Αρχική Blog Σελίδα 1224

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει με το Europride: ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ: Η θεοποίηση του ατόμου και η διάλυση της κοινωνίας

1

 

Συνέντευξη της Bénédicte Delorme-Montini*, ιστορικού του σύγχρονου πολιτισμού

[Στις βασικές συνιστώσες της η φιλοσοφία στη Δύση πολώνεται ανάμεσα στον Παπισμό (το αλάθητο του Πάπα) και τον προτεσταντισμό (το αλάθητο κάθε πιστού). Μετά την «απελευθέρωση της κοινωνίας» από τη νεωτερικότητα, η μετανεωτερικότητα διεκδικεί την απελευθέρωση του ατόμου, δηλ. την παράδοσή του στα πάθη, όπου η «ελευθερία» βιώνεται ως φυλακή. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε τον Τριαντακονταετή Πόλεμο με τουλάχιστον 8 εκ. θύματα – σε αναλογία με τον πληθυσμό, έναν παγκόσμιο πόλεμο. (Καιρός να σκεφτούμε από μας γλύτωσε η Ορθοδοξία). Στη δεύτερη, έχουμε την υποκινούμενη από λόμπι «δυσφορία φύλου» σε ανήλικους και βρέθηκαν επιστήμονες που κατακρεούργησαν εκατοντάδες νέους. Έπεται η επέλαση του σκοταδισμού ότι το φύλο δεν είναι βιολογικό αλλά κοινωνική δομή, ο γάμος των «περήφανων», η κατάργηση της μητέρας και άλλα εφιαλτικά…Όπως είπε, στην αυγή της μετανεωτερικότητας, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ στο Σπήγκελ το 1966: «Μόνο ένας Θεός μπορεί να μας σώσει»…Ε.Δ.Ν. ]

«Από τον πρωταρχικό φεμινισμό που εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα στη φύση της, περάσαμε στον αποδομιστικό φεμινισμό που αμφισβητεί τα στερεότυπα του φύλου…»

FIGAROVOX. – Γιατί επιλέξατε να εξετάσετε εκ βάθων τη μετανεωτερική εποχή; Πώς ορίζετε ότι αυτό το μήνυμα είναι μετανεωτερικό και σε ποιον οφείλουμε την εννοιολόγηση του κρίσιμου παραδείγματός του;

Bénédicte DELORME-MONTINI. – Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που μας αφορά όλους. Γενικά αντιλαμβανόμαστε τις εκδηλώσεις του σε συγκεκριμένους τομείς χωρίς να κατανοούμε τη γενίκευση της διαδικασίας που μεταμορφώνει τις κοινωνίες. Μετά από μισό αιώνα, μου φάνηκε χρήσιμο να κάνω έναν απολογισμό αυτών των διάσπαρτων συμπτωμάτων και να προσπαθήσω να συμπεράνω την ιστορική τους σημασία.

Το μετανεωτερικό φαινόμενο, στο σύνολό του, μπορεί να γίνει κατανοητό ως αμφισβήτηση ενός ολόκληρου τμήματος της νεωτερικότητας, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και δύο αιώνες.

Αυτή η νεωτερικότητα ήταν αμφίθυμη, αν όχι αντιφατική. Από τη μια, προωθούσε την τάξη και την ενότητα, με τις προκύπτουσες ιεραρχικές διχοτομίες – μυαλό/σώμα, λόγος/αίσθημα, αρσενικό/θηλυκό κ.λπ. Από την άλλη, προωθούσε την απρόβλεπτη αλλαγή, την ελευθερία της κριτικής και της επινόησης μέσω του εξισωτικού ατομικισμού.

Η μετανεωτερική φιλοδοξία είναι να εξαλείψει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής τα ίχνη της υπερβατικής, ενιαίας και ιεραρχικής κληρονομιάς που εμποδίζουν την πλήρη υλοποίηση των αρχών της ελευθερίας και της ισότητας και την πολλαπλότητα των άπειρων ατομικών φιλοδοξιών που νομιμοποιούνται από αυτές τις αρχές. Όλες οι μορφές υπερβατικότητας και ανισότητας μπαίνουν στο στόχο του  έθνους-κράτους στις δομές της γλώσσας και τη λατρεία της τέχνης.

Ντεριντά και Φουκώ

Ντεριντά-Φουκώ

Σε διανοητικό επίπεδο, η μετανεωτερική σκέψη εννοιολογήθηκε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 από μεταδομιστές φιλοσόφους, όπως ο Ζακ Ντεριντά ή ο Μισέλ Φουκώ, από στοιχεία τόσο ανόμοια, όπως ο δομισμός και η Χαϊντεγκεριανή αποδόμηση, που αρχικά προοριζόταν να εφαρμοστεί μόνο στην δυτική παραδοσιακή φιλοσοφία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα κρίσιμο παράδειγμα πολιτικής σημασίας, εφαρμόσιμο σε όλους τους πολιτιστικούς και κοινωνικούς τομείς. Τα αμερικανικά πανεπιστήμια το αξιοποίησαν με τον χαρακτηριστικό ακτιβισμό τους για να δημιουργήσουν τη Γαλλική Θεωρία , η οποία εξαπλώθηκε παγκοσμίως ως το προτιμώμενο πλέγμα ανάγνωσης για μια νέα ριζοσπαστική δημοκρατία. Δεν είναι πλέον μόνο θέμα άμεσης δημοκρατίας, αλλά αμφισβήτησης όλων των πολιτικών εννοιών από μια από-ιεραρχική προοπτική.

Στη Δύση, αυτό το πλέγμα έθρεψε μια νέα ριζοσπαστική αριστερά που έχει ανταλλάξει την υπεράσπιση των προλετάριων με αυτή των αόρατων κατηγοριών, από τους αποκλεισμένους έως τους εθνοτικούς κυριαρχούμενους ή έμφυλους. Στις πρώην αποικίες, έχει αντικαταστήσει τον τριτοκοσμισμό μαρξιστικής έμπνευσης με έναν μετα-αποικισμό που σκοπεύει να απελευθερωθεί από τους κανόνες της ευρωκεντρικής παγκοσμιότητας.

 

 

Η Ομορφιά δεν είναι πλέον οικουμενική αφού η μετανεωτερικότητα κατακερμάτισε τα κριτήρια αναγορεύοντας το άτομο, και τον οποιοδήποτε άσχετο, απόλυτο κριτή… 

 Η μετανεωτερικότητα ορίζει τόσο ένα λογοτεχνικό και φιλοσοφικό, όσο αρχιτεκτονικό και μουσικό ρεύμα σκέψης… Πώς εξηγείται αυτό το μεγάλο εγχείρημα αποδόμησης που έχει επηρεάσει όλα τα τμήματα της κοινωνίας;

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, το μετανεωτερικό κίνημα ήταν απλώς μια διανοητική μόδα στη Γαλλία. Επέστρεψε σε εμάς απ’ έξω, χάρη στην παγκοσμιοποίηση, ως μια νέα εποχική ευαισθησία από τη δεκαετία του 1980, αλλά δεν είναι οι έννοιες που άλλαξαν νοοτροπίες, είναι οι νέες νοοτροπίες που βρήκαν σε αυτές τις έννοιες τα κατάλληλα μέσα για να επισημοποιήσουν εκφράσεις. Έτσι διαδόθηκε η φιλοσοφία που συνδέεται με την αποδόμηση σε μυαλά που δεν γνώριζαν τίποτα για την προέλευσή τους.

