Αρχική Blog Σελίδα 1246

Γ. Κοντογιώργης, Το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας και το ζήτημα της ερμηνείας

0

Ομιλία του Ομ. Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας και το ζήτημα της ερμηνείας», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18.05.2024 στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στο πλαίσιο του συνεδρίου «Το υπαρξιακό πρόβλημα του χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα», το οποίο διοργανώθηκε από την εφημερίδα δρόμος της Αριστεράς, αλλά τη διεύθυνση και την ευθύνη για τη θεματολογία, την άρθρωσή του και τη διεξαγωγή του φέρει μια επιτροπή που αποτελείται από επιστήμονες, πανεπιστημιακούς, πολιτικούς, διανοούμενους, ακτιβιστές που θεωρούν σημαντικό έργο την προσπάθεια ανάδειξης αυτού του ζητήματος και της τεκμηρίωσής του.

Σχετικά:
1. Γ. Κοντογιώργης, Το υπαρξιακό πρόβλημα του ελληνισμού δύο αιώνες μετά την Επανάσταση, 29.08.2023
2. Οι εργασίες του συνεδρίου έχουν αναρτηθεί εδώ: Συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

contogeorgis.gr

Πλουσιόμετρο και πολιτική ζωή

1

Ενα νέο «ποιοτικό» στοιχείο ήρθε να προστεθεί στο δημόσιο πολιτικό σκηνικό με τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ: τα πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών. Η υπόθεση κυριάρχησε την τελευταία εβδομάδα, αυξάνοντας τη δικαιολογημένη αποστροφή απέναντι σε ό,τι ονομάζεται και προσφέρεται ως «πολιτική». Η Ν.Δ. μέρες τώρα νόμιζε ότι θα στρίμωχνε τον Κασσελάκη που δεν έχει καταθέσει το πόθεν έσχες. Ο «κάπτεν Αμέρικα» όμως, σε προεκλογική ομιλία στη Θεσσαλονίκη, ανέβασε στην οθόνη τις εικόνες της περιουσιακής κατάστασης του ίδιου και του Μητσοτάκη, και άφησε το πόπολο να βγάλει συμπεράσματα! Μετά, με μια πονηρή «αφέλεια», δήλωσε ότι είναι ένας ανιδιοτελής νέος επιχειρηματίας που διέπρεψε στο εξωτερικό και ήρθε για να προσφέρει στον τόπο, να ανοίξει δρόμο ώστε οι Έλληνες να ζουν καλύτερα, να μπει τέρμα στην παραεξουσία του κ. Μητσοτάκη. Θεωρεί πως το πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό χρήμα στην Ελλάδα δίνεται μαύρο και κάτω από το τραπέζι, ενώ στις ΗΠΑ δίνεται με διαφάνεια. Πάντα κατά τον κ. Κασσελάκη, αν αυτό συμβεί και στη χώρα μας, θα έχουμε εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.

Από το δίευρο που έφερε ως καινοτόμα αμερικανιά ο Γιώργος Παπανδρέου για να συμμετέχει ο λαός άμεσα στην εκλογή του αρχηγού (διαδικασία που αγκάλιασαν στη συνέχεια η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ) μέχρι τη «διαφάνεια» στις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων από τις ελίτ, ένα τσιγάρο δρόμος. Και πάντα κάποιοι radicals (ριζοσπάστες) χρειάζονται για να ανοίξει ο τσιγαρόδρομος. Δεν είναι πλάκα: είναι η αμερικανοποίηση της πολιτικής ζωής με ηχηρό και φανφαρόνικο τρόπο. Τώρα επικεφαλής στην αριστερά (έτσι καταγράφεται ο ΣΥΡΙΖΑ) είναι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, που μέχρι ένα-δύο χρόνια πριν δεν είχε ανακατευτεί ενεργά στην πολιτική. Τώρα έχει τον τίτλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ζει μέρες δόξας, σαν αυτές που απολάμβανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη ως σταρ τη δεκαετία του 1960. Και πάλι δεν είναι πλάκα: είναι υποβιβασμός της πολιτικής και δημόσιας ζωής. Ποια κόμματα, ποια συμμετοχή; Με ένα δίευρο ψηφίζεις αρχηγό, με ένα μέιλ γίνεσαι μέλος, και το επιχειρείν αναδεικνύεται ως μέγιστο προσόν για όλα τα πόστα σε όλα τα επίπεδα!

Οι βαλκανικές ελλαδικές ελίτ πρέπει να μετασχηματιστούν σε λόμπι (χωρίς να αλλάξει η φύση τους), να κάνουν χορηγίες προς τα κόμματα, να δημιουργούν συμφύσεις μ’ αυτά ώστε να βρίσκονται οι κατάλληλες προτάσεις-λύσεις-συμβιβασμοί. Η ζωή το έφερε να σχηματιστεί ένα ολιγοπώλιο, το Μητσοτακικό Μαξίμου, που μέσα από έναν υπερσυγκεντρωτισμό μοιράζει τις ροές κατά το δοκούν. Αυτό δημιουργεί μια ανισορροπία, και αναταράξεις με όσους μένουν εκτός. Η όποια επαναφορά της «κεντροαριστεράς» δεν μπορεί να γίνει μέσω πολιτικής, συνθημάτων, οικοδόμησης κομμάτων και συμμετοχής. Θα γίνει με την παρέμβαση κέντρων, μεγάλων οίκων επικοινωνίας και μάνατζερς, πάντα στο έδαφος της αμερικανοποίησης. Η οποία εισάγει ένα άλλο μοντέλο πολιτικής, όπου το «πλουσιόμετρο» και τα λόμπι παίζουν κεντρικό ρόλο. Πιθανά στη χώρα μας η κεντροαριστερά να χρειαστεί και ολίγη αντιδεξιά-αντιμητσοτακική φρασεολογία. Αλλά στις βασικές επιλογές παραμένει βαθιά συστημική και ευρωατλαντική. Έχει άκρες με τις ελίτ, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την Ελλάδα και τον λαό μας, ούτε για τα υπαρξιακά προβλήματα που κατακλύζουν κοινωνία και χώρα.

Η ελληνική εκδοχή της αμερικανοποίησης απεχθάνεται οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τα κεντρικά προβλήματα. Ποια Ευρώπη, πώς Ευρώπη, τι Ευρώπη; Τίποτα! Οι ειδικοί ξέρουν… Ούτε μιλιά για τα εθνικά ζητήματα, τις απειλές της Τουρκίας, τις υποχρεώσεις προς ΝΑΤΟ-ΗΠΑ στους δύο πολέμους που διεξάγονται και έχουμε εμπλοκή. Η κουβέντα για το πόθεν έσχες βολεύει και για «ξεκάρφωμα» από τις σαφείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει το πολιτικό σύστημα απέναντι σε Ευρωκρατία-Πρεσβεία-Ερντογάν. Και φυσικά αποκοιμίζει μπροστά στην πραγματική κατάσταση της οικονομίας, της άμυνας, της ασφάλειας, των υποδομών, της υγείας, της παιδείας, του περιβάλλοντος.

Παλιά, όπως εύστοχα ειπώθηκε, υπήρχε το «αριστερόμετρο» και το «δεξιόμετρο». Τώρα εισάγεται ορμητικά και το «πλουσιόμετρο» στο… Πουέρτο Ρίκο της Μεσογείου, σε μια μίξη αρώματος βαλκανικού καπιταλισμού και κολομβιανής μαφίας. Η αμερικανοποίηση φορά χρώματα ουράνιου τόξου, και έχει μια ευαισθησία «συμπερίληψης» (πάντα υπό την αιγίδα της Πρεσβείας, της Κομισιόν και των ιδρυμάτων με ονόματα μεγάλων εφοπλιστών-επιχειρηματιών). Το πόπολο θα ζει ονειρευόμενο να γίνει πλούσιο, τη στιγμή που υποβιβάζεται ήδη σε κάτι που θυμίζει δουλοπάροικο προηγούμενων αιώνων. Ο Πολίτης και η Πολιτική έχουν εξοστρακιστεί.

Η αμερικανοποίηση οδηγεί σε μεγάλη περιθωριοποίηση της πλειοψηφίας, και καταργεί τον δημόσιο χώρο και τη συμμετοχή. Άρα επείγει ένα μεγάλο εγχείρημα με νόημα, σημασία, αξίες. Οι κάλπες δεν θα το δώσουν. Ας σκεφτούμε όλοι πώς θα είναι η επόμενη εβδομάδα και, κυρίως, τι μας έρχεται.

Δρόμος της Αριστεράς

Τα Τύμπανα του Πολέμου χτυπούν στην Ευρώπη

2

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το κείμενο που ακολουθεί είναι απο το αριστερό αμερικανικό ιστολόγιο Counterpunch. Σε αρκετά απο τα σημεία που αναλύει οι Ανιχνεύσεις διαφωνούν. Το δημοσιεύουμε, όμως, για να σπάσει ο μονόλογος γύρω απο την Ευρώπη και τις πολιτικές της και επειδή εκτιμούμε πως τα τύμπανα του πολέμου άρχισαν να χτυπούν. Αξίζει να διαβαστεί.

MIGUEL URBAN, ERIC TOUSSAINT AND PAUL MURPHY

6 Ιουνίου 2024

Φωτογραφία από τον Nathaniel St. Clair

Αυτές τις εβδομάδες τελειώνει η θητεία ενός αναποτελεσματικού ευρωπαϊκού νομοθετικού οργάνου που λειτούργησε κατά τη χειρότερη πανδημία αυτού του αιώνα, την εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία, και μαζί με αυτήν, το ξέσπασμα ενός πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος που ξυπνά τις χειρότερες αναμνήσεις του περασμένου αιώνα. Και καθώς γινόμαστε μάρτυρες της τηλεοπτικής γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, φαίνεται ότι το διεθνές σύστημα φιλελεύθερης διακυβέρνησης δείχνει να καταρρέει σαν  ένα σπίτι απο χαρτιά.

Η επόμενη κοινοβουλευτική περίοδος είναι απίθανο να βελτιώσει την ήπειρο και τον κόσμο, αλλά αντίθετα θα επιταχύνει τις πιο επιζήμιες διαδικασίες: την άνοδο της ακροδεξιάς, την επαναστρατιωτικοποίηση, την επιστροφή της λιτότητας, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη νεοαποικιοκρατία και μια παγκόσμια αναταραχή που χαρακτηρίζεται από ενδοιμπεριαλιστικές συγκρούσεις.

Οι αρχές της τελευταίας κοινοβουλευτικής περιόδου δεν φάνηκε να προοιωνίζονται αυτό το πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, ξεκίνησε με μια «ιστορική» κήρυξη κλιματικής έκτακτης ανάγκης[1] από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ευθυγραμμίσει όλες τις προτάσεις της με στόχο τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη στους 1,5°C. Αυτό θα απαιτήσει μείωση των εκπομπών τουλάχιστον κατά 55% έως το 2030, προκειμένου να επιτευχθεί η λεγόμενη ουδετερότητα του άνθρακα έως το 2050. Η πολιτική και δημοκρατική αιτιολόγηση για την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία δημιουργήθηκε. Ωστόσο, είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι αυτή η διακήρυξη δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τις μαζικές κινητοποιήσεις  για το κλίμα στις οποίες ηγήθηκε η νεολαία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και αλλού, τους μήνες πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2019.

Πάνω απ ‘όλα, από την κρίση του 2008, η έλλειψη ενός ευρωπαϊκού πολιτικού σχεδίου πέρα ​​από την επιδίωξη μέγιστου κέρδους για τις ιδιωτικές εταιρείες, η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και η καθιέρωση ενός μοντέλου γραφειοκρατικής εξουσίας απρόσβλητης από τη λαϊκή θα έχουν διαβρώσει τη λαϊκή υποστήριξη για την Ε.Ε. , απειλώντας τη νομιμότητα, ακόμη και την ακεραιότητά του. Υπό αυτή την έννοια, η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία φάνηκε να δικαιολογείται από την επείγουσα ανάγκη εμφύσησης ανανεωμένης πολιτικής και κοινωνικής νομιμότητας στο νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό εγχείρημα βάφοντάς το πράσινο.

Ωστόσο, η σχετική παύση μετά τη λιτότητα κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid δεν είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ. Αντιμέτωπη με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία και τις επιπτώσεις της πανδημίας, η ΕΕ δεν μπόρεσε να αναπτύξει μια κοινή απάντηση πέρα ​​από ένα κέντρο αγοράς εμβολίων – ενώ αρνήθηκε τα εμβόλια στους φτωχούς του κόσμου, επειδή οι Γερμανοί, οι Νορβηγοί, οι Ελβετοί και οι Βρετανοί ηγέτες δεν θα παραιτούνταν από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας όταν ζητήθηκαν από περισσότερες από 100 χώρες από το 2020-22.

Η ΕΕ δεν εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να ενισχύσει τα συστήματα υγείας των κρατών μελών ούτε να ιδρύσει μια ευρωπαϊκή δημόσια φαρμακευτική εταιρεία για την αντιμετώπιση πιθανών μελλοντικών επιδημιών.

Εν τω μεταξύ, στο οικονομικό μέτωπο, οι ηγετικές κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν αυξήσει το δημόσιο χρέος, αντί να χρηματοδοτούν ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών δαπανών με φορολογικά έσοδα που θα έπρεπε να προέρχονται από τα απροσδόκητα κέρδη της Big Pharma , της GAFAM και των τραπεζών που ήταν οι κύριοι ωφελειμένοι των επεκτατικών οικονομικών πολιτικών κατά τη διάρκεια της κρίσης. Για άλλη μια φορά, γίναμε μάρτυρες του πώς η ΕΕ έχει γίνει έργο εκατομμυριούχων σε βάρος εκατομμυρίων φτωχών ανθρώπων.

Και υπό αυτή την έννοια, η πανδημία ήταν το προοίμιο της επαναξιολόγησης των πολιτικών για την κήρυξη έκτακτης ανάγκης για το κλίμα που ενέκρινε το Κοινοβούλιο.

Τη χρησιμοποίησε ως καταλύτη για μια (νέα) γιγαντιαία μεταφορά δημόσιου χρήματος στον ιδιωτικό τομέα, με κεφάλαια τόνωσης να χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρήσεων.

