Αρχική Blog Σελίδα 1234

Γερμανία: Παραίτηση της υφυπ. Παιδείας με φόντο τη Γάζα

0

Η υφυπ. Παιδείας υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αιτία διαρροές που την ήθελαν να διερευνά διακοπή ερευνητικών κονδυλίων για όσους στήριξαν τις πανεπιστημιακές καταλήψεις για τη Γάζα.

Καταλήψεις για τη Γάζα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βερολίνου Εικόνα: Sebastian Gollnow/picture alliance/dpa 

Λίγο πριν από την κρίσιμη συζήτηση για το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2025 μια νέα σοβαρή υπόθεση βαραίνει τη συγκυβέρνηση. Η Φιλελεύθερη υπ. Παιδείας Μπετίνα Σταρκ-Βάτσινγκερ υποχρέωσε σε παραίτηση την υφυπουργό Παιδείας και Έρευνας και καθηγήτρια Φιλοσοφίας, Ηθικής και Θεωρίας της Λογικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, Ζαμπίνε Ντέρινγκ.

Μάλιστα σήμερα το πρωί ζήτησε επίσημα την παραίτηση της υφυπουργού από τον καγκελάριο Όλαφ Σολτς. Σύμφωνα με εκπρόσωπο του Υπουργείου Παιδείας πριν από λίγη ώρα στην κυβερνητική ενήμερωση, έχει διαρραγεί πια η εμπιστοσύνη μεταξύ της υπουργού και της υφυπουργού, υπεύθυνης για την πανεπιστημιακή έρευνα.

Τιμωρητική διακοπή ερευνητικών κονδυλίων;

Παραιτηθείσα υφυπ. Παιδείας Ζαμπίνε Ντέρινγκ
H παραιτηθείσα υφυπ. Παιδείας Ζαμπίνε Ντέρινγκ Εικόνα: Frederic Kern/Geisler-Fotopress/picture alliance

Αιτία διαρροές εσωτερικής αλληλογραφίας της Ζαμπίνε Ντέρινγκ, που ήρθαν στο φως από την εκπομπή Panorama του δημόσιου δικτύου ARD και στις οποίες φαίνεται να εξετάζει τη δυνατότητα άρσης της πανεπιστημιακής χρηματοδότησης επιστημόνων που πρόσφατα με ανοιχτή επιστολή τους είχαν υποστηρίξει τις φοιτητικές καταλήψεις στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου υπέρ της Γάζας και κατά της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Στην ίδια επιστολή κατέκριναν τους χειρισμούς της πρυτανείας του Πανεπιστημίου και της αστυνομίας που με βία διέλυσαν τις καταλήψεις. Σύμφωνα με την κυβερνητική ενημέρωση τη διενέργεια εσωτερικής έρευνας από τη νομική υπηρεσία του Υπ. Παιδείας ζήτησε μόνη της η υφυπουργός Ντέρινγκ και μόλις πριν από λίγες ημέρες ενημερώθηκε εκ των υστέρων για το περιεχόμενό της η υπουργός, η οποία υπερασπίστηκε την ελευθερία της έρευνας και γνώμης.

Παρά τις ερωτήσεις δημοσιογράφων για το τι γνώριζε η υπ. Παιδείας ως προς την επίμαχη έρευνα αλλά και για τη στάση της ίδιας απέναντι στο περιεχόμενο της επιστολής, η εκπρόσωπος του Υπ. Παιδείας αρκέστηκε να αναφέρει ότι «η γερμανική κυβέρνηση δεν σχολιάζει το περιεχόμενο ανοιχτών επιστολών».

Υπ. Παιδείας: Δεν γνώριζα και δεν έδωσα εγώ εντολή

Υπ. Παιδείας Μπετίνα Σταρκ-Βάτσινγκερ
Η Φιλελεύθερη υπ. Παιδείας Μπετίνα Σταρκ-ΒάτσινγκερΕικόνα: Guido Kirchner/dpa/picture alliance

Οι νέες αποκαλύψεις που προκαλούν νέο σάλο στους κόλπους της κυβέρνησης έρχονται μάλιστα σήμερα, Δευτέρα, σε μια ημέρα κατά την οποία ήταν προγραμματισμένη η παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης για την κατάσταση της Παιδείας στη Γερμανία, παρουσία της υπ. Παιδείας Σταρκ-Bάτσινγκερ.

Η υπουργός έδωσε τελικά το «παρών» και μετά από μία ώρα ενημέρωσης αναγκάστηκε να απαντήσει στις επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων για την υπόθεση. Τόνισε ότι δεν γνώριζε τίποτα για τις κινήσεις της υφυπουργού και ότι στη γνώση της περιήλθε το περιεχόμενο της επίμαχης αλληλογραφίας στις 11.06.

Μάλιστα, όπως είπε δημοσίως, «δεν γνώριζα ούτε έδωσα εγώ εντολή για την έρευνα» τονίζοντας τη συνταγματική προστασία της πανεπιστημιακής ελευθερίας. «Στηρίζω αμέριστα την ακαδημαϊκή ελευθερία» τόνισε χωρίς να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις ως προς παλαιότερες δηλώσεις της, στις οποίες επέκρινε την κίνηση πανεπιστημιακών να συνυπογράψουν την ανοιχτή επιστολή.

Η αντιπολίτευση ζητά παραίτηση και της υπουργού

Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βερολίνου
Bιβλιοθήκη του Ελεύθερου Πανεπιστημίου ΒερολίνουΕικόνα: D. Andree/Helga Lade Fotoagentur GmbH/picture-alliance

Tην ίδια ώρα αυξάνεται η πίεση που ασκεί η αξιωματική αντιπολίτευση των Χριστιανοδημοκρατών, καλώντας σε παραίτηση και την ίδια την υπ. Παιδείας Σταρκ-Bάτσινγκερ για την υπόθεση της διακοπής της χρηματοδότησης των ερευνητικών κονδυλίων σε επιστήμονες που συνυπέγραψαν την επίμαχη φιλοπαλαιστινιακή επιστολή.

Kι αυτό διότι, ακόμη κι αν δεν διέταξε η ίδια την έρευνα για ενδεχόμενη διακοπή της χρηματοδότησης ερευνητών που στήριξαν τις καταλήψεις, αλλά η υφυπουργός εν αγνοία της, και η ίδια η υπουργός είχε δηλώσει πρόσφατα σε συνέντευξη ότι διατηρούσε αμφιβολίες κατά πόσο η στάση των πανεπιστημιακών, οι οποίοι στήριξαν το δικαίωμα των φοιτητών στην ελεύθερη έκφραση γνώμης υπέρ των Παλαιστινίων κατακρίνοντας τις ενέργειες της διοίκησης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου, ήταν σύμφωνη με το Γερμανικό Σύνταγμα.  

Σε μια πρώτη αντίδρασή του και ο πρόεδρος της Διάσκεψης των Πρυτάνεων Βάλτερ Ρόζενταλ χαρακτήρισε σε κάθε περίπτωση ανησυχητικές τις εσωτερικές ενέργειες του γερμανικού Υπ. Παιδείας απέναντι στην πανεπιστημιακή ελευθερία.

Με κοινό ψηφοδέλτιο κατέρχονται στον ΟΑΣΕ Ελλάδα και Τουρκία

5
Κώστας Βενιζέλος

Με κοινό ψηφοδέλτιο κατέρχονται Ελλάδα και Τουρκία για τις δυο από τις τέσσερις θεσμικές θέσεις στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη( ΟΑΣΕ). Το κοινό ψηφοδέλτιο, που συνεπάγεται και κοινή προεκλογική εκστρατεία και προσπάθεια για στήριξη από τα άλλα κράτη και στους δυο υποψήφιους, έχει αποφασισθεί σε ψηλό επίπεδο των κυβερνήσεων των δυο χωρών, Ελλάδος και Τουρκίας. Όπως δε πληροφορούμαστε  οι υποψηφιότητες υποβλήθηκαν την τελευταία στιγμή ( τέλος Μαΐου), αιφνιδιάζοντας τους πάντες στην έδρα του ΟΑΣΕ.

Η Τουρκία διεκδικεί τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ, με τον γνωστό πρέσβη, Φεριντούν Σινιρίογλου, οποίος διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών αλλά και Μόνιμος Αντιπρόσωπος της χώρας του στα Ηνωμένα Έθνη, τη Νέα Υόρκη. Θεωρείται άνθρωπος του Ερντογάν και σκληροπυρηνικός στα εξωτερικά θέματα πολιτικής. Ελλάδα και Κύπρος βρέθηκαν πολλές φορές αντιμέτωπες με τον Σινιρίλογλου και στα θέματα του Αιγαίου, αλλά κυρίως του Κυπριακού. Η Ελλάδα διεκδικεί τη Διεύθυνση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με την κ. Μάνια Τελαλιάν, νομικό ( εργάσθηκε ως επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ μέχρι το 2020 και στη συνέχεια ήταν συνεργάτης του Πρωθυπουργού). Οι άλλες δυο θέσεις, για τις οποίες θα υπάρξει εκλογή είναι αυτές του Αντιπροσώπου για την Ελευθερία των ΜΜΕ και η άλλη για τις  Εθνικές Μειονότητες.

Τόσο η Αθήνα όσο και η Άγκυρα χαρακτηρίζουν την κίνηση αυτή, ως  ψηλού συμβολισμού και πως δίνει το μήνυμα πως αναζητούνται κοινοί βηματισμοί στα πλαίσια της αναθέρμανσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών έχει δώσει γραπτές οδηγίες προς τις διπλωματικές αποστολές της χώρας να γίνονται κοινές παραστάσεις ( προεκλογικές προσεγγίσεις) με τους Τούρκους πρέσβεις για να υποστηριχθούν οι δυο υποψηφιότητες, του κοινού όπως παρουσιάζεται, ψηφοδελτίου. Πρέπει να σημειωθεί πως οι οδηγίες αυτές έχουν προκαλέσει ένα μούδιασμα στις πλείστες πρεσβείες της Ελλάδος.

Όπως αναμενόταν, η κίνηση αυτή, που ειρήσθω εν παρόδω έγινε γνωστή με την υποβολή των υποψηφιοτήτων, έχει προκαλέσει αντιδράσεις ( Βαλτικές χώρες, Ουκρανία) ενώ είναι φυσιολογικό να ενόχλησε την Κυπριακή Δημοκρατία. Ιδιαίτερα όταν η κίνηση αυτή γίνεται σε μια χρονική συγκυρία, συμπλήρωσης φέτος 50 χρόνων από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.  Σημειώνεται ότι πέρσι, είχε αποφασισθεί από Αθήνα και Άγκυρα, όπως η  κατοχική Τουρκία υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ( για την χρονιά 2025-2026 ) και η Ελλάδα σε αντάλλαγμα να στηρίξει την τουρκική υποψηφιότητα για τη θέση του γενικού γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ). Η Ελλάδα έχει εκλεγεί ( όχι βέβαια λόγω της τουρκικής στήριξης) στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενώ ο Τούρκος υποψήφιος στο ΙΜΟ απέτυχε.

Πάντως, ο Φεριντούν Σινιρίογλου όταν εμφανίσθηκε ενώπιον των εκπροσώπων των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχείρησε να διαβεβαιώσει πως «θα λειτουργήσει ως τεχνοκράτης». Θέλησε να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους διπλωμάτες, κάποιοι εκ των οποίων τον έχουν ζήσει ως πρέσβη της κατοχικής Τουρκίας αλλά και από τη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών.

Πρέπει να αναφερθεί πως η Κυπριακή Δημοκρατία, μετά από 17 χρόνια,  προέδρευε του Φόρουμ για θέματα Ασφάλειας και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ( Ιανουάριο- Απρίλιο 2024). Με την ανάληψη της κυπριακής Προεδρίας, η κατοχική Τουρκία εξέδωσε δήλωση με την οποία ανέφερε πως δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και ως εκ τούτου δεν θα συμμετείχε σε συνεδριάσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής. Την περίοδο, δηλαδή, της κυπριακής προεδρίας. Η Άγκυρα είχε εν πολλοίς επαναλάβει τη δήλωση, που είχε γίνει από τουρκικής πλευράς το 1975 όταν ιδρύθηκε ο Οργανισμός και σε αυτό συμμετείχε από την αρχή η Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι κινήσεις της προεδρίας

Αυτή την περίοδο στον ΟΑΣΕ προεδρεύει η Μάλτα, η οποία θα αναλάβει, όπως γίνεται συνήθως, να βρει συναινετικές φόρμουλες καθώς οι εκλογές γίνονται με αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι κανονική ψηφοφορία, αλλά με τη συζήτηση και μέσα από αυτή το βαθμό αποδοχής των υποψηφιοτήτων. Στο τέλος η προεδρία καταθέτει σχέδιο απόφασης με ονόματα και πρέπει να υπάρξει συναίνεση. Αυτό θα γίνει το Σεπτέμβριο και μέχρι τότε μέσα από τις ζυμώσεις θα ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Είναι σαφές πως η Κύπρος θα στηρίξει την ελληνική υποψηφιότητα, την κ. Μάνια Τελαλιάν, όχι όμως τον εκπρόσωπο της κατοχικής δύναμης. Αυτό αναμένεται ότι θα πράξουν κι άλλες χώρες. Άλλωστε ως διαδικασία το κοινό ψηφοδέλτιο δεν υπάρχει. Οι υποψηφιότητες είναι ατομικές. Η συνέχεια για το κοινό ψηφοδέλτιο θα κριθεί στο… γήπεδο του ΟΑΣΕ.

Ο ΔΑΣΕ, ο ΟΑΣΕ και τα 57 κράτη-μέλη

Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) ιδρύθηκε το 1995. Υπενθυμίζεται ότι προηγήθηκε, ως πρόεδρος του ΟΑΣΕ, το 1975, η υπογραφή της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι και η δημιουργία της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, τη γνωστή ΔΑΣΕ. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός μηχανισμού μείωσης των πολιτικών και στρατιωτικών εντάσεων. Την περίοδο εκείνη, ως γνωστό, «μεγαλουργούσε» ο ψυχρός πόλεμος. Ο ΟΑΣΕ έχει 57 κράτη- μέλη ( πέραν από τα ευρωπαϊκά, αυτά της πρώην ΕΣΣΔ είναι και οι ΗΠΑ και Καναδάς). Οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία.

Η κατοχική δύναμη επανέρχεται στο Αιγαίο!

Η Αθήνα προφανώς και παρακολουθεί τις τουρκικές κινήσεις και μεθοδεύσεις ανεξαρτήτως εάν παράλληλα και σε επίπεδο εντυπώσεων η Άγκυρα θέλει να διατηρεί κανάλια επικοινωνίας και να συντηρεί την εικόνα της αναθέρμανσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Κι αυτό χωρίς να επηρεάζει τους σχεδιασμούς της έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου.

