Αρχική Blog Σελίδα 1245

COMING TO TERMS WITH THE LOSS OF TURKEY

0

Following decades of fretting over “who lost Turkey,” Washington finally seems to have overcome its grief. Having passed through the stages of shock, denial, and anger, the mood is now approaching one of acceptance. Instead of berating Ankara or desperately seeking to win its favor, U.S. policymakers have belatedly abandoned their expectations of securing automatic Turkish cooperation.

The spirit of lowered emotions, tempered expectations, and reduced recrimination can be seen in some of the dramatic non-events from the past month or so. On April 24, President Joe Biden issued a statement commemorating the Armenian genocide, which barely made news in the United States or Turkey. Then, at the beginning of May, Ankara announced that it was cutting off all trade with Israel. But the backlash was muted, and Turkey’s follow-through seems circumspect: Ankara has kept shipping Azeri oil on to Israeli ports. Finally, at the beginning of May, there was the Turkish president’s non-visit to Washington. This trip was planned, never confirmed, and ultimately canceled without anyone outside the Turkey-watcher community ever realizing there was anything not happening.

Ultimately, this greater emotional and geopolitical distance might be healthier for all involved. The U.S. government values its relationship with Turkey and continues to work to improve bilateral ties. However, the goalpost has shifted from previous decades: U.S. policy is to now engage with Turkey on specific issues of concern, rather than simply build policy around Turkey as a crucial and trusted partner. Freed from the expectation of being allies, and the sense of betrayal that expectation regularly created, both Washington and Ankara can focus on managing a purely transactional relationship: overcoming divergent interests where necessary, and building on shared ones where possible.

Strategic Backdrop

The U.S.-Turkish relationship was built on shared security interests during the Cold War. Those interests have diverged considerably in the three decades since the Soviet empire collapsed. Turkey now views economic relations with Russia as essential, while the United States and much of the Western world are committed to Moscow’s military defeat in Ukraine.

Since the end of the Cold War, analysts in the United States have fretted over losing Turkey — a euphemism for doing things that made Turkish leaders so mad that they chose to pursue interests divergent from those of the United States. For many in Turkey, this framing of the relationship was insulting. A sovereign state cannot be lost. If Ankara chose to pursue policies divergent from those in Washington, that choice was simply a reflection of Turkish leaders weighing their interests. Indeed, the U.S.-Turkish relationship was always asymmetric: Washington manages a web of global alliances, so its foreign policy depends in part on foreign countries choosing to ally with the United States, even when there are obvious points of policy divergence, because the added value of U.S. military protection outweighs times of political friction.

The relationship has been brittle for decades. The breaking point for Turkey, in retrospect, was the U.S. strategy in Syria to combat the Islamic State, followed by the Turkish decision to purchase the Russian-made S-400 missile system. This led to the removal of Turkey from the F-35 consortium in 2019 and the imposition of congressionally mandated sanctions in 2020. Washington continues to engage with Ankara about the S-400 issue, but it remains at an impasse. With the start of the Russo-Ukrainian War, the United States has offered to help Turkey transfer the system to Ukraine. Washington later dangled a return to the F-35 program should Ankara make a good-faith effort to work with the United States on transferring the missile system to a third party, or taking other steps to ensure its non-use. Yet to date, none of these efforts have yielded fruit.

Turkey’s intransigence on NATO expansion after the start of the Russo-Ukrainian War, and the amount of effort needed to win Turkish approval for Sweden’s membership, further underscored just how transactional the relationship has come. The deal that ultimately led to the sale of F-16s to Turkey in return for Swedish NATO membership shows that Washington can use its leverage with Ankara when specific interests are at stake. Policymakers will always be on the lookout for ways to build a new cooperative normal. But very few are trying to rebuild the old relationship anymore. Hope may spring eternal, but with every false promise of a reset, optimism and interest about the future of U.S.-Turkish relations have steadily dwindled.

The Turkish government has proven committed to its independent foreign policy, and Washington has adjusted accordingly. Turkish leaders no longer view the United States as an irritating, but ultimately necessary, partner for its foreign policy. In fact, many in Turkey view the United States as a threat to the country or a hindrance to its interests. For years, many in Washington viewed Turkey as necessary to woo because it bordered many places U.S. politicians care about, and that geography trumped irritation with Turkish policy.

These dynamics are now over. Turkey still borders many places the United States cares about. But the geographic realities of the Cold War have changed, as Turkey is no longer America’s sole Black Sea partner. Moreover, Ankara cannot be counted on to support U.S. interests during times of crises, which has the perverse effect of making its territory less valuable. This policy, while understandable from a Turkish perspective, differs from other regional powers, many of which view the Russian threat as so acute that they are actively seeking more U.S. involvement in the region. The U.S. approach to the Middle East, the Black Sea, and Russia is now partially at odds with Ankara’s interests, making Washington’s presence in the region a perceived threat to Turkey.

The Ukraine War

Following Moscow’s full-scale invasion of Ukraine, many analysts thought that Turkey would eventually be forced to take sides between Russia and its NATO allies. Turkey, however, thought otherwise. Over two years into the conflict, Ankara continues to keep the Bosphorus closed to Russian and NATO ships alike, to trade with both sides, and to promote its potential role as a mediator for resolving the conflict.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s supporters have sometimes touted Turkey’s neutrality as a strategic asset for America, suggesting that Washington will benefit from Ankara’s ability to play the role of trusted intermediary with Moscow. But of course there are plenty of countries offering their services as mediators. What Washington wants from an ally is not a country to host negotiations, but a country whose political and military solidarity will enable those negotiations to be held on the most favorable terms possible. Erdogan’s early success in negotiating a grain corridor initially helped validate his role as a neutral mediator. But when the corridor agreement broke down and Ukraine’s allies were forced to find a different export route, the limits of Turkish influence were again made clear.

In the meantime, Washington has focused its leverage on trying to get Turkish companies to curtail their relations with Russia. Where Ankara will not cooperate in an official capacity, the threat of secondary sanctions, reinforced by multiple visits from U.S. treasury officials, has put pressure on private actors.

Meanwhile, Turkey has continued to take advantage of Russia’s weakness to advance its own interests in other areas. In the Caucasus, most notably, it supported Azerbaijan in establishing full control over the territory of Nagorno-Karabakh, where Russian peacekeepers did nothing as Azeri forces ultimately displaced the region’s Armenian residents. This setback for Russia has not done anything to advance American and NATO interests in the region — and Turkey’s preferred approach for the resolution of this conflict is to exclude Western countries from participating.

The Gaza War

Even more so than the conflict in Ukraine, the war in Gaza has revealed the limited relevance of the U.S.-Turkish relationship in the face of a new regional crisis. In the immediate aftermath of Oct. 7, Secretary of State Tony Blinken took a trip to meet with U.S. allies and partners in the region that notably skipped Ankara. Rather than a deliberate snub of Erdogan, the decision seems to reflect the fact that Turkey’s policies and positions had left it in a place where it was unlikely to be able to play a constructive role in resolving the conflict.

Erdogan’s vocal defense of Hamas has not only alienated Israel but also generated unease among Washington’s Arab allies. But despite this, Turkey was still not able to play the role of Egypt or Qatar in actually serving as an intermediary with the group. Similarly, Turkish Foreign Minister Hakan Fidan initially suggested Turkey could play a guarantor role in post-conflict Gaza — a policy that has a passing resemblance to the arrangement in Cyprus. But it remains difficult to imagine a role for Turkish forces in the territory that would be simultaneously acceptable to Ankara, Jerusalem, and whatever other Arab capitals were participating in the effort.

Subsequently, Turkey has leaned in an even more explicitly pro-Hamas direction. In local elections in March, Erdogan’s party lost votes to a further right Islamist party that had criticized him for not taking a firmer stand against Israel. In April, Erdogan hosted Hamas leader Ismail Haniyeh in Ankara. More recently, at a meeting with his Greek counterpart, Erdogan announced that more than 1,000 Hamas members had been treated at Turkish hospitals, a claim he (sort of but maybe didn’t) later walked back.

Before Oct. 7, Ankara had pursued rapprochement with Greece, Israel, Egypt, Saudi Arabia, and the United Arab Emirates, part of an effort to prevent these countries from further consolidating their relations in a manner that would be hostile toward Turkey. While the war in Gaza has undermined Turkish-Israeli rapprochement, it has also given the Turkish government breathing room in this regard by straining relations between Israel and its regional partners.

With Iran, too, Turkey’s relations remain complex, as reflected in a particularly diverse and convoluted set of assessments in the usually consistent pro-government press. The two countries remain at odds in the Caucasus, Syria, and Iraq. Most recently, allegations surfaced that Iran was providing the Kurdistan Workers’ Party with weapons to shoot down Turkish drones. At the same time, though, if U.S.-Iranian tensions worsened, there is no reason to expect Turkey would side with Washington against Tehran. More likely, Turkey will continue to do what it has done since the 1979 revolution: support Iran where it serves Turkish interests while exploiting Iran’s predicament to advance its own, rather than Washington’s, interests.

This, indeed, is the explicit promise of Ankara’s foreign policy: independence, balance, and prioritizing immediate interests over long-time alliances. Now, rather than rail against this or lament it, Washington is taking it in stride. No one is looking to Ankara for help in solving the current crises. Nor does anyone seem particularly worried that, despite Erdogan’s rhetoric, Turkey will emerge as a major sponsor of Hamas or a direct military threat to Israel. The result is that Turkey now sits squarely, if awkwardly, in the space between rival and partner.

Future Challenges

This does not necessarily mean that the future will be smooth sailing. There are a number of challenges that could always erupt.

First, Turkey’s current rapprochement with Greece has been welcome in both Athens and Washington. But many of the dynamics that drove the crises of the last several years are still present. One consequence of eroding U.S.-Turkish ties is that Washington has increasingly anchored its military position in the Eastern Mediterranean in Greece, expanding air and naval facilities there as concerns about access to those in Turkey grow. To the extent alarm over this shift drove aggressive rhetoric toward Greece, this could always re-emerge quickly. Likewise, while Erdogan has pivoted away from provocative energy exploration activities linked to Turkey’s exclusive economic zone claims, he remains committed to the claims themselves, which were recently given increased attention in Turkish textbooks. Similarly, on Cyprus, Erdogan has not backed away from his calls for a two-state solution, which is at odds with European and U.S. policy, along with multiple U.N. resolutions.

In NATO, Turkey’s veto will remain another perpetual source of tension. As demonstrated with Sweden, Turkey, like all members, has the power to disrupt alliance business in pursuit of its interests. As has been repeatedly noted, there is no mechanism to remove Turkey from NATO or to conduct alliance business around its veto. As a result, future impasses will once again call for a mix of pressure and incentives to secure progress.

Regional issues could also rise to the fore to worsen bilateral relations. Further tensions with Greece could put the F-16 sales agreement in jeopardy. Alternatively, if the U.S. Congress sought to punish Turkey for its anti-Israel stance, possibly by imposing sanctions or reversing F-16 sales, this could well create a damaging backlash. Similarly, were Turkey to back Azerbaijan in direct aggression against Armenian territory, this could also trigger a more forceful American reaction.

Finally, the presence of U.S. forces alongside the People’s Defense Units in northeastern Syria remains the most direct and potentially explosive source of tension. Ankara has made clear its desire to end the U.S. presence there, alternating between periods of strategic patience and efforts to push the envelope through threatened or actual military operations that have previously put the lives of U.S. servicemembers at risk. With earlier talk of a U.S. withdrawal ending following renewed tensions with Iran, and Turkey heavily criticizing plans for an election in Kurdish-administered Syria this summer, Ankara could decide to put renewed pressure on the U.S. presence. For the foreseeable future, the possibility of a new Turkish incursion into northeastern Syria carries the ominous potential to bring U.S.-Turkish relations to a new low.

The New Normal

More broadly, the challenge remains that Erdogan’s ideology and domestic legitimacy rest on anti-Westernism and anti-Americanism. As shown when he won re-election in 2023, this rhetoric serves Erdogan well in his eternal struggle to hold on to political power. And to the extent Erdogan is looking beyond this to securing his legacy, this will also lead him to prioritize his oft-stated goal of securing Turkish influence vis-á-vis the West.

The basic bargain that underpinned historic U.S.-Turkish relations is no more. In Ankara, Washington is not viewed as a benign protector of Ankara’s security against a foreign aggressor. Ankara’s view on this are unique within NATO. In Europe, the main outcome of the Russo-Ukrainian War has been a reinvigoration of the alliance and, importantly, a tightening of security ties between Washington and the rest of its historic allies. The same is true of the Middle East, where despite constant fretting in Washington over encroachment by China, the main Arab power in the region — Saudi Arabia — has sought to deepen its security ties with Washington, even amid severe disgruntlement over Washington’s handling of various issues ranging from Iran to terrorism. The U.S.-Arab position has withstood significant turbulence and, despite Israel’s war in Gaza, appears on the precipice of deepening further.

Turkey, on the other hand, remains wedded to its regional policy. This approach is tethered tightly to its concerns about Kurdish separatism, which underpin its relations with many of its Arab neighbors, and now a Muslim nationalist commitment to the plight of the Palestinians. The reality is that in both Europe and the Middle East, where Turkey’s geography is often pointed to as required for American power projection, Ankara’s importance to the United States is increasingly tangential.

Conclusion

For now, Washington and Ankara would do well to embrace the status quo. Both countries have plenty of issues on their plate. They are not prepared to cooperate to help resolve them, and that’s fine. Given that policymakers in both countries suspect each other of trying to sabotage their key interests, the relationship is still doing much better than might be expected. And for those who believe Washington should prioritize democracy promotion in its relationship with Turkey, abandoning the reflexive impulse to court Ankara’s favor will create more room to do so.

Today, transactionalism is working. Washington appears to have recognized that with shared interests dwindling, it need not prioritize cooperation with Turkey as a goal in itself. In doing so, policymakers have tacitly agreed to the perspective often voiced by Turkish interlocutors: Turkey cannot be lost because its policy is driven by its own interests. Where U.S.-Turkish interests overlap, whether in Africa, the Middle East or Eurasia, Turkey will work toward these interests without the need for American incentives. Where U.S.-Turkish interests diverge, Turkey will do what it wants regardless of what America tells it. As a result, U.S. policymakers can stop worrying about who lost Turkey. Ankara will find its own way, and Washington will find what it needs in the Middle East elsewhere.

Nick Danforth is an editor at War on the Rocks and the author of The Remaking of Republican Turkey: Memory and Modernity since the Fall of the Ottoman Empire.

Aaron Stein is the president and chief executive officer of the Foreign Policy Research Institute.

Image: Eboni Everson-Myart

warontherocks.com

Λωποδύτες μέ πτυχίο

0

ΠΗΓΑ προχθές στήν τράπεζα γιά νά παραλάβω τίς βεβαιώσεις πού ἀπαιτοῦνται γιά τήν συμπλήρωση καί κατάθεση τῆς ἐτησίας δηλώσεως περιουσιακῆς κατάστασης, αὐτῆς πού ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ὀνόμαζε (τό ἀποκαλύπτει ὁ Γεώργιος Βλάχος σέ ἕνα ἄρθρο του στήν «Καθημερινή») ….«ὑποληπτόμετρον».

Τό πόθεν ἔσχες εἶναι μονάδα μετρήσεως τῆς ὑπολήψεως ἑνός ἑκάστου καί ἑκάστης. Οἱ ὑπάλληλοι μέ ἐνημέρωσαν ὅτι ἡ τράπεζα μέ τήν εὐκαιρία καλεῖ τούς πελάτες της νά ἀπαντοῦν σέ ἕνα ἐρωτηματολόγιο, πόσα χρήματα σέ μετρητά καταθέτουν συνήθως στούς λογαριασμούς τους μέσα στήν χρονιά. Μηδέν ἕως χίλια εὐρώ; Χίλια εὐρώ ἕως πέντε χιλιάδες εὐρώ; Πέντε χιλιάδες ἕως δέκα χιλιάδες εὐρώ πού εἶναι συνήθως καί τό ἀνώτατο ποσό; Ρώτησα γιατί γίνεται αὐτή ἡ στατιστική ἄσκηση, καί μοῦ ἀπάντησαν ὅτι τά στοιχεῖα αὐτά τά χρειάζεται ἡ ἁρμόδια Ἀρχή κατά τῆς νομιμοποίησης ἐσόδων ἀπό παράνομες ἐγκληματικές δραστηριότητες. Ὁ ἀλγόριθμός της πιό συγκεκριμένα.

Βεβαίως ὅταν τά ἐμπεριστατωμένα πορίσματα τῆς Ἀρχῆς ἀκουμποῦν πρόσωπα πού πιθανόν μέσα ἀπό καλλιτεχνικές δραστηριότητες ἀσπρίζουν τυχόν μαῦρο χρῆμα –μή ἀποκλειομένου τοῦ πολιτικοῦ, ἡ τύχη τῶν πορισμάτων αὐτῶν εἶναι γνωστή. Τά πορίσματα ὁδηγοῦνται καμμιά φορά, ὄχι πάντα, στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων τῆς δικαιοσύνης.