Εν τω μεταξύ, πονηροί πολιτικοί διατύπωναν την ευρωρεφορμιστική ιδέα ότι είναι εφικτό να ακολουθηθεί μια πολιτική μη λιτότητας χωρίς να απορρίπτονται οριστικά οι ευρωπαϊκές συνθήκες και οι θεμελιώδεις αρχές που διέπουν την ευρωπαϊκή οικονομία τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες. Ωστόσο, αυτό αντιπροσώπευε απλώς μια οπτική ψευδαίσθηση «άλλης διεξόδου από την κρίση» που, στην πράξη, έχει εμβαθύνει υπερβολικά την παραγωγική εξειδίκευση κάθε χώρας εντός της ΕΕ και, στη διαδικασία, εδραίωσε τις ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των κεντρικών καπιταλιστικών χωρών γύρω από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τις χώρες της Μπενελούξ και τις περιφερειακές χώρες.

Ωστόσο, εάν ο χειρισμός της πανδημίας χρησίμευσε ως κάλυμμα για το μετέπειτα «δόγμα σοκ», η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία έχει γίνει το τέλειο πρόσχημα τόσο για την πλήρη λιτότητα όσο και για την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Η ΕΕ εξοπλίζεται με ακριβά όπλα για να μιλήσει τη «σκληρή γλώσσα της εξουσίας» σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από ολοένα και πιο έντονες συγκρούσεις για τους περιορισμένους πόρους.

Επιπλέον, η πιο επιθετική ευρωπαϊκή καπιταλιστική ατζέντα ενισχύεται επίσης υπό το πρόσχημα του πολέμου.

Οτιδήποτε γίνεται αποδεκτό όταν είμαστε σε πόλεμο.

Μια εξαιρετική απεικόνιση είναι το πόσο γρήγορα και εύκολα πετάχτηκε το πράσινο μακιγιάζ της ΕΕ από το παράθυρο όταν το 2022, η «taxonomy= μια ιεραρχική ταξινόμηση, στην οποία τα πράγματα οργανώνονται σε ομάδες» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περιλάμβανε το αέριο μεθανίου και την πυρηνική ενέργεια ως υποτιθέμενη «πράσινη» ενέργεια υπό το πρόσχημα της εξάλειψης της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία. .

Εξίσου αμφίβολη είναι μια πολιτική να τίθενται οι ευθύνες της Ευρώπης για τη μείωση του άνθρακα και του μεθανίου στα χέρια των χρηματοπιστωτικών αγορών –του EU Emissions Trading Scheme– των οποίων η κατανόηση της απειλής του πλανητικού εμπρησμού είναι τόσο επιπόλαιη που αμέσως μετά την εισβολή του Πούτιν, η τιμή που χρεώνεται για τις εκπομπές ενός τόνου ισοδύναμου CO2 κατέρρευσε κατά 30% και στη συνέχεια μεταξύ Φεβρουαρίου 2023 και 2024, η τιμή έπεσε στο μισό.

Οι περιβαλλοντικές πολιτικές που εγκρίθηκαν στα μέσα της κοινοβουλευτικής περιόδου περιελάμβαναν επίσης τη στρατηγική «από το αγρόκτημα στο τραπέζι»[2], έναν από τους πυλώνες της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας, η οποία υποσχόταν να τριπλασιάσει την έκταση που αφιερώθηκε στη βιολογική γεωργία, να μειώσει στο μισό τα φυτοφάρμακα και να μειώσει χημικά λιπάσματα κατά 20% έως το 2030. Αλλά και αυτό έγινε ακόμη ένα θύμα του πολέμου στην Ουκρανία. Όλα δικαιολογούνται όταν υπάρχει πόλεμος.

Ομοίως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δηλώσει ότι θα επιτρέψει τη χρήση ζωνών «οικολογικού ενδιαφέροντος» και γης σε αγρανάπαυση για την αύξηση της ευρωπαϊκής γεωργικής παραγωγής. Και πάλι, το επιχείρημα είναι ότι η επισιτιστική ασφάλεια πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι της προόδου της βιολογικής γεωργίας. Ο πόλεμος χρησιμοποιείται και πάλι ως δικαιολογία.

Ελλείψει παραδοσιακών στρατιωτικών απειλών που να δικαιολογούν τις αυξημένες αμυντικές δαπάνες, η πολιτική ασφάλειας των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ έχει εξελιχθεί σε χρυσωρυχείο για την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία[3].

Αυτές είναι οι ίδιες στρατιωτικές εταιρείες και εταιρείες ασφαλείας που επωφελούνται από την πώληση όπλων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, τροφοδοτώντας τις συγκρούσεις που αναγκάζουν τόσους πολλούς ανθρώπους να καταφύγουν στην Ευρώπη αναζητώντας καταφύγιο. Στη συνέχεια, αυτές οι ίδιες εταιρείες προμηθεύουν τους συνοριοφύλακες με τον απαραίτητο εξοπλισμό, την τεχνολογία επιτήρησης των συνόρων και την τεχνολογική υποδομή για την παρακολούθηση των μετακινήσεων του πληθυσμού. Μια εκτεταμένη «επιχείρηση ξενοφοβίας» έχει εμφανιστεί, σύμφωνα με τα λόγια της Γαλλίδας ερευνήτριας Claire Rodier[4], η οποία επιχείρηση, λόγω της αδιαφάνειας και των σκοτεινών περιθωρίων της, βασίζεται όλο και περισσότερο σε κονδύλια του προϋπολογισμού της ΕΕ που μεταμφιέζονται ως αναπτυξιακή βοήθεια ή «προώθηση της καλής γειτονίας». Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πιο κοντινό πράγμα σε έναν ευρωπαϊκό στρατό μέχρι σήμερα ήταν ο Frontex, ο οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση του συστήματος επιτήρησης των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης σαν να ήταν ένα στρατιωτικό μέτωπο.

Αυτή η δυναμική είναι, όπως υποστηρίζει ο Tomasz Konicz, αδιαχώριστη από τον ιμπεριαλισμό του 21ου αιώνα, ο οποίος δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο λεηλασίας πόρων, αλλά προσπαθεί επίσης να κλειδώσει ερμητικά τα κέντρα της περιττής ανθρωπότητας που παράγει το σύστημα στη δίνη του. Έτσι, η προστασία των τελευταίων σχετικών νησιών ευημερίας είναι κεντρική στις ιμπεριαλιστικές στρατηγικές, ενισχύοντας τα μέτρα ασφάλειας και ελέγχου που τροφοδοτούν τον αυξανόμενο αυταρχισμό[5].

Η αυστηροποίηση της νομοθεσίας της ΕΕ για τη μετανάστευση τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με αποκορύφωμα την επικύρωση του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο τον Απρίλιο του 2024. Αυτός ο αυταρχισμός της σπανιότητας είναι απόλυτα συντονισμένος με μια άλλη βάναυση διαδικασία: τη συρρίκνωση της οικονομικής ευημερίας που, μετά από δεκαετίες νεοφιλελεύθερων πολιτικών, δημιουργούν με τη σειρά τους δυστυχία σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Αυτή η αίσθηση έλλειψης βρίσκεται στο επίκεντρο της ξενοφοβίας του σοβινισμού της πρόνοιας, η οποία ταιριάζει απόλυτα με την άνοδο ενός νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού του οποίου το σύνθημα είναι, στην ουσία, «όλοι για τον εαυτό τους!», στον πόλεμο του τελευταίου εναντίον του προτελευταίου.

Εκτός από τις φανταστικές βαρβαρικές[6] εισβολές στην Ευρώπη φρούριο και την αυταρχική της μετατόπιση, υπάρχει πλέον ο κίνδυνος του νέου ρωσικού ιμπεριαλισμού. Τίποτα δεν είναι πιο συνεκτικό και νομιμοποιητικό από έναν εξωτερικό εχθρό, όταν πρόκειται για την οικοδόμηση του ευρωπαϊκού νεομιλιταριστικού σχεδίου, που δεν έχει να κάνει πραγματικά με την υπεράσπιση της Ουκρανίας, αλλά αντίθετα υποστηρίζει τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό των Ευρωπαίων ηγετών. Η νέα ιερή φόρμουλα στις Βρυξέλλες είναι ότι «η Ευρώπη είναι πιο ενωμένη σήμερα από ποτέ», μια φράση που επαναλαμβάνεται για να διώξει τα φαντάσματα των πρόσφατων κρίσεων και να καταδείξει στον έξω κόσμο ότι η Ευρώπη έχει πλέον κοινό πολιτικό στόχο.

Η εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης είναι μια φιλοδοξία που οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν κρύψει εδώ και καιρό πίσω από ευφημισμούς όπως η «στρατηγική πυξίδα»[7] ή η αναζήτηση μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας για την ΕΕ. Μέχρι τώρα, φαινόταν να υπάρχουν πάρα πολλά εμπόδια για να επιτευχθεί. Η ίδια η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, ρώτησε ρητορικά στην ομιλία της για την κατάσταση της Ένωσης το 2021, γιατί δεν έχει σημειωθεί πρόοδος μέχρι στιγμής στην κοινή άμυνα: «Τι μας εμπόδισε να σημειώσουμε πρόοδο μέχρι στιγμής; Δεν είναι έλλειψη πόρων, αλλά έλλειψη πολιτικής βούλησης».

Αυτή ακριβώς η πολιτική βούληση φαίνεται να υπερισχύει όλων των άλλων μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Αυτός ο πόλεμος έχει γίνει το τέλειο πρόσχημα για την επιτάχυνση της ατζέντας των νεοφιλελεύθερων ελίτ της Ευρώπης, οι οποίες δεν βλέπουν πλέον στην εκ νέου στρατιωτικοποίηση της ΕΕ απλώς μια σανίδα σωτηρίας για την αποτροπή εισβολής. Αυτό είναι, πιο ανοιχτά τώρα, το νέο στρατηγικό σχέδιο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για να συμπληρώσει τον συνταγματισμό της αγοράς που επικρατούσε μέχρι τώρα. Μια Ευρώπη των αγορών και της «ασφάλειας».

Έτσι, η παγκόσμια πολυκρίση –η οποία υπονομεύει περαιτέρω το γεωοικονομικό και γεωπολιτικό βάρος της ΕΕ– προκαλεί νέα άλματα προς τα εμπρός στην οικονομική και, με τη σειρά της, στρατιωτική ολοκλήρωσή της, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και ως απάντηση στην εισβολή στην Ουκρανία. Λίγες εβδομάδες μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η κ. Von der Leyen είπε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι η ΕΕ είναι πιο ενωμένη από ποτέ και ότι έχει σημειωθεί περισσότερη πρόοδος στην κοινή ασφάλεια και άμυνα «σε έξι ημέρες από ό,τι τις τελευταίες δύο δεκαετίες», αναφερόμενη στην αποδέσμευση 500 εκατομμυρίων ευρώ σε κονδύλια της ΕΕ για τον στρατιωτικό εξοπλισμό της Ουκρανίας.

Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ χρησιμοποιούν τον πόλεμο στην Ουκρανία για να επιταχύνουν την ατζέντα του νεοφιλελευθερισμού, συμπεριλαμβανομένης μιας στενότερης οικονομικής και εμπορικής συμμαχίας μεταξύ τους και, με τη σειρά της, μια εκ νέου στρατιωτικοποίηση της ΕΕ ως χρήσιμο εργαλείο για το σχέδιό τους. Ευρώπη της ισχύος». Η ενοποίηση του στρατού και της ασφάλειας στοχεύει προφανώς στον μετασχηματισμό της ευρωπαϊκής οικονομίας για να αντιμετωπίσει πόλεμο.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματική αλλαγή παραδείγματος. Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Εξωτερικές Υποθέσεις και Πολιτική Ασφάλειας, Josep Borrell, ισχυρίζεται ότι η ΕΕ «πρέπει να μάθει γρήγορα να μιλάει τη γλώσσα της ισχύος» και «να μην βασίζεται μόνο στην ήπια δύναμη όπως κάναμε παλιά»[8]. Έχοντας αυτό υπόψη, τον Μάρτιο του 2022, τα κράτη μέλη ενέκριναν τη περίφημη Στρατηγική Πυξίδα, ένα σχέδιο δράσης για την ενίσχυση της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας της ΕΕ έως το 2030. Αν και η Στρατηγική Πυξίδα χρειάστηκε δύο χρόνια για να εκπονηθεί, το περιεχόμενό της προσαρμόστηκε γρήγορα στο νέο πλαίσιο που άνοιξε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: «Το πιο εχθρικό περιβάλλον ασφαλείας μας απαιτεί να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός και να αυξήσουμε την ικανότητα και την προθυμία μας να δράσουμε, να ενισχύσουμε την ανθεκτικότητά μας και να διασφαλίσουμε την αλληλεγγύη και την αμοιβαία βοήθεια».

Η νέα στρατηγική προβλέπει ότι η ευρωπαϊκή άμυνα δεν βασίζεται πλέον στη διατήρηση της ειρήνης, αλλά στην εθνική-ευρωπαϊκή ασφάλεια και την προστασία των «βασικών εμπορικών οδών». Με άλλα λόγια, στόχος είναι η προστασία των ευρωπαϊκών συμφερόντων διασφαλίζοντας τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ.

Το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών ελίτ να μιλούν τη σκληρή γλώσσα της ισχύος συνδέεται στενά με τον νεοαποικιακό και «πράσινο» εξορυκτισμό της ΕΕ, ο οποίος στοχεύει να εξασφαλίσει την παροχή σπάνιων πρώτων υλών θεμελιωδών για την ευρωπαϊκή οικονομία και τη λεγόμενη πράσινη μετάβασή της, σε ένα πλαίσιο αυξανόμενων αντιπαραθέσεων μεταξύ παλαιών και νέων αυτοκρατοριών. Όπως το θέτει ο Μάριο Ντράγκι: «Σε έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοί μας ελέγχουν πολλούς από τους πόρους που χρειαζόμαστε, μια τέτοια ατζέντα πρέπει να συνδυαστεί με ένα σχέδιο για τη διασφάλιση της εφοδιαστικής μας αλυσίδας – από κρίσιμα ορυκτά έως μπαταρίες έως υποδομές φόρτισης[9]».

