Δεύτερη ημέρα εργασιών της 1ης Διεθνούς Διάσκεψης για την Ειρήνη και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, που υλοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ζόραν Ζάεφ, στο Ωδείο Αθηνών. Με αφορμή τη συμπλήρωση έξι χρόνων από τη Συμφωνία των Πρεσπών, περισσότεροι από 50 ομιλητές και συντονιστές, διακεκριμένες προσωπικότητες από την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Αμερική, την Ελλάδα και στην Ανατολική Μεσόγειο, συζητούν μέσα από τις οκτώ θεματικές ενότητες της Διεθνούς Διάσκεψης, για τη σημασία της προώθησης ενεργητικών πολιτικών για την ειρήνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά και το μέλλον της Ευρώπης. Τρίτη 18 Ιουνίου 2024 (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ / EUROKINISSI)
Του Απόστολου Αποστόλου*
«Ό,τι γεννιέται στους δρόμους της πολιτικής πεθαίνει στα πολιτικά ινστιτούτα και ιδρύματα». Τάρας Μιθραντίρ
Η είδηση «πρεμιέρα του ινστιτούτου του Τσίπρα: Το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας, από κοινού με το Ίδρυμα Ζάεφ, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται τόσο στο περιεχόμενο των συζητήσεων για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή όσο και στο πολιτικό στίγμα που θα δοθεί από τους προσκεκλημένους αναφορικά με την επόμενη ημέρα των προοδευτικών δυνάμεων» φαίνεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι ακόμη μία πραγματικότητα. Η πραγματικότητα ξεπερνά όλα τα όρια της φαντασίας τελικά.
Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα πολιτικά ινστιτούτα και πολιτικά ιδρύματα. Κάθε πολιτικός αρχηγός μετά την ήττα του ή το τέλος της θητείας του από την πολιτική οργανώνει και ένα πολιτικό ινστιτούτο ή ένα ίδρυμα. Βλέπετε, στη χώρα της οικογενειοκρατίας και των εθνικών πρωταγωνιστών της πολιτικής, όπως είναι η Ελλάδα, η υστεροφημία των πολιτικών συντηρείται από τα ινστιτούτα ή τα ιδρύματα, τα οποία αποτελούν σύμβολα της ιστορικής διαδρομής των πολιτικών προσωπικοτήτων. Όλες οι προσπάθειες των μελών των ινστιτούτων και ιδρυμάτων συγκλίνουν και κορυφώνονται στην πραγμάτωση της λιβανιστικής. Δηλαδή της τέχνης η οποία αγιοποιεί τα πολιτικά πρόσωπα και τα προστατεύει από τα αναθέματα του πλήθους και τις καυστικές κριτικές.
Ξεχνούν οι οργανωτές των ινστιτούτων και των ιδρυμάτων ότι το πεπρωμένο των πολιτικών είναι τα καταλύματα της ενοχής. Έτσι, λοιπόν, τα μέλη των ινστιτούτων και των ιδρυμάτων επιδίδονται σε σπουδή απόδειξης της καθαρότητας του πολιτικού προσώπου που φέρει το όνομα του ιδρύματος ή του ινστιτούτου. Η ιστορική ανάγκη να σταθεί η πολιτική προσωπικότητα αντίκρυ στην Ιστορία και να δαφνοστεφανωθεί ως ξεχωριστή προσωπικότητα με εθνική αποστολή δημιουργεί πλησμονές συγγραμμάτων, παρουσιάσεων και λοιπών άλλων εκδηλώσεων. Έτσι οι ειδικοί της πολιτικής μυθολογίας, οι οποίοι θα κινήσουν και τον μύλο της τιμώμενης προσωπικότητας του ιδρύματος ή του ινστιτούτου, πιάνουν αμέσως δουλειά προκειμένου να ανταποκριθούν στο έργο τους.
Για να ετοιμαστούν όμως οι ρητορικοί απόηχοι των δοξαστικών, οι μεγαλοστομίες που θα μπαλώσουν τα κενά της δράσης της πολιτικής προσωπικότητας, θα απαιτηθούν χρήματα. Δεν είναι αθώα ιδρύματα ή ινστιτούτα που ασχολούνται αποκλειστικά με πολιτικές φιλολογίες, ούτε εκφράζουν όψεις κάποιας ιστορικής ανάλυσης για την πολιτική προσωπικότητα των ονομάτων που φέρουν, δηλαδή δεν πρόκειται για «δοξολογικές» μηχανές, αλλά για κέντρα (φορείς) που εργάζονται με περιεκτικά σχήματα διαμόρφωσης των πολιτικών συνειδήσεων και πεποιθήσεων των πολιτών.
Για να το πούμε και αλλιώς, πρόκειται για οργανικές, αυτόματες και μακροχρόνιες (Think tank) δεξαμενές σκέψης που εξασφαλίζουν κατάφαση σε ό,τι εισερχόμενο σχέδιο πολιτικής έρθει, ώστε ο πολίτης να εμβολιαστεί με τις νέες παγκοσμιοποιημένες αντιλήψεις. Υπερ-νομιμοποιούνται από προσκαλεσμένες προσωπικότητες πολιτικών ηγετών και από την υποστήριξη των ΜΜΕ. Έτσι λειτουργούν ως σφραγίδα εγγύησης.
Τι επιτυγχάνεται με όλα τα παραπάνω; Να εγκαταστήσουν μια εικόνα ιερατείου.
Το πρακτορείο «Ανατολή», το επίσημο όργανο κρατικής προπαγάνδας της Τουρκίας, τις 17/6/2024 δημοσίευσε συνέντευξη του Μαρίνου Γιαννόπουλου, που είναι διευθύνων σύμβουλος (CEO) του ελληνικού γραφείου επενδύσεων Enterprise Greece, που εποπτεύεται από το ελληνικό -το τονίζουμε, ελληνικό- υπουργείο Εξωτερικών.
Το άρθρο, που υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Handan Kazancı, Firdevs Yuksel, δημοσιεύθηκε με τίτλο «Ο διευθύνων σύμβουλος της Enterprise Greece, Γιαννόπουλος, αξιολόγησε την ενεργειακή συνεργασία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και με υπότιτλο τη δήλωσή του: «Πιστεύω ότι είναι καιρός η Ελλάδα και η Τουρκία να κάνουν τα επόμενα βήματα προς την ανάπτυξη της ενεργειακής συνεργασίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο».
Η εντύπωση που δίνεται από τη συνέντευξη του κ. Γιαννόπουλου είναι ότι η Ελλάδα έχει βγάλει τις ενεργειακές της υποδομές στο «σφυρί» και καλεί τους Τούρκους επιχειρηματίες να επενδύσουν σε έναν από τους πιο ευαίσθητους επιχειρηματικούς τομείς, όταν πρόκειται για μια γειτονική χώρα η οποία απειλεί την εθνική ακεραιότητα της χώρας μας, μεταξύ άλλων με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ολόκληρη η συνέντευξη είναι ένας νεοραγιάδικος «μπαχτσές», με δύο σημεία τα οποία πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως: το ένα είναι η δήλωσή του «πιστεύω ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα και η Τουρκία να κάνουν τα επόμενα βήματα προς την ανάπτυξη της ενεργειακής συνεργασίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και το άλλο η αναφορά του που λέει ότι «η βελτίωση των υφιστάμενων διεθνών συνδέσεων ηλεκτρικής ενέργειας θα συμβάλει στην ανάπτυξη χερσαίων και υπεράκτιων αιολικών πάρκων».
Αν την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές δεν έχουν εκδιώξει «πυξ λαξ» τον εν λόγω κύριο από τη θέση του, αυτό θα σημαίνει ότι ο ενεργειακός τομέας της Ελλάδας και το Αιγαίο έχουν βγει στο «σφυρί».
Ακολουθεί η συνέντευξη:
Ο Γιαννόπουλος απάντησε σε ερωτήσεις του ανταποκριτή του Α.Α. για πιθανή ενεργειακή συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα.
Δηλώνοντας ότι η Ελλάδα προσφέρει επενδυτικές ευκαιρίες σε τουρκικές εταιρίες σε πολλούς υποτομείς της ενέργειας, ο Γιαννόπουλος είπε: «Η αφθονία του δυναμικού Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην Ελλάδα και τα μεγάλης κλίμακας έργα υποδομής, που βρίσκονται σε εξέλιξη στη χώρα, δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να είναι βασικός παίκτης στη δημιουργία του ενεργειακού μείγματος της Ε.Ε. και ότι όλες οι ενεργειακές υποδομές θα προσφέρουν σημαντικές επενδυτικές ευκαιρίες».
Ο Γιαννόπουλος σημείωσε ότι υπάρχουν επενδυτικές ευκαιρίες στη χώρα για νέες υποδομές, ιδιαίτερα στη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω τερματικών, αγωγών και διασυνδέσεων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Εφιστώντας την προσοχή σε έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας σε σταθμούς ηλιακής ενέργειας και ηλιακής – θερμικής ενέργειας, βιομάζας, μικρών υδροηλεκτρικών και γεωθερμικών τεχνολογιών, καθώς και στην ανάπτυξη τεχνολογιών όπως το πράσινο υδρογόνο και η δέσμευση άνθρακα, ο Γιαννόπουλος ανέφερε ότι έργα αποθήκευσης ενέργειας, ενεργειακής απόδοσης και εξοικονόμησης ενέργειας, η ηλεκτρική σύνδεση των νησιών με το δίκτυο και η αειφόρος ενέργεια, η βελτίωση και ανάπτυξη διασυνοριακών διασυνδέσεων δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας και έργα υποδομής ηλεκτροκίνησης αποτελούν πιθανές επενδυτικές ευκαιρίες.
Η ενέργεια αποτελεί βασικό τομέα συνεργασίας και ανάπτυξης κοινών έργων
Ο Γιαννόπουλος τόνισε ότι η ελληνική κυβέρνηση, ιδιαίτερα το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος, έχει εφαρμόσει πολλές μεταρρυθμίσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια για τη στήριξη του ενεργειακού τομέα και τη διευκόλυνση του πράσινου μετασχηματισμού της χώρας στη συνεχιζόμενη παγκόσμια ενεργειακή κρίση, και ανέφερε ότι έχουν καθοριστεί ορισμένα κριτήρια για τη στήριξη των επενδυτών στον τομέα της ενέργειας.
Δηλώνοντας ότι οι τουρκικές εταιρίες μπορούν να επωφεληθούν από την αναπτυσσόμενη ελληνική αγορά Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας αξιοποιώντας αυτές τις ευκαιρίες, ο Γιαννόπουλος είπε: «οι εταιρίες μπορούν να επενδύσουν απευθείας σε έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, όπως έργα ηλιακής, υδροηλεκτρικής και γεωθερμικής ενέργειας, και να δημιουργήσουν στρατηγικές συνεργασίες με τις ελληνικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στις ενεργειακές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αυξάνοντας τις δυνατότητές τους στην πρόσβαση σε κεφάλαια, σε τεχνολογία, τεχνογνωσία, τεχνικές γνώσεις και στην υλοποίηση προγραμμάτων».
