίωκαν να συνεχίσουν την ζωή τους από εκεί που την είχαν αφήσει.

Ξεπεσμός

Τα επαγγέλματα που τότε  επιτρεπόταν να ασκεί η σύζυγος ήταν πολύ κακοπληρωμένα και εν γένει θεωρείτο ξεπεσμός για τη γυναίκα να δουλεύει. Της επιτρεπόταν να υφαίνει λινά ή να φτιάχνει σχοινιά, να πουλάει μαλλί, φρούτα και λαχανικά, να διευθύνει γυναικεία λουτρά, να είναι κομμώτρια, ή να δουλεύει ως πωλήτρια στην αγορά. Επιτρεπόταν να έχει και ταβέρνα, αλλά αυτό θεωρείτο πορνεία. Ανήθικο θεωρείτο και το επάγγελμα της χορεύτριας και της ηθοποιού. Ο νόμος απαγόρευε στις γυναίκες να ασχολούνται με ανταλλακτήρια ή άλλο εμπόριο πλην των τροφίμων και να κατέχουν οιαδήποτε δημόσια θέση «επειδή αυτά τα λειτουργήματα δεν αρμόζουν στην αιδημοσύνη του φύλου της».

Η γυναίκα που δεν μπορούσε να συντηρηθεί από άνδρα, απλά πεινούσε. Μπορούσε όμως να γίνει υπηρέτρια και τα αφεντικά όφειλαν να της δίνουν φαγητό και ρούχα και μια μικρή πληρωμή σε χρήμα. Συχνά τα αφεντικά τους τις χρησιμοποιούσαν ως ερωμένες και προέκυπταν νέα κοινωνικά ζητήματα με την συντήρηση των εξώγαμων παιδιών. Παράλληλα η χωρισμένη, όπως και η νεαρή χήρα, αντιμετωπιζόταν από την κοινωνία πολύ αρνητικά. Πρόβλημα δισεπίλυτο για τη γυναίκα αποτελούσαν και τα οικονομικά. Όταν π.χ. η γυναίκα έμενε χήρα, οι συγγενείς της ή οι συγγενείς του άνδρα της εύκολα έβαζαν χέρι στην περιουσία της και με το νόμο. Το ίδιο και αν χώριζε χωρίς να ξαναπαντρευτεί.

Στο Βυζάντιο αρχικά τα κορίτσια επιτρεπόταν να παντρεύονται στα 12 και τα αγόρια στα 14. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ανέβασε την ηλικία γάμου των κοριτσιών στα 14 και του αγοριού στα 15. Το κορίτσι μετά τα 14 αποκαλείτο “κυρία”. Στα πρώτα χρόνια ο γάμος ήταν πολιτικός, όπως και το διαζύγιο. Μετά το 550 μ.Χ. είναι βέβαιο ότι μπορούσαν –οι της μεσαίας τάξης τουλάχιστον– να δηλώσουν το γάμο στον έκδικο, οπότε συντασσόταν το πρακτικό του γάμου. Μετά το 800 μ.Χ. απαιτείτο έκδικο, αλλά παράλληλα αν δεν τελείτο ο γάμος σε εκκλησία, θεωρείτο άκυρος.

Η Εκκλησία δεν πάτησε πόδι μόνον στο θέμα του γάμου ως τελετής, αλλά και στον αριθμό των γάμων. Στον δεύτερο γάμο δεν έπαιζαν όργανα, ούτε επιτρέπονταν χοροί, ενώ στον πρώτο το γλέντι κρατούσε μια εβδομάδα. Στον δε τρίτο γάμο η εκκλησία θεωρούσε πλέον τον πολίτη πολύγαμο και τον αφόριζε για  3-4 χρόνια. Γλίτωνε τον αφορισμό μόνον όποιος ήταν νεότερος των 40 ετών και ήταν άτεκνος από τους πρώτους δύο γάμους. Αυτά βεβαίως δεν ίσχυαν για τη γυναίκα που της επιτρέπονταν το πολύ δύο γάμοι. Ο τέταρτος γάμος απαγορευόταν και από το παλάτι για όλους.

Πώς έπαιρναν διαζύγιο στο Βυζάντιο

Ο Δούκας «έκοψε» την Καρυστιανού από εκδήλωση για τα Τέμπη!

6
Συνεδρίαση της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου, Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024. *ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΝΟ EDITORIAL USE * (POOL PHOTO/ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ/EUROKINISSI)

Με εισήγηση του προέδρου της Τεχνόπολης Κωστή Παπαϊωάννου και του πρώην υπουργού και συμβούλου του Χρήστου Πρωτόπαπα και με τον ισχυρισμό ότι θα του στερήσει κονδύλια η κυβέρνηση

Του Μανώλη Κοττάκη

Μία διπλή πρωτοφανής αθλιότητα εις βάρος των συγγενών των νεκρών του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών αλλά και της μνήμης των 57 θυμάτων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας. Κυβερνητικοί φορείς υποδεικνύονται από τον Δήμο Αθηναίων ως ηθικοί αυτουργοί της απαράδεκτης απόφασης που έλαβε ο επίδοξος ηγέτης της Κεντροαριστεράς δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας να αφαιρέσει από το πρόγραμμα του εορτασμού της Πρωτομαγιάς στην Τεχνόπολη εκδήλωση για τα Τέμπη, στην οποία επρόκειτο να είναι κεντρική ομιλήτρια η πρόεδρος του σωματείου των συγγενών Μαρία Καρυστιανού.

Παράλληλα, όπως αποκαλύπτεται, η επιτροπή LIBE του Ευρωκοινοβουλίου παρεμβαίνει εκ νέου στην υπόθεση καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ότι με τροπολογία επιχειρεί να αφαιρέσει από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία την αρμοδιότητα διερεύνησης της υπόθεσης κοινοτικής απάτης μετά την απολογία των κατηγορουμένων. Διαπιστώνει επίσης, γεγονός εξαιρετικά προβληματικό, ότι «το ελληνικό σύστημα Δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά αργό και αναποτελεσματικό και οδηγεί σε κουλτούρα ατιμωρησίας», ότι «η διαφθορά διαβρώνει τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά» και ότι «η ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης κατανέμεται μεταξύ ενός μικρού αριθμού ολιγαρχών, με αποτέλεσμα τη δραματική απόκρυψη θεμάτων, όπως οι συνθήκες που οδήγησαν στο δυστύχημα στα Τέμπη».

Αναλυτικά: Όπως πληροφορούμαστε, ο Δήμος Αθηναίων προγραμματίζει για την Πρωτομαγιά στην Τεχνόπολη μία μεγάλη εκδήλωση, η οποία είχε στον αρχικό σχεδιασμό της τρεις θεματικές: τις γυναικοκτονίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δυστύχημα στα Τέμπη, στο οποίο κεντρική ομιλήτρια επρόκειτο να είναι η Μαρία Καρυστιανού. Είχε τυπωθεί και η σχετική αφίσα. Ωστόσο, όπως πληροφορούμαστε, η οργάνωση Κοινωνία των Πολιτών, που είναι ο διοργανωτής της εκδήλωσης, ενημέρωσε τη μητέρα της άτυχης Μάρθης ότι έπειτα από εισήγηση του συμβούλου πολιτικού σχεδιασμού του κ. Δούκα και πρώην υπουργού Χρήστου Πρωτόπαπα καθώς και του γνωστού δικαιωματιστή προέδρου της Τεχνόπολης Κώστα Παπαϊωάννου η εκδήλωση για τα Τέμπη ακυρώνεται, επειδή υπήρξε πρόβλημα με το πρόσωπό της. Κάτι που της ελέχθη ΕΥΘΕΩΣ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο δήμαρχος Αθηναίων και επίδοξος ηγέτης της Κεντροαριστεράς κ. Δούκας, επειδή τα ταμεία του δήμου είναι σε κακή κατάσταση, υπέκυψε σε τελεσίγραφο κυβερνητικών παραγόντων να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα των εκδηλώσεων η ομιλία της ενοχλητικής κυρίας Καρυστιανού επί ποινή, σε αντίθετη περίπτωση, του δραματικού περιορισμού των κοινοτικών κονδυλίων στον Δήμο της Αθήνας από την Περιφέρεια Αττικής! Εφόσον είναι έτσι, ω καιροί, ω ήθη. Πρόκειται για μεγάλη ντροπή! Και για τους ηθικούς και για τους φυσικούς αυτουργούς.

Οι ολιγάρχες κρύβουν τις ειδήσεις για τα Τέμπη

Αλλά η ντροπή δεν σταματά εδώ. Όπως πληροφορούμαστε, η επιτροπή LIBE του Ευρωκοινοβουλίου με νέα γνωμοδότησή της εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για την επιδείνωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα με αφορμή τα εμπόδια που θέτει η κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να διερευνήσει την υπόθεση των Τεμπών, με τελευταίο μία τροπολογία με την οποία επιχειρείται να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων αμφίβολης νομιμότητας βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, με το οποίο αφαιρέθηκε από την κυρία Κοβέσι η αρμοδιότητα να κρατήσει τη δικογραφία μετά τις απολογίες των αξιωματούχων του ΟΣΕ. Αποφασίστηκε να δοθεί στις εθνικές Αρχές, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η γνωμοδότηση αναφέρει τα εξής:

«Με τη νέα γνωμοδότησή της η επιτροπή LIBE γνωστοποίησε ότι παρακολουθεί την κατάσταση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα. Ο έλεγχος της κατάστασης του κράτους δικαίου ενισχύεται από την Ομάδα Παρακολούθησης της Δημοκρατίας, του Κράτους Δικαίου και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (DRFMG). Με πρωτοβουλία της DRFMG, η LIBE διοργάνωσε στις 6-8 Μαρτίου 2023 μια αποστολή στην Ελλάδα. Στην έκθεση της αποστολής εκφράζονται σοβαρές ανησυχίες για πολύ σοβαρές απειλές κατά του κράτους δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τονίζεται ότι οι έλεγχοι και οι ισορροπίες είναι ουσιώδεις για μια ισχυρή δημοκρατία και σημειώνεται με ανησυχία ότι έχουν δεχθεί ισχυρές πιέσεις στην Ελλάδα. Η έκθεση σημειώνει επίσης ότι το σύστημα Δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά αργό και αναποτελεσματικό, γεγονός που οδηγεί σε μια κουλτούρα ατιμωρησίας και ότι η διαφθορά διαβρώνει τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά.