Η επαναστρατιωτικοποίηση της Ευρώπης είναι μόνο το απαραίτητο βήμα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε τη σκληρή γλώσσα της ισχύος που εξασφαλίζει τις πρώτες ύλες και τους πόρους που χρειάζονται οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Η Strategic Compass (Στρατηγική Πυξίδα) αναφέρει επανειλημμένα ότι «ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας αποτελεί μια τεκτονική αλλαγή στην ευρωπαϊκή ιστορία» στην οποία η ΕΕ πρέπει να απαντήσει. Και ποια είναι η κύρια σύσταση αυτής της στρατηγικής πυξίδας; Αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες και συντονισμός. Ακριβώς σε ένα πλαίσιο όπου οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί των κρατών μελών της ΕΕ είναι τετραπλάσιοι από εκείνους της Ρωσίας και οι ευρωπαϊκές στρατιωτικές δαπάνες έχουν τριπλασιαστεί από το 2007[10]. Αυτή η αύξηση των αμυντικών δαπανών επιβεβαιώθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βερσαλλιών τον Μάρτιο του 2022, όταν τα κράτη μέλη συμφώνησαν να επενδύσουν το 2% του ΑΕΠ τους στην άμυνα[11]. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική επένδυση στην Ευρώπη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για τον ίδιο λόγο, στη σύνοδο κορυφής, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου, Charles Michel, δήλωσε ωμά ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η δημοσιονομική απάντηση της ΕΕ «επιβεβαίωσαν τη γέννηση της ευρωπαϊκής άμυνας».

Μόλις πριν από δύο μήνες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε την πρώτη αμυντική βιομηχανική στρατηγική[12], ένα φιλόδοξο σύνολο νέων δράσεων για τη στήριξη της ανταγωνιστικότητας και της ετοιμότητας της αμυντικής βιομηχανίας σε ολόκληρη την Ένωση. Ο κύριος στόχος είναι να βελτιωθούν οι αμυντικές δυνατότητες της Ένωσης προωθώντας την ενοποίηση των βιομηχανιών των κρατών μελών και μειώνοντας την εξάρτηση από την προμήθεια όπλων εκτός της ηπείρου. Εν ολίγοις, πρόκειται για την προετοιμασία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας για πόλεμο. Όπως είπε η κ. Von der Leyen στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «η απειλή του πολέμου μπορεί να μην είναι επικείμενη, δεν είναι, όμως, αδύνατη», άρα «η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει»[13].

Αν και η Στρατηγική Πυξίδα αυξάνει την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, το έγγραφο παραδέχεται «πόσο σημαντικό είναι το ΝΑΤΟ για τη συλλογική άμυνα των μελών του». Από τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το ΝΑΤΟ προσπάθησε να επαναπροσδιοριστεί και να προσαρμοστεί σε ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον στο οποίο ο διατλαντικός δεσμός φαινόταν να έχει ξεπεραστεί. Ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε το 2019 ότι η απουσία της αμερικανικής ηγεσίας οδηγούσε σε «εγκεφαλικό θάνατο» της Ατλαντικής Συμμαχίας και ότι η Ευρώπη έπρεπε να αρχίσει να ενεργεί ως παγκόσμια στρατηγική δύναμη. Σήμερα, καθώς οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν εισβάλει στην Ουκρανία και η Μόσχα απειλεί σιωπηρά να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, το ΝΑΤΟ βιώνει μια αναζωογώνυση, μια επιστροφή στον λόγο ύπαρξης και μια νέα αίσθηση του υπαρξιακού του σκοπού.

Πράγματι, ο ίδιος ο Μακρόν άφησε ανοιχτή την πόρτα για την αποστολή χερσαίων στρατευμάτων του ΝΑΤΟ για να πολεμήσουν στην Ουκρανία: «Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψουμε τη νίκη της Ρωσίας σε αυτόν τον πόλεμο»[14]. Εκτός από την παροχή στο Κίεβο «πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και βομβών», κάτι που δεν είχε γίνει στο παρελθόν από φόβο κλιμάκωσης της σύγκρουσης, ο Τζο Μπάιντεν και οι Ευρωπαίοι εταίροι του επέτρεψαν πρόσφατα τη χρήση του στρατιωτικού τους εξοπλισμού εναντίον στόχων σε ρωσικό έδαφος σε προσπάθεια να μετριάσει την επίθεση της Μόσχας κατά του Χάρκοβο. Καθώς περνούν οι μήνες, όλες οι κόκκινες γραμμές και οι διασφαλίσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξασθενούν, ωθώντας μας σταδιακά πιο κοντά σε μια ένοπλη σύγκρουση με στρατιώτες του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο με εντελώς άγνωστα και επικίνδυνα σενάρια.

Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία δεν επέτρεψε μόνο στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη να συσπειρωθεί γύρω από ένα ισχυρό αίσθημα ανασφάλειας σχετικά με τις εξωτερικές απειλές. Σε απάντηση στο κάλεσμα της ΕΕ για επανεξοπλισμό, η υπουργός Άμυνας της Ισπανίας, Μαργαρίτα Ρόμπλες, δήλωσε ότι η κοινωνία «δεν έχει επίγνωση» της «ολικής και απόλυτης απειλής» του πολέμου, νομιμοποιώντας τη μεγαλύτερη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, επέτρεψε επίσης στον ιμπεριαλισμό του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ να διαβρώσουν κάθε όψη της πολιτικής ανεξαρτησίας της ΕΕ αποκαθιστώντας ταυτόχρονα τη νομιμότητα και την ενότητα που είχε χαθεί από καιρό, ειδικά μετά την αποτυχημένη κατοχή του Αφγανιστάν.

Ενώ η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία προβλήθηκε για να αποκρυβεί η ανασφάλεια και ο πόνου που πηγάζει από τον νεοφιλελεύθερο κοινωνικό κατακερματισμό –με την εκθετική αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και την προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με βάση την επαναστρατιωτικοποίηση– το ίδιο συμβαίνει και με την υποστήριξη του κράτους του Ισραήλ στη γενοκτονική, συλλογιστική του.

Η τιμωρία του παλαιστινιακού λαού λειτουργεί πλέον ως επιταχυντής της στρατιωτικής και φιλοπόλεμης μετατόπισης της ΕΕ.

Οι πιο ισχυροί ηγέτες της ΕΕ όχι μόνο εγκρίνουν την πολιτική εγκλημάτων πολέμου του σιωνιστικού κράτους κατά του άμαχου πληθυσμού της Γάζας, επικαλούμενοι ένα ανύπαρκτο «δικαίωμα άμυνας» από την πλευρά μιας κατοχικής δύναμης. Επίσης, καταστέλλουν και προσπαθούν να απαγορεύσουν οποιεσδήποτε εσωτερικές φωνές που αντιτίθενται στην άνευ όρων υποστήριξη της ΕΕ στην ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης και τη γενοκτονία της Γάζας. Η μακαρθική παρέκκλιση έχει έναν αληθινό στόχο: όχι απλώς να εξαλείψει την αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή υπόθεση, αλλά να πειθαρχήσει τον ευρωπαϊκό πληθυσμό γύρω από τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ελίτ του, δηλαδή την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ.

Ίσως το μόνο θετικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι μπορούμε επιτέλους να πετάξουμε στον κάδο, όλες τις λεγόμενες «ευρωπαϊκές αξίες» και τους «θεμελιωτικούς μύθους της ειρήνης» που η φιλελεύθερη μηχανή προπαγάνδας της ΕΕ συνεχίζει να προβάλλει.

Υπό αυτή την έννοια, η κατασκευή εσωτερικών εχθρών ως αποδιοπομπαίων τράγων για τη δικαιολόγηση και την υποστήριξη ολοένα και πιο κατασταλτικών μέτρων και περικοπών γενικών ελευθεριών, που στοχεύουν ιδιαίτερα μειονότητες που θεωρούνται επικίνδυνες, παίζει θεμελιώδη ρόλο.

Και εδώ, επικίνδυνη μειονότητα είναι όποιος δεν εντάσσεται στο πλαίσιο ταυτότητας της ευρωπαϊκής χριστιανικής λευκότητας[15]. Αυτό το πλαίσιο ταυτότητας έχει περιορισμένη ευελιξία, αφού η συμμετοχή στην κοινότητα δεν εξαρτάται πλέον από ένα ζήτημα γέννεσης, αλλά αντίθετα από μια ιδεολογική δέσμευση στις αξίες που οι ελίτ ορίζουν ως αυθεντικά ευρωπαϊκές[16].

Έτσι, Γάλλος δεν είναι αυτός που γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Γαλλία, αλλά αυτός που ταυτίζεται με μια προκαθορισμένη γαλλική ταυτότητα.

Όποιος απορρίπτει αυτά τα γαλλικά ιδανικά χάνει τη γαλλική του ταυτότητα, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκε, τι αναγράφεται στο διαβατήριό του ή αν φοράει φανέλα της εθνικής ομάδας. Σήμερα, το να ανήκεις σε μια εθνική κοινότητα συνδέεται με μια υποτιθέμενη ταυτότητα και θεωρείται όλο και περισσότερο με εθνοπολιτισμικούς και ιδεολογικούς όρους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ακροδεξιά θέτει την ατζέντα και το λεγόμενο κέντρο συμμορφώνεται, την εκτελεί και την κανονικοποιεί. Και αυτό δεν είναι μόνο από απλή ιδεολογική πεποίθηση, αλλά και από καθαρό στρατηγικό συμφέρον: στις καπιταλιστικές κοινωνίες που βιώνουν πολλαπλές και αυξανόμενες κρίσεις και αστάθειες, η ενίσχυση της καταστολής και της τιτλοποίησης γίνεται απαραίτητη μορφή οικονομικής εξασφάλισης ζωής. Η εξερεύνηση και η εκμετάλλευση των φόβων και των ανασφαλειών για την οικοδόμηση μιας ιδεολογίας ασφάλειας δίνει στο αυταρχικό νεοφιλελεύθερο έργο συνοχή και ταυτότητα.

Οι κοινωνίες ξαναχτίζονται και οι εντάσεις περιορίζονται με τον αποκλεισμό και την απέλαση των πιο ευάλωτων ή διαφωνούντων τομέων.

Η ακροδεξιά κερδίζει ένα αυξανόμενο μερίδιο ισχύος εντός της ΕΕ, σε σημείο να γίνεται θεμελιώδης παράγοντας για τον καθορισμό των κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών στο επόμενο κοινοβούλιο. Πράγματι, η ευρωκρατική γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, έχοντας επίγνωση ότι θα χρειαστεί την υποστήριξη μέρους αυτής της πολιτικής οικογένειας για να διασφαλίσει τη διακυβέρνηση της ΕΕ, έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία για να διαφοροποιήσει την «καλή ακροδεξιά» και την «κακή ακροδεξιά» ,

δηλαδή μεταξύ της ακροδεξιάς που τηρεί αναμφίβολα τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, την επαναστρατιωτικοποίηση και τη γεωστρατηγική υποταγή στις ευρωπαϊκές ελίτ, και την ακροδεξιά που εξακολουθεί να τις αμφισβητεί, αν και με ολοένα και πιο δειλό τρόπο.

Η ευρωπαϊκή ευρωκρατία σχεδιάζει να δώσει στην ακροδεξιά έναν συγκεκριμένο ρόλο στην ευρωπαϊκή κυβέρνηση, θάβοντας έτσι όλα τα ταμπού και τις προφυλάξεις που έχουν λάβει οι δυτικές δημοκρατίες εναντίον αυτών των πολιτικών κινημάτων από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα πλαίσιο όπου τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν στις καγκελαρίες, φέρνοντάς μας επικίνδυνα κοντά σε μια νέα παγκόσμια στρατιωτική αντιπαράθεση, σε ένα πλαίσιο κλιματικής έκτακτης ανάγκης και την ανικανότητα της πολυμερούς διακυβέρνησης και των διεθνών νομικών συστημάτων που διέπουν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση τις τελευταίες δεκαετίες.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να ξεκινήσουν μια νέα φάση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, με στόχο την εγκαθίδρυση ενός ολιγαρχικού, τεχνοκρατικού φεντεραλισμού. Διότι αυτό πρότεινε ανοιχτά ο Mario Draghi, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs στην Ευρώπη, στην πρόσφατη έκθεσή του που ανέθεσε η von der Leyen: να επιταχυνθεί η εισαγωγή κοινών μηχανισμών λήψης αποφάσεων για τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, να προωθηθεί η ένωση του κεφαλαίου της ΕΕ στις αγορές, και να μπορέσουμε να δράσουμε κάτω από καλύτερες συνθήκες στον αγώνα για ολοένα πιο έντονη ανταγωνιστικότητα με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, είτε σε παρακμή είτε σε άνθηση, μετά το τέλος της ευτυχούς παγκοσμιοποίησης.

Αυτό το επικίνδυνο κοκτέιλ υπόσχεται νέες συγκρούσεις, ανασύνθεση των παικτών, διεύρυνση του πεδίου μάχης και, κυρίως, επιτάχυνση των ενδοιμπεριαλιστικών συγκρούσεων.

Πέρα από τις εκτιμήσεις των στρατιωτικών τακτικών, αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι οι νικητές μέχρι στιγμής από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι: ο ίδιος ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος πέτυχε να προσαρτήσει και να καταλάβει μέρος των εδαφών που είναι πλούσια σε πόρους που ο Πούτιν επιθυμούσε εδώ και καιρό. Το ΝΑΤΟ, το οποίο έχει περάσει από μια κατάσταση «εγκεφαλικού θανάτου» στην πιο επιθετική γεωπολιτική ατζέντα στην ιστορία του. η παλιά επιθυμία των ευρωπαϊκών ελίτ να χρησιμοποιήσουν τον μιλιταρισμό ως μηχανισμό ολοκλήρωσης· και οι εταιρίες που κατασκευάζουν τον θάνατο, οι οποίες ποτέ δεν είχαν τόσα κέρδη[17].

Και οι κύριοι χαμένοι, όπως πάντα, είναι οι πολίτες, στην προκειμένη περίπτωση ο ουκρανικός λαός που ωστόσο συνεχίζει να αντιστέκεται στην εισβολή και που αξίζουν την υποστήριξή μας, όπως και οι Ρώσοι ακτιβιστές που πολεμούν τον πόλεμο του Πούτιν.

Ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ξεκίνησε τη νομοθετική περίοδο του 2019 κηρύσσοντας κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το κλίμα, τελείωσε χτυπώντας τα τύμπανα του πολέμου στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες, προωθώντας μια εκ νέου στρατιωτικοποίηση ασυμβίβαστη με οποιαδήποτε οικολογική μεταβατική διαδικασία.

Φαίνεται ότι την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο θα επιστρέψουν οι συνταγές λιτότητας, αλλά αυτή τη φορά κάτω από το στενό μανδύα ενός επεκτατικού αμυντικού προϋπολογισμού που θα εξασφαλίσει την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης και τη μετατροπή της ευρωπαϊκής βιομηχανίας όπλων. Είναι επομένως περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να εργαστούμε για την οικοδόμηση ενός ευρέος διακρατικού αντιμιλιταριστικού κινήματος για να αμφισβητήσουμε το σχέδιο των ελίτ για έναν συνδυασμό λιτότητας, εσωτερικής καταστολής και επαναστρατιωτικοποίησης της Ευρώπης, που συγκυβερνάται από το βαθύ κέντρο και το αντιδραστικό κύμα των ακροδεξιών κομμάτων.