Τό βράδυ τῆς ἰδίας μέρας δείπνησα μέ συναδέλφους ἀπό τά παλαιά στό ἱστορικό ταβερνάκι τοῦ Παγκρατίου, τόν «Καραβίτη», καί σέ διπλανό μου τραπέζι κάθονταν μιά μεγάλη γνώριμη σέ μένα ἀπό τά φοιτητικά μου χρόνια στήν ΟΝΝΕΔ νεοδημοκρατική οἰκογένεια. Ἀναντάμ παπαντάμ, πού λέμε. «Ὅρμησαν». Ὄχι ἐναντίον μου ἀλλά ἐναντίον τοῦ συνόλου τῆς πολιτικῆς μας τάξης. «Μά εἶναι δυνατόν νά ψηφίζει ἡ Βουλή τῶν Ἑλλήνων τήν μέρα τοῦ δυστυχήματος τῶν Τεμπῶν νόμο μέ τόν ὁποῖο οἱ πολιτικοί μας ἐξαιροῦν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τό νά δηλώσουν καί νά δικαιολογήσουν στό πόθεν ἔσχες τους ἀγορές μέ μετρητά ἀπό τό… μαξιλάρι; Μά αὐτοί οἱ ἴδιοι δέν εἶναι πού τίς προάλλες ψήφισαν ἄλλο νόμο μέ τόν ὁποῖο καταργοῦνται οἱ ἀγορές ἀκινήτων μέ μετρητά γιά ἐμᾶς τούς κοινούς θνητούς; Γιά τήν πάρτη τους τά μετρητά ἰσχύουν, καί γιά ἐμᾶς ὄχι; Αὐτοί, ἀγαπητέ μου, ὅλοι τους, καί αὐτοί πού εἰσηγήθηκαν τήν ρύθμιση στήν Βουλή καί ἐκεῖνοι τῆς ἀντιπολίτευσης πού σιώπησαν καί δέν εἶπαν λέξη γιά τό σκάνδαλο εἶναι …λωποδύτες μέ πτυχίο!» σχολίασαν ἐν ἐξάλλῳ.

Πράγματι, ἡ πληροφορία αὐτή γιά τά μετρητά τῶν πολιτικῶν ἔχει γίνει γνωστή ἀπό τήν Κρήτη ἕως τόν Ἕβρο καί ἀπό τήν Ἀθήνα μέχρι τήν Καστοριά καί τήν Ρόδο διά τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτυώσεως.

Ὄχι τῶν παραδοσιακῶν συστημικῶν μέσων. Ἡ πολιτική μας τάξη δέν δικαιοῦται μέ βάση αὐτά τά δεδομένα νά κουνᾶ τό δάκτυλο οὔτε μεταξύ ἀλλήλων –τόν πρῶτο πού θά ἔπρεπε νά καταγγείλει θά ἦταν ὁ ἑαυτός της ἐν συνόλῳ.

Τά παρατράγουδα θά μποροῦσαν νά εἶχαν τελειώσει ἐδῶ ἄν δέν κυκλοφοροῦσαν δύο ἀκόμη πληροφορίες. Ἡ πρώτη γιά μιά ὑπουργική ἀπόφαση πού πρόκειται νά ὑπογραφεῖ ὁσονούπω καί δίδει τήν δυνατότητα στήν πολιτική μας τάξη νά συμπληρώσει τίς νέες δηλώσεις περιουσιακῆς της καταστάσεως μέ τό παλαιό ἠλεκτρονικό σύστημα πού ὁ ὑπόχρεος ἦταν καί ὁ συντάξας τήν δήλωση.

Ἀνελάμβανε τήν εὐθύνη νά συμπληρώσει ὁ ἴδιος τά περιουσιακά του στοιχεῖα. Μέ τό νέο σύστημα πού υἱοθετήθηκε μέ προσφάτως ψηφισθέντα νόμο ἐφεξῆς τό ψηφιακό κράτος (ἐφορίες, τράπεζες, κτηματολόγιο) θά προσυμπληρώνουν ἠλεκτρονικά τίς δηλώσεις τοῦ ὑποχρέου καί ὁ ἴδιος ἁπλῶς θά ἐπιβεβαιώνει τό ἀληθές, θά τίς ὑπογράφει καί θά τίς ὑποβάλλει. Ἄρα καί νά θέλει νά κρύψει κάτι παριστάνοντας ὅτι τό ξέχασε, πλέον δέν μπορεῖ.

Κανείς δέν θά μπορεῖ. Ἡ ὑπό ἔκδοση ὑπουργική ἀπόφαση λέγεται ὅτι κατά τήν πρώτη ἐφαρμογή θά ἐπιτρέψει στήν πολιτική μας τάξη καί στούς ὑπολοίπους νά ὑποβάλλουν τήν δήλωση μέ …δική τους εὐθύνη. Ὁ κόσμος τῶν social media μπορεῖ σωστά μπορεῖ καί λάθος (ἀλλά εἶναι τέτοια ἡ καχυποψία πού ἔχει δημιουργηθεῖ πού τοῦ δικαιολογοῦνται ὅλα), ἤδη ἔχει βγάλει τά συμπεράσματά του. Συνδυάζει –αὐτό μοῦ ἔλεγαν οἱ νεοδημοκράτες τοῦ «Καραβίτη»– τήν μετάθεση τῆς προθεσμίας ὑποβολῆς τῶν δηλώσεων πόθεν ἔσχες γιά μετά τίς εὐρωεκλογές μέ ὅσα ἀκούει γιά τίς κλειστές πλατφόρμες τῶν νέων συστημάτων καί τά ταυτίζει μέ τήν γενική συσκότιση. Δέν ὑπάρχει τίποτε χειρότερο ἀπό αὐτό. Ἀπό τήν δηλητηρίαση τοῦ δημοσίου βίου.

Γιατί τό δηλητήριο σέ αὐτές τίς περιπτώσεις δέν εἶναι ἐφάπαξ. Διαρκεῖ. Ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ πολιτική μας εἶναι τάξις, εἶναι τέκνο ἑνός ἀνωτέρου Θεοῦ ἀπορρίπτεται. Ὑποτίθεται ὅτι εἶχε πάρει τό μάθημά της ἀπό τά μνημόνια. Ἐάν ὄχι, ἄς μήν ἀποροῦν οἱ ταγοί μας πού ἡ ἀτμόσφαιρα στήν κοινωνία θυμίζει καί πάλι πλατεῖες ἀγανακτισμένων. Ἰσχύει.

estianews.gr

Ἐθνική ἧττα: Οἱ ΗΠΑ πωλοῦν F-16 στήν Τουρκία χωρίς ὅρους γιά τίς παραβιάσεις

0

Ἐνῷ τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν παρακολουθεῖ ἀπαθές τήν διπλή παραβίαση τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης καί τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν στήν Θράκη μέ προκλητικές διακηρύξεις τοῦ ΚΙΕΦ γιά «Τούρκους» καί «Μακεδόνες»

ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ τῶν διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ καί Τουρκίας γιά τήν πώληση στήν δεύτερη ἑνός ἀριθμοῦ μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν τύπου F-16, τῆς πλέον προηγμένης διαμορφώσεως «Block 70-Viper», χαιρέτισαν ἀπό κοινοῦ ἡ Ἀμερικανική Πρεσβεία στήν Ἄγκυρα, τό τουρκικό ὑπουργεῖο Ἀμύνης ἀλλά καί τό Σταίητ Ντηπάρτμεντ στήν Οὐάσιγκτων. Πρόκειται γιά μίαν ἐθνική ἧττα γιά τήν Ἑλλάδα. Καί τοῦτο, διότι, συμφώνως πρός τίς πληροφορίες πού ὑπάρχουν, οὐδεμία δέσμευσις ἀνελήφθη ὡς πρός τήν χρήση τῶν μαχητικῶν ἀπό τήν τουρκική Ἀεροπορία στό Αἰγαῖο.

Δηλαδή, εἰς πεῖσμα τῶν ὅσων ἐλέγοντο καί διεδίδοντο, δέν προκύπτει νά ἔχουν τεθεῖ ὅροι πού θά περιόριζαν τήν διενέργεια παραβάσεων τοῦ FIR Ἀθηνῶν καί τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναερίου χώρου στό Αἰγαῖο ἀπό τά μαχητικά αὐτά. Ἀπ’ ἐναντίας, οἱ θριαμβευτικοί τόνοι τῶν ἑκατέρωθεν διακηρύξεων ἤ καί «διαρροῶν» δεικνύουν ὅτι δέν ὑφίσταται πρόβλεψις πού θά ἀπέτρεπε τούς Τούρκους ἀπό τοῦ νά ἐπαναλάβουν τήν τακτική τῶν παραβιάσεων.

Συγκεκριμένα, πρῶτος ἀνεκοίνωσε τό γεγονός ὁ Ἀμερικανός πρέσβυς στήν Ἄγκυρα Τζέφφ Φλαίηκ, ὁ ὁποῖος προέβη σέ ἀνάρτηση στήν ὁποία ἀναφέρει: «Ἕνα σημαντικό βῆμα προόδου ἔγινε σήμερα (χθές) γιά τήν ἀπόκτηση ἀπό τήν Τουρκία τελευταίας γενιᾶς μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν F-16 Block 70 καί τόν ἐκσυγχρονισμό τοῦ ὑφιστάμενου στόλου F-16. Αὐτό εἶναι καλό γιά τήν ἐθνική ἀσφάλεια τῶν ΗΠΑ, τήν ἐθνική ἀσφάλεια τῆς Τουρκίας καί τή διαλειτουργικότητα τοῦ ΝΑΤΟ».

Παραλλήλως, τό Γραφεῖο Πολιτικῶν-Στρατιωτικῶν Ὑποθέσεων τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ ἀνέφερε, ἐπίσης, μέ ἀνάρτηση ὅτι: «Οἱ ΗΠΑ εἶναι ὑπερήφανες πού ἀνακοινώνουν ἕνα σημαντικό βῆμα προόδου στήν ἀγορά ἀπό τήν Τουρκία νέων μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν F-16 Block 70 –τά πιό προηγμένα F-16 πού κατασκευάστηκαν ποτέ καί τά ὁποῖα εἶναι διαθέσιμα μόνο στούς στενότερους συμμάχους καί ἑταίρους. Αὐτό εἶναι ἁπλῶς τό πιό πρόσφατο παράδειγμα τῆς διαρκοῦς δεσμεύσεως τῶν ΗΠΑ γιά ἑταιρική σχέση ἀσφαλείας μέ τήν Τουρκία».

Ἀπό τουρκικῆς πλευρᾶς ἐξ ἄλλου, πηγές τοῦ ὑπουργείου Ἀμύνης ἀνέφεραν ὅτι ἡ διαδικασία τῆς πωλήσεως καί τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν F-16 προχωρεῖ κανονικῶς καί συμφώνως πρός τό συμπεφωνημένο χρονοδιάγραμμα. Συνέχισαν δέ ὅτι συμφώνως πρός τήν συμφωνία, ἡ Τουρκία θά παραλάβει 40 νέα F-16 καί συλλογές ἐκσυγχρονισμοῦ γιά ἄλλα 79 πού εἶναι ἤδη ἐντεταγμένα στήν Ἀεροπορία της.

Ὑπενθυμίζεται ὅτι τό ὕψος τῆς συμφωνίας ἀνέρχεται σέ 23 δισ. δολλάρια, ἤδη δέ ἀπό τόν περασμένο Φεβρουάριο ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπό τό Κογκρέσσο.

Τό τραγικό εἶναι ὅτι ἀφ’ ὅτου ἀπεμακρύνθη ὁ Γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ δέν ὑπῆρξε οὐσιαστική ἀντίδρασις στίς προσπάθειες τῆς Τουρκίας. Ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις παρακολουθοῦσε τίς ἐξελίξεις ἀπαθῶς.

Δυστυχῶς, ὅμως, δέν πρόκειται γιά τήν μοναδική ἐθνική ἧττα τῆς χθεσινῆς ἡμέρας. Μέ τήν ἴδια ἀπάθεια πού βλέπαμε τά πράγματα νά ἐξελίσσονται στίς ΗΠΑ, φαίνεται ὅτι ἀντιμετωπίζει τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τίς κλιμακούμενες προκλήσεις τῶν ἐνεργουμένων τῆς Ἀγκύρας στήν Θράκη, ὅπου τό μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ, ἀφοῦ σέ κάθε περίπτωση χαρακτηρίζει τήν μειονότητα «τουρκική», τώρα ὁμιλεῖ καί γιά «μακεδονική» μειονότητα.

Δέν φθάνει δηλαδή πού ἔχουμε ἀνεχθεῖ τά –καθοδηγούμενα ἀπό τήν Ἄγκυρα– μέλη τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης νά ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι Τοῦρκοι. Δέν φθάνει πού τό κόμμα ΚΙΕΦ (Κόμμα Ἰσότητος Εἰρήνης καί Φιλίας) κατέρχεται στίς εὐρωεκλογές διακηρύσσοντας ὅτι εἶναι «τουρκικό», τώρα παρουσιάζει καί ὑποψηφία ἀπό τήν περιοχή τῆς Ἐδέσσης γιά τήν ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι εἶναι μέλος τῆς «μακεδονικῆς μειονότητος» πού ὑποτίθεται ὅτι ὑπάρχει στήν Ἑλλάδα. Πρόκειται γιά πολλαπλή παραβίαση συνθηκῶν καί συμφωνιῶν, τήν ὁποία τό ἑλληνικό Κράτος ἀνέχεται. Καί αὐτό εἶναι τό χειρότερο.

Ἡ παραδοχή ἀπό τήν ἐπί κεφαλῆς τοῦ ΚΙΕΦ Τσιγδέμ Ἀσάφογλου ὅτι τό κόμμα ἐκπροσωπεῖ τήν «τουρκική μειονότητα» ἀντίκειται στήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης διά τῆς ὁποίας ὁρίζεται σαφῶς ὅτι ἡ μειονότης εἶναι μουσουλμανική. Καί ἀφοῦ ἐπετράπη στό κόμμα αὐτό νά μετάσχει στίς εὐρωεκλογές, οἱ ἐκπρόσωποί του ἀποθρασύνθηκαν. Ἔτσι ἡ κ. Ἀσάφογλου παρουσίασε τήν ὑποψηφία Εὐγενία Νατσουρλίδου διακηρύσσοντας ὅτι ἀνήκει στήν «μακεδονική μειονότητα» καί ὑποστηρίζοντας ὅτι εἶναι «μιά γυναῖκα πολιτικός πού θά κάνει τή φωνή τῆς “μακεδονικῆς μειονότητας” νά ἀκουστεῖ.»

Τί ἀκόμη πρέπει νά γίνει γιά νά «ξυπνήσει» ἡ Ἀθήνα;

estianews.gr

Ορίστηκε νέος δήμαρχος στη Χιμάρα – Προίκα των Σοσιαλιστών η θέση του δημάρχου

0

Μετά την αναμενόμενη παραίτηση της Μπλερίνα Μπάλα από τη θέση του δημάρχου Χιμάρας, το δημοτικό συμβούλιο του δήμου συνεδρίασε χθες κεκλεισμένων των θυρών και με 12 ψήφους υπέρ και 9 κατά έχρισε νέο δήμαρχο τον μέχρι πρότινος αντιδήμαρχο Αχιλλέα Μπολάνο. Ο εταίρος αντιδήμαρχος Περβίν Γκικουρία έθεσε εαυτόν εκτός διεκδίκησης της θέσης, όπως ακριβώς είχε πράξει και την πρώτη φορά όταν ορίστηκε δήμαρχος η Μπάλα.

Αξίζει να αναφερθεί πως ο Μπολάνος ορίστηκε αντιδήμαρχος από την Μπλερίνα Μπάλα, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά της ως δήμαρχος. Επομένως βρέθηκε και η πατέντα με την οποία πρόσωπα τα οποία δεν έχουν ψηφιστεί από τους πολίτες εκτός του να λαμβάνουν το αξίωμα του δημάρχου, να μπορούν να ορίσουν ποιοι θα λάβουν τη σκυτάλη στην πορεία.

Ο νέος διορισμένος δήμαρχος έχει υπηρετήσει επί σειρά ετών σε διάφορες θέσεις στο δημαρχείο, ως ένας εκ των στενότερων συνεργατών του φυλακισμένου με κατηγορίες περί κατάχρησης εξουσίας και διαφθοράς Γιώργου Γκόρου.