Αν εξετάσουμε το φαινόμενο μακροπρόθεσμα, μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη διάδοσή του. Εκδηλώνει τη συνέχιση της σύγχρονης διαδικασίας που έχει ενταθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 με τη διάβρωση των αναχωμάτων που αποτελούσαν παραδοσιακές κληρονομιές: κρατική εξουσία, εθνική συνοχή, γονική εξουσία, πολιτιστική ιεραρχία και καλλιτεχνική κ.λπ.

Η σύγχρονη διαδικασία είναι παγκόσμια, προχωρά χωρίς να επιλέγει τους τομείς εφαρμογής της. Από την άλλη, υπάρχουν τομείς όπου συναντά μεγαλύτερη αντίσταση.

Αυτό εξηγεί γιατί οι καταστροφικές συνέπειες της νεωτερικότητας εκδηλώθηκαν στη ζωγραφική και τη μουσική από τις αρχές του 20ου αιώνα και όχι στην πολιτική σφαίρα ή στην αρχιτεκτονική.

Υπάρχουν δομικοί περιορισμοί που ισχύουν. Κανείς δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να κυβερνήσει μια χώρα χωρίς εξουσία.

Κανείς δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να κυβερνήσει μια χώρα χωρίς εξουσία.

Η δομική συνοχή στην αρχιτεκτονική δεν είναι πάντα αναγόμενη στην ιεραρχική έκφραση της παράδοσης ή της θριαμβευτικής λογικής. Μπορεί επίσης να ανταποκριθεί σε τεχνικές ανάγκες και κοινωνικές λειτουργίες, καθώς τα κτίρια προορίζονται για συγκεκριμένες κοινωνικές χρήσεις. Ωστόσο, η μεταμοντέρνα ιδεολογία δεν κάνει διάκριση μεταξύ τομέων. Είναι συστηματικό, άρα και ριζοσπαστικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, ακόμη και αν τα αρχικά του κίνητρα είναι χειραφετητικά, παράγει επίσης διεστραμμένα αποτελέσματα.

Το λυκόφως του καθήκοντος

ΕΡ: Η αποδυνάμωση της θρησκευτικής ηθικής συνέβαλε στην ανάδυση αυτής της μετανεωτερικής εποχής;

Υπάρχει, ασφαλώς, μια συνάφεια μεταξύ της μετανεωτερικής έποχής και μιας παραμέλησης της θρησκείας που είναι πολύ ευρύτερη από την αποδυνάμωση της θρησκευτικής ηθικής . Ήταν ό,τι απέμεινε από τη θρησκευτική αντίληψη των συνθηκών της κοινωνικής ζωής που επηρεάστηκε, ξεκινώντας από το κοινωνικό αποτύπωμα των ιεραρχιών και των εξαρτήσεων.

Αυτό που στοχεύει άμεσα η μετανεωτερικότητα δεν είναι η θρησκευτική πίστη που ανθίζει σε εξατομικευμένη μορφή, είναι το καθήκον προς τους άλλους και προς την κοινότητα που βρίσκεται στο επίκεντρο της θρησκευτικής ηθικής.

Αυτό που στοχεύει άμεσα η μετανεωτερικότητα δεν είναι η θρησκευτική πίστη που ανθίζει σε εξατομικευμένη μορφή, είναι το καθήκον προς τους άλλους και προς την κοινότητα που βρίσκεται στο επίκεντρο της θρησκευτικής ηθικής.

Η μεταμοντέρνα εποχή σηματοδοτεί το «λυκόφως του καθήκοντος», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Gilles Lipovetsky , πολύ απλά επειδή το καθήκον επιβάλλεται στο άτομο. Από αυτή την άποψη, η δημοκρατική ηθική επηρεάζεται τόσο όσο και η θρησκευτική ηθική. Αλλά η μετανεωτερικότητα δεν είναι ανήθικη. Μακριά από αυτό. Δημιουργεί μια αυθόρμητη ηθική, όχι υπερβατικής φύσης, αλλά δια-ατομική,  θεωρώντας τον άλλο ως συνάνθρωπο.

 

ΕΡ:Λέτε ότι «ο Χάμπερμας βλέπει τη μετανεωτερικότητα ως νεοσυντηρητισμό που συγχέει την ανολοκλήρωση του διαφωτισμού με τη χρεοκοπία του». Τι εννοείτε ακριβώς;

Χάμπερμας

Στο μυαλό του, φαίνεται, η απόρριψη από τους μετανεωτεριστές συγγραφείς των ολοκληρωτικών φιλοδοξιών που είναι εγγενείς στο κλασικό πολιτικό όραμα δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει σε μια γενική αποπολιτικοποίηση, και ως εκ τούτου σε μια παραίτηση από τη φιλοδοξία μεταμόρφωσης της κοινωνίας επί το δικαιότερον. Αυτή η παραίτηση παίζει το παιχνίδι του νεοσυντηρητισμού .

Επιπλέον, η κριτική τους στον οικουμενιστικό λόγο που βρίσκεται στο επίκεντρο του προοδευτικού εγχειρήματος του Διαφωτισμού βασίζεται σε ένα σφάλμα εκτίμησης. Εστιάζοντας στα όρια ή τις αποκλίσεις αυτού του εγχειρήματος, όπως ήταν, παράδειγμα, ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός, συμπεραίνουν λανθασμένα ότι αυτοί οι εκτροχιασμοί είναι εγγενείς στο εγχείρημα του Διαφωτισμού, ενώ για τον Χάμπερμας οφείλονται στην ανολοκλήρωσή του. Τελικά, ο Χάμπερμας θέλει να συνεχίσει το πρόγραμμα νεωτερικότητας που θέλουν να εγκαταλείψουν οι μετανεωτεριστές.

ΕΡ: Πώς εντάσσεται ο νεοφεμινισμός σε αυτή τη μεταμοντέρνα τάση; Και πώς συμβάλλει στην αυξανόμενη εξατομίκευση των κοινωνιών μας;

Ο νεοφεμινισμός είναι μέρος των κοινωνικών κινημάτων που προκύπτουν από την ατομική οικειοποίηση κοινωνικών κινημάτων. Η εξατομίκευση που συμβαδίζει με την κοινωνική και πολιτική από-ταύτιση έχει μεταμορφώσει παλιές κοινωνικές απαιτήσεις φέρνοντας στον δημόσιο χώρο θέματα σχετικά με την προσωπική ταυτότητα που προηγουμένως είχαν υποβιβαστεί στον ιδιωτικό χώρο.

Ο φεμινισμός, που ήταν  κοινωνικό ζήτημα, είναι πλέον ζήτημα ταυτότητας.

Αλλά η μεταμοντέρνα λογική δεν αρκείται στην ιδιωτικοποίηση του πολιτικού χώρου για λόγους αναγνώρισης, αλλά τείνει επίσης να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς μετα-ταυτότητας. Διότι η ενωτική συνοχή της ταυτότητας, που εξομοιώνεται με μια ουσία, είναι ήδη μια άρνηση των πολλαπλών δυνητικών φιλοδοξιών του αυθεντικά ελεύθερου ατόμου. H μετανεωτερικότητα  υποκαθιστά τη διαφορετικότητα και τη ρευστότητα σε όλες τις περιστάσεις με τη σταθερή ενότητα.

Η εξέλιξη του φεμινισμού είναι υποδειγματική περίπτωση για την παρατήρηση της εξατομικευτικής λογικής της σύγχρονης διαδικασίας και της μετανεωτερικής αποδομητικής κλιμάκωσής της που απορρίπτει κάθε αποφασιστικότητα στο όνομα μιας απίθανης ολοκληρωμένης αυτονομίας του ατόμου.

