Το μπλοκάκι της υπεύθυνης ΔΟΥ
23/05/2024 14:39
Ανάμεσα στα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους οι Αρχές για το φερόμενο κύκλωμα των εκβιαστών εφοριακών από τη Χαλκίδα είναι και ένα από τα σημειωματάρια, στα οποία οι εφοριακοί κατέγραφαν ονόματα και ποσά.
Υπενθυμίζεται ότι από τις έρευνες των αστυνομικών στα σπίτια και στα αυτοκίνητα των συλληφθέντων, που κατηγορούνται ως μέλη του κυκλώματος που δρούσε στη Χαλκίδα, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 88.795 ευρώ, καθώς και ένα σημειωματάριο, στο οποίο φέρεται πως αναγράφονται ιδιόχειρες σημειώσεις με ονόματα μελών του κυκλώματος, εμπλεκομένων, ημερομηνίες και χρηματικά ποσά δίπλα σε αυτά.
Στο σημειωματάριο φέρεται πως αναγράφονται τα ονόματα του 62χρονου λογιστή από το Επιμελητήριο, της «Λίνας», ενός 50χρονου υπαλλήλου της ΔΟΥ και ενός ακόμη ατόμου.
Παράλληλα, αναγράφονται και ποσά από 250 ευρώ έως 11.000 ευρώ, καθώς και ημερομηνίες από τις 4 Νοεμβρίου 2020 έως και τον Μάιο του 2024.
Σημειώνεται πως εξιχνιάστηκαν 17 περιπτώσεις εκβιασμών, από τις οποίες η οργάνωση αποκόμισε τουλάχιστον 95.600 ευρώ, σε διάστημα τριών μηνών.
Αυτό είναι το σημειωματάριο των εφοριακών που εκβίαζαν ιδιώτες και επιχειρηματίες:
Ο διάλογος της διευθύντριας με τον λογιστή
Σε μία από τις φερόμενες τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε η διευθύντρια με τον λογιστή που συμμετείχε στο κύκλωμα, συζητούν ενδεχομένως για κάποιο από τα θύματά τους. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης η προϊσταμένη της ΔΟΥ λέει πως ο … έχει στην τράπεζα 75.000 ευρώ, με τον λογιστή να σχολιάζει: «Α, έχει λεφτουδάκια».
Λογιστής: Ο … ήταν να έρθει, να πάρουμε τηλέφωνο τον … δεν ήρθε. Οπότε…
Διευθύντρια: Ο … έχει στην τράπεζα τώρα 75.000, ανοίξαμε τους λογαριασμούς.
Λογιστής: Πόσα έχει;
Διευθύντρια: 75…
Λογιστής: Α, έχει λεφτουδάκια.
Διευθύντρια: Έχει λεφτουδάκια.
Λογιστής: Και 600 που θα πάρει;
Διευθύντρια: Ναι, έχει.
Λογιστής: Μήπως πρέπει να την πάρουμε την υπόθεση;
Διευθύντρια: Δεν ξέρω. Γι’ αυτό σου κρατάω ακόμα.
Λογιστής: Το ξανασκέφτομαι τώρα.
Διευθύντρια: Ναι, δεν ξέρω.
H πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Μαργαρίτης Σχοινάς / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Olivier Matthys
23/05/2024 14:10
Μπορεί να απέχουμε κάπου δύο εβδομάδες από τις ευρωεκλογές, αλλά το μπρα ντε φερ για τη μοιρασιά των πόστων στη νέα Κομισιόν είναι σε εξέλιξη, αναφέρει το Politico σε άρθρο του, όπου παραθέτει και πληροφορίες για τις θέσεις που θα επιθυμούσε η Ελλάδα και τους πιθανούς υποψηφίους επιτρόπους.
Στο άρθρο σημειώνει ότι η μάχη μαίνεται στο παρασκήνιο, καθώς καθεμία από τις 27 χώρες της ΕΕ δικαιούται μια θέση επιτρόπου, αλλά τα πιο επίζηλα πόστα -και τα πιο ισχυρά- είναι εκείνα των επιτρόπων εμπορίου και ανταγωνισμού, ενώ τα πιο αδύναμα θεωρούνται εκείνα του αθλητισμού, της παιδείας και της πολυγλωσσίας.
Την προηγούμενη φορά η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζήτησε από κάθε χώρα να προτείνει δύο υποψηφίους, μια γυναίκα κι έναν άνδρα, και εφόσον ανανεωθεί η θητεία της, αναμένεται να κάνει το ίδιο.
Το Politico παραθέτει πληροφορίες για τους πιθανούς υποψηφίους από κάθε χώρα και αναφορικά με την Ελλάδα σημειώνει ότι ακούγονται τα ονόματα των:
Μαργαρίτη Σχοινά (αντιπροέδρου της Κομισιόν)
Νίκης Κεραμέως (υπουργού Εσωτερικών)
Σταύρου Παπασταύρου (πρώην υπουργού Επικρατείας) και
Γιώργου Γεραπετρίτη (υπουργού Εξωτερικών),
που όλοι τους προέρχονται από τη ΝΔ και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Το άρθρο σημειώνει ότι η Ελλάδα θα επιθυμούσε ένα εκ των αρμόδιων για τη Μετανάστευση και την Άμυνα πόστων και «ακούει», όπως λέει, ότι είναι μεγάλες οι πιθανότητες να αποφασίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να κρατήσει στις Βρυξέλλες τον Μαργαρίτη Σχοινά, ιδιαίτερα αν ανανεώσει τη θητεία της η Φον ντερ Λάιεν.
Οι αποφάσεις χωρών, όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Νορβηγία, που προβλέπουν την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους, προφανώς έχουν την γοητεία τους σε διπλωματικούς και πολιτικούς κύκλους, ενώ από αρκετούς δημοσιολογούντες προσεγγίζονται εγκωμιαστικά, ωσάν να συνιστούν θρίαμβο του αυτονόητου και πεμπτουσία της απονομής του Δικαίου στις Διεθνείς σχέσεις…
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Αυτή όμως είναι η μία όψη του νομίσματος… Η συναισθηματική… Είναι η αποσπασματική προσέγγιση μιας πρόκλησης, με μια μέθοδο, στην οποία δεν επιτρέπεται επ’ ουδενί να ενδίδουν οι συγκροτημένες πολιτείες, διότι έτσι ανοίγουν επικίνδυνες Κερκόπορτες και τροφοδοτούνται απαράδεκτες ορέξεις… Είναι η άκρως αντιφατική διαχείριση μιας ιστορικής εκκρεμότητας δεκαετιών, που δεν συντηρήθηκε τυχαία και αναιτιολόγητα μέσα στον χρόνο, ενώ η απερίσκεπτη όσο και βεβιασμένη πρακτική η οποία επελέγη προκειμένου να διευθετηθεί, ξεχειλίζει από αυτογκόλ και απύθμενη υποκρισία…
Στις Διεθνείς σχέσεις, η διαχείριση του αυτονόητου, ακόμη και στις περιπτώσεις που κατά γενική ομολογία το αυτονόητο εκλαμβάνεται περίπου ως αδιαμφισβήτητο, δεν μπορεί να υπαγορεύεται από εκρήξεις θυμικού και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να εκδηλώνεται ως μια καταφανώς ετεροκαθοριζόμενη διαδικασία. Η διαχείριση αυτή, ΔΕΝ είναι αποστολική πράξη που θα πρέπει να επιτελείται με θρησκευτική ευλάβεια και με βάση τα οριζόμενα αποκλειστικά και μόνο στον υπέρτατο κανόνα του Θεού. Είναι μια πράξη ευθύνης, κατά την εφαρμογή της οποίας θα πρέπει να σταθμίζονται δεδομένα, να συνεκτιμώνται ισορροπίες, διαφαινόμενες δυναμικές, παρελθόντα, ισχύοντα και διαφαινόμενες εξελίξεις της επόμενης μέρας. Είναι φανερό ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συνέβη στην περίπτωση των προθύμων…
ΔΕΝ απολογήθηκαν – για παράδειγμα – για τον λόγο για τον οποίο δεκαετίες ολόκληρες απέφυγαν να αποφανθούν γι’ αυτό το οποίο αντιμετωπίζουν σήμερα ως αυτονόητο και σπεύδουν όπως – όπως να «επανορθώσουν», προσφεύγοντας σε βιαστικές και απερίσκεπτες αποφάσεις…
ΔΕΝ μας εξήγησαν καν, εάν η προγενέστερη στάση τους συνιστά αμέλεια και ολιγωρία ή εάν η σημερινή ορίζεται ως ένα κρεσέντο απερισκεψίας και «καινοτόμων» διεθνοπολιτικών πρακτικών, που υιοθετήθηκαν βιαστικά, υπό το κράτος ανίερων προσεταιρισμών και αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες της επόμενης μέρας…
Είναι φανερό ότι, εάν η παρέα των προθύμων που απεφάσισαν να σύρουν τον χορό της αναγνώρισης, θεωρούν περιττό το προαπαιτούμενο της εκεχειρίας, τότε είναι βέβαιο ότι αυτό που κυριάρχησε στις αποφάσεις τους, είναι η σκοπιμότητα και όχι το ενδιαφέρον για το μέλλον των Παλαιστινίων και για την ολοκληρωμένη θεσμική θωράκιση που θα καταστήσει βιώσιμη εις το διηνεκές την κρατική τους οντότητα.
Είναι επίσης φανερό ότι, για την συγκεκριμένη παρέα των προθύμων, οι διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ και εν τέλει η διασφάλιση της συμφωνίας του σε έναν οδικό χάρτη αναγνώρισης, μετά το πέρας των επιχειρήσεων, θεωρείται περιττή ως διαδικασία και αυτό την ίδια στιγμή που εκλαμβάνεται ως νόμιμη και αποδεκτή, η παρέμβαση των αυτόκλητων που φιλοδοξούν να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα το οποίο τοποθετείται χιλιάδες μίλια μακριά τους και το επιχειρούν, χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο ως προς την διαχείριση της λύσης του.
