Αρχική Blog Σελίδα 1240

Η Γαλλία θρηνεί για την απώλεια της Φρανσουάζ Αρντί -Ποια ήταν η τραγουδίστρια που θαύμαζαν Τζάγκερ, Ντίλαν, Μπάουι

0

Η Φρανσουάζ Αρντί © AP Photo
12/06/2024  16:17
«Τεράστια θλίψη», «μοναδική φωνή», «θρύλος του γαλλικού τραγουδιού»: η Γαλλία θρηνεί σήμερα την απώλεια της Φρανσουάζ Αρντί, ενός από τα τελευταία ινδάλματα της δεκαετίας του ’60.

«Η μαμά έφυγε»… Με αυτά τα απλά λόγια και με φωτογραφία του όταν ήταν παιδί μαζί με τη μητέρα του, ο γιος της, Τομά Ντιτρόν, επισημοποίησε την είδηση για τον θάνατό της το βράδυ της Τρίτης, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η θρυλική Γαλλίδα τραγουδίστρια έφυγε σε ηλικία 80 ετών έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο, από το 2004. Ο θάνατός της ήρθε σχεδόν έναν χρόνο μετά την απώλεια της Τζέιν Μπίρκιν, τον Ιούλιο του 2023, άλλης εμβληματικής φυσιογνωμίας της δεκαετίας του ’60.

Η γνωστή της επιτυχία του 1968 «Comment te dire adieu» ήταν ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησαν σήμερα πολλές εφημερίδες, όπως και αναρτήσεις που έγιναν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτίοντας φόρο τιμής στη γνωστή τραγουδίστρια.

 

Συγκλονισμένη η Γαλλία από τον θάνατο της Αρντί
«Πώς να της πούμε αντίο;», ανήρτησε η Ρασιντά Ντατί, η Γαλλίδα υπουργός Πολιτισμού, αποχαιρετώντας έναν «θρύλο του γαλλικού τραγουδιού».

«Ίνδαλμα της Γαλλίας, φωνή μοναδική με ιδιαίτερη ηρεμία, η Φρανσουάζ Αρντί μεγάλωσε γενιές Γάλλων και θα είναι πάντα εκεί στις στιγμές ζωής», ανέφερε ο Γκαμπριέλ Ατάλ.

Ο θάνατός της συγκλονίζει τη Γαλλία. «Για μένα, ήταν όλη μου η παιδική ηλικία», εξομολογείται ο Γάλλος πρωθυπουργός στην ανάρτησή του στο X.

Στον κατάλογο του αμερικανικού περιοδικού Rolling Stone το 2023, με τους 200 καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών, η Φρανσουάζ Αρντί ήταν η μόνη εκπρόσωπος της Γαλλίας.

Ο καρκίνος εμφανίστηκε στη ζωή της ήδη από το 2004 και πήρε πολλές μορφές, αναγκάζοντάς την να ζήσει έναν εφιάλτη.

Το 2023 εξομολογήθηκε στο Paris Match ότι θέλει «να φύγει σύντομα και γρήγορα, χωρίς μεγάλες δοκιμασίες, όπως να μην μπορεί να αναπνεύσει».

Για την Αρντί όλα άρχισαν το 1962 με την ξαφνική της επιτυχία -πούλησε πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα- «Tous les garçons et les filles», τραγούδι το οποίο είχε γράψει και συνθέσει η ίδια, πράγμα σπάνιο για την εποχή.

Η «ιδανική γυναίκα» για τον Μικ Τζάγκερ
Τότε ήταν 18 ετών και αυτός ήταν ο πρώτος της δίσκος. Η Αρντί είχε έρθει για να μείνει και να γίνει η πρέσβειρα της γαλλικής κομψότητας και ποπ μουσικής διεθνώς, η «ιδανική γυναίκα», κατά τον Μικ Τζάγκερ, και φυσιογνωμία που θαύμαζαν ο Μπομπ Ντίλαν και ο Ντέιβιντ Μπάουι.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Τουρκία είναι αγκυροβολημένη στη Δύση παρά τον διχασμό στη Γάζα, λέει ο πρεσβευτής των ΗΠΑ

0

  and  Reuters

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία Jeff Flake μιλάει κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο Reuters στην Άγκυρα, Τουρκία, 11 Ιουνίου 2024. REUTERS/Cagla Gurdogan/File Photo Purchase Licensing Rights.

ΑΓΚΥΡΑ, 12 Ιουνίου (Reuters) – Η Τουρκία παραμένει σταθερά αγκυροβολημένη στη Δύση και η εταιρική της σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη, παρόλο που οι πλευρές παραμένουν διχασμένες για τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, δήλωσε στο Reuters ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τζεφ Φλέικ.
Ο Φλέικ, που πρόκειται να εγκαταλείψει τη θέση του αυτό το φθινόπωρο, είπε ότι η υποστήριξη της Τουρκίας στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η συμφωνία για την πώληση αμερικανικών F-16 σηματοδοτούν την κλίση της Άγκυρας προς τη Δύση φέτος και έθεσαν το έδαφος για μόνιμη ώθηση στο εμπόριο και τις επενδύσεις.

«Η στρατηγική συνεργασία δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρή και είμαστε σε καλό σημείο», είπε ο 61χρονος Φλέικ στη συνέντευξη στην κατοικία του στην Άγκυρα.
Πρώην Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής που προτάθηκε από τον Δημοκρατικό Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, η τοποθέτηση του Φλέικ ξεκίνησε στις αρχές του 2022 και κυριαρχήθηκε από τις συνέπειες της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, που συνέβη έξι εβδομάδες μετά την άφιξή του στην Τουρκία.
Η Ουάσιγκτον πίεσε την Άγκυρα να καταργήσει τυχόν υπεκφυγές των κυρώσεων της στη Μόσχα και επίσης να εγκρίνει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η οποία επιλύθηκε τον Ιανουάριο με την ευλογία της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας μετά από καθυστέρηση 20 μηνών.

Ο Φλέικ είπε ότι παρά τους ισχυρούς οικονομικούς, εμπορικούς και ενεργειακούς δεσμούς της Τουρκίας με τη Ρωσία, ο πόλεμος στην Ουκρανία υπογράμμισε τη δέσμευσή της στο ΝΑΤΟ και τη Δύση.
Η Τουρκία «ήταν τέλεια στην υποστήριξή της για την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Ουκρανίας», είπε ο Φλέικ, επικαλούμενος τη διακοπή της διέλευσης ρωσικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα και την προμήθεια drones στο Κίεβο.
Πρόσθεσε ότι το διακομματικό αίσθημα προς την Τουρκία στο Κογκρέσο των ΗΠΑ έχει γίνει θετικό φέτος και αυτό θα συνεχιστεί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο.

«Είναι σταθερά αγκυροβολημένοι στη Δύση».
ΙΣΡΑΗΛ-ΓΑΖΑ
Οι κύριες πιέσεις στους δεσμούς ΗΠΑ-Τουρκίας τα τελευταία χρόνια είναι η συμμαχία των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας που η Τουρκία θεωρεί τρομοκράτες και η αγορά από την Τουρκία ρωσικών αμυντικών συστημάτων S-400 που οδήγησαν στις κυρώσεις των ΗΠΑ και την απομάκρυνση από το πρόγραμμα των F-35.
Η τελευταία απόκλιση αφορά τον πόλεμο της Γάζας, για τον οποίο ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε δριμύτατα αυτό που αποκαλεί ισραηλινά εγκλήματα πολέμου και την υποστήριξη των ΗΠΑ στην επιχείρηση κατά της παλαιστινιακής μαχητικής οργάνωσης Χαμάς.

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ είπε ότι ενώ η προγραμματισμένη επίσκεψη Ερντογάν στον Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο τον περασμένο μήνα ακυρώθηκε λόγω προβλημάτων προγραμματισμού, συνέβη επίσης τη στιγμή που η κατάσταση στη Γάζα διαμόρφωσε  ένα «σκληρό πολιτικό σκηνικό».
«Προφανώς θα υπάρξουν διαφορές με την κατάσταση στη Γάζα, αυτό είναι δύσκολο», είπε.
Αλλά ο Φλέικ πρόσθεσε ότι οι στενοί δεσμοί της Άγκυρας με τους πολιτικούς ηγέτες της Χαμάς παρείχαν έναν πολύτιμο αγωγό κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και των συνομιλιών για κατάπαυση του πυρός και ότι η Ουάσιγκτον μερικές φορές της ζητά να τους μεταφέρει μηνύματα.
Μια συνάντηση των ηγετών του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) στην Ουάσιγκτον τον επόμενο μήνα αποτελεί ευκαιρία για συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν δεδομένου ότι «υπάρχει κάποια επιθυμία και από τις δύο πλευρές», είπε.
ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ
Στα 2-1/2 χρόνια του στην Τουρκία, ο Φλέικ προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τους δεσμούς του με το Κογκρέσο των ΗΠΑ για να ξεπεράσει τις ανησυχίες ορισμένων μελών για τη δέσμευση της Τουρκίας στη Δύση και για το ιστορικό του Ερντογάν στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η πώληση πολεμικών αεροσκαφών F-16 και κιτ εκσυγχρονισμού στην Τουρκία – αμέσως μετά την έγκριση της συμμετοχής της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ – δείχνει αυξανόμενη εμπιστοσύνη μεταξύ των πλευρών, είπε ο Φλέικ και βοήθησε στο «ξεκλείδωμα» της συνεργασίας στην κατασκευή και άλλες άμεσες επενδύσεις.
Τα σχόλια του Φλέικ έρχονται μετά την ανακοίνωση της Άγκυρας την περασμένη εβδομάδα ότι θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο να ενταχθεί στην ομάδα εθνών BRICS – που περιλαμβάνει τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα, τη Νότια Αφρική και άλλες.
Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρωσία αυτή την εβδομάδα και συμμετείχε σε μια συνάντηση των BRICS. Ο Φιντάν αναφέρθηκε αργότερα από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης ότι είπε ότι οι τουρκο-ρωσικές σχέσεις «πηγαίνουν πραγματικά φανταστικά καλά».
Ο Πούτιν είπε την Τρίτη ότι ο Ερντογάν θα συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης τον Ιούλιο και ελπίζει να τον συναντήσει εκεί.
Ο Φλέικ πως ελπίζει ότι η Τουρκία δεν θα ενταχθεί στους BRICS, αλλά, πρόσθεσε, μια τέτοια κίνηση δεν θα άλλαζε την ευθυγράμμισή της με τη Δύση.
“Νομίζω ότι συνειδητοποιούν ότι η οικονομία της Ρωσίας στρέφεται σε μια οικονομία πολέμου. Δεν υπάρχει πολύ μέλλον εκεί, ιδιαίτερα με τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί από τη Δύση”, είπε, προσθέτοντας ότι η Ουάσιγκτον συνεργάζεται με την Άγκυρα για να μειώσει την ενεργειακή της εξάρτηση από Ρωσία.

τη

Διεθνές Συνέδριο «ATLAS WEEK 2024»: Το Μεγάλο Πείραμα του CERN έρχεται στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

0

Η Σχολή Θετικών Επιστημών τιμά τον Ιδρυτή του Πειράματος ΑΤΛΑΣ

Θεσσαλονίκη, 12/6/2024

Η διεθνής επιστημονική κοινότητα του Πειράματος ATLAS του CERN επέλεξε το ΑΠΘ για να πραγματοποιήσει το ετήσιο Συνέδριο της, με τίτλο: «ATLAS WEEK 2024», από 17 έως 21 Ιουνίου 2024, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ.

Η τελετή έναρξης του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 17 Ιουνίου 2024 και ώρα 10.00, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ. Χαιρετισμό, μεταξύ άλλων, θα απευθύνουν ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Καθηγητής Χαράλαμπος Φείδας, και ο Γενικός Γραμματέας Έρευνας και Καινοτομίας Αθανάσιος Κυριαζής.

Καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου είχε η συμβολή του ιδρύματος, μέσω του Εργαστηρίου Πυρηνικής Φυσικής και Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ, στην ανάπτυξη του Πειράματος ATLAS του CERN, στην επιστήμη της Φυσικής, τη βασική έρευνα και τις εφαρμογές της.