Από τον πρώτο φεμινισμό , ουσιοκρατικό ή διαφοριστικό, που εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα στη φύση της, περάσαμε στον αποδομιστικό φεμινισμό που αμφισβητεί τα στερεότυπα του φύλου πάντα αναπροσαρμοσμένα στα φύλα στη σεξουαλικότητα. Η μεταμοντέρνα queer θεωρία απορρίπτει την επιβολή φύλου στα άτομα και ακόμη και τον σεξουαλικό τους προσδιορισμό από τη φύση.

Είτε πολιτικές, είτε πολιτιστικές είτε φυσικές, όλες οι ταυτότητες στη μετανεωτερικότητα απο-ουσιάζονται για να δώσουν ελεύθερο τον έλεγχο στη μόνιμη επανεφεύρεση του εαυτού.

 

ΕΡ:Πώς η μεταμοντέρνα στιγμή έχει κλονίσει την τέχνη και έχει καταρρίψει το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο «η Oμορφιά είναι οικουμενική»;

Η Oμορφιά δεν θεωρείται πλέον οικουμενική αφού ο Ρομαντισμός προώθησε, με ιδιοφυΐα και γούστο, την ιδέα της υποκειμενικής Ομορφιάς έναντι της κλασικής ιδέας της αντικειμενικής Oμορφιάς, που ενυπάρχει στο έργο. Αυτό δεν εμπόδισε τη διατήρηση και την ανάπτυξη της λατρείας της τέχνης ως της υψηλότερης έκφρασης του πολιτισμού του οποίου η Δύση διεκδίκησε το μονοπώλιο.

Η μετανεωτερικότητα, μέσα από το εξισωτικό και ελευθεριακό πάθος της και την απόρριψη του ευρωκεντρισμού, ριζοσπαστικοποίησε τον σύγχρονο πλουραλισμό της ομορφιάς ολοκληρώνοντας τον κατακερματισμό των κριτηρίων. Κατέστρεψε την ίδια τη δυνατότητα ορισμού της τέχνης, καθώς και την καθιέρωση μιας ιστορίας της τέχνης, και αναμφίβολα ακύρωσε τη δυτική αξίωση για μια παγκόσμια τέχνη.

Anne-Εlen Chompret

* Το 2024 δημοσίευσε το Le moment post-moderne

Bénédicte Delorme-Montini, Η μεταμοντέρνα στιγμή, Gallimard, 11 Απριλίου 2024, 144 σελίδες, 14 ευρώ. Gallimard

 

Το άκρον άωτον του… “μακεδονικού” λαϊκισμού: Την ώρα που κάνουν σόου και λεονταρισμούς καλούν τον ελληνικό στρατό για συνεκπαιδεύσεις ως Βόρεια Μακεδονία

0

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΔΕΡΗ // HELLAS JOURNAL

Η αποστολή στελεχών ειδικών δυνάμεων από την Ε’ Μοίρα Καταδρομών στα Σκόπια δείχνει με σαφήνεια τον διευρυμένο σταθεροποιητικό ρόλο της Αθήνας στην περιοχή των Βαλκανίων έως και την ανατολική Μεσόγειο.

Και μάλιστα το παραπάνω είναι μια κίνηση προς υλοποίηση εν μέσω του καταγεγραμμένου «Μακεδονικού» ντελίριου μελών της νέας κυβέρνησης του VMRO-DPMNE, που ορκίστηκαν πριν λίγες ημέρες.

Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας κατά τις προγραμματικές δηλώσεις, λίγες ώρες νωρίτερα, δεν σταμάτησε να ομιλεί περί «Μακεδονίας».

Εικοσιτετράωρα πριν, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι στις διεθνείς υποχρεώσεις του, θα χρησιμοποιεί την συνταγματική ονομασία, δηλαδή το Βόρεια Μακεδονία.

Όμως ο Μιτσκοσκι είπε πως ότι έχει να κάνει με το εσωτερικό της χώρας του είναι μια άλλη υπόθεση…

Πάντως παρά το παραλήρημα της πολιτικής ηγεσίας της γειτονικής χώρας, από την Δευτέρα 24 Ιουνίου και για ένα τετραήμερο τα περίπου 15 στελέχη της Ε’ Μοίρας θα βρεθούν στα Σκόπια στο πλαίσιο της άσκησης «Balkan Warrior 24».

Ήδη δόθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες σαφείς κατευθύνσεις από την ελληνική πλευρά προς τον επικεφαλής της αποστολής αυτής, ώστε ν’ αποφευχθούν τυχόν «συνεπακόλουθα» της πολιτικής αλλαγής πλεύσης των γειτόνων.

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι υπάρχουν συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας στο πλαίσιο των Συμμαχικών υποχρεώσεων και μέσα σε αυτές αναγράφονται ρητά όλα όσα οι εμπλεκόμενοι οφείλουν να σέβονται, τόσο σε διμερές επίπεδο, όσο και στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου.

Πάντως σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές περιστατικά «Μακεδονισμού» είχαν εκδηλωθεί και σε συσκέψεις της Συμμαχίας τον περασμένο Φεβρουάριο, με ανώτατους Έλληνες Αξιωματικούς ν’ απειλούν ότι θ’ αποχωρήσουν από την διαδικασία αν δεν τηρηθούν τα συμφωνηθέντα για την συνταγματική ονομασία της γειτονικής χώρας.

Την ίδια στιγμή πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι τα Σκόπια έχουν εκφράσει την επιθυμία να συμμετάσχουν στην τμηματική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (Special Operations Component Command, SOCC) που έχει αναλάβει η Ελλάδα να συγκροτήσει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Επιπλέον η Βόρεια Μακεδονία είχε αποστείλει ομάδες Ειδικών Επιχειρήσεων τους (Special Operations Task Units) να αξιολογηθούν τόσο με τη Ζ’ ΜΑΚ, όσο και το Τμήμα Ναυτικών Ειδικών Επιχειρήσεων (SOFEVAL).

Σ΄ ότι έχει να κάνει αμιγώς με την άσκηση «Balkan Warrior 24» στο τετραήμερο πρόγραμμα εκπαίδευσης περιλαμβάνονται βολές μάχης, ταχείας αντίδρασης, αγώνας σε κατοικημένο τόπο/ CQB, παρασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, παγιδεύσεις και εκρήξεις, πρώτες βοήθειες στο πεδίο της μάχης, επιχειρησιακές κινήσεις με οχήματα, αεροκίνητες επιχειρήσεις, κ.α.

Πέραν από τις «SOF υποθέσεις» δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι αυτή που έχει αναλάβει μαζί με την Ιταλία την «αστυνόμευση» του FIR Σκοπίων, γεγονός που είχε αποτελέσει μια κίνηση «ματ» από την ελληνική πλευρά η οποία αναλαμβάνοντας την συγκεκριμένη αρμοδιότητα έβαλε φρένο προς την Άγκυρα.

Ρόλος και στο Κόσσοβο

Η Αθήνα διατηρεί ισχυρό αποτύπωμά στα Βαλκάνια και με την αποστολή Διοίκησης, επιτελείου,λόχου του 2ου πολυεθνικού τάγματος των επιχειρησιακών εφεδρειών της δύναμης «Kosovo Force».

Η δύναμη αναχώρησε από την Ελλάδα για το Στρατόπεδο BONDSTEEL στο Κοσσυφοπέδιο, προκειμένου να αναλάβει αποστολές ασφαλείας και άμεσης αντίδρασης του ΝΑΤΟ στην περιοχή του Κοσσόβου.