Τονίζει επίσης ότι ο πλουραλισμός των μέσων ενημέρωσης απειλείται, καθώς η ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης στη χώρα κατανέμεται κυρίως μεταξύ ενός μικρού αριθμού ολιγαρχών, με αποτέλεσμα τη δραματική υποδημοσιοποίηση ορισμένων θεμάτων, όπως οι συνθήκες που οδήγησαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Με το ψήφισμά του στις 7 Φεβρουαρίου 2024 σχετικά με το κράτος δικαίου και την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα, το Ευρωκοινοβούλιο αναγνωρίζει τον σημαντικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) στη διασφάλιση του κράτους δικαίου και στην καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ένωση, και ενθαρρύνει την επιτροπή να παρακολουθεί στενά το επίπεδο συνεργασίας των κρατών-μελών με την EPPO σε επόμενες εκθέσεις. Αυτό είναι επείγον, υπό το πρίσμα των αναφορών ότι το έργο της EPPO αμφισβητείται από την έλλειψη συνεργασίας των ελληνικών Αρχών, όπως ανέφερε η Ευρωπαία Εισαγγελέας κυρία Κοβέσι δημοσίως με δηλώσεις, και η οποία (έλλειψη συνεργασίας) κινδυνεύει να επιδεινωθεί από τις πρόσφατα προτεινόμενες νομοθετικές αλλαγές που περιορίζουν τη δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να καλύπτει ορισμένα πλημμελήματα.

Η επιτροπή LIBE επιμένει στην επείγουσα ανάγκη λήψης όλων των απαραίτητων μέτρων για τη διεξαγωγή μιας εμπεριστατωμένης και αποτελεσματικής έρευνας για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, χωρίς καμία παρέμβαση από την κυβέρνηση, και την άμεση προσαγωγή των εμπλεκομένων, συμπεριλαμβανομένων των υπεύθυνων κυβερνητικών αξιωματούχων, στη Δικαιοσύνη. Η επιτροπή LIBE χαιρετίζει την έρευνα που άρχισε από την EPPO σχετικά με το κατά πόσον η χρήση των κονδυλίων της Ε.Ε. από τις ελληνικές Αρχές έχει προκαλέσει πιθανή ζημία στα οικονομικά συμφέροντα της Ε.Ε. και αναμένει τα τελικά της αποτελέσματα. Η επιτροπή LIBE θα συνεχίσει τη συνεχή παρακολούθηση της κατάστασης του κράτους δικαίου σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, κατά την επόμενη νομοθετική περίοδο. Με αυτόν τον τρόπο η υπόθεση των Τεμπών παραμένει στο επίκεντρο του ενωσιακού ενδιαφέροντος. Το Ευρωκοινοβούλιο παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και η υπόθεση παραμένει σε απόλυτη προτεραιότητα κατά τις διαδικασίες αξιολόγησης της Ελλάδας από τα ενωσιακά θεσμικά όργανα» .

Η νομιμοποίηση του αμφιλεγόμενου βουλεύματος

Μετά ταύτα, η κυβέρνηση είναι ήδη έκθετη και ιδίως ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Γιάννης Μπούγας, ο οποίος εισηγείται στη Βουλή τον δικαστικό χάρτη. Πρέπει άμεσα να αποσύρει την τροποποίηση που προωθεί με το νομοσχέδιο για την αλλαγή του δικαστικού χάρτη (άρθρο 39) και που αφορά την περιστολή των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (άρθρο 16Β του ν. 4786/2021). Το ανωτέρω κείμενο κάνει σαφή αναφορά σε επιδείνωση των σχέσεων συνεργασίας της Ελλάδας με την EPPO λόγω των προτεινόμενων νομοθετικών ρυθμίσεων στα πλημμελήματα αρμοδιότητάς της.

Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον. Πρόσφατα εκδόθηκε παρεμπίπτον βούλευμα επί διαφωνίας της ανακρίτριας (18η τακτική, αρμόδια για όσα αδικήματα έρχονται από Ευρωπαϊκή Εισαγγελίας) με τον Ευρωπαίο Έλληνα εντεταλμένο εισαγγελέα για το πού θα παραμείνει η δικογραφία μετά την απολογία των κατηγορουμένων. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών απεφάνθη με μειοψηφία 2 προς 1 (διαφώνησε ο πρόεδρος του συμβουλίου) ότι παραμένει στην ανακρίτρια, δηλαδή στις εθνικές Αρχές. Αυτό το βούλευμα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, γιατί αντίκειται στον κανονισμό. Όπως φαίνεται όμως, ουσιαστικά έρχεται τώρα η νομοθετική ρύθμιση να επικυρώσει το βούλευμα αυτό ex tunc.

https://www.antinews.gr/53544/politiki/o-doykas-ekopse-tin-karystianoy-apo-ekdilosi-gia-ta-tempi/

Καί γονεύς βουλευτοῦ νά εἶσαι δέν ἔχεις τύχη σέ αὐτό τό ΕΣΥ

6

Τοῦ ἀρνήθηκαν εἰσαγωγή στήν ΜΕΘ λόγῳ «πρωτοκόλλου» καί διαβεβαίωναν ὅτι «εἶναι ἐξαιρετικά ὁ κύριος», τόν διέσυραν μέ τήν δημοσιοποίηση τοῦ ἀπορρήτου ἰατρικοῦ του φακέλλου καί μόλις ἔφυγε ἀπό τήν ζωή ἀπό ἀνακοπή καρδιᾶς διέταξαν «Ἔνορκη Διοικητική Ἐξέταση» – Τί ἔχουν νά ποῦν τώρα τό Μαξίμου τῆς ἀπαθείας καί ὁ ὑπουργός Ὑγείας Ἄδωνις Γεωργιάδης;

Η Οργή ξεχειλίζει. Δέν εἶναι μόνον τό γεγονός ὅτι μπαίνοντας σέ ἕνα νοσοκομεῖο μπορεῖ ἕνας ἀσθενής νά καταλήξει, εἶναι κάτι πού οὕτως ἤ ἄλλως μπορεῖ νά συμβεῖ. Τό ζήτημα εἶναι ὅτι στήν σημερινή Ἑλλάδα τό Ἐθνικό Σύστημα Ὑγείας δέν μπορεῖ νά ἐξασφαλίσει στούς ἀσθενεῖς του τό αὐτονόητο δικαίωμα νά πεθάνουν μέ ἀξιοπρέπεια. Αὐτή ἡ τραγική ἀλήθεια ἀναδεικνύεται ἀπό τήν ὑπόθεση τοῦ Δημήτρη Καλλιάνου, πατέρα τοῦ βουλευτοῦ Γιάννη Καλλιάνου, ὁ ὁποῖος ὑπέκυψε χθες τό πρωί μετά ἀπό μιά περιπετειώδη νοσηλεία στό «Ἀττικόν» Νοσοκομεῖο.

Ὁ κ. Γιάννη Καλλιάνος οὔτε τήν βουλευτική του ἰδιότητα ἐπικαλέσθηκε, οὔτε τίς ἐπιρροές πού αὐτονοήτως ἔχει στήν Κυβέρνηση προσπάθησε νά ἀσκήσει προκειμένου ὁ ἡλικιωμένος καί ἄρρωστος πατέρας του νά τύχει διαφορετικῆς μεταχειρίσεως. Καλύτερης ἐκείνης τοῦ μέσου πολίτου. Θέλησε νά ἔχει τήν περίθαλψη τῆς ὁποίας δικαιοῦται νά τύχει κάθε Ἕλλην καί γιά τήν ὁποία ἔχουμε ἀκούσει κατά καιρούς μεγαλοστομίες ἀπό κυβερνητικούς ἀξιωματούχους. Καί πράγματι κάθε φορά πού τίς ἀκοῦμε διερωτώμεθα «μήπως ζοῦμε σέ ἄλλη χώρα». Διότι πράγματι αὐτό πού ἐστέρησε τό λεγόμενο Ἐθνικό Σύστημα Ὑγείας ἀπό τόν ἐκλιπόντα Δ. Καλλιάνο ἦταν τό δικαίωμα νά πεθάνει μέ ἀξιοπρέπεια καί ἐστέρησε ἀπό τά παιδιά καί τούς οἰκείους του τήν ἠθική ἱκανοποίηση ὅτι ἔκαναν ὅ,τι μπόρεσαν γιά νά ἁπαλύνουν τίς τελευταῖες στιγμές τοῦ ἄρρωστου πατέρα τους. Ὅτι τοῦ παρέσχον ὅλα ὅσα ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη μπορεῖ νά δώσει σέ ἕναν ἀσθενή. Εἶναι ἕνα βάρος τό ὁποῖο μποροῦν νά συναισθανθοῦν μόνον ὅσοι εὑρέθησαν σέ παρόμοια θέση.

Ἀλλά τό χειρότερο εἶναι ἡ ψυχρή «ξύλινη» γλῶσσα τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ νοσοκομείου, πού δείχνει παντελῆ ἔλλειψη ἐνσυναισθήσεως καί τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά ἀλλάξει ἡ διενέργεια μιᾶς ἐκ τῶν ὑστέρων «Ἐνόρκου Διοικητικῆς Ἐξετάσεως». Ὁ Δ. Καλλιάνος μεταφέρθηκε ἀπό τήν Βούλα στό «Ἀττικό» Νοσοκομεῖο. Εὐλόγως, λόγω τῆς φύσεως τῆς ἀσθενείας του. Καί μετά μιάν ἐγχείρηση ἀκρωτηριασμοῦ καί πέντε ἡμέρες νοσηλείας ἐξεδόθη ἕνα δελτίο Τύπου σκοπός τοῦ ὁποίου ἦταν νά δικαιολογήσει γιατί ὁ ἀσθενής δέν εἰσήχθη σέ Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας. Περιγράφεται λοιπόν στό κείμενο αὐτό ὁλόκληρος ὁ ἰατρικός φάκελλος τοῦ Δ. Καλλιάνου. Ποιό ἰατρικό ἀπόρρητο καί ποιόν σεβασμό πρός τό πρόσωπό του ἐτήρησε ἡ διοίκησις αὐτοῦ τοῦ νοσοκομείου; Καί χωρίς νά ἐπαναλάβουμε τά εὐαίσθητα αὐτά προσωπικά στοιχεῖα, παραθέτουμε τίς δύο τελευταῖες παραγράφους τοῦ δελτίου Τύπου διότι θεωροῦμε ὅτι ἀποτελοῦν μνημεῖο ἀναλγησίας. Ἀπό τό ὕφος καί τήν φρασεολογία του καταλαβαίνει κανείς γιά ποιούς λόγους οἱ οἰκεῖοι τοῦ ἐκλιπόντος (ἀλλά καί ὅλοι οἱ Ἕλληνες) δικαιοῦνται νά εἶναι ἐξοργισμένοι. Ἀναφέρει λοιπόν ἐπί λέξει:

«Διευκρινίζεται ὅτι ἡ εἰσαγωγή ἀσθενῶν σέ κάθε ΜΕΘ τῆς χώρας γίνεται μέ αὐστηρές προϋποθέσεις καί κριτήρια καί ἀφοῦ καταγραφοῦν σέ κεντρικά ἐλεγχόμενη πλατφόρμα τοῦ ΕΚΑΒ, κριτήρια τά ὁποῖα ὁ συγκεκριμένος ἀσθενής μέχρι τίς 23/4 δέν πληροῦσε. Ἐνδεικτικά ἀναφέρεται ὅτι, σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα τῆς πλατφόρμας τοῦ ΕΚΑΒ, κανένας μή διασωληνωμένος παθολογικός ἀσθενής δέν συμπεριλήφθηκε στήν πλατφόρμα τόν τελευταῖο μήνα.