Για την κυβέρνηση Ράμα η θέση του δημάρχου Χιμάρας έχει γίνει ένα είδος προίκας του κόμματος και όποιος την παίρνει φροντίζει να κάνει και μια άτυπη διαθήκη για το ποιος θα την κληρονομήσει σε περίπτωση πρόωρης παύσης από τα καθήκοντά του ή καρατόμησής του.

Πηγή: https://www.himara.gr/epikairotita/topika-dromena/32855-oristike-neos-dimarxos-sti-ximara-proika-ton-sosialiston-i-thesi-tou-dimarxou – Ορίστηκε νέος δήμαρχος στη Χιμάρα – Προίκα των Σοσιαλιστών η θέση του δημάρχου

Το «κόκκινο τηλέφωνο» των αρχηγών Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας

0

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Δημήτρης Χούπης συναντήθηκε με τον Τούρκο αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Μετίν Γκιουράκ. Η συνάντηση έγινε στο περιθώριο της Διαβαλκανικής Συνόδου των αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων και οι δύο στρατηγοί συμφώνησαν να διατηρήσουν ανοιχτή τηλεφωνική γραμμή, ώστε να προλαβαίνουν κάποιες ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Πέραν των ανταλλαγών επισκέψεων (που συνεχίζονται) Ελλήνων και Τούρκων στρατιωτικών, διοικητών σε παραμεθόριες μονάδες, στα πλαίσια των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, έγινε χθες ακόμα ένα βήμα στρατιωτικής συνεννόησης.

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Δημήτρης Χούπης συναντήθηκε με τον Τούρκο αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Μετίν Γκιουράκ. Η συνάντηση έγινε στο περιθώριο της Διαβαλκανικής Συνόδου των αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων (που έγινε στην Αλβανία) και οι δύο στρατηγοί συμφώνησαν να διατηρήσουν ανοιχτή τηλεφωνική γραμμή, ώστε να προλαβαίνουν κάποιες ανεπιθύμητες καταστάσεις. Δηλαδή με δυο λόγια «κόκκινο τηλέφωνο» και στα ανώτατα στρατιωτικά επιτελεία των δύο χωρών.

Αλλά ο στρατηγός Χούπης είχε και άλλες ενδιαφέρουσες συναντήσεις, όπως με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της Βόρειας Μακεδονίας. Στο καρτελάκι του έγραφε «Βόρεια Μακεδονία» και ο στρατηγός Χούπης υπενθύμισε ότι ο εναέριος χώρος της γείτονος φυλάσσεται από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία και ότι πολλές φορές Έλληνες εκπαιδευτές εκπαιδεύουν στρατιωτικούς από την Βόρειο Μακεδονία. Την φρούρηση του εναερίου χώρου της Αλβανίας έχει επίσης αναλάβει η Πολεμική Αεροπορία, μαζί με την Ιταλία, στα πλαίσια της συνεργασίας με τα Δυτικά Βαλκάνια.

https://www.tovima.gr/2024/06/08/stiles/vimatodotis/to-kokkino-tilefono-ton-arxigon-enoplon-dynameon-elladas-kai-tourkias/

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΓΚΟΥΛΑΓΚ.- ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

7

του ΠΑΡΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ

Στην πραγματικότητα, γκουλάγκ λεγόταν η Κρατική Υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν  υπεύθυνη για τη διαχείριση των στρατοπέδων εξορίας, καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων στην διάρκεια του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού”, κυρίως στα χρόνια του  Σταλινικού ζόφου.

Εξορίζονταν οι πάσης φύσεως ύποπτοι, αντιφρονούντες, πολιτικοί κρατούμενοι.   Τα στρατόπεδα των γκουλάγκ έγιναν διαβόητα, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι κρατούνταν στις φυλακές αυτές, εξαφανίζονταν και έχαναν κάθε επαφή με τις οικογένειές τους.

Το διοικητήριο του γκουλάγκ Karlag. Σ’ αυτό απευθύνονταν 26 γκουλάγκ «σπαρμένα» σε μια έκταση μεγαλύτερη εκείνης της Γαλλίας, στην αχανή στέπα του Καζακστάν!

Εργάζονταν και βασανίζονταν φυλακισμένοι, σε φρικώδεις συνθήκες διαβίωσης για χρόνια, συχνά χωρίς καν νόμιμες δικαστικές διαδικασίες!

Στη Δύση έγιναν γνωστά το 1973, μέσω της δημοσίευσης του έργου “Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ 1918-1956” του νομπελίστα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Ο Λαβρέντι Μπέρια, δεξί χέρι του Στάλιν, υπήρξε πρωτοστάτης αυτής της εξοντωτικής πρακτικής σε βάρος των αντιφρονούντων. Αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, συνώστισε στα γκουλάγκ αντικαθεστωτικούς διαφόρων εθνικοτήτων, οι οποίοι κατηγορούνταν γενικά για αντισοβιετική  δράση.

Η κουλάκοι ήταν από τους πρώτους, που βίωσαν τον τρόμο των γκουλάγκ. Επρόκειτο για πλούσιους αγρότες της προεπαναστατικής Ρωσίας, που αντιστάθηκαν στο σχέδιο κολεκτιβοποίησης. Όσοι δεν εκτελέστηκαν, στάλθηκαν στα παγωμένα στρατόπεδα της Σιβηρίας.

Σε κάθε στρατόπεδο “φιλοξενούνταν” 2000-10.000 αιχμάλωτοι.

Η  Ανν Άπλμπάουμ αναφέρει, ότι ο Στάλιν το 1929 αποφάσισε την επέκταση των στρατοπέδων, χρησιμοποιώντας τα καταναγκαστικά έργα των κρατουμένων, για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των απέραντων, σχεδόν ακατοίκητων και απομακρυσμένων βόρειων περιοχών της αχανούς Σιβηρίας.

Μουσείο Γκουλάγκ Karlag. Σε μια εικόνα αποτυπώνεται το «πνεύμα» της εποχής : το βλοσυρό βλέμμα του «Πατερούλη» και η σκοπιά…

Εκεί στα Β.Α, στην περιοχή  της Κολιμά και στην ευρύτερη περιοχή της Οχοτσκικής  θάλασσας, περιοχή πλούσια σε χρυσό, ασήμι, χαλκό, άνθρακα, ξυλεία, πετρέλαιο, οι θερμοκρασίες τον χειμώνα έφταναν κάτω από τους -50 βαθμούς κελσίου!

Η Κολιμά αναδείχτηκε στο πιο διαβόητο κέντρο “διακομιδής ανθρώπινου φορτίου”, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι φέρεται να έχουν πεθάνει από τις κακουχίες κατά τη μεταφορά τους στην περιοχή.

Όλα τα στοιχεία συγκλίνουν σ’ ένα δίκτυο τουλάχιστον 500 βασικών μεγάλων στρατοπέδων, με εκατοντάδες ακόμη και χιλιάδες υποστρατόπεδα, σπαρμένα στην απεραντοσύνη της Σιβηρίας και όχι μόνον.

Η ΕΣΣΔ των γκουλάγκ :  εκατομμύρια δυστυχισμένοι και κατατρεγμένοι πολίτες, που έτυχε να βρεθούν στον δρόμο του “πατερούλη” και των συν αυτώ.

Ανθρώπινα «ράκη» και πτώματα παντού στο Karlag.

Αντιφρονούντες “εχθροί του λαού”, διανοούμενοι, επιστήμονες, έμποροι, χωρικοί που αντιστέκονταν στην κολεκτιβοποίηση, αθώοι πολίτες που συνελήφθησαν για “μεγάλα εγκλήματα”, όπως μικροκλοπές βασικών αγαθών επιβίωσης (λίγο στάρι, λίγες πατάτες) την περίοδο του μεγάλου λιμού (1932-1933).

Η ολιγοήμερη απουσία από την εργασία, ένα αθώο αστείο, η καταγγελία από έναν γείτονα ή έναν συνάδελφο στην εργασία, ή η έλλειψη σεβασμού προς τους εκφραστές του σταλινισμού, εκλαμβάνονταν ως αντεπαναστατική δράση και επέσυραν ποινή έως 25 χρόνια στα γκουλάγκ.

Συλλαμβάνονταν συνήθως μέσα στη νύχτα και μεταφέρονταν κρυφά στους τόπους προορισμού τους.

“Το άστρο του θανάτου ήταν από πάνω μας”, θα γράψει η μεγάλη Ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα.

Το πραγματικό μέγεθος της ιστορίας των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και τιμωρίας άρχισε να αναδεικνύεται στα τέλη του 1990, όταν η ιστορικός και ερευνήτρια Ανν Άπλμπάουμ απέκτησε πρόσβαση το 2003 στα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία.

Προπαγανδιστικός πίνακας του Στάλιν με παιδιά, Karlag museum.

Τα γκουλάγκ κάνουν την εμφάνισή τους το 1918 επί Λένιν, ως στρατόπεδα καταστολής και τιμωρίας των αντεπαναστατών, μέσω της καταναγκαστικής εργασίας, αντικαθιστώντας τα τσαρικά κάτοργκα (από το ελληνικό κάτεργο) και αναβαθμίζοντάς τα. Η έλλειψη τροφής (ο χυλός από νερό και αλεύρι ήταν το μόνο καθημερινό τους), οι ασθένειες, η καθημερινή βία, η έκθεση σε απάνθρωπες κλιματικές συνθήκες, οδήγησαν εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών, που πέρασαν από τις “κρεατομηχανές” των γκουλάγκ να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στις αφιλόξενες και αχανείς εκτάσεις της Σιβηρίας.

Μεταξύ αυτών και ένας μεγάλος αριθμός ατόμων, που ανήκαν σε μειονότητες, όπως οι δεκάδες χιλιάδες του Πόντου Ελληνικής καταγωγής, που ξέφυγαν από τη μανία του Κεμάλ Ατατούρκ για να μεταφερθούν στα γκουλάγκ του Καζακστάν και της Σιβηρίας, όπου οι περισσότεροι πέθαναν ξεχασμένοι και περιφρονημένοι…

Μαζί μ’ αυτούς και το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων της Γεωργίας.

“Σ’ αυτούς τους καιρούς μόνο οι νεκροί μπορούσαν να χαμογελούν λυτρωμένοι”, θα γράψει η Άννα Αχμάτοβα.

Από την πρώτη έκδοση του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» του Σολτζενίτσιν, στο Karlag museum. Ο ίδιος υπήρξε τρόφιμος εδώ, σ’ αυτό το Αρχιπέλαγος…!

Ο ίδιος ο Σολτζενίτσιν έγραψε:

” η βία συγκαλύπτεται μόνο με ψέματα και τα ψέματα συντηρούνται μόνο με τη βία”.

Τα στρατόπεδα των γκουλάγκ αποτελούνταν σχεδόν πάντα από πρόχειρες ξύλινες κατασκευές προκειμένου να χτίζονται γρήγορα, στα σημεία όπου υπήρχε ανάγκη καταναγκαστικής εργασίας. Μετά το τέλος των εργασιών τα κτίρια κυριολεκτικά ξεθεμελιώνονταν και τα αρχεία με τα στοιχεία των κρατουμένων καίγονταν.

Γνωστά γκουλάγκ σε απομακρυσμένα μέρη της Σιβηρίας ήταν το Σεβοστλάγκ κατά μήκος του ποταμού Κολιμά και το Νόριλαγκ κοντά στο Νορίλσκ, στα Β.Α της αχανούς και αφιλόξενης έκτασης.

Μεγάλες βιομηχανικές πόλεις της Β.Α Σιβηρίας, το Νορίλσκ και το Μαγκαντάν χτίστηκαν και αναπτύχθηκαν από εκτοπισμένους και φυλακισμένους.  Την τελευταία όμως εικοσαετία, μετά την πτώση του καθεστώτος, οι περιοχές αυτές βιώνουν οξύτατο αποπληθυσμό. Στη διάρκεια του 2020, οι Αρχές στην περιοχή του Ιρκούτσκ, 5.400 χλμ. ανατολικά της Μόσχας, ανακάλυψαν στην χάραξη ενός χωμάτινου αυτοκινητόδρομου, σε μεγάλο μήκος, ανθρώπινα οστά, πιθανώς από κάποιον μαζικό τάφο της περιοχής. Ο δρόμος έγινε γνωστός ως “Road of bones”.

Υπάρχει και το «φρεάτιο» για γρήγορο σωφρονισμό, Karlag museum.

Στα χρόνια του Σταλινικού ζόφου όλες οι έρευνες καταλήγουν στο παρακάτω:

“Από την Σιβηρία δεν δραπετεύεις. Πεθαίνεις ή σε πεθαίνουν”.

Πέρα από τις φυλακίσεις σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κατά τη διάρκεια του “Μεγάλου Τρόμου”, γίναν και εκτοπίσεις 6-7 εκατομμυρίων ανθρώπων (μεταξύ αυτών και σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής), όχι σε στρατόπεδα αλλά σε πολύ απομακρυσμένες και αφιλόξενες περιοχές της επικράτειας, ως “εχθροί του λαού” και υπονομευτές της Σοβιετικής  Ένωσης.

Ένα από τα πιο διαδεδομένα ανέκδοτα, που κυκλοφορούσαν στην ΕΣΣΔ την δεκαετία του 1950, ήταν το παρακάτω:

“Όποιος αντικρίζει τρεις Ρώσους να συζητούν, γνωρίζει σίγουρα ότι ο πρώτος έχει περάσει από στρατόπεδο και ό,τι ο δεύτερος θα μπει σύντομα σε στρατόπεδο, γιατί ο τρίτος θα καταδώσει τον δεύτερο στις Αρχές”.

Οι έγκλειστοι κοιμόταν πάνω σε σανίδια με λίγες καλαμιές, αν έβρισκαν. Τον χειμώνα κοιμόταν χωρίς κανένα σκέπασμα, σε θερμοκρασίες που έφθαναν τους 5 βαθμούς C (εξωτερικά τον χειμώνα η θερμοκρασία έφτανε τους -60 βαθμούς C!), karlag museum.

Εκτός από το «Αρχιπέλαγος των γκουλάγκ» στη Σοβιετική Ένωση, ανάλογα στρατόπεδα υπήρχαν σε όλες τις χώρες του “υπαρκτού” κομμουνισμού.

Στο Καζακστάν, μπορεί κανείς να επισκεφθεί το διαβόητο γκουλάγκ Καρλάγκ στην περιοχή της Καραγκάντα και το ALZHIR memorial , κοντά στην πρωτεύουσα της χώρας, την Αστάνα. ALZHIR στα ρωσικά είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων,  που σημαίνουν : “Στρατόπεδο των συζύγων των προδοτών της πατρίδας”…!

Το Σοβιετικό  καθεστώς επικαλούνταν την “οικογενειακή ευθύνη” (κάτι που έκαναν και οι Ναζί) και τιμωρούσε σε 6-8  χρόνια εγκλεισμού τις γυναίκες, που αρνούνταν με θαυμαστή αξιοπρέπεια και υπό εξαιρετικά σκληρές συνθήκες, να αποκηρύξουν τους αντιφρονούντες συζύγους τους, όπως τις ζητούσε η εξουσία. Κι αυτό  για να ταπεινώσει χιλιάδες οικογένειες με εκβιαστικούς ενδοοικογενειακούς “δωσιλογισμούς”.

Το διοικητήριο του Καρλάνγκ βρίσκεται στο χωριό Ντολίνκα, 40 χιλιόμετρα περίπου έξω από την Καραγκάντα, δεύτερη πόλη σε πληθυσμό της χώρας.

Σ’ αυτό παίρνονταν οι αποφάσεις για τα υφιστάμενα 26 γκουλάγκ της ευρύτερης περιοχής, σε μία έκταση που ξεπερνούσε εκείνης της Γαλλίας….!

Χάρτης των κύριων και σημαντικών Gulag της Σοβιετικής Ένωσης( ! ), στο ALZHIR Memorial Gulag.

Οι κρατούμενοι στη νέα τους ζωή ήταν χωρίς ταυτότητα. Έφεραν  στη φόρμα τους στο ύψος του στήθους μόνο έναν αριθμό. Ήταν εξαφανισμένοι από τους ανθρώπους τους και κανείς δεν μάθαινε γι’ αυτούς. Ακόμη και στο απίθανο ενδεχόμενο να δραπετεύσουν από τα κολαστήρια της “οικοδόμησης του σοσιαλισμού”, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να ζήσουν ως κανονικοί πολίτες, αλλά ούτε καν να επιζήσουν σ’ ένα απόλυτα συγκεντρωτικό σύστημα, όπου τα πάντα ελέγχονταν.

Σ’ όλο αυτό το τεράστιο έγκλημα ενός καθεστώτος εναντίον του ίδιου του λαού του, η Δύση  κράτησε υποκριτική στάση. Ειδικά στα χρόνια πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, “θώπευε το θεριό”, για να εξασφαλίσει την βοήθειά του στην εξόντωση του ανερχόμενου χιτλερικού θηρίου, απείρως πιο καταστροφικού και επικίνδυνου.