Στο Συνέδριο θα παρουσιαστούν οι τελευταίες εξελίξεις στις αναλύσεις για φλέγοντα θέματα φυσικής, με τα τελευταία δεδομένα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) που συλλέχθηκαν απ’ το πείραμα ATLAS, καθώς και η πορεία στην αναβάθμιση των ανιχνευτών του πειράματος για την επόμενη φάση λειτουργίας, του επιταχυντή. Στο Συνέδριο θα συμμετάσχουν εξέχοντες επιστήμονες από όλο τον κόσμο. Συγκεκριμένα, αναμένονται περισσότεροι από 250 επιστήμονες από 38 χώρες και περισσότερα από 180 πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα.

Η Κοσμητεία της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ τιμά

τον Ιδρυτή του Πειράματος ATLAS, Καθηγητή Peter Jenni

Το έτος 2024 σηματοδοτεί 70 χρόνια από την ίδρυση του CERN, του οποίου η Ελλάδα είναι ιδρυτικό μέλος. Στο πλαίσιο του Συνεδρίου, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή εκδήλωση για τον εορτασμό της συμπλήρωσης 30 χρόνων της ελληνικής συμμετοχής στο πείραμα ATLAS. Στην εκδήλωση, η Κοσμητεία της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ θα τιμήσει τον Ιδρυτή του Πειράματος ATLAS, Καθηγητή Peter Jenni, για την πολύτιμη συμβολή του στην επιστήμη, την κοινωνική προσφορά του αλλά και τη στήριξή του στη σημαντική συνεισφορά του ΑΠΘ στο Πείραμα ATLAS.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 18 Ιουνίου 2024 και ώρα 18.00, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ. Θα ακολουθήσει Μουσική Εκδήλωση.

Ο Καθηγητής με τον ηγετικό ρόλο στην ανακάλυψη του Μποζονίου Higgs

O Καθηγητής Peter Jenni συμμετέχει στα πειράματα του CERN απ’ το 1972, με καίριες συνεισφορές στην ανακάλυψη των αδρονικών πιδάκων και των σωματιδίων W και Z, φορέων της ασθενούς αλληλεπίδρασης. Апό то 1980, ασχολείται με τον σχεδιασμό και υλοποίηση του Μεγάλου Αδρονικού Επιταχυντή και των πειραμάτων του και το 1992 δημιούργησε την κοινοπραξία ATLAS. Πρόκειται για μία συνεργασία την οποία συντόνισε μέχρι το 2009, καθ’ όλη τη διάρκεια του σχεδιασμού και κατασκευής του σύνθετου αυτού «υπερ ανιχνευτή» μεγέθους όσο μια οκταόροφη πολυκατοικία, με ανιχνευτές που κατασκευάστηκαν στα 180 συνεργαζόμενα με το Πείραμα εργαστήρια. Πρόσφατα, η συμβολή του ήταν καθοριστική στην Ανακάλυψη του Μποζονίου Higgs από το Πείραμα ATLAS.

Είναι μέλος της Βαυβαρικής Ακαδημίας Επιστημών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, της Σλοβενικής Εταιρείας Επιστημών και Τεχνών κι έχει εκλεγεί επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Το 2013 τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο στη θεμελιώδη φυσική για τον ηγετικό του ρόλο που οδήγησε στην ανακάλυψη του Μποζονίου Higgs και μαζί με την Fabiola Gianoti, Διευθύντρια του CERN σήμερα, διέθεσαν τα χρηματικά ποσά των βραβείων τους στη χρηματοδότηση υποψηφίων διδακτόρων του Πειράματος ATLAS.

30 χρόνια στο Πείραμα ATLAS στο CERN

Το Εργαστήριο Πυρηνικής Φυσικής και Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ συμμετέχει ενεργά τα τελευταία 30 χρόνια στο Πείραμα ATLAS στο CERN και έχει παίξει σημαντικό ρόλο τόσο με την κατασκευή και έλεγχο μεγάλου αριθμού σύγχρονων ανιχνευτών σωματιδίων με αυστηρές προδιαγραφές, όσο και στην ανακάλυψη του μποζονίου Higgs. Σήμερα, το Εργαστήριο, εκτός από την συμμετοχή του στο Πείραμα ATLAS, δραστηριοποιείται ενεργά σε εφαρμογές της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών στην Διαγνωστική και Θεραπευτική Ιατρική, σε δράσεις Πολιτισμού, όπως η μη επεμβατική χαρτογράφηση τύμβων με Τομογραφία Μιονίων Κοσμικής Ακτινοβολίας, αλλά και στη μελέτη Έργων Τέχνης.

Οι εργασίες του Συνεδρίου δεν είναι ανοιχτές για το κοινό αλλά είναι ανοιχτές για δημοσιογράφους.

Η εκδήλωση προς τιμήν του Ιδρυτή του Πειράματος ATLAS, Καθηγητή Peter Jenni, είναι ανοιχτή για το κοινό.

Παράλληλη εκδήλωση ανοιχτή για το κοινό: Με στόχο την εκλαΐκευση της έρευνας που γίνεται στο CERN, στο πλαίσιο του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή εκδήλωση, με τίτλο «Ο Χαμένος Επιστήμονας», τη Δευτέρα 17 Ιουνίου 2024 και ώρα 21.00, στον Πολυχώρο-Bar YPSILON (Εδέσσης 5).

Περισσότερες πληροφορίες:

https://www.physics.auth.gr/event_announcements/6246

https://indico.cern.ch/event/1426367/

Δ. Μάρδας: Ν.Δ.: το νέο success story και οι μύθοι του!

0

Σε 54 δισ. ευρώ ανέρχεται ο βραχυχρόνιος δανεισμός της χώρας. Τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου καλύπτουν περίπου τα 10 δισ. ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα καλύπτονται από τη διαχείριση των ταμειακών διαθεσίμων των φορέων του Δημοσίου.

Το δημόσιο χρέος βέβαια παραμένει στα ύψη, στα 357 δισ. ευρώ, και εξυπηρετείται με μακροπρόθεσμο δανεισμό (ομόλογα) και όχι από τις δικές μας δυνάμεις που μετά βίας καλύπτουν μέρος των ετησίων τόκων. Μετά τους Moody’s ήρθαν και οι Fitch να φρενάρουν την προσδοκία για αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας λόγω χρέους. Τώρα το… ανακάλυψαν οι Fitch!

Ο βραχυχρόνιος δανεισμός δεν ήταν ιδιαίτερα διαφορετικός κατά την περίοδο της… καταστροφής (2015-19), σύμφωνα με τη Ν.Δ. Υπενθυμίζεται ότι εκείνη την εποχή το θρίλερ της… φοβερής ζημιάς που προκλήθηκε από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (που άφησε 37 δισ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο το 2019) έμοιαζε σαν κακοφτιαγμένη φαρσοκωμωδία. Πράγματι, ο τρομερός Βίζερ του Euroworking group στο 3ο Φόρουμ των Δελφών το ανέβαζε σε διακόσια δισ. ευρώ (!!!), ενώ ο επικεφαλής… σοφός του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ο Kλ. Ρέγκλινγκ, σε εκατό δισ. ευρώ(!). Οι δυο τους όμως εργάζονταν στην ίδια γειτονιά στις Βρυξέλλες. Ενα τηλεφώνημα ήταν όλη η υπόθεση των δισεκατομμυρίων που πετούσαν στον αέρα για να συμφωνήσουν στο επίμαχο ποσόν, συζητώντας τις διαφορές τους ανάμεσα στο τσιγάρο και τον πρωινό τους καφέ.

Ακόμη και στη Ν.Δ. υπήρχε διαφωνία τότε. Μερικοί, μάλλον όσοι δεν κατανοούσαν τις εξελίξεις και τα νούμερα, δέχονταν τα παραπάνω ενώ άλλοι, πιο συγκρατημένοι, ανέβαζαν την επίμαχη… ζημιά στα 80 δισ. ευρώ ή στα 33 δισ. ευρώ. Η τελευταία εκτίμηση, που έμοιαζε η πιο άξια λόγου για διερεύνηση, πατούσε όμως στα λάθος δεδομένα των μεσοπρόθεσμων προβλέψεων (2014-2018) αφού αυτά εκτροχιάστηκαν από τον πρώτο χρόνο τους, λόγω του… εκπληκτικού εκείνου success story του Σαμαρά. Υπενθυμίζεται ότι εκείνο το success story άφησε στο κρατικό ταμείο 1,6 δισ. ευρώ μόνο, στα τέλη του Ιανουαρίου του 2015, με μηνιαίες πληρωμές 5,5 δισ. ευρώ!

Από την άλλη, αύξησε το ΑΕΠ, το 2014, μόνο κατά 0,7% (αρχική πρόβλεψη 2,5%) και μείωσε τις επενδύσεις κατά 2,8% (με πρόβλεψη για αύξηση 10,3%). Παρόμοιες εκτιμήσεις για τις προβλεπόμενες επενδύσεις και τις πραγματικές εξελίξεις υπάρχουν και τώρα καθώς οι δεύτερες είναι περίπου οι μισές από τις πρώτες (2022, πρόβλεψη αύξησης επενδύσεων 21,9% πραγματική αύξηση 15,5%, 2023, 11,7% και 7,1% αντίστοιχα.)

Και το νέο success story συμπληρώνεται από νέους μύθους όπως από την… εκρηκτική εισροή Ξένων Αμεσων Επενδύσεων (ΞΑΕ), κατά τη Ν.Δ., και τη σημαντική αύξηση του ΑΕΠ! Ως προς τις ΞΑΕ, οι διάφοροι αναλυτές μπερδεύουν αυτόν τον όρο με την εισροή κεφαλαίου στη χώρα. Η ΞΑΕ έχει σχέση με τον έλεγχο ενός ποσοστού μιας εταιρείας όπου ο επενδυτής αναλαμβάνει και το μάνατζμέντ της. Στην Ελλάδα έχουμε απλή εισροή κεφαλαίου λόγω ισχυρής ζήτησης που συνδέεται με την αγορά των ακινήτων και λόγω χρηματοοικονομικών δραστηριοτήτων (60% επί του συνόλου). Ελάχιστες ξένες επενδύσεις γίνονται στη βιομηχανία (5%) και ακόμη και αυτόν τον τουρισμό (3%) σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία.

Ως προς το ΑΕΠ, ο κύριος προσδιοριστικός παράγοντας της αύξησής του είναι η ισχυρή ιδιωτική κατανάλωση και όχι οι εξαγωγές ή οι επενδύσεις… Η πραγματική ιδιωτική κατανάλωση είναι διπλάσια από την προβλεπόμενη και λόγω τουρισμού.

Η ιδιωτική όμως κατανάλωση οδηγεί στην αύξηση των εισαγωγών, εξέλιξη που έχει προκαλέσει έναν νέο πονοκέφαλο λόγω του εκτροχιασμού του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (του εμπορικού ισοζυγίου συν του ισοζυγίου των υπηρεσιών) όπου το έλλειμμα εκεί άγγιξε τα δυο προηγούμενα χρόνια το πρωτόγνωρο ποσοστό του 10% του ΑΕΠ για να μειωθεί το 6,3% το 2023. Αυτές οι άκρως ανησυχητικές εξελίξεις, που συμπληρώνουν το παζλ της αποβιομηχανοποίησης της χώρας, θα συνδυαστούν από το 2026 ώς το 2028 και λίγο αργότερα, το 2032-33, με τις ιδιαίτερα αυξημένες αποπληρωμές του δημοσίου χρέους προς τους δανειστές μας, εξελίξεις που ευχόμαστε να μη φέρουν στη μνήμη μας το 2009 και το 2014.

*Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ. πρ. αν. υπουργού Οικονομικών

efsyn.gr

Δοκιμάζονται οι νέες κόκκινες γραμμές του Ιράν – Πώς θα αντιδράσει η Τεχεράνη

0

EPA/ABEDIN TAHERKENAREH
Στις 3 Ιουνίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, μια φερόμενη ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στα περίχωρα του Χαλεπιού έπληξε, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μια αποθήκη όπλων και ένα εργοστάσιο χαλκού που ανήκουν σε παραστρατιωτικές ομάδες που συνδέονται στενά με το Ιράν, σκοτώνοντας 17 ανθρώπους. Ανάμεσα στα θύματα ήταν ένα στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης, ο Σαΐντ Αμπιγιάρ.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν ένα στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης, ο Σαΐντ Αμπιγιάρ. Oι New York Times αναφέρουν ότι ήταν μέλος της Δύναμης Γοντς, του περιβόητου κλάδου εξωτερικών επιχειρήσεων των Φρουρών, κι ότι είχε αναλάβει καθήκοντα στρατιωτικού συμβούλου στη Συρία από το 2012. Σημειωτέον, ο όρος “στρατιωτικός σύμβουλος” αποτελεί έναν ευφημισμό του Ιράν για τους αξιωματικούς των Φρουρών της Επανάστασης που στέλνει για αποστολές στη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Υεμένη.