Για να επιτευχθεί αυτό, είναι απαραίτητο να αμφισβητηθεί η έννοια της ασφάλειας που βασίζεται στις δαπάνες για εξοπλισμούς, άμυνα και στρατιωτικές υποδομές. Ως εναλλακτική λύση, πρέπει να προτείνουμε ένα αντιμιλιταριστικό μοντέλο ασφάλειας που να εγγυάται πρόσβαση σε ένα λειτουργικό σύστημα δημόσιας υγείας, εκπαίδευσης, απασχόλησης, στέγασης, ενέργειας, βελτιωμένη πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες που διασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή και απάντηση στην κλιματική αλλαγή. σε έναν οικοσοσιαλιστικό ορίζοντα.

Όπως αναφέρει το μανιφέστο του ReCommons Europe, «οι δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς που επιθυμούν να ενσαρκώσουν μια δύναμη αλλαγής στην Ευρώπη, με στόχο να θέσουν τα θεμέλια για μια κοινωνία ισότητας που βασίζεται στην αλληλεγγύη, πρέπει επιτακτικά να υιοθετήσουν αντιμιλιταριστικές πολιτικές. Αυτό σημαίνει να πολεμάμε όχι μόνο τους πολέμους των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά και τις πωλήσεις όπλων και την υποστήριξη κατασταλτικών και πολεμοχαρών καθεστώτων»[18].

Η καταδίκη της ρωσικής εισβολής και η αλληλεγγύη στον ουκρανικό λαό πρέπει να ενσωματώνουν εγγενώς την απόρριψη του ρωσικού ιμπεριαλισμού και την απόρριψη της εκ νέου στρατιωτικοποίησης της ΕΕ και την ενίσχυση της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Σε καμία περίπτωση η υποστήριξή μας στον ουκρανικό λαό και ο αγώνας ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό δεν μπορεί να φαίνεται υποταγμένος στον δικό μας ιμπεριαλισμό. Πρέπει να αποφύγουμε τη δυαδική παγίδα του να πρέπει να υποστηρίξουμε έναν ιμπεριαλισμό εναντίον ενός άλλου, αποδεχόμενοι τη λογική της Union Sacrée (Ιερά Ένωση) στην αυγή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου με νέες πολεμικές πιστώσεις. Ως αντικαπιταλιστές, καθήκον μας θα πρέπει να είναι ακριβώς να σπάσουμε αυτή τη διχογνωμία και να υιοθετήσουμε μια ενεργή, ξεκάθαρη αντιμιλιταριστική στάση για την υποστήριξη του ουκρανικού και του ρωσικού λαού, δημιουργώντας το δικό μας πεδίο ανεξάρτητα από τους συγκρουόμενους ιμπεριαλισμούς και υπερασπίζοντας: το δικαίωμα στη συνείδηση αντίρρησης και στην ενεργό λιποταξία από όλους τους στρατιώτες και να γίνουν δεκτοί ως πολιτικοί πρόσφυγες. μη πληρωμή του ουκρανικού χρέους· ένα τέλος στις νεοφιλελεύθερες επιταγές (π.χ. από το ΔΝΤ) που εξαθλιώνουν την Ουκρανία· ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις. την άνευ όρων αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία· και διασφαλίζοντας το δικαίωμα των ανθρώπων, χωρίς εξαίρεση, να αποφασίζουν ελεύθερα το μέλλον τους.

Χωρίς επιτυχή αντίσταση, οι ελίτ της ΕΕ θα συνεχίσουν να θέτουν σε κίνδυνο το κοινωνικό μοντέλο για τις επόμενες δεκαετίες. Σε αυτόν τον κόσμο που φλέγεται, η υποκείμενη σύγκρουση είναι μεταξύ κεφαλαίου και ζωής, ιδιωτικών συμφερόντων και κοινών αγαθών, ιδιοκτησίας και δικαιωμάτων. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αναλάβουμε μια οικολογική και κοινωνική μετάβαση χωρίς να πολεμήσουμε την καπιταλιστική ασθένεια του μιλιταρισμού. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι απαραίτητο να ανοίξει ένας νέος κύκλος κινητοποιήσεων ικανών να περάσουν από το εθνικό στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρέπει να καταρρίψουμε την ευρωρεφορμιστική ψευδαίσθηση της ΕΕ για να επιβάλουμε ένα δημοκρατικό, αντινεοφιλελεύθερο, αντιμιλιταριστικό, φεμινιστικό, οικολόγο-σοσιαλιστικό και αντιαποικιακό σύστημα που ανοίγει την πόρτα σε ένα νέο σχέδιο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μόνο τότε και θα είμαστε, όπως επέμενε η Ρόζα Λούξεμπουργκ: κοινωνικά ίσοι, ανθρώπινα διαφορετικοί και εντελώς ελεύθεροι.

Notes.

[1]    https://www.europarl.europa.eu/news/en/press-room/20191121IPR67110/the-european-parliament-declares-climate-emergency

[2] https://www.consilium.europa.eu/en/policies/from-farm-to-fork/,

[3]    To find out more about European border security policies, read the work of the Transnational Institute, Border Wars The arms dealers profiting from Europe’s refugee tragedy.

[4]    Claire Rodier, Xénophobie business, Éditions La Découverte,Paris, 2012, https://www.editionsladecouverte.fr/xenophobie_business-9782707174338

[5]    Konicz, Thomas (2017).Ideologías de la crisis (Crisis ideologies). Madrid: Enclave de libros

[6]    The Romans used this term to describe peoples living outside their borders.

[7]    https://www.consilium.europa.eu/en/infographics/strategic-compass/

[8]    Several Outlets – Europe Must Learn Quickly to Speak the Language of Power

[9]    https://geopolitique.eu/en/2024/04/16/radical-change-is-what-is-needed/

[10]  http://centredelas.org/wp-content/uploads/2021/07/A-militarised-Union-2.pdf

[11]  https://www.consilium.europa.eu/media/54773/20220311-versailles-declaration-en.pdf

[12]  First ever defence industrial strategy and a new defence industry programme to enhance Europe’s readiness and security

[13]  Speech by President von der Leyen at the European Parliament Plenary on strengthening European defence in a volatile geopolitical landscape

[14]  Macron says ‘nothing ruled out,’ including using Western troops, to stop Russia winning Ukraine war

[15]  Hans Kundnani, Eurowhiteness, Culture, Empire and Race in the European Project, ‎ C Hurst & Co Publishers Ltd, London, 2023.

[16]  Daniel Bensaïd, Fragments mécréants: sur les mythes identitaires et la république imaginaire, Lignes, Essais, 2005; reprinted in 2018.

[17]  To give an example of the lucrative business of the war in Ukraine for European arms companies. These include the German multinational Rheinmetall, manufacturer of the Leopard tank, whose market value has more than quadrupled since the war in Ukraine, while it has seen a sharp rise in orders from Western governments seeking to replenish their stocks after supplying Kiev with large quantities of weapons.

[18] ReCommonsEurope: Manifesto for a New Popular Internationalism in Europe, 2019, https://www.cadtm.org/ReCommonsEurope-Manifesto-for-a-New-Popular-Internationalism-in-Europe

Miguel Urban, Member of the European Parliament, member of Anticapitalistas. Éric Toussaint, founding member of the international CADTM network. Paul Murphy, Member of the Irish Parliament, People Before Profit.

Counterpunch

 

Ο «βιβίνος»: Ο Γ. Κεφαλογιάννης γράφει ακατάπαυστα κριτικές… κρασιών στο Διαδίκτυο σαν υφυπουργός – «Σομελιέ»

1

Φαίνεται ότι επειδή δεν έχει πολύ δουλειά στο υπουργείο Άμυνας το έριξε στο… κρασί.

Τον φωνάζουν «ο Βιβίνος». Άλλοι συνάδελφοί του προτιμούν να του απονέμουν τον τίτλο του «Σομελιέ».

Ο στόχος των πρωτότυπων σχολίων και των παράξενων nicknames είναι ο υφυπουργός Αμυνας Γιάννης Κεφαλογιάννης, ο οποίος απ’ ότι φαίνεται έχει αποκτήσει τελευταία ένα χόμπυ που του έχει γίνει addiction.

Να γράφει κριτικές για κρασιά στο περίφημο σάιτ «Vivino»,εξ ού και το υποκοριστικό «ο Βιβίνος».

Ατέλειωτα πόστ στην εν λόγω ιστοσελίδα με το όνομα και την υπογραφή του καλλιτέχνη στο είδος υφυπουργού Αμυνας Γιάννη Καφαλογιάννη. Πολλές φορές προλαβαίνει και ανεβάζει ακόμη και 2-3 την ημέρα. Τέτοιο κόλλημα!

Με απίστευτες λεπτομέρειες, γλαφυρές περιγραφές που δεν θα ήταν υπερβολή να τον συγχαρούμε γιατί οι γνώσεις του, αποδίδονται σε διπλωματούχο Master Sommellier.

Ασε που τα γραπτά του δείχνουν ένα αξιοσημείωτο ταλέντο και στη λογοτεχνία με περίτεχνες εκφράσεις για τα «aromas» των κρασιών,τις ποικιλίες φρούτων που ανακαλύπτει, τις παρατηρήσεις του για τις «δυνάμεις» και τις «οξύτητες» των οίνων

Επιπλέον δείχνει να είναι ιδιαίτερα αυστηρός και οι βαθμολογίες του ποικίλλουν από υψηλές μέχρι και χαμηλές, ειδικά αν κάποιο κρασί δεν αφήνει την λεγόμενη «επίγευση» -το aftertaste που λένε και οι γευσιγνώστες του οίνου- με την οποία μάλλον φαίνεται να έχει κάποιο «κόλλημα».

Στη συνέχεια, παραθέτουμε κάποια από τα δεκάδες ποστ του υφυπουργού – «Βιβίνου» ή «Σομελιέ» για να τα απολαύσετε ιδίοις όμμασι, που λένε. Με το ερώτημα, «πότε προλαβαίνει;». Να ασκήσει τα πολλαπλά του καθήκοντα στον γκρίζο χώρο του Πενταγώνου και παράλληλα να αφήσει τη φαντασία του να πετάξει πάνω από τα πράσινα estates των αμπελώνων, που απ’ ότι φαίνεται τόσο πολύ τον γοητεύουν.

Αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει ανακαλύψει ένα καινούργιο «αστέρι», έναν υφυπουργό πολυεργαλείο που «τα κάνει όλα και συμφέρει», τότε ένα έχουμε να πούμε:

«Καλά κρασιά» στην κυβέρνηση που έχει τέτοια «ταλέντα» και μας τα κρύβει.

IMG-20240607-WA0003_37e39.jpg

IMG-20240607-WA0004_84dc8.jpg

IMG-20240607-WA0005_1ff06.jpg

IMG-20240607-WA0006_2394e.jpg

IMG-20240607-WA0007_ea7c5.jpg

IMG-20240607-WA0008_4d3b5.jpg

IMG-20240607-WA0009_58f6c.jpg

IMG-20240607-WA0010_49b5f.jpg

IMG-20240607-WA0011_6761c.jpg

IMG-20240607-WA0012_e5a17.jpg

IMG-20240607-WA0013_ae86c.jpg

IMG-20240607-WA0014_73a99.jpg

IMG-20240607-WA0015_4f9f4.jpg

IMG-20240607-WA0016_b4bab.jpg

IMG-20240607-WA0017_0a49a.jpg

IMG-20240607-WA0018_8ddac.jpg

 

IMG-20240607-WA0019_c9332.jpg

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/249963/o-vivinos-o-g-kefalogiannis-grafei-akatapafsta-kritikes-krasion-sto-diadiktyo-san-yfypourgos-somelie

Τα γαλάζια σου σκάνδαλα δεν έχουν τέλος! Καταδικασμένος υποψήφιος ευρωβουλευτής σε συνεργασία με τον Πάτση

0

Το όνομα του Ορέστη Ορμάν μπορεί στους περισσότερους να μην λέει πολλά. Μπορεί να το άκουσαν ή να το διάβασαν πρώτη φορά στη λίστα των υποψήφιων ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας ή σήμερα στο iEidiseis το οποίο αποκάλυψε πως έχει καταδικαστεί αμετάκλητα και τελεσίδικα για λογοκλοπή και συκοφαντική δυσφήμιση.

Για τους πιο… ψαγμένους όμως και σίγουρα για τους παροικούντες το Μέγαρο Μαξίμου, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ο Ορέστης Ορμάν δεν επιλέχθηκε για το «γαλάζιο» ευρωψηφοδέλτιο επειδή είναι πετυχημένος απόδημος, αλλά επειδή «επικεντρώνεται σε διεθνείς εταιρικές και χρηματοοικονομικές συναλλαγές, καθώς και σε ρυθμιστικά θέματα της ΕΕ στους τομείς της ενέργειας, των τραπεζών και των υποδομών» και επειδή «έχει εκπροσωπήσει πελάτες σε επίσημες και ανεπίσημες έρευνες για κρατικές ενισχύσεις και άλλες έρευνες ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εθνικών ρυθμιστικών αρχών και σε επακόλουθες διαδικασίες ενώπιον των δικαστηρίων της ΕΕ», όπως αναφέρει το βιογραφικό του.

Έκανε όμως και δουλειές με τον «έκπτωτο» πρώην βουλευτή της ΝΔ, Ανδρέα Πάτση, ο οποίος αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο συμμετείχε στην εξαγορά «κόκκινων δανείων» – κάτι το οποίο γνώριζε όπως ο ίδιος είχε πει η ΝΔ – αλλά η εταιρεία του έπαιρνε απευθείας αναθέσεις και από τα ΕΛΤΑ, ενώ συμμετείχε σε εταιρείες με έδρα το εξωτερικό, το οποίο φυσικά απαγορεύεται.

Το περασμένο Μάρτιο σε δημοσίευμά της η εφημερίδα «Αυγή» ανέφερε ότι η εταιρεία DLA Piper, της οποίας ο Ορέστης Ορμάν είναι εταίρος στο βελγικό παράρτημα, συνεργαζόταν με τη δικηγορική εταιρεία του Ανδρέα Πάτση.