»Κατανοοῦμε τή συναισθηματική φόρτιση, συμπαραστεκόμαστε στόν ἀνθρώπινο πόνο τῆς οἰκογένειας καί καταβάλλουμε ὅλες μας τίς δυνάμεις γιά τήν καλύτερη δυνατή ἐξέλιξη αὐτοῦ τοῦ βαρύτατου καί σύνθετου περιστατικοῦ».

Ἀφοῦ λοιπόν ἡ διοίκησις τοῦ νοσοκομείου μᾶς ἐνημερώνει γιά τίς αὐστηρές προϋποθέσεις καί τά κριτήρια εἰσαγωγῆς στίς ΜΕΘ καί τονίζει ὅτι ὁ «συγκεκριμένος ἀσθενής» δέν τά πληροῦσε, ἐπανέρχεται νά διατάξει τήν περίφημη ΕΔΕ γιά διερεύνηση τῶν συνθηκῶν νοσηλείας. Ἀναφέρει τό νέο κείμενο τοῦ νοσοκομείου:

«Σέ συνέχεια τοῦ χθεσινοῦ δελτίου Τύπου τοῦ Π.Γ.Ν. “Ἀττικόν”, ἀνακοινώνουμε σήμερα 25/4/2024 τόν θάνατο τοῦ Δημητρίου Καλλιάνου καί ἐκφράζουμε τά θερμά μας συλλυπητήρια στήν οἰκογένειά του. Γιά τή διερεύνηση ὅλων τῶν συνθηκῶν νοσηλείας τοῦ περιστατικοῦ ἀπό τήν ἡμέρα τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ἕως σήμερα, ἡ Διοίκηση τοῦ Π.Γ.Ν. “Ἀττικόν” διέταξε τή διενέργεια Ἔνορκης Διοικητικῆς Ἐξέτασης».

Ἐάν, ὅπως ἀναφέρεται στό πρῶτο κείμενο, ἐτηρήθησαν τά κριτήρια, τά ὁποῖα δέν πληροῦσε «ὁ συγκεκριμένος ἀσθενής», πρός τί ἡ ΕΔΕ; Ἡ ἀντίφασις αὐτή ἀναδεικνύει ὑπόνοιες ἐνοχῆς.

Διότι ὁ ἐκλιπών δέν ἦταν σέ «ἐξαιρετική» κατάσταση, ὅπως διατείνονταν οἱ ἄνθρωποι τοῦ νοσοκομείου, κατά τήν ἀναφορά τοῦ συντετριμμένου βουλευτοῦ Γιάννη Καλλιάνου, ὁ ὁποῖος μεταξύ ἄλλων ἀνέφερε σέ ἀνάρτησή του: «Ἔχουν στερέψει τά δάκρυα μου νά τούς παρακαλῶ κάθε φορά ὅτι δέν εἶναι καλά ὁ πατέρας μου καί ὅτι θά πρέπει νά τόν βάλουν σέ μιά ΜΑΦ τοὐλάχιστον ἤ σέ μιά ἐντατική χωρίς νά τόν διασωληνώσουν. Ἀκόμη καί μέ τή μάσκα εἶχε 60 κορεσμό καί πήγαινε ἀπό πάνω ὁ ἀδερφός μου καί τοῦ ‘βαζε ταινίες καί ἔλεγε, παιδιά, θέλει ΜΕΘ ἤ ΜΑΘ, δέν θά ζήσει ὁ ἄνθρωπος, καί τοῦ λέγανε “ὄχι, κύριε Καλλιάνε, εἶναι ἐξαιρετικά ὁ κύριος, μήν ἀνησυχεῖτε καθόλου’’».

estianews.gr

Σαμαρᾶς κατά «ραγιάδων» τῶν Ἀθηνῶν

0

Τί εἶπε ὁ πρώην Πρωθυπουργός κατά τῶν «ἐπαγγελματιῶν κατευναστῶν» χθές βράδυ στό «Σπίτι τῆς Κύπρου», σέ ἐκδήλωση γιά τό βιβλίο τοῦ Γιάννου Χαραλαμπίδη «ΕΟΚΑ Β΄ – Παρακράτος καί Χούντα» – «Γιατί ἡ Κυβέρνησις δέν ἀφιέρωσε τήν ἐφετινή χρονιά στήν προβολή τῆς ἐθνικῆς τραγωδίας;» – Βολές καί κατά Ντόρας: «Δέν ἐκφράζει τόν Ἑλληνισμό τό ψήφισμα γιά τό Κόσσοβο»

Οξεία ἐπίθεση κατά τῶν «ἐπαγγελματιῶν κατευναστῶν», ὅπως τούς ἐχαρακτήρισε, ἐξαπέλυσε χθές ὁ πρώην Πρωθυπουργός κ. Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπέκρινε τήν Κυβέρνηση διότι δέν ἀνέδειξε τήν ἐφετινή ἐπέτειο τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο καί τήν ἐπακόλουθη τραγωδία. Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐτόνισε ὅτι ἡ τουρκική ἐπιθετικότης εἶναι ὁ μοναδικός λόγος γιά τόν ὁποῖο δέν ἐπιλύονται οὔτε τό Κυπριακό οὔτε τά ἑλληνο-τουρκικά καί ἐχαρακτήρισε «ἀνήκουστα» τά ὅσα συνέβησαν ἀναφορικῶς πρός τήν πρόταση εἰσδοχῆς τοῦ Κοσσυφοπεδίου στό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης.

Στίς ἐπισημάνσεις αὐτές προέβη ὁ κ. Σαμαρᾶς μιλῶντας κατά τήν παρουσίαση στήν Ἀθήνα τοῦ τρίτομου ἔργου τοῦ Γιάννου Χαραλαμπίδη «Ἐμφύλιος Πόλεμος: ΕΟΚΑ Β΄- Παρακράτος καί Χούντα» πού ἔγινε στό «Σπίτι τῆς Κύπρου».

Γιά «ραγιᾶδες» μίλησε ὁ κ. Σαμαρᾶς ὑπενθυμίζοντας τόν Ἴωνα Δραγούμη καί συνδέοντας τά λεχθέντα ἀπό αὐτόν μέ τήν κατάσταση στήν Κύπρο: «Ἐδῶ συνάδει αὐτό πού εἶχε ἀναφέρει ὁ Ἴων Δραγούμης γιά τή Μακεδονία μας. “Ἐάν σώσουμε”, εἶπε, “τήν Μακεδονία μας σώζουμε τήν Ἑλλάδα”. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν Κύπρο μας. Εἶχε πεῖ καί κάτι ἀκόμη ὁ μεγάλος αὐτός Ἕλληνας πατριώτης: “Τί θά πεῖ ραγιᾶς; Ραγιᾶς εἶναι ἐκεῖνος πού τρέμει τόν Τοῦρκο, πού εἶναι σκλάβος τοῦ φόβου του. Ὁ ραγιᾶς εἶναι μισός ἄνθρωπος. Τήν ραγιαδοσύνη του τήν ὀνομάζει ἀναγκαία φρονιμάδα”. Καί τά λέω αὐτά δημόσια, ὅπως πάντα, διότι παρατηρῶ περίεργα πράγματα ἐσχάτως, γιά νά τό πῶ κομψά»…

Καί συνέχισε ἀναφερόμενος στήν πολιτική τοῦ κατευνασμοῦ πού υἱοθετοῦν κάποιοι στήν Ἀθήνα:

«Ὑπάρχουν στήν Ἀθήνα ἐπαγγελματίες κατευναστές πού ἰσχυρίζονται ὅτι τά ἑλληνοτουρκικά ζητήματα πού ἐγείρει ἡ Τουρκία δέν διευθετοῦνται λόγω Κυπριακοῦ. Κι ὅτι ἑπομένως πρέπει νά προχωρήσουμε χωρίς τήν Κύπρο. Ἐγώ ἐπαναλαμβάνω μιά ἀλήθεια καί μιά αὐτονόητα στρατηγική ἐθνική θέση:

Τά ἑλληνοτουρκικά καί τό Κυπριακό ἔχουν τόν ἴδιο λόγο πού δέν ἐπιλύονται: Λόγω τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικῆς κι ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς, πού ἀξιώνει τήν διχοτόμηση τοῦ Αἰγαίου καί τῆς Κύπρου.

Θέλω νά εἶμαι σαφής: Καμμιά λύση στά ἑλληνοτουρκικά δέν μπορεῖ νά ἐξευρεθεῖ χωρίς, πρῶτα, τή δημοκρατική καί βιώσιμη λύση τοῦ Κυπριακοῦ ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν καί ἀξιῶν τῆς ΕΕ καί τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου!

Κι ἄς μήν ξεχνάει κανείς: ἡ μισή σχεδόν Κύπρος εἶναι σήμερα ὑπό κατοχή, μετά ἀπό τουρκική εἰσβολή! Ἡ Λευκωσία εἶναι ἡ τελευταία πρωτεύουσα πόλη στήν Δύση χωρισμένη στά δύο! Κι αὐτό εἶναι ντροπή γιά τόν πολιτισμό μας».

Τονίζοντας ὅτι ἐφέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια κατοχῆς τῆς βορείου Κύπρου ἀναρωτήθηκε γιατί ἡ Κυβέρνησις δέν ἔχει ἀναλάβει πρωτοβουλίες γιά τήν διεθνῆ ἀνάδειξη τῆς τουρκικῆς βαρβαρότητος:

«Κλείνουν φέτος 50 χρόνια ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή. 50 χρόνια κατοχῆς σέ βάρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. 50 χρόνια μιᾶς σύγχρονης ἑλληνικῆς τραγωδία χωρίς τέλος.