Αν και δεν έχει κοινοποιηθεί επισήμως ο στρατιωτικός βαθμός του Σαΐντ Αμπιγιάρ, η αγγλόγλωσση εφημερίδα Tehran Times, η οποία συνδέεται με την ιρανική κυβέρνηση, τον αποκαλεί ως “μια διακεκριμένη προσωπικότητα”, κάτι που είναι δηλωτικό της σημαντικότητάς του.

 

Ο χαμός του Σαΐντ Αμπιγιάρ αποτελεί την 19η επιβεβαιωμένη απώλεια μέλους των Φρουρών της Επανάστασης στη Συρία από φερόμενες ισραηλινές επιθέσεις τους τελευταίους έξι μήνες. Αν και το Ισραήλ στοχεύει εδώ και χρόνια ιρανικούς στόχους στη Συρία, μετά την 7η Οκτωβρίου έχει εντείνει μετεωρικά τέτοιου είδους επιδρομές, με ιδιαιτέρως φονικά αποτελέσματα κατά Ιρανών στρατιωτικών, και μάλιστα υψηλόβαθμων.

Ο κ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΜΕ 12%

26
του Παντελή Σαββίδη
Δεν με ανησυχεί η άνοδος των κομμάτων που ονομάσθηκαν απο τους αντιπάλους τους ακροδεξιά στην Ευρώπη.
1.-Ούτε φασισμό, ούτε ναζισμό μπορούν να επιβάλλουν. (Αν επιδιώκουν κάτι τέτοιο).
2.-Θα προσπάθήσουν να προωθήσουν μια ατζέντα επιστροφής στο εθνικό κράτος αλλά παρά την στασιμότητά της, τα θεμέλια της Ευρώπης δεν αμφισβητούνται.
3.-Δεν έχουν πολιτικό πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες. Η επιλογή τους απο τους ψηφοφόρους ήταν επιλογή αντίδρασης στις κατεστημένες ευρωπαίκές δυνάμεις που κρατούν την Ευρώπη σε στασιμότητα και εξάρτηση. Οι ευρωπαίκές κοινωνίες δεν είναι κατά της Ευρώπης.
4.-Αν τα ακροδεξιά κόμματα αναλάβουν την κυβερνητική εξουσία θα δοκιμασθούν και θα αποτύχουν. Τα κοινωνικά αιτήματα σε ό,τι αφορά την Ευρώπη είναι πιο αποτελεσματική Ευρώπη, πιο δημοκρατική, λιγότερο γραφειοκρατική, αξιοπρεπής Ευρώπη χωρίς να γίνεται παρακολούθημα κανενός, μείωση της ανεργίας και μια κοινωνική Ευρώπη. Έχει η ακροδεξιά δυνατότητες για τέτοιες πολιτικές; Πως θα ανταποκριθεί η ακροδεξιά στις οικονομικές ανάγκες των πολιτών των χωρών της με μια οικονομία που θα περάσει σοβαρές αναταράξεις απο τον εθνικό περιορισμό της κινητικότητάς της;
5.-Η λύση δεν είναι ούτε η ακροδεξιά, ούτε η επιστροφή στο εθνικό κράτος, Ούτε φυσικά οι κατυεστημένες ευρωπαϊκέςδυνάμεις. Η λύση είναι μια φιλειρηνική, ανεξάρτητη με κοινωνική πολιτική Ευρώπη που θα αναλαμβάνει διεθνείς πρωτοβουλίες στο όνομα των αξιών της.
6.-Αυτήν την Ευρώπη δεν μπορεί να την διαμορφώσει ούτε η ακροδεξιά αλλά ούτε κια οι μέχρι σήμερα κατεστημένες δυνάμεις. Χρειάζεται η ανάδυση νέων πολιτικών δυνάμεων με προσωπικότητες που έχουν κατανοήσει τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επανάσταση που δημιουργούν στα μέσα παραγωγής, στις παραγωγικές σχέσεις, στις ανθρώπινες σχέσεις και στις διεθνείς εξελίξεις.
Αυτό λείπει απο την Ευρώπη.
7.-Στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω βρίσκονται σε τραγική υστέρηση. Το επιπλέον πρόβλημα είναι η ιδεολογία του μητσοτιακισμού που αποδομεί και την εθνική συνείδηση και το κράτος και την κοινωνική συνοχή. Έχει οδηγήσει στο αποκορύφωμα της διαφθοράς και το μόνο με το οποίο ασχολείται είναι η νομή της εξουσίας, ο πλουτισμός, η χειραγώγηση της κοινωνίας με την κάλυψη και του διεθνούς παράγοντα στον οποίο δήλωσε δεδομένη.
Εν ονόματι ποίου ο κ΄Μητσοτάκης δήλωσε δεδομένη την χώρα; Εν ονόματι του 12% του εκλογικού σώματος που εκπροσωπεί;
Προσφυγή στις κάλπες.Ο κ. Μητσοτάκης δεν νομμιμοποείται, πολιτικά, να κυβερνά.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

2

 

Του Παντελή Σαββίδη

Ο Κρίστο Μίτσκοσκι, αρχηγός του VMRO, έλαβε την Πέμπτη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από την πρόεδρο της Βόρειας Μακεδονίας  Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα Ντάβκοβα και, όπως δήλωσε, θα εστιάσει στην οικονομία, στην βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών και θα αποφύγει τις κομματικές διαμάχες.

Μετά την δεινή ήττα που υπέστησαν οι σοσιαλδημοκράτες (έλαβαν 18 έδρες σε σύνολο 120 και, μόνο, μετά  από επαναληπτικές εκλογές σε επτά εκλογικά τμήματα κατέστησαν αξιωματική αντιπολίτευση) ο κ. Μίτσκοσκι θα απολαύσει μακρά περίοδο χάριτος μέχρι να αναδιοργανωθεί ο κύριος αντίπαλός του.

Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός αρνήθηκε να αποκαλύψει ονόματα υπουργών λέγοντας πως βρίσκεται σε εσωκομματικές και διακομματικές διαβουλεύσεις.

Από τα έξι κόμματα της νέας βουλής, το VMRO θα συνεργαστεί με τον δεύτερο αλβανικό συνασπισμό, το VLEN («Αξίζει»)  με 14 έδρες , θέτοντας για πρώτη φορά, στην αντιπολίτευση το DUI του Αλί Αχμέτι (18 έδρες) το οποίο μετά τη Συμφωνία της Αχρίδας, το 2001, συμμετέχει σε όλες τις κυβερνήσεις.

Ο Αχμέτι και το DUI θεωρούν πως το εκάστοτε πλειοψηφούν κόμμα θα πρέπει να συνεργάζεται με το πρώτο σε ψήφους Αλβανικό επικαλούμενοι την Συμφωνία της Αχρίδας αλλά η ηγεσία του VMRO αμφισβητεί αυτήν την ερμηνεία. Ο Αχμέτι, ήδη, προκήρυξε ανένδοτο.

Ωστόσο, πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ο Αφρίμ Γκάσι, με 76 ψήφους, από τον αντίπαλο του Αχμέτι αλβανικό συνασπισμό

Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να σχηματισθεί ως τις 21 Ιουνίου. Θα έχει τέσσερα νέα υπουργεία, οι Υπουργοί θα είναι 20, θα υπάρχουν και τρείς αντιπρόεδροι «άνευ χαρτοφυλακίου».  Το υπουργικό συμβούλιο μαζί με τον Μίτσκοσκι θα έχει 24 μέλη.

Εκτός από το αλβανικό VLEN, με το VMRO θα συνεργαστεί και το σερβικό ZNAM του οποίου η εκπρόσωπος στο κοινοβούλιο Βέσνα Μπεντένσκα αναμένεται να αναλάβει το υπουργείο δικαιοσύνης.

Σημαντική προσωπικότητα στην Αλβανική συνιστώσα, αναδεικνύεται ο Άρμπιν Ταραβάρι, γιατρός, δήμαρχος του Γκόστιβαρ ο οποίος ηγήθηκε του αλβανικού συνασπισμού  Vlen. Οι φρόνιμες δηλώσεις του φέρουν τον αλβανικό παράγοντα, και τον συνασπισμό που ηγήθηκε, ως εγγυητές της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι απέδωσε τις δηλώσεις της νέας προέδρου, ως προς την ονομασία, στον προεκλογικό οίστρο της κ. Σιλιάνοφσκα. Ο κ. Ταραβάρι αναμένεται να αναλάβει το υπουργείο υγείας.

Επισήμως, τα κόμματα που θα συνεργαστούν διαμορφώνοντας την νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι το VMRO (με 58 έδρες), το αλβανικό VLEN (με 14) και το σερβικό ZNAM  (με 6 έδρες).  Το σύνολο των εδρών τους ανέρχεται σε 78 και υπολείπεται κατά 2 για να επιτευχθούν συνταγματικές αλλαγές.

Τις προηγούμενες ημέρες στελέχη της πλειοψηφίας δήλωσαν στα Μέσα Ενημέρωσης της γειτονικής χώρας πως 4 βουλευτές του συνασπισμού  «Ευρωπαϊκό Μέτωπο» που συγκρότησε ο Αχμέτι, (δύο Τούρκοι και άλλοι δύο Αλβανοί) θα προσχωρήσουν στην πλειοψηφία, εξ ού και η αισιοδοξία ότι οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και οι διευθετήσεις με τη Βουλγαρία θα επιτευχθούν.

Μια αξιοπρόσεκτη λεπτομέρεια είναι ότι στη Βόρεια Μακεδονία, ιδίως, μετά τη Συμφωνία της Αχρίδας, οι Αλβανοί δεν προβάλλουν αποσχιστικά αιτήματα. Και δεν είναι ότι τους ικανοποίησε, απλώς, η συμφωνία. Έχουν επιλέξει την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενότητα των Αλβανών στα βαλκάνια. Και υπομονετικά αναμένουν.

Εκείνοι που αναμοχλεύουν τις ευαίσθητες ισορροπίες είναι οι σλαβομακεδόνες στην αλβανική πλευρά της λίμνης Αχρίδας που ως Ίλιντεν Τιράνων απέστειλαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα στην νέα πρόεδρο.

Σε σχέση με τη Βουλγαρία και τις αιτιάσεις της, δηλώσεις αξιωματούχων του νέου κυβερνητικού συνασπισμού υποστηρίζουν πως «η όλη νομική λύση έχει ολοκληρωθεί και οι τελικές διαβουλεύσεις και συναντήσεις πραγματοποιούνται για ορισμένα σημεία του νόμου».

Είναι αισιόδοξοι, όπως αναφέρθηκε, για την πλειοψηφία των 2/3 που απαιτείται στη Βουλή αλλά θέλουν να διασφαλίσουν πως δεν θα τους τεθούν, στη συνέχεια, άλλοι όροι.

Με την Ελλάδα είναι εμφανής κάποια αναδίπλωσή τους στο θέμα της ονομασίας αλλά επιμένουν, κατά παράδοξο τρόπο, στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους, ακόμη και ως κρατικών αξιωματούχων.

Κατά την επίσκεψή της στη Ρώμη, η νέα πρόεδρος υπέγραψε σε βιβλίο επισκεπτών ως   «Πρόεδρος Γκορντάνα Σιλιάνοβσκα Ντάβκοβα », χωρίς το όνομα του κράτους. Δήλωσε, δε,  ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια νομική πράξη που θα σεβαστεί, αν και ασκεί κριτική στο περιεχόμενό της. Δεν θεωρεί, όμως, ότι την παραβίασε.

Ο αρχηγός, δε, του VMRO  και εντολοδόχος πρωθυπουργός Κρίστιαν Μίτσκοσκι δήλωσε πως οι σχέσεις καλής γειτονίας είναι αμφίδρομες, θα χτίσει γέφυρες και δεν θα γκρεμίσει αλλά σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία δεν έχουν παραβιάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γι αυτό κάλεσε την Ελλάδα, αν πιστεύει ότι η Συμφωνία παραβιάσθηκε, να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο.

Πρόσθεσε, ακόμη, πως «εάν η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ εγείρει το θέμα» το μήνυμά του θα είναι ότι «θα ήθελε να οικοδομήσει γέφυρες συνεργασίας, φιλίας με τους γείτονές μας, συμπεριλαμβανομένου του νότιου γείτονά μας, του ανατολικού, και του βορειοδυτικού».