Να υποθέσουμε λοιπόν ότι στο πλαίσιο της αυξημένης περιφερειακής «ευαισθησίας» που επέδειξε η παρέα των προθύμων, αναγνωρίζεται ΚΑΙ στο Ισραήλ το δικαίωμα να δημιουργήσει το δικό του κλαμπ των ευαίσθητων που θα παρέμβουν με αποφάσεις τους και επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου, στα ζητήματα που σχετίζονται με την αυτοδιάθεση των Καταλανών ανεξάρτητα από την τοποθέτηση της Ισπανίας;;;
Να υποθέσουμε ότι το ίδιο θα μπορούσε να κάνει στηνπερίπτωση που αναβιώσει το κίνημα των Βάσκων, επικαλούμενο γενικά και αόριστα τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου για την αυτοδιάθεση;;; Αντιστοίχως ίδιο δικαίωμα του αναγνωρίζεται στην περίπτωση εξελίξεων με πρωταγωνιστή το Sinn Féin, ανεξάρτητα από την συνολική αντίληψη της Ιρλανδίας για το ζήτημα;;;
Να υποθέσουμε ότι ο επιλεκτικά ευαίσθητος αλλά καραμπινάτα τουρκόφιλος Νορβηγός Έσπεν Μπαρθ Άιντε που επιδόθηκε σε έναν αγώνα δρόμου για να επιβληθούν οι Τουρκικοί σχεδιασμοί στην Κύπρο, δεν πρόκαμε να καταδικάσει την Παλαιστινιακή αθλιότητα περί «Ελληνικής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου», ή μήπως τέτοια ολισθήματα δεν εμπίπτουν στις προδιαγραφές της ευαισθησίας του;;;
Να υποθέσουμε τέλος ότι, μιας και οι μεταξύ των εμπλεκομένων μερών διαπραγματεύσεις θεωρούνται περιττές από την παρέα των ευαίσθητων, θα περιμένουμε οσονούπω ΚΑΙ αποφάσεις τους με τις οποίες θα αναγνωρίζουν τα όρια της Ελληνικής και της Κυπριακής ΑΟΖ στο εύρος των προβλεπομένων από το Διεθνές Δίκαιο χωρίς να είναι απαραίτητες οι μεταξύ των ενδιαφερομένων διαπραγματεύσεις;;; Και φυσικά…
Να υποθέσουμε ότι τώρα που τίποτε πια δεν τους σταματά, θα έχουμε αποφάσεις των κυβερνήσεων των προθύμων που θα αναγνωρίσουν Ελληνικά χωρικά ύδατα στα 12 νμ χωρίς να απαιτείται καν Ελληνική απόφαση για την επέκταση τους;;;
Και πριν αλέκτορα φωνήσαι…
Η Διεθνής κοινότητα – και όχι μονάχα οι Παλαιστίνιοι – καλείται να θερίσει τους καρπούς αυτής της απαράδεκτης αλλά διόλου τυχαίας πρωτοβουλίας, που «ήρθε κι έδεσε» με την ολέθρια και επίσης διόλου τυχαία πρόταση του Καρίμ Χαν, εισαγγελέα του ΔΠΔ, η οποία προβλέπει την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης της πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ που στο πλαίσιο ενός πρωτοφανούς κρεσέντο φαιδρότητας εξισώνεται με τους εγκληματίες που διοικούν την ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση…
Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και μαζί τους ΚΑΙ η Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, διχάζονται…
Οι βομβαρδισμοί στην Γάζα και με έμφαση στην ευρύτερη περιοχή της Ράφα εντείνονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την τελική Ισραηλινή έφοδο…
Η ηγεσία της Χαμάς αποθρασύνεται και αυτή η παράμετρος δεν συμβάλει στην διερευνητική προσπάθεια για την δρομολόγηση μιας βιώσιμης εκεχειρίας.
Σε ότι αφορά πάντως όλους εμάς, πριν αφεθούμε στην λαγνεία μιας υποκριτικής διαχείρισης που πλασάρεται ως τιμητής του Διεθνούς Δικαίου, καλό θα είναι να έχουμε υπ’ όψιν μας τα εξής:
Το Ισραήλ πολεμά για την στρατηγική του επιβίωση και η Ιστορία της περιοχής έρχεται να επιβεβαιώσει ότι, δεν είναι διατεθειμένο να υποστείλει την σημαία αυτού του αγώνα όποιο και αν είναι το τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει…
Όσο το Ισραήλ παρουσιάζεται ως υπεύθυνο και υπόλογο μιας γενοκτονίας χωρίς να καταδεικνύεται ο άθλιος ρόλος των συμμοριών της Χαμάς που καπηλεύεται την Ισλαμική κουλτούρα και χρησιμοποιεί τους Παλαιστίνιους (για τους οποίους αδιαφορεί) ως ανθρώπινη ασπίδα και τις πολιτικές υποδομές ως προκάλυμμα για τις επιχειρησιακές της μονάδες, τόσο οι συμμορίες θα αποθρασύνονται και η ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης, θα απομακρύνεται από τον ορίζοντα των διαπραγματευτών…
Η κατά τα λοιπά ευαίσθητη κυβέρνηση της Ν. Αφρικής, η οποία έσπευσε να αναλάβει πρωτοβουλίες στο πλαίσιο του ΔΠΔ, εντελώς συμπτωματικά λησμόνησε να καταδικάσει την δολοφονική τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Τυχαίο;;; Όσοι θέλουν μπορούν να στοιχίζονται πίσω από αυτήν την εκδοχή…
Αναφορικά επίσης με τις πέτσινες «ευαισθησίες» τόσο του Νορβηγού ΥΠΕΞ όσο και της Ιρλανδίας και φυσικά της Ισπανίας, καλό θα είναι να μην βγάζουμε ούτε στιγμή από το κάδρο τον κατάφωρα φιλοτουρκικό προσανατολισμό τους και την μεγάλη εξοπλιστική μπίζνα των Ισπανών με την Τουρκία που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη…
Καλό θα είναι τέλος να έχουμε υπ’ όψιν μας και το γενικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και η «επιθετική» πρόταση του εισαγγελέα του ΔΠΔ. Ο συγκεκριμένος κύριος Καρίμ Χαν, Πακιστανικής εθνικότητας Βρετανός πολίτης Μουσουλμάνος και μέλος Ισλαμικής σέχτας είναι ο εισαγγελέας του ΔΠΔ που θέλει να συλλάβει τον Νετανιάχου… Πάμε να δούμε λοιπόν γιατί τίποτε δεν είναι τυχαίο…
Όπως πληροφορούμαστε από τον ιστότοπο RADAR, ο Kαρίμ Χαν είναι Βρετανός πολίτης που αυτοχαρακτηρίζεται ως θρησκευόμενος Μουσουλμάνος. Συχνά μάλιστα στις δημόσιες παρεμβάσεις του χρησιμοποιεί στίχους από το Κοράνι. Συγκεκριμένα, ανήκει στην θρησκευτική ομάδα Αχμαντίγια, που είναι ένα ισλαμικό μεσσιανικό κίνημα που βρίσκει πολλούς οπαδούς στις τάξεις των Βρετανών μουσουλμάνων.
Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο το 1970 από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του είχε γεννηθεί στο Πακιστάν και δούλευε ως δερματολόγος, ενώ η μητέρα του, γεννημένη στο Ηνωμένο Βασίλειο, δούλευε ως νοσοκόμα στο NHS. Ο παππούς του Χαν ήταν ένας πολύ σημαντικός πολιτικός στο Πακιστάν κατά την περίοδο της πρώτης ανεξαρτησίας του κράτους.
Ο Καρίμ μεγάλωσε στην Αγγλία, φοίτησε στο ιδιωτικό σχολείο Silcoates School του Wakefield και σπούδασε νομικά στο King’s College. Ξεκίνησε από πολύ νωρίς την καριέρα του στα νομικά, ώστε πλέον, στα 54 του, μετρά ήδη τρεις δεκαετίες εμπειρίας σε ζητήματα διεθνούς ποινικού δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρά την εντυπωσιακή του καριέρα, πάντοτε τον ακολουθεί ως στίγμα το γεγονός ότι υπερασπίστηκε τον πρώην πρόεδρο της Λιβερίας, Charles Taylor που είχε καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου σε ένα ειδικό δικαστήριο που έγινε στη Σιέρα Λεόνε.
Ο Χαν εξελέγη στη θέση του επικεφαλής εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του 2021 και ορκίστηκε τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, μετά από μία ιδιαιτέρως περιπετειώδη διαδικασία που στιγματίστηκε από πολιτικές, lobbying και διακρατικές συγκρούσεις.
H θητεία του είναι εννεαετής και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες για τον νεοπαγή οργανισμό, που ιδρύθηκε το 1998. «Όποιος επιλεγεί ως επικεφαλής εισαγγελέας, θα αντιμετωπίσει πολύ σημαντικές προκλήσεις που θα αποδείξουν αν το Σώμα, που φτιάχτηκε ως ανεξάρτητος φορέας, θα μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη για τα χειρότερα εγκλήματα ή αντιθέτως θα αντιμετωπιστεί ως ακόμα ένας πολιτικά κατευθυνόμενος οργανισμός», έλεγε η Telegraph λίγο πριν την ψηφοφορία.
Επίλογος…
Συνεκτιμώντας λοιπόν τα «θεμελιώδη» όλων των εμπλεκομένων στην παραπάνω καραμπινάτα αντισημιτική διαχείριση, το πρώτο στοιχείο το οποί μπορούμε να διακρίνουμε, είναι πως το κριτήριο που την υπαγόρευσε είναι κατάφωρα φιλοτουρκικό.
Κατά την άποψη του γράφοντος – η οποία έχει διατυπωθεί απερίφραστα και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο – το Ισραήλ εν τέλει θα προσυπογράψει την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους και αυτό είναι το δίκαιο και το ιστορικά αναγκαίο χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό όμως που επιδιώκει όμως είναι ένα κράτος που δεν θα υποβάλει σε διαρκή γεωπολιτική Ομηρεία το Ισραήλ, κατά τρόπον τέτοιο που να εξυπηρετείται η Τουρκία και οι ευρύτερες γεωπολιτικές της επιδιώξεις. Αυτός είναι και ο λόγος που αποσκοπεί στην δραστική περιστολή της γεωπολιτικής βαρύτητας του Παλαιστινιακού κράτους και αυτήν μόνο με μια περίκλειστη Παλαιστίνη που δεν θα έχει τον έλεγχο της Γάζας με σύμπασα την γεωπολιτική της προβολή μπορεί να επιτευχθεί. Μια τέτοια εξέλιξη επιχειρούν να προλάβουν οι επιλεκτικοί «καλοθελητές» με την συγκεκριμένη διαχείριση που επέλεξαν.
Το εάν θα τους βγει ή το πραγματικό μέγεθος του κόστους που θα καταγραφεί κατά την προσπάθεια της αποτροπής της, μένει να το δούμε στην πράξη. Αυτό που κατά την γνώμη του γράφοντος θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο, είναι ότι ο Ιστορικός του μέλλοντος δεν θα μιλά με τα καλύτερα λόγια για τις πολιτικές πρωτοβουλίες των «ευαίσθητων φιλανθρώπων»…
Υ.Γ. Προφανώς ο γράφων δεν θα μπαίνει κάθε φορά στην διαδικασία να δηλώνει την αντίθεσή του σε κάθε γενοκτονία. Του αρκεί να θυμίζει με τα γραφόμενά του πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και πως η αντίθεση σε κάθε εκδήλωση γενοκτονίας, για να είναι ουσιαστική και συνεπής, θα πρέπει να στοχεύει στην ουσία του προβλήματος και να μην καταγίνεται με επιφανειακές πλην δημοφιλείς προσεγγίσεις του. Η επιλογή της Χαμάς να χρησιμοποιεί τους Παλαιστίνιους ως ανθρώπινη ασπίδα,επενδύοντας στην “κουλτούρα του μάρτυρα” Ισλαμιστή, ΔΕΝ είναι επιλογή του Ισραήλ, αλλά εγκληματική πράξη των αδίστακτων ηγετών μιας τρομοκρατικής συμμορίας.-
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α. Υποψηφίου Ευρωβουλευτή “ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ”
Μήπως το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι: “Μειοδοτούν έναντι του εθνικού μας συμφέροντος για χάρη της Δύσης;”
Καθώς ο κόσμος μετατοπίζεται προς μια περίοδο νέων γεωπολιτικών ανταγωνισμών, τα Βαλκάνια δείχνουν ότι δεν προσαρμόζονται. Η Ελληνική κυβέρνηση όσο και τα θεσμικά όργανα που την υπηρετούν, αναγνωρίζουν ότι οι συνθήκες αλλάζουν, και ότι η πολυμερής προσέγγιση πρέπει να αλλάξει επίσης, αλλά μέχρι στιγμής παρά τις όποιες συμφωνίες, δεν γνωρίζουμε ποια πορεία ακολουθείται. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούμαστε, από τις τελευταίες προκλήσεις: πρώτον με τις παλινωδίες με την Κα Μπακογιάννη για το θέμα του Κοσσυφοπεδίου, δεύτερον τις δηλώσεις στο κυρίαρχο έδαφος μας του Πρωθυπουργού της Αλβανίας και τρίτον η αναφορές από τα Σκόπια της ηγεσίας τους.