Με τον θάνατο του Στάλιν ξεκίνησε η χορήγηση αμνηστίας σε 2 εκατομμύρια περίπου κρατούμενους, κάτι που ολοκληρώθηκε αρκετά χρόνια μετά.

Τρία βιβλία που κυκλοφορούν και στα ελληνικά φωτίζουν την ζοφερή και αθέατη όψη του υπαρκτού κομμουνισμού και είναι τα παρακάτω:

-“Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ” του νομπελίστα Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1918-2008).

– Η συλλογή διηγημάτων “Ιστορίες από την Κολιμά”, του Βαρλαάμ Σαλάμοφ, από τους σημαντικότερους Ρώσους συγγραφείς του 20ου αιώνα, που πέρασε 17 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή του στα πιο ακραία κολαστήρια, στα γκουλάγκ της Β.Α Σιβηρίας (1907-1982).

– “Γκουλάγκ-Η Αληθινή Ιστορία” της Ανν Άπλμπάουμ, καθηγήτρια, αρθρογράφος σε μεγάλες αμερικανικές και αγγλικές εφημερίδες. Σημαντική ερευνήτρια, που κατόρθωσε στα χρόνια της γκλάστνοστ του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ν’ αποκτήσει άμεση πρόσβαση στα Σοβιετικά Αρχεία και να παρουσιάσει μία πλήρως τεκμηριωμένη εξιστόρηση του σοβιετικού συστήματος στρατοπέδων γκουλάγκ.

Τα τελευταία χρόνια, κατά κύριο λόγο τα γκουλάγκ, απλώς δεν μνημονεύονται. Όλοι  γνωρίζουν πολύ καλά τι έχει γίνει, αλλά δεν είναι  ένα θέμα που συζητιέται.

Το 1995 στην περιοχή του Ρerm δημιουργήθηκε και λειτουργεί (;) το μόνο σωζόμενο στη Ρωσία, μουσείο γκουλάγκ, γνωστό ως Perm-36.

Ο πρόεδρος Πούτιν και γενικά η ρωσική κυβέρνηση προτιμά, να δίνει έμφαση σε άλλες περιόδους της Ιστορίας, διαπιστώνει η ερευνήτρια Ανν Άπλμπάουμ.

Η ιστορική μη κυβερνητική οργάνωση της Ρωσίας Memorial, που ιδρύθηκε τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης με προεξάρχοντα τον νομπελίστα Αντρέι Ζαχάρωφ, κατέγραφε αδιάκοπα τα εγκλήματα του σοβιετικού καθεστώτος. Ένας από τους στόχους της ήταν να γίνει θεματοφύλακας της μνήμης των γκουλάγκ του Στάλιν και να ερευνήσει μέσα από τα επίσημα αρχεία του Σοβιετικού κράτους καθώς και μέσα από μαρτυρίες θυμάτων ή των απογόνων τους, τα φρικτά εγκλήματα των γκουλάγκ της Σταλινικής περιόδου και όχι μόνον.

. Αίθουσα εκτελέσεων, Karlag museum.

Από το 2009, επί Πούτιν, ξεκινούν απαγωγές και δολοφονίες εκπροσώπων της Μemorial, στημένες κατηγορίες και καταδικαστικές αποφάσεις. Αποκορύφωμα αυτού του “κατήφορου” ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας, την τρίτη 28 Δεκεμβρίου του ’21, να κάνει δεκτό το αίτημα για τη διάλυση της οργάνωσης με την κατηγορία του νόμου περί “ξένων πρακτόρων”, χαρακτηρισμός που φέρνει στη μνήμη τους “εχθρούς του λαού” της Σοβιετικής εποχής.

Όσοι είδαμε ειδήσεις εκείνες τις μέρες, θυμόμαστε την σύλληψη όλων των Ρώσων ακτιβιστών έξω από τα γραφεία της Μemorial, μετά την απόφαση του Δικαστηρίου.

Ένα πλακάτ έγραφε:

“Εκκαθαρίστε την καταπίεση, όχι τη Memorial”.

Ένα άλλο: “Στάλιν, Πούτιν το ίδιο πράγμα”.

Όλα αυτά μαρτυρούν την “απότομη” στροφή του καθεστώτος Πούτιν σε δικτατορική παρεκτροπή. Μοναδική παρηγοριά είναι το γεγονός ότι χάρη στην τεχνολογική πρόοδο του 21ου αιώνα χιλιάδες αρχεία μνήμης των γκουλάγκ είναι πλέον online  προσβάσιμα.

Το ιδρυτικό μέλος της Μemorial, Irinα Tserbakova δήλωσε, ότι το καθεστώς Πούτιν προχωρά σε επίδειξη δύναμης προς τη Δύση δηλώνοντας, ότι “κάνει ό,τι θέλει με την κοινωνία των πολιτών και δεν δίνει καμία σημασία στις διαμαρτυρίες”.

Και συνεχίζει, διαπιστώνοντας: ” Η τρομακτική κληρονομιά της Σταλινικής δικτατορίας και των γκουλάγκ είναι η στροφή της κοινωνίας στον άτομικισμό και στον κυνισμό”.

Πίνακας προπαγάνδας από τρόφιμους του στρατοπέδου karlag : Λένιν και Στάλιν μαζί.

Και επικαλείται μία φράση του Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν,  που περιγράφει την μοιρολατρία των Ρώσων απέναντι στην αυθαιρεσία:

“πέθανε σήμερα εσύ, εγώ θα πεθάνω αύριο”…

Κι ας πάμε τώρα στην αποτίμηση του «ανθρώπινου φορτίου» στο ασύλληπτο έγκλημα των γκουλάγκ.

– Τον  Φεβρ. του ’89 δύο χρόνια πριν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Γεωργιανός ιστορικός Μedvedev σε ερευνητική του εργασία αναφέρει: αριθμός νεκρών υπό την ηγεσία του Στάλιν 20 εκατομμύρια, συν 20 εκατομμύρια σοβιετικά στρατεύματα και πολίτες στην διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

– Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν ισχυρίζεται, ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων του Στάλιν στα γκουλάγκ πιθανόν να έφτασε τα 60 εκατομμύρια. Άλλες εκτιμήσεις από ιστορικούς και ερευνητές κυμαίνονται μεταξύ 20-60 εκατομμύρια θυμάτων.

– Ο βρετανός ιστορικός Norman Davies υπολογίζει σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, που χάθηκαν μεταξύ 1924- 1953, εξαιρώντας τα θύματα του B’ Παγκοσμίου Πολέμου.

-Ο Σοβιετικός πολιτικός ιστορικός Alexander Yakovlev  κάνει εκτίμηση για 35 εκατομμύρια θανάτους.

– στο περίφημο βιβλίο του Άγγλου- Αμερικανού ιστορικού Robert Conquest: “O μεγάλος τρόμος- εκκαθαρίσεις του Στάλιν στη δεκαετία του ’30” γράφει :

” μας έχουνε πει για έναν αριθμό 20 εκατομμυρίων νεκρών (υπό το καθεστώς Στάλιν), το οποίο είναι πολύ χαμηλό και θα χρειαζόταν να το αυξήσουμε τουλάχιστον κατά 50%”. (δηλαδή τουλάχιστον 30 εκατομμύρια νεκροί).

Ο Διοικητής του Στρατοπέδου κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Στάλιν, Karlag museum.

Και τελειώνοντας:

Μετά από τόση έρευνα σε κείμενα ερευνητών, συγγραφέων, ιστορικών αναφορών, γράμματα εγκλείστων κατατρεγμένων, καταλήγω στο παρακάτω :

Είναι συγκλονιστικά τρομακτικό ν’ αποκαλύπτεις, ότι στο όνομα κάποιου “ιδεώδους” και συγκεκριμένα του “ιδεώδους του κομμουνισμού”, στη ρωσική του τουλάχιστον εφαρμογή και όχι μόνον, γίναν τέτοια ασύλληπτα εγκλήματα.

 Η ουσία αυτής της “Ιδεολογίας” και αυτού του “ιδανικού”, ήταν το γκουλάγκ!!!

Δεν μπορώ να μη θυμηθώ τον μεγάλο μας Νομπελίστα Ποιητή, που στο ποίημα “Ελένη”, με αφορμή έναν άλλον πόλεμο, εκείνον τις Τροίας, σημειώνει:

… “κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.

Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.

Τόσες ψυχές δοσμένες τις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.

 …τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μίαν Ελένη”.

Προσθέτω, για μία ΜΕΓΑΛΗ  ΟΥΤΟΠΙΑ.

Θεσσαλονίκη, Ιαν.-Φεβρ. ’22

Πάρις Γαβριηλίδης

Η περίφημη Αψίδα της Συγνώμης, έξω από το ALZIR Memorial Goulag. Η Αψίδα αυτή τοποθετήθηκε μετά την πτώση του Κομμουνισμού σε ένδειξη «μεταμέλειας» της ανθρωπότητας.

Επίσκεψη σε δυο Γκουλάγκ και η Μνήμη του Σταλινισμού

Το τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού 22.000 χλμ. που κάναμε στην Κεντρική Ασία τον Ιούνιο του 2023, ήταν η Αστάνα του Καζακστάν. Κι  αυτό για να επισκεφθούμε δύο από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι τα μόνα επισκέψιμα στον κόσμο και σήμερα λειτουργούν ως Μουσεία.

Είναι το περίφημο Karlag Gulag περίπου 300 χλμ. Ν.Δ της Αστάνα, κοντά στη βιομηχανική καρδιά του Καζακστάν την Καραγκάντα.

Αντιγράφω ένα μέρος του ημερολογίου μου, που κράτησα εκείνη την ημέρα:

Κυριακή 11 Ιουνίου ’23

Ξεκινάμε με τον οδηγό και την ξεναγό μας για το Karlag Gulag. Βγαίνοντας από την Αστάνα  ξεκινάει η στέπα, η ατέλειωτη στέπα. Σε φωτογραφίες που μου δείχνει η ξεναγός η νέα πόλη της Αστάνα 20 χρόνια πριν, όταν άρχισε να κτίζεται, δεν υπάρχει τίποτε, είναι όλη μία στέπα και ξεχωρίζει μόνο το σύμβολο της νέας πόλης, ο πύργος Baiterek.

Τα «πολιτιστικά» στις χώρες του Υπαρκτού Κομμουνισμού ήταν πάντα στο ευρύτερο πλαίσιο της Προπαγάνδας του Καθεστώτος και φυσικά πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα του πληροφοριοδότη…(ALZHIR Memorial Gulag)

Σήμερα η νέα Αστάνα είναι η πιο μοντέρνα πόλη της Κεντρικής Ασίας, κάπου μεταξύ Σιγκαπούρης και Ντουμπάι !

Παρατηρώ στα δεξιά του δρόμου καθώς πηγαίνουμε ένα διπλό στιβαρό φράχτη, ύψους τουλάχιστον δύο μέτρων με τσιμεντένιους πασσάλους και σταθερές οριζόντιες σανίδες για πολλές δεκάδες χιλιόμετρα.

Ρωτώ την ξεναγό και μου απαντάει:

-είναι για τους πλευρικούς ανέμους, που είναι πολύ δυνατοί τον χειμώνα στην στέπα και μεταφέρουν το χιόνι στον αυτοκινητόδρομο και φυσικά είναι και για τα άγρια ζώα.

Ο δρόμος είναι σε πολύ καλή κατάσταση με συχνές πινακίδες και διπλή κίτρινη διαγράμμιση.

Αυτό όμως που νιώθω είναι ένα “ατέλειωτο ισιάδι” στην απέραντη στέπα… Ίσως για αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα δεν υπάρχει καμία στροφή. Πραγματικά καμία στροφή!!!

Εδώ, όλα τα μεγέθη είναι τεράστια. Καθώς διαβάζω, το Καζακστάν γεωγραφικά σε έκταση είναι η 9η χώρα στον κόσμο.

Το πρώτο χωριό-κωμόπολη που συναντάμε στα δεξιά μας, είναι  μετά από 100 περίπου χιλιόμετρα από την Αστάνα !

Παρατηρώ στα δεξιά του αυτοκινητοδρόμου καθώς πηγαίνουμε,  την σιδηροδρομική γραμμή, που στα χρόνια του σταλινικού ζόφου, μετέφερε τις τυραννισμένες ψυχές στην άβυσσο. Το Lonely planet εκτιμά, πως το ετήσιο ποσοστό θανάτων στο Karlag Gulag ήταν της τάξης του 30%!

Τάφος βρέφους, λίγο έξω από το Karlag museum, στο παιδικό νεκροταφείο Mamochkino.

Πιο κάτω περνάει μία εμπορική αμαξοστοιχία, την υπολογίζω γύρω στο χιλιόμετρο!

Στα 30 με 40 χιλιόμετρα πριν την Καραγκάντα, είναι αυτό το μεγάλο βιομηχανικό κέντρο του Καζακστάν με τα πολλά εργοστάσια μεταλλουργίας και κυρίως άνθρακα, ενώ στο βάθος βλέπω 3-4 αγέλες  αλόγων να βόσκουν.

Λόφοι από σκούρο μετάλλευμα,  μεταφέρεται με τρένα και φορτηγά στα εργοστάσια επεξεργασίας. Σήμερα στην Καραγκάντα αντικρίζεις σκουριασμένα βιομηχανικά υπολείμματα, που “διακοσμούν” τον σχεδόν ατελείωτο ορίζοντα γύρω από την γκρίζα πόλη. Η βιομηχανία εξόρυξης άνθρακα για την οποία  έγινε διάσημη η πόλη κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης, αργά – αργά κλείνει και καταρρέει.

Μπαίνουμε στη βιομηχανική πόλη και ο οδηγός μας αφήνει σε ένα πάρκινγκ. Εκεί μας παραλαμβάνει ένα άλλο Jeep με καινούργια ξεναγό, την Όλγα, πού θα μας ξεναγήσει στο κεντρικό Μουσείο του Karlag Gulag και στην γύρω περιοχή, που βρίσκεται στην Dolinka, 40 χλμ. Ν.Δ της Καραγκάντα.

Τώρα το αρχικό διοικητικό κτίριο που επισκεπτόμαστε και λειτουργεί σήμερα ως Μουσείο, είναι σταλινικής αρχιτεκτονικής και φτιάχτηκε από τους φυλακισμένους. Εδώ ήταν η διοίκηση ενός συμπλέγματος 26 γκουλάγκ, που απλώνονταν σε μία έκταση μεγαλύτερη εκείνης της Γαλλίας στην αχανή στέπα..!

Ένα από τα μεγαλύτερα γκουλάγκ του Ιωσήφ Στάλιν. Εδώ υπήρξε τρόφιμος  ο νομπελίστας συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και εμπνεύστηκε το περίφημο βιβλίο του “Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ”, με το οποίο η Δύση γνώρισε τον φρικτό και ερεβώδη κόσμο ενός ανεξέλεγκτου καθεστώτος.

. Βαγόνι της εποχής Στάλιν, στο ALZHIR Memorial Gulag. Σ’ αυτά τα βαγόνια μεταφέρονταν πάνω από 70 γυναίκες…!

Το Μουσείο καταλαμβάνει 25 αίθουσες, που αφηγούνται την ζωή των κρατουμένων.

Οι κάτοικοι της περιοχής Dolinka, που είναι το κτίριο του αρχηγείου του συμπλέγματος των γκουλάγκ, περιγράφουν τη γύρω στέπα ως ένα μεγάλο ομαδικό τάφο.

Πιο κάτω ένα χωράφι είναι γεμάτο με σιδερένιους σταυρούς, ένα μέρος όπου θάφτηκαν εκατοντάδες παιδιά, “απόγονοι των εχθρών του λαού”.

Είναι γνωστό ως νεκροταφείο Mamochkino.

Στο Karlag Gulag, στα 30 χρόνια λειτουργίας του, σχεδόν ένα εκατομμύριο πολίτες άφησαν την τελευταία τους πνοή. Ένα έγκλημα ασύλληπτων διαστάσεων, χωρίς τιμωρία!

Το Karlag Gulag υπάρχει για χάρη του μέλλοντος. Τέτοια αδιανόητα εγκλήματα δεν μπορούν και δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Το Μουσείο σήμερα λειτουργεί ως μία ιστορική αναπαράσταση και απεικόνιση αυτής της ανείπωτης θηριωδίας.

. Εικαστική κατασκευή στο ALZHIR Memorial Gulag.

Σε ένα μικροσκοπικό μουσείο χωριού της Dolinka, μας εξηγεί η ξεναγός, πως εκτίθεται ένα ημερολόγιο κρατουμένου, με μία βιαστική καταχώρηση τον Μάρτιο του 1953 : “Σήμερα έγινε μία ανακοίνωση… ότι ο Στάλιν πέθανε… δεν μπορώ να το πιστέψω”.