Πως συνδυάζονται όλα αυτά μένει να το δούμε.

Το VMRO-DPMNE, κατά τον Μίτσκοσκι,  «δεν θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος» και δεν σκοπεύει να αλλάξει ονόματα αυτοκινητοδρόμων, αεροδρομίων ή να χτίσει μνημεία και κάλεσε τους επιχειρηματίες των δύο χωρών να επενδύσουν εκατέρωθεν.

Τέλος, εξέφρασε την προσδοκία να συναντηθεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό το επόμενο διάστημα και να συζητήσουν τη συνεργασία στον τομέα της οικονομίας, του τουρισμού και της εκπαίδευσης.

Αξίζει να προσεχθεί, ιδιαιτέρως, το σημείο της δήλωσης του εντολοδόχου πρωθυπουργού:  «Για μένα, η πατρίδα μου είναι Μακεδονία και θα παραμείνει Μακεδονία σε κάθε δήλωση που κάνω. Όλη η θεσμική επικοινωνία, η οποία αποτελεί μέρος των νόμων και του Συντάγματος, θα γίνεται σεβαστή όσο αυτοί οι νόμοι και το Σύνταγμα ισχύουν ως έχουν».

Το  «όσο αυτοί οι νόμοι και το Σύνταγμα ισχύουν ως έχουν» σε συνδυασμό με προηγηθείσα  δήλωση του πρώην διπλωμάτη και υφυπουργού εξωτερικών Ρίστο Νίκοφσκι ότι η χώρα του πρέπει να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, ίσως, θα πρέπει να προβληματίσουν την Αθήνα.

Δημοσιεύθηκε στο “Βήμα” της Κυριακής 09.06.24

Γαλλία: Το τολμηρό στοίχημα του Μακρόν

0

Έλλα Τζόινερ

Ενώ φαινόταν πολιτικά ανίσχυρος, ο Εμανουέλ Μακρόν προκηρύσσει εκλογές. Ανακτά έτσι την πρωτοβουλία των κινήσεων ή ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην Ακροδεξιά;

Θα καταφέρει ο Μακρόν να ανακτήσει το χαμένο έδαφος σε πρόωρες εκλογές;Εικόνα: Stephane Lemouton/Bestimage/IMAGO

«Είναι λίγο παράξενο» λέει ο Ζαν Πωλ, ένας Παριζιάνος, στο μικρόφωνο της DW. «Ήταν μία μεγάλη έκπληξη που ο Εμανουέλ Μακρόν αποφάσισε να διαλύσει τη Βουλή και να πάει σε εκλογές. Δεν ξέρω τί να σκεφτώ…» Δεν είναι ο μόνος που αισθάνεται αμηχανία. Το βράδυ της Κυριακής, μόλις έγιναν γνωστά τα πρώτα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, ο πρόεδρος Μακρόν «έπιασε στον ύπνο» τους Γάλλους – ίσως ακόμη και το ίδιο του το κόμμα – προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν σε δύο γύρους, στις 30 Ιουνίου και στις 7 Ιουλίου.

«Δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι τίποτα δεν έχει συμβεί» ανέφερε ο Γάλλος πρόεδρος σε διάγγελμά του. Αυτό που συνέβη ήταν ότι το κόμμα του Μακρόν «Αναγέννηση» (Renaissance) περιορίστηκε σε ένα ποσοστό 15% στις ευρωεκλογές της Κυριακής, ενώ η ακροδεξιά «Εθνική Συσπείρωση» (Rassemblement National) της Μαρίν Λεπέν– της οποίας από το 2022 ηγείται ο Ζορντάν Μπαρντελά – συγκέντρωσε το 30% των ψήφων. Ίσως τελικά η απόφαση του Μακρόν για πρόωρες εκλογές να ήταν σωστή, λέει ο Ζαν Πωλ. «Θα ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσει έτσι, καλό είναι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Και αν οι ίδιοι οι Γάλλοι θέλουν να κυβερνηθούν από την Ακροδεξιά, είναι δική τους επιλογή. Αν θέλουν να συνεχίσουν με κεντρώες πολιτικές δυνάμεις, ας το αποφασίσουν».

Συνασπισμός των κεντρώων δυνάμεων;

Τηλεμαχία Εμανουέλ Μακρόν- Μαρίν Λεπέν το 2022
Μακρόν και Λεπέν σε τηλεοπτική μονομαχία πριν τις προεδρικές εκλογές του 2022Εικόνα: Ludovic MARIN/AFP

Από τη Δευτέρα η «Αναγέννηση» του Μακρόν απευθύνει έκκληση σε άλλες πολιτικές δυνάμεις του Κέντρου να συνασπιστούν μαζί της, υψώνοντας ανάχωμα στην επέλαση του ακροδεξιού κόμματος RN. Εάν δεν τα καταφέρουν, ο Εμανουέλ Μακρόν θα αναγκαστεί να υποδείξει τον ακροδεξιό Μπαρντελά ως νέο πρωθυπουργό, τον πέμπτο από τότε που ο ίδιος ο Μακρόν ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Στο μεταξύ, η Ευρώπη προσπαθεί να κατανοήσει τα κίνητρα του Γάλλου προέδρου. Ο Μουτζαμπά Ραχμάν, αναλυτής της Eurasia Group, θεωρεί ότι «είτε πρόκειται για μία κίνηση λελογισμένου ρίσκου, είτε για ένα τρελό στοίχημα». Μάλλον ο Μακρόν ευελπιστεί ότι στις εθνικές εκλογές το ποσοστό συμμετοχής θα είναι υψηλότερο και οι πολίτες θα σκεφτούν πιο νηφάλια, σχολιάζει ο Ραχμάν στην πλατφόρμα Χ. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ενίοτε στις ευρωεκλογές οι ψηφοφόροι τιμωρούν αντι-λαϊκές αποφάσεις της κυβέρνησης. Αλλά ο Μακρόν, για τον οποίο τα ποσοστά αποδοκιμασίας φτάνουν το 65% στις δημοσκοπήσεις, θα μπορούσε ούτως ή άλλως να συρθεί σε εκλογές στην προσπάθειά του να περάσει τον προϋπολογισμό του 2025. Από τότε που άρχισε η δεύτερη θητεία του στο Ελιζέ, το 2022, ουσιαστικά προεδρεύει με μία κυβέρνηση μειοψηφίας και αντιμετωπίζει εμπόδια όταν προσπαθεί να περάσει την ατζέντα του. Γι αυτό κάποτε επιχειρεί να επιταχύνει τις εξελίξεις καταφεύγοντας σε ρήτρες του Συντάγματος που παρακάμπτουν το Κοινοβούλιο.

Θα διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις;

Ο Μακρόν σε προεκλογική συγκέντρωση στη νότια Γαλλία το 2022
Ο Μακρόν περνάει στην αντεπίθεση, προκηρύσσοντας βουλευτικές εκλογέςΕικόνα: Ludovic Marin/AFP via Getty Images

Κι αν δεν προκαλούσε εκλογές; Όπως επισημαίνει στην DW ο Πάβελ Ζέρκα, αναλυτής του European Council for Foreign Relations, σε αυτή την περίπτωση ο Γάλλος πρόεδρος θα αναγκαζόταν να περάσει άλλα τρία χρόνια «με το εκλογικό αποτέλεσμα διαρκώς να τον επιβαρύνει» και με τη Μαρίν Λεπέν «να αμφισβητεί τη δημοκρατική του νομιμοποίηση και να απαιτεί κάθε τόσο νέες εκλογές». Έτσι ο Μακρόν, γνωστός για την αυτοπεποίθησή του, την οραματική σκέψη και τη μεγαλόπνοη ρητορική του, προτίμησε να περάσει στην αντεπίθεση, αρχίζοντας μία επίθεση γοητείας μέχρι τις κάλπες.

Όπως εκτιμά ο αναλυτής Μουτζαμπά Ραχμάν «ο Μακρόν πιστεύει ότι μπορεί να διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις, θέτοντας τους Γάλλους ενώπιον του διλήμματος είτε να στηρίξουν το κατεστημένο και τις φιλοευρωπαϊκές και φιλοουκρανικές δυνάμεις του Κέντρου, είτε να αφεθούν στον κίνδυνο μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης που τηρεί έκδηλα αντι-ευρωπαϊκή στάση και έχει στηρίξει τον Ρώσο πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν».

Ίσως ο Γάλλος πρόεδρος ακολουθεί το παράδειγμα του σοσιαλιστή Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος το 2023 αναβαπτίσθηκε πολιτικά σε πρόωρες εκλογές. Εάν όμως το στοίχημά του Μακρόν αποδειχθεί μπούμερανγκ, προειδοποιεί ο Πάβελ Ζέρκα, κερδισμένοι θα είναι μόνο οι Λεπέν και Μπαρντελά.

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Σεισμός!

2

Του Θανάση Κ.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν αληθινός ΣΕΙΣΜΟΣ!
Και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με την ελληνική διάσταση, με το δικό μας αποτέλεσμα…
Το οποίο ήταν έξω απ’ όσα περίμεναν ή έλπιζαν οι πάντες!
Πράγμα που σημαίνει ότι το πολιτικό μας σύστημα μάλλον έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Και πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα το “μήνυμα” που έστειλε η κοινωνία.

* Πρώτα-πρώτα οι δημοσκοπήσεις έπεσαν απελπιστικά έξω…
Και δεν ήταν η πρώτη φορά.
— Πέρσι (στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Μαΐου), ΥΠΟΤΙΜΗΣΑΝ τα ποσοστά της ΝΔ, ενώ ΥΠΕΡΤΙΜΟΥΣΑΝ ως το τέλος τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ…
Πέρσι έδιναν τη ΝΔ πρώτο κόμμα με ποσοστά γύρω στο 34-36%.
Τελικά η ΝΔ κέρδισε τότε (με μεγάλη συμμετοχή) ποσοστό 40,79%.
Στον ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα έδιναν από 27-31%. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τελικά (τον Μάϊο) μόλις 20%.
— Αυτή τη φορά ΥΠΕΡτίμησαν τη ΝΔ! Της έδιναν γύρω στο 31-34%. Κάποιοι… “γκουρού” μίλαγαν και για 35-36% μέχρι πριν λίγες εβδομάδες. Τρομάρα τους! Ενώ οι περισσότεροι βεβαίωναν ότι “με τίποτα δεν πέφτει η ΝΔ κάτω από το 30%”.
Όποιος τολμούσε πριν λίγες μέρες να πιθανολογήσει ποσοστό κάτω από 29% για τη ΝΔ, αντιμετώπιζε χλευαστικά σχόλια και ειρωνείες…
Τελικά έβγαλε 28,31% (με την επιστολική ψήφο) – και 27,7% περίπου χωρίς την επιστολική ψήφο.
Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι αυτή τη φορά κάποιοι πιο σοβαροί δημοσκόποι έδιναν στο τέλος ανώτατα και κατώτατα όρια από 28,5 ως 33,5%. Με μέσον όρο μεταξύ 31-32%.
Κάτι είχαν αρχίσει να ψυλλιάζονται.
Αλλά όταν δίνεις τόσα μεγάλο εύρος πρόβλεψης, αυτό ΔΕΝ είναι πια “πρόβλεψη”.
Κι όταν, παρά το μεγάλο εύρος πρόβλεψης, πέφτεις κάτω κι από το κατώτατο όριο που έχεις δώσει – και μάλιστα για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα σε ένα χρόνο – αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά…

 

 

* Ο πραγματικός σεισμός όμως ήταν η τεράστια αποχή! Χωρίς προηγούμενο.
Για να μην μπερδεύεστε με “ποσοστά αποχής” που είναι αρκετά παραπλανητικά, γιατί αναφέρονται σε συνολικό εκλογικό σώμα “εγγεγραμμένων” κοντά στα… 10 εκατομμύρια που ΔΕΝ υπάρχει, κοιτάξτε τους αριθμούς των ψηφισάντων…
–Τη δεκαετία του 2000 το εκλογικό σώμα έφτανε τα 7-7,5 εκατομμύρια.
— Στα χρόνια του μνημονίου ως το 2015 έπεσε στα 6- 6,5 εκατομμύρια/
— Από τον Σεπτέμβριο του 2015 έπεσε στα 5,5 εκατομμύρια κι ύστερα επανήλθε ως τα 6 εκατομμύρια, στις εκλογές του Μαΐου του 2023, δηλαδή μόλις πέρσι.
— Τώρα έπεσε κατακόρυφα: ψήφισαν λίγο πάνω από τα 4 εκατομμύρια (μαζί με τις επιστολικές ψήφους που δεν υπήρχαν παλαιότερα).
Για την ακρίβεια 4 εκατομμύρια 61 χιλιάδες…
Και έγκυρα ήταν 3,97 εκατομμύρια.
Από τις περσινές βουλευτικές εκλογές (του Μαΐου του 2023) ως τώρα χάθηκαν δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι!
Δύο εκατομμύρια ακριβώς μέσα σε ένα χρόνο!