Ο Γιαννόπουλος δήλωσε ότι οι τουρκικές εταιρίες μπορούν να επωφεληθούν από κίνητρα και μεταρρυθμίσεις, όπως η διαδικασία του διαγωνισμού, τα τιμολόγια, τα φορολογικά πλεονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα αδειών, καθώς και από προγράμματα στήριξης εργατικού δυναμικού που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση για την ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, και είπε ότι μπορούν να αναπτύξουν τις εξαγωγές εξοπλισμού και υπηρεσιών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας μαζί με τους Έλληνες ομολόγους τους.
Αναφερόμενος στη θετική ατζέντα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, ο Γιαννόπουλος είπε: «Λαμβάνοντας υπόψη τους ιστορικούς, πολιτιστικούς και εμπορικούς δεσμούς μεταξύ των χωρών μας, καθώς και τη συνεργασία που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της θετικής ατζέντας, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα και η Τουρκία να κάνουν τα επόμενα βήματα προς την ανάπτυξη της ενεργειακής συνεργασίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο».
Ο Γιαννόπουλος στο πλαίσιο αυτό απαρίθμησε τα βήματα που είναι απαραίτητο να γίνουν για να δημιουργηθεί αυτό το «ευνοϊκό περιβάλλον» ως εξής:
«Ο διάλογος για την ενέργεια πρέπει να αυξηθεί και να αναπτυχθεί, προκειμένου να δημιουργηθούν επιτυχημένες κοινοπραξίες. Θα πρέπει να οργανωθούν διμερή επιχειρηματικά και ενεργειακά φόρουμ για την προώθηση της ενεργειακής συνεργασίας. Πρέπει να ενθαρρυνθούν κοινές επενδύσεις για την ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών και τεχνολογιών. Ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας να ωφεληθεί από τα πλεονεκτήματα και των δύο τομέων στην προώθηση ενεργειακών έργων. Θα πρέπει να ενθαρρυνθούν οι εταιρικές σχέσεις και οι δύο κυβερνήσεις θα πρέπει να συνεχίσουν να ευθυγραμμίζουν το ρυθμιστικό και νομικό τους πλαίσιο για να υποστηρίζουν αποτελεσματικά τα διασυνοριακά έργα».
Εφιστώντας την προσοχή στη σημασία της ενεργειακής συνεργασίας, που θα αναπτυχθεί μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας, ο Γιαννόπουλος είπε: «Η Enterprise Greece υποστηρίζει ενεργά και συμμετέχει στις πρωτοβουλίες της κυβέρνησής μας που προωθούν μια θετική ατζέντα σε διμερές επίπεδο. Θα χαρούμε να συμμετάσχουμε μελλοντικά σε οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες θα προωθήσουν την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας – Τουρκίας».
Ο Γιαννόπουλος δήλωσε ότι η συνάντηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα τον Μάιο ήταν η τέταρτη των δύο ηγετών τους τελευταίους 10 μήνες: «Η θετική ατζέντα μεταξύ των γειτονικών μας χωρών και η δέσμευση να διπλασιαστούν οι διμερείς οικονομικές σχέσεις τα επόμενα πέντε χρόνια επιβεβαιώθηκαν. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε ότι η ενέργεια αποτελεί έναν από τους βασικούς επιχειρηματικούς τομείς για τη συνεργασία και την ανάπτυξη κοινών έργων και στις δύο χώρες».
«Πιστεύουμε ότι υπάρχουν πολύ καλές προοπτικές και ευκαιρίες για περαιτέρω συνεργασία στον τομέα της ενέργειας»
Υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αποφασισμένες να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ο Γιαννόπουλος τόνισε τη σημασία της δημιουργίας στενότερων σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, ιδιαίτερα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Ο Γιαννόπουλος δήλωσε ότι η βελτίωση των υφιστάμενων διεθνών συνδέσεων ηλεκτρικής ενέργειας θα συμβάλει στην ανάπτυξη χερσαίων και υπεράκτιων αιολικών πάρκων, καθώς και άλλων τεχνολογιών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Και συνέχισε:
«Η διεύρυνση του δικτύου φυσικού αερίου στην Ελλάδα και η δημιουργία σημαντικών πλωτών μονάδων αποθήκευσης και επαναεριοποίησης LNG σε διάφορα μέρη της χώρας είναι ένας άλλος τομέας όπου μπορεί να επιτευχθεί στενότερη συνεργασία».
Αναφορικά με το Τουρκοελληνικό Ενεργειακό Φόρουμ, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο στην Κωνσταντινούπολη, ο Γιαννόπουλος είπε: «Πιστεύουμε ότι υπάρχουν πολύ καλές προοπτικές και ευκαιρίες για περαιτέρω συνεργασία στον ενεργειακό τομέα μεταξύ των χωρών μας στο μέλλον. Στο φόρουμ είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αναλυτικότερα τις εξελίξεις και τις προσδοκίες της Ελλάδας στον τομέα της ενέργειας».
Ο υπουργός Άμυνας του Κοσσυφοπεδίου, Εγιούπ Μακεντόντσι δήλωσε ότι μέλη της Δύναμης Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου – KSF έλαβαν εκπαίδευση στη χρήση όλμων με τη βοήθεια του αμερικανικού στρατού.
Σκοπός αυτής της εκπαίδευσης ήταν η αύξηση των δυνατοτήτων του πυροβολικού, η προώθηση με οπλικά συστήματα, η βελτίωση των τακτικών δεξιοτήτων, η αύξηση της ακρίβειας στη βολή στόχων για την προώθηση των επαγγελματιών μελών της KSF.
«Με βάση το 10ετές σχέδιο μετάβασης, ο επαγγελματισμός, η πειθαρχία, η αποφασιστικότητα και η αμοιβαία εμπιστοσύνη με τους συμμάχους είχαν θετικό αντίκτυπο στην πρόοδο και την αύξηση των ικανοτήτων της Δύναμης Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου», δήλωσε ο υπουργός Μακεντόντσι.
Ο Α.Παπανδρέου διετέλεσε πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-1989 και 1993-1996
Σήμερα (23/6) συμπληρώθηκαν 28 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνέδεσε το όνομά του με τη σοσιαλδημοκρατία και την κοινωνική αναγέννηση της Ελλάδας. Αγαπήθηκε από τους φίλους του ΠΑΣΟΚ, ενώ δέχτηκε πύρινα βέλη από τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου διετέλεσε πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-1989 και 1993-1996.
Επί ημερών του έγινε η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων, η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), καθώς και η συνταγματική αναθεώρηση του 1985-1986, η οποία παγίωσε το σύστημα κοινοβουλευτικής εξουσίας που ισχύει έως και σήμερα.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτέλεσε ένα από τα πολιτικά πρόσωπα της χώρας που λατρεύτηκε αλλά και αμφισβητήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον Πρωθυπουργό στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Το όνομά του έγινε σχεδόν μύθος ενώ δεν έπαψε ποτέ να απασχολεί τον Τύπο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά το θάνατό του.
Αυτή είναι η ζωή του
Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1919 στην Χίο. Γιος του Γενικού Διοικητή Αιγαίου τότε και μετέπειτα πρωθυπουργού, Γεωργίου Παπανδρέου, και της Σοφίας Μινέικο, κόρη Πολωνού αριστοκράτη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών.
Το 1964 εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής με την «Ένωση Κέντρου». Μετείχε στην κυβέρνηση του πατέρα του ως υπουργός Προεδρίας και αργότερα ως αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού.
Με το ξέσπασμα της δικτατορίας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος οκτώ μήνες αργότερα, μετά από παρέμβαση διανοούμενων και πολιτικών στον πρόεδρο των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον. Στις αρχές του 1968 έφυγε από την χώρα και πήγε στην Στοκχόλμη, όπου ίδρυσε το ΠΑΚ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα), που έδρασε αντιδικτατορικά στο εξωτερικό.
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα). Στις 17 Νοεμβρίου, οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, λαμβάνοντας 13,58% και 12 έδρες στη Βουλή. Στην πολιτική του θα ξεκινήσει να επικρατεί η αντιαμερικανική και αντιΝΑΤΟϊκή χροιά.
Το 1977, το ΠΑΣΟΚ θα γίνει αξιωματική αντιπολίτευση λαμβάνοντας ποσοστό 25,34% και 93 βουλευτές. Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε τελικά να έρθει στην εξουσία το 1981, την «ώρα της αλλαγής», όπως είχε ονομαστεί, λαμβάνοντας ποσοστό που άγγιξε το 48,1%. Η έννοια της «Αλλαγής», βρισκόταν στο γεγονός πως ύστερα από μια μακρά περίοδο δεξιάς κυβέρνησης, την εξουσία πήρε ένα κόμμα που διέπεται από τις αρχές του Σοσιαλισμού.
Το 1985 το ΠΑΣΟΚ κερδίζει ξανά τις εκλογές. Όμως 3 χρόνια αργότερα θα ξεσπάσει το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο οποίο κατηγορήθηκαν για ενεργή συμμετοχή στελέχη της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανόμενου και του Ανδρέα Παπανδρέου.
Παράλληλα, εκείνη την εποχή θα γνωρίσει την αεροσυνοδό του πρωθυπουργικού αεροσκάφους Δήμητρα Λιάνη με την οποία διατηρούσε σχέση από τον Ιούλιο του 1986, όπως αναφέρουν δημοσιεύματα της εποχής.
Η σχέση τους έγινε ευρέως γνωστή όταν το 1988, ο Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου και η Δήμητρα Λιάνη ήταν μαζί του και του συμπαραστάθηκε, φροντίζοντάς τον καθ’ όλη αυτή την περίοδο. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 1989, αφού χώρισε από την Μαργαρίτα Τσάντ.
Θεσσαλονίκη 21 Ιουνίου 2024, οδός Αλεξάνδρου Σβώλου. Ένας δρόμος 600 μέτρων στην καρδιά του κέντρου της πόλης, που ξεκινάει από τη συμβολή του με την οδό Αγγελάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και καταλήγει στην πίσω πλευρά του Ιερού Ναού Αγίας Σοφίας.
Νωρίς το απόγευμα και η θερμοκρασία δε λέει να πέσει κάτω από τους 35 βαθμούς. Ένα ζεστό αεράκι διαπερνά τα φύλλα από τα καραγάτσια, τις φτελιές- σήμα κατατεθέν του δρόμου, σε όλο το μήκος του οποίου έχουν στηθεί τραπεζάκια. Σε κάποια από αυτά κάθονται μουσικοί και κουρδίζουν τα όργανά τους.