Επιμένοντας στο Κυπριακό σε ακραίες θέσεις και τορπιλίζοντας κάθε προσπάθεια επανάληψης των προσπαθειών, η κατοχική πλευρά  προσπαθεί συστηματικά και μεθοδικά στην αναβάθμιση της αποσχιστικής οντότητας. Είναι σαφές πως σε σχέση με την Κύπρο η κατοχική δύναμη βρίσκεται μονίμως σε επιθετική διάταξη και αποδεικνύει ότι δεν θα κάνει πίσω από τις θέσεις και επιδιώξεις της.

Σε σχέση με το Αιγαίο, έγινε γνωστό ότι η Άγκυρα ξεκινά έρευνες για πετρέλαιο. Στην επίσημη εφημερίδα της τουρκικής κυβέρνησης έχουν δημοσιευθεί οι συντεταγμένες για εννέα περιοχές, οι οποίες βρίσκονται βορείως και νοτίως της Ίμβρου. Δεσμεύθηκε και περιοχή μερικά µίλια ανατολικώς των εκβολών του Εβρου. Καμία από τις συντεταγμένες δεν βρίσκονται σε περιοχές της ελληνικής δικαιοδοσίας. Ωστόσο, δεν μπορεί να μην παρακολουθείται από κοντά το όλο εγχείρημα καθώς τούτο γίνεται μετά από αρκετό καιρό και είναι γνωστές οι τουρκικές επιδιώξεις. Μετά από μια μακρά περίοδο, δήθεν ήρεμων νερών,  η κατοχική πλευρά εισέρχεται σε μια διαδικασία ερευνών στο Αιγαίο. Η τακτική του «αμφισβητώ, γκριζάρω, διεκδικώ» παραμένει.

Η συνέχεια θα είναι ενδιαφέρουσα σε σχέση με την τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. Όπως δηλώνεται από την Άγκυρα, τα πλοία της  τουρκικής εταιρείας πετρελαϊκών ερευνών (ΤPAO) είναι έτοιμα για δράση.

Φιλελευθερος Κύπρου

Σάββας Ιακωβίδης: ένας 24χρονος «γιου-τιούπερ» εξευτέλισε το σαθρό- διεφθαρμένο κομματικοπολιτικό σύστημα της Κύπρου

0

Ο Φειδίας έδωσε στα κόμματα μια γερή γροθιά στο στομάχι και μια εξίσου δυνατή κλοτσιά στα πισινά. Και τότε… ξύπνησαν! Από την Κυριακή δεν σταμάτησαν να ασχολούνται και να προσπαθούν να αναλύσουν το «φαινόμενο Φειδίας». Διαβεβαίωσαν ότι πήραν το μήνυμα. Αμφιβάλλουμε. Επενδύουν, προφανώς, στην προσδοκία ότι ο 24χρονος «γιου-τιούπερ» θα είναι ένας διάττων αστέρας, θα ξεφουσκώσει, θα γίνει μέρος του σαθρού πολιτικού-κομματικού κατεστημένου και θα εξαφανιστεί. Κι αν συμβεί το αντίθετο;

Ακόμα και οι καλύτερα διατηρημένοι μύθοι καταρρέουν σε ένα απλό φύσημα του ανέμου. Πόσω μάλλον όταν επελαύνει τυφώνας. Στις ευρωεκλογές της περ. Κυριακής, 9/6/2024, στην Κυπριακή Δημοκρατία, σημειώθηκε ένας μεγάλος πολιτικός σεισμός. Ένας 24χρονος «γιου-τιούπερ», ο Φειδίας Παναγιώτου, που εμφανίστηκε από το πουθενά, χωρίς πολιτική ατζέντα, χωρίς συγκεκριμένες θέσεις σε κανένα σοβαρό ζήτημα, εξευτέλισε το κυπριακό πολιτικό και κομματικό κατεστημένο. Ο Φειδίας επέλασε στο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου και ταρακούνησε συθέμελα παραδοσιακά κόμματα με ιστορία δεκαετιών. Η ξύλινη, μονότονη και πληκτική γλώσσα τους ήταν ακατανόητη, ακατάληπτη και αχώνευτη από μια κοινωνία που, εμφανώς, άλλαξε, τα προσπέρασε και αναζητούσε τρόπο για να τα τιμωρήσει. Ο 24χρονος Φειδίας ήταν μια απρόσμενη διέξοδος. Μένει να φανεί αν θα είναι και η λύση.

Ποιος είναι αυτός ο χαρούμενος νεαρός; Τέλειωσε το Λύκειο, κατατάχθηκε στις Ο.Υ.Κ. και μετά, με ένα σακίδιο στον ώμο, πολύ θράσος και κάμποσο τσαμπουκά, ταξίδεψε στον κόσμο. Κάποιος φίλος τον μύησε στη σημασία και στην αξία και τον εκπαίδευσε στη σημαντικότητα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, ως του πιο αποτελεσματικού οργάνου για την αποστολή μηνυμάτων και προβολής. Αποτέλεσμα: Ο Φειδίας Παναγιώτου, με τις τρέλες του, τα βιντεάκια του, τον χαβαλέ του, έχει σχεδόν τρία εκατομμύρια ακολούθους διεθνώς, που παρακολουθούν τις αναρτήσεις του στα ΜΚΔ.

Αυτά τα Μέσα ήταν το εργαλείο που εξευτέλισε και κατερείπωσε τα παραδοσιακά κυπριακά κόμματα. Ο 24χρονος «γιου-τιούπερ» συγκέντρωσε πάνω από 71.000 ψήφους και κατετάγη πρώτος μεταξύ των έξι ευρωβουλευτών, που θα εκπροσωπούν την Κύπρο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Άρπαξε κυριολεκτικά την έδρα από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, τα περισσότερα κόμματα τον ειρωνεύονταν. Τον χλεύαζαν για την πολιτική άγνοια και ασχετοσύνη του. Τον υποτίμησαν με βαναυσότητα και θεώρησαν ότι ήταν ένα κοπελλάκι, που έκανε το κέφι του και θα ξεφούσκωνε. Διέπραξαν ολέθριο λάθος.

Αυτός ο 24χρονος, που δεν έχει ανώτερη μόρφωση, αυτός ο άσχετος με την πολιτική, που δεν ξέρει να μιλά καλά Ελληνικά αλλά χρησιμοποιεί την κυπριακή διάλεκτο, αυτός ο χαζοχαρούμενος αλλά γνήσιος νεαρός, ήξερε πάρα πολύ καλά την τεχνολογία. Βρέθηκε στον κατάλληλο χρόνο και στην κατάλληλη στιγμή και την αξιοποίησε στο έπακρον, για να περάσει τα πιο απλά αλλά καταιγιστικά και καταλυτικά μηνύματα, που εκφράζουν την κοινωνική συνισταμένη: «Κουραστήκαμε! Σας βαρεθήκαμε! Αλλάξτε τροπάρι. Δεν νοιάζεστε για την Κύπρο. Είστε διεφθαρμένοι, ανίκανοι, ανάξιοι. Δεν σας εμπιστευόμαστε».

Θα διερωτηθεί κάποιος: «Ο Φειδίας θα λύσει προβλήματα, που δεν αντιμετώπισαν πολιτικοί και Κυβερνήσεις»; Όχι. Όμως ο νεαρός ευρωβουλευτής έχει αυτό που οι περισσότεροι πολιτικοί-κομματικοί δεν έχουν: Το γνώθι σ’ αυτόν. Λέγει ότι δεν ξέρει τίποτε αλλά θα διαβάσει, θα ρωτήσει, θα μελετήσει, θα μάθει και θα παλέψει. Διακηρύσσει ότι θα γίνει «ο καλύτερος ευρωβουλευτής». Μακάρι, αλλά μέχρι τότε καλείται να συνειδητοποιήσει ότι τέλειωσε η εποχή του «πασιαμά» (χαβαλέ), της νεανικής τρέλας, των αναρτήσεων βίντεο στα ΜΚΔ. Στο εξής θα εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία και θα καλείται να παλέψει για τα δίκαια και τα συμφέροντά της. Θα φανεί σύντομα αν έχει αντιληφθεί το μέγεθος και το εύρος της βαρύτατης ευθύνης που έχει αναλάβει έναντι της πατρίδας του και των δεκάδων χιλιάδων που τον ψήφισαν.

Γιατί και ποιοι τον ψήφισαν; Πέραν της πολιτικής καλούμαστε να προσεγγίσουμε το «φαινόμενο Φειδίας» και από κοινωνιολογικής σκοπιάς. Εδώ και χρόνια τα πολιτικά κόμματα και Κυβερνήσεις έχουν στερέψει από μηνύματα και λύσεις σε κρίσιμα προβλήματα. Αντίθετα πλεονάζουν σε ανέξοδες φλυαρίες και λείρους, σε συνθήματα και στείρες υποσχέσεις. Καταγγέλλοντα για διαφθορά, ασύδοτη κομματοκρατία, αναξιοκρατία, φαυλοκρατία.

Η απαξίωση και η αποστροφή των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς είναι τόσο έντονες, ώστε όλα τα κόμματα (ειδικά τα μεγάλα ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, και τα μικρότερα, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) έχασαν, σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, πολλοί από τους οποίους μετακινήθηκαν προς το δεξιό ΕΛΑΜ. Τα μεγάλα προβλήματα της Κύπρου, εκτός από το Κυπριακό, είναι το μεταναστευτικό, η φτωχοποίηση δεκάδων χιλιάδων Κυπρίων, η τουρκοποίηση των κατεχομένων, η ακρίβεια, η αδυναμία απόκτησης στέγης και δημιουργίας οικογένειας, ο δημογραφικός εφιάλτης, κ.λπ.

Ο Φειδίας ψηφίστηκε πρώτα από χιλιάδες νεαρούς, που τους έπεισε να ψηφίσουν για πρώτη φορά και έγινε το ίνδαλμά τους. Επίσης υποστηρίχθηκε από μεγαλύτερες ηλικίες ως αντίδραση ή και ως τιμωρητική απάντηση στα κόμματα, τα οποία δεν θεωρούν ως… «κύτταρα δημοκρατίας» αλλά ως φορείς εμπεδωμένης, θεσμοθετημένης διαφθοράς, αδιαφορίας για τη νέα γενιά, ως προαγωγούς της αχρηστοκρατίας και ως πολέμιους των ικανών, μορφωμένων, καταξιωμένων νέων ανθρώπων.

Βεβαίως, υπήρξαν και εκείνοι οι πολίτες που ψήφισαν τον Φειδία, όχι διότι θα τους λύσει προβλήματα αλλ’ επειδή τους άρεσαν ο γνήσιος χαρακτήρας του, η απολίτικη αμεσότητα της γλώσσας του και η χαρούμενη συμπεριφορά του. Θα διερωτηθεί ξανά κάποιος: «Αυτά είναι αρκετά για να εκλεγεί και να είναι κάποιος ευρωβουλευτής»; Όχι, βέβαια, αλλά είναι αποδεικτικά της βροντερής αποτυχίας και απαξίωσης ενός κομματικού-πολιτικού συστήματος, που εδώ και χρόνια λυμαίνεται την πολιτική και κομματική ζωή της Κύπρου, ατιμώρητα, θρασύτατα! Με την ανοχή και την ψήφο πολιτών, που διαμαρτύρονται… εκ των υστέρων.

Είναι και η κοινωνική διάσταση της επιτυχίας του Φειδία. Η κυπριακή κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια έστελνε ηχηρά μηνύματα προς τα κόμματα, πρώτα διά της αποχής από τις κάλπες. Ύστερα διά της οργίλης αντίδρασής της στα πρωτοφανή σκάνδαλα και στην καλπάζουσα διαφθορά. Στη συνέχεια διά της απαξίωσης προς όλους ότι είναι ανίκανοι, ανάξιοι, μόνο για το κόμμα και τις θέσεις τους νοιάζονται, ότι δεν προσφέρουν λύσεις στα σοβαρά προβλήματα του τόπου. Οι πολίτες έπαυσαν να εμπιστεύονται κόμματα, πολιτικούς και Κυβερνήσεις. Αυτό το θλιβερό διαζύγιο κοινής γνώμης-πολιτικής, οι κομματικοί και κυβερνητικοί ούτε το είδαν ούτε το κατάλαβαν ούτε ανησύχησαν. Απαθώς άλλοτε, απαθώς και σήμερα απλώς… προβληματίζονται.

Ο Φειδίας έδωσε στα κόμματα μια γερή γροθιά στο στομάχι και μια εξίσου δυνατή κλοτσιά στα πισινά. Και τότε… ξύπνησαν! Από την Κυριακή δεν σταμάτησαν να ασχολούνται και να προσπαθούν να αναλύσουν το «φαινόμενο Φειδίας». Διαβεβαίωσαν ότι πήραν το μήνυμα. Αμφιβάλλουμε. Επενδύουν, προφανώς, στην προσδοκία ότι ο 24χρονος «γιου-τιούπερ» θα είναι ένας διάττων αστέρας, θα ξεφουσκώσει, θα γίνει μέρος του σαθρού πολιτικού-κομματικού κατεστημένου και θα εξαφανιστεί. Κι αν συμβεί το αντίθετο;

simerini.sigmalive.com

Ελλάδα – Τουρκία: Απόλυτη ανατροπή του αεροπορικού ισοζυγίου με την Π.Α. προσεχώς

0

Μέρος Β’: Εκτίμηση αριθμού μαχητικών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (Τ/ΠΑ) – Συνεχίζοντας από το Μέρος Α’ όπου έγινε μία εκτίμηση για τους αριθμούς μαχητικών της ΠΑ, μπορούμε να επιχειρήσουμε μία ανάλογη προσέγγιση για τα μαχητικά της τουρκικής Αεροπορίας.

Επομένως, ο δρόμος είναι ανοικτός ώστε οι γείτονες να αποκτήσουν 40 ολοκαίνουργια F-16, άνευ όρων, που θα περιλαμβάνουν όλες τις τελευταίες λειτουργίες και δυνατότητες, σύγχρονο σύστημα αυτοπροστασίας, συμβατό με το ραντάρ AESA (Active Electronically Scanned Array) ΑΝ/APG-83, καθώς και με εξελιγμένη βαφή HAVE GLASS για μείωση του ηλεκτρομαγνητικού ίχνους (σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα για τα αντίστοιχα F-16 Block 70 της Βουλγαρίας).

Ακολουθώντας μία πιο επιφυλακτική (και αισιόδοξη δι’ ημάς) προσέγγιση, έστω ότι οι παραδόσεις ξεκινούν το 2028, με ρυθμό ένα ανά μήνα. Εδώ, δεν αναμένεται κάποια σημαντική επιπρόσθετη εκπαίδευση στις ΗΠΑ, επομένως μετά την παραλαβή τους θα έρχονται πάραυτα στην Τουρκία και θα είναι άμεσα διαθέσιμα.

Πέραν της προμήθειας των 40 Block 70, προβλέπεται να αναβαθμιστούν 79 F-16 στην έκδοση Viper: 29 Block 50+ Advanced και 50 Block 50 CCIP (Common Configuration Implementation Program). Εάν το υπόψη πρόγραμμα ξεκινήσει σύντομα, εκτιμάται ότι τα πρώτα αναβαθμισμένα Viper θα είναι διαθέσιμα το 2027, ενώ η αναβάθμιση υποθέτουμε ότι θα υλοποιείται με έναν ρυθμό 16 αεροσκάφη ετησίως (μία ακόμα αισιόδοξη δι’ ημάς εκτίμηση).