 

 

* Εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες “εποχικότητας”. Και οι περσινές βουλευτικές εκλογές που παίρνουμε ως βάση αναφοράς έγιναν περίπου την ίδια εποχή – τρείς βδομάδες νωρίτερα.
Δεν υπάρχει ούτε η δικαιολογία ότι στις ευρωεκλογές πηγαίνουν λιγότεροι απ’ ό,τι στις βουλευτικές εκλογές.
Αυτό είναι αλήθεια, αλλά στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2019, που έγιναν την ίδια περίπου εποχή, είχαν ψηφίσει και πάλι κοντά στα 6 εκατομμύρια.
Εδώ λοιπόν χάθηκαν δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι και σε σχέση με τις προηγούμενες ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ.
Έχουμε μαζικές διαρροές από το εκλογικό σώμα.
Δηλαδή έχουμε απο-νομιμοποίηση των εκλογικών διαδικασιών.
Πράγμα ιδιαίτερα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ για το δημοκρατικό Πολίτευμα…
Αλλά αυτό που το φωνάζουν τα στοιχεία πλέον, ΔΕΝ δείχνουν να το καταλαβαίνουν πολλοί…

 

 

Ας το δούμε τώρα πιο αναλυτικά:
— Τις μεγαλύτερες απώλειες από πέρσι μέχρι φέτος τις είχε η ΝΔ! Και σε απόλυτα νούμερα και ως ποσοστό απωλειών (επί των συνολικών ψηφοφόρων της).
Τη ΝΔ την ψήφισαν τον Μάϊο του 2023, δηλαδή μόλις πέρσι,
2.407.750 ψηφοφόροι.
Τώρα την ψήφισαν (μαζί με τις επιστολικές που δεν υπήρχαν πέρσι), λιγότεροι από τους μισούς!
Δηλαδή 1,125,602!
Η δύναμη της έπεσε από το 2,4 εκατομμύρια σε 1,1.
Έχασε 1,3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
— Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε επίσης πολλούς: Πέρσι (πριν τη διάσπασή του) είχε πάρει 1.184.621.
Ενώ τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, από κοινού με τη “Νέα Αριστερά” (που προέκυψε από διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν κατάφερα να ξεπεράσει το όριο του 3%) πήραν ΜΑΖΙ λίγο κάτω από 700 χιλιάδες. Άρα ο συνολικός “χώρος” του περσινού ΣΥΡΙΖΑ έχασε σχεδόν μισό εκατομμύριο!
— Αντίθετα, η “Ελληνική Λύση” αύξησε τις ψήφους της (λίγο πάνω από 100 χιλιάδες επί πλέον φέτος), όπως και η “Φωνή Λογικής” της κας Λατινοπούλου που τώρα ουσιαστικά εμφανίστηκε και κατάφερε να περάσει οριακά το όριο του 3%.
Αλλά και τη ΝΙΚΗ που πήρε 1000 ψήφους παραπάνω από πέρσι (τον Μάϊο)
— Όμως ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ έχασαν σημαντικά σε ψήφους, παρά το γεγονός ότι εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά (λόγω μεγάλης αποχής).
Φυσικά αυξημένες ήταν φέτος σε σχέση με πέρσι και οι ψήφοι όλων των “ανεκπροσώπητων”, δηλαδή των πολύ μικρών κομμάτων που δεν ξεπερνούν το όριο του 3% (κατά 250-300 χιλιάδες περίπου), όπως συμβαίνει πολύ συχνά στις ευρωεκλογές.
Ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος λοιπόν εγκατέλειψε τα μεγάλα και μεσαία κόμματα και ΔΕΝ πήγε να ψηφίσει. Ένα πολύ μικρό μέρος τους της τάξης των 200-250 χιλιάδων πήγε σε κόμματα δεξιότερα της ΝΔ.
-Μ’ άλλα λόγια 1,3 εκατομμύρια έφυγαν από τη ΝΔ,
-μισό εκατομμύριο έφυγαν από το “χώρο” του ΣΥΡΙΖΑ,
-γύρω στις 200 χιλιάδες έφυγαν από τα υπόλοιπα κόμματα “αριστερότερα” από τη ΝΔ.
Ενώ υπήρχαν και γύρω στις 250 χιλιάδες που δεν πήγαν σπίτι τους και ψήφισαν δεξιότερα, κι άλλες 250 χιλιάδες που επέστρεψαν από την “περσινή” αποχή για να ψηφίσουν μικρότερα κόμματα, αρκετά εκ των οποίων φαίνονταν πιθανό να περάσουν το όριο (και τρία το ξεπέρασαν).
Άρα το 90% περίπου όσων έφυγαν από πέρσι ως φέτος πήγαν στην αποχή. Και το υπόλοιπο πήγε δεξιότερα.

 

 

Συμπέρασμα πρώτο: Η φυγή από κατεστημένα κόμματα όχι μόνον έχει αρχίσει, αλλά έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Η στροφή δεξιότερα, μόλις τώρα αρχίζει κι έχει ακόμα μάλλον περιορισμένες διαστάσεις – σε αριθμό ψηφοφόρων, βέβαια (γιατί σε ποσοστά έχει ανέβει πολύ περισσότερο, από το 14% στο 19% περίπου).
Να σημειωθεί ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης η στροφή δεξιότερα έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα κι έχει ήδη λάβει μεγάλες διαστάσεις.
Και μιλάμε για χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία, η Φιλανδία, τώρα και το Βέλγιο και η Ισπανία και η Αυστρία.
Σε όλες τις χώρες του “ιστορικού πυρήνα” της Ευρώπης αλλά και στις περισσότερες χώρες που είναι προ πολλού “ώριμες δημοκρατίες” κι έχουν να επιδείξουν αναπτυξιακά επιτεύγματα, η στροφή προς τα δεξιά έχει ξεκινήσει κι έχει ήδη προχωρήσει πολύ. Σε κάποιες έχει ήδη κάνει ιστορικές “ανατροπές” συσχετισμών. Σε κάποιες άλλες αυτό επίκεινται (Γαλλία).

 

 

* Ας έλθουμε τώρα στα δικά μας:
Η ΝΔ κατάφερε να πάρει τις λιγότερες ψήφους απ’ ό,τι πήρε ποτέ!
Παρά τις “επιστολικές” που την ευνόησαν…
Συγκεκριμένα, κι επειδή κάποιοι έκαναν στο παρελθόν “συγκρίσεις” με την εποχή Σαμαρά, τώρα πια καλύτερα να μην κάνουν τέτοιες συγκρίσεις.
Κατηγορούσαν τον Σαμαρά ότι το Μάϊο του 2012 είχε πάρει λέει 19%.
Ξεχνούν βέβαια ότι ενάμιση ΜΗΝΑ αργότερα η ΝΔ του Σαμαρά κατάφεραν να εκτοξευθεί στο 30% (29,7%)
Αλλά ακόμα και το 19% του Μαΐου του 2012, αντιστοιχούσε σε 1.192.193 χιλιάδες ψήφους!
Δηλαδή ο Σαμαράς είχε πάρει τότε 65 χιλιάδες ψήφους ΠΑΡΑΠΑΝΩ απ’ ό,τι πήρε η ΝΔ σήμερα.
Και τότε είχαμε μνημόνια, είχαμε τις τράπεζες να κινδυνεύουν να κλείσουν, είχαμε διπλή διάσπαση στη ΝΔ (από την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Πάνο Καμμένο) είχαμε να ανεβαίνει η Χ.Α. και ο ΣΥΡΙΖΑ…
Τώρα η ΝΔ είχε χρήματα να μοιράζει, είχε τη (μέχρι “παρεξηγήσεως”) στήριξη των συστημικών ΜΜΕ, την αβάνταραν σκανδαλωδώς και οι περισσότεροι δημοσκόποι κι όμως κατάφερε να πάρει λιγότερα απ’ ό,τι ο Σαμαράς το “εφιαλτικό” για τη χώρα Μάϊο του 2012.
— Στη συνέχεια ο Σαμαράς κέρδισε τις εκλογές τον Ιούνιο του 2012 με 1,825.497 χιλιάδες ψήφους!
Δηλαδή εφτακόσιες χιλιάδες παραπάνω από ό,τι σήμερα.
— Και για να συγκρίνουμε με ευρωεκλογές της εποχής, τον Μάϊο του 2014 στις τότε ευρωεκλογές, με την πίεση του ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ και τα τζαρτζαρίσματα της Τρόικας, η ΝΔ του Σαμαρά πήρε: 1.298.948 ψήφους, ψήφους.
Δηλαδή 173 χιλιάδες ΠΑΡΑΠΑΝΩ απ’ ό,τι τώρα.
— Τέλος ο Σαμαράς ηττήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 καταφέρνοντας όμως να κρατήσει:
1,718.694 ψήφους για την παράταξη!
Και πάλι 600 χιλιάδες ΠΑΡΑΠΑΝΩ απ’ ό,τι τώρα…
Και σε πολύ δύσκολες συνθήκες τότε…
Ο Σαμαράς και όταν νικούσε κι όταν έχανε κέρδιζε περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι έφτασε σήμερα η ΝΔ.

 

 

Συμπέρασμα συνολικό:
— Η κοινωνία μετά την απομάκρυνση του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, το 2019, δεν θέλει με τίποτα να του επιτρέψει να επιστρέψει.
— Το 2023, όταν ακόμα το «φόβητρο» του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε και λειτουργούσε, ο κόσμος ψήφιζε ΝΔ, για να μην επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ.
— Μεταξύ Μαΐου 2023 και Ιουλίου 2023, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη υποστεί συντριπτική ήττα (και αμέσως οδηγήθηκε σε ακόμα μεγαλύτερη ήττα) 700 χιλιάδες εγκατέλειψαν το εκλογικό σώμα. Κι ανάμεσά τους ήταν τότε και 300 χιλιάδες νεοδημοκράτες ψηφοφόροι.
— Από τον Ιούλιο του 2023 ως το φετινό Ιούνιο, δηλαδή μέσα σε 11 μήνες μόλις, η ΝΔ έμοιαζε να γίνεται… “γαλάζιο Ποτάμι”! Εγκατέλειψε τις “σταθερές της παράταξής της, έδειξε να προσχωρεί στον ακραίο δικαιωματισμό (γάμος ομοφύλων ζευγαριών), αλλά και στην πολιτική απροσχημάτιστου “Κατευνασμού της Τουρκίας”.
— Αυτή τη φορά με την ευκαιρία των Ευρωεκλογών, την εγκατέλειψε ένα πρόσθετο 1 εκατομμύριο ψηφοφόρων!
Κι από αυτούς μόνο 250 χιλιάδες μετακινήθηκαν δεξιότερα…
Μέχρι νεωτέρας…

 

 

Από την πολλή “διεύρυνση στο Κέντρο”, χάνεται η παράταξη!
Κι από την πολλή “ηγεμονία στο πολιτικό σκηνικό” πέφτει χαμηλότερα από όσο έφτανε ο Σαμαράς ακόμα και στις πιο αντίξοες για τη χώρα συνθήκες,
Εκείνο που οι περισσότεροι αρνούνται να καταλάβουν είναι το ΠΡΟΦΑΝΕΣ:
Ότι η κοινωνία στρέφεται δεξιότερα (όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΟΥ στην Ευρώπη) κι αυτοί στρέφουν το Κεντροδεξιό Κόμμα ΑΝΑΠΟΔΑ – προς το “Κέντρο”!
Αφήνοντας τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας ΑΝΕΚΠΡΟΣΩΠΗΤΟ.
Σπρώχνοντας το εκλογικό σώμα, στην αποχή, για την ώρα….
Και στα άκρα προσεχώς, αν δεν καλυφθεί σύντομα το κενό…

ΥΓ. Ο Σεισμός της περασμένης Κυριακής ήταν εκκωφαντικός.
Αλλά μάλλον ΔΕΝ ήταν ο “κύριος σεισμός”.

lastpoint.gr

America Is Losing the Arab World

0
A protest in support of Gazans, Amman, Jordan 2024
Alaa Al Sukhni / Reuters  

October 7, 2023, was a watershed moment not just for Israel but for the Arab world. Hamas’s horrific attack occurred just as a new order appeared to be emerging in the region. Three years earlier, four members of the Arab League—Bahrain, Morocco, Sudan, and the United Arab Emirates (UAE)—had launched processes to normalize their diplomatic relations with Israel. As the summer of 2023 drew to a close, the most important Arab country that still did not recognize Israel, Saudi Arabia, looked poised to do so, too.