Την ίδια μέρα ο κ. Ορμάν έστειλε επιστολή με την οποία διέψευδε το σχετικό δημοσίευμα, τονίζοντας πως «ουδεμία σχέση ή συνεργασία υπάρχει μεταξύ της δικηγορικής μας εταιρείας ή εμού και του εν λόγω γραφείου».

Το iEidiseis αποκαλύπτει πως όντως υπήρχε συνεργασία μεταξύ της DLA Piper και της δικηγορικής εταιρείας του Ανδρέα Πάτση και παρουσιάζει τα σχετικά τιμολόγια .

Η καταδίκη του Ομράν από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών

Με την απόφαση 3504/2019, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών διαπίστωσε ότι έκλεψε αποσπάσματα συγγραφής δικηγόρου που οικειοποιήθηκε, υπογράφοντας ο ίδιος ως δήθεν δικά του. Σύμφωνα, μάλιστα με το δικαστήριο, η προσβολή των πνευματικών δικαιωμάτων του δικηγόρου ήταν δόλια από τον κ. Ομράν.

Ακολούθησε έφεση από τον Ορ. Ομράν. Ζήτησε αναβολή ισχυριζόμενος ότι νέοι δικηγόροι είχαν μόλις πρόσφατα αναλάβει την υπόθεση, αλλά το Εφετείο Αθηνών απέρριψε το αίτημα. Δικάστηκε ερήμην και έκτοτε δεν ασκήθηκε κάποιο ένδικο μέσο κατά αυτής. Εξ ου και η απόφαση είναι τελεσίδικη και αμετάκλητη.

Μάλιστα, όπως αποκαλύπτεται από τη δικογραφία, ο εκλεκτός υποψήφιος της ΝΔ για την Ευρωβουλή, προσπάθησε να εκφοβίσει το θύμα της λογοκλοπής, με ποινικές διαδικασίες εναντίον του.

Η δόλια – κατά το δικαστήριο – προσβολή και οικειοποίηση πνευματικής ιδιοκτησίας, έρχεται να χαλάσει τη βιτρίνα περί «αριστείας» που προβάλλει η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης.

Συνεχίζει τις δουλειές με το δημόσιο ο Ομράν

Στις 29 Απριλίου οι Data Journalists αποκάλυψαν πως η δικηγορική εταιρεία Dla Piper, στην οποία ο κ. Ομράν είναι επικεφαλής του γραφείου της στην Ελλάδα, εξακολουθεί να εισπράττει χρήματα από τα ΕΛΤΑ για παροχή νομικών υπηρεσιών.

Δημιουργούνται, δηλαδή, εύλογα ερωτήματα σχετικά με το πώς η ΝΔ να έχει διαγράψει τον Ανδρέα Πάτση για αναθέσεις από τα ΕΛΤΑ, αλλά ενάμιση χρόνο μετά θέτει ως υποψήφιο ευρωβουλευτή, τον επικεφαλής της εταιρείας που συνεργαζόταν με τον πρώην βουλευτή της ΝΔ, τη στιγμή που και η Dla Piper εξακολουθεί να εισπράττει χρήματα από τα ΕΛΤΑ.

«Στις αρχές Ιανουαρίου του 2024 αναρτήθηκε στη Διαύγεια απόφαση των ΕΛΤΑ σχετικά με «δαπάνες παροχής εξειδικευμένων νομικών Υπηρεσιών». Η απόφαση αφορούσε στην καταβολή 74.276,15 ευρώ στη διεθνή δικηγορική εταιρεία Dla Piper για την «παροχή εξειδικευμένων νομικών υπηρεσιών», αφού πρώτα η Νομική υπηρεσία των ΕΛΤΑ άναψε το πράσινο φως εκδίδοντας «βεβαιώσεις καλής εκτέλεσης εργασιών». Η Dla Piper είναι μία από τις μεγαλύτερες δικηγορικές εταιρείες παγκοσμίως. Η σύμβαση παροχής νομικών υπηρεσιών μεταξύ Dla Piper και ΕΛΤΑ είχε υπογραφεί το Νοέμβριο του 2022 προκειμένου η δικηγορική εταιρεία να εκπροσωπήσει τα ΕΛΤΑ στην Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού για θέματα Ευρωπαϊκού Δικαίου, Δικαίου Ανταγωνισμού και κρατικών ενισχύσεων ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής». Μέχρι και τον Νοέμβριο του 2022, την νομική αυτή υπόθεση είχαν αναλάβει από κοινού οι δικηγορικές εταιρείες DLA Piper και «Ανδρέας Πάτσης και συνεργάτες», με απευθείας ανάθεση από τα ΕΛΤΑ. Η δικηγορική εταιρεία του Ανδρέα Πάτση ήταν «νόμιμος αντιπρόσωπος στην Ελλάδα» της Dla Piper, σύμφωνα με ανακοίνωση που είχαν εκδώσει τα ΕΛΤΑ την περίοδο εκείνη. Οι συμβάσεις αυτές είχαν υπογραφεί επί της πρώτης θητείας της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν ο Πάτσης ήταν βουλευτής Γρεβενών, κάτι που οδήγησε στη διαγραφή του.

Τον Ιανουάριο 2024, αναρτήθηκε στη Διαύγεια μία ακόμη απόφαση των ΕΛΤΑ σχετικά με την καταβολή αποζημίωσης στην Dla Piper επίσης για την παροχή εξειδικευμένων νομικών υπηρεσιών. Αυτή τη φορά το ύψος της αποζημίωσης ανήλθε σε 18.819 ευρώ. Είχε προηγηθεί στις 5 Δεκεμβρίου 2023 ηλεκτρονικό μήνυμα της Διεύθυνσης Διοίκησης και Οργάνωσης των ΕΛΤΑ, περί βεβαίωσης καλής εκτέλεσης των υπηρεσιών.

Στα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου αναρτήθηκε στη Διαύγεια ακόμη μία απόφαση αποζημίωσης για την Dla Piper, η τρίτη κατά σειρά. Αυτή τη φορά το ύψος της αποζημίωσης ανέρχονταν σε 20.873,02 ευρώ, ενώ λίγο πριν ο νομικός σύμβουλος των ΕΛΤΑ είχε αποστείλει «ηλεκτρονικό μήνυμα περί βεβαίωσης καλής εκτέλεσης υπηρεσιών». Δηλαδή την περίοδο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2024 η Dla Piper έλαβε από τα ΕΛΤΑ ως αποζημίωση περί τα 114.000 ευρώ και ενώ επικεφαλής του γραφείου της δικηγορικής εταιρείας στην Ελλάδα είναι ο Ορέστης Ομράν», ανέφερε το σχετικό δημοσίευμα.

https://www.militaire.gr/orman-patis/

Η ψυχοθεραπεία (του), ο Ορχάν Παμούκ και όσα είπε ο Κ. Μητσοτάκης στον YouTuber Γιάννη Σαρακατσάνη

0

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης σε μια χαλαρή συνέντευξη σε youtuber για τις επικείμενες ευρωεκλογές, την πόλωση και την τοξικότητα στην πολιτική, το πώς μπορεί ένα πολιτικός να διατηρήσει σε καλή κατάσταση την ψυχική του υγεία, τα βιβλία που διαβάζει αυτήν την περίοδο.

Μια χαλαρή συνέντευξη, μέσα σε εν κινήσει αυτοκίνητο παραχώρησε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στον ηθοποιό και YouTuber Γιάννη Σαρακατσάνη. Ο πρωθυπουργός μίλησε για τις επικείμενες ευρωεκλογές, για την πόλωση και την τοξικότητα στην πολιτική για πώς μπορεί ένας πολιτικός να διατηρήσει σε καλή κατάσταση την ψυχική του υγεία για τα βιβλία που διαβάζει αυτήν την περίοδο.

Επιπλέον ο Πρωθυπουργός αποκάλυψε,  ότι έχει κάνει ψυχοθεραπεία «και θεωρώ ότι όποιος έχει αντιμετωπίσει δυσκολίες δεν θα πρέπει να ντρέπεται να αναζητήσει τη βοήθεια ειδικού. Χαίρομαι που τα παιδιά μπορούν να αντιμετωπίσουν ακομπλεξάριστα την προσφυγή σε έναν ειδικό».

Ερωτηθείς, για τα βιβλία που διαβάζει απάντησε ότι «αυτή τη στιγμή τελειώνω το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ «Το Μουσείο της αθωότητας» ενώ έχω ξεκινήσει το «Παράδοξη χώρα», την ιστορία της Ευρώπης από ένα Έλληνα πολιτικό επιστήμονα που συγκρίνει Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία μετά την κρίση και είναι χρήσιμο για μένα».

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Γιάννης Σαρακατσάνης (ΓΣ): Τι μας νοιάζουν οι ευρωεκλογές;

Κυριάκος Μητσοτάκης (ΚΜ): Οι ευρωεκλογές μάς νοιάζουν γιατί πάρα πολλές από τις αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα λαμβάνονται στην Ευρώπη και σε αυτές το Ευρωκοινοβούλιο παίζει σημαντικό ρόλο. Εκλέγουμε 21 ευρωβουλευτές και σημασία έχει να φορούν τη φανέλα της Ελλάδας. Την προηγούμενη περίοδο, για παράδειγμα, ήταν η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης που έφερε πρόσθετους πόρους 36 δισ. στη χώρα. Θα έχουμε μάλλον μια ζεστή Κυριακή. Αποχή μεγάλη έχουμε σε όλη την Ευρώπη και πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή την αδιαφορία ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν μας αφορούν. Κάθε χώρα εκλέγει τους αντιπροσώπους της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Για το ΚΚΕ

ΓΣ: Μπορούμε να βρούμε κάτι που αποφασίζεται και εμείς το εφαρμόζουμε;

ΚΜ: Για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο οι χώρες ρυθμίζουν τη μεταναστευτική πολιτική. Ένα άλλο παράδειγμα, ποιες χώρες μπαίνουν στο Σένγκεν, να μη δείχνουμε τα διαβατήριά μας. Τα ζητήματα του Ταμείου Ανάκαμψης. Αν πας σε νοσοκομεία, θα δεις εργοτάξια στα τμήματα επειγόντων περιστατικών, καθώς ανακατασκευάζονται με χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης. Είναι σημαντικό να υπάρχει μια λειτουργική πλειοψηφία ώστε να μπορούν να λαμβάνονται αποφάσεις, καθώς και εκεί υπάρχουν πολλοί αντιευρωπαϊστές. Το ΚΚΕ εκλέγει ευρωβουλευτές αλλά είναι κατά της Ευρώπης, και δεν είναι το μόνο. Η πόλωση και η τοξικότητα που υπάρχουν στην εγχώρια πολιτική σκηνή μεταφέρονται και στο Ευρωκοινοβούλιο. Θα ήταν ευχής έργον για κάποια θέματα που αποτελούν εθνικές προτεραιότητες να ξεπερνούμε τις κομματικές διαφορές. Δυστυχώς, γίνεται σπάνια.

Περί τοξικότητας της πολιτικής

ΓΣ: Με απασχολεί πάρα πολύ η συναισθηματική πόλωση που υπάρχει στην πολιτική και η τοξικότητα. Υπάρχει μια κατάσταση που κάποιοι μισούν τους πολιτικούς αντιπάλους. Μόλις βγει αυτό το βίντεο είμαι σίγουρος ότι θα δεχθώ επίθεση λόγω της πόλωσης και της τοξικότητας. Πώς θα το αντιμετωπίσω; Εσείς πώς το κάνετε; Πώς γίνεται;

ΚΜ: Η Δημοκρατία είναι η δυνατότητα να επιλύουμε τις διαφορές μας με ειρηνικό τρόπο. Είναι, επίσης, ο σεβασμός στον αντίπαλο και η δυνατότητα να μεταβιβάζουμε την εξουσία σε κάποιον άλλον που πρεσβεύει κάτι διαφορετικό και να γίνεται αυτό χωρίς ένταση και πάθη. Να κατοχυρώνουμε ότι στην πολιτική μπορεί να είμαστε αντίπαλοι αλλά δεν είμαστε εχθροί. Το δεύτερο την εποχή του Διαδικτύου και των ανώνυμων σχολίων σε έναν βαθμό δεν υπάρχει πια… Έχουμε δώσει τη δυνατότητα να έχουν μια παράλληλη σφαίρα με ύβρεις, αντεγκλήσεις και fake news. Δυστυχώς, πολλές φορές και οι πολιτικοί δεν πάνε πίσω. Αναπαράγουν αυτή την τοξικότητα και προωθούν ακόμα και εν γνώσει τους fake news. Όταν αυτός ο πολιτικός διάλογος αναπαράγεται και από τους πολιτικούς, και δεν είναι μόνο στο Διαδίκτυο, το πρόβλημα πολλαπλασιάζεται. Δεν είναι μόνο ελληνικό, θα έλεγα ότι σε άλλες χώρες τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Υπάρχει ένα ζήτημα, γιατί σε λίγο δεν θα ξέρουμε τι είναι αλήθεια και τι όχι. Μπορεί να μην πιστεύουμε κανέναν ή θα ακούμε μόνο αυτούς που ταυτίζονται με εμάς, άρα θα έχουμε πολύ μεγάλη δυσκολία να εκτεθούμε στην άλλη άποψη.

Το 41% δεν είναι ποσοστό αλαζονείας

ΓΣ: Αν αυτό το πράγμα γίνεται προσωπικό, πώς το διαχειρίζεστε;

ΚΜ: «Οταν πολιτεύεσαι ξεκινάς με την αρχή ότι δεν σε αγαπούν όλοι, κάτι που αποτυπώνεται και στις εκλογές. Το 41% δεν είναι ποσοστό αλαζονείας αλλά αυτό που μας έδωσε ο ελληνικός λαός και οφείλουμε να τιμήσουμε την εμπιστοσύνη του. Όσο κι αν είμαι σκληραγωγημένος με την κριτική, τα πολύ κακοπροαίρετα σχόλια σε επηρεάζουν. Τη χρήσιμη κριτική την ακούμε, αλλά είναι άλλο να επιτίθενται σε μένα και άλλο να ακουμπάνε την οικογένεια, εκεί είναι πιο επώδυνα και δύσκολα τα πράγματα».Περάσαμε με τη Μαρέβα επτά χρόνια που συνειδητά οι αντίπαλοί μας στόχευσαν τη σύζυγό μου. Με συκοφαντίες, λάσπη, εγώ τουλάχιστον έχω το γκλάμουρ της δουλειάς, μαζί με τα καλά έρχονται και τα στραβά. Η οικογένεια δεν έχει το πρώτο. Έχει τη δουλειά της, έχει αναγκαστεί να προσαρμόσει την καριέρα της στις ανάγκες της δικής μου δουλειάς, έχει αναγκαστεί να κάνει υποχωρήσεις από τη δική της διαδρομή. Να κάνει αυτά και να τα ακούει, να δέχεται τέτοια λάσπη δεν είναι εύκολο. Η σύζυγός μου θα προσφεύγει στη Δικαιοσύνη κάθε φορά που θα συκοφαντείται με τέτοιον τρόπο. Τα παιδιά είναι σε μια γενιά που τα διαχειρίζονται διαφορετικά. Ο γιος μου μπορεί να είναι και ο ίδιος λίγο πιο ενεργός, του είπα ότι αν είσαι ενεργός θα πρέπει να ακούσεις αυτά που φαντάζεσαι ότι θα ακούσεις. Αν από την άλλη είσαι πιο αποστασιοποιημένος, εκ των πραγμάτων προστατεύεσαι και λίγο.