Τα υπόλοιπα 20 F-16 Block 50 και 96 Block 40 θα παραμείνουν στη διαμόρφωση CCIP, η οποία είναι εφάμιλλη των F-16 Block 52+ Advanced της ΠΑ, δηλαδή με ένα ικανοποιητικό ραντάρ (μηχανικής σάρωσης) και δικτυοκεντρικές δυνατότητες μέσω Link 16. Τα 36 F-16 Block 30 αναβαθμίζονται στο πλαίσιο του προγράμματος Ozgur 2, που περιλαμβάνει την τοποθέτηση νέου υπολογιστή και ραντάρ AESA, τουρκικής ανάπτυξης, το οποίο φαίνεται ότι βαίνει καλώς. Τέλος, τα 48 F-4E Terminator αναμένεται να αποσυρθούν σταδιακά, όπως και στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

Από το διάγραμμα καθίσταται προφανές ότι η δύναμη της Τουρκικής ΠΑ δεν πέφτει σε καμία φάση κάτω από τα 250 μαχητικά, ενώ είναι εμφανής η δραματική αναβάθμιση του στόλου με την προμήθεια των 40 Viper και την αναβάθμιση 79 υφιστάμενων F-16 στην έκδοση αυτή. Διαπιστώνεται ότι η γείτων αξιοποίησε στο έπακρον την συναίνεσή μας διά της “Διακήρυξης των Αθηνών”, αποσπώντας από τις ΗΠΑ την πολύτιμη έγκριση για τα Viper, καθώς και την έγκριση για ένα πολύ μεγάλο αριθμό όπλων, κάτι το οποίο περνάει εν πολλοίς ασχολίαστο.

Επιχειρώντας μία σύγκριση των δύο Αεροποριών, της ΠΑ και της Τουρκικής ΠΑ, διαπιστώνεται επί του παρόντος μία ποσοτική υπεροχή της Τ/ΠΑ αλλά με ποιοτικό προβάδισμα της ΠΑ, η οποία διαθέτει σήμερα 18 Rafale και 19 Viper. Έως το τέλος του έτους, η ΠΑ θα διαθέτει 24 Rafale και 32 Viper (βάσει του αισιόδοξου σεναρίου). Το όποιο πλεονέκτημα όμως θα εξανεμιστεί με την αθρόα έλευση των Viper στην Τ/ΠΑ, καθώς και με την εξαγγελθείσα απόσυρση των F-16 Block 30 και Mirage 2000-5, γεγονός το οποίο θα μειώσει δραματικά τον στόλο της ΠΑ (η απόσυρση των F-4E μεσοπρόθεσμα θεωρείται αναπόφευκτη, εκατέρωθεν).

Επισημαίνεται, ότι απλά και μόνο η ανακοίνωση περί της απόσυρσης/πώλησης των Block 30 και -5 είχε αυτομάτως δυσμενείς συνέπειες, τόσο στο επίπεδο της Μονάδας/Μοίρας, καθώς και στον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό συντήρησης. Ποιος θα υπογράψει για την μακροπρόθεσμη παραγγελία κρισίμων πλην ακριβών ανταλλακτικών, όταν ο κ. ΥΕΘΑ έχει εξαγγείλει δημοσίως την απόσυρσή τους; Δηλαδή, ακόμα κι αν η εν λόγω απόφαση ανακληθεί, η ζημιά που έχει γίνει δεν αναιρείται.

Προς το τέλος δε της τρέχουσας δεκαετίας και ειδικότερα κατά τα έτη 2028-30, το ελληνοτουρκικό αεροπορικό ισοζύγιο θα έχει ανατραπεί πλήρως υπέρ της γείτονος, ο στόλος της οποίας θα πλησιάζει τα 271 εξελιγμένα F-16 Viper/Ozgur 2/CCIP, έναντι 144 F-16 και Rafale της ΠΑ. Βεβαίως, το Rafale σε πολλά χαρακτηριστικά είναι ανώτερο από το Viper αλλά είναι πολύ αμφίβολο εάν μπορεί να αντισταθμίσει ένα τέτοιο ποσοτικό πλεονέκτημα.

Εν ολίγοις, παρά τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις, η “Ατζέντα 2030” θα βρει την ΠΑ με την διαχρονικά χειρότερη αναλογία μαχητικών ως προς την Τ/ΠΑ. Επισημαίνεται ότι κάποια ελάχιστα F-35 που ίσως έχουν παραληφθεί και θα βρίσκονται στις ΗΠΑ για εκπαίδευση ή κάποια επιπρόσθετα Rafale που θα είναι ενδεχομένως υπό παραγγελία δεν θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα σε μία ελληνοτουρκική σύρραξη… Και φυσικά αυτά οι γείτονες τα γνωρίζουν, τα μελετούν και σχεδιάζουν αναλόγως. Πού θα βρίσκεται όμως τότε ο νυν κ. ΥΕΘΑ και η κυβέρνηση για να απολογηθεί; Ποιος θα θυμάται τότε σε ποιον οφείλονται οι καταστροφικές επιλογές, ενέργειες και παραλείψεις;

ΠΗΓΕΣ
> Ιστολόγιο Βελισάριος, “Το ελληνοτουρκικό ισοζύγιο κύριων οπλικών συστημάτων έως το 2030 και κάποιες σκέψεις, χωρίς πανηγυρισμούς”, 04-03-24 https://belisarius21.wordpress.com/2024/03/04/το-ελληνοτουρκικό-ισοζύγιο-κύριων-οπ/
> TurDef, “Turkiye to Receive First F-16 Viper in mid-2027 Earliest”, 27-05-24 https://turdef.com/article/turkiye-to-receive-first-f-16-viper-in-mid-2027-earliest
> The National Herald, “Greece’s Worries Set Aside, Turkey Will Get More F-16 Fighter Jets”, 07-06-24 https://www.thenationalherald.com/greeces-worries-set-aside-turkey-will-get-more-f-16-fighter-jets/
> Boyko Nikolov, “Bulgarian F-16 Falcons will have a reduced radar cross-section”, 10-06-24 https://bulgarianmilitary.com/2024/06/10/bulgarian-f-16-falcons-will-have-a-reduced-radar-cross-section/

defence-point.gr

«Τενεκές» καί ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ;

1

Ἀπελύθη ἀπό τήν ΝΔ ὁ ἀρχιτέκτων τῆς νίκης τῶν ἐθνικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2023 Ἀμερικανός σύμβουλος – Μαρινάκης: «Ἦταν συμβασιοῦχος» – Ἐπιχείρησις ἐπιρρίψεως εὐθυνῶν γιά τήν ἧττα στόν ἐπικοινωνιολόγο – Ἠρνήθη νά γίνει «μαῦρο πρόβατο» ὁ Κωστῆς Χατζηδάκης, μετακινούμενος στό ΥΠΕΞ

ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ἐπικοινωνιολόγο Στάν Γρῆνμπεργκ ἐπιρρίπτει ἡ ἡγετική ὁμάς τῆς ΝΔ τήν ἀποτυχία τῶν εὐρωεκλογῶν. Ἔτσι χθές ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος κ. Παῦλος Μαρινάκης ἀνεκοίνωσε τήν λήξη τῆς συμβάσεώς του, ἀπαντῶντας σέ σχετική ἐρώτηση, ἡ ὁποία ἐτέθη κατά τήν τακτική ἐνημέρωση τῶν πολιτικῶν συντακτῶν.

Παρουσιάζοντας τήν, ἐπί τῆς οὐσίας, ἀπόλυση τοῦ συμβούλου τοῦ Πρωθυπουργοῦ σάν νά ἦταν ἕνα ζήτημα ρουτίνας, ὁ κ. Μαρινάκης ἐδήλωσε: «Ὁ κύριος Γκρῆνμπεργκ, τελείωσαν καί οἱ ἐκλογές, ἦταν μέ σύμβαση, ἡ ὁποία λογικά τελειώνει στό τέλος Ἰουνίου, μέ τή Νέα Δημοκρατία, καί πληρώνεται, πληρωνόταν μηνιαίως, μέ τιμολόγια τά ὁποῖα ἔκοβε στή Νέα Δημοκρατία. Τό ἔχουμε πεῖ πάρα πολλές φορές, δέν ξέρω πόσες φορές μποροῦμε νά τό ποῦμε ξανά, τελείωσαν καί οἱ ἐκλογές, ἔχει δοθεῖ αὐτή ἡ ἀπάντηση, διότι αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντηση πού ἰσχύει, μετά ἀπό αἴτημα πού ὑποβάλαμε στή Νέα Δημοκρατία».

Τά πράγματα ὅμως δέν εἶναι τόσο ἁπλά. Μέχρι τήν παραμονή τῶν εὐρωεκλογῶν ἐθαυμάζετο ὡς ὁ ἀρχιτέκτων τῶν δύο ἀλλεπαλλήλων ἐκλογικῶν νικῶν, κατά τίς ἐθνικές ἐκλογές τοῦ 2023, ἀφοῦ ἐπί σειράν ἐτῶν ἡ ἐπικοινωνιακή στρατηγική τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ἐστηρίζετο στίς εἰσηγήσεις καί τόν σχεδιασμό του. Ὁ Πρωθυπουργός ἐνεφανίζετο νά μήν λαμβάνει καμμία ἀπόφαση χωρίς νά συμβουλευθεῖ τό «Γκουρού» του.

Στήν παροῦσα φάση ὅμως ἡ ἡγετική ὁμάς τοῦ Μεγάρου Μαξίμου ἔχει ἀποδυθεῖ σέ μιά προσπάθεια ἐπιρρίψεως εὐθυνῶν, σέ κάθε ἄλλον παρά στόν ἑαυτό της, καθώς οὐδείς θέλει νά ἀναγνωρίσει τήν πραγματικότητα, ὅτι οἱ ψηφοφόροι ἀπεδοκίμασαν κομβικά σημεῖα τῆς πολιτικῆς πού ἐφηρμόσθη τό τελευταῖο δωδεκάμηνο. Ἔτσι ἐν τῷ μέσῳ ἑνός γενικωτέρου κλίματος ἀναταραχῆς στό ἐσωτερικό τῆς ΝΔ, κορυφαῖα στελέχη τοῦ πρωθυπουργικοῦ περιβάλλοντος ἄφηναν νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὑπῆρξε ἕνας ἐφησυχασμός, καθώς ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ διεβεβαίωνε ὅτι τό ποσοστό τῆς ΝΔ εἶναι «κλειδωμένο» στό 33%, μέ ἀποτέλεσμα τό προεκλογικό ἐπιτελεῖο τοῦ κόμματος νά ἀδρανήσει.

Αὐτή ἦταν καί ἡ πρώτη κίνησις μιᾶς ἐπιχειρήσεως ἀποδομήσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ ἐπικοινωνιολόγου καί τῆς ἐπιρρίψεως ἀποκλειστικῶς σέ αὐτόν τῆς εὐθύνης γιά τήν ἀποτυχία.

Τό κλῖμα ἐπιδεινώνεται ἀπό τήν στάση ἀναμονῆς πού τηρεῖται ἐν ὄψει τοῦ ἀνασχηματισμοῦ τόν ὁποῖο ἔχει ἐξαγγείλει ὁ Πρωθυπουργός καί πού ἔχει δημιουργήσει ἀρκετούς ἐκνευρισμούς. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ὁ βουλευτής Ἰωάννης Λοβέρδος μιλῶντας στό κανάλι τῆς Βουλῆς ἐχαρακτήρισε συναδέλφους του «τενεκέδες». Εἶπε συγκεκριμένα:

«Ὑπάρχουν καί τενεκέδες στή Κοινοβουλευτική ὁμάδα τῆς ΝΔ. Στή μεγάλη τους πλειοψηφία οἱ βουλευτές τῆς ΝΔ εἶναι ἀξιολογώτατοι. Δέν ὑπάρχουν στήν ἑλληνική κοινωνία τενεκέδες;

Σέ ὅλες τίς Κ.Ο. ὑπάρχουν καί καλοί καί κακοί». Ἀργότερα ὁ ἴδιος ἐζήτησε συγγνώμη, ἀλλά, ὅπως καί νά ἔχει, ἡ ὅλη κατάστασις μόνον μέ κινουμένη ἄμμο θά μποροῦσε νά παρομοιασθεῖ. Καθώς ἡ ἀκρίβεια εἶναι ἕνα ζήτημα πού ἀναδεικνύεται ὡς αἰτία τῶν κακῶν ἐκλογικῶν ἐπιδόσεων τῆς ΝΔ, στό στόχαστρο εὑρίσκονται οἱ οἰκονομικοί ὑπουργοί μέ κορυφαῖο τόν ὑπουργό Οἰκονομίας κ. Κωστῆ Χατζηδάκη. Γιά τόν τελευταῖο ὑπῆρξε σκέψις νά μετακινηθεῖ στό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἀλλά αὐτός τήν ἀπέρριψε θεωρῶντας ὅτι ἡ μετακίνησις ἀπό τήν σημερινή θέση του θά τόν καθιστοῦσε «μαῦρο πρόβατο» καθώς θά ἐθεωρεῖτο ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσίς του ἀπό τό οἰκονομικό ἐπιτελεῖο συνιστᾶ ἀπόδοση εὐθυνῶν.

Ἀνακοίνωση γιά τήν ἀποπομπή τοῦ κ. Γκρῆνμπεργκ ἐξέδωσε ἀργά χθές ἡ «Ἑλληνική Λύση» τονίζοντας ὅτι τό κόμμα «προειδοποιεῖ τή ΝΔ ὅτι ἡ ἐσπευσμένη ἀποπομπή τοῦ Γκρῆνμπεργκ δέν παραγράφει τίς λαθροχειρίες καί τήν ἀδιαφάνεια γύρω ἀπό τήν δράση καί τήν ἀμοιβή του. Ἀντίθετα, δεσμευόμαστε ὅτι ἡ συγκεκριμένη ὑπόθεση θά διερευνηθεῖ μέχρι τέλους καί ἡ ὅποια διασπάθιση δημοσίου χρήματος, θά τιμωρηθεῖ παραδειγματικά.»

Στράτος Σιμιτζής: ΕΠΟΥΣΙΩΔΕΣ ΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙΑ

4

 

Του Στράτου Σιμιτζή

Στον τόπο αυτό ένα είδος που μπορεί ανέτως να χαρακτηριστεί ως ‘επουσιώδες εν επαρκεία’ είναι οι επίδοξοι σωτήρες, οι οποίοι συνήθως εμφανίζονται παραμονές εκλογών, Εθνικών, ευρωεκλογών, αυτοδιοικητικών, δεν έχει σημασία. Στον αγώνα που κάνουν για να πείσουν για τις αληθείς προθέσεις δεν ορρωδούν προ ουδενός. Επιστρατεύουν την ιστορία, τη θρησκεία, τα ιερά και όσια της φυλής και ο,τι άλλο πιθανόν να συγκινήσει και να προσελκύσει ορισμένους. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια είναι συνήθως το τρίπτυχο γύρω από το οποίο κινούνται.