Hamas’s assault and Israel’s subsequent devastating military operation in Gaza have curtailed this march toward normalization. Saudi Arabia has stated that it will not proceed with a normalization deal until Israel takes clear steps to facilitate the establishment of a Palestinian state. Jordan recalled its ambassador to Israel in November 2023, and a visit to Morocco by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu planned for late 2023 never materialized. Arab leaders have watched warily as their citizens have grown vocally opposed to the war in Gaza. In many Arab countries, thousands have turned out to protest Israel’s war and the humanitarian crisis it has produced. Protesters in Jordan and Morocco have also called for an end to their countries’ respective peace treaties with Israel, voicing frustration that their governments are not listening to the people.

October 7 may turn out to be a watershed moment for the United States, too. Because of the war in Gaza, Arab public opinion has turned sharply against Israel’s staunchest ally, the United States—a development that could confound U.S. efforts not only to help resolve the crisis in Gaza but also to contain Iran and push back against China’s growing influence in the Middle East. Since 2006, Arab Barometer, the nonpartisan research organization we run, has conducted biannual nationally representative opinion surveys in 16 Arab countries, capturing ordinary citizens’ views in a region that has little opinion polling. After the United States’ 2003 invasion of Iraq, other polls consistently found that few ordinary Arab citizens held positive views of the United States. By 2022, however, their attitudes had improved somewhat, with at least a third of respondents in nearly all countries Arab Barometer surveyed affirming that they held “a very favorable” or “somewhat favorable” opinion of the United States.

But surveys we conducted in five countries in late 2023 and early 2024 show that the United States’ standing among Arab citizens has declined dramatically. A poll in Tunisia conducted partially before and partially after October 7 strongly suggested that this shift occurred in response to the events in Gaza. Perhaps even more surprising, the surveys also made it clear that the United States’ loss has been China’s gain. Arab citizens’ views of China have warmed in our recent surveys, reversing a half-decade trend of weakening support for China in the Arab world. When asked if China has undertaken serious efforts to protect Palestinian rights, however, few respondents agreed. This result suggests that Arab views reflect a profound dissatisfaction with the United States rather than specific support for Chinese policies toward Gaza.

In the coming months and years, U.S. leaders will seek to end the conflict in Gaza and initiate negotiations toward a permanent settlement to the Israeli-Palestinian conflict. The United States also hopes to safeguard the international economy by protecting the Red Sea from attacks by Iranian proxies and to cement a regional alliance that contains Iranian aggression and limits Chinese engagement in the region. To achieve any of these goals, however, Washington needs the partnership of Arab states, something that will be harder to get if Arab populations remain so skeptical of U.S. aims in the Middle East.

Since October 7, Arab public opinion has turned sharply against the United States.

U.S. analysts and politicians often imply that what they sometimes dismissively call “the Arab street” should be of little concern to American foreign policy. Because most Arab leaders are authoritarian, the argument goes, they do not care much about public opinion, and U.S. policymakers should therefore prioritize making deals with powerbrokers over winning the hearts and minds of Arab citizens. In general, however, the notion that Arab leaders are not constrained by public opinion is a myth. The Arab Spring uprisings toppled governments in four countries, and widespread protests in 2019 led to changes in leadership in four other Arab countries. Authoritarians, too, must consider the views of the people they govern. Few Arab leaders now want to be seen openly cooperating with Washington, given the sharp rise in anti-American sentiment among the populations they rule. Arab citizens’ anger at U.S. foreign policy could also have serious direct consequences for the United States. Our prior research based on data from opinion surveys in Algeria and Jordan has demonstrated that anger at U.S. foreign policy can cause citizens to have greater sympathy for acts of terror directed at the United States.

Some Arab Barometer findings, however, also reveal that Arabs’ growing skepticism about the United States’ role in the Middle East is not irreversible. Variations in opinion between publics in countries that the United States has treated differently indicate that the United States can change the way it is perceived in the Arab world by changing its policies. The survey results also suggest specific shifts in approach that would likely improve Arabs’ perceptions of the United States, including pushing harder for a cease-fire in Gaza, increasing U.S. humanitarian assistance to the territory and the rest of the region, and, in the longer term, working for a two-state solution. Ultimately, to win the trust of Arab citizens in the Middle East, the United States must show the same care for the suffering of the Palestinians that it does for that of the Israelis.

POLL VAULT

Each Arab Barometer survey polls over 1,200 respondents and is conducted in person in the respondent’s place of residence. These surveys question respondents on their views on a wide array of topics, including economic and religious issues, views of their governments, political participation, women’s rights, the environment, and international affairs. Since October 7, Arab Barometer has completed surveys in five diverse Arab countries: Jordan, Kuwait, Lebanon, Mauritania, and Morocco.

Because Arab Barometer’s previous round of surveys in these countries was conducted between 2021 and 2022, factors other than the war in Gaza may have contributed to changes in public opinion between then and now. One additional poll, however, happened to provide an invaluable benchmark, allowing us to deduce that certain key shifts in opinion probably occurred much more recently. Between September 13 and November 4, 2023, we conducted a scheduled survey in Tunisia involving 2,406 interviews. About half these interviews were conducted before October 7 and about half afterward. To understand how Tunisians’ views changed after October 7, we calculated the average responses during the three weeks before Hamas’s attack and then tracked daily changes in the weeks that followed—finding a swift, sharp drop in the percentage of respondents who held favorable views of the United States. The results in most other countries we surveyed in 2021–22 and after October 7 followed a similar pattern: in all but one, views of the United States also declined markedly.

Despite the horror of Hamas’s attack, few Arab Barometer respondents agreed that it ought to be called a “terrorist act.” By contrast, the vast majority agreed that Israel’s campaign in Gaza ought to be classified as terrorism. For the most part, Arab citizens surveyed after October 7 assessed the situation in Gaza as dire. When asked which of seven words, including “war,” “hostilities,” “massacre,” and “genocide,” best described the ongoing events in Gaza, the most common term respondents chose in all but one country was “genocide.” Only in Morocco did a substantial number of respondents—24 percent—call those events a “war,” about the same percentage of Moroccans that called it a “massacre.” Everywhere else, less than 15 percent of respondents chose “war” to characterize what was happening in Gaza.

 

Furthermore, Arab Barometer surveys found that Arab citizens do not believe that Western actors are standing up for Gazans. Our survey asked, “Among the following parties, which do you believe is committed to defending Palestinian rights?” and allowed respondents to select all that applied from a list of ten countries, the European Union, and the United Nations. No more than 17 percent of respondents in any country agreed that the United Nations is standing up for Palestinian rights. The European Union fared worse, but the United States received the lowest marks: eight percent of respondents in Kuwait, six percent in Morocco and Lebanon, five percent in Mauritania, and two percent in Jordan agreed that it stood up for Palestinians. The results for the United States diverged even more from those of other Western and global actors on the question of protecting Israel. When asked whether the United States was protecting Israeli rights, more than 60 percent of respondents in all five countries agreed that it was doing so. These percentages far exceed the percentages of respondents who agreed that the European Union or the United Nations is protecting Israel.

These perceptions in the Arab world about Israel’s military campaign in Gaza, and about the United States’ approach to it, appear to have had major consequences for the United States’ overall reputation. In nine of the ten countries in which Arab Barometer asked about U.S. favorability in 2021, at least a third of all respondents said that they held a favorable view of the United States. In four out of the five countries surveyed between December 2023 and March 2024, however, fewer than a third viewed the United States favorably. In Jordan, the percentage of respondents that viewed the United States favorably dropped dramatically, from 51 percent in 2022 to 28 percent in a poll conducted in the winter of 2023–24. In Mauritania, the percentage of respondents that viewed the United States favorably fell from 50 percent in a survey conducted in the winter of 2021–22 to 31 percent in the survey conducted in the winter of 2023–24, and in Lebanon, it fell from 42 percent in the winter of 2021–22 to 27 percent in early 2024. Similarly, the percentage of respondents who agreed that U.S. President Joe Biden’s foreign policies were “good” or “very good” dropped by 12 points in Lebanon and nine points in Jordan over the same period.

The timing of our survey in Tunisia strongly suggests that Israel’s military campaign in Gaza drove this overall decline. In the three weeks before October 7, 40 percent of Tunisians said they had a favorable view of the United States. By October 27, not quite three weeks after the start of Israel’s military operations in Gaza, just ten percent of Tunisians said the same.

Although Arabs’ opinion of the United States and Biden declined after October 7, views on different aspects of the United States’ engagement with the Middle East did not all fall equally. Our respondents were just as likely to agree that U.S. foreign aid to their country strengthens education initiatives or that it strengthens civil society as they were before October 7. In fact, respondents in Jordan, Mauritania, and Morocco in our winter of 2023–24 survey were slightly more likely to agree that U.S. foreign aid strengthens civil society than they were in 2021 and 2022. These findings suggest that disagreement with the U.S. government’s policy toward Israel and the war in Gaza, not other elements of U.S. foreign policy, are driving the decline in the United States’ regional reputation.

FRINGE BENEFIT

Despite offering limited material and rhetorical support for Gaza, China has been the primary beneficiary of the United States’ decline in reputation among Arab publics. In its 2021–22 surveys, Arab Barometer demonstrated that Arabs’ support for China was declining. But in recent months, this trend has reversed. In all the countries Arab Barometer surveyed after October 7, at least half the respondents said they held favorable views of China. In both Jordan and Morocco, key U.S. allies, China has benefited from at least a 15-point increase in its favorability ratings.

When asked whether U.S. or Chinese policies are better for their region’s security, respondents in three of the five countries we surveyed after October 7 said they preferred China’s approach. China’s actual presence in the region has, in fact, been minimal, with its engagement focused mostly on economic deals through its Belt and Road Initiative. Arab publics in the Middle East appear to understand that China has played a limited role in the events in Gaza: only 14 percent of Lebanese respondents, 13 percent of Moroccans, nine percent of Kuwaitis, seven percent of Jordanians, and a vanishingly small three percent of Mauritanians agreed that China is committed to defending the rights of Palestinians.

 

It is likely, then, that respondents’ increasingly favorable views of China reflect their dissatisfaction with U.S. and Western policies. When asked more specific policy questions, our respondents gave more ambivalent answers. Asked if they thought Chinese policies are better at “protecting freedoms and rights,” American policies are better, Chinese and American policies are equally good, or Chinese and American policies are equally bad, a plurality of Kuwaitis, Mauritanians, and Moroccans said U.S. policies are better than Chinese policies. Respondents in two countries that border Israel, however, felt the opposite: in Arab Barometer surveys in Jordan and Lebanon after October 7, substantially more respondents agreed that China’s policies are better than the United States’ at protecting rights and freedoms.

China’s record on protecting rights and freedoms at home and abroad is poor, but the Lebanese and Jordanian populations now consider the United States’ record to be even worse. This finding reflects a larger trend in Arab Barometer’s data: geography matters. People who live closest to the conflict in Gaza and whose countries have historically accommodated large numbers of Palestinian refugees expressed the lowest confidence in specific U.S. Middle East policies.

MINORITY REPORT

Our surveys suggest that the slump in Arab support for the United States is not inevitable and that Arab publics respond sensitively to differences in U.S. policy toward issues key to the region. This indication emerges most powerfully from results in Morocco—the one country in the region that has bucked the trend of growing skepticism about U.S. policy. In 2022, 69 percent of Moroccans held a positive view of the United States, by far the greatest support in the Arab world. This already strong support has actually increased: Arab Barometer’s winter of 2023–24 survey found that 74 percent of Moroccans now view the United States positively. Morocco is also the only country whose population clearly preferred the United States’ Middle East security policies over those of China, by 13 percentage points.