Η προετοιμασία για το «Δείπνο της Άνοιξης» βρίσκεται στο τελικό της στάδιο. Τα ταψιά βγαίνουν από τους φούρνους, τα φαγητά μπαίνουν σε τάπερ και οι γείτονες σιγά σιγά και καθώς το ολόγιομο «φεγγάρι της φράουλας» φωτίζει τον ουρανό και το αεράκι γίνεται πιο δροσερό, αρχίζουν να κατεβαίνουν για την ετήσια συνάντησή τους.
Ένα δείπνο που ξεκίνησε πριν 9 χρόνια αυθόρμητα και εξελίχθηκε σε θεσμό, μία γιορτή πόλης, από τους γείτονες για τη γειτονιά τους.
Οι γείτονες της Αλεξάνδρου Σβώλου επέλεξαν την 21 Ιουνίου για το «Δείπνο της Άνοιξης», ώστε να υποδεχθούν όλοι μαζί το καλοκαίρι την πρώτη μέρα μετά το θερινό ηλιοστάσιο, να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής και να απολαύσουν την πανσέληνο, θέλοντας ταυτόχρονα να έχουν στην μεγάλη τους παρέα -ανέμελα πλέον- και τα παιδιά που τις προηγούμενες εβδομάδες έδιναν πανελλαδικές εξετάσεις.
Λίγο μετά τις 8 τα περισσότερα τραπέζια έχουν γεμίσει, σπιτικά φαγητά, σνακ, αλλά και φαγητά από τα γύρω μαγαζιά. Η μυρωδιά της μπύρας που ρέει άφθονη στα τραπέζια δίνει στην ατμόσφαιρα μία νότα δροσιάς. Μουσικές από όλον τον κόσμο πλημμυρίζουν τον δρόμο. Κλαρίνα, σαξόφωνα, ηλεκτρικές κιθάρες, σε κάθε γωνιά έχει στηθεί και μία μουσική παράσταση και γύρω από τους μουσικούς μικροί και μεγάλοι τραγουδούν, χορεύουν, φωτογραφίζονται.
Δείπνα και σε άλλες γειτονιές
Η πρόσκληση στο Δείπνο ήταν ανοιχτή σε κάθε κάτοικο της πόλης και εύλογα έβαλε ιδέες σε πολλούς για αντίστοιχα τραπεζώματα.
«Ήρθα για πρώτη φορά από περιέργεια να δω πώς είναι και μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα ότι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι κάθονται στο ίδιο τραπέζι και μοιράζονται το φαγητό και τις σκέψεις τους», δήλωσε ο Δημήτρης, στον οποίο γεννήθηκε η ανάγκη να πρωτοστατήσει σε αντίστοιχη πρωτοβουλία στη δική του γειτονιά, στην περιοχή της Αχειροποιήτου.
«Για τους μοναχικούς ανθρώπους όπως εγώ, είναι μία ευκαιρία για ένα δείπνο με παρέα», είπε η κυρία Σούλα, που έφτιαξε μία δροσερή πατατοσαλάτα γεμίζοντας ένα μεγάλο τάπερ και μαζί με την κόρη της έφτασε από τις πρώτες στο Δείπνο της Άνοιξης, κάθισε σε ένα τραπέζι και συνάντησε την νέα της παρέα. Δύο γυναίκες, που δεν είχε συναντήσει ξανά. Εκείνες θυμόντουσαν και της εξιστόρησαν όσα βίωσαν στα δείπνα και των περασμένων ετών, λέγοντας πως ποτέ δε θα ξεχάσουν το πρώτο δείπνο μετά την πανδημία και την ανάγκη του κόσμου να συναναστραφεί , να μιλήσει, να αγκαλιαστεί, να καθίσει στο ίδιο τραπέζι.
Η ιστορία του «Δείπνου της Άνοιξης»
Το «Δείπνο της Άνοιξης» είναι μία γιορτή γειτονιάς, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά σαν ένα κοινωνικό πείραμα αυτοοργάνωσης και αυτενέργειας το 2014, για να ενισχύσει τους κοινωνικούς δεσμούς και τις διαπροσωπικές σχέσεις στη γειτονιά. Σήμερα αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας της Γειτονιάς της Αλεξάνδρου Σβώλου και σημείο αναφοράς για την πόλη.
Είναι ένα Δείπνο των κατοίκων της γειτονιάς και όχι μόνο, οι οποίοι κατεβαίνουν στο δρόμο με το φαγητό τους και το μοιράζονται σε μία γιορτή τρυφερής συνύπαρξης, χαράς και κεφιού, για να δείξουν έμπρακτα ότι ένας πιο ανθρώπινος δημόσιος χώρος είναι εφικτός.
Παράλληλα, υπάρχουν μουσικές και εικαστικές εκδηλώσεις και δράσεις καθ’ όλο το μήκος της οδού σε συνεργασία με καλλιτεχνικές ομάδες της πόλης.
Στη φετινή διοργάνωση του «Δείπνου της Άνοιξης» συμμετείχε και Α’ Δημοτική Κοινότητας, ενώ η Τροχαία έδωσε τη σχετική άδεια και ανέλαβε τη ρύθμιση της κυκλοφορίας για τις ώρες που ο δρόμος έμεινε κλειστός για τα οχήματα.
«Νοιαζόμαστε-Μοιραζόμαστε-Συναντιόμαστε. Με αυτό το συμβολικό και γεμάτο νοήματα σύνθημα οι κάτοικοι της γειτονιάς της Σβώλου συνεχίζουν έναν θεσμό που η πόλη έχει αγαπήσει καθώς μας φέρνει όλους πιο κοντά: το περίφημο Δείπνο της Άνοιξης. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρέθηκα, για ακόμη μια χρονιά, μαζί με ανθρώπους που κάνουν πράξη το όραμα που έχουμε για τη Θεσσαλονίκη: να την καταστήσουμε μια πόλη ανοιχτή και συμπεριληπτική προς όλους», ανέφερε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, ο οποίος παρέστη στο Δείπνο.
Στο Καλλιτεχνικό – Μουσικό Πρόγραμμα συμμετείχαν φέτος πάνω από 150 μουσικοί. Η γιορτή άνοιξε με τη Φιλαρμονική του Δήμου Θεσσαλονίκης και την Ομάδα Κρουστών Turukutu του Δήμου Παύλου Μελά. Ακολούθησαν τα σχήματα: Urca di lima, Miroriro, Thessaloniki Dance Orchestra, Ανατολής ίχνη, Λαϊκόχορδο, Rosso Antico, Μουσικό ρεμπέτικο τρίο, Ask band, Acoustreet, King Be, Church of Man κ.α.
Στους εμπνευστές του «Δείπνου της Άνοιξης» ήταν ο δημοσιογράφος Λάζαρος Χατζηνάκος, ο οποίος απεβίωσε το 2018. Ο γιος του Περικλής αισθάνθηκε πως όφειλε να συμβάλει στη διατήρηση της παρακαταθήκης του πατέρα του.
Οι γείτονες της Αλεξάνδρου Σβώλου επέλεξαν την 21 Ιουνίου για το «Δείπνο της Άνοιξης», ώστε να υποδεχθούν όλοι μαζί το καλοκαίρι την πρώτη μέρα μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Ο πατέρας μου ήταν ο εμπνευστής και ο άνθρωπος που το ξεκίνησε. Απεβίωσε το 2018 και έκτοτε κάθε χρόνο κάνουμε τη γιορτή της γειτονιάς της Αλεξάνδρου Σβώλου, που είναι το μεγάλο δείπνο της Άνοιξης, όπου στήνεται ένα μεγάλο τραπέζι -πάνω από 300 μέτρα- και καλούνται οι γείτονες σε ένα πνεύμα αστικής θαλπωρής και αλληλεγγύης, να κατέβουν με τα φαγητά τους, να ψωνίσουν από τα καταστήματα και να μοιραστούν το φαγητό τους μαζί με τη γειτονιά, μαζί με τους γείτονες που δυστυχώς στις πολυκατοικίες όπου ζούμε δυσκολεύεται πάρα πολύ η ανθρώπινη επικοινωνία και συνύπαρξη.
Είναι μια γιορτή που διεκδικούμε ουσιαστικά το δημόσιο χώρο για να δώσουμε ένα διαφορετικό νόημα για την ανθρώπινη συνύπαρξη και την αλληλεγγύη», δήλωσε ο κ. Χατζηνάκος στο Πρακτορείο FM.
«Φέτος είναι η πρώτη φορά που διοργανώθηκε με έναν τρόπο αρκετά προσεγμένο στο θεσμικό και νομικό πλαίσιο, ώστε να καταγραφεί ένας τρόπος, μια διαδικασία προσβάσιμη προς όλους τους πολίτες της Θεσσαλονίκης για να γνωρίζουν πώς μπορούν να κάνουν μια τέτοια γιορτή γειτονιάς στη δικιά τους γειτονιά.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα οργανωμένο πλαίσιο όπου πραγματικά με τη συμμετοχή των πολιτών μέσα από τις δημοτικές τους κοινότητες θα μπορούν να προχωράνε σε τέτοιου τύπου δράσεις.
Περιμένουμε τον κόσμο να έρθει από άλλες γειτονιές να δει πώς γίνεται αυτή η γιορτή, να μας αναζητήσει αν θέλει και την επόμενη μέρα για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε σε σχέση με την εξάπλωση του Δείπνου της άνοιξης και σε άλλες γειτονιές», πρόσθεσε ο κ. Χατζηνάκος .
Αποτιμώντας τα οφέλη της πρωτοβουλίας για τους κατοίκους του κέντρου ο κ. Χατζηνάκος ανέφερε:
«Από την πρώτη χρονιά κιόλας κάναμε μια έρευνα στους ανθρώπους που συμμετείχαν και αποδείχθηκε ότι μέσα από τη συμμετοχή τους γνώρισαν ανθρώπους που μένανε στην ίδια πολυκατοικία και μάλιστα σε καιρούς πολύ δύσκολους, π.χ. στην οικονομική κρίση που ήταν πραγματικά μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος.
Η κοινωνική αλληλεγγύη πάντα πρέπει να τίθεται σε προτεραιότητα μέσα από τις δράσεις του πολιτισμού, το επίπεδο της γειτονιάς. Και είδαμε λοιπόν, ακόμη και από ηλικιωμένες που συμμετείχαν στο δείπνο, ότι ενώ δεν είχαν εγγόνια, δεν είχαν ανθρώπους να τις φροντίζουν, δημιουργήθηκαν σχέσεις έμπρακτης αλληλεγγύης.
Μία γιαγιά γνώρισε την οικογένεια που μένει από κάτω, μαγείρευε για τα παιδιά που δεν προλάβαιναν οι γονείς γιατί δούλευαν και οι δύο. Είδαμε από πολύ νωρίς ότι υπάρχει μια τεράστια κοινωνική ωφέλεια».