«Είμαι πρωθυπουργός όλων»

ΓΣ: Η δουλειά σας είναι δύσκολη. Και έχεις και μια μερίδα που μιλάει τόσο άσχημα. Πώς μπορείς να το παρακάμψεις αυτό; Δεν έρχεται η στιγμή που λες «εγώ αυτούς θα τους σκίσω, θα τους διαλύσω»;

ΚΜ: Υπάρχουν διάφορες αντιδράσεις, η μία είναι αντίδραση αναχωρητισμού «γιατί έχω μπλέξει εγώ με όλα αυτά». Αυτό δεν υπάρχει για εμένα, τους ήξερα τους κανόνες, και ο πατέρας μου δέχθηκε χυδαίο πόλεμο, ήξερα ποιοι είναι οι κανόνες. Ο δεύτερος κίνδυνος είναι να τα βάλεις με κάποιους, να πεις «θα τους τιμωρήσω επειδή είναι απέναντί μου». Αυτό δεν επιτρέπεται να το κάνεις, γιατί είμαι πρωθυπουργός όλων, έχω μια πλατφόρμα με την οποία εκλέχθηκα και έχω κάνει επιλογή να είμαστε κοντά σε αυτούς που μας χρειάζονται περισσότερο. Και ίσως είναι αυτοί που αισθάνονται ότι έχουν έναν λόγο παραπάνω να τα βάλουν με την κυβέρνηση. Άρα, εκεί μπορεί να υπάρχει ο προβληματισμός. Τελικά, κανείς στην πολιτική παίρνει δύναμη όταν βλέπει τη δουλειά του να πιάνει τόπο, όταν βλέπω ένα άτομο με αναπηρία να έχει προσωπικό βοηθό, όταν βλέπω ένα νέο ζευγάρι να αποκτά σπίτι, ένα ζευγάρι που απέκτησε παιδί και πήρε το επίδομα γέννας. Αυτές είναι οι νίκες που μου δίνουν περισσότεροη δύναμη από ό,τι ένα δημοσίευμα ότι η Ελλάδα τα πάει καλύτερα».

Τώρα διαβάζω Παμούκ

ΚΜ: Διαβάζω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Τώρα διαβάζω ένα βιβλίο του Παμούκ το οποίο δεν είχα παραδόξως διαβάσει, «Το Μουσείο της Αθωότητας», το οποίο είναι πολύ ωραίο, γιατί μου αρέσει να διαβάζω και μυθιστορήματα και πιο επιστημονικού χαρακτήρα. Έχω ξεκινήσει και ένα άλλο που λέγεται «Παράδοξη χώρα» και είναι η ιστορία της Ευρώπης από έναν Έλληνα πολιτικό επιστήμονα [σ.σ.: τον Τάκη Παππά] που συγκρίνει Ελλάδα, Ιταλία και Ιρλανδία από τη στιγμή που μπήκανε στην ΕΕ.

Η ψυχοθεραπεία (του), ο Ορχάν Παμούκ και όσα είπε ο Κ. Μητσοτάκης στον YouTuber Γιάννη Σαρακατσάνη

Τούρκος βουλευτής διαμαρτυρήθηκε για τη σύλληψη Πακιστανής δημοσιογράφου στην Ελλάδα

1

Κυμάτιζε περήφανη την πακιστανική σημαία σε οδοιπορικό της στον… Όλυμπο

Την ενόχλησή του για την σύλληψη της Πακιστανής δημοσιογράφου Mona Khan έδειξε ο Τούρκος βουλευτής του AKP και αρθρογράφος στον τουρκικό Τύπο Ali Sahin με ανάρτησή του στο διαδίκτυο.

Ο Sahin διαμαρτυρήθηκε διατυπώνοντας το ερώτημα:  «Γιατί οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν την δημοσιογράφο; Επειδή αγαπά την Τουρκία;»

«Καταδικάζω έντονα τη σύλληψη από τις ελληνικές αρχές της φίλης δημοσιογράφου Mona Khan με την κατηγορία ότι εργάζεται για την Τουρκία. Επειδή είναι φίλη της Τουρκίας και αγαπά την τουρκική σημαία. Ελπίζω η Mona να το ξεπεράσει αυτό σύντομα», ανέφερε ο Τούρκος βουλευτής.

Η Πακιστανή δημοσιογράφος είχε συλληφθεί στα τέλη Μαΐου καθώς σε οδοιπορικό της στον Όλυμπο είχε κυματίσει την σημαία του Πακιστάν.

Μετά όμως από παρέμβαση της πρεσβείας του Πακιστάν, αφέθηκε ελεύθερη.

Ο  εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν Mumtaz Zahra Baloch δήλωσε ότι η πρεσβεία του Πακιστάν στην Ελλάδα ενήργησε γρήγορα προσλαμβάνοντας δικηγόρο για να εκπροσωπήσει τη Mona Khan.

Αξιωματούχοι της πρεσβείας την επισκέφθηκαν επίσης στη φυλακή για να συνηγορήσουν υπέρ της απελευθέρωσής της, όπως αναφέρει το dialoguepakistan.com

Η Mona Khan συνελήφθη από την ελληνική αστυνομία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού πεζοπορίας γιατί κυμάτισε τη σημαία του Πακιστάν. Το αποτέλεσμα ήταν ότι να κατηγορήσει για κακομεταχείριση την Ελληνική αστυνομία.  Αυτό οδήγησε σε άμεση διπλωματική δράση. Η Χαν είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα με τον γιο της, τον οποίο άφησε στην Αθήνα ενώ έκανε πεζοπορία. Το κινητό της τηλέφωνο κατασχέθηκε επίσης από τις αρχές.

Η άμεση απάντηση της πρεσβείας του Πακιστάν περιελάμβανε την εξασφάλιση νομικής εκπροσώπησης και την άμεση επαφή με Έλληνες αξιωματούχους, κάτι που τελικά οδήγησε στην απελευθέρωσή της.

Η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Mumtaz Zahra Baloch, επιβεβαίωσε τα προληπτικά μέτρα της πρεσβείας, δηλώνοντας: «Η πρεσβεία του Πακιστάν προσέλαβε δικηγόρο και εξασφάλισε την προξενική πρόσβαση στη Mona Khan. Αξιωματούχοι της πρεσβείας την επισκέφθηκαν στη φυλακή για να παράσχουν υποστήριξη και να διευκολύνουν την απελευθέρωσή της.»

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/tourkos-vouleytis-diamartyrithike-gia-ti-syllipsi-pakistanis-dimosiografou-stin-ellada/

 

Οριστικά χωρίς αντιπυραυλικά συστήματα RAM παραδίδονται οι FDI στο ΠΝ

1

Τα ελληνικά πλοία θα είναι παντελώς ακατάλληλα και πολύ εύκολοι στόχοι για το τουρκικό Ναυτικό

Οριστικά χωρίς αντιπυραυλικά συστήματα RAM παραδίδονται οι FDI στο ΠΝ τα οποία υποτίθεται θα τοποθετηθούν κάπου μετά το 2030 δημιουργώντας εύλογες απορίες πως θα επιβιώσουν τα πλοία αυτά σε μία πολεμική σύγκρουση στο Αιγαίο ή στην ανατολική Μεσόγειο.

Όπως φαίνεται από στιγμιότυπο που παρουσίασε η κρατική τηλεόραση, της ΕΡΤ, από τα γαλλικά ναυπηγεία του ομίλου Naval Group στο Λοριάν, η FDI «Κίμων» όχι, μόνο δεν θα έχει αντιπυραυλικά συστήματα αλλά ούτε καν το Phalanx CIWS.

Πώς θα πλεύσει τα πλοίο αυτό στο Αιγαίο και θα είναι υποτίθεται σε επιχειρησιακή κατάσταση;

Από άποψη επιβιωσιμότητας από τη στιγμή που θα υπάρξει η εκτόξευση βλήματος σε ότι αφορά την ενεργειακή αντιπυραυλική προστασία, οι φρεγάτες Kortenaer του ΠΝ, παλαιότητας 45 ετών, έχουν περισσότερες πιθανότητες, να προστατευτούν καθώς διαθέτουν το Phalanx CIWS.

Το Πολεμικό Ναυτικό θα πρέπει να αντιδράσει και να ζητήσει άμεσα τουλάχιστον την τοποθέτηση του Phalanx CIWS.

Υπενθυμίζεται ότι με αυτό οι Αμερικανοί κατέρριψαν βαλλιστικό πύραυλο των σιιτών Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, ο οποίος είχε διαπεράσει την αντιπυραυλική άμυνα αμερικανικού αντιτορπιλικού κλάσης Arleigh Burke στις αρχές Φεβρουαρίου.

Ήταν η τελευταία άμυνα του πλοίου και στάθηκε σωτήρια.

Φυσικά η κρατική τηλεόραση επιχείρησε να δείξει ότι τελικά η FDI «Κίμων» θα παραδοθεί με 32 «κελιά» για την εκτόξευση κατευθυνόμενων βλημάτων επιφανείας – αέρος Aster 30 και όχι 16 όπως είχε συμφωνηθεί στην αρχή με την προοπτική να παραδοθούν τα υπόλοιπα μετά το 2030.

Όμως οι Aster 30 δεν μπορούν να καταρρίψουν πυραύλους επιφανείας-επιφανείας που θα εκτοξευτούν κατά των ελληνικών FDI από αποστάσεις 5-10 μιλίων, όπως επίσης τα ραντάρ τους δεν πρόκειται να εντοπίσουν αυτές τις απειλές.

Εδώ να σημειωθεί ότι οι Τούρκοι πλέον διαθέτουν και επάκτιες συστοιχίες με πυραύλους δική τους κατασκευής και παραγωγής, τους Atmaca και με βεληνεκές 260 χιλιόμετρα!

Πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν αυτά τα δεδομένα.

Δηλαδή, τα ελληνικά πλοία θα είναι παντελώς ακατάλληλα και πολύ εύκολοι στόχοι για το τουρκικό Ναυτικό μέχρι το 2030, με μηδενικές αντιπυραυλικές δυνατότητες! 

Όλα αυτά υποτίθεται για να επιταχυνθεί η ναυπήγηση των FDI και να μπουν στην ίδια γραμμή παραγωγής με τις γαλλικές FDI.

Μετά από όλα αυτά θα περίμενε κάποιος μια χαμηλότερη τιμή περίπου μειωμένη κατά 15-20% τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια (το 40% σχεδόν του κόστους προμήθειας μιας φρεγάτας αντιστοιχεί στο οπλικό φορτίο), καθώς τα σκάφη θα έρθουν σε διαμόρφωση της ιταλικής κορβέτας τύπου FCX 30, δηλαδή θα έχουν την ίδια διαμόρφωση οπλικού φορτίου.

Υπενθυμίζεται επίσης και η δεύτερη κρίσιμη έκπτωση στο οπλικό φορτίο των FDI γιατί δεν θα είναι εξοπλισμένες με τους πυραύλους cruise SCALP NAVALE που καταργήθηκαν από την τελική διαμόρφωση αποτρέποντας έτσι την μεταμόρφωση του ΠΝ σε στρατηγικό όπλο.

Δυστυχώς, η μεγαλύτερη και πιο κρίσιμη προμήθεια για μία φρεγάτα με 8 βλήματα cruise SCALP Naval, 24 ASTER-30, πυροβόλο STRALES και σύστημα RAM και ECM κλπ. μετατρέπεται από ένα σκάφος ναυτικής κυριαρχίας σε ένα πανάκριβο πλοίο προορισμένο να βυθιστεί στην πρώτη υψηλής έντασης ναυτική σύγκρουση καθώς θα είναι αδύνατον να αντέξει στις επιθέσεις κορεσμού αφού θα στερείται στοιχειώδους αντιπυραυλικής προστασίας.

Το πλοίο δεν διαθέτει ούτε σύστημα Strales στο κύριο πυροβόλο (που θα έδινε αντιπυραυλική δυνατότητα), ούτε κάποιο σύστημα ανίχνευσης και στοχοποίησης IRST για αύξηση της επιβιωσιμότητάς του!

Και όλες αυτές οι τραγικές ελλείψεις για να επιχειρήσει το πλοίο στο οποίο κορεσμένο περιβάλλον του πλανήτη!

Να υπενθυμιστεί ότι οι πυραυλάκατοι του ΠΝ κλάσσης Russen ή Super Vita είναι εξοπλισμένες με αντιπυραυλικό σύστημα RAM.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oristika-xoris-antipyraylika-systimata-ram-paradidontai-oi-fdi-sto-pn/

L’étonnante visite d’un ministre turc au Xinjiang

0

 

Par  et

Pour la première fois depuis 2012, le chef de la diplomatie turque, Hakan Fidan, s’est rendu dans la région autonome, en dépit des critiques de son gouvernement sur le sort des Ouïgours. Ankara compte sur Pékin pour diversifier ses sources de financement.

En visite officielle en Chine, le ministre turc des affaires étrangères, Hakan Fidan, a passé une journée au Xinjiang, mercredi 5 juin. L’occasion d’une opération de propagande bien huilée pour Pékin dans la région autonome où les Ouïgours, un peuple turcophone, et d’autres « minorités » musulmanes sont soumis à une répression extrême. La veille, M. Fidan avait été accueilli par son homologue chinois, Wang Yi, afin d’évoquer, entre autres, les pistes possibles pour réduire le déficit commercial abyssal, largement défavorable à la Turquie.

Le court déplacement du chef de la diplomatie turque au Xinjiang est inédit. Il s’agit de la première visite d’un responsable turc dans cette région du grand ouest chinois depuis celle du président Recep Tayyip Erdogan en 2012. Une visite qui a de quoi étonner car la Turquie, forte de sa proximité culturelle et linguistique avec le peuple ouïgour et qui accueille sur son sol une forte communauté ouïgoure ayant fui le Xinjiang, est le pays musulman qui a exprimé les critiques les plus vives contre la politique répressive appliquée par Pékin dans cette région. En particulier contre le programme de camps de rééducation et de travail forcé mis en place depuis 2017.