Σαφώς, έργο όλων μας είναι να «διατηρηθεί η ειρήνη και η ασφάλεια». Όμως η διατήρηση της ειρήνης απαιτεί από τις κυβερνήσεις να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα για την πρόληψη και την άρση των απειλών αλλά κυρίως να δράσουν προς την καταστολή εθνικιστικών και αλυτρωτικών τάσεων καθώς και παραβιάσεων των συμφωνιών. Ωστόσο από την Αθήνα υπάρχει μια αναιμική στάση αφωνίας όσον αφορά την πρόληψη από την αναγνωρισμένη απαίτηση να καταστείλουν τις παραβιάσεις της ειρήνης. Παρά τις όποιες θερμές διπλωματικές δηλώσεις των επικεφαλής της διπλωματίας για διατήρηση συμφωνιών, φαίνεται μια αναζωπύρωση των εθνικιστικών εντάσεων.
Ο χώρος και η εμπιστοσύνη στη διπλωματία διαβρώνεται, με τον εθνικισμό να αυξάνει τις εντάσεις. Ακόμη και χωρίς άμεσες συγκρούσεις, οι εξωτερικές δυνάμεις απασχολούν όλο το διπλωματικό δυναμικό τους για την επιδίωξη στρατηγικών σκοπών. Τα Βαλκανικά κράτη, επαναδιαβεβαιώνουν τον αντίκτυπο της παγκοσμιοποίησης στην εθνική ασφάλεια, αναγνωρίζοντας την τρωτότητα στα δίκτυα πληροφοριών, στην οικονομική και αμυντική αλληλεξάρτηση, στις κοινές ενεργειακές υποδομές, και όλα μαζί καθίστανται πηγές πολιτικών εντάσεων.
Εξ αιτίας αυτών των περιγραφομένων εντάσεων, με τη συμφωνία των Πρεσπών δεν μειώθηκαν οι εθνοτικές και αλυτρωτικές προκλήσεις των Σκοπίων. Ο βασικός λόγος είναι ότι οι δημιουργοί της συμφωνίας, ερήμην του λαού προσπάθησαν να κάνουν μεγάλα πράγματα, αντί να προσεγγίσουν τις διαφορές βήμα-βήμα. Επιδίωξαν να διαχειριστούν ένα καυτό εθνικό πρόβλημα ονομασίας, μεταξύ Αθηνών-Σκοπίων, που υπέβοσκε μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και προέκυψε από την κατάρρευση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Και οι νικητές της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, (Γερμανοί και Αμερικανοί), έθεσαν σε εφαρμογή τον μηχανισμό επιβολής των αποφάσεων στις Πρέσπες, τάχα για να εγγυηθούν τα εθνικά σύνορα του νεοσύστατου κράτους των Σκοπίων, με την είσοδό του στο ΝΑΤΟ και αργότερα, στη διευρυμένη ΕΕ. Τα μέλη της συμφωνίας δεσμεύθηκαν όχι μόνο να νικήσουν τη λαϊκή οργή αλλά και να εξουδετερώσουν κάθε απειλή ή κίνδυνο προέλθει από τη διαφωνία των κοινωνιών. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει κανείς και δεν είναι ορατό στο εγγύς μέλλον, να επιτύχει.
Τα αίτια πολλά. Πρόκειται για μια, ομολογουμένως, φιλόδοξη ατζέντα. Η ανάληψη μιας τέτοιας υπόσχεσης υπονοεί ότι οι υπογράφοντες απαιτείται να ξοδέψουν όσα διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά μέσα χρειαστούν για να το εκτελέσουν. Όμως για πόσο χρονικό διάστημα άραγε θα συμβαίνει αυτό; Πότε θα καταγγείλουμε τις συνεχιζόμενες αλλυτρωτικές αναφορές της ηγεσίας των Σκοπίων;
Θυμηθείτε από την ιστορία, πως στο συνέδριο της Βιέννης, με απόφαση των ευρωπαίων ηγετών ανέλαβαν μια διαρκή ειρήνη μετά τους ναπολεόντειους πολέμους. Ωστόσο για να επιτευχθεί, υπάρχουν δύο στοιχεία σε μια διαρκή περιφερειακή ή παγκόσμια τάξη. Πρώτον, οι διαπραγματευτές πρέπει να εγκαθιδρύσουν ισορροπία δυνάμεων για να αποτρέψουν τους αμφισβητίες. Μια τέτοια ισορροπία, λέει, «μειώνει τις ευκαιρίες για χρήση δύναμης» για να παραμείνει η συμφωνία. Και δεύτερον, οι ανταγωνιστές της αντιπαραθέσεως στην “επόμενη ημέρα”, πρέπει να προωθήσουν «μια κοινή αίσθηση δικαιοσύνης» που «μειώνει την επιθυμία κατάργησης της συμφωνίας».
Και ερχόμαστε στο τι πρέπει να γίνει; Την απάντηση δίνει ο συνδυασμός «Συμμετέχω για την Εθνική Κυριαρχία και την Κύπρο» με τον υποψήφιο ευρωβουλευτη, πρέσβη Αϋφαντή αναφέροντας: «Βασική αρχή της διακαιοπρακτικής δυνατότητας κάθε ανεξάρτητου και κυρίαρχου Κράτους (δηλ. της δυνατότητάς του να συνάπτει έγκυρες διεθνείς συνθήκες) είναι η δυνατότητά του να μεταβάλλει άποψη. Toυτέστιν, η ελευθερία της βουλήσεώς του!! Είναι αυτή η ελευθερία που νομικά εκφράζεται με την γενική ρήτρα εγκυρότητας κάθε Συνθήκης/Συμφωνίας , την ρήτρα “sic rebus stantibus” ! Αυτό σημαίνει ότι κάθε διεθνής συνθήκη είναι έγκυρη και ισχύει υπό την αίρεση της “μή ουσιώδους μεταβολής των πραγμάτων”, της βούλησης εκάστου μέρους συμπεριλαμβανομένης!»
Και συμπληρώνει για τους αμφισβητίες: «Εξαίρεση απ` αυτή την ρήτρα (όπως περί του αντιθέτου ισχυρίζονται οι υπογράφοντες, μπουρδολογώντας για το ακατάλυτον και αιώνιον της Συμφωνίας των Πρεσπών!) καθιστά οιαδήποτε Διεθνή Συμφωνία αυτόχρημα άκυρη, ως καταχρηστική!! Η Σύμβαση της Βιέννης περί του δικαίου των Συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969, προβλέπει, στην παράγραφο 1 του άρθρου 60, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λήξις ή αναστολή εφαρμογής της συνθήκης συνεπεία παραβιάσεώς της. Ουσιώδης παραβίασης διμερούς συνθήκης εκ μέρους, παρέχει το δικαίωμα εις το έτερον μέρος να επικαλεσθή την παραβίασιν ταύτην ως λόγο λήξεως ή αναστολής εφαρμογής της συνθήκης εν όλω ή εν μέρει.»
A man walks past graffiti reading ‘Victory to Palestine’ after Ireland has announced it will recognise a Palestinian state, in Dublin, Ireland, May 22, 2024. REUTERS/Hannah McKay
Το 75% των κρατών παγκοσμίως έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη, ανάμεσά τους περισσότερες από 10 ευρωπαϊκές χώρες.
Η Ιρλανδία, η Νορβηγία και η Ισπανία, που ανακοίνωσαν την Τετάρτη 22/5 ότι θα αναγνωρίσουν το Κράτος της Παλαιστίνης, δεν ήταν ούτε οι πρώτες χώρες στον κόσμο – άλλες 140 το έχουν αναγνωρίσει – ούτε οι πρώτες στην ΕΕ – προηγήθηκαν η Κύπρος, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Πολωνία (όλες το 1988 και έκτοτε έχουν επανεπιβεβαιώσει την αναγνώριση), πιο πρόσφατα η Σουηδία (2014) και το Βατικανό το 2013.
Η Τσεχία, που την είχε αναγνωρίσει όταν αποτελούσε μέρος της Τσεχοσλοβακίας, απέσυρε στη συνέχεια την αναγνώριση. Η Σλοβενία και η Μάλτα έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους να αναγνωρίσουν την Παλαιστίνη, ενώ πιστεύεται ότι θα ακολουθήσει το Βέλγιο και ενδεχομένως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η αναγνώριση είναι μάλλον συμβολική, γιατί δεν αλλάζει την πραγματικότητα στη Δυτική Όχθη, στη Γάζα και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, αλλά αποτελεί πλήγμα για τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ, εντείνοντας την απομόνωσή του. Παράλληλα αποτελεί διπλωματική νίκη των Παλαιστινίων, κρατάει ζωντανή την λύση των δύο κρατών (σοβαρές διαπραγματεύσεις έχουν να γίνουν από το 2009) και αλλάζει την δυναμική Ισραήλ και Παλαιστίνης στην Ευρώπη.
Αν και περίπου το 75% των κρατών-μελών του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης, καμία από τις λεγόμενες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (ούτε οι ΗΠΑ) δεν το είχαν αναγνωρίσει μέχρι σήμερα, πλην της Σουηδίας. Η συντονισμένη κίνηση από τις κυβερνήσεις της Ιρλανδίας, της Νορβηγίας και της Ισπανίας έχει ειδικό βάρος γιατί πρόκειται για τρεις δυτικές δυνάμεις μαζί σε μια ευαίσθητη συγκυρία: εν μέσω πολέμου στη Γάζα και ενώ η κοινή γνώμη στην Ευρώπη αρχίζει να στρέφεται εναντίον του Ισραήλ.
Τι σημαίνει στην πράξη η αναγνώριση
Στην πράξη, η αναγνώριση της Παλαιστίνης σημαίνει διπλωματικές σχέσεις, ίδρυση πρεσβείας και δυνατότητα υπογραφής διμερών συμφωνιών. Από τις τρεις ευρωπαϊκές χώρες όμως, μόνο το Όσλο ανακοίνωσε ότι η νορβηγική διπλωματική αποστολή στη Δυτική Όχθη θα αναβαθμιστεί σε πρεσβεία. Το Δουβλίνο και η Μαδρίτη έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής μόνο στην ανάγκη για ειρήνη στη Γάζα και εξεύρεση λύσης για την δημιουργία δύο κρατών, αλλά δεν είναι σαφές αν θα προχωρήσουν στην ίδρυση πρεσβείας και πότε.
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), του Γιασέρ Αραφάτ, ανακήρυξε το Κράτος της Παλαιστίνης τον Νοέμβριο του 1988 και μέχρι να τελειώσει εκείνη η χρονιά, το είχαν ήδη αναγνωρίσει 78 χώρες. Το 2012 το Κράτος της Παλαιστίνης έγινε δεκτό με καθεστώς παρατηρητή από τον ΟΗΕ και άρχισε να χρησιμοποιεί επισήμως το όνομα αυτό. Φέτος στις 10 Μαΐου, ο ΟΗΕ επέκτεινε τα δικαιώματα της Παλαιστίνης εντός του οργανισμού, επιτρέποντάς της να κάθεται με τα πλήρη μέλη, να καταθέτει προτάσεις και να συμμετέχει σε επιτροπές.
Θα οδηγήσει η αναγνώριση του (προς το παρόν ανύπαρκτου) Κράτους της Παλαιστίνης στην δημιουργία ενός πραγματικού κράτους; Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσω διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ. Πολλοί παραλληλίζουν την σημερινή διεθνή κατάσταση προς την Παλαιστίνη με το εθελοντικό εμπάργκο όπλων που άρχισε να επιβάλλεται στο καθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική στη δεκαετία του ‘60, το οποίο εξελίχθηκε σε επίσημο εμπάργκο όπλων και στη συνέχεια σε οικονομικό και ταξιδιωτικό εμπάργκο ώσπου το απαρτχάιντ έπεσε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.
Πολλές δυτικές χώρες υποστηρίζουν ότι η αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης πρέπει να είναι το επιστέγασμα μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που θα οδηγήσει στη λύση των δύο κρατών. Η Ιρλανδία, η Νορβηγία και η Ισπανία υποστηρίζουν ότι η κίνησή τους να αναγνωρίσουν την Παλαιστίνη θα βοηθήσει στο να ξεκινήσει η πολιτική διαδικασία επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος.
Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε πριν από τρεις μήνες ότι η αναγνώριση της Παλαιστίνης δεν αποτελεί ταμπού για τη Γαλλία. Ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Ντέιβιντ Κάμερον δήλωσε θετικός προς το ενδεχόμενο να προηγηθεί η αναγνώριση της πολιτικής λύσης με την ελπίδα να της δώσει ένα μομέντουμ.
Θα έχετε προσέξει ασφαλώς, ότι οι νεοέλληνες είναι πολύ εύκολοι στους χαρακτηρισμούς. Με χαρακτηριστική ευκολία απονέμονται ταμπέλλες σε δικαίους και αδίκους διότι «έτσι μας αρέσει» που έλεγε και η γνωστή διαφήμιση.
Έτσι χαρακτηρίζονται «δημοκρατικοί», άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις «τι είναι δημοκρατία», κινδυνεύεις να εισπράξεις απάντηση, που θα σε καταστήσει ανάπηρο για το υπόλοιπο του βίου σου.
Διάβαζα μια μέρα, ότι γνωστός παλιός ποδοσφαιριστής, στον οποίο κάποτε έτεινε χείρα βοηθείας ο Θεός για να πετύχει κάποιο καθοριστικό γκολ, έλεγε σε μια συνέντευξή του ότι το 1982 στη φανέλα του είχε γραμμένη τη λέξη «δημοκρατία», σε αντίδραση προς το δικτατορικό καθεστώς της πατρίδας του. Ως εδώ θα ήταν όλα καλά και το μέλι γλυκύτατο, που έλεγε και ο μεγάλος μας Ν. Τσιφόρος. Όμως ο σταρ συνεχίζει και μας πληροφορεί ότι σε ένα από τα τέσσερα παιδιά του, έχει δώσει το όνομα «Φιντέλ», προς τιμή του (δημοκράτη προφανώς) Φιντέλ Κάστρο. Από την ημέρα που διάβασα τη συνέντευξη αυτή άρχισαν και τα προβλήματα με τα αυτιά μου. Κοινώς με κούφανε. Ρε φίλε (Θεός σχωρέστον πιά), κάνε αυτό που γνωρίζεις να κάνεις άριστα, δηλαδή να βάζεις γκολ και άσε την πολιτική για τους πολιτικούς, οι οποίοι βέβαια είναι εξ ίσου άσχετοι με σένα, αλλά τέλος πάντων.
Μια μέρα, εκεί που ξεφύλλιζα βαριεστημένα την εφημερίδα μου, πέφτει το μάτι μου σε μια φωτογραφία κάποιας σταρ (λέμε τώρα σταρ) της τηλεοράσεως, της οποίας τα κιλά είναι όχι απλώς παραπανίσια, αλλά αν αποφασίσει να κάνει λιποαναρρόφηση θα είναι η χαρά του λιπαναρροφητού και θα βγάλει ίσα με 50 κιλά λίπος πρώτης ποιότητος. «Ας διαβάσω να δω τι λένε και οι διάδοχοι της Μαρίκας Κοτοπούλη, σκέφθηκα, μην είμαστε ντιπ καταντίπ εκτός εποχής».
Το διάβασμα πήγαινε σχεδόν ομαλά και έμαθα ότι λατρεύει τον Μπρεχτ και τον Κούντερα (αισθάνθηκα πολύ άσχημα που λατρεύω τον Τσιφόρο, τον Σακελλάριο και τον Ψαθά) και το όνειρό της είναι να παίξει στην Επίδαυρο, στο Γουέμπλεϊ κ.λπ. κλπ. Ξαφνικά παθαίνω κάτι σαν σοκ. «Κοίτα να δεις σκέφθηκα. Να γιατί πεθαίνουν ξαφνικά οι άνθρωποι και μετά οι άλλοι στην κηδεία αναρωτιούνται μα καλά χθες ήταν καλά και κανένας δεν σκέφτεται ότι μέχρι να πεθάνουμε, όλοι είμαστε καλά». Τι είχα όμως διαβάσει; Διαβάστε το κι εσείς:
– Είναι φασισμός και ωμός ρατσισμός να έχουν καταδικάσει εμάς τις εύσωμες (τι εύσωμη δηλαδή, που ήταν σαν ιπποπόταμος με τάσεις πάχους και καραχοντρή του κερατά).
Μια μέρα, μου τηλεφώνησε ένας φίλος και με προσκάλεσε να βγούμε με μία παρέα για κάνα κρασάκι. Θα έχετε προσέξει πως οι Έλληνες όλα όσα βλάπτουν τα αποκαλούν με το χαϊδευτικό τους. Ουζάκι, κρασάκι, τσιγαράκι κ.λπ. Κλείνει η παρένθεση. Πράγματι λοιπόν βγήκαμε με την παρέα και πήγαμε σ’ ένα γνωστό ταβερνάκι (νάτο πάλι το χαϊδευτικό). Εκεί έτυχε να καθίσω δίπλα σ’ έναν παλιόφιλο. Ήρθαν τα ορεκτικά και σε λίγο ήρθε το μενού για να διαλέξουμε. Επειδή είχα ξαναπάει στο… ταβερνάκι, θεώρησα καθήκον μου (τάθελε κι ο απαυτός μου) να συμβουλέψω τον φίλο μου να πάρει τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος. Επειδή ταλαντεύτηκε λίγο, επέμεινα, οπότε γυρνάει και με κατακεραυνώνει «Μα γιατί επιμένεις; Αυτό είναι φασισμός».
Δεν μίλησα και είπα από μέσα μου «μη σώσεις και παραγγείλεις» και παρήγγειλα εγώ τη σπεσιαλιτέ.
Όμως εμένα, αυτές οι… εμπειρίες, μου την είχαν ανάψει. Γι’ αυτό θέλησα να το ψάξω το θέμα
Κατέβασα λοιπόν λεξικά και εγκυκλοπαίδειες και έψαξα στο λήμμα «Φασισμός» να δω πού αναφέρει κάτι σχετικό. Τίποτα. Διάβασα πολλά κείμενα του Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούτσιο, αλλά πουθενά δεν βρήκα ότι το να αποκαλέσεις κάποιον «κεφτέ» ή «μπυροκοιλιά» ή «πατσοκοιλιά» ή «φαλαινάκι πάνω στην ανάπτυξη», αναφέρεσαι ακριβώς στην καρδιά της ιδεολογίας του Φασισμού.
Επίσης, όσο κι αν ερεύνησα το πράμα, ουδαμού βρήκα ότι όταν συνιστάς σε κάποιον να παραγγείλει γεμιστό μπιφτέκι, επειδή το έχεις δοκιμάσει, ισοδυναμεί με την πορεία των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι προς τη Ρώμη.
Ακόμη, ως πιστός και φιλότιμος ερευνητής, έψαξα στα γραπτά του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Ούτε αυτός έγραψε κάπου ότι το «τέρας και το κήτον» του μακαρίτη του Αυλωνίτη, αποτελούν ρατσιστικό προσδιορισμό. Άλλο όνειρο είχε ο Μ. Λ. Κινγκ. Όχι να προστατεύει τα απανταχού της γης παιδοβούβαλα.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως φίλοι μου το βγάλαμε και σήμερα το μεροκάματο.
Πώς; Δεν συμφωνείτε;
Μα αυτό είναι φασισμός!
Παρακάτω σας κάνω δώρο ένα πολύ ωραίο άρθρο του κ. Μανώλη Κοττάκη, που δημοσιεύτηκε στη «δημοκρατία» Μπορεί να στενοχωρήσει μερικούς, αλλά η αλήθεια δεν είναι πάντοτε ευχάριστη. Απολαύστε το.
Ν.Δ.: Δεν κολλάει πια όταν σπάσει, λες, το γυαλί
7 Απριλίου 2024
Γιατί έγινε ξαφνικά τόσο αγεφύρωτη η επικοινωνία της «γαλάζιας» παράταξης με τους πολίτες, παρότι συμπορεύτηκαν σαν γροθιά για δεκαετίες και μάλιστα σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες;
Του Μανώλη Κοττάκη
Tην περασμένη Τρίτη ο πρωθυπουργός περιόδευσε στα ιστορικά Καλάβρυτα. Όταν όμως θέλησε να επισκεφθεί τη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στον ελληνικό χώρο, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εξεγέρσεις κατά των Τούρκων το 1821, βρήκε τις θύρες της κλειστές. Ο ηγούμενος και οι μοναχοί είχαν φροντίσει να λείπουν.
Προηγουμένως ο κύριος Μητσοτάκης κατέθεσε στεφάνι στον τόπο της εκτέλεσης εκατοντάδων Καλαβρυτινών από τους Γερμανούς τον Δεκέμβριο του 1943. Αλλά και εκεί το κλίμα ήταν ψυχρό, ψυχρότατο. Παρά τη ζέστη.
Οι κάτοικοι δεν ξέχασαν ούτε την απουσία του από τις εκδηλώσεις μνήμης τον περασμένο χειμώνα -τότε έπρεπε να δώσει το «παρών»- αλλά ούτε και τις δηλώσεις του Άκη Σκέρτσου ως εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ. στην προεκλογική περίοδο ότι τα θέματα των γερμανικών αποζημιώσεων «ανήκουν στον περασμένο αιώνα».
Λίγες ημέρες πριν από τη μετάβαση του κυρίου Μητσοτάκη στα Καλάβρυτα βρέθηκα στη Λαμία. Συνυπήρξαμε στο ίδιο πάνελ με την υφυπουργό Μετανάστευσης Σοφία Βούλτεψη και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Μάντζο, με θέμα «Προσφυγικό και Δημογραφικό».
Δεν πολυκατάλαβα πώς θα μας λύσουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες το Δημογραφικό που, πέρα από ζήτημα εργατικού δυναμικού, είναι κυρίως θέμα διατήρησης της εθνικής συνοχής και ταυτότητας, και είπα αυτά που νόμιζα ότι έπρεπε να πω.
Σκέψεις που πριν από δέκα είκοσι χρόνια ήταν ο κορμός της ιδεολογίας της συντηρητικής παράταξης. Η βάση της. Οι τακτικοί αναγνώστες μας θα τα διαβάσατε στην ημερήσια έκδοση της εφημερίδας μας.
Όταν κατέβηκα από το βήμα εις εκ των νεοδημοκρατών της πρώτης σειράς μού σχολίασε χαμογελώντας: «Δεν θα το παρατήρησες, αλλά η Βούλτεψη και ο Μάντζος ήταν οι μόνοι που δεν σε χειροκρότησαν. Η Σοφία έκανε και διάφορους μορφασμούς, που έδειχναν τη δυσφορία της».
Δεν μου φάνηκε παράξενο. Η Βούλτεψη είναι φωνακλού και συνήθως σπάει τα νεύρα των αντιπάλων της, αλλά έχει ένα καλό. Δεν μιλά ποτέ πίσω από την πλάτη σου. Μου είπε μόνη της σε τι διαφωνούσε από όσα είπα και δεν εξεπλάγην.