Οι γείτονες της Αλεξάνδρου Σβώλου επέλεξαν την 21 Ιουνίου για το «Δείπνο της Άνοιξης», ώστε να υποδεχθούν όλοι μαζί το καλοκαίρι την πρώτη μέρα μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠE
Οι νέες εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence, AI) χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από τις επιχειρήσεις σε μία σειρά κλάδων καθώς τα οφέλη τους είναι προφανή για την παραγωγικότητα και την κερδοφορία τους.
Πολλοί κάνουν λόγο για νέα επανάσταση στην οικονομία, αντίστοιχη με αυτή του διαδικτύου στα τέλη του 20ου αιώνα και άλλων μεγάλων εφευρέσεων σε προηγούμενες περιόδους.
Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι έντονες οι ανησυχίες ότι η δημιουργική ΑΙ θα οδηγήσει, τουλάχιστον σε μία μεταβατική φάση, σε αύξηση της ανεργίας μεγαλύτερης κλίμακας από ό,τι κατά την εισαγωγή αυτοματισμών στην παραγωγική διαδικασία στο παρελθόν.
Και αυτό γιατί οι νέες εφαρμογές της ΑΙ μπορούν να υποκαθιστούν όχι μόνο ανειδίκευτους εργαζόμενους αλλά και εργαζόμενους που έχουν δεξιότητες.
Μία σημαντική μείωση της απασχόλησης, εφόσον πράγματι υπάρξει, θα έχει ως συνέπεια να μειωθούν και τα φορολογικά έσοδα από την εργασία και επομένως να υπάρξουν πιέσεις στα δημόσια οικονομικά των χωρών, σε μία περίοδο που αυτές θα πρέπει να ενισχύουν τις δαπάνες τους για επιδόματα ανεργίας και για την εκπαίδευση των ανέργων σε νέες δεξιότητες, απλώνοντας ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας.
Επιπλέον, οι ανάγκες για αυξημένες δαπάνες κοινωνικής προστασίας θα συμπέσουν με άλλες ανάγκες για αυξημένες δαπάνες για την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση και λόγω της γήρανσης του πληθυσμού σε πολλές αναπτυγμένες χώρες.
Για να αντιμετωπισθεί ο κίνδυνος από μία τέτοια εξέλιξη και να υπάρξει ευρύτερη διάχυση στον πληθυσμό του οικονομικού οφέλους της τεχνητής νοημοσύνης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει σε έκθεσή του ότι πρέπει να ενισχυθεί η αναδιανεμητική λειτουργία της δημοσιονομικής πολιτικής.
Το ΔΝΤ και ο φόρος στις πολυεθνικές
Στην κατεύθυνση αυτή, το ΔΝΤ σημειώνει ότι η φορολογία στο εισόδημα από κεφάλαιο μειώνεται στις αναπτυγμένες οικονομίες σταθερά από τη δεκαετία του 1980, έχοντας υποχωρήσει κοντά στο 20%, ενώ αντίθετα η φορολογία της εργασίας αυξάνεται και κινείται πάνω από το 30% κατά μέσο όρο.
Η τάση αυτή, σύμφωνα με το ΔΝΤ, πρέπει να αντιστραφεί με την αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ώστε να αποφευχθεί η διάβρωση της φορολογικής βάσης.
Το Ταμείο σημειώνει ότι ο παγκόσμιος ελάχιστος φόρος 15% στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, στον οποίο έχουν συμφωνήσει περισσότερες από 140 χώρες, είναι ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση, το οποίο θα πρέπει βέβαια να εφαρμοστεί. Από εκεί και πέρα κάνει λόγο και για άλλα μέτρα, όπως η επιβολή πρόσθετου φόρου στα υπερκέρδη, ένας φόρος που έχει βρεθεί την τελευταία διετία στο επίκεντρο συζήτησης και αποφάσεων και στην Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω των υπερκερδών που είχαν ενεργειακές εταιρείες.
Ο φόρος αυτός εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα, για τα έκτακτα κέρδη που είχαν τα διυλιστήρια το 2022 και θα εφαρμοστεί και για τα κέρδη τους το 2023, σύμφωνα με την απόφαση που ανακοίνωσε την Πέμπτη η κυβέρνηση για την επιβολή πρόσθετου φόρου 33% που θα αποφέρει έσοδα 300 εκατ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν κυρίως για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων.
Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η φορολογία υπερκερδών θα πρέπει, σύμφωνα με το πνεύμα της ανάλυσης του ΔΝΤ, να είναι πολύ γενικότερη, καθώς θα αφορά περισσότερους κλάδους της οικονομίας. Το Ταμείο προτείνει επίσης την αύξηση της φορολογίας στα κέρδη από το κεφάλαιο.
Μία τέτοια αναδιάρθρωση της φορολογικής πολιτικής θα εξασφάλιζε τους πόρους που θα χρειαστούν για τις υψηλότερες δαπάνες για επιδόματα ανεργίας και θα περιόριζε τις αυξημένες ανισότητες στην κατανομή του πλούτου. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι στις περισσότερες χώρες υπάρχει περιθώριο για μεγαλύτερο εύρος κάλυψης των ανέργων και πιο γενναιόδωρη στήριξη τους.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, ‘Ακης Χαραλαμπίδης
Αθήνα, Ελλάδα
Είναι πραγματικά απίθανο οι λαοί της Ευρώπης να ψηφίζουν υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και την επόμενη μέρα, μια χούφτα διορισμένων γραφειοκρατών να ξαναμοιράζουν μεταξύ τους θέσεις και αξιώματα για να διασφαλίσουν την συνέχιση του πολέμου.
Και είναι ακόμη πιο απίθανη η μέθοδος συνδιαλλαγής αυτών ακριβώς των ευρωκλόουν με εκλεγμένους πρωθυπουργούς για να πετύχουν τον σκοπό τον οποίο οι ψηφοφόροι απεύχονται: Ένα γενικευμένο διαπλανητικό μακελειό με κατασκευασμένους εχθρούς που υποτίθεται μας απειλούν την ώρα που η πραγματική απειλή, ο επιθετικός λαθροεποικισμός του ριζοσπαστικού Ισλάμ, έχει φτάσει στα σπίτια μας.
Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι βέβαιον ότι θα δυσκολευθεί να εξηγήσει με πολιτικούς όρους αυτή την αναβίωση της ψυχροπολεμικής υστερίας. Γιατί υπάρχει σίγουρα ένα μίγμα σχιζοφρένειας και απληστίας όπως αυτή που διακατείχε έναν παλαιότερο Αμερικανό διοικητή του ΝΑΤΟ με μάτι που γυάλιζε.
Ο διαβόητος Ουέσλι Κλάρκ που βομβάρδιζε αμάχους στην Σερβία, λίγο έλλειψε πριν 25 χρόνια να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο, όταν επέμεινε να εξουδετερωθούν οι ρωσικές δυνάμεις που είχαν προλάβει να καταλάβουν το αεροδρόμιο της Πρίστινας.
Ενας Βρετανός στρατηγός που τιμούσε τα γαλόνια του αρνήθηκε να εκτελέσει την παρανοική διαταγή και έσωσε την ανθρωπότητα. Σήμερα οι Βρετανοί, που κάποτε έσωσαν και την τιμή της Ευρώπης απέναντι στους Ναζί, έχουν απλώς…χαζέψει ακολουθώντας τους υπόλοιπους υπαλλήλους της παγκοσμιοποίησης στην υπνοβασία προς τον πυρηνικό όλεθρο.
Ο Κλαρκ βεβαίως που είχε το θράσος να θέσει υποψηφιότητα και για το προεδρικό αξίωμα στις ΗΠΑ, εκτός από παράφρων ήταν και μεγάλο αρπακτικό. Μετά το τέλος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία αξιοποίησε τις άριστες σχέσεις του με τους Αλβανούς για να προξενέψει πλατφόρμες…ηλεκτρονικού τζόγου και αργότερα ασχολήθηκε με εξορύξεις πετρελαίου, στον ίδιο τον τόπο του εγκλήματος, το Κοσσυφοπέδιο!
Υπό την ίδια έννοια η Ούρσουλα φον ντεν Λάιεν και όλοι όσοι υποστηρίζουν την επανεκλογή της στο αξίωμα της προέδρου της Κομισιόν, παρότι οι πολιτικές της αποδοκιμάστηκαν πανηγυρικά, δεν είναι απλά ασυνείδητοι και επιπόλαιοι. Κάτι ελκυστικό βλέπουν στην επέκταση του πολέμου που τους διεγείρει το μυαλό χωρίς εμείς οι υπόλοιποι να καταλαβαίνουμε το γιατί.
Υπάρχει ένα αθέατο παρασκήνιο γύρω από την κλιμάκωση της κόντρας με την Ρωσία(μεθαύριο και με την Κίνα)το οποίο εξελίσσεται πίσω από κλειστές πόρτες, στα σαλόνια της παγκόσμιας εξουσίας και βεβαίως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με δημοκρατικές ευαισθησίες ή ανθρωπιστικά ιδεώδη.
Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα κοράκια στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν μία πολιτική που αντικειμενικά δεν προάγει το καλό της Ευρώπης, αναβιώνουν παλαιότερες ναζιστικές αντιλήψεις ρωσοφοβίας και εργαλειοποιούν πραγματικούς τρελούς που νομίζουν ότι έφτασε η ώρα να λύσουν τους ιστορικούς λογαριασμούς τους με τους Ρώσους.
Το ΝΑΤΟ γλύτωσε στο παρά πέντε από μια τέτοια περίπτωση, γιατί κρίθηκε ακόμη και από τα γεράκια του πολέμου, στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, «άκρως επικίνδυνη» λόγω ακραίων αντι-ρωσικών προκαταλήψεων.
Η ίδια κυρία όμως, η Εσθονή πρωθυπουργός Κάγια Κάλας, προαλείφεται με την ευγενή φροντίδα της θείας Ούρσουλας και της αυλής των κλακαδόρων της, για το αξίωμα του Υπατου Αρμοστή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.).
Δηλαδή του υπεύθυνου για την ευρωπαική εξωτερική πολιτική, που μέχρι σήμερα ακουμπούσε στους…στιβαρούς ώμους του Ισπανού σοσιαλιστή Ζοζέπ Μπορέλ (ενός άλλου διορισμένου επαγγελματία χρυσοκάνθαρου των Βρυξελλών, που έμεινε στην ιστορία για την δεξιοτεχνία του να μην παίρνει θέση σε διενέξεις για τις οποίες δεν είχε σαφή γραμμή να παπαγαλίσει, όπως το Κυπριακό).