Le compte rendu de la visite dans les pages du Quotidien du Xinjiang indique une pure opération de propagande, comme la Chine en a organisé avec de nombreux ministres et diplomates de pays du Sud, y compris musulmans, pour tenter de normaliser sa politique envers les Ouïgours, laquelle est justifiée par la « lutte contre le terrorisme », selon Pékin.

« Les cultures sont bien protégées »

« Quand je suis arrivé au Xinjiang, en Chine, j’ai constaté que les installations urbaines sont parfaites, que la société est prospère et développée et que les cultures et les langues des différents groupes ethniques sont bien protégées », a déclaré M. Fidan, cité par le Quotidien du Xinjiang. Evoquant la coopération entre son pays et la région, il a émis l’espoir qu’à l’avenir « les deux parties travailleront ensemble pour renforcer la coopération antiterroriste ».

Le quotidien officiel s’est toutefois gardé de relayer les inquiétudes de M. Fidan sur les Ouïgours, « avec lesquels nous entretenons des liens ethniques, religieux et culturels et qui sont d’une grande importance pour nous », a-t-il déclaré, d’après une source citée par l’agence Reuters. Des inquiétudes qui ont été formulées « clairement », affirme de son côté le journal progouvernemental turc Daily Sabah, citant M. Fidan s’adressant aux officiels chinois : « Vous connaissez la sensibilité du monde turc et islamique vis-à-vis de la protection des droits culturels et des valeurs des Ouïghours turcophones. Alléger ces préoccupations et les raisons qui les provoquent serait bénéfique pour tout le monde. »

Le contraste est saisissant avec la position de son prédécesseur, Mevlüt Cavusoglu, qui se tenait au contraire à distance de la propagande chinoise, ayant critiqué par exemple l’encadrement strict d’une visite de l’ambassadeur turc au Xinjiang. « Pourquoi devrions-nous devenir des instruments de la propagande de la Chine ? », avait-il déclaré en 2022. Il avait alors reconnu que les relations avec Pékin avaient souffert du fait que la Turquie « défende les droits des Ouïgours turciques sur la scène internationale ».

Erdogan soucieux de s’écarter de ses alliés occidentaux

Le repositionnement d’Ankara sur les droits des Ouïgours est guidé par des considérations économiques et géopolitiques. Confronté à une inflation qui ne cesse de grimper (75 % en glissement annuel en mai), à une livre turque qui ne fait que baisser et à des réserves de change amoindries, le gouvernement turc est en quête de capitaux étrangers, notamment dans les infrastructures et l’énergie. En mai, le ministre turc de l’énergie, Alparslan Bayraktar, a échangé avec des entreprises chinoises au sujet de projets miniers, d’énergies renouvelables et nucléaires. La Chine se positionne pour construire la deuxième centrale nucléaire turque, en Thrace orientale.

Ankara compte aussi sur Pékin pour diversifier ses sources de financement. Depuis le tournant anti-occidental du président Erdogan de 2016, le recours aux institutions internationales, telles que le FMI ou la Banque mondiale, est boudé. Pour surmonter sa crise économique, Ankara doit trouver des fonds ailleurs, par exemple auprès de la Banque asiatique d’investissements chinoise (BAII ou AIIB), qui lui a accordé 4,3 milliards de dollars (3,95 milliards d’euros) de prêts en février.

Malgré tout, les investissements directs étrangers chinois en Turquie restent infimes (1,5 milliard d’euros en 2022, selon la Banque centrale turque, dernier chiffre connu), comparés à ceux des Pays-Bas (plus de 26 milliards d’euros). Autre asymétrie, les exportations turques vers la Chine se sont chiffrées en 2023 à 3 milliards d’euros, contre 95,5 milliards vers l’Union européenne.

Avant tout, cette quête d’ouverture vers l’Asie est conforme à la politique étrangère du président Erdogan, soucieux de s’écarter de ses alliés occidentaux et d’approfondir les partenariats tant avec la Chine qu’avec la Russie, perçues comme des modèles fiables. Reste que le sort de la population ouïgoure au Xinjiang est un sujet brûlant en Turquie, où l’opposition nationaliste, au nom de la « turcité » des Ouïgours, mais aussi les tenants de l’islam politique, au nom de la solidarité confessionnelle, reprochent régulièrement au gouvernement d’être trop silencieux sur la question.

https://www.lemonde.fr/international/article/2024/06/06/l-etonnante-visite-d-un-ministre-turc-au-xinjiang_6237745_3210.html

Homo ignotus et novus

2

Το κλίμα που επικρατεί εν Ελλάδι, τέσσερις ημέρες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, είναι αντίστοιχο ευθέως του ύφους και του χαρακτήρος των ηγετών που συγκροτούν το πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Καμία πρόθεση απαξιώσεως –εξυπακούεται– του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, αφού ο προαναφερθείς αφορισμός ισχύει σε όλες τις δημοκρατίες της Δύσεως. Τα πρόσωπα που ενεργώς μετέχουν σε έναν αγώνα κατισχύσεως πολιτικής, και όχι οι πάσης φύσεως αρχές και κανονιστικές διαδικασίες, προσδιορίζουν την ποιότητα της πολιτικής.

Αλλα τα εξυμνούμενα εις τη Δύση μεγαλειώδη χαρακτηριστικά της αμερικανικής δημοκρατίας και άλλη η πρακτική τους έκφραση στο πλαίσιο της λυσσαλέας και πρωτογόνου αντιπαραθέσεως των Τζο Μπάιντεν και Ντόναλντ Τραμπ, ενόψει των προεδρικών εκλογών της πρώτης Τρίτης του προσεχούς Νοεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Περί αυτών, όμως, αργότερα.

Επανερχόμενοι στην τοπική σκηνή, η στήλη αυτή δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα πεπραγμένα της κυβερνήσεως και του προέδρου της Ν.Δ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Ούτε με των άλλων πολιτικών κομμάτων κατά το παρελθόν – απώτερο ή απολύτως πρόσφατο. Αυτά όλα θα κριθούν από την ετυμηγορία των πολιτών την Κυριακή. Διότι, απλούστατα, ο συντάκτης του κειμένου αυτού δεν διεκδικεί την έδρα επαρχιώτη δημοδιδασκάλου της δεκαετίας του ’50, που φιλοδοξούσε να διαμορφώσει το ήθος των ελληνοπαίδων. Η Ελλάς, ως απολύτως εξαρτώμενη στρατηγικά από τις ΗΠΑ και οικονομικά από την Ε.Ε., είναι απολύτως ασφαλής ή τόσο τουλάχιστον όσο το σύστημα εις το οποίο αυτοβούλως έχει απολύτως ενταχθεί. Η προεκλογική εκστρατεία ήταν στο σύνολό της «βαρετή» και θα ήταν περισσότερο εάν δεν είχε εισβάλει εις την ελληνική πολιτική σκηνή ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης. Homo ignotus et novus –άνδρας άγνωστος και νέος– ονόμαζαν εις την αρχαία Ρώμη τους εισπηδήσαντες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η αναστάτωση υπήρξε αναμενόμενη. Ελληνοαμερικανός, αυτοδημιούργητος, κατάφερε σε ελάχιστο διάστημα να καταστεί ο μείζων στόχος του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου.

Πριν από 60 χρόνια πάνω-κάτω, ο πατήρ Μητσοτάκης σε ομιλία του στα Χανιά, το 1965, χαρακτήριζε έναν άλλον Ελληνα επανακάμψαντα από τις ΗΠΑ πανεπιστημιακό καθηγητή –τον Ανδρέα Παπανδρέου– ως «αερόλιθο εξ Αμερικής», που εντέλει άφησε βαθύτατο το αποτύπωμά του στην ελληνική πολιτική ζωή. Μοιάζει με φάρσα, θα έλεγε κανείς. Τι άλλο θα δούμε πια σε αυτόν τον τόπο.

https://www.kathimerini.gr/opinion/563062180/homo-ignotus-et-novus/

Οι ευρω-μύθοι του κ. Πρωθυπουργού

0
Ομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη σε προεκλογική συγκέντρωση στην Θεσσαλονίκη, Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024. (ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ/ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ)

Του Α. Π. Δημόπουλου*

Δεν ξέρω που το θυμήθηκαν όλο αυτό το αφήγημα του «μένουμε Ευρώπη», αν κάνει κάτι το κεντρικό σποτ της «Νέας Δημοκρατίας» είναι να αναμασά μύθους που τους πληρώσαμε πανάκριβα -αυτή η «Ελλάδα της Ευρώπης» και των «χαμηλών φόρων» για την οποία κάνει λόγο ο κ. Μητσοτάκης είναι μια ανύπαρκτη Ελλάδα.

Και ο μεν ένας λόγος, φυσικά, είναι, ότι η Ευρώπη για την οποία επαίρεται ο κ. Πρωθυπουργός (η ευρωζώνη δηλαδή) είναι περιοχή υψηλών φόρων (οι μόνες χώρες με χαμηλούς φόρους στην Ευρώπη είναι εκείνες οι χώρες της Ανατολής, που  έβαλαν φρένο στο ευρώ), οπότε, αν είναι όντως να μιλάμε με έπαρση για την συμμετοχή μας σε αυτήν την Ευρώπη, τότε, θα ήταν καλύτερα να μας υπόσχεται μια χώρα με πολύ υψηλούς φόρους, όπως άλλωστε τέτοια χώρα παραμένει επί των ημερών του (και παρά την περί του αντιθέτου προπαγάνδα) και η Ελλάδα.

Ο δε άλλος λόγος είναι, ότι αυτή η Ευρώπη αντισταθμίζει αυτό το αρνητικό των υψηλών φόρων με τρία θετικά. Πρώτον, ότι οι χώρες της διαθέτουν ευημερία με διαχρονική αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος σε όρους αγοραστικής δύναμης, οπότε οι (υψηλοί) φόροι καλύπτονται από ένα νοητό «υπερβάλλον», που δεν ανταγωνίζεται την ζωή του πολίτη. Δεύτερον, οι (υψηλοί) φόροι έχουν ανταποδοτικότητα. Τρίτον, υπάρχει μια κουλτούρα σεβασμού στον πολίτη, που χρηματοδοτεί το κράτος, το κράτος κατανοεί, ότι πλούτο παράγουν οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά (όχι το ίδιο) και δεν μετέρχεται «φορολογική τρομοκρατία».

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα ούτε χώρα χαμηλών φόρων είναι ή θα γίνει (ούτως ή άλλως, όπως είπα, οι χαμηλοί φόροι ουδόλως χαρακτηρίζουν «την Ευρώπη»), ούτε, πολύ περισσότερο, αντισταθμίζει αυτούς τους υψηλούς φόρους με την ευημερία, την φορολογική ανταποδοτικότητα και την κουλτούρα φορολογικού σεβασμού, που επιτρέπει στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, να είναι μεν χώρες υψηλής φορολόγησης αλλά να είναι επίσης (ακριβώς γιατί διαθέτουν όλα τα παραπάνω) «ευρωπαϊκές» με μια δυνητικά θετική έννοια του όρου, δηλαδή να είναι χώρες μιας «έντιμης σοσιαλδημοκρατίας» -γιατί αυτό είναι τελικά η Ευρώπη, όποιος αναζητά περιοχές «φιλελευθερισμού», θα πρέπει να στραφεί σε Ασία και Λατινική Αμερική. Και ακριβώς, επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα με υψηλούς φόρους, που δεν διαθέτει όμως όλα τα παραπάνω,  δεν είναι μια «ευρωπαϊκή» αλλά μια τριτοκοσμική χώρα. Ή μήπως αμφιβάλλετε;

Και για την μεν έλλειψη φορολογικής ανταποδοτικότητας θα επικαλεστώ την εντιμότητά σας, στην Ελλάδα ζείτε, όλοι γνωρίζετε τι προσφέρει «το κράτος» (από τις ανεπαρκείς υποδομές σχολείων, πανεπιστημίων και νοσοκομείων έως την εχθρική και εμπαθή συμπεριφορά γενικότερα των «υπηρεσιών» προς τον πολίτη, για να μην μιλήσω για τις συντάξεις πείνας, έναντι ληστρικών εισφορών, που εάν είχαν επενδυθεί άλλως, θα είχαν αποδώσει πολλαπλάσια).

Όσο για την ευημερία των Ελλήνων (σε μετρήσιμους όρους αγοραστικής δύναμης), από τότε που βρεθήκαμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας και «στην Ευρώπη» (ως κομπορρημονεί στο γνωστό σποτ ο κ. πρωθυπουργός), μιλάνε οι αριθμοί.

Σήμερα, μετά σχεδόν πενήντα χρόνια στην «σωστή πλευρά της ιστορίας», είμαστε η φτωχότερη (πλην Βουλγαρίας) χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (σε όρους κατά κεφαλήν PPP) και σύντομα θα γίνουμε φτωχότεροι και της Βουλγαρίας. Και όλα αυτά, ενώ, όταν μπήκαμε «στην Ευρώπη», ακόμα και η Ισπανία και η Ιρλανδία (που σήμερα δεν μπορούμε, καν, να αντικρίσουμε) ήταν φτωχότερες από εμάς στους ίδιους όρους.

Ειλικρινά δεν βλέπω κάτι το «ευρωπαϊκό» σε όλα αυτά. Όπως φυσικά, ακόμα λιγότερο «ευρωπαϊκό» είναι το γεγονός, ότι αυτό το κράτος ασκεί μια διαχρονική φορολογική τρομοκρατία.

Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες έχουν απέναντί τους ένα αδίστακτο «κράτος-ληστή». Γιατί δεν φθάνει μόνο, ότι οι υπέρογκοι φόροι, που μονίμως εισπράττει δεν έχουν ανταποδοτικότητα (που σημαίνει, ότι το κράτος κλέβει) αλλά επενδύει σε βία και τρομοκρατία κιόλας, τροφοδοτώντας συνεχώς κοινωνικούς αυτοματισμούς και διχόνοιες, στοχοποιώντας τους πάντες, ως φοροφυγάδες και δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα φόβου, εντός της οποίας ανθεί η διαφθορά.

Δεν ξέρω για ποιες «ευρωπαϊκές χώρες» φαντασιώνει ο κ. πρωθυπουργός, πάντως σε τέτοιες χώρες δεν ακούς στις ειδήσεις για εγκληματικές συμμορίες εφοριακών (όλοι θαύμασαν νομίζω τα ανθρωποειδή της Χαλκίδας, που τα βράβευαν κιόλας).