Αναστοχαζόμενος αυτήν την εβδομάδα μαζί με όλα τα υπόλοιπα που μεσολάβησαν το Σαββατοκύριακο και μας έφεραν υποχρεωτικώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας, διερωτήθηκα: Τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια και έχω εγώ απόσταση σε αυτά τα θέματα από τη Σοφία, που σπανίως είχαμε άλλοτε; Τι συνέβη και έχουν απόσταση οι μοναχοί από τον Κυριάκο σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνο στο Μέγα Σπήλαιο; Τι συνέβη και έχουν παγώσει με τη Ν.Δ. οι Καλαβρυτινοί; Τόσο αγεφύρωτα έγιναν ξαφνικά τα πράγματα για έναν κόσμο που συμπορεύτηκε σαν γροθιά για δεκαετίες και μάλιστα σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες στα πέτρινα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και δεν «έσπασε» ποτέ;
Η διεξαγωγή του Συνεδρίου για την επέτειο της συμπλήρωσης πενήντα ετών από την ίδρυση της Ν.Δ. αποτέλεσε μια καλή αφορμή για αναστοχασμό. Ανέτρεξα στα γεγονότα της τελευταίας πενταετίας. Μείζονος και ελάσσονος σημασίας. Μικρά και μεγάλα. Θυμήθηκα και σταχυολόγησα μερικά.
Θυμήθηκα τη δήλωση του υπουργού Δημοσίας Τάξεως ότι «η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια είναι εθνικισμός». Θυμήθηκα τη δήλωση πρώην υπουργού της Ν.Δ. ότι «η Συνθήκη της Λωζάννης είναι παρωχημένη». Θυμήθηκα τη δήλωση κορυφαίας βουλευτού της Ν.Δ. ότι «η συνεκμετάλλευση δεν είναι ταμπού».
Θυμήθηκα τις επικύψεις του υπουργού Εξωτερικών μπροστά στον Ερντογάν μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο. Θυμήθηκα την ψήφο των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. υπέρ της κατάργησης του βέτο στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Θυμήθηκα την ψήφο που έδωσε η Ελλάς στον Τούρκο που έθεσε (ανεπιτυχώς) υποψηφιότητα για τη θέση του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού.
Θυμήθηκα ότι στην παρέλαση για την επέτειο της Κυπριακής Ανεξαρτησίας μια χρονιά δεν στείλαμε μαχητικά F-16 για να σηματοδοτήσουμε την επικαιροποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου.
Θυμήθηκα τις γελοίες κυρώσεις που επέβαλε το υπουργείο πολιτισμού στα ρωσικά μπαλέτα Μπολσόι και την αποβολή τους από το Ηρώδειο, λόγω του πολέμου.
Θυμήθηκα τη θύελλα που προκλήθηκε στις σχέσεις Αθηνών – Βελιγραδίου μετά την πρωτοβουλία βουλευτών μας να προωθήσουν την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Θυμήθηκα ότι ο εκλεγμένος δήμαρχος Χειμάρρας, Μπελέρης, παραμένει έγκλειστος στις αλβανικές φυλακές χωρίς να συγκινείται ιδιαίτερα η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, που άναψε δουλικά το πράσινο φως στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Ε.Ε. – Τιράνων.
Θυμήθηκα ότι τα αντιαρματικά που πήραμε από τα νησιά του Αιγαίου και τα στείλαμε δώρο στους Ουκρανούς δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ. Η αποστρατιωτικοποίηση έχει αρχίσει.
Θυμήθηκα ότι δεχθήκαμε για χάρη του Ερντογάν να ανοίξει την Τετάρτη για πρώτη φορά έπειτα από έναν αιώνα το Γενί Τζαμί της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου ορίζονται τα «σύνορα της καρδιάς» του Σουλτάνου.
Θυμήθηκα ότι το 2021 απετράπη στο παρά ένα η έκδοση απόφασης του Αρείου Πάγου υπέρ της αναγνώρισης των «τουρκικών σωματείων» στη Θράκη.
Θυμήθηκα ότι η Ν.Δ. δεν έβαλε ούτε ένα βέτο στην Ε.Ε. για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τα σχολικά τους βιβλία είναι γεμάτα από αναφορές στη «Μακεδονία», ενώ όλη η Μακεδονία μας αγοράζεται από κεφάλαια Σκοπιανών.
Θυμήθηκα ότι το υπουργείο Ανάπτυξης επέτρεψε στους Τούρκους τη χρήση του όρου «Turkaegean» για το Αιγαίο!
Θυμήθηκα ότι το υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε «ελευθερία της τέχνης» το βάψιμο της ελληνικής σημαίας σε ροζ και την έπαρσή της στο ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης.
Θυμήθηκα, για να πάμε στα εσωτερικά, ότι για πρώτη φορά η Εκκλησία αποφάσισε να εορτάσει την Κυριακή της Ορθοδοξίας χωρίς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό, διαμαρτυρόμενη κατά της νομοθέτησης του γάμου των ομοφυλοφίλων.
Θυμήθηκα ότι το κρατικά επιχορηγούμενο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης λανσάρισε αφίσα με τη βεβήλωση του σταυρού.
Θυμήθηκα ότι στην πανδημία ο καθείς έκανε ό,τι ήθελε (πορείες, συγκεντρώσεις), αλλά η κυβέρνηση της Ν.Δ. συνέλαβε ιερείς και τους έσυρε στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη Θεία Κοινωνία.
Θυμήθηκα ότι προχθές κρατική αξιωματούχος ανάρτησε στον λογαριασμό της έρευνα, σύμφωνα με την οποία «η μητρότητα εμποδίζει την καριέρα» και καμάρωνε γι’ αυτήν της την πράξη.
Θυμήθηκα ότι ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας κάλεσε τους δικηγόρους «να γίνουν ντελιβεράδες για να αμείβονται καλύτερα» και προανήγγειλε «νέες περικοπές συντάξεων από το 2026»!
Θυμήθηκα ότι το κόμμα που κατήγγειλε τα ραντεβού πρωθυπουργών – εκδοτών για τις γάτες των Ιμαλαίων έκανε ακριβώς τα ίδια στέλνοντας «πρεσβείες» παράκλητων υπουργών του σε μιντιάρχες, γιατί αναστατώθηκε από τις αποκαλύψεις τους για τη μονταζιέρα των Τεμπών.
Θυμήθηκα ότι το κόμμα που έχει τη λέξη «Δημοκρατία» ως δεύτερο συνθετικό του ονόματός του ακούει τα τηλέφωνα των αντιπάλων του, των υπουργών του, ακόμη και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων.
Θυμήθηκα ότι η Ν.Δ. είχε στις τάξεις της βουλευτή που διατηρούσε εταιρία πλειστηριασμών των ακινήτων των Ελλήνων.
Θυμήθηκα ότι η κυβερνητική πλειοψηφία της Ν.Δ. νομιμοποίησε στη Βουλή μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον 50.000 παράνομους μετανάστες.
Φοβάμαι ότι αυτός ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Λείπουν αρκετά. Φοβάμαι ότι τα ερωτήματα «σαν πολλά δεν μαζεύτηκαν;» και «τι σχέση έχουμε εμείς με όλα αυτά;» είναι εύλογα.
Φοβάμαι, τέλος, ότι το έσχατο δίλημμα πως δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης ισχύει μεν, δεν είναι αρκετό για να μας «αναπαύσει» (εκκλησιαστικός όρος) δε. Το ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή δεν σημαίνει ότι υπάρχει και βασική.
Ράγισε το γυαλί. Όπως λέει και ο φίλος του Άδωνη, Αντώνης Ρέμος τραγουδώντας για κάποιους που αγαπήθηκαν κάποτε μεταξύ τους τα «σπασμένα κομμάτια της καρδιάς»: «δεν κολλάει πια όταν σπάσει, λες, το γυαλί»!
Σε μια πρωτοφανή ανακοίνωση μέσω τηλεοπτικής συνέντευξης στο δίκτυο CNN ο Γενικός Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Καρίμ Χαν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ζητήσει από το Δικαστήριο την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης του Ισραηλινού Πρωθυπουργού και των ηγετών της Χαμάς, μεταξύ άλλων για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τονίζεται, εξ υπαρχής, ότι η ενδεχόμενη έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου θα αποτελεί την πρώτη τέτοια έκδοση εναντίον ηγέτη δυτικόστροφου κράτους, ενώ η πιο πρόσφατη προηγούμενη έκδοση εντάλματος σύλληψης αφορούσε τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν τον προηγούμενο χρόνο.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ιδρύθηκε το 1998 με την ψήφιση από Διεθνές Συνέδριο του Καταστατικού της Ρώμης και ξεκίνησε την λειτουργία του το 2002 και την δικαιοδοσία του, μέσω υπογραφής του Καταστατικού του, έχουν αναγνωρίσει μέχρι σήμερα 124 κράτη ενώ κράτη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Κίνα, η Ινδία, το Κατάρ, το Ισραήλ και η Τουρκία δεν αποτελούν μέλη του Δικαστηρίου. Η δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου η οποία δεν έχει αναδρομική ισχύ αφορά στα σοβαρότερα διεθνή εγκλήματα, ήτοι αυτά της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και του εγκλήματος της επίθεσης, με το Καταστατικό του Δικαστηρίου και τους σχετικούς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου ως απορρέουν από παρεμφερείς Διεθνείς Συμβάσεις και το Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο αλλά και σχετική νομολογία. Η δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ενασκείται σε υπηκόους μελών του ή σε περιπτώσεις διάπραξης εγκλημάτων που εμπίπτουν σε αυτήν και έχουν διαπραχθεί στην επικράτεια κράτους – μέλους του Καταστατικού της Ρώμης του 1998, συμπληρωματικά προς τα εθνικά δικαστήρια όταν αυτά είναι απρόθυμα ή ανίκανα να διώξουν του δράστες των διεθνών εγκλημάτων.
Η ανακοίνωση πρόθεσης έκδοσης διεθνών ενταλμάτων σύλληψης για τα γεγονότα από την 7η Οκτωβρίου 2023 οπόταν η Χαμάς προέβηκε σε επιθέσεις στο έδαφος του Ισραήλ και συλλήψεις ομήρων, γεγονότα που οδήγησαν στον μέχρι σήμερα συνεχιζόμενο πόλεμο στη Γάζα, αποτελεί ένα πρώιμο στάδιο μιας δικαστικής διαδικασίας που θα εξεταστεί, όταν κατατεθεί, από τριμελή σύνθεση προδικαστικού τμήματος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου το οποίο θα λάβει υπόψη τα στοιχεία και τεκμήρια που θα υποβληθούν ενώπιον του για την έκδοση ή όχι διεθνών ενταλμάτων. Οι κατηγορίες που ενδεχομένως να προσαχθούν αφορούν, σύμφωνα με τον Γενικό Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, την πρόκληση εξόντωσης, την πρόκληση πείνας ως μέθοδο πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας και τη σκόπιμη στόχευση αμάχων σε συγκρούσεις, ως επίσης και μαζική εξόντωση, δολοφονία, σύλληψη ομήρων, βιασμό και σεξουαλική επίθεση κατά την κράτηση, εγκλήματα τα οποία εμπίπτουν εντός του πλαισίου των εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Αν και το Ισραήλ, όπως και το Κατάρ, στο οποίο βρίσκονται ηγετικά στελέχη της Χαμάς, δεν έχουν υπογράψει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μια πιθανή έκδοση ενταλμάτων σύλληψης ενδεχομένως και πολύ πιθανόν να δημιουργήσει ζητήματα που αφορούν στις μετακινήσεις στο εξωτερικό του Ισραηλινού Πρωθυπουργού, όπως έγινε και με την περίπτωση της έκδοσης εντάλματος σύλληψης κατά του Ρώσσου Προέδρου προ ενός έτους αλλά και σε άλλες περιπτώσεις έκδοσης ενταλμάτων από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, με την πιο γνωστή στους νομικούς κύκλους αυτής του ηγέτη του Σουδάν. Τα κράτη – μέλη του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου έχουν την υποχρέωση να εκτελέσουν τα εντάλματα σύλληψης που εκδίδονται, με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται.