Όμως, κάτι πολύ σημαντικό δεν λαμβάνουν υπόψη τους , γι αυτό και τελικώς μένουν με ‘αδεια χέρια’. Πώς ο Ελληνας , χρόνια τώρα βολεύεται με το modus Vivendi του και δεν θέλει να….σωθεί. Και η διάσωσή του δεν είναι κάτι που γίνεται με το ζόρι.

Επίδοξοι σωτήρες, όμως, δεν θα πάψουν να εμφανίζονται σ’ αυτόν τον τόπο, γιατί και αφελείς υπάρχουν και επιπόλαιοι και…φευγάτοι, που θα πειστούν από τις πρασινάδες και τα τρελλά και απραγματοποίητα σχέδια του κάθε επίδοξου σωτήρα. Το νού μας, λοιπον,  γιατί αυτοί που θέλουν με το έτσι θέλω να μας σώσουν παραμονεύουν στη γωνία.

«ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ.-

Εφυγε η εμβληματική ηθοποιός»

Γράφει ο Στράτος Σιμιτζής

Εφυγε από την ζωή, σε προχωρημένη ηλικία, η εμβληματική ηθοποιός Δέσποινα Στυλιανοπούλου που μεσουράνησε στη «Χρυσή Εποχή» του Ελληνικού κινηματογράφου. Καθιερώθηκε σε ρόλους οικιακής βοηθού- υπηρέτριας, όπου διέπρεψε αναδεικνύοντας το πηγαίο χιούμορ και το απαράμιλλο ταλέντο υποκριτικής  που διέθετε. Με τις «ελληνικούρες», τις μνημειώδεις ασυναρτησίες και τις γραμματικές ασυνταξίες, άφησε εποχή στον ελληνικό κινηματογραφο. Συμπρωταγωνίστησε με τον κοντό-γίγαντα του κινηματογράφου Νίκο Ρίζο δημιουργώντας ένα αμίμητο ντουέτο που εξελίσσεται σε θρύλο. Τόσο ως πρωταγωνίστρια, δευτεροπρωταγωνίστρια ή κομπάρσα, η Δέσποινα Στυλιανοπούλου έκλεβε την παράσταση χάρη στο ταλέντο, το χιούμορ και τον αυθορμητισμό της.

Μια ακόμη λαμπρή ηθοποιός της ‘Χρυσής εποχής’ του Ελληνικού κινηματογράφου έφυγε από τη ζωή. Είναι πολύ δύσκολο, όμως, να ξεχαστεί από τους σινεφίλ  και ιδιαίτερα τους λάτρεις της Χρυσής Εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.-

Ν. Βαρονέτος: λάθος κατάλαβε το μήνυμα

2

Του Νικηφόρου Βαρονέτου

16/06/2024

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, για να διασκεδάσει τις δυσμενείς επιπτώσεις από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δήλωσε ότι έλαβε το μήνυμά τους και προχώρησε σ’ ένα βεβιασμένο ανασχηματισμό. Έτσι, «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Ο κ. Μητσοτάκης, στην πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, εξέπεμψε μήνυμα «συνολικής επανεκκίνησης», εννοώντας ότι η κυβέρνησή του δεν προτίθεται να αλλάξει, αλλά, να εντείνει τις ακολουθούμενες μέχρι σήμερα πολιτικές της. Αλήθεια, αυτό το μήνυμα έλαβε ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει;

«Οι συμπολίτες μας ζήτησαν ουσιαστικά περισσότερη δουλειά και λιγότερα λάθη, με καλύτερα αποτελέσματα και μικρότερες καθυστερήσεις …» είπε ο Πρωθυπουργός.

Όχι, κ. Μητσοτάκη, οι πολίτες ζήτησαν αλλαγή των πολιτικών που εφαρμόζετε τα τελευταία πέντε χρόνια. Ζήτησαν αλλαγή πορείας για τη χώρα. Γι’ αυτό απονομιμοποίησαν την κυβέρνησή σας, που έχει πλέον την αποδοχή μόνο του 28% του ψηφοφόρων. Το υπόλοιπο 72% δεν σας εγκρίνει.

Η ακρίβεια, κ. Μητσοτάκη, που υποτίθεται ότι θέλετε να πατάξετε, είναι το αποτέλεσμα της συρρίκνωσης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας και ιδιαίτερα αυτού του αγροτικού τομέα, γι’ αυτό και αυξάνονται ανεξέλεγκτα οι τιμές των τροφίμων. Επίσης, είναι το αποτέλεσμα του χρηματιστηρίου της ενέργειας, του κλεισίματος των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, της αδιαφορίας σας για την εκμετάλλευση των ελληνικών υδρογονανθράκων. Τέλος, είναι το αποτέλεσμα της διατήρησης των υψηλών συντελεστών του ΦΠΑ.

Οι πολίτες, κ. Μητσοτάκη, ζητούν βελτίωση της παρεχόμενης υγείας και παιδείας, τομείς που εσείς συρρικνώνετε και ιδιωτικοποιείτε, για να εμφανίσετε μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος  και να λάβετε τα εύσημα από την Κομισιόν.

Οι πολίτες, κ. Μητσοτάκη, παρά την προπαγάνδα, δε θέλουν την αποκαλούμενη «Πράσινη Συμφωνία» της ΕΕ που καταστρέφει τα βουνά μας για να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες και τα χωράφια για να «φυτευτούν» φωτοβολταϊκά, ενώ παράλληλα αυξάνει το ενεργειακό κόστος.

Οι πολίτες, κ. Μητσοτάκη, ζητούν σθεναρή υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και όχι κατευναστική πολιτική με υποχωρήσεις και υποκλίσεις στον Ερντογάν. Ζητούν ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της χώρας και όχι αποστολή οπλικών συστημάτων από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου στην Ουκρανία. Επίσης ζητούν την ενεργή συμπαράσταση προς την κατεχόμενη Κυπριακή Δημοκρατία και όχι πομφόλυγες περί εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου.

Οι πολίτες, κ. Μητσοτάκη, θέλουν την υπεράσπιση της Μακεδονίας μας από τις συνέπειες  της ενδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών και όχι εκκλήσεις προς τους Σλαβοαλβανούς των Σκοπίων να την τηρήσουν.

Οι έλληνες πολίτες, κ. Μητσοτάκη, δεν εγκρίνουν την «Woke» ατζέντα σας. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν, κατ’ επιλογήν, πολλά φύλα (ΛΟΑΤΚΙ+), παρά μόνο δύο (αρσενικό και θηλυκό). Δε θέλουν να μεγαλώνουν τα παιδιά με γονέα 1 και γονέα 2. Δε συμφωνούν με τη μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε πολυπολιτισμική. Δε θέλουν να γεμίσετε τη χριστιανική Ελλάδα με τζαμιά και μιναρέδες. Δε θέλουν να εγκατασταθούν στην πατρίδα μας διάφορες αλλοεθνείς μειονότητες που θα αλλοιώσουν την ομοιογένεια του ελληνικού πληθυσμού. Δε θέλουν τον αντινατιβισμό σας.

Για όλα αυτά και πολλά άλλα κ. Μητσοτάκη πρέπει να πατήσετε φρένο και όχι γκάζι στις αποκαλούμενες «μεταρρυθμίσεις» σας. Μη θεωρήσετε, κ. Μητσοτάκη, ότι η ανυπαρξία μιας αξιόπιστης αντιπολίτευσης, με διαφορετικό εναλλακτικό πρόγραμμα, θα σας επιτρέψει να ολοκληρώσετε τις καταστροφικές, για τη χώρα, πολιτικές σας. Η τιμωρία αύριο θα είναι πολύ πιο  αυστηρή απ’ αυτήν που σας επέβαλλαν οι πολίτες στις ευρωεκλογές.

Υ.Γ. Ο Αλέξης Τσίπρας και το Ινστιτούτο του, διοργανώνουν σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ζόραν Ζάεφ στις 17 και 18 Ιουνίου, ακριβώς έξι χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών (2018), Διεθνή Διάσκεψη για την «Ειρήνη και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη» στην Αθήνα. Οι άνθρωποι εκτός των άλλων είναι και προκλητικοί. Στη Διεθνή Διάσκεψη θα τιμηθεί με το Βραβείο των Πρεσπών! ο πρώην αμερικανός μεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, που το διάστημα 1994-2018 προσπαθούσε να επιτύχει μια οποιαδήποτε συμφωνία προκειμένου τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Στη Διάσκεψη, μεταξύ πολλών άλλων, θα συμμετάσχουν οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών, κατά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, Ν. Κοτζιάς και Ν. Ντιμιτρόβ, ο πρώην πρωθυπουργός του 1ου μνημονίου Γ. Παπανδρέου, ο βουλευτής της ΝΔ Θ. Ρουσόπουλος, ως πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο εκλεκτός του Κ. Μητσοτάκη Ευρωπαίος Επίτροπος Μ. Σχοινάς, ο Σ. Στεφάνου Γεν. Γραμματέας του κυπριακού ΑΚΕΛ και οι δήμαρχοι Αθήνας και Κωνσταντινούπολης Χ. Δούκας και Ε. Ιμάμογλου. Η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Παμμακεδονικών Οργανώσεων κάλεσε για τη Δευτέρα 17 Ιουνίου, στις 16.30, εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το Ωδείο Αθηνών, όπου θα γίνει η Διεθνής Διάσκεψη, με κύριο στόχο να «τιμηθεί» η μειοδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Η εκδήλωση διαμαρτυρίας απαγορεύτηκε από την Ελληνική Αστυνομία.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr 

Ιω.Τουλουμάκος: ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

5

Ιω.Τουλουμάκος

«Με εξαίρεση την Σλοβενία δεν θα μπορέσει μακροπρόθεσμα κανένα από τα κράτη που προέκυψαν από την Γιουγκοσλαβία του Τίτο να εκπληρώσει τους όρους της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε τους πολιτικούς, αλλά ούτε και τους οικονομικούς. Σε καμιά περίπτωση η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα πρέπει να ενσωματώσει τις βαλκανικές εστίες αναταραχής».

Helmut Schmidt, H Αυτοδυναμία της Ευρώπης, Μόναχο 2000, ελληνική μετάφραση Αθήνα 2003, σ. 169

Ι. Γεγονότα και φρόνημα-προκατάληψη και ανατροπές στην επίσημη

ιστοριογραφία του  γειτονικού κράτους

«Τον Αύγουστο του 1904 συμμορίες που εκπαιδεύθηκαν και εξοπλίστηκαν στην Ελλάδα εισέβαλαν στην Μακεδονία με τουφέκια και μαχαίρια με σκοπό να πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα του Μακεδονικού Κομιτάτου σχεδιασμένο στο πλαίσιο ενός τρομοκρατικού κινήματος. Η δράση τους ήταν περισσότερο σκληρή στο σαντζάκι της Θεσσαλονίκης και στις περιοχές Κοστούρ (Καστοριάς), Λερίν (Φλώρινας) και Βίτολα (Μοναστηρίου), δηλαδή σε μέρη που βρίσκονταν πλησιέστερα στην Ελλάδα και στρεφόταν εναντίον των χριστιανών κατοίκων που αρνούνταν να προσχωρήσουν στην ελληνική εκκλησία (Πατριαρχείο), να δηλώσουν ελληνικό φρόνημα και να στείλουν τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία: Ή θα αλλάξετε ή θα σκορπιστούν γύρω τα νεκρά κορμιά σας έγραφαν σε προκηρύξεις οι συμμορίτες … Οι Έλληνες συμμορίτες διέπρατταν δολοφονίες και σφαγές σχεδόν σε κάθε χωριό της Μακεδονίας». Ακολουθούν παρόμοιες αναφορές σε διάφορα περιστατικά. Την ευθύνη για όλα αυτά είχαν ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο αξιωματικός Παύλος Μελάς, ο δημοσιογράφος Δημήτριος Καλαποθάκης και ο πρόξενος Λάμπρος Κορομηλάς. Αυτά και άλλα παρόμοια γράφονται σε άρθρο με θέμα τον Μακεδονικό Αγώνα στο συλλογικό έργο Η Μακεδονία και οι Μακεδόνες κατά το παρελθόν (La Macédoine et les Macédoniens dans le passé) που εκδόθηκε από το Ινστιτούτο της Εθνικής Ιστορίας των Σκοπίων το 1979 (Dr. K. Bitoski, «Armed action as means of Greek propaganda in Macedonia, 1904-1908», σ. 241-255).

Το ίδιο Ινστιτούτο εξέδωσε επίσης (και στα αγγλικά) το 2008 την Ιστορία του Μακεδονικού Λαού (History of the Macedonian People). Στο κεφάλαιο με τον τίτλο «Η κατάσταση στην Μακεδονία υπό ελληνική κυριαρχία» η κυριαρχία αυτή χαρακτηρίζεται από τον συγγραφέα-ακαδημαϊκό ως «πολιτιστική γενοκτονία» (cultural genocide). «Από το 1919 ως το 1928 οι Έλληνες άλλαξαν τα μακεδονικά-σλαβικά τοπωνύμια σε πόλεις, χωριά, όρη και ποτάμια της Μακεδονίας του Αιγαίου, εξαφάνισαν ο,τιδήποτε θύμιζε ότι η περιοχή δεν ήταν ελληνική, δηλαδή ό,τι ανήκε σε άλλο λαό». Σε ό,τι αφορά τον λαό αυτόν, δηλαδή τον «μακεδονικό» σλαβικό πληθυσμό, αναφέρεται ότι σύμφωνα με τις μαρτυρίες Ιταλών διπλωματών το 1927 ζούσαν στη «Μακεδονία του Αιγαίου» 140 έως 150 χιλ. Σλαβομακεδόνες και κατόπιν ότι σύμφωνα με πληροφορίες από το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα το 1935 ο σλαβομακεδονικός πληθυσμός ανερχόταν σε 240 έως 280 χιλ. Ο συγγραφέας θεωρεί εξάλλου πολύ πιθανό ότι στις αρχές του 2ου παγκοσμίου πολέμου στο αιγαιακό τμήμα της Μακεδονίας υπό ελληνική κυριαρχία κατοικούσαν 250 έως 300 χιλ. «Mακεδόνες» (Ivan Katardziev, «The situation of the Makedonia under the role of Greece», σ. 219-223).