Η κυρία Κάλας, γερμανικής καταγωγής Εσθονή, κατάγεται από ιστορική οικογένεια της πατρίδας της, με προπάππου στρατηγό της Εσθονικής εθνοφρουράς, παππού η ιστορία του οποίου αγνοείται γιατί όπως λένε οι κακές γλώσσες συνυπηρέτησε με τους Ναζί και πατέρα επίσης πρώην πρωθυπουργό, πρώην κεντρικό τραπεζίτη φορτωμένο με σκάνδαλα, αλλά και επίτροπο της Ευρωπαικής Ενωσης, σε διάφορα αξιώματα, επί θητείας του αλήστου μνήμης Μπαρόζο.
Αντιλαμβάνεστε ότι η εκλεκτή της Ούρσουλας φον ντεν Λάιεν και των Γερμανών που κάνουν κουμάντο στο Ευρωπαικό Λαικό Κόμμα, προέρχεται από το βαθύ πολιτικό στερέωμα των Βρυξελλών και τα σαλόνια του διεθνούς τραπεζικού τζετ-σετ.
Η ίδια όμως που δηλώνει «δικηγόρος», με μεταπτυχιακές σπουδές σε ένα…μουσικό κολλέγιο του Ουισκόνσιν, έχει ένα μυστήριο κόλλημα όχι με τον πατέρα της, αλλά με την μητέρα της η οποία βίωσε ως…νήπιο(κάτι μας θυμίζει αυτό) μία δεκάχρονη εξορία στη Σιβηρία από κοινού με την γιαγιά της. Και τώρα πρέπει να πάρει το αίμα της πίσω.
Οι δηλώσεις της κυρίας Κάλας για την Ρωσία είναι κυριολεκτικά εμπρηστικές, παραπέμποντας στο…ποντίκι που βρυχάται. Πρόσφατα η ρωσική κυβέρνηση την ενέταξε σε λίστα «καταζητούμενων προσώπων» επειδή είχε την έμπνευση, στο πλαίσιο της εκδίκησης της για τις πρακτικές του…Στάλιν, να γκρεμίσει μνημεία που τιμούσαν την απελευθερωτική δράση του Κόκκινου Στρατού από τους Ναζί.
Υπό τις συνθήκες αυτές η κυρία Κάλας δεν θα μπορεί να πατήσει το πόδι της σε ρωσικό έδαφος ούτε ως παρατηρητής για την διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών.
Η τοποθέτηση της επομένως στο αξίωμα του Υπατου Αρμοστή της ΕΕ, εάν τελικά εγκριθεί και από το Ευρωκοινοβούλιο, θα αποτελέσει την επιτομή της παράνοιας που δέρνει τα κλιμάκια εξουσίας στις ευρωπαικές πρωτεύουσες. Και την καλύτερη εγγύηση ασφαλώς, για διολίσθηση στον επικίνδυνο δρόμο της μετωπικής πολεμικής ρήξης με την Ρωσία.
Ο Πούτιν σήμερα εμφανίζεται διατεθειμένος να συμβιβαστεί με μια μόνιμη ειρηνευτική λύση που θα εξασφαλίζει τις μέχρι τώρα εδαφικές κατακτήσεις οι οποίες αφορούν περιοχές με συντριπτική πλειονότητα ρωσόφωνων και θα προυποθέτει μια μελλοντική γεωστρατηγική ουδετερότητα του Κιέβου.
Προ ημερών κάλεσε την Δύση για άμεσες διαπραγματεύσεις με βάση αυτή την πλατφόρμα διευθέτησης που τουλάχιστον υπακούει σε μία λογική αλληλουχία γεγονότων και αντανακλά τις ισορροπίες στο πεδίο της μάχης. Η απάντηση ήταν « ούτε σπιθαμή ουκρανικού εδάφους σε Ρώσους! Πόλεμος μέχρις εσχάτων και μελλοντική ένταξη της…εμπόλεμης Ουκρανίας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ».
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι με το χάσμα που χωρίζει τις δύο πλευρές η κρίση δεν θα τελειώσει σύντομα και σίγουρα όχι πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.
Κάποιοι θα τρίβουν τα χέρια τους θησαυρίζοντας από τις πωλήσεις όπλων, κάποιοι άλλοι παλαβοί θα νομίζουν ότι εκδικούνται τον Στάλιν για τους προγόνους τους και κάποιοι ασυνείδητοι εκλεγμένοι θα παίζουν κορώνα-γράμματα τις τύχες των λαών τους έως ότου κουραστεί κι ο Πούτιν για να αποφασίσει τον δικό του…πόλεμο μέχρις εσχάτων! Κι ύστερα…γαία πυρί μιχθήτω.
Ας καεί το σύμπαν δηλαδή για να χλαπακιάζουν αμέριμνοι οι υπνοβάτες πολιτικοί της Ευρώπης και τα λαμόγια των Βρυξελλών πεσκαντρίτσα με baby αγκινάρες και rum baba με μάγκο, όλα πληρωμένα από την δική μας τσέπη…
* Γιώργος Χαρβαλιάς Συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»
Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ηαπόφαση για προώθηση μιας σπονδυλωτής παγκόσμιας ανάφλεξης με πολέμους που διαρκούν (και πιθανόν να κλιμακωθούν σε διαστάσεις που ούτε καν φανταζόμαστε) έχει ληφθεί από ορισμένους κύκλους του βαθέως Δυτικού κόσμου. Η εποχή και τα γεγονότα μοιάζουν με όσα είχαν προηγηθεί της επίσημης έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (κατάληψη της Μαντζουρίας από Ιάπωνες 1931, πρόβα τζενεράλε στην Ισπανία 1936-39, κατάληψη της Αιθιοπίας από Ιταλία 1936, πόλεμος Ιαπωνίας κατά της Κίνας 1937 κ.λπ.). Τώρα έχουμε δύο ενεργούς πολέμους. Στην καρδιά της Ευρώπης ο ένας, στην Ουκρανία, και ο άλλος στη Μέση Ανατολή. Η Συρία για 10 και πάνω χρόνια έχει γίνει ένα πεδίο βολής, ήρθε η σειρά της Γάζας, και όλα αναγγέλλουν την κλιμάκωση βορειότερα, προς τον Λίβανο. Η όρεξη του σιωνιστικού Ισραήλ έχει μεγαλώσει μετά το περίεργο «ατύχημα» που κόστισε τη ζωή στον πρόεδρο και τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν.
Σε αυτές τις συνθήκες, κι ενώ όλοι φορτσάρουν τις πολεμικές μηχανές, ήρθε η προειδοποίηση του Νασράλα, ηγέτη του λιβανικού κινήματος αντίστασης Χεζμπολά. Βλέποντας όλες τις ετοιμασίες των Ισραηλινών, και γνωρίζοντας ότι η Κύπρος τους παρέχει «διευκολύνσεις», προειδοποίησε ότι η χρησιμοποίηση της Κύπρου ως βάση πολεμικών ενεργειών ενάντια στο Λίβανο θα την καταστήσει στόχο. Ο πρόεδρος της Κύπρου έτρεξε να διαβεβαιώσει ότι η Κύπρος είναι παράγοντας της λύσης και όχι ορμητήριο, χωρίς όμως να πείσει – διότι είναι κοινό μυστικό ότι οι βρετανικές βάσεις χρησιμοποιούνται στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, και επίσης είναι γεγονός η παρουσία δυνάμεων και υποδομών του Ισραήλ στη μεγαλόνησο.
Η προειδοποίηση Νασράλα έρχεται λοιπόν να προστεθεί σε προηγούμενες που έχουν γίνει άμεσα ή έμμεσα, και απέναντι στην Ελλάδα. Να θυμίσουμε πως όταν ο κ. Μητσοτάκης επισκέφθηκε την Ουκρανία, πολύ κοντά του έπεσαν ρωσικοί πύραυλοι, ενώ δεν έχουν λείψει αναφορές ότι στόχοι σε μια κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία θα είναι οι μεγάλες βάσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή: η Αλεξανδρούπολη είναι μια τέτοια κρίσιμη βάση, πολύ κοντά στη Μαύρη Θάλασσα, και όλοι γνωρίζουν πως από εκεί μεταφέρονται πολλά πολεμοφόδια στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή ένα ελληνόκτητο πλοίο, αλλά με σημαία Λιβερίας (πάντα «πατριώτες» οι πολυπράγμονες Έλληνες εφοπλιστές), έχει μισοβυθιστεί μετά από πλήγμα των Υεμενιτών Χούθι.
Η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και πιο πολύ στους πολέμους που σκαρώνουν οι Δυτικοί εμπρηστές. Μετατρέπεται ολόκληρη σε ένα ορμητήριο, ενώ το δόγμα που κυριαρχεί το έχει εκφράσει καλά ο κ. Μεϊμαράκης (ο οποίος γεύτηκε αυτές τις μέρες την ευρωπαϊκή «αλληλεγγύη» στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος…), που είχε πει: «Η Ελλάδα είναι κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, είμαστε ενεργό μέλος της Ε.Ε., και αυτό σημαίνει ότι, αν μας ζητηθεί, πρέπει να ανταποκριθούμε… Και πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι εμείς θα υπερασπιστούμε τις αρχές, τις αξίες μας, τον δυτικό τρόπο ζωής, και θα είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τον καναπέ και να μπούμε πρώτοι στην πρώτη γραμμή της μάχης» (15/4/2024).
Δεν μπορούν να φανταστούν μια διαφορετική στάση οι ελληνικές ελίτ, ούτε να λείψουν από τη νέα «σταυροφορία» της Δύσης, άσχετα αν αυτή εκθέτει σε κινδύνους τη χώρα και το λαό. Την ίδια στιγμή αν το «καλό του ΝΑΤΟ» και του «δυτικού τρόπου ζωής» απαιτήσουν μεγαλύτερο πλησίασμα Ελλάδας-Τουρκίας, με κραυγαλέες παραχωρήσεις προς τη δεύτερη για να κρατηθεί κι αυτή κοντά στη Δύση, οι ίδιες οι ελληνικές ελίτ μπαίνουν στην «πρώτη γραμμή της μάχης». Όχι προβάλλοντας αντίσταση στον τουρκικό επεκτατισμό, αλλά προωθώντας τη χωρίς τριβές δορυφοροποίηση της Ελλάδας και περιοχών της (Θράκη, Αιγαίο κ.λπ.). Και φυσικά αναγνωρίζοντας «τετελεσμένα» στην Κύπρο. Λεπτομέρεια: όλα αυτά λείπουν με κραυγαλέο τρόπο από την προεκλογική και μετεκλογική συζήτηση, από το ριάλιτι της κεντροαριστεράς, από τα «μηνύματα» που έλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη να… «επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις».