*Λέκτορας Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law (Bristol), Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας
Έκλεινε τις συμφωνίες του Γιώργου Μαζωνάκη και είχε αναλάβει τη διαχείριση των εσόδων του
Στα δικαστήρια «τραβιέται» ο τραγουδιστής, Γιώργος Μαζωνάκης, καθώς η αδερφή του φέρεται να έχει καταχραστεί χρήματά του.
Η Βάσω Μαζωνάκη ήταν επί χρόνια μάνατζερ του τραγουδιστή και άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης του.
Η αδερφή του έκλεινε τις συμφωνίες του Γιώργου Μαζωνάκη και είχε αναλάβει τη διαχείριση των εσόδων του.
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, το συγκεκριμένο πρόσωπο προχώρησε σε αγορές ακινήτων, άνοιγμα επιχειρήσεων οι οποίες ήταν ζημιογόνες και επενδύσεις εκατομμυρίων.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάλαβε πως κάτι έχει συμβεί όταν αποφάσισε να σταματήσει τις περιοδείες σε ΗΠΑ και Καναδά και όταν διαπίστωσε πως στην «άκρη» δεν είχε παρά ελάχιστα χρήματα, αποφάσισε να προχωρήσει σε ασφαλιστικά μέτρα.
Η ανακοίνωση του δικηγόρου του, Θεόδωρου Μαντά:
«Η Δικηγορική Εταιρεία ΘΕΟΔΩΡΟΣ Π. ΜΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ έχει αναλάβει τη νομική εκπροσώπηση του κορυφαίου Έλληνα ερμηνευτή κ. Γεωργίου Μαζωνάκη σε μείζονα αντιδικία που αφορά στη διασφάλιση της περιουσιακής του κατάστασης και της επαγγελματικής του διαδρομής.
Η ελληνική Δικαιοσύνη, αστική και ποινική, μέσω των αρμοδίων θεσμικών οργάνων της έχει πλέον το λόγο! Σήμερα έγινε το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αυτήν, με την εκδίκαση Αιτήσεως Ασφαλιστικών Μέτρων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς».
Είχε προηγηθεί η τουρκική «επίθεση» κατά της ομάδας του Παναθηναϊκού και του προπονητή της Εργκίν Αταμάν
Μία άκρως προκλητική συμπεριφορά επιδεικνύουν οι Τούρκοι φίλαθλοι της Φενερμπαχτσέ οι οποίοι «ανέβασαν» φωτογραφία στα social media έξω από την Uber Arena, στο Βερολίνο όπου θα διεξαχθεί το «Final Four» της Euroleague, στην οποία απεικονίζονται να έχουν σηκώσει ένα πανό που αναγράφει έχοντας σβησμένη τη λέξη «Κωνσταντινούπολη», «Ιστανμπούλ από το 1453».
Μαζί είχαν και ένα πανό με τη μορφή του Μωάμεθ, το οποίο αναφέρει «Ας διαλύσουμε τους Έλληνες στο Βερολίνο»!
Σημειώνεται ότι είχαν προηγηθεί οργανωμένα επεισόδια από τους οπαδούς της Φενερμπαχτσέ κατά της αποστολής της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού και του προπονητή της Εργκίν Αταμάν.
Ειδικότερα μερίδα οπαδών της Φενερμπαχτσέ, έμεινε στον χώρο μετά την υποδοχή της τούρκικης ομάδας και την ώρα όπου η αποστολή του «τριφυλλιού» αποβιβαζόταν από το πούλμαν, φώναξαν συνθήματα κατά των «πράσινων» και συγκεκριμένα κατά του Εργκίν Αταμάν.
Ένταση υπήρξε και με τον Ματίας Λεσόρ, τον οποίο συγκράτησαν οι συμπαίκτες του.
Τι δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, δήλωσε ότι εναπόκειται στην Ουκρανία να αποφασίσει εάν θα πραγματοποιήσει επιδρομές βαθιά στο ρωσικό έδαφος με αμερικανικά όπλα!
Επί της ουσίας η Ουάσιγκτον αποσύρει τους περιορισμούς στη χρήση αμερικανικών όπλων για το Κίεβο.
Συγκεκριμένα, μιλώντας στην ακρόαση στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, είπε ότι το υπουργείο Εξωτερικών δεν εργάστηκε για την παροχή και υποστήριξη επιθέσεων πέρα από το ουκρανικό έδαφος.
Ωστόσο, είπε, η Ουκρανία θα πρέπει να πάρει τις δικές της αποφάσεις και θα το κάνει, προσθέτοντας πως θέλει να διασφαλίσει πως η Ουκρανία θα λάβει ό, τι χρειάζεται!
Είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ, επισήμως επιτρέπουν στους Ουκρανούς να χρησιμοποιήσουν τα όπλα που τους παρέχουν για να χτυπήσουν ρωσικές πόλεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Βεβαίως, αυτό δείχνει και ότι ο πόλεμος για τους Ουκρανούς εξελίσσεται δυσάρεστα παρά τις βοήθειες που λαμβάνουν από τους Δυτικούς και αναζητούνται τρόποι να πιεστεί η ρωσική κοινωνία εμπλέκοντας την άμεσα στον πόλεμο.
Σύμφωνα με το Politico ομάδα Αμερικανών βουλευτών απαιτεί από την αμερικανική κυβέρνηση να εξουσιοδοτήσει την Ουκρανία να πραγματοποιήσει χτυπήματα σε ρωσικό έδαφος με όπλα αμερικανικής κατασκευής.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου Ν.Πεσκόφ, δήλωσε σχετικά ότι υπάρχουν πολλοί «θερμοκέφαλοι» στο Κογκρέσο, που θα ήθελαν να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις και που γενικά ακολουθούν τη γενική πορεία της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον, που στοχεύει «να παρατείνει τον πόλεμο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό».
Νέες καταγγελίες έχει λάβει το pronews.gr για επιχειρούμενη (με απτά αποτελέσματα) αλλαγή συνόρων εις βάρος της Ελλάδας και υπέρ της Αλβανίας στην οροσειρά του Γράμμου και συγκεκριμένα στην Καστοριά.
Ειδικότερα, όπως καταγγέλλεται επωνύμως, για μερικές δεκάδες μέτρα (ίσως 150 μέτρα) τα σύνορα (η συνοριακή γραμμή μεταφέρθηκε) άλλαξαν τα τελευταία χρόνια.
Μια μικρή αλπική λίμνη με το όνομα Γκιστόβα από ελληνική εμφανίζεται πλέον ως αλβανική στα google maps!
Έγινε μεταφορά και στις «πυραμίδες» (τα τεχνητά σημάδια με τα οποία ορίζονται τα ελληνοαλβανικά και τα ελληνοσκοπιανά σύνορα).
Υπάρχουν παλιοί χάρτες και άλλα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν πως τουλάχιστον κάποτε θεωρούνταν η μικρή αυτή λίμνη ελληνική.
Το μείζον αυτό ζήτημα δεν είναι τωρινό καθώς το pronews.gr ασχολήθηκε με αυτό εκτεταμένα και το 2018, όταν ανέφερε την κλοπή 105 συνοριακών «πυραμίδων» από τα ελληνοσκοπιανά σύνορα (πολύ κοντά στα ελληνοαλβανικά), αλλά και περίεργες φθορές και μετακινήσεις άλλων πυραμίδων στα σύνορα με την Αλβανία.
Να υπενθυμιστεί ότι είχε προηγηθεί τον Ιούλιο του 2018 μια δήλωση περί «διευθέτησης συνόρων με την Αλβανία» του τότε πρωθυπουργού Α.Τσίπρα και αφορούσε το ζήτημα της συντήρησης των «πυραμίδων» στα σύνορα με γείτονα χώρα.
Αυτές οι πυραμίδες είναι που ορίζουν τα σύνορα και με την Αλβανία αλλά και με τα Σκόπια.
Το θέμα είναι ότι η μετακίνηση των «πυραμίδων» αυτών προκαλεί αλλαγή συνόρων.
Να θυμίσουμε ότι παλιά στα χωριά τα χωράφια οριζόντουσαν με πασαλάκια.
Είναι επίσης γνωστό ότι τη νύχτα αυτά τα πασαλάκια «έτρωγαν» σουτ… και μετακινούνταν κάποια μέτρα ώστε ο ένας από τους δύο ιδιοκτήτες να κερδίσει σε τετραγωνικά μέτρα καθώς τότε δεν υπήρχε το κτηματολόγιο ενώ μετά από την πάροδο αρκετών ετών με το δικαίωμα της χρησικτησίας, εάν δεν υπήρχε αντίδραση κάποιος μπορούσε να σφετερισθεί νόμιμα την περιουσία κάποιου άλλου.
Η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνονταν και από την αντίθετη πλευρά.
Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε επίπεδο κρατών με τη διαφορά βεβαίως ότι η ελληνική κυβέρνηση κάνει πως «δεν βλέπει τίποτα».
Οι συμφωνίες μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με τις οποίες καθορίστηκαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα, προέβλεπαν ότι αυτά ορίζονται στο βουνό, εκεί «όπου χωρίζουν τα νερά της βροχής». Η χάραξη, μάλιστα, έγινε ανάμεσα σε έναν Έλληνα και έναν Αλβανό αξιωματικό παρουσία και διεθνούς παρατηρητή.
Στο σημείο, αυτό, λοιπόν, και επειδή δεν υπάρχει κάποιο φυσικό σύνορο ή τείχος, τοποθετήθηκαν περίπου ογδόντα πέτρινα αντικείμενα σε πυραμιδικό σχήμα.
Έχουν ύψος έως δύο μέτρα και από τη μια πλευρά τους γράφουν «Ελλάδα» και τον αριθμό της πυραμίδας και από την άλλη «Αλβανία».
Οι πυραμίδες αυτές, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, συντηρούνται ενώ αρκετές φορές μετακινούνται λόγω και των φυσικών φαινομένων.
Τι ακριβώς έχει γίνει επάνω στα σύνορα είναι κάτι το οποίο πρέπει να το ελέγξει η Γεωγραφική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού.
Η επώνυμη καταγγελία που ήρθε στα γραφεία μας έδωσε την ευκαιρία να ανοίξει και πάλι το μείζον αυτό ζήτημα. Γιατί το ελληνικό εθνικό έδαφος δεν είναι ποτέ παραδοτέο σε κανέναν ακόμα και αν πρόκειται για λίγα τετραγωνικά μέτρα.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ “Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα”.
Αθήνα 18 Μαίου 2024
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
Οι διαφάνειες που δημοσιεύονται είναι του Γιώργου Μιχαηλίδη, Αρχιτέκτονα, Πολεοδόμου, Καθηγητή στο ΑΠΘ
Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας
Ευχαριστώ τον κ. Ρούντι Ρινάλντι που με κάλεσε στο συνέδριο και εσάς που έχετε την υπομονή να με ακούσετε.
Για να σας δώσω με εύθυμο τρόπο το στίγμα της τοποθέτησής μου θα έλεγα πως παρόλο που κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού μου βίου πέρασα αρκετό διάστημα στην Αθήνα, ωριμάζοντας, είχα αποφασίσει πως η επόμενη φορά θα ήταν η κάθοδός μου με τον Φίλιππο τον Γ’. Ο Ρούντι Ρινάλντι με έπεισε πως μπορούν να υπάρξουν δυνάμεις που θα πιέσουν να υπερβούμε τη Χαιρώνεια και να φθάσουμε κατευθείαν στο Συνέδριο της Κορίνθου.
Δεν είμαι αισιόδοξος. Η ηγεσία της χώρας, η κάθε μορφής ηγεσία, δεν έχει κανένα όραμα. Βουτηγμένη στη διαφθορά και την εξουσιομανία το μόνο που την ενδιαφέρει είναι ο πλουτισμός.
Διακρίνεται από μια υποκουλτούρα όπως καταγράφεται στα αθηναϊκά ξενυχτάδικα και τα τηλεοπτικά πρωϊνάδικα.