Το 2ο Πολυεθνικό Τάγμα των Επιχειρησιακών Εφεδρειών αποτελείται από την Πολυεθνική Διοίκηση με αντίστοιχο επιτελείο, το οποίο συγκροτείται με προσωπικό από την Ελλάδα, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και του οποίου την Διοίκηση μέχρι το Δεκέμβριο 2024 έχει η Ελλάδα.

Επίσης υπάρχουν και πέντε λόχοι ελιγμού, από τις χώρες που μετέχουν συν την Αυστρία.

Είναι η δεύτερη φορά κατά την οποία αναπτύσσονται οι συγκεκριμένες δυνάμεις στην περιοχή του Κοσσόβου. Η προηγούμενη ήταν από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο της περασμένης χρονιάς στο πλαίσιο της ειρηνευτικής αποστολής KFOR.

Το παραπάνω καταδεικνύει τη συνεχή και δυναμική παρουσία του στρατού ξηράς, της Αθήνας ως πυλώνα ασφάλειας, στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων.

Λεζάντα: Commandos από τα Σκόπια έχουν φιλοξενηθεί στις εγκαταστάσεις της Ν. Περάμου πριν μικρό χρονικό διάστημα. Πηγή: ΓΕΕΘΑ

https://hellasjournal.com/2024/06/to-akron-aoton-tou-makedonikou-laikismou-tin-ora-pou-kanoun-soou-ke-leontarismous-kaloun-ton-elliniko-strato-gia-sinekpedefsis-os-voria-makedonia/

Αμετανόητος ο Μίτσκοσκι και στο κοινοβούλιο των Σκοπίων: Αποκάλεσε τρεις φορές τη χώρα «Μακεδονία», κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων

0

Ξεκίνησε το μεσημέρι στη Βουλή της Βόρειας Μακεδονίας η διήμερη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης, της οποίας θα ηγηθεί το δεξιό VMRO-DPMNE, με πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος αυτού, Χρίστιαν Μίτσκοσκι (Hristijan Mickoski).

Ο εν αναμονή πρωθυπουργός Χρίστιαν Μίτσκοσκι, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης της οποίας θα ηγηθεί αποκάλεσε και μάλιστα τρεις φορές τη χώρα «Μακεδονία», χωρίς να χρησιμοποιήσει τη συνταγματική ονομασία της χώρας.

O Μίτσκοσκι περιέγραψε τη χώρα με τα πιο “μελανά” χρώματα, κατηγορώντας την απερχόμενη κυβέρνηση ως υπεύθυνη γι΄αυτό και σημείωσε ότι η νέα κυβέρνηση θα δώσει έμφαση στην ανόρθωση της οικονομίας της χώρας και στην ανάπτυξη.

Στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι επανέλαβε τη στήριξη της χώρας του στην Ουκρανία, ενώ ανέφερε ότι η κυβέρνησή του θα καλλιεργήσει σχέσεις συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες.

Η συνεδρίαση αυτή της Βουλής θα ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής (23/06) με την ονομαστική ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι δήλωσε πρόσφατα ότι στην ορκωμοσία της κυβέρνησής του θα χρησιμοποιήσει τη συνταγματική ονομασία της χώρας (σ.σ. Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας).

Επίθεση ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ καταδικάζει απερίφραστα την νέα παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τον πρόεδρο του VMRO και εντολοδόχου πρωθυπουργού της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, κ. Μίτσκοσκι και καλεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη να προβεί επιτέλους στις προβλεπόμενες ενέργειες. αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε ανακοίνωσή του.

«Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στο VMRO ότι οι συνεχείς παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών στις οποίες προβαίνει, επιφέρουν και προβλεπόμενες κυρώσεις οι οποίες απορρέουν από το διεθνές και το κοινοτικό δίκαιο.

Η  Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ευρωπαϊκό κεκτημένο και η πλήρης συμμόρφωση με αυτήν αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Υπενθυμίζουμε παράλληλα την αμερικανική νομοθεσία του 2021 η οποία προβλέπει κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασης της Συμφωνίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντί να επιχειρεί να υποβαθμίσει και αυτήν την αποτυχία της ΙΧ εξωτερικής πολιτικής του, να διεθνοποιήσει άμεσα το ζήτημα φέρνοντας την νέα ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας αντιμέτωπη με τις ευθύνες της ενώπιον της διεθνούς κοινότητας από τη στιγμή που συνεχίσει να παραβιάζει τη Συμφωνία.

Είναι πραγματικά θλιβερό το γεγονός ότι Νέα Δημοκρατία και VMRO, τα δύο αδελφά κόμματα στο ΕΛΚ, προσπαθούν να τορπιλίσουν μια συμφωνία η οποία αποτελεί σταθμό για όλους τους λαούς των Βαλκανίων, προκειμένου να προσελκύουν εθνικιστικά ακροατήρια » αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και υπογραμμίζει πως «η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει βαρύτατες ευθύνες για την νέα αυτή ζημία που προκαλεί στα εθνικά συμφέροντα, στο όνομα της ανεύθυνης εξωτερικής πολιτικής της, αποφεύγοντας όλα αυτά τα χρόνια οποιαδήποτε ενεργητική εμπλοκή με τη Συμφωνία για να διατηρήσει τις εσωκομματικές της ισορροπίες».

 ΑΠΕ-ΜΠΕ, N. Φραγκόπουλος

Οι Χούθι υποστηρίζουν πως επιτέθηκαν στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower στην Ερυθρά Θάλασσα- Διαψεύδουν οι ΗΠΑ

0

USS Dwight D. Eisenhower / Φωτογραφία: AP
22/06/2024  20:31
Οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης ανακοίνωσαν σήμερα ότι δυνάμεις της οργάνωσης εξαπέλυσαν επίθεση στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower στην Ερυθρά Θάλασσα καθώς και στο πλοίο Transworld Navigator στην Αραβική Θάλασσα. Κάτι όμως που διαψεύδουν οι ΗΠΑ.

Δεν διευκρίνισαν πότε έγιναν οι ισχυριζόμενες επιθέσεις.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των σιιτών ανταρτών το Transworld Navigator δέχτηκε άμεσο πλήγμα από πύραυλο.

Η επιχείρηση κατά του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Eisenhower πέτυχε τους στόχους της, πρόσθεσαν χωρίς να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Διαψεύδουν οι ΗΠΑ
Ο ισχυρισμός των Χούθι ότι επιτέθηκαν στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower στην Ερυθρά Θάλασσα είναι ψευδής, δήλωσαν δύο αμερικανοί αξιωματούχοι στο Reuters. «Αυτό είναι ψευδές», τόνισε ένας από τους αξιωματούχους, μιλώντας υπό τον όρο να μην κατονομαστεί.

Από τα μέσα Νοεμβρίου, το υποστηριζόμενο από το Ιράν υεμενίτικο σιιτικό ένοπλο κίνημα έχει εξαπολύσει δεκάδες επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον εμπορικών και κατόπιν πολεμικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν, τονίζοντας πως δρα σε ένδειξη «αλληλεγγύης» προς τους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας, με φόντο τον καταστροφικό πόλεμο του Ισραήλ και του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος Χαμάς που ξέσπασε την 7η Οκτωβρίου.

Οι ΗΠΑ, ο κυριότερος σύμμαχος του Ισραήλ σε διεθνές επίπεδο, συγκρότησαν τον Δεκέμβριο διεθνή δύναμη για την προστασία της ναυσιπλοΐας σε αυτή τη θαλάσσια περιοχή στρατηγικής σημασίας. Ναυτική δύναμη αναπτύχθηκε επίσης νωρίτερα φέτος από την ΕΕ.