Καί διερωτῶμαι: γιατί ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση δέν ἔχει προχωρήσει, ὡς ὀφείλει, σέ διεθνεῖς πρωτοβουλίες γιά τήν ὑπενθύμιση τῆς τραυματικῆς αὐτῆς ἐπετείου; Ὁλόκληρη ἡ φετινή χρονιά τῶν 50 ἐτῶν ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή θά ἔπρεπε νά εἶναι ἀφιερωμένη στήν προβολή τῆς Κυπριακῆς τραγωδίας.

Ἐννοῶ στήν διεθνοποίησή της.

Σέ λιγότερο ἀπό τρεῖς μῆνες εἶναι ἡ μαύρη ἐπέτειος. Τότε πού τό “δέν ξεχνῶ” ἔγινε σύνθημα καρδιᾶς καί συνείδησης γιά τόν κάθε Ἕλληνα.

Τό λέω ξεκάθαρα: δέν ξεχνιέται τό “Δέν ξεχνῶ”!».

Ἐπέκρινε, τέλος, τήν εἰσήγηση τῆς κ. Μπακογιάννη γιά τό Κοσσυφοπέδιο στό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης τονίζοντας: «Τά ὅσα ἀνήκουστα συνέβησαν πρόσφατα μέ τό ψήφισμα γιά τό Κόσσοβο δέν ἐκφράζουν τήν Ἑλλάδα καί τόν Ἑλληνισμό! Καί θά ἦταν πιό σημαντικό νά ἀσχοληθοῦμε μέ τά 50 χρόνια ἀντί νά ἐμπλέκουμε τόν Ἑλληνισμό σέ μονοπάτια ἐπικίνδυνα, ὅπως μέ τό ψήφισμα γιά τό Κόσσοβο».

estianews.gr

Ο αναβρασμός στα Πανεπιστήμια πέρασε τον Ατλαντικό – Μετά τις ΗΠΑ άρχισαν φοιτητικές καταλήψεις στη Γαλλία

0

«Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι» το σύνθημα των φοιτητών που κατέλβαν το Sciences Po του Παρισιού. Ξεπέρασαν τις 40 οι καταλήψεις στις ΗΠΑ.

Το φοιτητικό κίνημα κατά του Ισραήλ για τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας που συνταράσει τις ΗΠΑ, φαίνεται πως περνάει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στη Γαλλία καταγράφονται οι πρώτες καταλήψεις και κινητοποιήσεις σε Πανεπιστήμια, ενώ οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις αναζωπυρώνονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Εν τω μεταξύ στις ΗΠΑ, οι καταλήψεις σε πανεπιστημιουπόλεις έχουν ξεπεράσει τις 40, με όλο και περισσότερους – παρά την καταστολή και τις απειλές – να ακολουθούν το παράδειγμα των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια.

Άναψε η «φωτιά» και στη Γαλλία

Την Παρασκευή, φοιτητές κατέλαβαν κτίριο της διάσημης Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού Sciences Po. Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γαλλία και ένα από τα πιο φημισμένα στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Διαμαρτυρόμενοι για τη σφαγή που συντελείται από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, ύψωσαν παλαιστινιακές σημαίες, φώναξαν συνθήματα και ζήτησαν από τη διοίκηση του ιδρύματος να καταδικάσει τις ενέργειες της κυβέρνησης Νετανιάχου. «Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι», ήταν το σύνθημα που αντηχούσε στο κατειλημμένο κτίριο, ενώ ένα από τα πανό που έκαναν την εμφάνισή τους στα μπαλκόνια του Πανεπιστημίου έγραφε: «Γενοκτονία».

«Όταν βλέπουμε τι συμβαίνει στις ΗΠΑ και τελευταία και στην Αυστραλία, θέλουμε να πιστεύουμε πως το κίνημα θα φουντώσει και εδώ στη Γαλλία. Ο ακαδημαϊκός κόσμος πρέπει να έχει τον δικό του παρεμβατικό ρόλο», δήλωσε ένας 22χρονος μεταπτυχιακός φοιτητής κοινωνικών επιστημών στο Sciences Po.

science_po_I_afb0a.jpg

«Είμαστε πολύ χαρούμενοι που [φοιτητές σε] όλο και περισσότερα πανεπιστήμια κινητοποιούνται», είπε μια 20χρονη φοιτήτρια μεταπτυχιακού στη δημόσια διοίκηση για το κίνημα που εξαπλώνεται στη Γαλλία και πρόσθεσε: «Ελπίζουμε ότι θα εξαπλωθεί σε όλα τα πανεπιστήμια και πέρα ​​από αυτά… Δεν θα υποχωρήσουμε μέχρι να τελειώσει η γενοκτονία στη Γάζα».

Η διοίκηση του Πανεπιστημίου, που αποφάσισε να κλείσει όλα τα κτίρια και να σταματήσει για την Παρασκευή τα δια ζώσης μαθήματα, ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι «καταδικάζει έντονα αυτές τις φοιτητικές ενέργειες που εμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος και τιμωρούν τους φοιτητές, τους καθηγητές και τους εργαζόμενους του Sciences Po».

science_po_II_07990.jpg

science_po_III_4fc7e.jpg

Η δήλωση ανέφερε ότι περίπου 60 διαδηλωτές βρίσκονταν μέσα στο υπό κατάληψη κτήριο και ότι εκπρόσωποι της διοίκησης συναντώνται με μια φοιτητική αντιπροσωπεία «για να προσπαθήσουν να βρουν μια διέξοδο από αυτή την κατάσταση μέσω διαλόγου».

Έξω από το Πανεπιστήμιο προκλήθηκε ένταση όταν μετά τη κατάληψη, έφτασαν στο σημείο και φιλοϊσραηλινοί διαδηλωτές. Η αστυνομία παρενέβη για να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ των δύο ομάδων.

Το βράδυ της Τετάρτης, σύμφωνα με γαλλικά μέσα ενημέρωσης, η αστυνομία απομάκρυνε μια ομάδα φοιτητών που είχε παραμείνει στο Sciences Po, μια κίνηση που όξυνε περισσότερο τις αντιδράσεις και προκάλεσε την καταδίκη από τα κόμματα της Αριστεράς. Οι φοιτητές εκφράζουν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις και να ακολουθήσουν και άλλες δράσεις σε Πανεπιστήμια της Γαλλίας.

 

Μαίνεται και φουντώνει το φοιτητικό μέτωπο στις ΗΠΑ

Εν τω μεταξύ στις ΗΠΑ οι καταλήψεις σε Πανεπιστήμια όχι μόνο συνεχίζονται αλλά φαίνεται να πληθαίνουν. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, έχουν στηθεί σκηνές σε τουλάχιστον 40 ιδρύματα, με το πανεπιστήμιο Κολούμπια να βρίσκεται στην «καρδιά» του κινήματος.

Μεταξύ άλλων στον χάρτη του κινήματος έχουν μπει τα Πανεπιστήμια Emory στην Ατλάντα της Τζόρτζια, Northwestern στο Ιλινόις, στο Cornell στη Νέα Υόρκη, στο George Washington στην Ουάσιγκτον, στο Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϋ, στο City College της Νέας Υόρκης και στο Χάρβαρντ στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. Στα υπό κατάληψη Πανεπιστήμια τα δια ζώσης μαθήματα έχουν διακοπεί και πραγματοποιούνται εξ αποστάσεως.

Τα τελευταία 24ωρα, ύστερα από έντονες πολιτικές πιέσεις, διοικήσεις των Πανεπιστημίων προσπαθούν να τερματίσουν τις κινητοποιήσεις με καταστολή, καλώντας τις αστυνομικές δυνάμεις να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους.

Η τελευταία έφοδος πραγματοποιήθηκε στο Emerson College στη Βοστώνη, όπου συνελήφθησαν τουλάχιστον 100 φοιτητές. Πάνω από 20 άτομα τέθηκαν υπό κράτηση και στο Πανεπιστήμιο στο Κολόμπους του Οχάιο, ενώ συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν και στο Πανεπιστήμιο Emory και το Κολέγιο Morehouse στη Τζόρτζια.

 

Μια ημέρα πριν πάνοπλες μονάδες καταστολής εισέβαλαν στα πανεπιστήμια του Τέξας και της Νότιας Καλιφόρνιας συλλαμβάνοντας δεκάδες φοιτητές. Οι εικόνες με αστυνομικούς να χτυπούν και να κυνηγούν φοιτητές, προχωρώντας σε αθρόες συλλήψεις, μέσα σε πανεπιστημιουπόλεις φέρνουν στη μνήμη πολλών την καταστολή του αντιπολεμικού κινήματος της δεκαετίας του ’60 για το Βιετνάμ.

 

 

 

Οι φοιτητές από την πλευρά τους δηλώνουν πως παρά την καταστολή θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις και δεν θα «φιμωθούν». Είναι ενδεικτικό πως στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, η επέμβαση της αστυνομίας την προηγούμενη εβδομάδα και η σύλληψη περισσότερων από 100 φοιτητών ενίσχυσε την κινητοποίηση στο Ίδρυμα και πυροδότησε αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε άλλα Πανεπιστήμια της χώρας.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/244802/katalipseis-panepistimion-kata-tou-israil-i-fotia-ton-foititon-eksaplonetai-apo-tis-ipa-stin-evropi

Το ημερολόγιο του Μαρκ Μαζάουερ για τους φοιτητές του Κολούμπια: Η κριτική στο Ισραήλ δεν ισοδυναμεί με αντισημιτισμό

1

Ο γνωστός ιστορικός και καθηγητής του Κολούμπια, Μαρκ Μαζάουερ, υπέρ των φοιτητικών κινητοποιήσεων στις ΗΠΑ και κατά των κατηγοριών για «αντισημιτισμό».

Ο γνωστός ιστορικός και καθηγητής του Κολούμπια, Μάρκ Μαζάουερ με άρθρο – παρέμβαση στους Financial Times παίρνει θέση για την κατάληψη των φοιτητών στο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ ενάντια στο πόλεμο του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και απορρίπτει τις κατηγορίες σε βάρος των διαδηλωτών τονίζοντας πως η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και η κριτική κατά του Ισραήλ δεν ισοδυναμεί με «αντισημιτισμό».

Ο Μαρκ Μαζάουερ που είναι ιδιαίτερα γνωστός στην χώρα μας για τις έρευνες και τα βραβευμένα βιβλία του σχετικά με την Ελλάδα του μεσοπολέμου και τη ναζιστική κατοχήμ διδάσκει στο Κολούμπια από το 2004.

Στο άρθρο του τάσσεται κατά των μέτρων καταστολής των κινητοποιήσεων που ζητούν πολλοί πολιτικοί του Κογκρέσου και ήδη εφαρμόζουν διοικήσεις αρκετών Πανεπιστημίων. Αν και ο ίδιος αποφεύγει να πάρει θέσει για τον πόλεμο στη Γάζα, υπογραμμίζει τη σημασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και του δικαιώματος των φοιτητών να διαμαρτύρονται.