Το Karlag Gulag έκλεισε με τον θάνατο του Στάλιν. Συχνά πολλοί επιζώντες και οι φύλακές τους μη μπορώντας να βρουν πού να πάνε, εγκαταστάθηκαν γύρω στα ίδια χωριά σχηματίζοντας μία ανήσυχη συγχώνευση τραγωδιών…

“Υπάρχει μία υφέρπουσα προσπάθεια για να δικαιωθεί ο Στάλιν και αυτό είναι μία μεγάλη ανησυχία” δήλωσε η Yekaterina Kuznetsova, μία εξέχουσα ερευνήτρια των γκουλάγκ.

Και συνεχίζει: “Η Ιστορία είναι πονηρή. Τείνει να επαναλαμβάνεται”…

Το ALZHIR memorial Gulag είναι το αρτικόλεξο, που σημαίνει στα ρώσικα “Στρατόπεδο των συζύγων των προδοτών της πατρίδας”. Το στρατόπεδο αυτό ήταν το μοναδικό στην  Σοβιετική  Ένωση, μόνο για γυναίκες και λειτούργησε ανάμεσα στα 1938 – 1953.

Ήταν τόπος της ανθρώπινης τραγωδίας κατά την περίοδο της Σταλινικής καταστολής. Εάν οι Αρχές συνελάμβαναν τον σύζυγο, έπρεπε η γυναίκα του να υπογράψει δήλωση μετανοίας για τον σύζυγο που είχε επιλέξει. Εάν δεν το έκανε, οδηγούνταν μαζί με τα παιδιά της ως τριών χρόνων σε αυτό το στρατόπεδο.

Γυναίκες αξιόλογες, με σημαντική προσφορά, σύζυγοι διάσημων πολιτικών και δημοσίων προσώπων, ποιήτριες, καλλιτέχνες, πιανίστριες, συγγραφείς, ο ανθός της σοβιετικής κοινωνίας μεταφέρθηκαν εδώ σ’ αυτό το στρατόπεδο, πολλές αφήνοντας λόγω των συνθηκών την τελευταία τους πνοή.

Σήμερα, ο χώρος αυτός 40 χλμ. Δ της Αστάνα, στην περιοχή Akmola, φιλοξενεί  Μουσείο και Μνημείο για τα θύματα  της πολιτικής καταστολής και του Ολοκληρωτισμού.

Ανάκριση γυναίκας κρατούμενης στο ALZIR Memorial Goulag.

Το ALZHIR Memorial Gulag θα παραμείνει πάντα σιωπηλός μάρτυρας της ανθρώπινης τραγωδίας του περασμένου αιώνα.

Μια μεταλλική αψίδα ύψους 18 m, η περίφημη  “Αψίδα της Συγνώμης”,  στήθηκε εκεί από τις γυναίκες που επέζησαν και με την αρωγή του κράτους του Καζακστάν. Στέκει εκεί ως μία απέραντη συγνώμη της ανθρωπότητας σ’ αυτές τις γυναικείες φιγούρες,  που δεν άντεξαν το μαρτύριο…

Οι κρατούμενες, με ξυρισμένα κεφάλια, δούλευαν 12 – 15 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες στην εβδομάδα, στο ακραίο κλίμα της απέραντης στέπας! Τα γεύματα τους ήταν πολύ αραιά, ένα κομμάτι μαύρο ψωμί  μ’ έναν κακής ποιότητας χυλό.

Πεινούσαν συνεχώς, σε πολικές θερμοκρασίες και υπέφεραν συχνά από ασθένειες.

Το Μουσείο άνοιξε την 31η Μαΐου 2007, ημέρα που το Καζακστάν γιορτάζει την ημέρα μνήμης των θυμάτων των μαζικών καταστολών στη Σοβιετική Ένωση.

Αναπαριστά σκηνές από τη ζωή των εγκλείστων, κατασκευές, έγγραφα, φωτογραφίες και ντοκουμέντα των φυλακισμένων. Από τα πιο συγκλονιστικά εκθέματα του Μουσείου είναι τα γράμματα από τα παιδιά προς τις φυλακισμένες μητέρες τους.

Στα  περίχωρα  της περιοχής ένα μνημείο  σηματοδοτεί τον ομαδικό τάφο, όπου χιλιάδες γυναίκες χάθηκαν εδώ, βλέποντας την αιωνιότητα…

Έξω από το Μουσείο εκτίθεται ένα original βαγόνι της εποχής Στάλιν, όπου στριμώχνονταν πάνω από 70 γυναίκες, σε ένα τόσο μικρό χώρο, για να μεταφερθούν εδώ.

Μετά το κλείσιμο των φυλακών το 1953, αναφέρθηκε ότι 1507 γυναίκες κρατούμενες, γέννησαν ως αποτέλεσμα  βιασμού τους από τους φρουρούς!!!

Φωτογραφίες και προσωπικά είδη από κρατούμενες στο ALZIR Memorial Goulag. Ανάμεσά τους καλλιτέχνες, ποιήτριες, πιανίστριες, συγγραφείς : η αφρόκρεμα της Σοβιετικής κοινωνίας.

Η εκστρατεία του Μεγάλου Τρόμου του Στάλιν αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ωστόσο, οι επιζώντες και οι ακτιβιστές θρηνούν την απροθυμία της Ρωσίας, να αντιμετωπίσει τη θηριωδία και την φρίκη του παρελθόντος της.

Οι υπερασπιστές της Μνήμης κατηγορούν τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ότι προσπαθεί να «ασβεστώσει» την κληρονομιά του Μέγιστου Δικτάτορα.

Προσπαθεί να μετατρέψει τις εκκαθαρίσεις και τις φρικαλεότητες του Στάλιν σε ένα ξεχασμένο κεφάλαιο της Σοβιετικής Ιστορίας.

Πάρις  Γαβριηλίδης    Θεσσαλονίκη,  Μάϊος – Ιούνιος ‘24.

ΣΗΜ.: Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι ένα πολύ μικρό δείγμα από 1.000 περίπου φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν με μηχανή CANON EOS RP  24 – 105mm, στη διάρκεια του 32ήμερου Ταξιδιού στην Κεντρική Ασία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κ. Χολέβας: ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΓΓΑ

0

Ο Μακεδονικός Αγώνας παραμένει πάντα επίκαιρος  λόγω των εθνικιστικών εξάρσεων όλων των γειτόνων μας. Η αξιοποίηση μηνυμάτων με διαχρονική αξία είναι απαραίτητη σε μία εποχή κατά την οποία η Ελληνική Ιστορία διαστρεβλώνεται έξωθεν  και έσωθεν. Η 7η Ιουνίου μάς δίνει την αφορμή να θυμηθούμε δύο αγωνιστές που απαγχονίσθηκαν από τους Βουλγάρους κομιταζήδες το 1907 στο αποκορύφωμα του Αγώνα. Πρόκειται για τον Μεσσήνιο Ανθυπολοχαγό Σαράντο Αγαπηνό, γνωστό με το πολεμικό ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας, και τον Ναουσαίο συνεργάτη του Αντώνη (Τώνη) Μίγγα.

Ο Άγρας έγινε γνωστός στο Πανελλήνιο από το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Στα Μυστικά του Βάλτου». Η δράση του στη βαλτώδη λίμνη των Γιαννιτσών, η οποία σήμερα πλέον έχει αποξηρανθεί, ήταν δύσκολη αλλά και επιτυχής. Αντιμετώπισε τις βουλγαρικές ένοπλες ομάδες κρυμμένες μέσα στα καλάμια και την ομίχλη και ταυτόχρονα ταλαιπωρήθηκε από την ελονοσία. Κατόρθωσε, σε συνεργασία με εθελοντές από την Ελεύθερη Ελλάδα και εντόπιους αγωνιστές, να καθαρίσει τον δρόμο που ένωνε τη Θεσσαλονίκη με τη Δυτική Μακεδονία. Συνελήφθη μετά από παρασπονδία του Βουλγάρου Ζλατάν έξω από τη Νάουσα και απαγχονίσθηκε σε μια καρυδιά ανάμεσα στα χωριά Τέχοβο και Βλάντοβο, που μετονομάσθηκαν σε Καρυδιά και Άγρας. Δίπλα του κρεμάσθηκε και ο έγγαμος ράφτης Τώνης Μίγγας που τον ακολούθησε με συγκινητική προσήλωση. Ένα παλληκάρι από τη Νότιο Ελλάδα, Ανθυπολοχαγός του Πεζικού, έρχεται εθελοντικά να βοηθήσει τον Ελληνισμό στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Και ένας εντόπιος αγωνιστής τον ακολουθεί γνωρίζοντας τους κινδύνους.

Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας της δεύτερης φάσης του Μακεδονικού Αγώνα: 1904- 1908. Η ενότητα του Ελληνισμού. (Είχε προηγηθεί η πρώτη φάση το 1878 κατά των ρωσικών σχεδίων για τη Μεγάλη Βουλγαρία). Οι διπλωμάτες Ίων Δραγούμης και Λάμπρος Κορομηλάς κατέστρωσαν το σχέδιο με λεπτομέρειες. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι Μητροπολίτες επέδειξαν ευφυΐα και πατριωτισμό. Οι Αξιωματικοί ήλθαν από την Αθήνα να εκπαιδεύσουν τους εντοπίους Μακεδόνες. Παράδειγμα ο ηρωικός  Παύλος Μελάς. Οι εθελοντές Μανιάτες, Κρητικοί, Κύπριοι κ.α. ήσαν παρόντες. Οι  δασκάλες τολμούσαν να μιλούν για Χριστό και Ελλάδα παρά τον κίνδυνο να φονευθούν από τους κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ (VMRO). Οι μειξίγλωσοι Έλληνες, Σλαβόφωνοι, Αρβανιτόφωνοι, Βλαχόφωνοι κατά συντριπτική πλειοψηφία επέδειξαν αφοσίωση στο Πατριαρχείο και στον Ελληνισμό. Η τρομοκρατία νικήθηκε. Ο Ελληνισμός ανάσανε και προετοίμασε το έδαφος για την απελευθέρωση του 1912-13.

Για τη σύγχρονη εποχή υπάρχουν ενδιαφέροντα μηνύματα:

  1. Ενωμένοι κερδίσαμε τη Μακεδονία. Σε λίγα χρόνια διχασθήκαμε και χάσαμε τη Μικρά Ασία.
  2. Οι επιτυχίες του Ελληνισμού οφείλονται κατά πολύ στην εθνική δράση της Εκκλησίας. Είναι ανιστόρητοι όσοι το αποσιωπούν.
  3. Κακώς οι προπαγάνδες των γειτονικών λαών προσπαθούν να ανακινήσουν μειονοτικά ζητήματα τονίζοντας τα διάφορα γλωσσικά ιδιώματα ελληνικών πληθυσμών. Το ανάμεικτο γλωσσικό ιδίωμα δεν σημαίνει διαφορετική εθνική συνείδηση.
  4. Στις αναφορές των δυτικών διπλωματών και στις Οθωμανικές απογραφές της εποχής εκείνης δεν υπάρχει καμία ένδειξη για «Μακεδονικό Έθνος».
  5. Οι Έλληνες που κέρδισαν τον Μακεδονικό Αγώνα είχαν  περάσει από τη χρεωκοπία του 1893, τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Το μυστικό ήταν το αξιακό υπόβαθρο. Πίστευαν στον Θεό και στη διαχρονική ιστορική πορεία του Έθνους μας.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 8.6.2024

“Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ”

0

“Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ”: ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΚΑΣΤΑΛΙΑ”, ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΣΩΡΕΥΜΕΝΩΝ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ “ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ”, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΕ ΟΚΤΩ ΚΑΙΡΙΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ…

 

Ο ΝΕΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΕΘΕΠΟΜΕΝΗ
ΔΕΥΤΕΡΑ, 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2024 

“ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ”, 08-09/06/24



Η Ευρώπη και το Μεταψυχροπολεμικό διεθνές σύστημα (video)

0
Π. Ήφαιστος, για ποια Ευρώπη μιλάμε;

Ολόκληρη η εκπομπή του enimerosi newshttps://e-enimerosi.com/ :Π. Ήφαιστος, για ποια Ευρώπη μιλάμε;

Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και με τον πολιτικό θερμόμετρο σε ολόκληρη την Ευρώπη να ανεβαίνει, στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου καλούνται οι ευρωπαίοι πολίτες να αναδείξουν το νέο κοινοβούλιο για την επόμενη πενταετία. Ένα ευρωκοινοβούλιο που θα κρίνει το μέλλον της Ευρώπης όχι για τα επόμενα πέντε χρόνια αλλά για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Στην εκπομπή παραθέτουν την άποψή τους οι:

  • Παναγιώτης Ήφαιστος: Καθηγητής πολιτικής θεωρίας του διεθνούς συστήματος, ευρωπαϊκή πολιτική, ευρωστρατηγικά (από 52.20 εως 1.20)
  • Σταύρος Καλεντερίδης: Διεθνολόγος
  • Απόστολος Πιστόλας: Αναλυτής εκλογικής συμπεριφοράς
  • Άννα Ιωαννίδου: Ομογενής από τη Στουτγάρδη και υποψήφια στις δημοτικές εκλογές της πόλης.

https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?gdpr=1&us_privacy=1—&gdpr_consent=CP_oksAP_oksAEsACBELA3EoAP_gAEPgAAYgJdJR7D7FbWFDwX5zaPsAMAhHRsCAQoQQAATBAmIBSAKQIAQCgkAQNASyBIACAAAAIiZBIQIECAAACUAAYAAAAACEAAAAgAJIIAAAgAEACABYAAICAAAAEAAIAAAAEUAAmBgAANIAGAAAhAAACAAAQAAAAAAAAgAAAAAAAAAACAAAAAAAAQAACAAAAQAIAAAAAAAAAAAAAAghBNJCPYXYrawoeQ8KZB5gBAEKKNgQCFACAACYJEhACQBSBACAUggCAAgUQBAAAAAABESAJAABAAEAAAgAKAAAAAAQgAAAEABJBAAAAAAgCQAKAAAAQAAAAAABAAAAAggAESEIABJAAwAAAAAABQAACAAAAAAAAEAAAEAAAAAAAAAAEAAAAAAAAQAAACAAAAAAAAAAACAAEAEQIAAAIAA.f_gAAAAAAAA&addtl_consent=2~70.89.93.108.122.149.196.259.311.313.323.358.415.429.449.486.494.495.540.560.574.609.798.821.827.864.981.1029.1040.1048.1051.1085.1095.1097.1126.1152.1205.1211.1268.1276.1284.1301.1365.1415.1423.1449.1570.1577.1584.1598.1651.1716.1735.1753.1765.1870.1878.1889.1958.1964.2008.2072.2090.2177.2253.2292.2299.2331.2337.2357.2373.2415.2501.2506.2526.2568.2571.2575.2614.2624.2657.2660.2677.2883.2970.3043.3155.3185.3188.3194.3218.3253.3272.3293~dv.&gpp_sid=-1&client=ca-pub-3669258623092777&output=html&h=280&slotname=8179492904&adk=2244754404&adf=2744188003&pi=t.ma~as.8179492904&w=720&abgtt=6&fwrn=4&fwrnh=100&lmt=1717784377&rafmt=1&format=720×280&url=https%3A%2F%2Fe-enimerosi.com%2Fvinteo%2Fston-dromo-pros-tis-evroekloges%2F%3Ffbclid%3DIwZXh0bgNhZW0CMTAAAR13tZAJ2vLbT0fqyFQdQdgMBmdikAgekbEghCbDG8J9OuNH16u6WPRpVEw_aem_AS3eM5ymEDsgI5F8MVKD_sjOzzBYsLKRMXPGKZY94vBqp8T82NGc1NwmgfY26lxsyu64KIazYyMT5poIbIKWG1KZ&fwr=0&fwrattr=true&rpe=1&resp_fmts=3&wgl=1&uach=WyJXaW5kb3dzIiwiMTUuMC4wIiwieDg2IiwiIiwiMTI1LjAuNjQyMi4xNDIiLG51bGwsMCxudWxsLCI2NCIsW1siR29vZ2xlIENocm9tZSIsIjEyNS4wLjY0MjIuMTQyIl0sWyJDaHJvbWl1bSIsIjEyNS4wLjY0MjIuMTQyIl0sWyJOb3QuQS9CcmFuZCIsIjI0LjAuMC4wIl1dLDBd&dt=1717784378442&bpp=2&bdt=1574&idt=826&shv=r20240605&mjsv=m202406050102&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&cookie=ID%3D2de8595b90d00d32%3AT%3D1717443010%3ART%3D1717682336%3AS%3DALNI_MbHQpmgaLkAauMLNwdwXF-bzCfTdQ&gpic=UID%3D00000e49373034b1%3AT%3D1717443010%3ART%3D1717682336%3AS%3DALNI_MYejqf_K5eaoiyyESBhDmCaQqnPLA&eo_id_str=ID%3D5f15f1079ee2f06a%3AT%3D1717443010%3ART%3D1717682336%3AS%3DAA-AfjZG3cmwWzJsmL3scF2rQXCr&prev_fmts=0x0%2C728x90&nras=1&correlator=7175300673420&frm=20&pv=1&ga_vid=1450553856.1717443005&ga_sid=1717784380&ga_hid=2011253735&ga_fc=1&u_tz=180&u_his=1&u_h=768&u_w=1366&u_ah=720&u_aw=1366&u_cd=24&u_sd=0.9&dmc=8&adx=389&ady=1009&biw=1498&bih=665&scr_x=0&scr_y=333&eid=44759876%2C44759927%2C44759837%2C31084199%2C31084257%2C44798934%2C95332586%2C95334510%2C95334527%2C95334573%2C95334579%2C95335262%2C31084381%2C95331954%2C95334054%2C95334160%2C31078663%2C31078665%2C31078668%2C31078670&oid=2&pvsid=2601360635000189&tmod=794574673&uas=0&nvt=1&ref=https%3A%2F%2Fl.facebook.com%2F&fc=1920&brdim=0%2C0%2C0%2C0%2C1366%2C0%2C1366%2C720%2C1517%2C665&vis=1&rsz=%7C%7CpeEbr%7C&abl=CS&pfx=0&fu=128&bc=31&bz=0.9&td=1&psd=W251bGwsbnVsbCxudWxsLDNd&nt=1&ifi=3&uci=a!3&btvi=1&fsb=1&dtd=1978