Από τον Ιανουάριο, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, δρώντας σε πολλές περιπτώσεις σε συνεργασία με αυτές της Βρετανίας, πλήττουν θέσεις και εγκαταστάσεις των Χούθι στην Υεμένη.

Η δράση των Χούθι έχει αναγκάσει πολλές ναυτιλιακές εταιρείες να αναδρομολογήσουν τα πλοία τους, να τα στέλνουν πλέον να κάνουν τον γύρο της Αφρικής, καθιστώντας πολύ πιο δαπανηρές και χρονοβόρες τις θαλάσσιες μεταφορές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Titan ένας χρόνος μετά: Το δυστύχημα που συγκλόνισε με 5 ανθρώπους να χάνονται σε μια στιγμή -Τι πραγματικά συνέβη

0

Το πλήρωμα του υποβρυχίου «Τιτάν»
22/06/2024  20:12
Πριν από ένα χρόνο, οι οικογένειες των επιβαινόντων στο υποβρύχιο Titan έμειναν με αμέτρητα ερωτήματα σχετικά με το γιατί οι αγαπημένοι τους βρήκαν έναν τέτοιο τραγικό θάνατο.

Μεταξύ αυτών που ήλπιζαν ότι θα έκαναν ένα ταξίδι ζωής, ήταν ο Βρετανός δισεκατομμυριούχος Hamish Harding, ο διευθύνων σύμβουλος της OceanGate, Stockton Rush, ο βετεράνος του γαλλικού ναυτικού Paul Henri Nargeolet, ο Πακιστανός επιχειρηματίας Shahzada Dawood και ο γιος του Suleman, ο οποίος ήταν μόλις 19 ετών.

Ο «Τιτάνας» θα πήγαινε το πλήρωμα να δει τα συντρίμμια του Τιτανικού σε βάθος 12.500 μέτρων κάτω από το νερό με 250.000 δολάρια το κεφάλι.

Όμως το ταξίδι για το οποίο ήταν τόσο ενθουσιασμένοι κατέληξε σε τραγωδία. Αρχικά, εκφράστηκαν ανησυχίες για την εξαφάνιση του υποβρύχιου σκάφους και επικράτησε πανικός καθώς οι διασώστες έτρεχαν να βρουν το σκάφος πριν τελειώσει το οξυγόνο.

Ωστόσο, το μόνο που βρέθηκε ήταν συντρίμμια και «πιθανά ανθρώπινα λείψανα», καθώς το Titan – που ανήκει και λειτουργεί από την OceanGate Expeditions – είχε πιθανώς ραγίσει κάτω από την πίεση της βαθιάς θάλασσας.

Καθώς η έρευνα για το καταστροφικό περιστατικό συνεχίζεται, η MailOnline εξετάζει ποια σημαντικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα ένα χρόνο μετά.

Τι προκάλεσε την κατάρρευση του Titan;
Ενώ οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το υποβρύχιο κατέρρευσε λόγω της τεράστιας πίεσης του νερού, δεν έχει αποφασιστεί οριστικά αν φταίνε τα «φτηνά εξαρτήματα».

Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του σκάφους θα μπορούσαν να έχουν ραγίσει κάτω από την πίεση, δημιουργώντας μια μικρή ζημιά η οποία θα διευρυνόταν και στη συνέχεια θα «συντριβόταν σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο».

Τον περασμένο μήνα, μια νέα δημοσίευση στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, πρότεινε ότι μικροσκοπικές ατέλειες στο κύτος του υποβρυχίου θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει, οδηγώντας σε «μικροκαμπυλώσεις» από την περιβάλλουσα πίεση.


Το τουριστικό υποβρύχιο «Titan», της OceanGates Expedition / Φωτογραφία αρχείου: OceanGate Expeditions via AP

Τι ήταν οι ήχοι «κρότου»;
Ποιοι ήταν οι «κρότοι» που κράτησαν ζωντανές τις ελπίδες των οικογενειών και των διασωστών κατά την αναζήτηση του καταδικασμένου υποβρύχιου σκάφους Titan;

Μετά από μια αγωνιώδη αναμονή για νέα, αργά τη δεύτερη ημέρα των ερευνών, αναφέρθηκαν αναφορές ότι οι θόρυβοι κρότου ανιχνεύθηκαν σε διαστήματα 30 λεπτών, βαθιά κάτω από τον ωκεανό.

Ο κούφιος ήχος, που αναπαράγεται για πρώτη φορά σε ντοκιμαντέρ, έχει έναν κανονικό, σταθερό ρυθμό, ο οποίος τράβηξε την προσοχή των ειδικών – και γέννησε ελπίδες ότι ο θόρυβος θα μπορούσε να είναι σήματα SOS από τους πέντε επιβαίνοντες στο σκάφος.

«Θα μπορούσε να είναι κάποιος που χτυπάει, η συμμετρία μεταξύ αυτών των χτυπημάτων είναι πολύ ασυνήθιστη», δήλωσε ο πρώην πλοίαρχος υποβρυχίου του Πολεμικού Ναυτικού Ryan Ramsey σε ντοκιμαντέρ.

 

Αφού ο ήχος καταγράφηκε για πρώτη φορά γύρω στις 11.30 το βράδυ της 20ής Ιουνίου, το αμερικανικό ναυτικό επιβεβαίωσε ότι είχε εντοπίσει τους θορύβους το επόμενο πρωί.

Ο πλοίαρχος της ακτοφυλακής Jamie Frederick παραδέχθηκε τότε: «Όσον αφορά τους θορύβους, συγκεκριμένα, δεν ξέρουμε τι είναι, για να είμαστε ειλικρινείς μαζί σας».

Με τραγικό τρόπο, οι ελπίδες που γεννήθηκαν από τον μυστηριώδη ήχο του χτυπήματος διαψεύστηκαν αργότερα.

Βρέθηκαν τα πτώματα;
Ενώ εντοπίστηκαν «πιθανά ανθρώπινα υπολείμματα», δεν βρέθηκαν πτώματα.

Η ακτοφυλακή των ΗΠΑ δήλωσε ότι τα πιθανά ανθρώπινα λείψανα ανασύρθηκαν προσεκτικά μέσα από τα συντρίμμια του Τιτάνα και μεταφέρθηκαν για ανάλυση από ιατρούς.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν εξετάσεις DNA σε ανθρώπινα λείψανα που βρέθηκαν ανάμεσα στα συντρίμμια του υποβρύχιου Τιτάνα για να προσπαθήσουν να ταυτοποιήσουν σε ποιον ανήκαν.

Οι ειδικοί λένε ότι οι πιθανότητες να ανακτηθούν πτώματα είναι πολύ μικρές, επειδή οι πέντε άνδρες που επέβαιναν στο υποβρύχιο σχεδόν σίγουρα εξαφανίστηκαν αμέσως όταν αυτό κατέρρευσε.

Γιατί η καθυστέρηση πριν από την ενεργοποίηση του συναγερμού;
Η OceanGate Expeditions επικρίθηκε επειδή χρειάστηκε οκτώ ώρες για να ενημερώσει την αμερικανική ακτοφυλακή ότι είχε χάσει την επαφή με τον Τιτάνα.

Στις 14:45 – μία ώρα και 45 λεπτά μετά την κατάδυση – έχασε την επαφή με το μητρικό της σκάφος, το Polar Prince.

Όμως δεν αναφέρθηκε ως αγνοούμενο στην αμερικανική ακτοφυλακή μέχρι τις 10.40μμ, οκτώ ώρες αργότερα.