Μια τέτοια ιθύνουσα τάξη οδηγεί τη χώρα στην παρακμή.
Μια χώρα που φθίνει δημογραφικά, αλλοιώνεται εθνοτικά και εγκαταλείπεται πολιτιστικά σε ρεύματα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παράδοσή της.
Έχει ταυτίσει την Ελλάδα με την πρωτεύουσά της και έχει μια ανομολόγητη πεποίθηση πως ο λοιπός εσωτερικός χώρος είναι αθηναϊκή αποικία.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ
Αυτή η νοοτροπία διατρέχει την ελληνική ιστορία από την εποχή των πόλεων κρατών και είναι εμφανής και σήμερα. Σε άλλους συνειδητά, σε άλλους υποσυνείδητα.
Με την επίκληση του ιδεολογήματος ότι είναι χρήσιμο για το έθνος και επικίνδυνο για το κράτος, εξορκίζεται κάθε φορά η κυρίαρχη αντίθεση στην ελληνική κοινωνία: η αντίθεση Κέντρου-Περιφέρειας.
Δεν το νοιώθετε διότι ζείτε στην πολυκοσμία της Αθήνας με τα δικά σας προβλήματα αλλά στην ελληνική περιφέρεια το πρόβλημα είναι όχι, μόνο, υπαρκτό αλλά την απασχολεί έντονα.
Ο κάθε ηγετίσκος που αναλαμβάνει πρωθυπουργός έχει την εντύπωση πως μπορεί να συγκεντρώσει τα πάντα στην Αθήνα χωρίς να δικαιούται κάποιος να του φέρει αντίρρηση. Το αντίστροφο, η αποσυγκέντρωση, δηλαδή, είναι σχεδόν ακατόρθωτη διαδικασία.
Πιεζόμενος στις συνεντεύξεις τύπου που έδινε κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ ο Ανδρέας Παπανδρέου στο απόγειο της δύναμης και της δόξας του είχε υποσχεθεί να μεταφέρει ορισμένες αρμοδιότητες στο, τότε, Υπουργείο Βορείου Ελλάδος. Μετά από ένα χρόνο ομολόγησε ρητά στις κάμερες: δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι.
Ακόμη και ο σημερινός πρωθυπουργός, ορισμός του αμοραλιστή, απέτυχε, νομίζω, να πείσει τους υπαλλήλους υπουργείων να μετακινηθούν στα όρια της πρωτεύουσας.
Ο συγκεντρωτισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία και στο ελληνικό κράτος και στην ελληνική κοινωνία. Λες και υπάρχει κάποια μαύρη τρύπα στην Αθήνα που τραβά τον κόσμο στο λεκανοπέδιο. Η μαύρη τρύπα, όμως, είναι ο θάνατος των άστρων.
Ξεκίνησα με αυτήν την εισαγωγή διότι πιστεύω πως ο συγκεντρωτισμός, ή, καλύτερα, η ιδεολογία του αθηναϊσμού είναι βασική αιτία της ελληνικής παρακμής και κατάρρευσης που θέτει υπαρξιακά για το έθνος και το κράτος ερωτήματα.
Με μια διευκρίνηση. ¨όταν μιλάμε για αθηναϊκή ιδεολογία και αθηναϊκό κράτος δεν εστιάζουμε στους κατοίκους του λεκανοπεδίου. Μπορεί οι πρωταγωνιστές της συντήρησής του να είναι Θεσσαλονικείς, Πελοποννήσιοι, Στερεοελλαδίτες ή Νησιώτες).
Μιλάμε για ένα σύστημα αντιλήψεων και συμπεριφορών που θεωρεί δεδομένο ότι τα πάντα πρέπει να συγκεντρωθούν στην Αθήνα. Η υπόλοιπη επικράτεια θα συντηρηθεί από τα αποφάγια και αν θέλει να συμμετάσχει στο εθνοκρατικό γίγνεσθαι ας μετακινηθεί στην ΠΡΩΤΕΎΟΥΣΑ.
Τι θα γίνει, όμως, αν ο πληθυσμός συνεχίζει να συγκεντρώνεται στην Αττική;
Ο παραγωγικός ιστός της χώρας θα καταρρεύσει. Η εδαφική επικράτεια θα ερημωθεί. Υπηρεσίες θα κλείσουν. Η πρωτογενής παραγωγή θα συρρικνωθεί. Οι εισαγωγές θα αυξηθούν. Το έλλειμα θα αυξηθεί. Επι πλέον εθνικοί κίνδυνοι από την μεταβολή της πλειοψηφικής σύνθεσης σε ορισμένες περιοχές, όπως η Θράκη, θα αναδυθούν.
Σε τι ωφελεί η αθηναϊκή αγωνία να ξεπεράσει η πόλη το 50% του συνολικού πληθυσμού;
Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χρημάτων κατευθύνεται σε υποδομές στην πρωτεύουσα για υπαρκτές ανάγκες. Η αύξηση του πληθυσμού δημιουργεί νέες ανάγκες, οι ανάγκες απαιτούν νέες υποδομές, οι νέες υποδομές προσελκύουν και άλλους ανθρώπους. Μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο βλάπτεται και η πρωτεύουσα της χώρας και η ελληνική περιφέρεια.
Η συγκέντρωση του συνόλου, σχεδόν, των επενδύσεων στην περιφέρεια Αττικής, προσελκύει όλους τους νέους επιστήμονες και τις προσωπικότητες που διακρίθηκαν στην περιφέρεια. ¨Ένα δυναμικό που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πυλώνας και ηγεσία στις περιφερειακές πόλεις και επαρχίες φεύγει και στο εξωτερικό και στην Αθήνα. Σε τι εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον αυτή η μετακίνηση;
Στη Θεσσαλονίκη η κατάσταση από αυτής της απόψεως είναι απογοητευτική. Η πόλη δεν μπόρεσε να στηρίξει μια έκθεση με έργα του Βάν Γκόγκ. Γιατί αρέσει αυτή η κατάσταση;
Το κράτος που δημιουργήθηκε το 1830 στάθηκε, μονίμως, απέναντι στον Πολίτη. Τον θεωρούσε- και τον θεωρεί- εχθρό του.
Στον Ρήγα Φερραίο και στον Κοραή θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε τις δύο σύγχρονες τάσεις. Μια οικουμενική αντίληψη για τον ελληνισμό (Ο Ρήγας έλεγε πως Έλληνας είναι όποιος μιλά ελληνικά και υποστηρίζει την Ελλάδα) και μια στενή εθνική αντίληψη που εκφράστηκε από τον Κοραή ο οποίος δεν θεωρούσε ελληνικό ούτε το Βυζάντιο. Αυτές οι τάσεις αντιπαλεύουν και σήμερα.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης οι δύο εμφύλιοι εισήγαγαν το στοιχείο της διχόνοιας. Και το δάνειο, νωρίς κατά την εξέλιξή της, το στοιχείο της εξάρτησης.
Αλλά και η δημιουργία και οι προσανατολισμοί των σημερινών κομμάτων έχουν τις ρίζες τους στις αντιπαλότητες της Επανάστασης.
-Στα πρώτα 100 χρόνια απο την επικράτηση της Επανάστασης συγκρούστηκαν στα μικρασιατικά πεδία ο μικροελλαδισμός με τον οικουμενικό ελληνισμό. Κέρδισε ο μικροελλαδισμός. Και επέβαλε μια συγκεντρωτική, και μέχρι το1974, αυταρχική κρατική λειτουργία.
-Σήμερα το κράτος που δημιουργήθηκε το 1830 αντιμετωπίζει υπαρξιακά αδιέξοδα τα οποία δεν μπορεί να υπερβεί. ‘Ισως και δεν θέλει.
Ουσιαστικά οι ηγέτες της Ελλάδας είναι, πάντοτε, τοποτηρητές των Δυνάμεων. Και προσπαθούν να διαχειριστούν προς όφελος των προστατών τους τις ελληνικές υποθέσεις. Ιδιαίτερα στις μέρες μας η έννοια της πατρίδας έχει θολώσει, στην «εκσυγχρονιστική»- αποδομητική αντίληψη.
Όλο το πολιτικό φάσμα είναι εξαρτημένο και αλλοτριωμένο. Εθνική αστική τάξη με την σημασία του όρου και όπως συγκροτήθηκε στη δύση δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Κάτι πήγε να φτιάξει ο Βενιζέλος αλλά και αυτός και η αστική του τάξη, όπως και ο οικουμενικός ελληνισμός πνίγηκαν στα νερά της Σμύρνης από όπου αναδύθηκε ο μικροελλαδισμός και έκτοτε κυριάρχησε ως ιδεολογία του κράτους.
Η οικονομική εξάρτηση σήμερα είναι η ένοπλη υποδούλωση του χθες.
Στη χώρα, εκτός από τα προβλήματα της οικονομίας, της διαφθοράς, του εκσυγχρονισμού των θεσμών και της λειτουργίας της αναδύθηκαν και θέματα δημοκρατίας και ταυτότητας.
Οι κατά καιρούς κρατικές ρυθμίσεις κατατείνουν στο να συνηθίσει σιγά σιγά ο πληθυσμός στη σύνθεση ενός πολυεθνικού μείγματος.
Με εξασθενημένη την εθνική συνείδηση, αλλοιωμένο τον πληθυσμό της πρωτεύουσας, δεδομένη στους προστάτες την πολιτική ηγεσία, με αδύναμη και, μονίμως, σε κρίση ευρισκόμενη οικονομία, με τους ολιγάρχες σε κυβερνητική εξάρτηση, με ευνουχισμένο στράτευμα, χωρίς τα κατάλληλα μέσα, με εξαρτημένα, απολύτως, τα Μέσα Ενημέρωση, με τη διανόηση κρατικοδίαιτη και, υπο κυβερνητική εξάρτηση, με ένα κράτος διεφθαρμένο και άκρως γραφειοκρατικό, η αποδυνάμωση και της περιφέρειας συμπληρώνει την απόλυτη συνταγή υπαρξιακής κρίσης.
Όταν στις πρώην Ανατολικές χώρες κατέρρευσε ο κομμουνισμός οι άνθρωποι για μακρό διάστημα δεν είχαν ένα κομμάτι ψωμί για το τραπέζι τους. Σήμερα, έχουν ξεπεράσει όλες την Ελλάδα. Γιατί;
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Η μεταπολιτευτική Θεσσαλονίκη είχε, ακόμη, τις μνήμες και τα χαρακτηριστικά του πόλου στον οποίο συνέρρεαν άνθρωποι που αναζητούσαν εργασία ή προστασία.
Η αστική μορφή της παρέμενε η μεταπολεμική. Την άλλαξε ο σεισμός του 1978.
Ζούσαν ακόμη οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες που βοηθούσαν με την επιρροή τους στην δημιουργία ή την διατήρηση σημαντικών θεσμών που έδιναν ζωή στην πόλη.
Το πολιτικό στίγμα ήταν μετριοπαθές, αν και υπήρχαν θύλακες και κέντρα εξουσίας που διαδραμάτισαν ακραίο ρόλο μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας.
Η πνευματική της δραστηριότητα ήταν σημαντική. Αναδείχθηκαν προσωπικότητες που στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μπορούσαν να αντέξουν τις συνθήκες της πόλης. Αργότερα, όταν αθηναϊσμός κυριάρχησε, έφυγαν για την Αθήνα.
Το 1977 ο Ανδρόνικος έφερε στο φως τα ευρήματα της Βεργίνας τονώνοντας το εθνικό συναίσθημα του πληθυσμού.
Μετά το 1989 αναδύθηκε το σκοπιανό.
Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης από άμεσα βιώματα ήταν εξοικειωμένος με το ζήτημα. Το αισθάνθηκε ως απειλή.
Η ηγεσία της πόλης με την συμμετοχή και της εκκλησίας πρωτοστάτησε σε συλλαλητήρια.