«Βροχή» οι παραιτήσεις στο ΠΝ λόγω μη καταβολής της αποζημίωσης πλεύσης

1

Το Επίδομα Στόλου φέρνει νέες παραιτήσεις, αντί να ανακόψει το κύμα της αποχώρησης εκτιμά η Πανελλαδική Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ) σε επιστολή προς τον υπουργό Αμυνας όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του ο ιστότοπος ArmyVoice.gr

Και συνεχίζει το άρθρο:

Η ΠΟΕΣ ενισχύει με σφοδρότητα τον σχολιασμό της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Περιφέρειας Αττικής (ΕΣΠΕΕΝΠΑ) για την πολύπαθη αποζημίωση για πλεύσιμη εκτέλεση υπηρεσίας των πληρωμάτων που υπηρετούν στο Στόλο, κάνοντας λόγο για διαχωρισμό σε παιδιά και αποπαίδια και μάλιστα με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Είναι, πλέον, ξεκάθαρο ότι μετά την ψήφιση της συγκεκριμένης διάταξης (άρθρου 62 του ν.5110) δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να γίνεται λόγος για λάθη ή συμπτώσεις.

Δεν μπορεί να εκληφθεί ως τυχαίο γεγονός ότι το Πολεμικό Ναυτικό, που εκ των πραγμάτων έχει τις περισσότερες μαζικές αποζημιώσεις λόγω των πλόων (όπως και το μεγαλύτερο αριθμό παραιτήσεων βεβαίως), σαρδελοποιείται υπό συνθήκες που επιδεινώνονται.

Τίθεται δε, το ερώτημα, μήπως τελικά η αρχική ΚΥΑ για την περιβόητη “προσαύξηση” προοριζόταν να αποτύχει και το πρόβλημα ήταν ότι δεν απέτυχε αρκετά;

Σύμφωνα με την ΠΟΕΣ, η Πολιτεία επέλεξε συνειδητά να δείξει την πραγματική της “ευγνωμοσύνη” διατηρώντας την αποζημίωση σε επίπεδο αντιτίμου, διότι πέρα από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα που αναμένεται να χρησιμοποιηθούν, η εφορία θα παραμείνει ο μεγάλος κερδισμένος.
Όσο κι αν επιχειρηθεί να “καλλωπιστεί” η ΚΥΑ, το πλαίσιο έχει ήδη δημιουργηθεί και είναι αυστηρότατο. Ενδιάμεσα, το προσωπικό του ΠΝ θα συνεχίζει να εμπαίζεται και να απαξιώνεται και το μέλλον δεν προμηνύεται ρόδινο. Ίσως να μην συμπεριλαμβάνεται στην περιβόητη “νέα δομή των ΕΔ”…

Στην επιστολή της προς τον ΥΕΘΑ η ΠΟΕΣ αναφέρει:

Την 23/01/24 παραβρεθήκατε στην τελετή παράδοσης – παραλαβής καθηκόντων Αρχηγού Στόλου, όπως προκύπτει και από σχετικό ενημερωτικό δελτίο που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ. Στο δελτίο εμπεριέχεται και η ομιλία σας προς το προσωπικό της Φ/Γ ΥΔΡΑ, όπου μεταξύ άλλων είπατε:

«Πρέπει να προχωρήσουμε σε νέα σκάφη, σε νέες τεχνολογίες και μάλιστα, τολμώ να πω και σε σκάφη αυτόνομα κινούμενα στη θάλασσα ή κάτω από αυτήν.
Όμως, αυτό το οποίο όλοι συνυπογράφουμε, είναι ότι ακόμα και το πιο τεχνολογικά προηγμένο μέσο είναι παντελώς αδιάφορο εάν δεν μπορεί να υποστηριχθεί από το ανθρώπινο δυναμικό, το μεγάλο, το πραγματικό μας όπλο και το σημείο υπεροχής μας.

Και αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που κινεί τον Στόλο μας απαιτεί από όλους εμάς την αναγνώριση της συνδρομής του στην υπεράσπιση της πατρίδας.
Η παρατήρηση δε αυτή αφορά το σύνολο των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Ειδικά όμως για τον Στόλο, μια και βρίσκομαι σήμερα εδώ στην «Ύδρα», θα ήθελα να πω ότι είναι προφανές στην ηγεσία του Υπουργείου ότι η προσαύξηση του Επιδόματος Ιδιαιτέρων Συνθηκών δια του Επιδόματος Αποστολής, δεν έχει εκπληρώσει τον σκοπό της.

Πρέπει λοιπόν να το δούμε πάλι και να φροντίσουμε ώστε αυτό το Επίδομα, ανάλογα ρυθμιζόμενο, να αποδώσει στα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού όχι αντίτιμο για την υπηρεσία που παρέχουν στην πατρίδα – ούτε το απαιτούν ούτε αυτός είναι ο τρόπος να το εκφράσουν- αλλά τη δίκαιη ευγνωμοσύνη της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας απέναντι στη μεγάλη εκπλήρωση του εθνικού καθήκοντος και της εθνικής αποστολής.»

Προσφάτως ψηφίστηκε ο (ι) σχετικός νόμος, όπου και συμπεριλαμβάνεται το κατάπτυστο άρθρο 62.

Οι λόγοι για τους οποίους το χαρακτηρίζουμε έτσι θεωρούμε ότι έχουν ήδη τεκμηριωθεί επαρκώς με έγγραφο της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Περιφέρειας Αττικής (Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Ν.Π.Α.), με το οποίο αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι θεσπίστηκε πλαίσιο πολύ χειρότερο από το υφιστάμενο, ακόμα κι αν η υπό δημοσίευση ΚΥΑ επιχειρηθεί να φανεί «γενναιόδωρη». Παρά ταύτα θα προβούμε σε ένα σύντομο σχολιασμό.

Τι επιτυγχάνει το άρθρο 62 με τον τρόπο που ψηφίστηκε:

Πρώτον, συγχωνεύει για το σύνολο των ΕΔ στην περίπτωση ΚΔ΄ τις «ειδικές αποστολές» και τις «ειδικές αποστολές υψηλής επιχειρησιακής ευθύνης», εισάγοντας παράλληλα τρεις νέες προϋποθέσεις:

(α) τις εξαιρετικές περιπτώσεις ειδικών αποστολών,
(β) το εξωτερικό
(γ) την ύπαρξη διεθνών υποχρεώσεων της χώρας.

Δεύτερον, οποιαδήποτε «ειδική αποστολή» (πλους) του ΠΝ δεν πληροί τις ανωτέρω προϋποθέσεις, αυτομάτως θα σαρδελοποιείται στην περίπτωση ΚΓ΄, όπου και ήδη επανακατηγοριοποιείται το σύνολο των πλόων του ΠΝ. Κοινώς, η περίπτωση ΚΓ΄ εμπλουτίζεται.

Η περίπτωση ΚΔ΄ και μόνο αυτή είναι που αποσυνδέεται από το εισόδημα, ενώ η περίπτωση ΚΓ΄ (δηλαδή κατά τα φαινόμενα πολλοί περισσότεροι πλόες σε σχέση με την υφιστάμενη κατάπτυστη ΚΥΑ της ‘‘«προσαύξησης» στο επίδομα ιδιαίτερων συνθηκών εργασίας’’) θα εξακολουθήσει να φορολογείται ως εισόδημα. Κοινώς, παραμένει «αντίτιμο», σε αντίθεση με τις υποσχέσεις σας.
Παρά το γεγονός ότι υποδείξαμε εγκαίρως και σε διάφορους τόνους (κυρίως καλοπροαίρετα) το πρόβλημα ως «σφάλμα», η ψήφιση του νόμου απέδειξε ότι κανένα σφάλμα δεν υπήρξε.

Επρόκειτο περί ξεκάθαρης πολιτικής βούλησης που ήρθε να ακυρώσει πλήρως τις εξαγγελίες σας ενώπιον του προσωπικού του ΠΝ, ενώπιον του νέου Α/ΓΕΝ, ενώπιον του νέου Αρχηγού Στόλου, για αποκατάσταση της αδικίας που η προηγούμενη Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ θέσπισε και που επίσης, είχαμε εγκαίρως αναδείξει ως μείζον πρόβλημα και, δυστυχώς, δικαιωθήκαμε για τα αποτελέσματα.

Δυστυχώς, η τοποθέτηση του Α/ΓΕΕΘΑ κατά τη συζήτηση με τους φορείς μόνο χειρότερα δείχνει να έκανε τα πράγματα.

Ενώ ένας Αρχηγός είναι για όλους τους στρατιωτικούς, στη συγκεκριμένη περίπτωση χώρισε από βήματος συνολικά το προσωπικό των ΕΔ σε παιδιά και αποπαίδια, με βάση κριτήρια τα οποία δεν καθίστανται σαφή και τα οποία για μια ακόμα φορά δείχνουν να φέρνουν δυσμενές πρόσημο εις βάρος, κυρίως, του προσωπικού του ΠΝ και μάλιστα εις επίγνωση της Ηγεσίας.

Για την αποζημίωση τέθηκαν τρεις διαφορετικές διευκρινίσεις οι οποίες είναι εντελώς ασύμβατες μεταξύ τους:
Η επικινδυνότητα των αποστολών.
Η κλιμάκωση με βάση το βαθμό.
Τα καθήκοντα.

Παράλληλα, ενώ ο κ. Αρχηγός έδειξε να γνωρίζει το μισθό του κυβερνήτη, δεν φάνηκε να είναι ενήμερος για το μισθό του Διόπου, ενώ παράλληλα απέφυγε να διευκρινίσει εάν ο Δίοπος που, ένεκα υποστελέχωσης, καλύπτει δύο ή τρεις θέσεις, θα λάβει «επίδομα» για το σύνολο των θέσεων που καλύπτει.
Εκτός αν η ανάθεση διπλών και τριπλών καθηκόντων είναι θέμα β’ διαλογής.

Σε αυτό το σημείο διαφαίνεται να αξίζει να δοθεί μια πρόσθετη προέκταση στο προσεχές μέλλον σε επίπεδο Υγείας και Ασφάλειας (πχ ατυχημάτων, θανάτων, αυτοκτονιών, με συσχετισμό ανά βαθμό και καθήκοντα).

Ωστόσο, το ακόμα σοβαρότερο ήταν το γεγονός ότι έγινε γενική κι αόριστη επίκληση μιας «επικινδυνότητας» που θα καθορίζει (διαχωρίζει) τις αποστολές, ποιοτικά. Θεωρούμε ότι η Ένωση Νήσων δικαίως διερωτάται δημοσίως, ποιες από τις προϋποθέσεις «επικινδυνότητας» πληρούνταν όταν βυθίστηκε η ΤΠΚ ΚΩΣΤΑΚΟΣ σε διακλαδική εθνική άσκηση, ή όταν εμβολίστηκε το ΝΘΗ ΚΑΛΛΙΣΤΩ κατά τη διαδικασία απάρσεως, έξω από τη νήσο Ψυττάλεια.

Δυστυχώς, η αναφορά του κ. Αρχηγού δεν διαπιστώσαμε να προκάλεσε καμία αντίδραση από το σύνολο των παρευρισκόμενων τριών αποστράτων Ναυάρχων, οι οποίοι εξ όσων έχουμε αντιληφθεί σωστά, υπερψήφισαν το άρθρο ως είχε. Όπως υπερψήφισαν και το άρθρο 61, που ολοκληρώνει τον όλεθρο κατά του προσωπικού του ΠΝ και αφορά αποκλειστικά τις κρατήσεις για το υφιστάμενο επίδομα έναντι του εφάπαξ βοηθήματος, οι οποίες εξαϋλώθηκαν προφανώς υπέρ Μετοχικών Ταμείων.

Την ίδια στιγμή δεν διαπιστώσαμε να γίνεται καμία αναφορά στα κριτήρια που φαίνονται να παραμένουν και διαχωρίζουν τις «απλές» αποστολές από τις υπόλοιπες, όπου οι μεν πρώτες αφορούν αποκλειστικά το ΠΝ ενώ οι δεύτερες το σύνολο του «προσωπικού των ΕΔ», δηλαδή του ΣΞ και της ΠΑ, οι οποίες θα αφορούν εκ των πραγμάτων μικρό μέρος του συνόλου και μόλις ένα μικρό μέρος αυτών του ΠΝ για τις οποίες (και προφανώς μόνο γι’ αυτές) θεσπίζονται επιπλέον όροι και προϋποθέσεις.

Θεωρούμε προφανές ότι η ΚΥΑ που θα ακολουθήσει δεν μπορεί να ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο, το οποίο όπως διευκρινίστηκε θα αφορά μόνο όσους πλέουν, δηλαδή υπηρετούν σε πολεμικά πλοία.

Εικάζουμε ότι δεν είναι γνωστό πόσο προσωπικό υποστήριξης και, κυρίως, για πόσες και σε τι ώρες απαιτήθηκε να εργαστεί για να προετοιμαστεί εγκαίρως η Φ/Γ ΥΔΡΑ.

Κύριε Υπουργέ,

Όταν μετά τη δημόσια αναγνώριση ενός φιάσκου θεσπίζεται ένα μέτρο που ήδη από τα πρώτα στάδια έχουμε προειδοποιήσει ότι θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο, τότε λάθος επαναλαμβανόμενο παύει να είναι λάθος.

Όταν δεύτερος Α/ΓΕΕΘΑ τοποθετείται απαξιωτικά (το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί) κατά του ΠΝ, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για σύμπτωση.

Σήμερα η συζήτηση αφορά κατά βάση το προσωπικό του ΠΝ, αύριο μεγαλύτερο μέρος ή ακόμα και το σύνολο των ΕΔ.