Με την πολιτική της «κρατικής τρομοκρατίας» (state terror) δημιουργήθηκε στη «Μακεδονία του Αιγαίου», όταν εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία ένα «νέο ελληνικό έθνος». Αυτό υποστηρίζεται στο βιβλίο Η Μακεδονία και οι σχέσεις της με την Ελλάδα (Μacedonia and its Relations with Greece) που δημοσιεύθηκε από την Ακαδημία Επιστημών το 1993 στο τοπικό ιδίωμα και μεταφράστηκε κατόπιν στα αγγλικά [ως συγγραφείς αναφέρονται τέσσερις ακαδημαϊκοί και έξι διδάκτορες-επιστημονικοί συνεργάτες]. Στο ιδιαίτερο κεφάλαιο με τον τίτλο «Αλλαγή τοπωνυμίων» («Change of Toponyms») τα σλαβικά τοπωνύμια που αντικαταστάθηκαν στο διάστημα 1918-1970 ανέρχονται σε 1966. Ακολουθούν παραδείγματα όπως: Βοδενά (Έδεσσα), Λιμπάνοβο (Πέλλα), Όστροβο (Αρναία), Λαρίγκοβο (Αιγίνιον), Βαλοβίστα (Σκύδρα), Κούτλες (Βεργίνα), Βιστρίτσα (Αλιάκμων), Βαρδάρ (Αξιός), Βαλοβίστα (Σιδηρόκαστρο), Κουζνίκα (Παγγαίον).

Από την Ακαδημία Επιστημών εκδόθηκαν επίσης στο διάστημα 2007-2013 διάφορα έργα για την πολιτιστική και πολιτική ιστορία της «Μακεδονίας». Από τα τελευταία, το περιεχόμενο των οποίων γίνεται ευρύτερα γνωστό με τις αγγλικές περιλήψεις των δημοσιευμένων σε αυτά ανακοινώσεων, αναφέρονται εδώ τα πρακτικά δύο διεθνών συνεδρίων: «Εκατό χρόνια από τους Βαλκανικούς  πολέμους» (Σκόπια 3 έως 4 Δεκεμβρίου 2012, εκδόθηκε το 2013) και «Η  Ειρήνη του Βουκουρεστίου-Η Μακεδονία και τα Βαλκάνια» (Σκόπια 31 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 2013, εκδόθηκε το 2014). Στην ανακοίνωση με θέμα: «Η τύχη του άμαχου πληθυσμού της Θεσσαλονίκης κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων» από την Ν. Κotlar-Τραίκοβα (καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας) στο πρώτο περιγράφονται οι βαρβαρότητες που διέπραξαν στην πόλη κατά την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους εις βάρος των αμάχων κατοίκων (Ιουδαίων, Μουσουλμάνων και Χριστιανών) Έλληνες και Βούλγαροι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το 1ο συνέδριο με την άποψη που διατυπώνεται στην εισαγωγική ομιλία («Από τους Βαλκανικούς Πολέμους στη Βαλκανική Ειρήνη–Η μακεδονική θεώρηση») του ακαδημαϊκού Βλάντο Καμπόβσκι: «Η έναρξη του πρώτου Βαλκανικού πολέμου αποτελεί ένα αποφασιστικής σημασίας γεγονός στη μακεδονική ιστορία. Με τον πόλεμο αυτό άρχισε η τραγωδία του Μακεδονικού λαού και κρίθηκε η τύχη του που επισφραγίσθηκε με την ειρήνη του Βουκουρεστίου το 1913 -ειρήνη που διέσπασε τον Μακεδονικό λαό ως σύνολο και καθιέρωσε τα υφιστάμενα ως τώρα σύνορα μεταξύ της Μακεδονίας του Βαρδάρη (σήμερα Δημοκρατία της Μακεδονίας) που κατέλαβε η Σερβία, την Μακεδονία του Πιρίν που κατέλαβε η Βουλγαρία και την Μακεδονία του Αιγαίου που κατέλαβε η Ελλάδα». Ακολουθούν η διαπίστωση ότι η συνθήκη αυτή δεν συνέβαλε στην σταθερότητα της περιοχής με το λάθος να μην αναγνωρισθεί η ενότητα και η εθνική ταυτότητα του Μακεδονικού λαού και τρία ιστορικά διδάγματα στο δεύτερο μέρος της αγγλικής περίληψης τα οποία έχουν ως εξής (οππ.σ.21-22)

Εξίσου αποκαλυπτικά  είναι όσα γράφονται στην ανακοίνωση του ίδιου με τίτλο:  «Η Μακεδονία στους Βαλκανικούς πολέμους και οι συνέπειες της Συνθήκης του Βουκουρεστίου» στο δεύτερο συνέδριο: «Είναι λοιπόν αναμφισβήτητο ότι η κατοχή και ο διαμελισμός της Μακεδονίας έγιναν αφού προηγήθηκε η βίαιη ματαίωση της συγκρότησης του κράτους του Μακεδονικού Έθνους και η απόρριψη του νομίμου δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τις δυνάμεις που υπέγραψαν την ειρήνη. Σε ό,τι  αφορά τις προοπτικές για διαρκή ειρήνη και συνεργασία στην σύγχρονη εποχή είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι με την ειρήνη του Βουκουρεστίου παγιώθηκε το βαλκανικό μοντέλο του εθνoκεντρικού κράτους. Σε αντίθεση όμως προς τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, το μοντέλο αυτό δεν προήλθε από την συμβίωση της ιδέας της ατομικής ελευθερίας με εκείνη του κοινωνικού συμβολαίου ως βάση της κρατικής εξουσίας… Νέες προοπτικές μπορούν να προκύψουν μόνο με την ιδέα μιας εθνικής και πνευματικής επανάστασης που θα καταστήσει δυνατή την μετάβαση στο δημοκρατικό κράτος της κυριαρχίας του νόμου και στην πολυπολιτισμική κοινωνία που σέβεται τα δικαιώματα του πολίτη στην βάση του συνταγματικού πατριωτισμού» (αγγλική περίληψη, σ. 20-21).

«Macedonias’ division in 1913 was the final tear of the already tattered cultural and national fabric of the Macedonian people … Separation from the motherland, creating in a foreign language, and on top of that a myriad of other pressures and conditions, brought about changes in the psychodrama of the Macedonian literary creator» είναι μερικές από τις χαρακτηριστικές φράσεις με τις οποίες περιγράφονται οι δυσμενείς συνέπειες που είχε για την λογοτεχνία της «Μακεδονίας» η συνθήκη του Βουκουρεστίου σε σχετική ανακοίνωση στο ίδιο συνέδριο (N. Radiceski, αγγλική περίληψη, οππ. σ. 298).

ΙΙ. Η παραβλεπόμενη ιστορική πραγματικότητα: Ο Μακεδόνας Έλληνας εθνικός ευεργέτης Σίμων Σίνας (!810-1876) για την πατρίδα και το έργο του.

«Μόνον την στολήν και τα παράσημα, τα οποία πάντοτε δεν εκπροσωπούν την αξίαν, μου έδωκε η Αυστρία. Τον εντίμως αποκτώμενον πλούτον, ο οποίος μόνος εκπροσωπεί την αξίαν, απέκτησα με τον ιδρώτα του προσώπου μου ως Μακεδών. Εις την μακεδονικήν λοιπόν καταγωγήν μου οφείλω την αξίαν μου και με αυτήν εθησαύρισα τον πλούτον μου.

Ιω.Τουλουμάκος

Ομότιμος Καθηγητής

της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

Κ. Κυριακόπουλος: το Παλαιστινιακό ως μέρος του σκληρού πυρήνα της γεωπολιτικής εξίσωσης της Μ. Ανατολής

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Επιμένουμε να τονίζουμε, ήδη από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε αυτός ο αιματηρός πόλεμος στην Μέση Ανατολή, ότι το Παλαιστινιακό πρόβλημα, δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να προσεγγίζεται μόνο με εκκλήσεις στον ουμανισμό, ούτε με τους συνήθεις επιλεκτικά ευαίσθητους και συγκινησιακά φορτισμένους όρους…

Επιμένουμε σε αυτό… Όχι γιατί είμαστε ανάλγητοι και υποτιμούμε ούτε επειδή απλώς «αδιαφορούμε» (όπως ίσως θα σπεύσουν να ισχυριστούν ορισμένοι) για το ανθρώπινο δράμα που βιώνουν οι άμαχοι στην ευρύτερη περιοχή. Επιμένουμε σε αυτό, διότι ήταν από την αρχή ολοφάνερο, είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο και αποδείχτηκε πλέον με σαφή και αδιαμφισβήτητο τρόπο και από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών, ότι αυτού του είδους η προσέγγιση, είναι μια ρηχή, ετεροβαρής, μονόπλευρη αλλά και μια καθ’ όλα επιπόλαιη προσέγγιση και ως τέτοια, το μοναδικό το οποίο επιτυγχάνει, είναι να ανατροφοδοτεί το ανεξέλεγκτο θράσος της Χαμάς και των λοιπών ισλαμιστικών περιφερειακών ημικρατικών δρώντων και συμμοριών που την στηρίζουν, και φυσικά να εκτροχιάζει, κάθε ελπίδα για την πιθανή αποκατάσταση της περιφερειακής σταθερότητας, επιδεινώνοντας παράλληλα και το δράμα των αμάχων.

Η διαιώνιση αυτής της προσέγγισης, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ΜΗ λύση του προβλήματος ή στην καλύτερη περίπτωση σε μια πλασματική εκδοχή επιφανειακής και εφήμερης «λύσης», που θα αναβαθμίζει την εμπιστοσύνη και την διεθνή ανοχή στον ημικρατικό τυχοδιωκτισμό των ισλαμιστών, που θα αναγνωρίζει θεσμικό ρόλο στις αποσταθεροποιητικά δρώσες και απολύτως χειραγωγούμενες ισλαμιστικές συμμορίες και που θα φυτεύει σε τελευταία ανάλυση, μια νέα επικίνδυνη γενιά από ανεξέλεγκτα Ιρανικά προτεκτοράτα, τα οποία επωφθαλμιούν την ασφάλεια της Δύσης και επιδιώκουν την σταδιακή αποσταθεροποίηση, ακόμη και εκείνων των Αραβικών χωρών που έχουν αποφασίσει να ενσωματωθούν ενεργά και πολυδιάστατα στην Δυτική γεωοικονομική αλυσίδα.

Και φυσικά, όλον αυτόν τον κύκλο της ανατροφοδοτούμενης επισφάλειας σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, είναι φανερό ότι θα επιδιώξει να τον ενισχύσει αλλά και να τον διευρύνει έτι περαιτέρω, ο επιθετικός Τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός, ο οποίος θα σπεύσει να αξιοποιήσει στο έπακρο κάθε παράθυρο ευκαιρίας που θα του δοθεί, προκειμένου να ισχυροποιήσει το δικό του στρατηγικό γεωπολιτικό αποτύπωμα στην ευρύτερη περιοχή.

Το Παλαιστινιακό με άλλα λόγια, έχει δραπετεύσει πλέον οριστικά από το παραδοσιακό περίγραμμα της ιστορικής του φυσιογνωμίας και αποτελεί ήδη μέρος του σκληρού πυρήνα της γεωπολιτικής εξίσωσης της Μέσης  Ανατολής. Αυτό σημαίνει ότι η αντιμετώπισή του, ΔΕΝ συνιστά πια ένα αυτοτελές πρόβλημα το οποίο καλούνται να επιλύσουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι, με αυξημένο αίσθημα ευθύνης, με διάθεση για συμβιβασμούς, με αμετακίνητη προσήλωση στα παραδοσιακά ιστορικά «πρωτόκολλα» και με την προσφυγή σε αμοιβαίες θεσμικές και εδαφικές υποχωρήσεις. Αυτά δεν αρκούν πλέον…

Το Παλαιστινιακό πρόβλημα στην επικαιροποιημένη του διάσταση, συνιστά μια εξαιρετικά κρίσιμη παράμετρο της περιφερειακής ισορροπίας και ο οδικός χάρτης που θα επιλεγεί για την συνολική αντιμετώπισή του, θα πρέπει αναγκαστικά να συνυπολογίζει το νέο περιβάλλον των απαιτήσεων των μικρών και μεγαλύτερων πρωταγωνιστών στο υπό διαμόρφωση περιφερειακό ισοζύγιο της ισχύος.

Γι’ αυτήν την εξέλιξη, προφανώς υπάρχουν ευθύνες. Με πρώτιστες αυτές των Παλαιστινίων ηγετών και των Παλαιστινιακών οργανώσεων, που περιφρόνησαν και ροκάνισαν τον ιστορικό χρόνο και την δυναμική που προσέφερε, και που στο πλαίσιο ενός αχαλίνωτου μαξιμαλιστικού αντισημιτικού τυχοδιωκτισμού, θυματοποίησαν το σύνολο των Παλαιστινίων, επιδείνωσαν δραματικά την θέση τους και βεβαίως «έκαψαν» μια σειρά από κρίσιμες ευκαιρίες που πέρασαν και απήλθαν και που φυσικά δεν πρόκειται να επανέλθουν, ούτε ως φάρσα στον ρου της Ιστορίας.

Μεγάλες είναι και οι ευθύνες των Αμερικανών, οι οποίοι αντιμετώπισαν καιροσκοπικά και με πρωτοφανή επιπολαιότητα ένα πρόβλημα, που ενώ θα μπορούσε, με την κατάλληλη διαχείριση, να σφυρηλατήσει την στρατηγική ενδυνάμωση της περιφερειακή τους επιρροής, αυτό που κατάφεραν τελικά, ήταν να πυροδοτήσουν μια έκρηξη δυσπιστίας και να επιδοθούν σε μια άστοχη υπερκατανάλωση Αμερικανικού διπλωματικού κεφαλαίου, που επί της ουσίας δεν οδήγησε πουθενά.

Προφανώς τεράστιες είναι και οι ευθύνες των Ευρωπαίων υποκριτών και λοιπών χαρτογιακάδων, που αντί να σπεύσουν να στοιχηθούν με αυστηρότητα που δεν θα άφηνε περιθώρια παρερμηνειών από τις συμμορίες των φονιάδων, αυτοί επέλεξαν να ξεπλύνουν τις δικές τους αιματοβαμμένες επιλογές από το παρελθόν, πουλώντας υψηλή θεωρία ειρήνευσης, πέτσινα ανθρωπιστικά ιδεώδη και βέβαια μια σειρά φαιδρές ψευδοπρωτοβουλίες αμφίβολης διευθέτησης, που περιέπλεκαν το πρόβλημα και ενθάρρυναν τον τυχοδιωκτισμό των τεράτων.

Το Ισραήλ, προφανώς έχει επίγνωση αυτού που πραγματικά διακυβεύεται, εάν ενδώσει στις πιέσεις των ψευτοανθρωπιστών και αποφασίσει να συρθεί πίσω από τις γελοιότητες που του προτείνουν. Γνωρίζει ότι οι χειραγωγούμενοι ημικρατικοί δρώντες και οι ισλαμιστικές συμμορίες που το στοχοποιούν, δεν επιδιώκουν απλώς να καταστρέψουν μέρος της στρατιωτικής του ισχύος και των ένστολων Ισραηλινών πολιτών. Αυτό που θέλουν είναι να ακυρώσουν τον διαφαινόμενο περιφερειακό του ρόλο και την ευρύτερη γεωπολιτική του αναβάθμιση. Θα ήταν αυτοκτονικό να συμβιβαστεί με μια τέτοια εξέλιξη…

Το Ισραήλ επίσης γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εναποθέσει την ασφάλειά του και την στρατηγική του επιβίωση στην αφερεγγυότητα των Αμερικανών που συνεχίζουν να πελαγοδρομούν, αναζητώντας κατεύθυνση και ταυτότητα στην περιφερειακή στρατηγική τους.