Η εταιρεία δεν έχει ακόμη εξηγήσει γιατί άργησε τόσο πολύ να ειδοποιήσει την ακτοφυλακή όταν το Titan έχασε την επικοινωνία.

Οι καταδύσεις στον Τιτανικό διαρκούν συνήθως περίπου οκτώ ώρες.

Γιατί δεν επισημάνθηκε ο θόρυβος της κατάρρευσης;
Το αμερικανικό ναυτικό πιθανότατα άκουσε τον ήχο της κατάρρευσης του τουριστικού υποβρύχιου Τιτανικού λίγο μετά την αναγγελία της εξαφάνισής του, σύμφωνα με μια έκθεση – και παρόλα αυτά ξεκίνησε μια τεράστια διεθνής προσπάθεια διάσωσης με την ελπίδα να βρεθούν επιζώντες.

Το Πολεμικό Ναυτικό διατηρεί ένα σύστημα ακουστικής ανίχνευσης γύρω από τις ακτές του για τον έγκαιρο εντοπισμό εχθρικών υποβρυχίων, και το κάνει από τη δεκαετία του 1950.

«Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ διεξήγαγε ανάλυση των ακουστικών δεδομένων και εντόπισε μια ανωμαλία που συνάδει με έκρηξη ή ενδόρρηξη στη γενική περιοχή όπου λειτουργούσε το υποβρύχιο Τιτάν όταν χάθηκαν οι επικοινωνίες», δήλωσε προηγουμένως στην εφημερίδα The Wall Street Journal ανώτερος αξιωματούχος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.

«Αν και δεν είναι οριστικές, οι πληροφορίες αυτές μοιράστηκαν αμέσως με τον Διοικητή του συμβάντος για να βοηθηθεί η συνεχιζόμενη αποστολή έρευνας και διάσωσης».

Ο ήχος εντοπίστηκε σε μια περιοχή όπου βρίσκονταν τα συντρίμμια του υποβρυχίου. Ώρες μετά την ανεύρεση των συντριμμιών, οι αξιωματούχοι σημείωσαν ότι οι πέντε επιβαίνοντες στο υποβρύχιο πιθανολογείται ότι πέθαναν κατά την κατάρρευση.

Η πληροφορία για την πιθανή έκρηξη «κοινοποιήθηκε αμέσως» στον Διοικητή του συμβάντος. Αλλά επειδή ο θόρυβος δεν ήταν «οριστικός στο σημείο», η αποστολή έρευνας και διάσωσης συνεχίστηκε.

 

Γιατί το Titan ξεκίνησε το ταξίδι του αφού εκφράστηκαν ανησυχίες;
Οι ειδικοί στα υποβρύχια οχήματα έγραψαν μια επιστολή που προειδοποιούσε ότι τα ταξίδια με τον Τιτάνα θα μπορούσαν να καταλήξουν σε «καταστροφή» χρόνια πριν εξαφανιστεί το σκάφος.

Η επιστολή, προειδοποιούσε ότι «η τρέχουσα “πειραματική” προσέγγιση» της εταιρείας θα μπορούσε να οδηγήσει σε προβλήματα «από μικρά έως καταστροφικά».

Η επιστολή εστάλη από την επιτροπή επανδρωμένων υποβρύχιων οχημάτων της Marine Technology Society, μιας εμπορικής ομάδας 60 ετών.

Δεν είναι σαφές αν κάποιος εργαζόμενος απάντησε στην επιστολή και δεν υπήρχαν περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με το γιατί η προσέγγιση θεωρήθηκε επικίνδυνη. Όποιος επιβιβαζόταν στον Τιτάνα έπρεπε να υπογράψει μια δήλωση αποποίησης ευθύνης που έγραφε: «Αυτό το πειραματικό σκάφος δεν έχει εγκριθεί ή πιστοποιηθεί από οποιονδήποτε ρυθμιστικό φορέα και θα μπορούσε να οδηγήσει σε σωματικό τραυματισμό, συναισθηματικό τραύμα ή θάνατο».

Συν τοις άλλοις, ο Τιτάνας επλήγη από τεχνικά προβλήματα και ατυχίες σε τουλάχιστον έξι προηγούμενες περιπτώσεις πριν εξαφανιστεί.

Τον Αύγουστο του 2021, ο Arthur Loibl βούτηξε σε βάθος 12.500 ποδιών στο σημείο του ναυαγίου στον Ατλαντικό και δήλωσε ότι ήταν «απίστευτα τυχερός» που επέζησε από το ταξίδι.

Μιλώντας στη γερμανική ταμπλόιντ Bild, ο 60χρονος είπε ότι έπεσαν εξαρτήματα και ότι η αποστολή μπήκε στο νερό με πέντε ώρες καθυστέρηση λόγω ηλεκτρικών προβλημάτων.

Τον Ιούλιο του 2022, ο YouTuber Alan Estrada βρισκόταν στον Τιτάνα όταν οι μπαταρίες του υποβρυχίου άδειασαν ξαφνικά, αναγκάζοντας το υποβρύχιο να τερματίσει πρόωρα.

Ο χρόνος παραμονής του μεξικανικής καταγωγής Estrada και των συναδέλφων του υποβρυχίων στο ναυάγιο μειώθηκε από τέσσερις ώρες σε μία, ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στην επιφάνεια πριν το υποβρύχιο χάσει την ισχύ του.

Εν τω μεταξύ, ο Τζος Γκέιτς είπε πώς το υποβρύχιο «δεν είχε καλή απόδοση» όταν πήγε σε ένα ταξίδι στον Τιτανικό το 2021.

«Σε όσους ρωτούν, ο Τιτάνας δεν είχε καλή απόδοση στην κατάδυση μου. Τελικά, εγκατέλειψα μια τεράστια ευκαιρία να γυρίσω τον Τιτανικό λόγω των ανησυχιών μου για την ασφάλεια με την OceanGate. Υπάρχουν περισσότερα για την ιστορία και τον σχεδιασμό του Τιτάνα που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί – πολλά από αυτά είναι ανησυχητικά», ανέφερε χαρακτηριστικά.

iefimerida.gr

Η «Οδύσσεια» ενός Γερμανού επενδυτή στη Θράκη: Ήθελε να κτίσει ξενοδοχειακή μονάδα και λέει ότι όλοι του ζητούσαν «λάδι» για να προχωρήσει

4

«Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα»

Η «Οδύσσεια» ενός Γερμανού επενδυτή, δικηγόρου στο επάγγελμα στη Θράκη, δείχνει ότι στην Ελλάδα, όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια καθώς ήθελε να κτίσει ξενοδοχειακή μονάδα και όπως καταγγέλλει άπαντες του ζητούσαν «λάδι» (δηλαδή χρήματα) για να προχωρήσει…

Δηλαδή, η ιστορία επαναλαμβάνεται καθώς για άλλη μια φορά έρχεται άνθρωπος από το εξωτερικό για να επενδύσει τα χρήματα του στην… ωραία μας χώρα και όλοι οι αρμόδιοι κάνουν ότι μπορούν για να ακυρώσουν τα σχέδια αυτά.

«Χτύπησε» όλες τις πόρτες που έπρεπε να «χτυπήσει» και για να ανοίξουν του ζητούσαν «μπαξίσι».

Ο Γερμανός δικηγόρος, δεν είναι απλά ένας «περαστικός» από τη χώρα μας καθώς τα τελευταία χρόνια έχει αγοράσει τουλάχιστον 3 κατοικίες για τον ίδιο και τα μέλη της οικογένειας του στην παραλιακή ζώνη του Δήμου Αβδήρων!