Διερωτόμαστε λοιπόν, όταν ο αυριανός ΥΕΘΑ συνειδητοποιήσει τα ολέθρια αποτελέσματα της ΚΥΑ που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσει το νόμο 5110/2024, θα αναγνωρίσει ότι και το συγκεκριμένο μέτρο απέτυχε, ή μήπως τελικά αυτός είναι ο στόχος;

Μήπως το λάθος ήταν ότι η προηγούμενη ΚΥΑ δεν απέτυχε αρκετά και τώρα επιχειρείται να «διορθωθεί» προς το χειρότερο;

Ένα θέμα που τέθηκε και θεωρούμε ιδιαίτερα σοβαρό, αν και υποθετικό, είναι και το εξής:

Μήπως τελικά η περιβόητη ατζέντα 2030 που εμπεριέχει και νέα δομή των ΕΔ, συμπεριλαμβάνει και πλήρη «ανανέωση» (αντικατάσταση) του προσωπικού;

Μήπως από το προσωπικό του σήμερα, πρέπει να φύγουν το συντομότερο δυνατόν όσο το δυνατόν περισσότεροι, ώστε να παραμείνουν λίγοι που να διαμαρτύρονται για τα δυσμενή μέτρα που έρχονται;

Μήπως το «νέο προσωπικό» πρέπει να είναι πολύ λιγότερο, διότι όπως εξαγγείλατε (και κακώς περιέπεσε σε δεύτερη μοίρα) ότι η νέα δομή θα βασίζεται σε «σκάφη αυτόνομα κινούμενα στη θάλασσα ή κάτω από αυτήν», δηλαδή θα απαιτούν πολύ λιγότερο προσωπικό με διαφορετική ειδίκευση;

Μήπως αυτό το πολύ λιγότερο προσωπικό καλό είναι να μην θυμάται ότι ακόμα σήμερα οι στρατιωτικοί προβλέπεται να λαμβάνουν το εφάπαξ βοήθημα (το οποίο είναι δικά τους χρήματα) ή έχουν ακόμα δημόσια (στρατιωτική) περίθαλψη έστω με τα όποια προβλήματα (η οποία εξακολουθεί να είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα), ή ότι καταβάλουν αγώνα να επανέλθουν οι μισθοί τους σε βιώσιμα επίπεδα που, κατ’ αρχάς, να διασφαλίζουν μια αξιοπρεπή διαβίωση;

Εν τέλει, μήπως το πακέτο μέτρων που προβλέπεται να έρθει, στο πλαίσιο της υλοποίησης των «Οδικών Χαρτών» (σταδιοδρομικό, νέο μισθολόγιο, Σώμα Υπαξιωματικών κλπ) θα αποσκοπεί στην πλήρη υποστήριξη αυτής της νέας δομής, στο πλαίσιο της οποίας η «υποαμοιβή» θα είναι ο μισθός του μέλλοντος;

Δυστυχώς, προς μεγάλη απογοήτευση όλων μας, φανήκατε ανακόλουθος. Υποσχεθήκατε την αποκατάσταση μιας αδικίας και θεσμοθετήσατε μια ακόμα μεγαλύτερη. Εκτός εάν αυτή είναι η «δίκαιη ευγνωμοσύνη της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας» έναντι του ένδοξου ΠΝ, την οποίαν εσείς επικαλεστήκατε.
Αν οι παραιτήσεις για το πρώτο τετράμηνο του 2024 έχουν διπλασιαστεί σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2023, πολύ φοβούμαστε (και προειδοποιούμε δίχως να εισακουγόμαστε) ότι η συνέχεια θα είναι εφιαλτική για το ΠΝ (και ίσως όχι μόνο γι’ αυτό).

Θα έχει, ωστόσο, ενδιαφέρον να δούμε αν η Ηγεσία εξακολουθεί να παραμένει στη σφαίρα της λογικής «αν υπάρχουν οφέλη από τις παραιτήσεις», ερώτημα που έχουμε θέσει αλλά ακόμα δεν έχει απαντηθεί. Το «μεγάλο, το πραγματικό μας όπλο και το σημείο υπεροχής» εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται απαξιωτικά, με εμπαιγμό.
Ως εκ τούτων, επειδή τα λόγια δεν έχουν καμία αξία αν δεν συνοδεύονται από αντίστοιχα μέτρα, θα αναμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την (έτοιμη εξ όσων καταλάβαμε) ΚΥΑ που θα ρυθμίζει το θέμα, οπότε επιφυλασσόμαστε για το συνολικό σχολιασμό μας όταν έρθει η ώρα.

Σε πρώτη φάση κρατάμε το γεγονός ότι η αρχική ΚΥΑ – φιάσκο μπόρεσε να διατηρηθεί μόλις 14 μήνες. Όπως πετύχαμε να πιέσουμε την Ηγεσία να ακυρώσει μέρος των ενεργειών της σε σύντομο (από την κυκλοφορία της) χρονικό διάστημα, έτσι θα συνεχίσουμε να πράττουμε και στο μέλλον όπου απαιτείται.

Πηγή: ArmyVoice.gr

Κύπρος και Βαλκάνια «κείνται μακράν» για τον υπουργό Αθηνών και … Mεγάρου Μαξίμου

1

Αποκαρδιωτική είναι η εικόνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μια ματιά και μόνο στην ατζέντα των συναντήσεων, επισκέψεων και συμμετοχών του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στα διάφορα Φόρουμ, δείχνει ότι η Αθήνα έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων της την Κύπρο και τα Βαλκάνια. Δύο «μέτωπα», από τα οποία αναφύονται συνεχώς νέα και σοβαρά προβλήματα.

Για να μην μιλήσει κανείς για τις προκλήσεις του Αλβανού πρωθυπουργού, Εντι Ράμα, μέσα στην Αθήνα, τα προβλήματα με τα Σκόπια, τις περίεργες μεθοδεύσεις «μυστικής διπλωματίας» της αδελφής του πρωθυπουργού, Ντόρας Μπακογιάννη, για το Κόσσοβο, και την εγκατάλειψη της Μεγαλονήσου, σύμφωνα με πάμπολλες διαμαρτυρίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας στον κυπριακό Τύπο.

Το «ημερολόγιο» του Γ. Γεραπετρίτη δείχνει ότι ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών δεν ταξιδεύει ούτε καν στην εγγύς γειτονιά μας, για να κάνει ουσιαστικές επαφές και παρεμβάσεις, και όχι για τα μάτια του κόσμου, βέβαια. Οι επισκέψεις του στα Βαλκάνια είναι απειροελάχιστες. Και με όποιους, λίγους, Βαλκάνιους έχει συναντηθεί, αυτό έγινε στην Αθήνα.

Γενικότερα, ο ίδιος φαίνεται πως προτιμάει να κατοικοεδρεύει στο … κλεινόν άστυ, και να μην πολυαπομακρύνεται από τον «προϊστάμενό» του, Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλωστε, αναλαμβάνει πλείστες όσες αποστολές του αναθέτει το μέγαρο Μαξίμου στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο (μέχρι και με την ηγεσία της Εκκλησίας ασχολείται, «υπόθεση υποκλοπών», Τέμπη, κ.ο.κ.), παντελώς άσχετες με το πόστο του ως υπουργού Εξωτερικών.

Η Κύπρος κείται μακράν

Ακόμα και στην Κύπρο έχει κάνει μόλις δύο επισκέψεις. Η πρώτη, βέβαια, είναι επιβεβλημένη. Κάθε πρωθυπουργός, υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Αμυνας, είθισθαι να κάνει την πρώτη επίσκεψή του στη Μεγαλόνησο. Αυτή έγινε στις 4 Ιουλίου του 2023. Η δεύτερη έγινε περί τους δέκα μήνες (!) μετά, στις 2 Απριλίου του 2024. Στο ενδιάμεσο, στις 10 Νοεμβρίου 2023, δέχτηκε στην Αθήνα τον Κύπριο ομόλογό του, Κωνσταντίνο Κόμπο, ο οποίος, ως είθισθαι, έκανε την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα.

Ολα αυτά ενώ το Κυπριακό «καίει» και οι μεθοδεύσεις σε Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Αγκυρα, διόλου θετικές για τα ελληνικά και κυπριακά εθνικά συμφέροντα είναι. Προ ημερών, μετά τη συνάντησή του με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στη Νέα Υόρκη, ο Γ. Γεραπετρίτης, είπε πως «προσδοκούμε ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα, με πρωτοβουλία της προσωπικής απεσταλμένης του γ.γ., θα υπάρξουν περαιτέρω συζητήσεις για να μπορέσουμε να εκκινήσουμε τον διάλογο» της Κυπριακής Δημοκρατίας με τα κατεχόμενα.

Απλή «αρωγή»

Και πρόσθεσε: «Με τον γ.γ. συμφωνήσαμε ότι είναι μια σημαντική στιγμή. Είναι μια ευκαιρία, την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε χαμένη και προς την κατεύθυνση αυτή η Ελλάδα θα σταθεί αρωγός με την Κυπριακή Δημοκρατία, έτσι ώστε να καταφέρουμε να κάνουμε σημαντικά βήματα για την επίλυση του χρόνιου προβλήματος του Κυπριακού».

 

«Αρωγή» θα παράσχει, λοιπόν, η Ελλάδα στο Κυπριακό; Καμία ουσιαστική εμπλοκή, τη στιγμή που πληθαίνουν οι φήμες και οι υποψίες ότι, στον βωμό της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης, παραγκωνίζεται το Κυπριακό; Απλά «αρωγός», όταν το 2017, στο Κράν Μοντανά, στην Ελβετία, στη διεθνή Διάσκεψη για το Κυπριακό, ήταν η Ελλάδα που σήκωσε ίσως το μεγαλύτερο βάρος της διαπραγμάτευσης, έχοντας απέναντί της την Τουρκία;

Οσον αφορά, πάντως, τις διεθνείς επαφές της Αθήνας για το Κυπριακό, αυτές, εκτός της πρόσφατης συνάντησης Γεραπετρίτη – Γκουτιέρες, περιλαμβάνουν τις επισκέψεις στην Αθήνα της προσωπικής απεσταλμένης του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Κουεγιάρ (María Angela Holguín Cuéllar – 6 Φεβρουαρίου και 14 Μαΐου 2024). Είναι οι επαφές που συνηθίζεται να κάνει η απεσταλμένη του γ.γ. του ΟΗΕ σε Λευκωσία, κατεχόμενα, Αθήνα και Αγκυρα, στο πλαίσιο των «διερευνητικών» επαφών της.

Βαλκανικό … δράμα

Στην βαλκανική μπαρουταποθήκη, με τα τεράστια προβλήματα, τόσο ως γειτονιά, όσο και στις διμερείς σχέσεις βαλκανικών κρατών με την Ελλάδα, ο Γ. Γεραπετρίτης επίσης είναι απών. Στην Αθήνα έχει δει μόλις δύο Βαλκάνιους ομολόγους του. Τον υπουργό Εξωτερικών του Μαυροβουνίου (11 Μαρτίου 2024), και της Κροατίας (22 Αυγούστου 2023, λίγο μετά από την αιματηρή κάθοδο Κροατών νεοναζί χούλιγκαν στην Αθήνα).

Στην Αλβανία έχει πάει μια φορά (6 Οκτωβρίου 2023), κι’ αυτή, όχι για επίσημη επίσκεψη, αλλά για να παραστεί στη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Διαδικασίας του Βερολίνου, που την εκ περιτροπής προεδρία ασκούσε η Αλβανία. Στη Σόφια βρέθηκε επίσης μια φορά, στις 27 Φεβρουαρίου 2024, όπου συναντήθηκε με τη Βουλγάρα ομόλογό του.

Σχετικά με τις βαλκανικές υποθέσεις, έχει μετάσχει στην ευρωπαϊκή Υπουργική Συνάντηση για την Ευρωπαϊκή Προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων, στη Ρώμη, στις 5 Φεβρουαρίου 2024.

Αν πάνε, λοιπόν, δράμα οι σχέσεις της Ελλάδας με βαλκανικές χώρες, δεν χρειάζεται κανείς να διερωτάται γιατί. Τα ίδια τα στοιχεία συνθέτουν την απογοητευτική εικόνα των πραγμάτων.

Ελληνο-τουρκικά, ΝΑΤΟϊκά μαγειρέματα

Αντίθετα, τα πήγαινε έλα του υπουργού Εξωτερικών στις Βρυξέλλες, για συσκέψεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, είναι συχνότατα. Τα οποία είναι επιβεβλημένα, μεν, αρκεί, βέβαια, να γίνεται ουσιαστική δουλειά και όχι απλά για να μαζεύει ο υπουργός … αεροπορικά χιλιόμετρα. Οπως έχει βαλθεί ο Νίκος Δένδιας, τόσο ως πρώην υπουργός Εξωτερικών, όσο και ως νυν υπουργός Αμυνας, για να πάει μερικές φορές στο … φεγγάρι.

 

Συνολικά, λοιπόν, 12 φορές από πέρυσι τον Ιούλιο, έως φέτος το Μάϊο έκανε τη διαδρομή Αθήνα – Βρυξέλλες, Λουξεμβούργο, Τολέδο. Πάντως, στο περιθώριο ορισμένων από τις Συνόδους, όπως αυτή των υπουργών Εξωτερικών των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες, στις 3 Απριλίου 2024, έκανε ενδιαφέρουσες επαφές με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν.

Με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών συναντήθηκε και σε … γεύμα εργασίας στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, στις 18 Φεβρουαρίου 2024. Προηγουμένως, στις 5 Σεπτεμβρίου 2023, είχε ταξιδέψει στην Αγκυρα.

Μεταξύ τυρού και αχλαδιού

Μπορεί, λοιπόν, να προτιμάει να μένει περισσότερο στην Αθήνα, αλλά για «περίοπτες» διοργανώσεις στο εξωτερικό δεν λέει όχι. Ετσι, σύμφωνα με ανακοινώσεις του υπουργείου Εξωτερικών, συμμετείχε ως «κεντρικός ομιλητής» σε εκδήλωση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του LSE (Λονδίνο, 27-11-2023), σε εκδήλωση του German Marshall Fund (Βρυξέλλες, 13-11-2023), και σε εκδήλωση του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard, στη Βοστώνη (24 και 25 -9-2023).

Ωστόσο, από συναντήσεις με ομολόγους του, έστω και εδώ στην Αθήνα, λίγα πράματα. Χαρακτηριστικά από τον Σεπτέμβριο του 2023 έως το Μάϊο του 2024 είδε τους ομολόγους του του Καναδά (Αθήνα, 17-5-2024), της Τσεχίας (Πράγα, 16-5-2024), της Γκάνας (Αθήνα, 15-4-2024), της Πολωνίας (Αθήνα, 10-4-2024), της Ουγγαρίας (Αθήνα 19-1-2024) του Λουξεμβούργου (Αθήνα, 13-9-2023).

Επισκέφθηκε, επίσης, μια φορά την Αρμενία, τον Ιανουάριο του 2024, και ένα μήνα πριν είχε τηλεφωνική επικοινωνία (!) με τον Αρμένιο ομόλογό του.

Επιπλέον, στην Αθήνα συναντήθηκε με τους ευρω-κομισάριους: Για τις Αξίες και τη Διαφάνεια (15 Απριλίου 2024), Γειτονίας και Διεύρυνσης της ΕΕ (10 Απριλίου 2024), Εσωτερικών Υποθέσεων (8 Ιανουαρίου 2024) και με τον Ειδικό Εκπρόσωπο της ΕΕ για τον Κόλπο (21 Μαρτίου 2024).

Οποτε θέλει ο Αμερικάνος

Λίγες είναι οι επαφές Γεραπετρίτη και με την αμερικανική πλευρά. Κι’ αυτό, ενώ αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον δεν χάνουν την ευκαιρία να συναντιούνται με Τούρκους ομολόγους τους.

Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών, λοιπόν, βρέθηκε στο τραπέζι που παρέθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αντονι Μπλίνκεν, στην Κρήτη, στις 6 Ιανουαρίου 2024. Επίσης, στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτων, τον Φεβρουάριο του 2024, όπου διεξήχθη ο 5ος Στρατηγικός Διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ, και έγινε συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και υψηλόβαθμη δι-υπηρεσιακή εκπροσώπηση από τις δύο χώρες.

Πήγαινε – έλα στον Κόλπο

Εκεί, πάντως, που διαπρέπει ο Γ. Γεραπετρίτης είναι στον Κόλπο. Τόσο πριν τις 7 Οκτωβρίου 2023, και το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, όσο και μετά, έχει κάνει πάμπολλα ταξίδια.
Ο ίδιος, βέβαια, διαφημίζει «ελληνικές πρωτοβουλίες» για ειρήνευση στη Γάζα, αν και έως τώρα, όχι μόνο δεν έχει φανεί κάτι, αλλά αρχικά η Ελλάδα καταψήφισε ακόμα και τις προτάσεις ειρήνευσηςπου είχαν κατατεθεί στον ΟΗΕ. Κατόπιν, όταν άλλαξαν ελαφρώς, τακτικίστικα, στάση οι ΗΠΑ και η ΕΕ έναντι του Ισραήλ – Νετανιάχου για τη σφαγή στη Γάζα, «μετακινήθηκε» και η Αθήνα. Αθηναϊκές πολιτικές αλα καρτ.

 

 

Πάμπολλες είναι οι επαφές και επισκέψεις του υπουργού σε χώρες του Κόλπου, όπως τα Εμιράτα, τα οποία, ως γνωστόν, υποστηρίζουν ότι θέλουν να προβούν σε μπίζνες με την Ελλάδα και ήδη έχουν αναπτύξει κάποιες σχετικές δραστηριότητες. Μέχρι και με τον υπουργό Βιομηχανίας και Τεχνολογίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχει συναντηθεί.

Οσον αφορά τις επαφές και τη«φίλη» και «σύμμαχο» Αίγυπτο, οι επίσημες συναντήσεις περιορίστηκαν στην επίσκεψη του υπουργό Εξωτερικών της Αιγύπτου, Σαμι Σούκρι, στην Αθήνα (20 Μαΐου 2024), ως ανταποδοτική της επίσκεψης Γεραπετρίτη στο Κάϊρο, στις 17 Ιανουαρίου 2024.