Προφανώς αυτό το γνωρίσουν και οι Αραβικές χώρες της ευρύτερης περιοχής, που παρατηρούν με ανησυχία την Αμερικανική περιφερειακή επιπολαιότητα. Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που η εμπλοκή των Αραβικών χωρών στην διαχείριση του Παλαιστινιακού, είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Γνωρίσουν καλά ότι δεν μπορούν να επενδύσουν σε μια στρατηγική με μακρόπνοη στόχευση, εάν αυτή θα στηρίζει την βιωσιμότητά της σε ένα ισλαμοκρατούμενο Παλαιστινιακό κράτος, το οποίο θα λειτουργεί ως εργαλειοποιημένο υποχείριο της Τουρκίας και του Ιράν, γι’ αυτό και – πέρα από τις αναγκαίες τυπικότητες – οι Αραβικές χώρες της περιοχής, δεν εμφανίζονται πλέον και κυρίως δεν λειτουργούν ως ένθερμοι υποστηρικτές της όποιας ανεξάρτητης Παλαιστινιακή υπόστασης.

Άλλοι σιωπηρά και άλλοι λιγότερο φωναχτά, οι πάντες – ή σχεδόν οι πάντες – προσβλέπουν πλέον στο Ισραήλ για την εξόντωση των ισλαμιστικών συμμοριών που αλωνίζουν τουλάχιστον από τον Λίβανο μέχρι τον Κόλπο. Και φυσικά οι πάντες, άλλοι σιωπηρά και άλλοι λιγότερο φωναχτά, προσβλέπουν σε μια νέα πραγματικότητα, με τους Παλαιστίνιους ενσωματωμένους και με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, μέσα στο Κράτος και ως πολίτες του Ισραήλ. Και φυσικά σε μια νέα πραγματικότητα με το Ιράν καταφανώς αποδυναμωμένο ως αντίπαλο.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι Ευρωπαίοι αναλυτές και κυρίως οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, οφείλουν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα που είναι αμείλικτη, και να αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι η στρεβλή και αυθαίρετη αποψάρα τους, δεν μπορεί να συνεχίσει να παραβλέπει τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στην περιοχή της Μ. Ανατολής, που την μετατρέπουν ταχύτατα, σε ένα νέο αναβαθμισμένο πεδίο πολλαπλών γεωστρατηγικών αντιπαραθέσεων, μέσα στο οποίο οι πάντες επαναπροσδιορίζουν προτεραιότητες, στοχεύσεις, επιδιωκόμενους ρόλους και στρατηγικές.

Το Παλαιστινιακό, ΔΕΝ μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται αποσπασμένα και ανεξάρτητα από αυτό το περιβάλλον και ουδείς πλέον μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται τους Παλαιστίνιους να λειτουργούν ως μόνιμοι μπουρλοτιέρηδες ευκαιριών. Αυτά μάλλον τελείωσαν οριστικά και αυτό φαίνεται ότι αποτελεί κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο χτίζεται η γεωπολιτική προσέγγιση όλων.

Τα σύνορα του ’67 προφανώς τελείωσαν ΚΑΙ αυτά και καλά θα κάνουν, αυτήν την ωμή αλήθεια να την συνειδητοποιήσουν οι πάντες. Τα σύνορα του ’67, θάφτηκαν οριστικά στα ερείπια που άφησε ο τυχοδιωκτισμός του ’73 με τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ, ενώ την ληξιαρχική πράξη του θανάτου τους, την προσυπέγραψαν έστω και με 50 χρόνια καθυστέρηση ΚΑΙ οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, με τον δολοφονικό τυχοδιωκτισμό του 2023.

Αυτές τις αλήθειες, προφανώς δεν έχει λόγο να τις αποδεχτεί η Χαμάς. Σύσσωμη η Δύση όμως έχει την υποχρέωση ΚΑΙ να τις αποδεχτεί ΚΑΙ κυρίως να συνειδητοποιήσει ότι, οποιαδήποτε διευθέτηση που δεν θα συνυπολογίζει τις επιλογές των κυρίαρχων περιφερειακών παικτών, ΔΕΝ θα συνιστά λύση αλλά περιπλοκή και περαιτέρω επιδείνωση του προβλήματος και αυτό θα είναι καταστροφικό για όλους. ΚΑΙ για τους Παλαιστίνιους.

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

6

Πώς οι σημερινές περιφερειακές συγκρούσεις μοιάζουν με αυτές που προκάλεσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Hal Brands

FOREIGN AFFAIRS

26 Ιανουαρίου 2024

Foreign Affairs

Η εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με φιλόδοξα οράματα για την παγκόσμια ειρήνη. Και τελείωσε τρεις δεκαετίες αργότερα, με αυξανόμενους κινδύνους παγκόσμιου πολέμου. Σήμερα, η Ευρώπη βιώνει την πιο καταστροφική στρατιωτική της σύγκρουση εδώ και γενιές. Η Μέση Ανατολή μαστίζεται από μια βάναυση μάχη μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς που διαχέει τη βία και την αστάθεια σε όλη την περιοχή. Η Ανατολική Ασία, ευτυχώς, δεν βρίσκεται σε πόλεμο, αλλά δεν είναι ακριβώς ειρηνική, καθώς η Κίνα πιέζει τους γείτονές της και συγκεντρώνει στρατιωτική ισχύ με ταχύτατους ρυθμούς.

Το γεγονός ότι πολλοί Αμερικανοί δεν συνειδητοποιούν το πόσο κοντά  βρίσκεται ο κόσμος στο να καταστραφεί από άγριες, αλληλοσυνδεόμενες συγκρούσεις, ίσως οφείλεται στο ότι έχουν ξεχάσει πώς προέκυψε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.

Όταν οι Αμερικανοί σκέφτονται τον παγκόσμιο πόλεμο, συνήθως σκέφτονται τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο —ή το μέρος του πολέμου που ξεκίνησε με το χτύπημα της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941. Μετά από αυτή την επίθεση και την επακόλουθη κήρυξη πολέμου από τον Αδόλφο Χίτλερ κατά των ΗΠΑ. Η σύγκρουση ήταν ένας ενιαίος, περιεκτικός αγώνας μεταξύ αντίπαλων συμμαχιών σε ένα παγκόσμιο πεδίο μάχης. Αλλά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε ως τρεις χαλαρά συνδεδεμένους κρίσεις για την πρωτοκαθεδρία σε βασικές περιοχές που εκτείνονταν από την Ευρώπη έως την Ασία-Ειρηνικό – οι οποίες τελικά κορυφώθηκαν και συνενώθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ιστορία αυτής της περιόδου αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές πτυχές της στρατηγικής αλληλεξάρτησης σε έναν κόσμο που έχει καταρρεύσει από τον πόλεμο. Παρουσιάζει επίσης δυσάρεστους παραλληλισμούς με την κατάσταση που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον.

Οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν μια επίσημη συμμαχία αντιπάλων, όπως αυτή κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλλον δεν θα δουν μια επανάληψη ενός σεναρίου στο οποίο οι αυταρχικές δυνάμεις κατακτούν τεράστιες περιοχές της Ευρασίας και των παραθαλάσσιων περιοχών της. Ωστόσο, με τους πολέμους στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή να μαίνονται ήδη, και τους δεσμούς μεταξύ των αναθεωρητικών κρατών να γίνονται και πιο έντονοι, το μόνο που θα χρειαζόταν είναι μια σύγκρουση στον αμφισβητούμενο δυτικό Ειρηνικό για να προκύψει ένα άλλο εφιαλτικό σενάριο – στο οποίο το διεθνές σύστημα κατακλύζεται από έντονες και αλληλένδετες περιφερειακές συγκρούσεις και δημιουργούν μια κρίση παγκόσμιας ασφάλειας που δεν μοιάζει σε τίποτα με το 1945. Ένας κόσμος σε κίνδυνο θα μπορούσε να γίνει ένας κόσμος σε πόλεμο. Και οι ΗΠΑ δεν είναι καθόλου έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιά τέτοια πρόκληση.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Οι αμερικανικές αναμνήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σημαδεύονται ανεξίτηλα από δύο μοναδικές πτυχές της εμπειρίας των ΗΠΑ. Πρώτο, οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο πολύ αργά – πάνω από 2 χρόνια αφότου ο Χίτλερ συγκλόνισε την Ευρώπη εισβάλλοντας στην Πολωνία και πάνω από 4 χρόνια αφότου η Ιαπωνία ξεκίνησε τον πόλεμο του Ειρηνικού εισβάλλοντας στην Κίνα. Δεύτερο, οι ΗΠΑ συμμετείχαν στον αγώνα και στα δύο θέατρα του πολέμου ταυτόχρονα. Έτσι, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος παγκοσμιοποιήθηκε από τη στιγμή που οι ΗΠΑ εισήλθαν σε αυτόν. Από τον Δεκέμβριο του 1941 και μετά, η σύγκρουση παρουσίασε έναν πολύ-ηπειρωτικό συνασπισμό, τη Μεγάλη Συμμαχία, που πολεμούσε εναντίον ενός άλλου πολυ-ηπειρωτικού συνασπισμού, τον Άξονα, σε πολλαπλά μέτωπα. (Η εξαίρεση ήταν ότι η Σοβιετική Ένωση παρέμεινε σε ειρήνη με την Ιαπωνία από το 1941 έως το 1945.) Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας παγκόσμιος πόλεμος με την πληρέστερη και πιο περιεκτική του έννοια. Ωστόσο, αυτή  η πιο τρομερή σύγκρουση της ιστορίας δεν ξεκίνησε έτσι.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αποτέλεσμα της συσσώρευσης τριών περιφερειακών κρίσεων: Η επίθεση της Ιαπωνίας στην Κίνα και την Ασία-Ειρηνικό. Η προσπάθεια της Ιταλίας για δημιουργήσει μια αυτοκρατορία στην Αφρική και τη Μεσόγειο. Και η προσπάθεια της Γερμανίας να επιβάλει την ηγεμονία της στην Ευρώπη, και όχι μόνο.

Κατά κάποιο τρόπο, αυτές οι τρεις κρίσεις ήταν πάντα συνδεδεμένες. Καθεμιά απ’ αυτές ήταν έργο ενός απολυταρχικού καθεστώτος με τάσεις προσφυγής στον εξαναγκασμό και τη βία. Καθεμία περιλάμβανε μια προσπάθεια κυριαρχίας σε μια σημαντική παγκόσμια περιοχή. Και καθεμία συνέβαλε σε αυτό που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ, το 1937, ονόμασε «εξαπλωμένη επιδημία παγκόσμιας ανομίας». Ακόμα κι έτσι, αυτό δεν ήταν εξαρχής μια ολοκληρωμένη μεγα-σύγκρουση.

Στην αρχή, οι απολυταρχικές δυνάμεις είχαν λίγα κοινά στοιχεία μεταξύ τους, την ανελεύθερη διακυβέρνηση και την επιθυμία να συντρίψουν το υπάρχον status quo. Στην πραγματικότητα, ο κυνικός ρατσισμός που διαπέρασε τη ναζιστική ιδεολογία θα μπορούσε να λειτουργήσει ενάντια στη συνοχή αυτής της ομάδας: ο Χίτλερ  χλεύαζε κάποτε τους Ιάπωνες ως «λακαρισμένους μισοπιθήκους».

Και παρόλο που αυτές οι χώρες, αρχής γενομένης από το 1936, υπέγραψαν μια σειρά αλληλεπικαλυπτόμενα σύμφωνα ασφαλείας, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ήταν συχνά αντίπαλοι όσο και σύμμαχοι. Η Γερμανία του Χίτλερ και η Ιταλία του Μουσολίνι συνεργάστηκαν με πολλαπλούς σκοπούς σε κρίσεις για την Αυστρία το 1934 και την Αιθιοπία το 1935. Η Γερμανία μέχρι το 1938, υποστήριζε την Κίνα στον πόλεμο επιβίωσής της ενάντια στην Ιαπωνία, και το 1939 υπέγραψε μια σιωπηρή συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση, πολεμώντας στη συνέχεια σε μια αδήλωτη σύγκρουση εναντίον του Τόκιο στην Ασία. (Η Μόσχα και το Τόκιο υπέγραψαν αργότερα ένα σύμφωνο μη-επίθεσης τον Απρίλιο του 1941, το οποίο ίσχυε μέχρι το 1945). Οι περιφερειακές κρίσεις μόνο σταδιακά συγχωνεύτηκαν και οι αντίπαλοι συνασπισμοί συνενώθηκαν, εξαιτίας παραγόντων που μπορεί να ακούγονται γνωστοί σήμερα.

Πρώτο, ανεξάρτητα από τους συγκεκριμένους –και μερικές φορές αντικρουόμενους– στόχους τους, οι απολυταρχικές δυνάμεις είχαν μια θεμελιώδη ομοιότητα στον σκοπό. Όλες επιδίωκαν  μια δραματική μεταμόρφωση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ιαπωνίας το 1940, «στη μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, χωρίς αμφιβολία ο ολοκληρωτισμός θα νικήσει και θα ελέγξει τον κόσμο». Υπήρχε μια βασική γεωπολιτική και ιδεολογική αλληλεγγύη μεταξύ των απολυταρχιών του κόσμου, που τις ώθησε στις συγκρούσεις που προκάλεσαν με την πάροδο του χρόνου.

Δεύτερο, ο κόσμος ανέπτυξε μια διεστραμμένη μορφή αλληλεξάρτησης, καθώς η αστάθεια σε μια περιοχή επιδείνωνε την αστάθεια σε μια άλλη. Απαξιώνοντας την Κοινωνία των Εθνών και δείχνοντας ότι η επιθετικότητα μπορούσε να παραμείνει ατιμώρητη, η επίθεση της Ιταλίας στην Αιθιοπία το 1935 άνοιξε το δρόμο για την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας από τον Χίτλερ το 1936. Στη συνέχεια, η Γερμανία το 1940 συνέτριψε τη Γαλλία, έσπρωξε το Ηνωμένο Βασίλειο στο χείλος του γκρεμού, και δημιούργησε μια χρυσή ευκαιρία για την ιαπωνική επέκταση στη Ν.Α. Ασία. Ιδιαίτερες πολεμικές τακτικές πέρασαν επίσης από πολεμικό θέατρο σε πολεμικό θέατρο. Για παράδειγμα, η χρήση του τρόμου από αέρος από τις ιταλικές δυνάμεις στην Αιθιοπία, προεικόνιζε τη χρήση του από τις γερμανικές δυνάμεις στην Ισπανία και τις ιαπωνικές δυνάμεις στην Κίνα. Επιπλέον, ο τεράστιος αριθμός των προκλήσεων στην υπάρχουσα διεθνή τάξη αποπροσανατόλισε και εξασθένησε τους υπερασπιστές της: το Ηνωμένο Βασίλειο έπρεπε να αντιμετωπίσει προσεκτικά τον Χίτλερ στις κρίσεις για την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία το 1938, επειδή η Ιαπωνία απειλούσε την αποικιακή αυτοκρατορία της στην Ασία, ενώ οι θέσεις της στη Μεσόγειο απειλούνταν από την Ιταλία.