Σημειώνεται πω το Κολούμπια έχει εξελιχθεί στο επίκεντρο του αντιπολεμικού κινήματος και του κύματος καταλήψεων στις ΗΠΑ, που θυμίζουν τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του ’60 ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Παρουσιάζοντας ένα χρονικό των γεγονότων από την έναρξη της κατάληψης έως την εισβολή της αστυνομίας, που λειτούργησε ως καταλύτης για την αναζωπύρωση του κινήματος, και την εξάπλωσή του σε όλη τη χώρα, ο Μαρκ Μαζάουερ, υπογραμμίζει πως οι φοιτητές κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο έχουν διδαχθεί: «Νοιάζονται!».

«Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στους φοιτητές του Κολούμπια είναι ότι νοιάζονται […] Δεν τους έχουμε διδάξει για το Ολοκαύτωμα και το «Ποτέ ξανά»; Και μπορούμε να εκπλαγούμε αν το μάθημα που πολλοί από αυτούς αντλούν είναι ότι πρέπει να είσαι σε επιφυλακή για τη γενοκτονία και να σηκώνεις το ανάστημά σου και να μην είσαι θεατής όταν πιστεύεις ότι το βλέπεις να συμβαίνει;», σημειώνει μεταξύ άλλων και προσθέτει: «Δεν γνωρίζω από πρώτο χέρι καμία περίπτωση που θα θεωρούσα αντισημιτική και όχι αντι-ισραηλινή κακοποίηση εκ μέρους των διαδηλωτών».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Μαρκ Μαζάουερ

Τετάρτη 17 Απριλίου, 5.10 π.μ.: Μόλις ξυπνάω, στρέφομαι στη φοιτητική εφημερίδα Columbia Daily Spectator, τη βασική μου πηγή για την κάλυψη της πανεπιστημιούπολης. Έχει μόλις δημοσιεύσει μια ιστορία σχετικά με μια νέα κατασκήνωση στο Νότιο Γκαζόν. Η πρόεδρος του Πανεπιστημίου Minouche Shafik πρόκειται να καταθέσει αργότερα σήμερα το πρωί στην Ουάσιγκτον ενώπιον της Επιτροπής Εκπαίδευσης και Εργατικού Δυναμικού της Βουλής των Αντιπροσώπων: από την αρχή της εβδομάδας η είσοδος στην πανεπιστημιούπολη επιτρέπεται μόνο με ταυτότητα. Όταν ξημερώνει, πηγαίνω προς τα εκεί και βλέπω ότι περίπου 30 μικρές σκηνές έχουν ξεφυτρώσει μπροστά από τη βιβλιοθήκη. Μια πινακίδα ανακηρύσσει το ανατολικό τμήμα του νότιου χλοροτάπητα ως απελευθερωμένη ζώνη. Πηγαίνω για πρωινό και αναρωτιέμαι τι μου επιφυλάσσει η μέρα.

Μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια όπως το Κολούμπια είναι ηγούνται παγκοσμίως και λειτουργούν ως θεματοφύλακες εξαιρετικής μάθησης. Αλλά τα προβλήματα έχουν αρχίσει να δημιουργούνται στο εσωτερικό εδώ και αρκετό καιρό. Παρά την ποικιλομορφία των απόψεων που υπάρχει στο Κολούμπια και αλλού, θεωρούνται από πολλές πλευρές ως προπύργια φιλελεύθερων απόψεων. Με τους πολιτιστικούς πολέμους να θερμαίνονται, ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσουν και αυτοί.

columbia_I_0e407.jpg

Η κατάθεση στην επιτροπή

Τετάρτη 17 Απριλίου, αργότερα το πρωί: Παρακολουθώ διαδικτυακά την πρόεδρο Shafik, μαζί με έναν πρώην κοσμήτορα της Νομικής Σχολής και δύο επιτρόπους του πανεπιστημίου, να εισέρχονται στην επιτροπή της Ουάσιγκτον. Σύντομα βλέπω ότι έχουν μάθει από την πανωλεθρία του Δεκεμβρίου, όταν τρεις μεγάλοι πανεπιστημιακοί ηγέτες, υπερβολικά καθοδηγούμενοι από δικηγόρους, δίστασαν να πουν αν ο χαρακτηρισμός περί γενοκτονίας αντιβαίνει στους κώδικες δεοντολογίας τους. Το μήνυμα της ομάδας του Κολούμπια είναι: αναγνωρίζουμε ότι έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα αντισημιτισμού και θα το λύσουμε.

Φαίνεται να λειτουργεί: οι αρχικοί τίτλοι υποδηλώνουν ότι αυτή τη φορά δεν θα πέσουν κεφάλια. Αλλά βλέπω μερικές δυσκολίες με τη στρατηγική τους. Πρώτον, παραδέχονται πάρα πολλά σε αυτούς που τους ρωτάνε: ο αντισημιτισμός δεν είναι μια φαντασίωση, αλλά έχουν υπερβάλει στην κλίμακα του στην πανεπιστημιούπολη πιθανώς για να εξασφαλίσουν εύκολη αποδοχή. Δεύτερον, δεν θα έπρεπε να κρίνουν μεμονωμένα μέλη ΔΕΠ. Άλλο πράγμα είναι να παραδέχεσαι ότι υπάρχουν προβλήματα στην πανεπιστημιούπολη και άλλο να καλείς πολιτικούς να σε βοηθήσουν να τα λύσεις.

Από τότε που βρίσκομαι εδώ το Κολούμπια ακολούθησε πάντοτε τη βασική θεσμική αρχή της ακαδημαϊκής ζωής, ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να αυτοδιοικείται, και οι κρίσεις που προέκυπταν κατά καιρούς αντιμετωπίζονταν αναλόγως

Η χειρότερη κρίση που ταλανίζει τα αμερικανικά πανεπιστήμια από την εποχή του Βιετνάμ ξεκίνησε τον Οκτώβριο. Στον απόηχο της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ και της επακόλουθης εισβολής των IDF στη Γάζα, οι διαδηλώσεις και οι αντιδιαδηλώσεις στις πανεπιστημιουπόλεις μάζεψαν ένταση. Όταν γινόταν η πρώτη ακρόαση της Επιτροπής Παιδείας και Εργασίας της Βουλής των Αντιπροσώπων περί αντισημιτισμού, η οποία οδήγησε στην παραίτηση δύο προέδρων της Ivy League, η πρόεδρος του Κολούμπια Σαφίκ βρισκόταν στο εξωτερικό. Τώρα ήρθε η σειρά της.

Εισβολή της αστυνομίας

Τετάρτη 17 Απριλίου, 8.25μμ: Καθώς πέφτει η νύχτα, οι σειρήνες ουρλιάζουν έξω. Δεκάδες αστυνομικοί και τα φορτηγά τους έχουν εμφανιστεί στην 116η οδό. Οι κεντρικές πύλες της πανεπιστημιούπολης είναι πλέον κλειστές και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την είσοδο της 117ης οδού. Έξω, μια μεγάλη ομάδα διαδηλωτών που πιθανότατα δεν ανήκουν στο Κολούμπια φωνάζουν συνθήματα για να υποστηρίξουν τους διαδηλωτές που βρίσκονται μέσα. Πέφτω πάνω σε έναν συνάδελφο που μου λέει ότι η αστυνομία ετοιμάζεται να απομακρύνει τους ακτιβιστές από το Νότιο Γκαζόν.

Η πανεπιστημιούπολη είναι πολύ αθόρυβη. Αλλά σε σύγκριση με σήμερα το πρωί, υπάρχει μεγάλο πλήθος στον καταυλισμό και περισσότεροι φοιτητές στέκονται γύρω του. Υπάρχει προσμονή στον αέρα και ο ενθουσιασμός του να είσαι μέρος ενός κινήματος. Υπάρχει όμως και ανησυχία: ο κόσμος έχει ακούσει τη φήμη ότι η αστυνομία κινείται προς το μέρος μας. Ένας φοιτητής με μεγάφωνο λέει στους άλλους τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση σύλληψης και όλοι μαθαίνουν τις ατάκες τους: Μην αντιστέκεστε. Κρατείστε την ταυτότητά σας. Μην πείτε τίποτα χωρίς δικηγόρο.

Οι κρίσεις στη Μέση Ανατολή τείνουν να εξελίσσονται εδώ με ασυνήθιστη ένταση. Για χρόνια, το πανεπιστήμιο φιλοξένησε τον ίσως πιο γνωστό και με τη μεγαλύτερη επιρροή Παλαιστίνιο διανοούμενο στον κόσμο, τον Εντουάρντ Σαΐντ, και η ηγεσία του πανεπιστημίου τον υπερασπίστηκε ενάντια σε πολλές επιθέσεις από τον Τύπο.

Το πανεπιστήμιο διαθέτει μεγάλη παράδοση ως πρωτοπόρο στις εβραϊκές σπουδές και διαθέτει ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο και διεθνές φοιτητικό σώμα. Στο παρελθόν υπήρξαν εντάσεις και πιέσεις στην πανεπιστημιούπολη μεταξύ των καθηγητών, των φοιτητών και των διοικητικών στελεχών για τα ζητήματα που ταλανίζουν τη Μέση Ανατολή.

Αλλά από τότε που βρίσκομαι εδώ το Κολούμπια ακολούθησε πάντοτε τη βασική θεσμική αρχή της ακαδημαϊκής ζωής, ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να αυτοδιοικείται, και οι κρίσεις που προέκυπταν κατά καιρούς αντιμετωπίζονταν αναλόγως.

columbia_V_e818e.jpg

Η καταστολή δεν σταμάτησε τις κινητοποιήσεις

Πέμπτη 18 Απριλίου, 2.30 μ.μ.: Η 114η οδός αποκλείεται ανατολικά του Μπρόντγουεϊ. Από τα σκαλιά της Low Library βλέπω την αστυνομία να συλλαμβάνει τους φοιτητές στο South Lawn. Άλλοι παρακολουθούν, χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν. Δεν υπάρχει βία, αλλά αισθάνεται κανείς ότι η διάθεση αλλάζει. Οι άνθρωποι που χθες ένιωθαν συμπάθεια για την πρόεδρο Shafik είναι τώρα τρομοκρατημένοι- είμαι ανάμεσά τους. Η ενέργειά της είναι βεβιασμένη: κάτι παρόμοιο συνέβη εδώ το 1968, μετά από διαδηλώσεις και καθιστικές διαμαρτυρίες, αλλά η πανεπιστημιακή ηγεσία αγωνιούσε προτού προβεί σε ένα τόσο δραματικό και απρόβλεπτο βήμα.