Δηλαδή ήδη έχει επενδύσει ένα σεβαστό ποσό στο ελληνικό κράτος και στην ελληνική οικονομία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά που υπέστη στην προσπάθειά του να επενδύσει, τώρα καταγγέλλει και αθέμιτες πρακτικές (μέχρι και απειλές) σε βάρος του ίδιου και της οικογένειας του, με αφορμή την προσπάθεια ελλιμενισμού του ιδιωτικού του σκάφους, σε κάποιο από τα λιμάνια των Αβδήρων ή του Πόρτο Λάγος.

Σύμφωνα με το Xanthinews.gr ενημερώθηκε ότι την Δευτέρα 17 Ιουνίου ήταν προγραμματισμένη μία συνάντηση με τον Λιμενάρχη του Πόρτο Λάγος στην οποία συμμετείχαν οι δύο δικηγόροι του Κρίστο Αγκέλοβ, και ο ίδιος και στην οποία παρουσιάστηκαν οι απειλές που δέχεται αυτός και η οικογένειά του.

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου έγινε εκ νέου συνάντηση με τον Λιμενάρχη για υποβολή έγγραφης καταγγελίας και παράλληλα μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα υποβλήθηκαν μηνύσεις κατά προσώπων και έγιναν μηνυτήριες αναφορές στην εισαγγελία Ξάνθης.

Φυσικά ενημερώθηκε και η πρεσβεία της Γερμανίας στην Ελλάδα σχετικά με την περιπέτεια στην οποία έχει μπλέξει ο Γερμανός πολίτης.

Όπως είπε ο κ. Αγκέλοβ έχει ενημερώσει για την κατάσταση και τον ίδιο τον Περιφερειάρχη ΑΜΘ κ Χριστόδουλο Τοψίδη διαβιβάζοντας του την δυσαρέσκεια και άλλων ιδιοκτητών σκαφών που επιλέγουν την περιοχή μας για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Με λίγα λόγια δε φτάνει που του ακυρώνουν τις επενδυτικές του προσπάθειες, αλλά φροντίζουν με κάθε τρόπο να τον δείξουν ότι δεν είναι και «ευπρόσδεκτος» στην περιοχή!

Ίσως γιατί δεν συμφώνησε στην «παροχή λαδιού»…

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/i-odysseia-enos-germanou-ependyti-sti-thraki-ithele-na-ktisei-ksenodoxeiaki-monada-kai-leei-oti-oloi-tou-zitousan-ladi-gia-na-proxorisei/

Ψυχροπολεμικά τείχη στο κέντρο της Ευρώπης, η Ελληνική και η τουρκική συμμετοχή

0

neostrategy.gr

Ο Αμερικανός πρώην πρέσβης στην Αθήνα και νυν υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα ενέργειας των ΗΠΑ, Τζέφρι Πάιατ, στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης (3 Δεκεμβρίου 2021)

Ψυχροπολεμικά τείχη υψώνονται στο κέντρο της Ευρώπης και σχέδια ξαναβγαίνουν μέσα από τα αραχνιασμένα συρτάρια του Μεσοπολέμου, ο οποίος οδήγησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενα από αυτά είναι η ονομαζόμενη «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών» (Βαλτική, Αδριατική, Μαύρη Θάλασσα).

Τυπικώς, η Πρωτοβουλία ξεκίνησε πριν από την τελευταία έκρηξη του πολέμου στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022. Ουσιαστικά, κινητήριοι μοχλοί, το 2015, ήταν οι τότε πρόεδροι της Πολωνίας και της Κροατίας.

Ομως, με την ανοικτή σύγκρουση Δύσης – Ρωσίας, εξαιτίας του Ουκρανικού, το σχήμα διευρύνθηκε και απέκτησε νέους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς. Γι’ αυτό, εξάλλου, τον Απρίλιο του 2024, ο εκ των «πρωταγωνιστών» της Πρωτοβουλίας, υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για θέματα ενέργειας, και πρώην πρέσβης στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, μιλώντας στη Σύνοδο Κορυφής της, στην πρωτεύουσα της Λιθουανίας, Βίλνιους, ανέφερε πως η Πρωτοβουλία είναι κρίσιμης σημασίας για να βοηθήσει την Ουκρανία να πετύχει νίκη και να προετοιμαστεί για την αποκατάστασή της μετά το τέλος του πολέμου.

Βγαλμένη από τον Μεσοπόλεμο

Σύμφωνα με την Deutsche Welle, η πρώτη απόπειρα για μία αντίστοιχη πρωτοβουλία σαν αυτή των «Τριών Θαλασσών», είχε γίνει ήδη το 1930. Επρόκειτο για το «Intermarium». Μια ένωση χωρών που γεωγραφικά βρίσκονταν μεταξύ Βαλτικής, Αδριατικής και Μαύρης Θάλασσας. Ηταν ένα γεωστρατηγικό σχέδιο, με πρωτοβουλία της Πολωνίας, απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και τη Γερμανία, το οποίο, όμως, δεν καρποφόρησε.

Τώρα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, επανέρχεται. Αυτή τη φορά απέναντι στη Ρωσία (με την Γερμανία επίσης δεν τα πάει καθόλου καλά η Πολωνία), καθώς και σε βάρος της Κίνας, όπως συχνά αναφέρουν εγκέφαλοι του σχεδίου. Η Πρωτοβουλία έχει την αμέριστη υποστήριξη των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν στενότατες σχέσεις με την Πολωνία.

Οι κάθετες διαχωριστικές εκτοπίζουν τις οριζόντιες

Πρόκειται για ένα μεγάλο και πολυδάπανο σχέδιο, εμπορικών δρόμων, οδικών κόμβων, ενεργειακών οδών, ηλεκτρονικής διασυνδεσιμότητας, μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, σιδηροδρόμων, κ.ο.κ., από και προς τον Βορρά (Βαλτική) στον Νότο (Αιγαίο, Μεσόγειος, Ιόνιο, Αδριατική) και Νοτιοανατολικά (Μαύρη Θάλασσα), με τις όποιες επιπλέον γεωπολιτικές και οικονομικές προοπτικές θα προστεθούν.

 

Κοιτώντας τον χάρτη μοιάζει με ένα κάθετο τείχος ανάμεσα στην ΕΕ και τη Ρωσία. Ανάλογα με τις εξελίξεις, πιθανώς θα περιλάβει και την Ουκρανία.

Ενώ, δηλαδή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, οι γραμμές διασυνδεσιμότητας (εμπορικής, ενεργειακής, κ.λ.π.) ήταν οριζόντιες και χαράσσονταν στις κατευθύνσεις Ανατολή – Δύση, τώρα διαγράφονται κάθετα (!).

Αυτά τα γεωγραφικά – εμπορικά σχέδια συνοδεύονται από «ιδεολογικές γραμμές», σύμφωνα με τις οποίες επιβάλλεται να υψωθούν τείχη, αντίστοιχα αυτών του Ψυχρού Πολέμου, ανάμεσα στην ΕΕ και τη Ρωσία, και βέβαια από τους στόχους για διάλυση και κατακερματισμό της Ρωσίας. Απόψεις που ευδοκιμούν κυρίως στις Βαλτικές χώρες και την Πολωνία.

Αμερικανική επιμονή

Στην «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών» συμμετέχουν 12 κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, μέλη της ΕΕ: Βουλγαρία, Εσθονία, Κροατία, Λετονία, Λιθουανία, Αυστρία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία, Ουγγαρία.