Αυτοί οι δύο παράγοντες συνέβαλαν στην εμφάνιση ενός τρίτου, τις ακραίες εκδηλώσεις επιθετικότητας που πόλωσαν τον κόσμο και τον χώρισαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Γερμανία και η Ιταλία ενώθηκαν για αμοιβαία προστασία έναντι των δυτικών δημοκρατιών οι οποίες θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να ματαιώσουν τις φιλοδοξίες τους. Το 1940, η Ιαπωνία προσχώρησε στον Άξονα με την ελπίδα να αποτρέψει τις ΗΠΑ από το να παρέμβουν στην επέκτασή της στην Ασία. Μέσω πολλαπλών, αμοιβαία ενισχυόμενων προγραμμάτων περιφερειακού ρεβιζιονισμού, οι τρεις χώρες διακήρυξαν ότι θα δημιουργήσουν μια «νέα τάξη πραγμάτων» στον κόσμο.

Αυτό το νέο Τριμερές Σύμφωνο δεν πτόησε τελικά τον Ρούσβελτ, αλλά τον έπεισε, όπως έγραψε το 1941, ότι «οι εχθροπραξίες στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία είναι όλες μέρος μιας ενιαίας παγκόσμιας σύγκρουσης». Πράγματι, καθώς ο Άξονας συνέχιζε και η επιθετικότητά του εντάθηκε, ανάγκασε σταδιακά μια τεράστια σειρά χωρών να συγκροτήσουν μια αντίπαλη συμμαχία με στόχο τη ματαίωση αυτών των σχεδίων. Όταν το 1941 η Ιαπωνία επιτέθηκε στο Περλ Χάρμπορ και ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στις συγκρούσεις στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό – και μετέτρεψαν αυτές τις περιφερειακές συγκρούσεις σε παγκόσμιο πόλεμο.

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝ

Οι παραλληλισμοί μεταξύ αυτής της προηγούμενης εποχής και της σημερινής είναι εντυπωσιακοί. Σήμερα, όπως και στη δεκαετία του 1930, το διεθνές σύστημα αντιμετωπίζει τρεις αιχμηρές περιφερειακές προκλήσεις. Η Κίνα συγκεντρώνει γρήγορα στρατιωτική ισχύ ως μέρος της εκστρατείας της να εκδιώξει τις ΗΠΑ από τον δυτικό Ειρηνικό – και, ίσως, να γίνει η εξέχουσα δύναμη στον κόσμο. Στην Ευρώπη, ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι το δολοφονικό επίκεντρο της μακροχρόνιας προσπάθειάς της Ρωσίας να ανακτήσει την πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ευρώπη και τον πρώην σοβιετικό χώρο.  Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν και η ομάδα των «αντιπροσώπων» του –Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούτι και πολλοί άλλοι – διεξάγει έναν αιματηρό αγώνα για περιφερειακή κυριαρχία ενάντια στο Ισραήλ, τις μοναρχίες του Κόλπου και τις ΗΠΑ.

Για άλλη μια φορά, τα θεμελιώδη κοινά σημεία που συνδέουν τα απολυταρχικά κράτη είναι η αυταρχική διακυβέρνηση και η εναντίωση στην υφιστάμενη γεωπολιτική ισορροπία. Σ’ αυτή την περίπτωση, μια επιθυμία να σπάσουν την τωρινή τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που τους στερεί το μεγαλείο που επιθυμούν. Το Πεκίνο, η Μόσχα και η Τεχεράνη είναι οι νέοι «μη-έχοντες» που αγωνίζονται ενάντια στους «έχοντες», την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της.

Δύο από αυτές τις προκλήσεις έχουν ήδη γίνει καυτές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια σύγκρουση «δι’ αντιπροσώπων» μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σκέφτεται έναν μακρύ, σκληρό αγώνα που θα μπορούσε να διαρκέσει για χρόνια. Η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ τον Οκτώβριο 2023 – που υποκινούνταν από το Ιράν, αν και ίσως όχι ρητά – πυροδότησε μια έντονη σύγκρουση που δημιουργεί βίαιη διάχυση της σε αυτή τη ζωτική περιοχή. Το Ιράν, εν τω μεταξύ, στρέφεται προς τα πυρηνικά όπλα, τα οποία θα μπορούσαν να ωθήσουν τον περιφερειακό ρεβιζιονισμό του, αποζημιώνοντας το καθεστώς του έναντι μιας ισραηλινής ή αμερικανικής απάντησης. Στον δυτικό Ειρηνικό και την ηπειρωτική Ασία, η Κίνα εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στον εξαναγκασμό εκτός πολέμου. Αλλά καθώς η στρατιωτική ισορροπία αλλάζει σε ευαίσθητα σημεία όπως τα στενά της Ταϊβάν ή η Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το Πεκίνο θα έχει καλύτερες επιλογές -και ίσως μεγαλύτερη όρεξη- για επιθετικότητα.

Όπως και στη δεκαετία του 1930, οι απολυταρχικές ρεβιζιονιστικές δυνάμεις δεν βλέπουν πάντα την κατάσταση με τον ίδιο τρόπο. Η Ρωσία και η Κίνα επιδιώκουν αμφότερες την υπεροχή στην Κεντρική Ασία. Εισδύουν επίσης στη Μέση Ανατολή, με τρόπους που μερικές φορές υπονομεύουν τα συμφέροντα του Ιράν εκεί. Εάν τελικά οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις απωθήσουν τον κοινό τους εχθρό, τις ΗΠΑ, από την Ευρασία, μπορεί να καταλήξουν να πολεμούν μεταξύ τους για τα λάφυρα – όπως ακριβώς οι δυνάμεις του Άξονα, αν είχαν νικήσει με κάποιο τρόπο τους αντιπάλους τους, σίγουρα θα είχαν στη συνέχεια στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου. Ωστόσο, προς το παρόν, οι δεσμοί μεταξύ των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων αναπτύσσονται και οι περιφερειακές συγκρούσεις της Ευρασίας γίνονται όλο και πιο στενά αλληλένδετες.

Η Ρωσία και η Κίνα συμπλησιάζουν όλο και περισσότερο, μέσω της στρατηγικής τους συνεργασίας «χωρίς όρια», η οποία περιλαμβάνει πωλήσεις όπλων, εμβάθυνση της αμυντικής-τεχνολογικής συνεργασίας και επιδείξεις γεωπολιτικής αλληλεγγύης, όπως στρατιωτικές ασκήσεις σε παγκόσμια καυτά σημεία. Και ακριβώς όπως το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του 1939 επέτρεψε στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση να επιτεθούν στην ανατολική Ευρώπη χωρίς να διακινδυνεύσουν σύγκρουση μεταξύ τους, η σινο-ρωσική εταιρική σχέση ειρήνευσε αυτό που κάποτε αποτελούσε την πιο στρατιωτικοποιημένη συνοριακή γραμμή στον κόσμο και επέτρεψε και στις δύο χώρες να επικεντρωθούν στους ανταγωνισμούς τους με τις ΗΠΑ και τους φίλους τους. Πιο πρόσφατα, ο πόλεμος στην Ουκρανία διαμόρφωσε επίσης άλλες Ευρασιατικές σχέσεις –μεταξύ Ρωσίας και Ιράν και μεταξύ Ρωσίας και Βόρειας Κορέας– ενώ εντείνει και συνυφαίνει τις προκλήσεις που θέτουν οι αντίστοιχοι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις.

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα πυρομαχικά πυροβολικού και οι βαλλιστικοί πύραυλοι που παρέχονται από την Τεχεράνη και την Πιονγκγιάνγκ —μαζί με την οικονομική βοήθεια που παρέχεται από το Πεκίνο— έχουν στηρίξει τη Μόσχα στη σύγκρουσή της ενάντια στην Ουκρανία και τους δυτικούς υποστηρικτές της. Σε αντάλλαγμα, η Μόσχα φαίνεται να μεταφέρει πιο ευαίσθητη στρατιωτική τεχνολογία και τεχνογνωσία: πουλώντας προηγμένα αεροσκάφη στο Ιράν, και προσφέροντας βοήθεια στα προηγμένα οπλικά προγράμματα της Βόρειας Κορέας, ίσως ακόμη και βοηθώντας την Κίνα να κατασκευάσει ένα επιθετικό υποβρύχιο επόμενης γενιάς.

Άλλες περιφερειακές διαμάχες αποκαλύπτουν μια παρόμοια δυναμική. Στη Μέση Ανατολή, η Χαμάς πολεμά το Ισραήλ με κινεζικά, ρωσικά, ιρανικά και βορειοκορεατικά όπλα που συσσωρεύει εδώ και χρόνια. Από τις 7 Οκτωβρίου, ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι «οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή είναι μέρος ενός ενιαίου, ευρύτερου αγώνα που «θα αποφασίσει τη μοίρα της Ρωσίας και ολόκληρου του κόσμου». Και σε έναν άλλο απόηχο του παρελθόντος, οι εντάσεις στα βασικά θέατρα της Ευρασίας αδυνατίζουν τους πόρους των ΗΠΑ, θέτοντας την υπερδύναμη αντιμέτωπη με πολλαπλά διλήμματα ταυτόχρονα. Οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις αλληλοβοηθούνται απλώς κάνοντας τα δικά τους πράγματα.

Μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του σήμερα είναι η κλίμακα του ρεβιζιονισμού. Όσο κακοί κι αν είναι ο Πούτιν και ο Ιρανός Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δεν έχουν κυριαρχήσει σε μεγάλα κομμάτια κρίσιμων περιοχών. Μια άλλη κρίσιμη διαφορά είναι ότι η Ανατολική Ασία εξακολουθεί να απολαμβάνει μια αδύναμη ειρήνη. Όμως, με τους Αμερικανούς αξιωματούχους να προειδοποιούν ότι η Κίνα θα μπορούσε να γίνει πιο επιθετική καθώς ωριμάζουν οι δυνατότητές της –ίσως αυτό να συμβεί μόλις κατά το δεύτερο μισό της τρέχουσας δεκαετίας– αξίζει να εξεταστεί το τι θα συνέβαινε εάν αυτή η περιοχή εκραγεί.

Μια τέτοια σύγκρουση θα ήταν καταστροφική από πολλές απόψεις. Η κινεζική επιθετικότητα κατά της Ταϊβάν θα μπορούσε κάλλιστα να πυροδοτήσει έναν πόλεμο με τις ΗΠΑ, φέρνοντας τους δύο πιο ισχυρούς στρατούς του κόσμου -και τα δύο πυρηνικά τους οπλοστάσια- τον ένα εναντίον του άλλου. Θα πλήξει το παγκόσμιο εμπόριο με τρόπους που κάνουν τις εκτοπίσεις που προκλήθηκαν από τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Γάζα να φαίνονται ασήμαντες. Θα πολώσει περαιτέρω την παγκόσμια πολιτική καθώς οι ΗΠΑ θα επιδιώκουν να συσπειρώσουν τον δημοκρατικό κόσμο ενάντια στην κινεζική επιθετικότητα – ωθώντας έτσι το Πεκίνο σε μια πιο σφιχτή αγκαλιά με τη Ρωσία και άλλες αυταρχικές δυνάμεις.

Το πιο κρίσιμο, είναι εάν αυτό θα συνδυαστεί με συνεχιζόμενες συγκρούσεις σε άλλα μέρη. Ένας πόλεμος στην Ανατολική Ασία θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τη δεκαετία του 1940, στην και οι τρεις βασικές περιοχές της Ευρασίας μαστίζονται από μια μεγάλης κλίμακας βία ταυτόχρονα. Αυτό μπορεί να μην εξελιχθεί σε έναν ενιαίο παγκόσμιο πόλεμο που θα καλύπτει τα πάντα. Αλλά θα δημιουργούσε έναν κόσμο που μαστίζεται από πόλεμο, καθώς οι ΗΠΑ και άλλοι υπερασπιστές της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων θα αντιμετώπιζαν πολλαπλές, αλληλένδετες συγκρούσεις που εκτείνονται σε μερικά από τα πιο σημαντικά στρατηγικά εδάφη στη γη.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΩΝ

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να μην συμβεί αυτό το σενάριο. Η Ανατολική Ασία θα μπορούσε να παραμείνει σε ειρήνη, επειδή οι ΗΠΑ και η Κίνα έχουν τεράστια κίνητρα για να αποφύγουν έναν φρικτό πόλεμο. Οι μάχες στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να υποχωρήσουν. Αλλά ο προβληματισμός για το εφιαλτικό σενάριο εξακολουθεί να αξίζει τον κόπο, καθώς ο κόσμος θα μπορούσε να απέχει μόλις μια κακή διαχείριση κρίσης από μια διάχυτη ευρασιατική σύγκρουση – και οι ΗΠΑ είναι απροετοίμαστες για αυτό το ενδεχόμενο.

Αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ προσπαθούν να υποστηρίξουν το Ισραήλ και την Ουκρανία ταυτόχρονα. Οι απαιτήσεις αυτών των δύο πολέμων – μάχες στις οποίες οι ΗΠΑ δεν είναι ακόμη ο κύριος μαχητής – επεκτείνουν τις ικανότητες των ΗΠΑ σε τομείς όπως το πυροβολικό και η αντιπυραυλική άμυνα. Οι αναπτύξεις των ΗΠΑ στα ύδατα γύρω από τη Μέση Ανατολή, με σκοπό να αποτρέψουν το Ιράν και να διατηρήσουν ανοιχτούς τους κρίσιμους θαλάσσιους δρόμους, εξαντλούν τους πόρους του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Τα πλήγματα εναντίον στόχων των Χούτι στην Υεμένη καταναλώνουν πόρους, (όπως οι πύραυλοι Tomahawk), που θα ήταν αναγκαίοι σε μια σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας. Όλα αυτά είναι συμπτώματα ενός μεγαλύτερου προβλήματος: της συρρίκνωσης των ικανοτήτων του στρατού των ΗΠΑ σε σχέση με τις πολυάριθμες, αλληλένδετες προκλήσεις.