The role the United States has played in supporting Morocco in a territorial dispute is almost certainly the reason Moroccan opinion is an outlier. For decades, the Moroccan government has administered much of Western Sahara, where a movement backed by Algeria seeks to establish an independent state. Until 2020, no UN member state recognized Morocco’s sovereignty. That year, the United States recognized Morocco’s claim over Western Sahara in exchange for Morocco’s formalizing diplomatic ties with Israel. Particularly in the second half of 2023, the Biden administration strongly reaffirmed this policy. Our survey of Moroccan opinion coincided with a heavily publicized visit by Joshua Harris, a senior U.S. diplomat, to both Algiers and Rabat to underscore this policy position.

It appears that its policy on Western Sahara largely immunized the United States from the decline in support that it has suffered in other Arab countries. Other Western countries that did not follow the United States’ lead in recognizing Morocco’s sovereignty over Western Sahara have not retained the Moroccan people’s support. Between 2022 and the winter of 2023–24, the percentage of Moroccans who said they held a favorable view of the United Kingdom fell from 68 percent to 30 percent, a larger decline than that for other countries we surveyed. Moroccans’ opinions of France soured, too, falling by ten points.

 

China has benefited from the United States’ decline in reputation among Arab publics.

In every country we surveyed, respondents indicated that they believe that states in the Middle East and North Africa, and not global actors, are most committed to protecting Palestinians’ rights. Yet this opinion does not translate into a desire to see the United States adopt neutrality or exit the Middle East. Despite their anger at the United States’ policies toward Gaza, Arab publics made it clear that they want the United States to be involved in solving the Israeli-Palestinian crisis.

One Arab Barometer survey question asked respondents which issue should top the Biden administration’s agenda in the Middle East and North Africa, offering seven options: economic development, education, human rights, infrastructure, stability, combating terrorism, and the Palestinian issue. In three of the four countries where this question was asked in surveys after October 7, a plurality of respondents agreed that Biden should prioritize the Palestinian issue, even over other key concerns facing their countries. In fact, the proportion of Arab citizens who responded that the Biden administration’s top priority in the region should be the Palestinian issue has risen dramatically over the past two years—by 21 points in Jordan, 18 points in Mauritania and Morocco, and 17 points in Lebanon. And our Tunisian data suggest that this rise occurred almost immediately following the start of Israel’s military campaign in Gaza.

The war in Gaza has reduced Arabs’ support for normalizing ties with Israel from an already low level. Yet this does not mean that the Arab world is turning against a peaceful settlement between Israelis and Palestinians. Our research in Tunisia initially suggested that the outbreak of war in Gaza might drive a decline in support for a two-state solution. In fact, in polls conducted between December 2023 and March 2024 in Jordan, Mauritania, and Morocco, greater percentages of respondents indicated their support for a two-state solution over a one-state solution, a confederation, or an open-ended “other” approach than had supported these options in 2022.

FACE LIFT

Before the events of October 7, it appeared that a new regional order was emerging in the Middle East. As some Arab governments sought to normalize ties with Israel—the first such agreements in nearly 30 years—it seemed that the primary divide in the region might not run between Israel and the Arab states but rather between Tehran and the countries that seek to contain the Islamic Republic’s aggression abroad. A new coalition to contain Iran, including Israel and key Arab states, would have been immensely beneficial for limiting Iran’s influence in the region.

It might still be possible for the United States to midwife such a coalition: the help Jordan gave Israel in repelling Iran’s April 13 drone and missile attack, and decisions by Saudi Arabia and the UAE to give the United States intelligence ahead of that attack, suggested that key Arab leaders still believe that a regional realignment is in their interest. The surveys we conducted after October 7 found that approval of Iran remains low among Arab publics. Thirty-six percent of Lebanese, 25 percent of Jordanians, and only 15 percent of Kuwaitis expressed a favorable view of Iran.

But efforts toward a full realignment will struggle as long as the decline in regional support for the United States persists. Cold peace accords, like those forged between Israel and Egypt and Jordan, are always at risk of rupture. The United States is irreplaceable as a broker for normalization deals. The Egyptian-Israeli and Israeli-Jordanian peace accords were largely held in place by the enormous amount of assistance the United States gave to both Arab countries. The last half decade’s normalization deals have hinged on promises by the United States to address Arab countries’ concerns, including recognizing Moroccan sovereignty over Western Sahara, removing Sudan from its list of state sponsors of terror, and selling F-35 fighter jets to the UAE.

In the post–October 7 context, losing the support of Arab citizens means not only risking the support of Arab leaders but also jeopardizing the domestic stability of the United States’ key Arab allies. Anger about the suffering of Palestinians has already spilled onto the streets. In Jordan, protests have already derailed Project Prosperity, a UAE- and U.S.-backed agreement between Jordan and Israel on water and energy. After cooperating with Israel and the United States to counter Iran’s strike, Arab regimes have remained quiet about their role out of fear of further inflaming the anger of their citizens. The United States needs to try to ease the general pressure Arab governments feel not to work with Israel to counter Iranian influence.

 

A protest in support of Gazans, Beirut, Lebanon, May 2024
A protest in support of Gazans, Beirut, Lebanon, May 2024
Mohamed Azakir / Reuters

The region is at a pivot point—and the United States is theoretically well positioned to apply the necessary leverage to help secure a cease-fire in Gaza and help move the Israelis and Palestinians toward peace. To restore its regional credibility, however, the United States must lay out concrete, pragmatic steps toward a two-state solution, identifying what effective postwar governance in Gaza will look like and what Israelis and Palestinians must do to ensure that progress is made toward peace. Holding both Israeli and Palestinian leaders accountable is long overdue. The United States must not only sponsor peace talks but also insist on an end to the expansion of Israeli settlements in the West Bank.

For too long, Arabs have perceived the United States as working to secure its own interests and those of allied Arab leaders ahead of the interests of ordinary citizens—even as Arab citizens seek greater support for democratization and anticorruption efforts. In addition, another Iranian-Israeli confrontation might not be as performative as the one that occurred in April 2024. It might be devastating. The United States must work to win the trust of Arab publics to contain Iran, not only covertly but with public, courageous, and effective policies.

The present situation offers the United States both dangers and opportunities. There is no straightforward equivalent to Morocco’s Western Sahara issue in most Arab countries. But the case of Morocco makes clear that when Arab citizens feel that the United States stands up for their interests, they judge it more favorably. The dangers of failing to address declining Arab support for the United States go beyond Gaza. Without a significant shift in U.S. support for Israel’s war, and without smart changes to U.S. policy to blunt growing Arab anti-Americanism in the longer term, other actors—including China—will continue to try to crowd the United States out of a leadership role in the Middle East.

Foreign Affairs

Μητσοτάκης: Το 41% δεν υπάρχει σήμερα -«Έκαψε» ανασχηματισμό και πρόωρες εκλογές

2

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια συνέντευξης στον Alpha – Φωτογραφία: Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού / Δημήτρης Παπαμήτσος
11/06/2024  17:53
Την αποτίμηση για τα αποτελέσματα των εκλογών και μηνύματα για τις επόμενες κινήσεις έστειλε από τη συνέντευξή του στον Alpha ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο κ. Μητσοτάκης έδωσε απαντήσεις ως προς το μήνυμα που έλαβε στις ευρωεκλογές, αλλά και το στίγμα των προθέσεών του σε σχέση με τον ανασχηματισμό που φημολογείται, «καίγοντας» τον άμεσο ανασχηματισμό. «Το υπουργικό συμβούλιο της Παρασκευής θα γίνει με τη σημερινή του σύνθεση» απάντησε σχετικά.

«Δεν ήταν το αποτέλεσμα που περιμέναμε, καλύτερα που έστειλαν τώρα το μήνυμα οι πολίτες, γιατί έχουμε μπροστά μας μια τριετία» είπε ξεκινώντας ο πρωθυπουργός. «Σας εμπιστευόμαστε, αλλά γίνετε καλύτεροι, πηγαίνετε καλύτερα» ήταν η αποκρυπτογράφηση του μηνύματος κατά τον κ. Μητσοτάκη αλλά είχε και μήνυμα για την αντιπολίτευση: Αποδοκιμάστηκε σύσσωμη η αντιπολίτευση, ξεράθηκαν τα λεφόδεντρα» τόνισε. Ερωτηθείς για το πού θα πρέπει να στρίψει το τιμόνι, σημείωσε: «Το ζήτημα δεν είναι αν θα πάμε προς το κέντρο προς τα δεξιά, αλλά αν θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί».

Ο πρωθυπουργός παράλληλα διεμήνυσε ότι «Το 41% δεν υπάρχει σήμερα» ενώ φρόντισε να στείλει μήνυμα και σε υπουργούς και στελέχη της ΝΔ: «Αν κάποιοι είδαν τον κόσμο από πολύ ψηλά είναι καιρός να τον δουν και από λίγο πιο χαμηλά» προσθέτοντας ότι«αξιολογώ αποτελεσματικότητα και συμπεριφορά».

Παραδέχθηκε ότι η ΝΔ υπέστη ζημιά από το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο, αλλά ξεκαθάρισε ότι το πιστεύει βαθιά, δεν θα το πάρει πίσω, ούτε θα κάνει αλλαγές. Είπε ακόμη ότι ως προς την φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών «καταλαβαίνουμε τις αντιδράσεις» αλλά διεμήνυσε ότι «θα έχουμε μόνο επιμέρους διορθώσεις, καμία αλλαγή στον κεντρικό πυρήνα της πολιτικής μας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε, για τις ευρωεκλογές: Ήταν μια δύσκολη προεκλογική εκστρατεία, κουραστική, έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου και ευχαριστώ τα στελέχη για τον αγώνα, αλλά δεν θα το κρύψω, το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περιμέναμε και αυτό με κάνει να προβληματίζομαι αλλά και να είμαι με ένα παράξενο τρόπο ανακουφισμένος, επειδή πιστεύω πάντα στη σοφία του ελληνικού λαού. Είναι καλύτερα που έστειλε τώρα το μήνυμα, γιατί έχουμε ακόμα τρία χρόνια μπροστά μας και χρέος μου είναι να αποκωδικοποιήσω σωστά τα μηνύματα και να προχωρήσω στις διορθωτικές κινήσεις που θα δείξουν στους πολίτες ότι λάβαμε το μήνυμά τους. Οι περισσότεροι που δεν ψήφησαν τη Νέα Δημοκρατία δεν πήγαν αλλού, είπε, αλλά δεν ψήφισαν. «Είπαν με τον τρόπο τους σας εμπιστευόμαστε αλλά γίνετε καλύτεροι», είπε.

Απαντώντας σχετικά με το τι δυσαρέστησε τους πολίτες, είπε: υπήρχαν πολίτες που δεν ψήφισαν επειδή δεν τους πείσαμε ότι οι κάλπες ήταν σημαντικές, αλλά και πολίτες που ήθελαν να μας στείλουν μήνυμα. Μιλούσα ήδη πριν την κάλπη για την ακρίβεια και για το πώς η ανάπτυξη πρέπει να φτάσει σε όλους και για τις παθογένειες του βαθέος κράτους. Αντιλαμβάνομαι γιατί κάποιοι πολίτες επέλεξαν μέσω της φωνής ή της σιωπής τους να μας στείλουν αυτό το μήνυμα, αλλά πρέπει να τονίσω ταυτόχρονα ότι αποδοκιμάστηκε σύσσωμη η αντιπολίτευση και ειδικά εκείνη των λεφτόδεντρων, κι αυτό είναι ένδειξη ωριμότητας της κοινωνίας, ότι αποκήρυξε τις εύκολες λύσεις. Ξεράθηκαν τα λεφόδεντρα και ελπίζω να μην προσπαθήσουν να τα φυτέψουν πάλι γιατί δεν προσφέρεται το έδαφος της πατρίδα μας.

Για τον γάμο ομοφύλων και τις αντιδράσεις: Σίγουρα η ΝΔ υπέστη ζημιά πολιτική. Είμαι άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και για αυτό εισηγήθηκα την πρωτοβουλία. Ήμασταν ένα βήμα πιο μπροστά. Κάναμε το σωστό και το δίκαιο αλλά στεναχωρήσαμε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ.

«Δεν θα έχουμε καμία αλλαγή», τόνισε, όταν ρωτήθηκε εάν θα επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών το νομοσχέδιο.