Αναρωτιέμαι: πώς υποτίθεται ότι αυτό θα τερματίσει την αντιπαράθεση; Οι άνθρωποι που έδωσαν αυτές τις διαταγές δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν τους φοιτητές και νομίζουν ότι μπορούν να τους εκφοβίσουν για να υποταχθούν. Τους έχουν διδάξει ποτέ; Προβλέπω ότι αυτοί που παραμένουν θα μετακομίσουν απλά στη δυτική πλευρά του Νοτίου Γκαζόν. Και μετά θα μετακινηθούν αλλού.

Δεν έχει βοηθήσει το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο διοικείται από νεοφερμένους. Η πρόεδρος Shafik έκανε την εναρκτήρια ομιλία της στο Κολούμπια μόλις στις 4 Οκτωβρίου. Ένας επικεφαλής λειτουργικός διευθυντής, ο πρώτος στην ιστορία μας, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο και φαίνεται να έχει ελάχιστη ή καθόλου εμπειρία στην ακαδημαϊκή διακυβέρνηση. Ο νέος κοσμήτορας ήρθε μόλις αυτόν τον μήνα. Εν ολίγοις, οι βασικοί ηγέτες δεν έχουν θεσμική μνήμη ούτε μεγάλη γνώση του πανεπιστημίου.

Ακόμη χειρότερα, δίνουν κάθε εντύπωση ότι βλέπουν τους εαυτούς τους ως τους επιλυτές των προβλημάτων και το ίδρυμα του οποίου ηγούνται ως ένα σύνολο προβλημάτων. Στην πραγματικότητα το Κολούμπια είναι κάτι περισσότερο από ένα σύνολο προβλημάτων- φιλοξενεί σκεπτόμενους καθηγητές και φοιτητές.

Η αμφισβήτηση γενικεύεται

Παρασκευή 19 Απριλίου, απόγευμα: Ένας φοιτητής μου λέει ότι ήταν τρελό να καλέσει την αστυνομία. Ένας άλλος το βρίσκει τρομακτικό να ξέρει ότι θα μπορούσαν να ξαναμπούν. Ακούω τα ίδια και από άλλους, διαφορετικών καταβολών, εθνικοτήτων και θρησκειών.

Σάββατο 20 Απριλίου, λίγο πριν το μεσημέρι: Το πρωινό μου τελετουργικό με τους FT Weekend διακόπτεται από το θόρυβο έξω. Μια μικρή θορυβώδης ομάδα διαδηλωτών, εκτός Κολούμπια, λίγο πιο πέρα από τη λαϊκή αγορά είναι εγκλωβισμένοι έξω από την κλειδωμένη πύλη στην 115η οδό, φωνάζοντας φιλοπαλαιστινιακά συνθήματα και χτυπώντας με αυτοσχέδια κρουστά. Λυπάμαι τους αστυνομικούς που πρέπει να στέκονται εκεί και να κουφαίνονται και να προσβάλλονται. Μπροστά τους ένας μεγαλόσωμος άντρας ντυμένος με ισραηλινή σημαία περπατά προκλητικά πάνω κάτω φωνάζοντας συνθήματα στα μούτρα τους. Μεγάλο μέρος των φληναφημάτων για το τι συμβαίνει στο Κολούμπια βασίζεται στην τρέλα που επικρατεί εδώ, έξω από τις πύλες. Αυτοί που βλέπετε στην τηλεόραση δεν είναι ως επί το πλείστον φοιτητές του Κολούμπια.

Μετά τη φασαρία έξω, είναι αναζωογονητικά ήσυχα στην πανεπιστημιούπολη. Βέβαια, οι διαδηλωτές φοιτητές έχουν μετακινηθεί στη δυτική πλευρά του Νοτίου Γκαζόν και υπάρχουν τώρα αρκετές εκατοντάδες από αυτούς εκεί, με σωρούς από κουβέρτες, καθώς τους έχουν απαγορευτεί οι σκηνές. Δεκάδες μικρά πλακάτ φτιαγμένα με το χέρι βρίσκονται στο γρασίδι- ρίχνω μια προσεκτική ματιά και κανένα από αυτά που βλέπω δεν μου φαίνεται προσβλητικό.

Πέφτω πάνω σε έναν συνάδελφο, έναν κοινωνικό επιστήμονα που μέχρι πρόσφατα ήταν ανώτερος διοικητικός υπάλληλος. Χωρίς να είναι ταραξίας, θεωρεί ότι η πρόεδρος Shafik έκανε λάθος στη συζήτησή της για μεμονωμένα μέλη ΔΕΠ. Τη Δευτέρα θα πραγματοποιηθεί μεγάλη συγκέντρωση στα σκαλιά της Low Library για να ζητήσουμε την επιστροφή στις βασικές αρχές της ακαδημαϊκής διακυβέρνησης.

Στο Μπρόντγουεϊ ένας γνωστός μου προπτυχιακός φοιτητής, από τις μεσοδυτικές πολιτείες, μου λέει τι σκέφτονται για όλα αυτά. «Αισθάνομαι ότι είναι μια δυνατή στιγμή», λένε. «Πιθανότατα δεν θα οδηγήσει σε αλλαγή, αλλά μπορεί να οδηγήσει». Τους αρέσει η αλληλεγγύη των φοιτητών στις κατασκηνώσεις, η ανάμειξη θρησκειών και απόψεων. Τέτοιοι μαθητές μου δίνουν ελπίδα.

columbia_III_3cdd7.jpg

Λάθος το επιχείρημα ότι η κριτική στο Ισραήλ ισοδυναμεί με αντισημιτισμό

Ο αντισημιτισμός ως έννοια είναι και ιδιαίτερα φορτισμένος και βαθιά αδιαφανής, και δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των μελετητών για το πώς πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με έναν απλό ορισμό: προκατάληψη κατά των Εβραίων.

Αυτή υπάρχει εδώ και αιώνες, και χωρίς αμφιβολία συναντάται στις πανεπιστημιουπόλεις. Τα πραγματικά ερωτήματα είναι: σε ποιο βαθμό και με ποιες συνέπειες; Οι διαμαρτυρίες στην πανεπιστημιούπολη στρέφονται κατά της ισραηλινής πολιτικής. Αλλά το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε κριτική στο Ισραήλ ισοδυναμεί με αντισημιτισμό είναι απλώς λανθασμένο.

Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζω από πρώτο χέρι καμία περίπτωση που θα θεωρούσα αντισημιτική και όχι αντι-ισραηλινή κακοποίηση εκ μέρους των διαδηλωτών. Αλλά το όριο μεταξύ των δύο είναι ακριβώς αυτό για το οποίο υπάρχει διαφωνία αυτή τη στιγμή και δεν αποκλείεται να έχει ξεπεραστεί. Αν και τα πανεπιστήμια έχουν επαγρυπνήσει τα τελευταία χρόνια για την προστασία των ευαισθησιών των φοιτητών, ορισμένοι φοιτητές που υποστηρίζουν το Ισραήλ πιστεύουν ότι τα συναισθήματά τους αγνοούνται.

Γνωρίζω με βεβαιότητα ότι Ισραηλινοί φοιτητές – μερικοί από αυτούς που συμπαθούν τους διαδηλωτές – έχουν γίνει αποδέκτες βιτριολικών εκφράσεων τους τελευταίους μήνες. Βρίσκω αυτή την επιλογή ανθρώπων για πολιτική καταδίκη με βάση την εθνικότητά τους ολέθρια και παράλογη.

Θα πρέπει να ήταν παρόμοια δυσάρεστο να είσαι Αμερικανός στις αγγλικές πανεπιστημιουπόλεις κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ή, για το θέμα αυτό, Ρώσος φοιτητής στο Κολούμπια την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2022. Δεν μπορώ να πω ποια είναι η απάντηση, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα έρθει μέσω της εκπαίδευσης και των επιχειρημάτων και όχι μέσω απαγορεύσεων, πολιτικών παρεμβάσεων και αστυνομικών ενεργειών. Είναι, άλλωστε, μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος του πολιτικού λόγου σε μια κοινωνία που κατακερματίζεται σε φυλές και υποχωρεί σε εύκολη αλληλεγγύη και στους χωρίς κόστος χαρακτηρισμούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

columbia_IV_1d604.jpg

Το χάσμα στους Εβραίους των ΗΠΑ – Οι νέοι αναγνωρίζουν το μέγεθος των παλαιστινιακών δεινών

Μια ελάχιστα αξιολογημένη πτυχή των όσων συμβαίνουν στην πανεπιστημιούπολη είναι ότι οι εβραϊκές απόψεις μεταξύ των φοιτητών μας είναι πιο διαφορετικές από ό,τι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται. Είχα μια συζήτηση με έναν προπτυχιακό φοιτητή από το Εβραϊκό Θεολογικό Σεμινάριο που είναι παθιασμένος με την ιστορία. Μου λένε ότι έχουν κάποια συμπάθεια για τους διαδηλωτές και πιστεύουν ότι δεν υπήρχε λόγος να καλέσουν την αστυνομία: σε αντίθεση με τους γονείς τους, λένε, με τους οποίους διαφωνούν για αυτά τα πράγματα, θέλουν να αναγνωρίσουν το μέγεθος των παλαιστινιακών δεινών. Αυτός είναι κάποιος που ανυπομονεί να βρεθεί στο Ισραήλ αυτό το καλοκαίρι.

Βλέπω σε αυτούς μια νεότερη γενιά Αμερικανών Εβραίων που διατηρούν μια προσήλωση στο Ισραήλ αλλά είναι πιο ανοιχτά επικριτικοί απέναντί του σε σχέση με τους γονείς τους. Οι μεγαλύτεροι βλέπουν ενστικτωδώς μία παλαιστινιακή μαντήλα ως ένα βήμα πριν από την τρομοκρατία- πολλοί από τους νεότερους βλέπουν τους συμφοιτητές τους. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον αμερικανικό εβραϊσμό υπάρχει ένα χάσμα γενεών για το ζήτημα του Ισραήλ, το οποίο σίγουρα επιδεινώνεται από τις ενέργειες της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης.