Καμία προειδοποίηση δεν λαμβάνει υπόψη η επίσημη Ελλάδα: ούτε της Ρωσίας, ούτε του Νασράλα. Ούτε καταλαβαίνει τι γίνεται στα Βαλκάνια. Αυτός ο ραγιαδισμός και η ΝΑΤΟφροσύνη πάνε χέρι-χέρι με τον πλουτισμό ορισμένων τμημάτων των ελίτ, που πάντα στις αναμπουμπούλες ήξεραν είτε να την κοπανούν είτε να βγάζουν τρελά μαύρα λεφτά από διάφορες «δραστηριότητες». Οι προειδοποιήσεις όμως αφορούν και τους λαούς. Ο αγώνας για την ειρήνη δεν είναι κούφιος λόγος, ούτε υποτάσσεται σε εκλογικίστικους σχεδιασμούς. Ο αγώνας για Ουδετερότητα της Ελλάδας και για κατάκτηση βαθμών κυριαρχίας συνδυάζεται άμεσα με μια πολιτική ειρήνης και αποτροπής του πολέμου. Κι όταν το πολιτικό σύστημα είναι βυθισμένο στο βούρκο του «δυτικού τρόπου ζωής», τότε αυτό γίνεται υπόθεση των πολιτών, που πρέπει να συγκροτηθούν σε υποκείμενο. Διότι οι φλόγες του πολέμου βρίσκονται πολύ κοντά!
Φωτογραφία: η Αμερικανίδα πρέσβης στα Σκόπια Άνγελα Ανγκελέρ
Θα σας είναι γνωστό απο την ειδησεογραφία ότι ο πολύς Κρίστιαν Μίτσκοσκι, εν αναμονή νέος Πρωθυπουργός των Σκοπίων, παρουσιάζοντας την κυβέρνησή του επανέλαβε πως στα επίσημα έγγραφα και στο εξωτερικό θα χρησιμοποιεί το Συνταγματικό όνομα της χώρας του αλλά στο εσωτερικό θα την αποκαλεί Μακεδονία. Επικαλούμενος το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του και τα ανθρώπινα δικαιώματά του.
Μόνο που τα δικαιώματα αυτά συντρέχουν σε φυσικά πρόσωπα, όχι σε κρατικές προσωπικότητες και, μάλιστα ηγετικές.
Ως πολίτης μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται. Ως κρατικός δρών δεσμεύεται απο συμφωνίες.
Ως πολίτης μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται. Ως κρατικός δρών δεσμεύεται απο συμφωνίες.
Εκτός και αν η περιβόητη Συμφωνία των Πρεσπών αφήνει παραθυράκια για διπλή ονομασία. Οπότε το δράμα της υποχώρησης Τσίπρα -Κοτζιά γίνεται ακόμη χειρότερο.
Σε τετοια ερωτήματα, παρεμβαίνοντας με την αρθρογραφία του, σε γνωστό μέσο που εξύμνησε και εξυμνεί την πολιτική του, ο κ. Κοτζιάς, συνήθως συστήνει σε όσους στην Ελλάδα τα θέτουν να μην παίζουν το παιχνίδι των Σκοπίων. Η καθημερινότητα στην πράξη τον διαψεύδει. Και ο Μίτσκοσκι συνέστησε στην Ελλάδα, αν δεν της αρέσει η ερμηνεία που δίνει στη Συμφωνία να απευθυνθεί στο Διεθνές Δικαστήριο. Τόσο ισχυρή ήταν η διασφάλιση της Συμφωνία των Πρεσπών η οποία είναι, μάλλον, ένα έγγραφο που αφορά την ιστορία παρά την πολιτική σήμερα και τη διπλωματία.
Κατακριτέα ήταν και η δήλωση της Αμερικανίδας πρέσβεως στα Σκόπια Άνγκελας Ανγκελέρ η οποία εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη δήλωση Μίτσκοσκι περί χρήσης του συνταγματικού ονόματος της χώρας διεθνώς αλλά όχι στο εσωτερικό.
Οι Αμερικανοί πίεσαν αφόρητα για την αποδοχή της Συμφωνίας και προφανώς ετέθη υπόψη τους και φρόντισαν να διατυπωθεί αναλόγως, η χρήση της ονομασίας Βόρεια Μακεδονία, erga omnes. Ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, άλλωστε, δικός τους ήταν.
Αφού έκαναν την δουλειά τους εγκαταλείπουν την υποστήριξη του μοναδικού οφέλους που είχε η Ελλάδα, της μιας χρήσης της ονομασίας στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Αν μπορεί να θεωρηθεί όφελος η συγκεκριμένη ονομασία. Αλλά έστω και έτσι, οι ΗΠΑ δηλώνουν ικανοποιημένες με την διεθνή χρήση της ονομασίας, και μόνο, αδιαφορόντας για το εσωτερικό.
Όποιος πολιτικός αρχηγός δηλώνει δεδομένος στις ΗΠΑ θα συναντά την εγκατάλειψή του όταν ικανοποιούνται οι αμερικανικές επιθυμίες, στην συγκεκριμένη περίπτωση η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί δημιούργησαν την χώρα τους με πολέμους τους οποίους προκαλούν και σήμερα για να διατηρήσουν την ηγεμονία τους. Απεχθάνονται τους δεδηλωμένους υποτελείς. Είναι παίκτες του σκληρού παιχνιδιού.
Οι ΗΠΑ έχουν “πουλήσει” την Ελλάδα επανειλημμένως απο την εισβολή στην Κύπρο την οποία σχεδίασαν και εν μέρει με τους συμμάχους τους βρετανούς, εκτέλεσαν μαζί με την Τουρκία.
Δεν πήραν ποτέ σαφή θέση στις τουρκικές αιτιάσεις και προωθούν την συνεργασία των δύο χωρών σε ζητήματα που η Ελλάδα δίνει και η Τουρκία παίρνει. Η υπόθεση ΑΟΖ Ελλάδας και Τουρκίας ταυτίζεται ως προς το ζητούμενο απολύτως με τις δικεδικήσεις της Κίνας στη Νότια Θάλασσα σε βάρος των Φιλιππίνων. Την Κίνα την αντιμάχονται οι ΗΠΑ, απο την Ελλαδα ζητουν να συνεργαστεί με την Τουρκία.
Για τον Μπελέρη δεν είπαν τίποτε υπέρ του στη στημένη υπόθεση.
Και τώρα με το Σκόπια εκφράζουν την ικανοποίσή τους στην καταπάτηση της Συμφωνίας απο τον Μίτσκοσκι.
Στην Αθήνα θα το καταπιούν και αυτό διότι είναι δεδομένοι. Το είπε με σαφήνεια ο πρωθυπουργός.
Μια νέα πολιτική δύναμη που θα διεκδικήσει την εξουσία θα πρέπει να βάλει στην ατζέντα της πως η χώρα πρέπει να αποκτήσει βαθμούς αυτονομίας σε σχέση με τις ΗΠΑ. Όχι απόκλισης αλλά αυτονομίας σε ζητήματα που δεν συμφέρουν την Ελλάδα. Σήμερα η εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας διαμορφώνεται (αν διαμορφώνεται) με ραβασάκια που στέλνει αρμοδίως η γνωστή πρεσβεία στην Αθήνα.
Ευτυχώς που υψηλά ιστάμενο στέλεχος της κυβέρνησης Τσίπρα όταν του ζητήθηκε να κλιμακώσει με την Τουρκία (στο αποκορύφωμα της σύγκρουσης Ουάσιγκτον-¨Αγκυρας) και θα έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ ρώτησε κάποιους ποιό έξυπνους απο αυτόν, του επιχειρηματικού κόσμου, και τον απέτρεψαν.
Η τακτική των ΗΠΑ είναι να σε στήψουν στην λεμονόπουπα και να σε πετάξουν.
Αν, λοιπόν, ζητήσουν κάτι απο την Ελλάδα να τους προταθεί να μπούν μπροστά αυτοί με τον στρατό τους και απο πίσω θα ακολουθήσει και ο ελληνικός στρατός.
Κάποια στιγμή η πολιτεία θα πρέπει να αποφασίσει ότι με τις παρακλήσεις προστασίας δεν μπορεί να εξασφαλίσει η χώρα την ακεραιότητά της. Και θα πρέπει να πατήσει μόνη στα πόδια της.
Θέλω να ελπίζω ότι τόσο πρόθυμους δεδομένους δεν θα συναντήσουν μετά τον Μητσοτάκη.
Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη έναν νέο πολιτικό σχηματισμό με προοπτική εξουσίας. Πολλοί θα υποστηρίξουν μια τέτοια κίνηση που θα διακρίνεται απο τα εξής χαρακτηριστικά:
-Ισχυρό κοινωνικό κράτος.
-Περιφερειακή πολιτική και αποσυγκέντρωση της πρωτεύουσας.
-Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις με προμήθεια οπλικών συστημάτων απο διάφορες πηγές για να μην υπάρχει απόλυτη εξάρτηση απο μια χώρα. Δική της παραγωγή πολεμικού υλικού όπου και όσο μπορεί.
-Αυτονόμηση της εξωτερικής πολιτικής απο τις ΗΠΑ όσο είναι δυνατόν.
-Ορισμένες περιφερειακές ισορροπίες των ΗΠΑ μας βολεύουν. Χωρίς να προκαλούμε τους λαούς της Μέσης Ανατολής με την υπερβολική έκθεσή μας στον πόλεμο Ισραήλ-Παλαιστινίων, η συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ-Αιγύπτου και νέου κουρδικού κράτους (εκτός Τουρκίας) εξυπηρετεί τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Προς το παρόν και για αρκετό διάστημα θα μαζεύουμε τα συντρίμια της αποτυχημένης πολιτικής Μητσοτάκη. Και ας προσέξουμε πως θα συμεριφερθούμε με το άνοιγμα του μετώπου Ισραήλ- Λιβάνου.