Το πρώτο από αυτά ήταν μαζικό. Ανησύχησε την Αθήνα. Υπήρξαν στο παρασκήνιο παρεμβάσεις να πέσουν οι τόνοι.
Δεν εισακούσθηκαν. Ο κόσμος είχε ξεφύγει από τον έλεγχο των κομμάτων.
Το σκοπιανό δημιούργησε τα πρώτα φοβικά σύνδρομα και το κλίμα στην πόλη έγινε κλειστό.
Στον φόβο από την εξέλιξη του σκοπιανού προστέθηκε και το γιουγκοσλαβικό.
Δύο ζητήματα που κατέστησαν κλειστή την κοινωνία.
Σε ιδεολογικό επίπεδο άρχισε να αναδύεται η προσπάθεια βοήθειας προς τους Σέρβους και της διαμόρφωσης ενός χριστιανικού τόξου.
Η επιρροή της εκκλησίας ήταν σημαντική.
Αυτό το κλειστό κλίμα θα μπορούσε να το περιορίσει μια προσπάθεια επιχειρηματιών με τα φόρουμ που δημιούργησαν στην πόλη, στα οποία υπήρχε σημαντική βαλκανική, ευρωπαϊκή και αμερικανική συμμετοχή. Η ανοικτή ενθάρρυνσή του από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. του έδωσε δυναμική. Δημιουργήθηκαν προϋποθέσεις να διαδραματίσει η πόλη ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Η αθηναϊκή ηγεσία στα λόγια υποστήριξε την προσπάθεια. Στο παρασκήνιο την υπονόμευσε. Προτιμούσαν στην ελληνική πρωτεύουσα, θεσμοί που διαμορφώνονταν στην Ε.Ε. αν δεν μπορούσε να τους πάρει η Αθήνα να τους εγκατέλειπαν σε άλλες χώρες. Δεν ήθελαν να τους πάρει η Θεσσαλονίκη.
Για να υπονομεύσουν πλήρως το εγχείρημα άρχισαν να διαρρέουν στον τύπο πως οι οικονομική παράγοντες της πόλης είχαν στόχο να δημιουργήσουν την λίγκα του βορρά. Οι οικονομικοί παράγοντες ανησύχησαν και άρχισαν να προβληματίζονται. Από τότε μέχρι και σήμερα κάθε προσπάθεια σοβαρής αντίδρασης στον αθηναϊσμό, αρχικά, χαρακτηρίζεται αποσχιστική. Και περνά εύκολα στην αθηναϊκή κοινωνία. Κανείς στον βορειοελλαδικό χώρο δεν θέτει αποσχιστικά ζητήματα. Το εθνικό φρόνημα είναι ισχυρότερο.
Τα επόμενα χρόνια το κλίμα στην πόλη έγινε συντηρητικό, φοβικό και καχύποπτο απέναντι στο κέντρο.
Το ερώτημα σήμερα είναι αν η πόλη έχει αυτοσυνειδησία. Η απάντηση, δυστυχώς, είναι όχι.
Ο συγκεντρωτισμός του κράτους τράβηξε την διανόησή της και τους καλλιτέχνες της στην πρωτεύουσα. Ελάχιστοι έμειναν να μπορούν να την υποστηρίξουν.
Τα πολιτικά κόμματα μπορεί να μην έχουν σήμερα σαφείς και διακριτές διαφορές. Έχουν, όμως, ένα κοινό χαρακτηριστικό. Κανένα δεν έχει περιφερειακή πολιτική και όλα, μα όλα, αντιμετωπίζουν την περιφέρεια με την ίδια απαξίωση.
Το κυρίαρχο μοντέλο είναι όλα θα γίνονται στην Αθήνα. Και από τα αποφάγια θα συντηρείται και η περιφέρεια.
Όταν κάτω από την πίεση της πραγματικότητας το κράτος ενδιαφέρθηκε να γίνουν ορισμένες επενδύσεις στη Θράκη και στους ακριτικούς νομούς διαμόρφωσε ορισμένες κατηγορίες προνομίων για επενδύσεις. Στην κατηγορία που μπήκε το Κιλκίς έβαλαν και τη Βοιωτία!.
Ας μην αναφερθώ στις επιχορηγήσεις για την Θράκη. Τα πήραν οι κυβερνητικοί επιχειρηματίες, έφτιαξαν μερικούς κτιριακούς σκελετούς και οι επενδύσεις πήγαν περίπατο.
Ο πληθυσμός στη Θράκη δυσκολεύεται να επιβιώσει. Ψάχνει να φύγει, να πάει σε μέρη που θα βρει εργασία. Η πληθυσμιακή σχέση με το μουσουλμανικό στοιχείο εξελίσσεται αρνητικά. Στην πόλη της Κομοτηνής οι μουσουλμάνοι υπερτερούν. Μέχρι πότε με αλχημείες θα εξασφαλίζεται ο έλεγχος των κυβερνητικών θεσμών; Αν αρχίσει να χάνεται ο έλεγχος, προφανώς, θα παραξενευτείτε. Θα είναι αργά. Πολύ αργά. Αυτήν την πληθυσμιακή ανατροπή επιδιώκει και ενθαρρύνει η Τουρκία. Τι θα κάνουμε αν τεθεί θέμα αυτονομίας της Δυτικής Θράκης; Θα επικαλεστούμε τη Λωζάνη; Στο παραπέντε δεν την κατέστησε και τότε αυτόνομη η Τουρκία.
Η Θεσσαλονίκη σήμερα στερείται κάθε μορφής ισχυρής ηγεσίας. Στα τόσα χρόνια εξουσίας του Μητσοτάκη κανένας από τους κυβερνητικούς βουλευτές δεν έγινε υπουργός. Τους εναλλάσσει στο ανύπαρκτο, ουσιαστικά, υφυπουργείο εσωτερικών, το παλαιό υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης με ανύπαρκτες αρμοδιότητες. Δεν είναι, τυχαία, η μετονομασία του.
Η αστική της τάξη είναι ανύπαρκτη. Μερικοί εύποροι επιχειρηματίες, εξαρτημένοι από το κράτος δεν συνιστούν αστική τάξη. Δεν έχουν την αντίληψη των παλαιών αστών. Δεν έχει, επίσης, ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης με επιρροή. Τα αθηναϊκά μέσα όχι, μόνο δεν προβάλλουν την πόλη αλλά θέτουν στο περιθώριο οποιονδήποτε έχει κάποια άποψη για την ανάπτυξή της.
Η ΕΡΤ3 που κάποτε είχε κάποια επιρροή, υποβαθμίστηκε, στην αρχή από τον Σύριζα και τώρα εξαφανίσθηκε, εντελώς, από τον Μητσοτάκη. Για λόγους που ανάγονται σε ανεξερεύνητα ψυχολογικά σύνδρομα, ο Μητσοτάκης μισεί την πόλη. Ό,τι κάνει είναι προς την υπονόμευσή της. Προσπαθεί να την παρακάμψει, την έβγαλε, εντελώς, από τον χάρτη. Σαν το μετρό της Θεσσαλονίκης, μήκους 9 χιλιομέτρων, που φθάνει αισίως η κατασκευή του τα 25 χρόνια, στην Αθήνα κατασκευάζεται ένα το χρόνο.
Τα νοσοκομεία της πόλης υποβαθμίζονται, οι ιδιωτικές ιατρικές μονάδες εξαγοράζονται από ισχυρότερες των Αθηνών, παλαιότερα διέθετε τράπεζα την οποία εξαγόρασαν, και πάλι, από την Αθήνα για να μην έχει δικό της πόλο οικονομικής ανάπτυξης η πόλη. Τα γνωστά φεστιβάλ κινηματογράφου και ντοκυμαντέρ, ονομάζονται Θεσσαλονίκης αλλά στην ουσία, απλώς, διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη. Οι διοικητικές τους μονάδες, οι άνθρωποι που με την παρουσία τους θα έδιναν μια πολιτιστική δυναμική στην πόλη εμφανίζονται λίγες ημέρες πριν την διεξαγωγή τους.
Και τώρα; Τί κάνουμε τώρα;
Σε κανένα επίπεδο δεν βλέπω ελπίδα σωτηρίας.
Ο αθηναϊκός συγκεντρωτισμός θα συνεχισθεί. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη να τον αμφισβητήσει και η ηγετική ομάδα της χώρας τον επιδιώκει.
Δεν ενδιαφέρεται για την ισομερή ανάπτυξη της χώρας. Διακατέχεται από μια επαρχιακή νοοτροπία που θέλει να προβάλλει την Αθήνα στο παγκόσμιο πεδίο με τον τρόπο που υποδεικνύει το Ελληνικό.
Θέλει να την καταστήσει παγκόσμιο κέντρο αλλά η Αθήνα ούτε πληθυσμιακά, ούτε πως άλλως μπορεί να ικανοποιήσει τις προδιαγραφές. Τέτοιο παγκόσμιο κέντρο στην περιοχή είναι η Κωνσταντινούπολη.
Η Ελλάδα δεν υπολογίζεται από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ως δύναμη της περιοχής. Θεωρείται δεδομένο εξάρτημα. Δεν υπάρχει πολιτική, κοινωνική και οικονομική δύναμη που να θέλει να ανατρέψει αυτόν τον ρόλο. Όσο την χρειάζονται όπως είναι θα την κρατούν ως έχει. Αν πιεσθούν θα την αναγκάσουν να δώσει. Ο Μητσοτάκης αυτήν την περίοδο δίνει. Με την διαχείριση της κοινωνίας από τα ΜΜΕ και όποιους άλλους μηχανισμούς δίνει και δεν φαίνεται. Στο τέλος θα το παρουσιάσουν και ως επιτυχία.
Οικονομικά, εκτός του ότι είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη, οδεύουμε προς μια νέα κρίση.
Κοινωνικά αποδιοργανωνόμαστε. Τα προβλήματα που είχε η Ελλάδα ήταν πως θα καθιερώσει τον γάμο και την τεκνοθεσία των ομόφυλων. Η πληθυσμιακή σύνθεση αλλοιώνεται. Η επίδειξη Ράμα δεν ήταν ένα απλό σόου. Σε λίγα χρόνια το αλβανικό βαθύ κράτος θα θέσει θέμα αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα. Θα έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει και κόμμα επιρροής του. Τα ίδια θα κάνει και η Τουρκία στη Θράκη.
Τα Σκόπια αμφισβητούν την έστω στραβή Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν θα την καταγγείλουν αλλά και δεν θα την εφαρμόζουν.
Η Ελλάδα είναι απούσα από τα Βαλκάνια. Και όπου αφήνει κενά η Ελλάδα τα καλύπτει η Τουρκία.
Η χώρα απειλείται ως προς την κυριαρχία της. Κανείς δεν θα πολεμήσει γι αυτήν. Μόνο μέσα σε έναν ισχυρό ομοσπονδιακό θεσμό που θα διασφαλίζει την ακεραιότητα των δημοκρατιών του μπορεί να υπάρξει. Την Ομοσπονδιακή Ευρώπη.
Οικονομικά δεν θα την αφήσει να ανασάνει η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η έλλειψη δημοκρατίας (οι τρείς θεσμοί έγιναν ένας στα χέρια του πρωθυπουργού), ο κοτζαμπασισμός, η διαπλοκή. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τα βάλει μαζί τους.
Πολιτική ηγεσία με διάθεση αλλαγής δεν διαφαίνεται.
Θα μπορούσε να ταράξει τα νερά ένα Κίνημα εκτός Αθηνών. Αλλά κανείς δεν θα το υποστηρίξει.
Κυρίες και κύριοι ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.
Φεύγω για τη Θεσσαλονίκη περιμένοντας τον Φίλιππο. Ελπίζω όχι για τη Χαιρώνεια. Αλλά για την Κόρινθο.