New York … New York

Στη Νέα Υόρκη για θέματα που σχετίζονται με τον ΟΗΕ, ή αποτελούν διεθνείς διοργανώσεις – ευκαιρία για υψηλές και πολύ σοβαρές επαφές, βρέθηκε προ ημερών (3 έως 6 Ιουνίου 2024 – ψηφοφορία για υποψηφιότητα Ελλάδας για μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ). Επίσης, πέρυσι, στις εργασίες 78ης Συνόδου Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (18 έως 23 Σεπτεμβρίου 2023), αν και το αποτέλεσμα μάλλον πενιχρό ήταν. Επιπλέον, σε Σύνοδο στη Γενεύη (28 Φεβρουαρίου 2024).

neostrategy.gr

Μουσουλμανική μειονότητα και εκλογές: Η σύνδεση του ΚΙΕΦ με το τουρκικό προξενείο και οι ελληνικές πολιτικές

4

Τα προβλήματα, οι κίνδυνοι και το όριο του 3% – Μιλάει στο in ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, καθηγητής στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Συνέντευξη Αλεξάνδρα Φωτάκη

Η προεκλογική περίοδος για την ανάδειξη του νέου Ευρωκοινοβουλίου έφερε για μία ακόμα φορά στην επικαιρότητα το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Το γεγονός δε ότι δεν πρόκειται για εθνικές εκλογές αλλά για ευρωεκλογές και στην αναμέτρηση συμμετέχει για τρίτη φορά το χαρακτηριζόμενο ως «μειονοτικό», Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ ή DEB Partisi στα τουρκικά), έδωσε ένα ακόμα λόγο για δημοσιότητα στη μειονότητα, τόσο από τα τουρκικά όσο και από τα ελληνικά ΜΜΕ. Με διαφορετική προσέγγιση σε κάθε περίπτωση φυσικά από την κάθε πλευρά.

Τα τουρκικά ΜΜΕ, επέλεξαν δε να δώσουν έμφαση κατά την πάγια τακτική τους, στην υποστήριξη του ΚΙΕΦ που παρουσιάζεται ως το κόμμα των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης».

Όσοι δε παρακολουθούν τις εξελίξεις από κοντά και δη κατά την προεκλογική περίοδο, όντως στη Θράκη, έχουν να πουν ότι το ΚΙΕΦ αγωνίζεται μόνο του στην περιοχή, αφού οι υποψήφιοι των υπόλοιπων κομμάτων επί της ουσίας δεν έκαναν εκστρατεία, αντίστοιχης έντασης. Με ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ επίσης να επιλέγουν να μην έχουν αυτή τη φορά εκπροσώπους της μειονότητας στα ψηφοδέλτια τους.

Οι αυτόπτες μάρτυρες στην περιοχή δε εκτιμούν ότι σύμφωνα με τις ενδείξεις που έχουν μέχρι στιγμής το ΚΙΕΦ αναμένεται να πέσει σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, αν και θα κερδίσει ξανά την πρωτιά.

Η μειονότητα της Θράκης

Ωστόσο το ζήτημα της μειονότητας της Θράκης  δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί να αντιμετωπίζεται ευκαιριακά και με εκλογικούς όρους. Με τις πολιτικές της Αθήνας όσον αφορά τη Θράκη και τη μειονότητα να χαρακτηρίζονται μάλλον μη επιτυχημένες μέχρι στιγμής.


Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, καθηγητής στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, απαντώντας στο in στο ερώτημα αν η μειονότητα της Θράκης είναι μουσουλμανική ή «τουρκική», ποιος είναι τελικά ο ρόλος του τουρκικού προξενείου και ποιες οι ευθύνες της Ελληνικής Πολιτείας και αν τελικά έχει δοθεί η απαιτούμενη προσοχή στη μειονότητα της Θράκης σημειώνει πως «η μειονότητα της Θράκης χαρακτηρίζεται από μια ποικιλότητα που συναπαρτίζεται από θρησκευτικά, γλωσσικά και εθνοτικά-εθνικά χαρακτηριστικά τα οποία μεταβάλλονται στο χρόνο, ως προς την ένταση και την πολιτική τους σημασία».

Όπως λέει «αν σήμερα η μειονότητα είναι πρωτίστως σουνιτική, τουρκική και τουρκόφωνη, οι μορφές ετερότητας, όπως η πομακική εθνοτική ταυτότητα και γλώσσα, ο μπεκτασισμός και η Ρομά ταυτότητα και γλώσσα αποτελούν επίσης εγγενή συστατικά χαρακτηριστικά της μειονότητας».

Το ονοματολογικό αποπροσανατολίζει
Σύμφωνα με τον Τσιτσελίκη «το ονοματολογικό, όπως έχει εγκλωβίσει τις ελληνικές πολιτικές, αποπροσανατολίζει από τα βασικά ζητήματα που απασχολούν τη μειονότητα, και η οποία αναζητά στήριξη από την “μητέρα πατρίδα”, την Τουρκία, η οποία και αυτή μεταβάλει στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από το 1923 τις πολιτικές  της ανάλογα με το προφίλ των κυβερνήσεών της. Οι πολιτικές αυτές ασφαλώς είχαν και έχουν σκοπό την άσκηση επιρροής και ενίοτε παρέμβασης».

Την ίδια στιγμή υπογραμμίζει πως «οι ελληνικές πολιτικές δεν μπορούν να κριθούν και τόσο πετυχημένες αν έχουμε κριτήριο τη διατήρηση σε ασφαλή απόσταση μια παρεμβατική Τουρκία. Ούτε εάν έχουμε ως κριτήριο την ικανοποίηση των βασικών νομικών προδιαγραφών που ορίζει η Λωζάνη».

Ο Βενιζέλος και η απαγορευτική αναφορά σε «τουρκική μειονότητα»
Όπως σημειώνει δε «αν ακούγαμε σήμερα τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αποκαλούσε πριν από 90 και 100 χρόνια την μειονότητα “τουρκική”, μάλλον θα έπρεπε να διερωτηθούμε γιατί σήμερα είναι πολιτικά απαγορευτικό να αναφέρεται σε “τουρκική μειονότητα” στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν η ελίτ της μειονότητας αυτοαποκαλείται τουρκική, και ένα πολιτικό κόμμα κατεβαίνει στις εκλογές προτάσσοντας τον εθικό-θρησκευτικό χαρακτήρα της μειονότητας. Αν λοιπόν η κοινωνική πραγματικότητα αποκλίνει τόσο πολύ από την πολιτική ορθότητά μας, δεν θα έπρεπε να διερωτηθούμε τι πάει στραβά ώστε να διορθώσουμε πλεύση; Ο διμερής εναγκαλισμός Ελλάδας-Τουρκίας στα θέματα των μειονοτήτων ασφαλώς δεν οδηγεί σε καλά αποτελέσματα, όταν έχει προηγηθεί η τραγωδία της Κύπρου».

Τα προβλήματα της μειονότητας
Και τονίζει ότι «όσο η μειονότητα της Θράκης αντιμετωπίζει ειδικά προβλήματα (κακή μειονοτική εκπαίδευση,  άρνηση αναγνώρισης του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό, απαγόρευση λειτουργίας μειονοτικών σωματείων, καταπάτηση της αυτονομίας στη διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας, διορισμός μουφτήδων) μαζί με γενικά (χαμηλό βιοτικό επίπεδο, μεγάλος ρυθμός μετανάστευσης), τόσο θα αναζητά προστασία στην μητέρα πατρίδα.

»Και πραγματικά σε αυτό το κλίμα άσκησης ειδικών πολιτικών σε βάρος της μειονότητας και εν τέλει άσκησης κοινωνικού ελέγχου είναι παράδοξο ότι δεν αναπτύχθηκαν ριζοσπαστικές κινήσεις εντός της μειονότητας, βλ. με αλυτρωτικό πρόσημο, που πραγματικά θα δημιουργούσαν προβλήματα».

Μειονότητα και εκλογές – Το όριο του 3%
Στο ερώτημα γιατί θυμόμαστε τη μειονότητα κυρίως κάθε ευρωεκλογές, ποιος είναι ο ρόλος του ΚΙΕΦ,  η σύνδεση με το τουρκικό προξενείο και κατά πόσο βλέπει «κινδύνους» ο καθηγητής απαντά:

«Σε συνέχεια προς τα παραπάνω, η δημιουργία ενός πολιτικού κόμματος, φορέα διεκδίκησης των δικαιωμάτων της μειονότητας, ακόμα και με τις υπερβολές ή τις αστοχίες κατά την έκφραση δημόσιου λόγου, ήταν αναμενόμενη αντίδραση, ειδικά μετά τα βίαια και τραυματικά γεγονότα του Ιανουαρίου 1990, που ακόμα για την  ελληνική κοινωνία αποτελούν απροσπέλαστο ταμπού».

Υπενθυμίζοντας ότι «είναι επίσης κοινό μυστικό ότι το κατώφλι του 3% για την ανάδειξη βουλευτών και ευρωβουλευτών θεσπίστηκε για να εμποδίσει την εκλογή ανεξάρτητων μειονοτικών βουλευτών από το 1993».

Το ΚΙΕΦ συνδέεται με το τουρκικό προξενείο και συνομιλεί με την Άγκυρα
Για τον Τσιτσελίκη «το ΚΙΕΦ προφανώς συνδέεται με το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής και συνομιλεί με την Άγκυρα. Οι ευρωεκλογές αποτελούν το πεδίο που το ΚΙΕΦ δοκιμάζει τη επιρροή του στην μειονότητα. Ήδη λαμβάνει ως μέσο όρο 41.000 ψήφους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση κατά την τελευταία δεκαετία, αριθμός που αντιστοιχεί στην πλειοψηφία της μειονότητας, επιβεβαιώνοντας έτσι εν είδει δημοψηφίσματος τον εθνικό χαρακτήρα της μειονότητας σε πείσμα της τυφλής ελληνικής πολιτικής.

»Όσο για παράδειγμα τα τοπικά πρωτοδικεία παραβιάζουν τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την ελευθερία να ιδρύει κανείς συλλόγους με το “τουρκικός-ή” στον τίτλο του, τόσο ενισχύει θεμιτές και αθέμιτες πολιτικές και πρακτικές που εκπορεύονται από την Τουρκία.

»Η πολύ πρόσφατη άρνηση του Πρωτοδικείου Ροδόπης να αναγνωρίσει την ίδρυση του σωματείου φίλων της Φενέρ Μπαχτσέ, επειδή στο καταστατικό της αναφέρεται ο όρος “Δυτική Θράκη” (sic), επιβεβαιώνει με τον πλέον θλιβερό τρόπο το ρητό ότι “η μεταπολίτευση ακόμα να περάσει τον Νέστο ποταμό”».

Και υπογραμμίζει «δεν είναι λοιπόν περίεργο που το Τουρκικό Προξενείο ξοδεύεται με τόσα “φακελάκια” με επιμίσθια και επιδόματα εγκλωβίζοντας τους μειονοτικούς συμπολίτες μας σε σφιχτά πελατειακές σχέσεις εξάρτησης».

Ο κίνδυνος
Σύμφωνα με τον Τσιτσελίκη «ο κίνδυνος λοιπόν να παγιωθούν τέτοιου είδους εξαρτήσεις αποτελεί πλέον βεβαιότητα, εφόσον τροφοδοτούνται από την εμμονή να μην αποδεχόμαστε αυτό που ήταν αυτονόητο κάποιες δεκαετίες παλαιότερα, δηλαδή ο εθνικός χαρακτήρας μεγάλου τμήματος της μειονότητας. Με μαθηματική ακρίβεια οδηγηθήκαμε στον αυτοεγκλωβισμό των ελληνικών πολιτικών, ο οποίος τροφοδοτεί και διευκολύνει εν τέλει κατά ειρωνικό τρόπο την παρεμβατικότητα της Τουρκίας».

Επόμενη ερώτηση αν γίνει προσπάθεια η μειονότητα να αξιοποιηθεί πολιτικά και σε ποια κατεύθυνση, τόσο από το τουρκικό προξενείο, όσο και από τα πολιτικά κόμματα –  ακόμα και με τη συζήτηση περί επιλογής υποψηφίων καθ’ υπόδειξη του προξενείου κλπ – και αν τελικά τα κόμματα που έχουν παρουσία στη Βουλή έχουν επαρκή παρουσία και δράση στη Θράκη.

Οι μειονότητες όχημα επιδιώξεων
«Οι μειονότητες χαρακτηρίζονται εγγενώς από πολιτική ευαλωτότητα και εύκολα αποτελούν όχημα πολιτικών επιδιώξεων, διακρατικά και μέσα από τα κόμματα. Αν πάρει κανείς το παράδειγμα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία θα καταλάβει πόσο εύκολα μια μειονότητα γίνεται πεδίο πολιτικών ανταγωνισμών σε μία διελκυστίνδα εντελώς πολωμένων στάσεων. Οι εκατέρωθεν εθνικές ορθότητες είναι συνήθως διαμετρικά αντίθετες στις οποίες δεν χωρούν τρίτες απόψεις καταδικάζοντας κάθε διάλογο» σημειώνει.

Το παράδειγμα Μπελέρη στην Αλβανία
Όπως λέει «η ελληνική παρεμβατικότητα στην Αλβανία με όχημα την ελληνική μειονότητα και η ανάδειξη του Φρέντη Μπελέρη, ενός ανθρώπου με βαρύ ποινικό μητρώο στην Ελλάδα, σε εμβληματική πολιτική περσόνα, θεμελιώθηκε  στις εμμονές της αλβανικής κυβέρνησης να ασκήσει άδικες και κοντόφθαλμες πολιτικές σε βάρος των μειονοτικών εκεί και του ιδίου του Μπελέρη κατά τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Κάτι πρέπει να μας θυμίζουν όλα αυτά».

«Ασφαλώς, οι μειονότητες θεμιτά έχουν σχέσεις με την φερόμενη μητέρα πατρίδα, και αυτό γίνεται και μέσα από τους θεσμικούς φορείς εκπροσώπησης των κρατών, αλλά το όριο που διαχωρίζει το θεμιτό ενδιαφέρον από την παρεμβατικότητα στα εσωτερικά πράγματα του κράτους, αλλά και την αυτονομία της μειονότητας συχνά παραβιάζεται» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Οι προτιμήσεις του προξενείου και οι υποψήφιοι
Σημειώνει ότι «το Τουρκικό Προξενείο όντως εκδηλώνει προτιμήσεις σε υποψήφιους βουλευτές, και συχνά υποψήφιοι βουλευτές επιδιώκουν την στήριξη του προξενείου. Δεν σημαίνει πάντα ότι οι ψηφοφόροι ακολουθούν τέτοιες υποδείξεις.

»Μάλιστα συχνά οι προτιμήσεις αυτές ανατρέπονται, αλλά ποτέ δεν προβάλλεται μια τέτοια έκβαση από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς αντιπάλους, οι οποίοι σπεύδουν να επιβεβαιώσουν την επιτυχή παρέμβαση του Τουρκικού Προξενείου».

Το αφήγημα της παντοδύναμης Τουρκίας
«Και εδώ λοιπόν έχουμε άλλη μια εμμονική αντιμετώπιση με φαινόμενα τα οποία και πάλι τροφοδοτούν το αφήγημα περί της πανταχού παρούσας και παντοδύναμης Τουρκίας. Θέλει εκτενή ανάλυση και τεκμηρίωση η παρεμβατική πολιτική της Τουρκίας σε συνάρτηση με τις ελληνικές πολιτικές και τις πρακτικές περιορισμού της κανονικότητας της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της μειονότητας που δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει σε τόσο περιορισμένο χώρο.

»Θα έλεγα ότι όσο οι ελληνικές θέσεις αγνοούν τις πραγματικές διαστάσεις που χαρακτηρίζουν την μειονότητα, παραβιάζοντας κατοχυρωμένες αρχές του κράτους δικαίου, τόσο θα υπάρχει έδαφος για ανάπτυξη εξαρτησιογόνων πολιτικών από την πλευρά της Τουρκίας, με περιθώριο αθέμιτων παρεμβάσεων».

Ένας «βασικός κανόνας που ισχύει σε όλες της μειονότητες του κόσμου» όπως αναφέρει και σημειώνει συνεχίζοντας «ας πιάσουν λοιπόν το νήμα οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα εκεί που το άφησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και ας ολοκληρώσουν επί τέλους σε βάθος το πρόγραμμα της ισονομίας-ισοπολιτείας στη Θράκη. Διαφορετικά, μπορεί κανείς να υποπτευτεί ότι οι πελατειακές σχέσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και κυβερνήσεων υπερισχύουν στο δημοκρατικό ισοζύγιο και αυτό δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρο συμπέρασμα για τους Έλληνες πολίτες γενικά».

in.gr