Ούτε φυσικά σε άλλες χώρες ο πολίτης καλείται να αποδείξει, σε σοβιετικού τύπου παρωδίες δικών, ότι δεν είναι φοροφυγάς, όπως στην μεταμνημονιακή Ελλάδα (εκεί, αυτό το αποδεικνύει η φορολογική αρχή).

Ούτε επίσης σε τέτοιες χώρες, εάν αμφισβητούσες τους φόρους θα εκβιαζόσουν επίσημα, όπως γίνεται στην Ελλάδα με τους ελεύθερους επαγγελματίες σήμερα, που για να αμφισβητήσουν τα σε βάρος τους (αυθαίρετα) τεκμήρια υπάγονται σε πολυετή έλεγχο επί παντός φορολογικού αντικειμένου και μάλιστα και για τους οικείους τους.

Ούτε επίσης, στις χώρες αυτές, το κράτος θα ζητούσε από τους πολίτες να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους από την αρχή (τα οποία ήδη σταδιακά δημεύει με τον ΕΝΦΙΑ), επικαλούμενο μια ανύπαρκτη «πυρασφάλεια», ώστε να απεκδυθεί τελείως την υποχρέωση πυρόσβεσης, που βαρύνει κάθε σοβαρό κράτος σε όλο τον κόσμο, εκτός του κράτους αυτού βέβαια, το οποίο θεωρεί «πυρόσβεση», να ανακοινώνει εκκενώσεις οικισμών «με τα χωνιά» και σαν να μην έφθαναν οι κλεπτοκρατικοί του φόροι για κάτι που δεν κάνει, να θέλει πλέον από τον πολίτη να καλύψει με πρόσθετο υπέρογκο κόστος του το αναπόφευκτο κενό.

Μόνο στο σποτ του κ. Μητσοτάκη αυτό το κράτος βίας και ληστείας μπορεί ποτέ, στα σοβαρά, να εκλαμβάνεται ως «ευρωπαϊκό».

*Πολιτικός Επιστήμων, Παν. Cambridge

antinews.gr

Πόθεν Ἔσχες: Ἡ ζάπλουτος πολιτική τάξις προκαλεῖ

0

Ἡ Ἀριστερά τοῦ παπιγιόν καί ἡ Κεντροδεξιά τῶν θυρίδων ἐνοχλοῦν τούς πολῖτες, αὐξάνουν τήν ἀντιπολιτική ψῆφο καί δημιουργοῦν ρεῦμα πρός τήν ἀποχή καί τίς παραλίες

ΠΡΩΤΑ ὀλίγο ρεπορτάζ καί ἔπειτα ἀνάλυση τῶν ἐπιπτώσεων τῶν γεγονότων στούς τρέχοντες συσχετισμούς. Τό Μέγαρο Μαξίμου ἔχει ἐδῶ καί καιρό μία πληροφορία. Ἀμέσως μετά τήν ἐπικράτησή του στίς ἐσωκομματικές ἐκλογές τοῦ περασμένου Σεπτεμβρίου ὁ Στέφανος Κασσελάκης ἐνημέρωσε τούς τρεῖς ἐσωκομματικούς καμπαλλέρος πού τόν στήριξαν σέ ἐκείνη τήν κάλπη (δέν τόν στηρίζουν πλέον τινές ἐξ αὐτῶν), καί, μεταξύ ἄλλων, πού φέρεται ὅτι τούς εἶπε, ἦταν ὅτι ἡ ἐπιχειρηματική του δραστηριότητα στίς ΗΠΑ τοῦ ἀπέφερε περιουσία τῆς τάξεως τῶν 67 ἑκατομμυρίων εὐρώ. Ἀλήθεια, ψέμα, δέν εἴμαστε σέ θέση νά τό γνωρίζουμε. Μπορεῖ νά ἐννοοῦσε περιουσία, μπορεῖ κέρδη. Ἀλλά οἱ ἀριθμοί αὐτοί ἄρχισαν νά κυκλοφοροῦν ψιθυριστά στόν ΣΥΡΙΖΑ, ἴσως καί ψευδῶς, γιά νά πλήξουν τόν νέο ἀρχηγό μετά τό ἀποτυχημένο προεδρικό πραξικόπημα γιά μεταβατική Προεδρία Γεροβασίλη, τό ὁποῖο κατεστάλη, ἐπειδή ἕνας τέως συνοδοιπόρος τοῦ κυρίου Τσίπρα τό «κατέδωσε» στεγνά στόν νέο Πρόεδρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

  • Tοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ἡ Κυβέρνηση ἔμαθε τίς πληροφορίες αὐτές, ἀκριβέστερα τίς διαδόσεις, ἀλλά σέ ἐκείνη τήν φάση ὑποτιμοῦσε τόν Κασσελάκη καί ὑπερεκτιμοῦσε τίς δυνάμεις της. Σέ κάποια φάση τόν «ἔβλεπε» νά κατρακυλᾶ τρίτος. Ὁ ἀκριβοπληρωμένος «Enterprise Greece» Στάν Γκρῆνμπεργκ συμβούλευσε τόν Πρωθυπουργό νά μήν ἀσχολεῖται μέ τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσης καί νά τόν ἀγνοεῖ, νά μήν ἀναφέρει κἄν τό ὄνομά του, κάτι πού ἐπιβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ κύριος Μητσοτάκης σέ συνέντευξή του σέ τηλεοπτικό σταθμό. Δημοσίως. Στήν πολλή ἀρχή τῆς ἐκστρατείας.

Τώρα ὅμως πού βρισκόμαστε στήν τελευταία στροφή καί «τά γάλατα ἔσφιξαν» λόγῳ προβλημάτων πού παρουσιάστηκαν στήν συσπείρωση τῆς ΝΔ ἀλλά καί τῆς δυναμικῆς ἐπιρροῆς τοῦ Προέδρου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στά μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ tiktok (οἱ ἀναρτήσεις του, στό 1,5 ἑκατομμύριο θεάσεις, εἶναι πάντοτε δημοφιλέστερες τοῦ Πρωθυπουργοῦ –ἀκόμη καί μέ βραχεῖα κεφαλή), ἡ στρατηγική τῆς ΝΔ ἄλλαξε. Αἴφνης ὁ κύριος Μητσοτάκης ἄρχισε νά ἀσχολεῖται προσωπικά μέ τόν κύριο Κασσελάκη καί νά τοῦ ζητεῖ ἐπιτακτικά τό «πόθεν ἔσχες» του, ἐλπίζοντας ὅτι θά ἀναγκαστεῖ νά ἀποκαλύψει τήν κατά τίς διαδόσεις τῶν συντρόφων του ἀμύθητη περιουσία του.

Ὁ ἀρχηγός τῆς ἀντιπολιτεύσεως πού θά ἔπρεπε νά εἶχε ὑποβάλει «πόθεν ἔσχες» ἀπό τόν πρῶτο μῆνα, μετά τήν ἐκλογή του, σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία, σήκωσε μέν τό γάντι –πολύ Μάρθα Βούρτση ὁ τύπος στό πάλκο τῆς παραλίας Θεσσαλονίκης– ἀλλά ἡ δήλωσή του ἀπογοήτευσε τό Μαξίμου πού περίμενε περισσότερα. Μέ συνέπεια οἱ ὑποψήφιοι τῆς ΝΔ νά κλαυθμηρίζουν χθές στά πάννελ ὅτι τό Excel δέν εἶναι δήλωση καί ὅτι ὁ Κασσελάκης διέπραξε ποινικό ἀδίκημα πού δέν πούλησε τήν ἑταιρεία του στήν ἀλλοδαπή, ἐγκαίρως. Χωρίς ὅμως νά τολμοῦν νά ὑποβάλουν μηνυτήρια ἀναφορά ἐναντίον του. Βεβαίως ὁ δαιμόνιος Κασσελάκης γιά νά ἔχει καλυμμένα τά νῶτα του εἶπε στήν ὁμιλία του, χωρίς νά τό καταγράψει στήν δήλωσή του, ὅτι διαχειρίστηκε χρήματα ἐπενδυτῶν πού ἀπέφεραν κέρδη 48,9 ἑκατομμυρίων εὐρώ. Ἐποικοδομητική ἀσάφεια λέγεται αὐτό, μήν τύχει καμμιά στραβή. Πονηρός. Ἀλλά ἡ ΝΔ ἔκανε πώς δέν τό ἄκουσε μᾶλλον γιατί αὐτοί οἱ δρόμοι, ἄν ἀνοίξουν, εἶναι ὀλισθηροί καί διπλῆς κατευθύνσεως. Θά ἀκουμπήσουν καί ἄλλους. Καί, ὡς γνωστόν, κόρακας κοράκου μάτι δέν βγάζει.

Πᾶμε τώρα στήν ἀνάλυση. Ἐρώτηση: Τό σκέφθηκαν ἄραγε πολύ στήν Κυβέρνηση γιά νά ἀνοίξουν θέμα «πόθεν ἔσχες» καί νά τό ἐντάξουν στήν ἀτζέντα, τήν τελευταία ἑβδομάδα τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας; Μέ τήν ἀπογοήτευση γιά τήν πολιτική νά ἁπλώνεται, μέ τήν αἴσθηση, ὅτι ἡ μισή πολιτική μας τάξη μπῆκε στήν Βουλή ξυπόλυτη καί ἔγινε τώρα ζάπλουτη μέ τόν …μισθό τοῦ βουλευτῆ (κανείς δέν τό πιστεύει!) καί μέ τίς διαθέσεις τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος γιά ἀποχή αὐξημένες, ποιός φωστῆρας εἰσηγήθηκε, ἀλήθεια, στόν Πρωθυπουργό μας, ἕναν ἀπό τούς πλέον πλούσιους πολιτικούς, νά ἀνοίξει θέμα «πόθεν ἔσχες» γιά τόν ἀντίπαλό του;

Δέν καταλαβαίνει ἄραγε ὅτι τό καλῶς ἔχειν στίς δηλώσεις ὅλων ἀπό τήν ἁρμόδια ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς δέν λέει καί πολλά στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος μετρᾶ καταθέσεις, θυρίδες, αὐτοκίνητα, ἀκίνητα, ἀμοιβαῖα, καί ἐξάγει τά συμπεράσματά του; Δέν κατανοεῖ ὅτι τό ἄνοιγμα αὐτῶν τῶν φακέλων δέν πλήττει μόνο τόν Κασσελάκη ἀλλά καί τούς ὑπολοίπους, καί στέλνει καί ἄλλο κόσμο στήν παραλία, γιά νά μήν πῶ στήν ἀντιπολιτική ψῆφο; Τόσο δύσκολο εἶναι νά γίνει ἀντιληπτό αὐτό; Προφανῶς καί πρέπει ὁ Κασσελάκης νά ἀπαντήσει στίς ἐρωτήσεις. Ἐννοεῖται! Ἤδη κατάλαβε πόσο βαθιά ἀντιλαϊκό καί ρατσιστικό εἶναι νά ζητεῖς τήν λαϊκή ψῆφο καί νά ἐπιδεικνύεις ἀλαζονικά στήν τηλεόραση τό ἀξίας 1,7 ἑκατομμυρίων εὐρώ σπίτι σου στό Κολωνάκι, τό σπίτι σου στίς Σπέτσες, τό πανάκριβο ἐνοικιαζόμενό σου στήν Ἀρδηττοῦ. Ἀλλά οἱ ἴδιες ἀκριβῶς ἐρωτήσεις πρέπει νά ὑποβληθοῦν καί στούς ἄλλους οἱ ὁποῖοι βεβαίως πρέπει νά δώσουν ἀπαντήσεις. Σάν πολύ ἐπιλεκτικοί δέν ἔχουμε γίνει οἱ δημοσιογράφοι, δέν νομίζετε;

Γιατί, πράγματι, δέν εἶναι μόνον ὁ Κασσελάκης. Πρέπει τό σύστημα νά εἶναι… Πάτση. Γιατί πράγματι, μόνο μέ τόν μισθό τοῦ βουλευτῆ ζάπλουτος δέν γίνεσαι. Γιατί εἶναι πραγματικά νά ἀπορεῖ κανείς γιά τήν ἔλλειψη ἐνσυναίσθησης τῆς πολιτικῆς μας τάξης, γιά νά χρησιμοποιήσω μιά λέξη τοῦ συρμοῦ. Εἶναι νά ἀπορεῖ κανείς μέ τήν παντελῆ ἀποξένωση ἀπό τό δημόσιο αἴσθημα. Μέ τήν ἰσχυρή διάθεση τῆς πολιτικῆς νά παραγάγει ἀστάθεια, νά γιγαντώνει τά ἀντισυστημικά «ἄκρα» καί νά σπέρνει τήν ἀπαξίωση γιά τόν ἑαυτό της σέ μιά περίοδο πού διεκδικεῖ τήν σταθερότητα.

Ἰδανικοί αὐτόχειρες! Πραγματικά.

Ὑστερόγραφο: Κατά τήν πρόσφατη ἀναθεώρηση τοῦ νόμου γιά τό «πόθεν ἔσχες», ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Κώστας Τασούλας πρότεινε νά ἀναρτᾶται κάθε χρόνο μέ τήν ἐτήσια δήλωση τῶν πολιτικῶν μας καί ἡ ἀρχική, πρώτη τους δήλωση περιουσιακῆς καταστάσεως, γιά νά συγκρίνει ὁ κόσμος πῶς μπῆκες στήν πολιτική καί πῶς θά βγεῖς. Ἡ ἰδέα αὐτή σιωπηρῶς ἀπερρίφθη μετ’ ἐπαίνων.

Θά μᾶς πεῖ κανείς ποτέ γιατί ἀπερρίφθη; Καί ἕνα καταληκτικό σχόλιο: Ὁ Εὐάγγελος Ἀβέρωφ μπῆκε πλούσιος στήν πολιτική καί πούλησε τούς ἀμυγδαλεῶνες του στήν Θεσσαλία γιά νά σώσει τήν ΝΔ ἀπό τήν χρεοκοπία τό 1981. Εὐπατρίδης. Ὁ Γιάννης Ἀλευρᾶς καί ὁ Ἀνάστασης Πεπονῆς πέθαναν κυριολεκτικά στήν «ψάθα». Διαμάντια ἐντιμότητας. Αὐτά, γιά νά ἔχουμε ἕνα μέτρο σύγκρισης μέ τούς πολιτικούς τιτᾶνες τοῦ τρυφηλοῦ βίου τῆς ἐποχῆς μας.

estianews.gr