Συνέντευξη της Bénédicte Delorme-Montini*, ιστορικού του σύγχρονου πολιτισμού
[Στις βασικές συνιστώσες της η φιλοσοφία στη Δύση πολώνεται ανάμεσα στον Παπισμό (το αλάθητο του Πάπα) και τον προτεσταντισμό (το αλάθητο κάθε πιστού). Μετά την «απελευθέρωση της κοινωνίας» από τη νεωτερικότητα, η μετανεωτερικότητα διεκδικεί την απελευθέρωση του ατόμου, δηλ. την παράδοσή του στα πάθη, όπου η «ελευθερία» βιώνεται ως φυλακή. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε τον Τριαντακονταετή Πόλεμο με τουλάχιστον 8 εκ. θύματα – σε αναλογία με τον πληθυσμό, έναν παγκόσμιο πόλεμο. (Καιρός να σκεφτούμε από μας γλύτωσε η Ορθοδοξία). Στη δεύτερη, έχουμε την υποκινούμενη από λόμπι «δυσφορία φύλου» σε ανήλικους και βρέθηκαν επιστήμονες που κατακρεούργησαν εκατοντάδες νέους. Έπεται η επέλαση του σκοταδισμού ότι το φύλο δεν είναι βιολογικό αλλά κοινωνική δομή, ο γάμος των «περήφανων», η κατάργηση της μητέρας και άλλα εφιαλτικά…Όπως είπε, στην αυγή της μετανεωτερικότητας, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ στο Σπήγκελ το 1966: «Μόνο ένας Θεός μπορεί να μας σώσει»…Ε.Δ.Ν. ]
«Από τον πρωταρχικό φεμινισμό που εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα στη φύση της, περάσαμε στον αποδομιστικό φεμινισμό που αμφισβητεί τα στερεότυπα του φύλου…»
FIGAROVOX. – Γιατί επιλέξατε να εξετάσετε εκ βάθων τη μετανεωτερική εποχή; Πώς ορίζετε ότι αυτό το μήνυμα είναι μετανεωτερικό και σε ποιον οφείλουμε την εννοιολόγηση του κρίσιμου παραδείγματός του;
Bénédicte DELORME-MONTINI. – Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που μας αφορά όλους. Γενικά αντιλαμβανόμαστε τις εκδηλώσεις του σε συγκεκριμένους τομείς χωρίς να κατανοούμε τη γενίκευση της διαδικασίας που μεταμορφώνει τις κοινωνίες. Μετά από μισό αιώνα, μου φάνηκε χρήσιμο να κάνω έναν απολογισμό αυτών των διάσπαρτων συμπτωμάτων και να προσπαθήσω να συμπεράνω την ιστορική τους σημασία.
Το μετανεωτερικό φαινόμενο, στο σύνολό του, μπορεί να γίνει κατανοητό ως αμφισβήτηση ενός ολόκληρου τμήματος της νεωτερικότητας, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και δύο αιώνες.
Αυτή η νεωτερικότητα ήταν αμφίθυμη, αν όχι αντιφατική. Από τη μια, προωθούσε την τάξη και την ενότητα, με τις προκύπτουσες ιεραρχικές διχοτομίες – μυαλό/σώμα, λόγος/αίσθημα, αρσενικό/θηλυκό κ.λπ. Από την άλλη, προωθούσε την απρόβλεπτη αλλαγή, την ελευθερία της κριτικής και της επινόησης μέσω του εξισωτικού ατομικισμού.
Η μετανεωτερική φιλοδοξία είναι να εξαλείψει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής τα ίχνη της υπερβατικής, ενιαίας και ιεραρχικής κληρονομιάς που εμποδίζουν την πλήρη υλοποίηση των αρχών της ελευθερίας και της ισότητας και την πολλαπλότητα των άπειρων ατομικών φιλοδοξιών που νομιμοποιούνται από αυτές τις αρχές. Όλες οι μορφές υπερβατικότητας και ανισότητας μπαίνουν στο στόχο του έθνους-κράτους στις δομές της γλώσσας και τη λατρεία της τέχνης.
Ντεριντά και Φουκώ
Ντεριντά-Φουκώ
Σε διανοητικό επίπεδο, η μετανεωτερική σκέψη εννοιολογήθηκε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 από μεταδομιστές φιλοσόφους, όπως ο Ζακ Ντεριντά ή ο Μισέλ Φουκώ, από στοιχεία τόσο ανόμοια, όπως ο δομισμός και η Χαϊντεγκεριανή αποδόμηση, που αρχικά προοριζόταν να εφαρμοστεί μόνο στην δυτική παραδοσιακή φιλοσοφία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα κρίσιμο παράδειγμα πολιτικής σημασίας, εφαρμόσιμο σε όλους τους πολιτιστικούς και κοινωνικούς τομείς. Τα αμερικανικά πανεπιστήμια το αξιοποίησαν με τον χαρακτηριστικό ακτιβισμό τους για να δημιουργήσουν τη Γαλλική Θεωρία , η οποία εξαπλώθηκε παγκοσμίως ως το προτιμώμενο πλέγμα ανάγνωσης για μια νέα ριζοσπαστική δημοκρατία. Δεν είναι πλέον μόνο θέμα άμεσης δημοκρατίας, αλλά αμφισβήτησης όλων των πολιτικών εννοιών από μια από-ιεραρχική προοπτική.
Στη Δύση, αυτό το πλέγμα έθρεψε μια νέα ριζοσπαστική αριστερά που έχει ανταλλάξει την υπεράσπιση των προλετάριων με αυτή των αόρατων κατηγοριών, από τους αποκλεισμένους έως τους εθνοτικούς κυριαρχούμενους ή έμφυλους. Στις πρώην αποικίες,έχει αντικαταστήσει τον τριτοκοσμισμό μαρξιστικής έμπνευσης με έναν μετα-αποικισμό που σκοπεύει να απελευθερωθεί από τους κανόνες της ευρωκεντρικής παγκοσμιότητας.
Η Ομορφιά δεν είναι πλέον οικουμενική αφού η μετανεωτερικότητα κατακερμάτισε τα κριτήρια αναγορεύοντας το άτομο, και τον οποιοδήποτε άσχετο, απόλυτο κριτή…
Η μετανεωτερικότητα ορίζει τόσο ένα λογοτεχνικό και φιλοσοφικό, όσο αρχιτεκτονικό και μουσικό ρεύμα σκέψης… Πώς εξηγείται αυτό το μεγάλο εγχείρημα αποδόμησης που έχει επηρεάσει όλα τα τμήματα της κοινωνίας;
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, το μετανεωτερικό κίνημα ήταν απλώς μια διανοητική μόδα στη Γαλλία. Επέστρεψε σε εμάς απ’ έξω, χάρη στην παγκοσμιοποίηση, ως μια νέα εποχική ευαισθησία από τη δεκαετία του 1980, αλλά δεν είναι οι έννοιες που άλλαξαν νοοτροπίες, είναι οι νέες νοοτροπίες που βρήκαν σε αυτές τις έννοιες τα κατάλληλα μέσα για να επισημοποιήσουν εκφράσεις. Έτσι διαδόθηκε η φιλοσοφία που συνδέεται με την αποδόμηση σε μυαλά που δεν γνώριζαν τίποτα για την προέλευσή τους.
Αν εξετάσουμε το φαινόμενο μακροπρόθεσμα, μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη διάδοσή του. Εκδηλώνει τη συνέχιση της σύγχρονης διαδικασίας που έχει ενταθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 με τη διάβρωση των αναχωμάτων που αποτελούσαν παραδοσιακές κληρονομιές: κρατική εξουσία, εθνική συνοχή, γονική εξουσία, πολιτιστική ιεραρχία και καλλιτεχνική κ.λπ.
Η σύγχρονη διαδικασία είναι παγκόσμια, προχωρά χωρίς να επιλέγει τους τομείς εφαρμογής της. Από την άλλη, υπάρχουν τομείς όπου συναντά μεγαλύτερη αντίσταση.
Αυτό εξηγεί γιατί οι καταστροφικές συνέπειες της νεωτερικότητας εκδηλώθηκαν στη ζωγραφική και τη μουσική από τις αρχές του 20ου αιώνα και όχι στην πολιτική σφαίρα ή στην αρχιτεκτονική.
Υπάρχουν δομικοί περιορισμοί που ισχύουν. Κανείς δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να κυβερνήσει μια χώρα χωρίς εξουσία.
Κανείς δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να κυβερνήσει μια χώρα χωρίς εξουσία.
Η δομική συνοχή στην αρχιτεκτονική δεν είναι πάντα αναγόμενη στην ιεραρχική έκφραση της παράδοσης ή της θριαμβευτικής λογικής. Μπορεί επίσης να ανταποκριθεί σε τεχνικές ανάγκες και κοινωνικές λειτουργίες, καθώς τα κτίρια προορίζονται για συγκεκριμένες κοινωνικές χρήσεις. Ωστόσο, η μεταμοντέρνα ιδεολογία δεν κάνει διάκριση μεταξύ τομέων. Είναι συστηματικό, άρα και ριζοσπαστικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, ακόμη και αν τα αρχικά του κίνητρα είναι χειραφετητικά, παράγει επίσης διεστραμμένα αποτελέσματα.
Το λυκόφως του καθήκοντος
ΕΡ: Η αποδυνάμωση της θρησκευτικής ηθικής συνέβαλε στην ανάδυση αυτής της μετανεωτερικής εποχής;
Υπάρχει, ασφαλώς, μια συνάφεια μεταξύ της μετανεωτερικής έποχής και μιας παραμέλησης της θρησκείας που είναι πολύ ευρύτερη από την αποδυνάμωση της θρησκευτικής ηθικής . Ήταν ό,τι απέμεινε από τη θρησκευτική αντίληψη των συνθηκών της κοινωνικής ζωής που επηρεάστηκε, ξεκινώντας από το κοινωνικό αποτύπωμα των ιεραρχιών και των εξαρτήσεων.
Αυτό που στοχεύει άμεσα η μετανεωτερικότητα δεν είναι η θρησκευτική πίστη που ανθίζει σε εξατομικευμένη μορφή, είναι το καθήκον προς τους άλλους και προς την κοινότητα που βρίσκεται στο επίκεντρο της θρησκευτικής ηθικής.
Αυτό που στοχεύει άμεσα η μετανεωτερικότητα δεν είναι η θρησκευτική πίστη που ανθίζει σε εξατομικευμένη μορφή, είναι το καθήκον προς τους άλλους και προς την κοινότητα που βρίσκεται στο επίκεντρο της θρησκευτικής ηθικής.
Η μεταμοντέρνα εποχή σηματοδοτεί το «λυκόφως του καθήκοντος», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Gilles Lipovetsky , πολύ απλά επειδή το καθήκον επιβάλλεται στο άτομο. Από αυτή την άποψη, η δημοκρατική ηθική επηρεάζεται τόσο όσο και η θρησκευτική ηθική. Αλλά η μετανεωτερικότητα δεν είναι ανήθικη. Μακριά από αυτό. Δημιουργεί μια αυθόρμητη ηθική, όχι υπερβατικής φύσης, αλλά δια-ατομική, θεωρώντας τον άλλο ως συνάνθρωπο.
ΕΡ:Λέτε ότι «ο Χάμπερμας βλέπει τη μετανεωτερικότητα ως νεοσυντηρητισμό που συγχέει την ανολοκλήρωση του διαφωτισμού με τη χρεοκοπία του». Τι εννοείτε ακριβώς;
Χάμπερμας
Στο μυαλό του, φαίνεται, η απόρριψη από τους μετανεωτεριστές συγγραφείς των ολοκληρωτικών φιλοδοξιών που είναι εγγενείς στο κλασικό πολιτικό όραμα δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει σε μια γενική αποπολιτικοποίηση, και ως εκ τούτου σε μια παραίτηση από τη φιλοδοξία μεταμόρφωσης της κοινωνίας επί το δικαιότερον. Αυτή η παραίτηση παίζει το παιχνίδι του νεοσυντηρητισμού .