Κατά τη δεκαετία του 2010, το Πεντάγωνο σταδιακά άλλαξε τη στρατιωτική στρατηγική του των δύο πολέμων (που προοριζόταν να διεξάγει και να νικήσει σε δύο πολέμους ταυτόχρονα με αντιπάλους απολυταρχικά κράτη), και επέλεξε τη στρατηγική του ενός πολέμου (με στόχο να εμπλακεί και να νικήσει σε έναν μόνο ένα πόλεμο μεγάλης έντασης, με αντίπαλο μια μεγάλη δύναμη, την Κίνα). Κατά μία έννοια, αυτή ήταν μια λογική απάντηση στις ακραίες απαιτήσεις που θα συνεπαγόταν μια τέτοια σύγκρουση. Αλλά άφησε επίσης το Πεντάγωνο με μειωμένο εξοπλισμό σε έναν κόσμο στον οποίο ένας συνδυασμός εχθρικών μεγάλων δυνάμεων και σοβαρών περιφερειακών απειλών εκδηλώνονται σε πολλά θέατρα ταυτόχρονα. Ενίσχυσε επίσης, ίσως, τους πιο επιθετικούς αντιπάλους των ΗΠΑ, όπως η Ρωσία και το Ιράν, οι οποίοι σίγουρα συνειδητοποιούν ότι μια υπερδύναμη – με έναν στρατό απελπισμένο να επικεντρωθεί στην Κίνα – έχει περιορισμένη ικανότητα να ανταποκριθεί σε άλλες απειλές.

Φυσικά, οι ΗΠΑ δεν ήταν έτοιμες για παγκόσμιο πόλεμο το 1941, αλλά τελικά επικράτησαν μέσω μιας παγκόσμιας κινητοποίησης της στρατιωτικής και βιομηχανικής ισχύος. Ο πρόεδρος Μπάιντεν επικαλέστηκε αυτό το επίτευγμα στα τέλη του 2023, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ πρέπει να είναι και πάλι το «οπλοστάσιο της δημοκρατίας». Η κυβέρνησή του έχει επενδύσει στην επέκταση της παραγωγής πυρομαχικών πυροβολικού, πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και άλλων σημαντικών όπλων. Αλλά η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η αμυντική βιομηχανική βάση που κέρδισε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια τον Ψυχρό Πόλεμο δεν υπάρχει πλέον, χάρη στις επίμονες υπο-επενδύσεις και την ευρύτερη πτώση του αμερικάνικου τομέα της μεταποίησης. Οι ελλείψεις και τα σημεία συμφόρησης είναι διάχυτα. Το Πεντάγωνο πρόσφατα  αναγνώρισε ότι υπάρχουν «κενά υλικών» στην ικανότητά του να «κλιμακώνει γρήγορα την μετατροπή της παραγωγής» κατά την εκδήλωση μιας κρίσης. Πολλοί σύμμαχοι έχουν ακόμη πιο αδύναμες αμυντικές βιομηχανικές βάσεις.

Έτσι, οι ΗΠΑ θα είχαν μεγάλη δυσκολία να κινητοποιηθούν για έναν πόλεμο σε πολλά θέατρα ή ακόμη και να κινητοποιηθούν για παρατεταμένη σύγκρουση σε μια ενιαία περιοχή, ενώ θα κρατούσαν τους συμμάχους τους σε άλλες. Οι ΗΠΑ μπορεί να δυσκολευτούν να δημιουργήσουν τους τεράστιους όγκους πυρομαχικών που απαιτούνται για σύγκρουση μεγάλης ισχύος ή να αντικαταστήσουν τα πλοία, τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια που θα χάνονταν στις μάχες. Σίγουρα θα ήταν δύσκολο να συμβαδίσουν με τον πιο ισχυρό αντίπαλό τους σε έναν πιθανό πόλεμο στον δυτικό Ειρηνικό. Όπως αναφέρει μια  έκθεση του Πενταγώνου, η Κίνα είναι πλέον «η παγκόσμια βιομηχανική δύναμη σε πολλούς τομείς — από τη ναυπηγική μέχρι κρίσιμα ορυκτά έως τη μικροηλεκτρονική» — γεγονός που θα μπορούσε να της δώσει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα κινητοποίησης σε έναν πόλεμο με τις ΗΠΑ. Εάν ο πόλεμος επεκταθεί σε  πολλά θέατρα της Ευρασίας, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους μπορεί να μην νικήσουν.

Δεν είναι χρήσιμο να προσποιούμαστε ότι υπάρχει κάποια προφανής, βραχυπρόθεσμη λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η επικέντρωση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και της στρατηγικής προσοχής στην Ασία, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι αναλυτές, θα επηρέαζε την αμερικανική παγκόσμια ηγεσία υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Σε μια εποχή που η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη βρίσκονται ήδη σε τόσο βαθιά αναταραχή, αυτό θα μπορούσε να ισοδυναμεί με αυτοκτονία της υπερδύναμης.

Όμως, παρόλο που η δραματική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών για τη μείωση του παγκόσμιου κινδύνου είναι στρατηγικής σημασίας, φαίνεται πολιτικά ακατάλληλη, τουλάχιστον έως ότου οι ΗΠΑ υποστούν ένα πιο τρομακτικό γεωπολιτικό σοκ. Εν πάση περιπτώσει, θα χρειαζόταν χρόνος –χρόνος που η Ουάσιγκτον και οι φίλοι της μπορεί να μη διέθεταν– και σημαντικές αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες που να μπορούσαν να έχουν απτό στρατιωτικό αποτέλεσμα. Η προσέγγιση της κυβέρνησης Μπάιντεν φαίνεται να περιλαμβάνει εμπλοκές στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, κάνοντας μόνο οριακές, επιλεκτικές αυξήσεις στις στρατιωτικές δαπάνες και στοιχηματίζοντας ότι η Κίνα δεν θα γίνει πιο επιθετική – μια πολιτική που θα μπορούσε να λειτουργήσει αρκετά καλά, αλλά που θα μπορούσε επίσης να αποτύχει καταστροφικά.

Η διεθνής σκηνή έχει σκοτεινιάσει δραματικά τα τελευταία χρόνια. Το 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα μπορούσε να οραματιστεί μια «σταθερή και προβλέψιμη» σχέση με τη Ρωσία—μέχρι που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022. Το 2023, Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούσαν την Μέση Ανατολή ως την πιο ήσυχη περιοχή μέχρι πριν λίγο πριν ξεσπάσει μια καταστροφικής και  περιφερειακά αποσταθεροποιητική σύγκρουση, με την επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ τον Οκτώβριο 2023. Οι εντάσεις ΗΠΑ-Κίνας δεν είναι ιδιαίτερα πυρετώδεις αυτή τη στιγμή, αλλά η όξυνση της αντιπαλότητας και η μεταβαλλόμενη στρατιωτική ισορροπία δημιουργούν ένα επικίνδυνο μείγμα. Οι μεγάλες καταστροφές συχνά φαίνονται αδιανόητες μέχρι να συμβούν. Καθώς το στρατηγικό περιβάλλον χειροτερεύει, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε το πόσο εξαιρετικά πιθανή έχει γίνει η παγκόσμια σύγκρουση.

▪ Ο HAL BRANDS είναι διακεκριμένος καθηγητής Παγκόσμιων Υποθέσεων στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute. Είναι συν-συγγραφέας του The Danger Zone: The Coming Conflict with China .

Ελλάδα – Τουρκία: Κοινά θαλάσσια οικολογικά πάρκα στο Αιγαίο

1

Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση, μετά τις αντιδράσεις της Τουρκίας, αλλά και την δρομολόγηση της διαδικασίας «εξομάλυνσης» των ελληνοτουρκικών σχέσεων με εκατέρωθεν επισκέψεις Μητσοτάκη – Ερντογάν, πάγωσε το πολυδιαφημισθέν σχέδιό της για ανακήρυξη θαλάσσιων οικολογικών πάρκων σε Αιγαίο και Ιόνιο, και την χωροθέτησή τους, τώρα η Τουρκία περνάει σε «αντεπίθεση φιλίας», προτείνοντας κοινά ελληνοτουρκικά πάρκα στο Αιγαίο.

Χαρακτηριστικά, το τουρκικό κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, Anadolu, σε ειδικό οικολογικό ένθετό του, αναφέρεται σε «πρόταση για κοινές περιοχές προστασίας στο Αιγαίο από την κλιματική αλλαγή και τη ρύπανση». Πρόκειται για μελέτη του τουρκικού Ιδρύματος Θαλάσσιων Ερευνών (TÜDAV), που πρόσφατα είχε και πάλι απασχολήσει τα τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης. Αυτή τη φορά το Anadolu παρουσιάζει το θέμα μέσα από συνέντευξη του καθηγητή, προέδρου του TÜDAV και επικεφαλής του Τμήματος Θαλάσσιας Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, Μπαϊράμ Οζτούρκ (Bayram Öztürk).

Ο ίδιος δήλωσε ότι είναι απαραίτητο για τις δύο χώρες να συνεργαστούν στο Αιγαίο, το οποίο είναι μια μικρή θάλασσα που χρήζει προστασίας, και αναφερόμενος στα σχέδια της Αθήνας να ανακηρύξει τα δικά της πάρκα οικολογικής προστασίας, υπογράμμισε ότι, αν η Ελλάδα θέλει να ανακηρύξει δικές της προστατευόμενες περιοχές, η Τουρκία θα πρέπει να επιδείξει την ίδια στάση και να ανακηρύξει και αυτή δικές της.

Πάντως, είπε ότι «πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για την προστασία αυτών των περιοχών. Θα ήταν πολύ καλό αν αυτό γινόταν με τη συνεργασία και των δύο χωρών. Θα αποτελούσε ένα καλό παράδειγμα». Ανέφερε ακόμη ότι θα ήταν πολύ ορθό να συσταθεί μια επιτροπή που θα αποτελείται από εμπειρογνώμονες εκατέρωθεν και να ξεκινήσει να εργάζεται στη βάση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Επίσης, ο καθηγητης σημείωσε ότι έχουν προταθεί 4 υπεράκτιες προστατευόμενες περιοχές όπου μπορεί να υπάρξει συνεργασία Τουρκίας – Ελλάδας, με στόχο την προστασία των υδάτων από την πίεση της κλιματικής αλλαγής, της υπεραλίευσης και της ρύπανσης. «Η μια βρίσκεται στην Ίμβρο, στο Βόρειο Αιγαίο, η άλλη στην κάτω πλευρά της Λέσβου στο Κεντρικό Αιγαίο, η άλλη απέναντι από την Κρήτη και η άλλη κοντά στη χερσόνησο Ντάτσα. Οι περιοχές του Βορείου Αιγαίου είναι περιοχές όπου ζουν και αναπαράγονται οι ξιφίες και από απόψεως αλιείας υπάρχουν κοινά είδη όπως ο γαύρος και η σαρδέλα. Πίσω από τη Λέσβο υπάρχουν κοραλλιογενείς βιότοποι (κοράλλια ενδημικά του Αιγαίου και της Μεσογείου), ενώ στα νότια, κοντά στην Τουρκία, υπάρχουν καρχαρίες, δελφίνια και φάλαινες».

Κατά τον ίδιον, αυτές οι περιοχές είναι σημαντικές όσον αφορά την βιοποικιλότητα, ενώ υπογράμμισε ότι το Αιγαίο Πέλαγος είναι σημαντικό για την Τουρκία όσον αφορά τον τουρισμό, την αλιεία, την άμυνα και την βιοποικιλότητα.

Αυτές οι θαλάσσιες περιοχές, είπε, όπου θα προστατεύονται θαλάσσια είδη και τα οικοσυστήματα, θα διαμορφωθούν βάσει αποφάσεων των αρμοδίων, ενώ επιστήμονες, είτε σε ακτές είτε στην ανοιχτή θάλασσα, θα εποπτεύουν την απαγόρευση συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, όπως η αλιεία με δίχτυα βυθού και με τράτα, οι καταδύσεις, και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες.

neostrategy.gr

Διεθνής Διάσκεψη για την Ουκρανία: Οι χώρες που δεν υπέγραψαν το τελικό ανακοινωθέν

0
© Shutterstock

Ο πόλεμος της Ρωσίας στη Ουκρανία προκαλεί «μεγάλης κλίμακας ανθρώπινο πόνο και καταστροφή» όμως ένας δρόμος για την ειρήνη απαιτεί τη συμμετοχή όλων των πλευρών, αναφέρει το τελικό ανακοινωθέν στης συνόδου κορυφής για την Ουκρανία που διεξήχθη στην Ελβετία.

Το ανακοινωθέν υποστηρίχθηκε από τις περισσότερες από τις 90 και πλέον χώρες που συμμετείχαν στη σύνοδο κορυφής όμως ορισμένες δεν το υπέγραψαν, περιλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, της Ινδίας, της Νότιας Αφρικής, της Ταϊλάνδης, της Ινδονησίας, του Μεξικό και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Η Βραζιλία, που αναφέρεται στον κατάλογο των συμμετεχόντων ως «παρατηρητής», δεν περιλαμβάνεται ούτε κι αυτή στις χώρες που υπέγραψαν το τελικό ανακοινωθέν.

«Ο συνεχιζόμενος πόλεμος της Ρωσικής Ομοσπονδίας εναντίον της Ουκρανίας εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλης κλίμακας ανθρώπινο πόνο και καταστροφή, και να προκαλεί κινδύνους και κρίσεις με παγκόσμιες επιπτώσεις», αναφέρει η τελική διακήρυξη.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε από την πλευρά του πως οι συμμετέχοντες στη σύνοδο  συμφώνησαν να συνεχίσουν να εργάζονται σε ειδικές ομάδες στη συνέχεια και πως μόλις ετοιμαστούν «τα σχέδια δράσης για την ειρήνη», θα ανοίξει ο δρόμος για μια δεύτερη σύνοδο κορυφής.

«Συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε να εργαζόμαστε μετά τη σύνοδο σε ειδικές ομάδες πάνω σε συγκεκριμένες ιδέες, προτάσεις και αναπτύξεις που μπορούν να αποκαταστήσουν την ασφάλεια σε διάφορες πλευρές» δήλωσε ο Ουκρανός ηγέτης σε κοινή συνέντευξη Τύπου.

Όταν τα σχέδια δράσης για την ειρήνη ετοιμαστούν, θα ανοίξει ο δρόμος για τη δεύτερο σύνοδο κορυφής για την ειρήνη», είπε.

Φον ντερ Λάιεν: Ο Πούτιν δεν σκέπτεται σοβαρά να τελειώσει τον πόλεμο

Η σύνοδος κορυφής που διεξήχθη στην Ελβετία αυτό το Σαββατοκύριακο έχει φέρει πιο κοντά την ειρήνη στην Ουκρανία, όμως η πραγματική ειρήνη δεν θα επιτευχθεί σε ένα βήμα, και ο δρόμος προς την ειρήνη θα απαιτήσει υπομονή και αποφασιστικότητα, δήλωσε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

«Ξέρουμε πως η ειρήνη στην Ουκρανία δεν θα επιτευχθεί σε ένα βήμα, θα είναι ένα ταξίδι», είπε μετά τις συνομιλίες.

«Δεν ήταν μια ειρηνευτική διαπραγμάτευση επειδή ο (πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν δεν σκέπτεται σοβαρά να τελειώσει τον πόλεμο, επιμένει στη συνθηκολόγηση, επιμένει στην παραχώρηση ουκρανικών εδαφών – ακόμη και εδαφών που δεν είναι σήμερα κατεχόμενα» πρόσθεσε.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ και ΕΡΤ