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στους φοιτητές του Κολούμπια είναι ότι νοιάζονται. Δεν είναι αυτοί οι φοιτητές, από διαφορετικά υπόβαθρα, που υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους, κάνοντας απλώς αυτό που τους έχουμε διδάξει να κάνουν;

Τους έχουμε διδάξει το «Ποτέ Ξανά»

Δεν τους έχουμε διδάξει για το Ολοκαύτωμα και το «Ποτέ ξανά»; Και μπορούμε να εκπλαγούμε αν το μάθημα που πολλοί από αυτούς αντλούν είναι ότι πρέπει να είσαι σε επιφυλακή για τη γενοκτονία και να σηκώνεις το ανάστημά σου και να μην είσαι θεατής όταν πιστεύεις ότι το βλέπεις να συμβαίνει; Καλώς ή κακώς, η γενιά τους βλέπει τα ζητήματα δικαιοσύνης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ως αλληλένδετα. Κάποιοι μπορεί να βρίσκουν τους διαδηλωτές εξοργιστικούς, μισαλλόδοξους. Αλλά το μόνο πράγμα που δεν υπάρχει αυτές τις μέρες είναι η βία.

Κυριακή 21 Απριλίου: Ο αρχηγός της αστυνομίας φέρεται να λέει σε έναν από τους θυρωρούς στην Riverside Drive: «Δεν πρόκειται να το ξανακάνουμε αυτό». Μου θυμίζει αυτό που είπε ο αρχηγός περιπολίας της αστυνομίας της Νέας Υόρκης Τζον Τσέλ στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τις συλλήψεις των φοιτητών: «Για να βάλουμε το θέμα σε μια σειρά, οι φοιτητές που συνελήφθησαν ήταν ειρηνικοί, δεν προέβαλαν καμία αντίσταση και έλεγαν αυτό που ήθελαν να πουν με ειρηνικό τρόπο».

columbia_II_3a7ee.jpg

Η αστυνομία ξεκαθάρισε ότι δεν υπήρξε βία ή απειλή από φοιτητές

Σε αντίθεση με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή τους πολιτικούς, η αστυνομία υπογράμμισε σταθερά τον μη βίαιο χαρακτήρα των όσων συνέβαιναν μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Σε μια αυτοσχέδια συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε η αστυνομία της Νέας Υόρκης στην κορυφή της 116ης οδού, ένας δημοσιογράφος ρώτησε σχετικά με τους φοιτητές που ετοιμάζονται να συμμετέχουν στους εορτασμούς για το εβραϊκό Πάσχα: «Τι συμβαίνει γενικά και δεύτερον, υπήρξαν απειλές κατά της πανεπιστημιούπολης σε σχέση με την επερχόμενη γιορτή;». Ο αναπληρωτής επίτροπος της αστυνομίας της Νέας Υόρκης για τις δημόσιες πληροφορίες Tarik Sheppard απάντησε:

«Δεν υπήρξαν αξιόπιστες απειλές για οποιαδήποτε συγκεκριμένη ομάδα ή άτομο που να προέρχονται από αυτή τη διαμαρτυρία ή οποιαδήποτε άλλη».

Δευτέρα 22 Απριλίου, 1.14 π.μ.: Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την πρόεδρο Shafik, το πρώτο μετά το ξέσπασμα της κρίσης, μας ενημερώνει ότι τα μαθήματα θα διεξαχθούν σήμερα διαδικτυακά. Το σεμινάριό μου απέχει μόνο λίγες ώρες και αποφασίζω να το αγνοήσω. Οι μαθητές μου και εγώ είχαμε ήδη συμφωνήσει ότι θα κάναμε μάθημα στο διαμέρισμά μου, και ούτως ή άλλως δεν μου αρέσει να μου λένε πότε και πώς να διδάσκω χωρίς σοβαρό λόγο.

Κατά τη διάρκεια των περιορισμών του Covid συνέχισα να πραγματοποιώ δια ζώσης σεμινάρια επειδή οι ξένοι φοιτητές τα χρειάζονταν για τις βίζες τους. Από τότε, είχα ένα έντονα προστατευτικό συναίσθημα για την πανεπιστημιούπολη και τους φοιτητές μου. Η φροντίδα που οι συνάδελφοί μου και εγώ μπορούμε να δείξουμε στους φοιτητές μας είναι μέρος της αποστολής μας ως καθηγητές. Το να σταματάω πράγματα είναι ενάντια στο ένστικτό μου. Για τη μάθηση, είναι πάντα καλύτερο να είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο.

Γιατί η πρόεδρος απέτυχε να εκφράσει την περηφάνια που νιώθουμε για τους φοιτητές μας

Ένας φίλος μου στέλνει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από το 1968: τραβηγμένη στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ στο Ηνωμένο Βασίλειο, δείχνει την κατάληψη ενός κτιρίου της πανεπιστημιούπολης. Μια αφίσα του Μάο κρέμεται από από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα και ένα πλακάτ γράφει: «Σταματήστε κάθε σύνδεση με τον αμερικανικό στρατό». Οι φοιτητές συνωστίζονται στις σκάλες. Ανάμεσά τους, με κοστούμι και γραβάτα, στέκεται ο αντιπρύτανης, Asa Briggs, ο οποίος διαφωνεί μαζί τους και συζητά τα παγκόσμια ζητήματα.

Χωρίς να είναι ρομαντικός, πάλεψε σκληρά για να κερδίσει την κοινή γνώμη, ένα έργο που κατά την άποψή του έγινε πιο περίπλοκο από την όρεξη του Τύπου για ιστορίες συγκρούσεων στην πανεπιστημιούπολη και από το γεγονός ότι -όπως το έθεσε- ορισμένες από τις απόψεις που εκφράζονται σε κάθε πανεπιστήμιο πρέπει αναπόφευκτα να «προσβάλλουν ανθρώπους των οποίων οι ορίζοντες είναι στενοί».

Δευτέρα 22 Απριλίου, 1.30 μ.μ.: Ενώνομαι με τους συναδέλφους που κατευθύνονται προς την πανεπιστημιούπολη. Είμαστε τόσοι πολλοί που πρέπει να κάνουμε ουρά για την είσοδο στην πύλη της 117ης οδού. Ενώ περιμένουμε, ένας άνδρας περνάει κολλώντας τη φωτογραφική του μηχανή στα πρόσωπά μας, υποθέτοντας ότι υποστηρίζουμε τη Χαμάς. Μόλις μπαίνω μέσα, εντάσσομαι στο πλήθος των καθηγητών που στέκονται στα σκαλιά- αρκετές εκατοντάδες φοιτητές βρίσκονται από κάτω μας. Μαζί ακούμε τους ομιλητές. Ένας από αυτούς θέτει μια ερώτηση που μου κάνει εντύπωση. Γιατί η πρόεδρος του πανεπιστημίου μας απέτυχε να εκφράσει την υπερηφάνεια που νιώθουμε για το πανεπιστήμιό μας και τους φοιτητές μας;

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/245048/to-imerologio-tou-mark-mazaouer-gia-tous-foitites-tou-koloympia-i-kritiki-sto-israil-den-isodynamei-me-antisimitismo

Ούγκο Ντίξον: «Τα λεφτά δεν φτάνουν για την Ουκρανία» – Πόσα έχουν δώσει μέχρι σήμερα ΕΕ και ΗΠΑ

0

 

«Τα 61 δισεκατομμύρια δολάρια των ΗΠΑ δεν αρκούν για να μπορέσει η Ουκρανία να αλλάξει την κατάσταση».

Την περασμένη εβδομάδα εγκρίθηκε από τις ΗΠΑ ένα πακέτο ζωτικής σημασίας για την Ουκρανία. Τα 61 δισεκατομμύρια δολάρια είναι ένα σημαντικοί ποσό, ωστόσο όπως σημειώνει ο διακεκριμένος βρετανός αναλυτής Ούγκο Ντίξον σε ανάλυσή του στο Reuters, δεν φτάνουν και απαιτείται ένα νέο μακροπρόθεσμο σχέδιο χρηματοδότησης για να μπορέσει να αντέξει την επίθεση του Ρωσικού στρατού.

Ζοφερή η εικόνα στο ανατολικό μέτωπο

Την Κυριακή ο ανώτατος διοικητής της Ουκρανίας ανακοίνωσε πως ο ουκρανικός στρατός υποχώρησε από τρεις περιοχές στο ανατολικό μέτωπο, καθώς η Ρωσία συνεχίζει να συγκεντρώνει ισχυρές δυνάμεις στην πρώτη γραμμή και προελαύνει στο Ντονέτσκ. Η ανακοίνωση του συνταγματάρχη Ολεξαντρ Σίρσκι καταδεικνύει τη δεινή θέση της Ουκρανίας στο πεδίο των μαχών. «Η κατάσταση στο μέτωπο έχει επιδεινωθεί», παραδέχθηκε ο ανώτατος αξιωματούχος του ουκρανικού στρατού, καθώς το Κίεβο ελπίζει πως θα μπορούσε να σταθεροποιήσει την κατάσταση μόλις παραδοθούν τα νέα αμερικανικά όπλα. Από την πλευρά του, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι απηύθυνε νέες εκκλήσεις προς τους διεθνείς συμμάχους να επιταχύνουν τις παραδόσεις όπλων, ώστε να μπορέσει το Κίεβο να διατηρήσει τις θέσεις του και να ανατρέψει τα ρωσικά σχέδια.

«Μόνη ρεαλιστική λύση ειρηνευτική συμφωνία ή ανακωχή»

Η έγκριση από το Κογκρέσο του πακέτου των 61 δισεκατομμυρίων δολαρίων αναμφίβολα αναπτέρωσε τις ελπίδες του Κιέβου για μια βελτίωση σε σχέση με την τρέχουσα κατάσταση. Ωστόσο, πολλοί εμπειρογνώμονες συνομολογούν πως η νέα αμερικανική βοήθεια μοιάζει περισσότερο με «ανάσα» και δεν μπορεί πραγματικά να αντιστρέψει την πλάστιγγα που γέρνει υπέρ της Ρωσίας.

Σύμφωνα με την εκτίμηση του διακεκριμένου βρετανού δημοσιογράφου Ούγκο Ντίξον, σε ανάλυσή του στο Reuters, η Ουκρανία θα μπορούσε να ξεμείνει ξανά από όπλα στα τέλη του 2025. Ακόμα κι αν ο Τζο Μπάιντεν επανεκλεγεί πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο, ενδεχομένως να δυσκολευτεί να λάβει την έγκριση από το Κογκρέσο για περισσότερα χρήματα. Εάν δε στην προεδρία ανέλθει ο Ντόναλντ Τραμπ η αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία εκτιμάται πως θα είναι ακόμη πιο επισφαλής.