Στη συνέχεια, είπε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε σημαντική πτώση και αυτό πρέπει να προβληματίσει και τα άλλα κόμματα, τόνισε ο πρωθυπουργός. Και συνέχισε: Εγώ διέκρινα από τους εκπροσώπους των μεγάλων κομμάτων μια σεμνότητα το βράδυ των εκλογών και αυτό είναι καλό για όλους μας. Το 41% είναι η κοινοβουλευτική μας πλειοψηφία, δεν υπάρχει πια και αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό. Δεν υπάρχει ζήτημα αλαζονείας και θα το αποδείξω και έμπρακτα. Αν κάποιοι είδαν τον κόσμο από πολύ ψηλά, είναι καιρός να τον δουν και από πιο χαμηλά, είπε.

Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν ότι δεν έτρεχε, πιστεύω πως όλοι έτρεξαν, δεν αισθάνθηκα από τους υπουργούς και τα στελέχη ότι έκατσαν, μπορούσαμε να τρέξουμε περισσότερο και αποδείχθηκε ότι δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε δικό μας κόσμο, αλλά δεν έχω μάθει να αντιμετωπίζω με αλαζονεία, ίδρωσα τη φανέλα και είχαμε να αντιμετωπίσουμε κάτι μεγαλύτερο σε αυτές τις εκλογές,. Δεν ανοίξανε εμείς τη συζήτηση για το πόθεν έσχες Κασσελάκη, αν το είχε δώσει στη δημοσιότητα δεν θα υπήρχε το ζήτημα. Τα δύο τρίτα των ομιλιών μου ήταν για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και την Ευρώπη. Πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά επικοινωνιακά και να εξηγήσουμε τι γίνεται στην Ευρώπη και γιατί μας αφορά. Δεν είναι μόνο τα λεφτά, δεν είναι μόνο τα έδρανα.

«Έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε πώς μπορούμε να αυξήσουμε τη συμμετοχή. Υπάρχει κούραση» είπε για τις ευρωεκλογές.

«Δεν υπάρχει ζήτημα πρόωρων εκλογών στη χώρα, θα γίνουν το 2027» είπε κατηγορηματικά ο πρωθυπουργός. Πιστεύω στις τετραετίες και είναι καλός χρόνος για να κριθεί το έργο, είπε. Δεν θα πατήσουμε φρένο, αλλά γκάζι, αυτό ζητούν οι πολίτες, τόνισε. Συνέχισε: Οι πολίτες είναι αυστηροί μαζί μου, εγώ ανέβασα τον πήχη των προσδοκιών, τον βάλαμε ψηλά. Δε θα τον κατεβάσουμε, θα πηδήξουμε πιο ψηλά. «Διαχείριση δεν σημαίνει εθίζουμε τον λαό στα ευχάριστα».

Οι προτεραιότητες για το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό:

Σε εθνικό επίπεδο: ακρίβεια, στέγη, Airbnb. ΑΣΕΠ, υγεία, ασφάλεια, καθημερινότητα – MMM, οικονομία, αύξηση μισθών, μείωση ανεργίας, επενδύσεις, αναθεώρηση επιδοματικής πολιτικής, συνέχιση μείωσης φόρων.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο: διαπραγμάτευση για τις 4 θέσεις ευθύνης της ΕΕ, άμυνα, ζητήματα τιμών, αγροτικά, ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης.
Ερωτηθείς για εάν αναμένεται αλλαγή στη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, είπε: «Το υπουργικό συμβούλιο της Παρασκευής θα γίνει με τη σημερινή σύνθεση».

Σχετικά με το αν χρειάζονται αλλαγές προσώπων είπε ότι υπάρχουν καινούργια στελέχη που εξελίχθηκαν και τόνισε ότι πάντα υπάρχει ισορροπία που πρέπει να σεβόμαστε, «η πλειοψηφία είναι άνθρωποι που προέρχονται από τη βουλή». «Έχω προσπαθήσει να σεβαστώ την ισορροπία για να συνδυάζω πολιτικά με τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά» σημείωσε.

«Αυτό που πρέπει να ζυγίσεις αν είναι απαραίτητη αλλαγή προσώπου είναι αν θα έχει μεγαλύτερο όφελος από κόστος, είναι το ζύγι, δεν κάνω τέτοιες κινήσεις με πολιτικά χαρακτηριστικά αλλά διαλέγω ανθρώπους που πιστεύω ότι είναι κατάλληλοι για να κάνουν καλά τη δουλειά» είπε.

Σχετικά με το τι αλλάζει από εδώ και πέρα σε εθνικό επίπεδο: θα εστιαστούμε ακόμα πιο αποτελεσματικά στην ακρίβεια και στον τρόπο λειτουργίας συγκεκριμένων αγορών, τράπεζες, τηλεποικοινωνίες, όπου μπορεί να υπάρχουν στρεβλώσεις. Θα δούμε πιο αποτελεσματικά το θέμα της στέγης, όπως να έχουμε ένα ακόμα σημαντικό ποσό για να τρέξουμε ένα νέο πρόγραμμα «Σπίτι μου», θα εξετάσουμε αν πρέπει να κάνουμε παρεμβάσεις στη βραχυχρόνια μίσθωση. Έχουμε σημαντικές δουλειές στα θέματα του κράτους, όπως το ΑΣΕΠ που οι ρυθμοί είναι απογοητευτικοί. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, είναι πρώτη προτεραιότητα. Μεγαλύτερη έμφαση στα θέματα ασφάλειας, έμφαση στα θέματα της καθημερινότητας και πρώτα τα ΜΜΜ, με πρώτη απάντηση τα λεωφορεία. Σημαντικές παρεμβάσεις σε τοπικό επίπεδο. Είναι μόνο κάποια από τα παραδείγματα παρεμβάσεων που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη. Θέλουμε να μειώσουμε τους φόρους αλλά πρέπει να δούμε αν λύνουμε το πρόβλημα, δεν θέλουμε τους ανθρώπους να είναι εθισμένοι σε επιδόματα για να μην δουλεύουν.

 

 

Έκκληση Σολτς για στήριξη της ουκρανικής αεράμυνας

0

Στη Διάσκεψη για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας εστάλησαν τρία μηνύματα: περαιτέρω στήριξη της ουκρανικής αεράμυνας, αίτημα Ζελένσκι για Patriot, έναρξη ενταξιακών συνομιλιών.

Βολοντίμιρ Ζελένσκι και Όλαφ ΣολτςΕικόνα: Ebrahim Noroozi/AP/picture alliance 

Έκκληση προς όλους να στηρίξουν την πρωτοβουλία για ενίσχυση της ουκρανικής αεράμυνας απηύθυνε το πρωί της Τρίτης από τη Διάσκεψη για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας που διεξάγεται στις 11 και 12 Ιουνίου στο Βερολίνο ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς. «Να στηρίξουμε την Ουκρανία τώρα με κάθε μέσο, το οποίο είναι εφικτό», υπογράμμισε εμφατικά ο καγκελάριος.

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, το μεσημέρι της Δευτέρας κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, επανέλαβε την πρόθεση της Γερμανίας για στήριξη της ουκρανικής αεράμυνας αλλά και την προσφορά για εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτών σε όσα συστήματα χρειαστεί, όμως μόνο επί γερμανικού εδάφους, αποκλείοντας ένα σενάριο όπως αυτό που προτείνει ή δεν αποκλείει ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν: την αποστολή Γάλλων εκπαιδευτών ή ακόμη και χερσαίων δυνάμεων στην Ουκρανία.

Ανάγκη ιδιωτικών επενδύσεων, όχι μόνο κρατικών χρημάτων 

Διάσκεψη για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας στο Βερολίνο
Υψηλοί προσκεκλημένοι από όλο τον κόσμο στο ΒερολίνοΕικόνα: Annegret Hilse/REUTERS

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει η γερμανική κυβέρνηση στη μελλοντική οικονομική και ενεργειακή ανοικοδόμηση της χώρας που πρέπει να αρχίσει ήδη από τώρα και η οποία όπως τόνισε ο Όλαφ Σολτς δεν είναι εφικτή ρεαλιστικά χωρίς τη συμβολή ιδιωτικών κεφαλαίων.

«Η οικονομία έχει ήδη καταλάβει τις δυνατότητες της Ουκρανίας» τόνισε ο καγκελάριος αναφερόμενος σε σχεδιαζόμενες επενδύσεις στην Ουκρανία από τη γερμανική βαριά βιομηχανία και επενδυτές από τον τομέα της ενέργειας, δεδομένου ότι τα ουκρανικά συστήματα παροχής ενέργειας και ηλεκτροδότησης έχουν υποστεί ανυπολόγιστες καταστροφές από τις ρωσικές επιθέσεις.

Πέραν αυτού, στο πλαίσιο της Διάσκεψης για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ και ο Ουκρανός ομόλογός του Σεργκέι Μαρτσένκο υπέγραψαν κοινή δήλωση προθέσεων για γερμανο-ουκρανική συνεργασία στην μελλοντική ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, η οποία περιλαμβάνει ειδική μνεία για τη στήριξη ιδιωτικών εταιρειών και την προώθηση ιδιωτικών επενδύσεων στην Ουκρανία.

Επτά επιπλέον Patriot ζητά ο Ζελένσκι 

Σύστημα αεράμυνας Patriot
Εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτών στα Patriot στη ΓερμανίαΕικόνα: Sebastian Gollnow/dpa/picture alliance

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επίσης από το βήμα της Διάσκεψης για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας ευχαρίστησε για άλλη μια φορά τη Γερμανία για την πολύτιμη στρατιωτική και οικονομική στήριξή της στα δύο και πλέον χρόνια ρωσικού πολέμου.

Ζήτησε ωστόσο ευθέως ακόμη περισσότερα: Τουλάχιστον άλλα επτά συστήματα αεράμυνας Patriot, πέραν των τριών γερμανικών που ήδη έχει λάβει η χώρα του. «Η αεράμυνα είναι η απάντηση σε όλα» είπε λακωνικά. «Θέλουμε να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο».

Μάλιστα θέλησε να εκφράσει εκ νέου τον φόβο ότι βάσει της ουκρανικής εμπειρίας, η ρωσική επιθετικότητα δεν θα σταματήσει στα ουκρανικά εδάφη κάνοντας άμεση αναφορά στη Μολδαβία και τη Γεωργία. Όλα ξεκινούν πάντα από έναν «υβριδικό πόλεμο», όπως είπε και στη συνέχεια η Ρωσία επιτίθεται σε εδάφη.

Φον ντερ Λάιεν: Ενταξιακές συνομιλίες μέχρι τέλη Ιουνίου 

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν
H Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στη Διάσκεψη για την Ανοικοδόμηση της ΟυκρανίαςΕικόνα: Annegret Hilse/REUTERS

Η σημαντική υπόσχεσή της ημέρας ήρθε πάντως από την επικεφαλής της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δύο μέρες μετά τις ευρωεκλογές, λέγοντας ότι μέχρι το τέλος του μήνα η ΕΕ πρέπει να ξεκινήσει ενταξιακές συνομιλίες με την Ουκρανία. Κι αυτό διότι παρά τον πόλεμο έχει υλοποιήσει σοβαρές μεταρρυθμίσεις σε κρίσιμους για την ευρωπαϊκή προοπτική τομείς όπως η δικαιοσύνη και η πάταξη της διαφθοράς.

«Το Χάρκοβο είναι Ευρώπη. H Oυκρανία είναι Ευρώπη. Και η Ευρώπη είναι το σπίτι σας. Ζήτω η Ευρώπη» αναφώνησε και καταχειροκροτήθηκε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, επαινώντας τον ουκρανικό αγώνα για αντίσταση απέναντι στη Ρωσία και ταυτόχρονα για ένα μέλλον εντός της ΕΕ.

Από την πλευρά του, στην κοινή συνέντευξη με τον Όλαφ Σολτς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι θέλησε να τονίσει εκ νέου ότι η Ουκρανία «έχει υλοποιήσει ό,τι ήταν αναγκαίο προκειμένου να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ». Το πρωί της Δευτέρας είχε τονίσει μάλιστα ότι η Ουκρανία αντιστέκεται πολυεπίπεδα αυτά τα χρόνια, σε στρατιωτικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών, προκειμένου «να  ακολουθήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής».

Στη Διάσκεψη για την Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας συμμετέχουν αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, υπουργοί, κορυφαίοι αξιωματούχοι, επενδυτές αλλά και κοινωνικοί φορείς από 60 χώρες. Η Ελλάδα εκπροσωπείται από τον υπ. Ενέργειας Κώστα Σκρέκα.