Επιπλέον, η κριτική τους στον οικουμενιστικό λόγο που βρίσκεται στο επίκεντρο του προοδευτικού εγχειρήματος του Διαφωτισμού βασίζεται σε ένα σφάλμα εκτίμησης. Εστιάζοντας στα όρια ή τις αποκλίσεις αυτού του εγχειρήματος, όπως ήταν, παράδειγμα, ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός, συμπεραίνουν λανθασμένα ότι αυτοί οι εκτροχιασμοί είναι εγγενείς στο εγχείρημα του Διαφωτισμού, ενώ για τον Χάμπερμας οφείλονται στην ανολοκλήρωσή του. Τελικά, ο Χάμπερμας θέλει να συνεχίσει το πρόγραμμα νεωτερικότητας που θέλουν να εγκαταλείψουν οι μετανεωτεριστές.
ΕΡ: Πώς εντάσσεται ο νεοφεμινισμός σε αυτή τη μεταμοντέρνα τάση; Και πώς συμβάλλει στην αυξανόμενη εξατομίκευση των κοινωνιών μας;
Ο νεοφεμινισμός είναι μέρος των κοινωνικών κινημάτων που προκύπτουν από την ατομική οικειοποίηση κοινωνικών κινημάτων.Η εξατομίκευση που συμβαδίζει με την κοινωνική και πολιτική από-ταύτιση έχει μεταμορφώσει παλιές κοινωνικές απαιτήσεις φέρνοντας στον δημόσιο χώρο θέματα σχετικά με την προσωπική ταυτότητα που προηγουμένως είχαν υποβιβαστεί στον ιδιωτικό χώρο.
Ο φεμινισμός, που ήταν κοινωνικό ζήτημα, είναι πλέον ζήτημα ταυτότητας.
Αλλά η μεταμοντέρνα λογική δεν αρκείται στην ιδιωτικοποίηση του πολιτικού χώρου για λόγους αναγνώρισης, αλλά τείνει επίσης να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς μετα-ταυτότητας. Διότι η ενωτική συνοχή της ταυτότητας, που εξομοιώνεται με μια ουσία, είναι ήδη μια άρνηση των πολλαπλών δυνητικών φιλοδοξιών του αυθεντικά ελεύθερου ατόμου. H μετανεωτερικότητα υποκαθιστά τη διαφορετικότητα και τη ρευστότητα σε όλες τις περιστάσεις με τη σταθερή ενότητα.
Η εξέλιξη του φεμινισμού είναι υποδειγματική περίπτωση για την παρατήρηση της εξατομικευτικής λογικής της σύγχρονης διαδικασίαςκαι της μετανεωτερικής αποδομητικής κλιμάκωσής της που απορρίπτει κάθε αποφασιστικότητα στο όνομα μιας απίθανης ολοκληρωμένης αυτονομίας του ατόμου.
Από τον πρώτο φεμινισμό , ουσιοκρατικό ή διαφοριστικό, που εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα στη φύση της, περάσαμε στον αποδομιστικό φεμινισμό που αμφισβητεί τα στερεότυπα του φύλου πάντα αναπροσαρμοσμένα στα φύλα στη σεξουαλικότητα. Η μεταμοντέρνα queer θεωρίααπορρίπτει την επιβολή φύλου στα άτομα και ακόμη και τον σεξουαλικό τους προσδιορισμό από τη φύση.
Είτε πολιτικές, είτε πολιτιστικές είτε φυσικές, όλες οι ταυτότητες στη μετανεωτερικότητα απο-ουσιάζονται για να δώσουν ελεύθερο τον έλεγχο στη μόνιμη επανεφεύρεση του εαυτού.
ΕΡ:Πώς η μεταμοντέρνα στιγμή έχει κλονίσει την τέχνη και έχει καταρρίψει το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο «η Oμορφιά είναι οικουμενική»;
Η Oμορφιά δεν θεωρείται πλέον οικουμενική αφού ο Ρομαντισμός προώθησε, με ιδιοφυΐα και γούστο, την ιδέα της υποκειμενικής Ομορφιάς έναντι της κλασικής ιδέας της αντικειμενικής Oμορφιάς, που ενυπάρχει στο έργο. Αυτό δεν εμπόδισε τη διατήρηση και την ανάπτυξη της λατρείας της τέχνης ως της υψηλότερης έκφρασης του πολιτισμού του οποίου η Δύση διεκδίκησε το μονοπώλιο.
Η μετανεωτερικότητα, μέσα από το εξισωτικό και ελευθεριακό πάθος της και την απόρριψη του ευρωκεντρισμού, ριζοσπαστικοποίησε τον σύγχρονο πλουραλισμό της ομορφιάς ολοκληρώνοντας τον κατακερματισμό των κριτηρίων. Κατέστρεψε την ίδια τη δυνατότητα ορισμού της τέχνης, καθώς και την καθιέρωση μιας ιστορίας της τέχνης, και αναμφίβολα ακύρωσε τη δυτική αξίωση για μια παγκόσμια τέχνη.
Η αποστολή στελεχών ειδικών δυνάμεων από την Ε’ Μοίρα Καταδρομών στα Σκόπια δείχνει με σαφήνεια τον διευρυμένο σταθεροποιητικό ρόλο της Αθήνας στην περιοχή των Βαλκανίων έως και την ανατολική Μεσόγειο.
Και μάλιστα το παραπάνω είναι μια κίνηση προς υλοποίηση εν μέσω του καταγεγραμμένου «Μακεδονικού» ντελίριου μελών της νέας κυβέρνησης του VMRO-DPMNE, που ορκίστηκαν πριν λίγες ημέρες.
Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας κατά τις προγραμματικές δηλώσεις, λίγες ώρες νωρίτερα, δεν σταμάτησε να ομιλεί περί «Μακεδονίας».
Εικοσιτετράωρα πριν, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι στις διεθνείς υποχρεώσεις του, θα χρησιμοποιεί την συνταγματική ονομασία, δηλαδή το Βόρεια Μακεδονία.
Όμως ο Μιτσκοσκι είπε πως ότι έχει να κάνει με το εσωτερικό της χώρας του είναι μια άλλη υπόθεση…
Πάντως παρά το παραλήρημα της πολιτικής ηγεσίας της γειτονικής χώρας, από την Δευτέρα 24 Ιουνίου και για ένα τετραήμερο τα περίπου 15 στελέχη της Ε’ Μοίρας θα βρεθούν στα Σκόπια στο πλαίσιο της άσκησης «Balkan Warrior 24».
Ήδη δόθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες σαφείς κατευθύνσεις από την ελληνική πλευρά προς τον επικεφαλής της αποστολής αυτής, ώστε ν’ αποφευχθούν τυχόν «συνεπακόλουθα» της πολιτικής αλλαγής πλεύσης των γειτόνων.
Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι υπάρχουν συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας στο πλαίσιο των Συμμαχικών υποχρεώσεων και μέσα σε αυτές αναγράφονται ρητά όλα όσα οι εμπλεκόμενοι οφείλουν να σέβονται, τόσο σε διμερές επίπεδο, όσο και στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου.
Πάντως σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές περιστατικά «Μακεδονισμού» είχαν εκδηλωθεί και σε συσκέψεις της Συμμαχίας τον περασμένο Φεβρουάριο, με ανώτατους Έλληνες Αξιωματικούς ν’ απειλούν ότι θ’ αποχωρήσουν από την διαδικασία αν δεν τηρηθούν τα συμφωνηθέντα για την συνταγματική ονομασία της γειτονικής χώρας.
Την ίδια στιγμή πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι τα Σκόπια έχουν εκφράσει την επιθυμία να συμμετάσχουν στην τμηματική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (Special Operations Component Command, SOCC) που έχει αναλάβει η Ελλάδα να συγκροτήσει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Επιπλέον η Βόρεια Μακεδονία είχε αποστείλει ομάδες Ειδικών Επιχειρήσεων τους (Special Operations Task Units) να αξιολογηθούν τόσο με τη Ζ’ ΜΑΚ, όσο και το Τμήμα Ναυτικών Ειδικών Επιχειρήσεων (SOFEVAL).
Σ΄ ότι έχει να κάνει αμιγώς με την άσκηση «Balkan Warrior 24» στο τετραήμερο πρόγραμμα εκπαίδευσης περιλαμβάνονται βολές μάχης, ταχείας αντίδρασης, αγώνας σε κατοικημένο τόπο/ CQB, παρασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, παγιδεύσεις και εκρήξεις, πρώτες βοήθειες στο πεδίο της μάχης, επιχειρησιακές κινήσεις με οχήματα, αεροκίνητες επιχειρήσεις, κ.α.
Πέραν από τις «SOF υποθέσεις» δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι αυτή που έχει αναλάβει μαζί με την Ιταλία την «αστυνόμευση» του FIR Σκοπίων, γεγονός που είχε αποτελέσει μια κίνηση «ματ» από την ελληνική πλευρά η οποία αναλαμβάνοντας την συγκεκριμένη αρμοδιότητα έβαλε φρένο προς την Άγκυρα.
Ρόλος και στο Κόσσοβο
Η Αθήνα διατηρεί ισχυρό αποτύπωμά στα Βαλκάνια και με την αποστολή Διοίκησης, επιτελείου,λόχου του 2ου πολυεθνικού τάγματος των επιχειρησιακών εφεδρειών της δύναμης «Kosovo Force».
Η δύναμη αναχώρησε από την Ελλάδα για το Στρατόπεδο BONDSTEEL στο Κοσσυφοπέδιο, προκειμένου να αναλάβει αποστολές ασφαλείας και άμεσης αντίδρασης του ΝΑΤΟ στην περιοχή του Κοσσόβου.
Το 2ο Πολυεθνικό Τάγμα των Επιχειρησιακών Εφεδρειών αποτελείται από την Πολυεθνική Διοίκηση με αντίστοιχο επιτελείο, το οποίο συγκροτείται με προσωπικό από την Ελλάδα, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και του οποίου την Διοίκηση μέχρι το Δεκέμβριο 2024 έχει η Ελλάδα.
Επίσης υπάρχουν και πέντε λόχοι ελιγμού, από τις χώρες που μετέχουν συν την Αυστρία.
Είναι η δεύτερη φορά κατά την οποία αναπτύσσονται οι συγκεκριμένες δυνάμεις στην περιοχή του Κοσσόβου. Η προηγούμενη ήταν από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο της περασμένης χρονιάς στο πλαίσιο της ειρηνευτικής αποστολής KFOR.
Το παραπάνω καταδεικνύει τη συνεχή και δυναμική παρουσία του στρατού ξηράς, της Αθήνας ως πυλώνα ασφάλειας, στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων.
Λεζάντα: Commandos από τα Σκόπια έχουν φιλοξενηθεί στις εγκαταστάσεις της Ν. Περάμου πριν μικρό χρονικό διάστημα. Πηγή: ΓΕΕΘΑ