Στην ανάλυσή του στο Reuters υπογραμμίζει τη σημασία ενός μακροχρόνιου σχεδίου χρηματοδότησης, σημειώνοντας ωστόσο πως ακόμη και με μια τέτοια κίνηση, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν θα μπορούσε να ανακαταλάβει πολλά εδάφη, καθώς η Ρωσία έχει εδραιώσει τις θέσεις της, αναπτύσσοντας μια ισχυρή αμυντική γραμμή, ενώ η Ουκρανία «παλεύει» ακόμη και με ελλείψεις προσωπικού. «Θα μπορούσε όμως να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική συμφωνία από μια ισχυρότερη θέση ή να οδηγηθεί σε μια ανακωχή, αντίστοιχη με αυτήν της Βόρειας και Νότιας Κορέας που “πάγωσαν” τον πόλεμο πριν από 71 χρόνια», αναφέρεται στην ανάλυση του Reuters, σε μια αναφορά των ρεαλιστικών επιλογών που διαθέτει η ηγεσία της Ουκρανίας.

Πόσα λεφτά έχουν δώσει μέχρι τώρα ΕΕ και ΗΠΑ

Η Ρωσία διαθέτει μια οικονομία 11 φορές μεγαλύτερη της Ουκρανίας, βάσει των στοιχείων του 2023. Και παρόλο που το Κίεβο δαπάνησε 65 δισεκατομμύρια δολάρια για την άμυνα πέρυσι, υπολείπεται σημαντικά από τις αντίστοιχες δαπάνες της Ρωσίας, που ανήλθαν σε 109 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI).

Το κενό καλύφθηκε σε σημαντικό βαθμό από τη βοήθεια της Δύσης. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη διέθεσαν 88 δισεκατομμύρια ευρώ το 2023 στην Ουκρανία, εκ των οποίων τα 47 δισεκατομμύρια αφορούσαν στρατιωτική υποστήριξη και τα υπόλοιπα οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Ινστιτούτου Kiel για την Παγκόσμια Οικονομία.

pinakas_I_97644.jpg

Και ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται. Το πόσα χρήματα θα χρειαστεί ακόμη το Κίεβο από τη Δύση εξαρτάται από το είδος του πολέμου που θα διεξάγει και τους στόχους του. Προφανώς, σημειώνει ο Ούγκο Ντίξον στο Reuters, μια αμυντική εκστρατεία θα κοστίσει λιγότερο από μια επιχείρηση αντεπίθεσης για την εκδίωξη των ρωσικών δυνάμεων από τα εδάφη που έχουν καταλάβει στην Ανατολική Ουκρανία.

Μια πρώτη εκτίμηση, δεδομένου ότι το Κρεμλίνο συνεχίζει να αυξάνει τις δικές του στρατιωτικές δαπάνες, η Ουκρανία στο μέλλον θα χρειαζόταν τουλάχιστον όσα διέθεσαν οι σύμμαχοί της το 2023, δηλαδή 88 δισεκατομμύρια δολάρια. Υπενθυμίζεται πως από τα τέλη Φεβρουαρίου, οι σύμμαχοι της Ουκρανίας – κυρίως η ΕΕ – έχουν δεσμεύσει επιπλέον 103 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία ωστόσο δεν έχουν ακόμη διαθέσει. Σε αυτό το ποσό προσθέστε και το πακέτο των ΗΠΑ των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα κεφάλαια αυτά εκτιμάται πως επαρκούν μέχρι τα τέλη του 2025.

pinakas_II_f2c3c.jpg

Στο επίκεντρο τα δεσμευμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία

Κατά τον Ούγκο Ντίξον οι ανάγκες της Ουκρανίας θα συνεχίσουν να είναι μεγάλες και άρα θα πρέπει να αναζητηθεί μια μεγαλύτερη πηγή κεφαλαίων. Αυτή, όπως αναφέρει, θα μπορούσε να είναι τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο έχει διχάσει τη Δύση για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι πως η Ρωσία θα μπορούσε να προχωρήσει σε μια αντίστοιχη κίνηση κατάσχοντας τα περιουσιακά στοιχεία της Δύσης, που βρίσκονται παγωμένα στη Ρωσία. Και ο δεύτερος είναι πως πρόκειται για μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και ριψοκίνδυνη κίνηση, η οποία θα μπορούσε να αμφισβητηθεί και να εκπέσει και νομικά.

Ευρωπαίοι διπλωμάτες έχουν επισημάνει πως τα διεθνή δικαστήρια θα μπορούσαν να διατάξουν την επιστροφή των χρημάτων στους Ρώσους, ακυρώνοντας την κίνηση και ταυτόχρονα καταστρέφοντας τη φήμη της Ευρώπης ως ενός ασφαλούς καταφυγίου για τους επενδυτές. Πρόκειται για μια περίπλοκη κίνηση, καθώς δεν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν και είναι άγνωστες οι κάθε είδους επιπτώσεις, νομικές και συστημικές, με μεγάλους χρηματοικονομικούς και οικονομικούς κινδύνους, ανέφεραν πριν από λίγο καιρό διπλωματικές πηγές.

Ο Ούγκο Ντίξον στο άρθρο του στο Reuters προτείνει μια πιο ρεαλιστική εναλλακτική και πάλι με τα δεσμευμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στο επίκεντρο. Ουκρανία και δυτικοί σύμμαχοι θα μπορούσαν να συνάψουν ένα κοινοπρακτικό δάνειο επανόρθωσης. Αυτό σημαίνει πως το Κίεβο θα υποσχεθεί την αξίωση για αποζημίωσης κατά της Ρωσίας με αντάλλαγμα ένα δάνειο. Εάν η Μόσχα αρνηθεί να πληρώσει τις ζημιές, τότε οι σύμμαχοι θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία της για να αποζημιωθούν για το δάνειο. «Αυτό», υποστηρίζει, «είναι νομικά πιο ισχυρό από την κατάσχεση».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/245087/oygko-dikson-ta-lefta-den-ftanoun-gia-tin-oukrania-posa-exoun-plirosei-mexri-simera-ee-kai-ipa

Κεντρικό ρόλο στο επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει ο Άρης Σπηλιωτόπουλος

1

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, ήταν ο επίσημος υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας για τον Δήμο Αθηναίων

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην υπουργός, πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος, Άρης Σπηλιωτόπουλος, αναλαμβάνει κεντρικό ρόλο στο επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία με «φόντο» τις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου.

Μάλιστα, προσφέρει ήδη τις γνώσεις και τις συμβουλές του στο «στρατόπεδο» της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το όνομα του Άρη Σπηλιωτόπουλου είχε ακουστεί και για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, επιλέχθηκε προς το παρόν για ένα πιο σκιώδες πόστο.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, ήταν ο επίσημος υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας για τον Δήμο Αθηναίων, ενώ, το 2019 «διέβη» τον πολιτικό Ρουβίκωνα, όταν είχε στηρίξει ανοιχτά τον τότε Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα.

Η Σαουδική Αραβία, η Νότια Αφρική, η Αίγυπτος και άλλες αφρικανικές χώρες αποσύρουν τον χρυσό τους από τις ΗΠΑ!

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους Αμερικανούς και φόβοι για μία παγκόσμια οικονομική κρίση

Σε μία κίνηση που προκαλεί ανησυχία ως προς την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας προχώρησαν η Αίγυπτος, η Νότια Αφρική, το Καμερούν, η Σενεγάλη, Αλγερία και η Σαουδική Αραβία, καθώς άρχισαν να αποσύρουν τα αποθέματα τους σε χρυσό, από τις ΗΠΑ!

Τέτοια κίνηση γίνεται όταν κάποιος θέλει να εξασφαλίσει το δικό του χρυσό καθώς θεωρεί πως εκεί που βρίσκεται κινδυνεύει, με λίγα λόγια οι χώρες αυτές δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ.

Αυτό σίγουρα εν μέρει οφείλεται στην πρόσφατη απόφαση των Αμερικανών να κατασχέσουν ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, αξίας περίπου 6 με 8 δισεκατομμυρίων $, καθώς από εδώ και στο εξής δημιουργείται έλλειμμα εμπιστοσύνης.

Αυτός είναι ο πρώτος λόγος αλλά υπάρχει και δεύτερος: Ο χρυσός όπως είναι γνωστό είναι το ασφαλές καταφύγιο όταν αναμένεται μία άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση που θα πλήξει τα χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία και η Νότια Αφρική και η Αίγυπτος είναι μέλη των BRICS, ενώ η Αλγερία έχει πραγματοποιήσει αίτηση ένταξης στον οργανισμό.

Σε ότι αφορά και τις υπόλοιπες αφρικανικές χώρες, όλες έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να ενταχθούν στα BRICS κάποια στιγμή στο μέλλον.

https://www.pronews.gr/oikonomia/i-saoudiki-aravia-i-notia-afriki-i-aigyptos-kai-alles-afrikanikes-xores-aposyroun-ton-xryso-tous-apo-tis-ipa/

Ζ.Κωνσταντοπούλου: «Να ερευνηθεί η δικαστής – Ήταν πρόεδρος στις υποθέσεις του Φαλήρου, της Μάνδρας και του Ματιού»!

0

«Ντρέπομαι για την απόφαση του δικαστηρίου για το έγκλημα στο Μάτι»

Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας και νομική εκπρόσωπος οικογενειών θυμάτων από την πυρκαγιά στο Μάτι, Ζωή Κωνσταντοπούλου, προχώρησε σε παρέμβαση στην Ολομέλεια της Βουλής, όπου ζήτησε να ερευνηθεί η πρόεδρος του δικαστηρίου, για το πως έτυχε η ίδια να προεδρεύσει σε τρεις συνδεδεμένες υποθέσεις, του Φαλήρου, της Μάνδρας και του Ματιού!

Οι πλημμύρες της Μάνδρας, αφορούσαν επίσης πολλαπλούς θανάτους καθώς είχαν χάσει την ζωή τους από αυτές 24 άνθρωποι.

«Πιστεύω βαθιά στο δίκαιο και ντρέπομαι για τη σημερινή απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το έγκλημα στο Μάτι.

Ντροπή που ένα δικαστήριο αντί να πράξει το αυτονόητο, να διαγνώσει δηλαδή ότι το έγκλημα είναι κακούργημα, ότι έπρεπε να δικάζεται από μεικτό ορκωτό και να παραπέμψει στο αρμόδιο δικαστήριο, ήρθε σήμερα, για να αποφανθεί ότι είναι αθώοι 15 βασικοί κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων εκλεκτά πρόσωπα του κ. Μητσοτάκη, μεταξύ των οποίων και η κυρία Δούρου. Είναι αθώοι όλοι αυτοί», ανέφερε η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας.

«Αυτή είναι η απόφαση του δικαστηρίου, ότι τελικώς δεν έφταιξε κανείς», είπε η κυρία Κωνσταντοπούλου.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/z-konstantopoulou-ntrepomai-gia-tin-apofasi-tou-dikastiriou-gia-to-egklima-sto-mati/