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, το 2016, ο Τ. Πάιατ φέρεται να πίεζε αφόρητα τη χώρα μας να γίνει μέλος της Πρωτοβουλίας. Τελικά, αυτό αποφάσισε να πράξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η Ελλάδα έγινε μέλος τον Σεπτέμβριο του 2023, σε Σύνοδο στο Βουκουρέστι, παρούσης της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

 

Ετσι, πλέον, στο σχήμα εντάσσεται το Αιγαίο και η Α. Μεσόγειος. Χαρακτηριστικά, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, στη Σύνοδο Κορυφής της Πρωτοβουλίας, Βίλνιους, τον Απρίλιο του 2024, είχε πει ότι το σχήμα πλέον μπορεί να μετονομαστεί σε «Πρωτοβουλία Τεσσάρων Θαλασσών».

Στρατηγικοί εταίροι της Πρωτοβουλίας είναι οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Γερμανία. Η Ουάσιγκτον στηρίζει αναφανδόν το σχέδιο, ενώ ΗΠΑ και Βρυξέλλες έχουν ήδη δεσμευθεί για τη χρηματοδότησή του, που θα είναι τεράστια.

«Στρατηγέ» μου, ιδού η … ΔΕΗ σας!

Να σημειωθεί πως ο Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος ακόμα και τώρα έρχεται συχνά στην Ελλάδα, έχει διαμορφώσει τέτοιες σχέσεις «Υπάτου» με την κυβέρνηση, που συμφεριφέρεται λες και του ανήκει το «οικόπεδο η Ελλάς».

Από την άλλη, η κυβέρνηση ευχαρίστως του παρέχει ό,τι ζητήσει. Μέχρι και «ραπόρτο» για τα σχέδια των ελληνικών ΔΕΚΟ στα Βαλκάνια και αλλού, ζητάει και παίρνει ο Αμερικανός υφυπουργός. Ενδεικτικά, αυτό έκανε τον Φεβρουάριο του 2024 ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, Γιώργος Στάσσης, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι επιλογή του μεγάρου Μαξίμου.

 

Οταν συναντήθηκε με τον Τ. Πάιατ στην Ουάσιγκτον, ο Γ. Στάσσης, όπως ο ίδιος δήλωσε, «ενημέρωσε» (!) τον Αμερικανό υφυπουργό «για τις νέες επενδύσεις καθαρής και ευέλικτης παραγωγής στην Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία και την υπόλοιπη περιφέρεια, καθώς και για τον σημαντικό ρόλο της ΔΕΗ στην επέκταση των ενεργειακών διαδρόμων των περιοχών και την Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών».

Απορίας άξιον: Από που κι’ ως που ένας διευθύνων σύμβουλος ασκεί χρέη υπουργού – διπλωμάτη; Ποιος του έχει δώσει το «πράσινο φως» να «ενημερώνει» έναν πρώην πρέσβη και νυν υφυπουργό ξένης δύναμης για τα σχέδια της χώρας;

«Κάθετος Διάδρομος»

Κατά τη συνάντηση Πάιατ – Στάσση, ο Αμερικανός υφυπουργός, αναφερόμενος στην επίσημη ένταξη της Ελλάδας στην Πρωτοβουλία και στη δυναμική του σχεδίου για τον λεγόμενο «Κάθετο Διάδρομο» φυσικού αερίου, επισήμανε πως το σχέδιο αυτό θα συνδέσει την Ελλάδα, και τις πύλες εισόδου LNG στη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη, με χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Μολδαβία και η Ουκρανία.

Σχέδια που ήδη «τρέχουν» στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση υλοποιούνται μετά την έκρηξη του πολέμου στην Ουκρανία. Εκτός των άλλων, ορισμένοι από τους κερδισμένους θα είναι οι Ελληνες εφοπλιστές και βέβαια το -ακριβό- αμερικανικό υγροποιημένο αέριο (LNG). Εξάλλου, γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, ο Τ. Πάιατ «έθαψε» το σχέδιο αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Ελλάδα και την ΕΕ (EastMed).

Οι σχεδιασμοί και η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτούς έχουν περιγραφεί κατά καιρούς από κυβερνητικούς παράγοντες. Αναλυτικότερα, ο υφυπουργός Εξωτερικών για την Οικονομική Διπλωματία, Κώστας Φραγκογιάννης, έγραφε σε άρθρο του πως «η είσοδος της Ελλάδας δίνει νέα ώθηση στην Πρωτοβουλία, προσθέτοντας μία τέταρτη θάλασσα, τη Μεσόγειο, καθώς το Αιγαίο Πέλαγος συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με την Ανατολική Μεσόγειο, η Διώρυγα του Σουέζ βρίσκεται νότια της Κρήτης και το Ιόνιο Πέλαγος είναι η νότια συνέχεια της Αδριατικής θάλασσας».

Και πρόσθετε: «Με τη συμμετοχή της Ελλάδας, αυξάνονται οι δυνατότητες διασυνδέσεων, θαλάσσιων και χερσαίων, με τις προοπτικές ανάπτυξης που προσφέρουν οι λιμένες και οι τερματικοί σταθμοί LNG της χώρας, ιδίως αυτοί της βορείου Ελλάδος. Ο FSRU Αλεξανδρούπολης, από κοινού με τον SRU Ρεβυθούσας και τους διασυνδετήριους αγωγούς (Trans Adriatic Pipeline – TAP και Interconnector Greece Bulgaria – IGB) αποτελούν υποδομές ζωτικής σημασίας για την προώθηση της ενεργειακής επάρκειας και ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καθώς και στη σταδιακή μετάβαση σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας με χαμηλότερο αποτύπωμα άνθρακα».

Από τη μεριά του, ο Κ. Μητσοτάκης είχε πει: «Η Ελλάδα μπορεί να συνεισφέρει σε σημαντικό βαθμό στην Πρωτοβουλία, ανοίγοντας τη νότια οδό συνδεσιμότητας, είτε αυτό αφορά στη σιδηροδρομική και οδική συνδεσιμότητα είτε στην ενέργεια, καθώς μπορούμε να γίνουμε το φυσικό σημείο εισόδου για την ενέργεια -είτε πρόκειται για φυσικό αέριο είτε για ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές- από το νότο στον βορρά».

Τουρκική «σφήνα»

Προ μηνός, ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών της Τουρκίας, Abdulkadir Uraloğlu, είπε ότι η Αγκυρα είναι «έτοιμη για κάθε είδους συνεργασία προκειμένου να αποτελέσει μέρος αυτού του έργου» της Οδού «Via Carpathia», η οποία αποτελεί μέρος της Πρωτοβουλίας των Τριών Θαλασσών.

Οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού δείχνουν το θερμό ενδιαφέρον της Τουρκίας για το έργο, σχολιάζουν τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης. Ως γνωστόν, η Αγκυρα διαθέτει στενές σχέσεις με τη Βαρσοβία. Επιπλέον, αποσκοπούν στο να υπογραμμίσουν τον ρόλο που θέλει να παίξει η Τουρκία «στρατηγικής σημασίας περιφερειακού παράγοντα μεταξύ Δύσης και Ανατολής».

Προοπτικά, είπε ο ίδιος, εν δυνάμει μπορεί να γίνει διασύνδεση με την «Μεσαία Οδό» (Κίνα – Ευρώπη μέσω Τουρκίας). Μια τουρκική διευκόλυνση προς την Κίνα, την οποία είναι αδιευκρίνιστο εάν θα δεχτούν οι Δυτικοί. Η Άγκυρα, επίσης, φιλοδοξεί να διασυνδεθεί και με την -υπό σχεδιασμό- «Αναπτυξιακή Οδό» που θα συνδέσει τον Περσικό Κόλπο (μέσω Ιράκ – Τουρκίας) με την Ευρώπη, παρακάμπτοντας το Σουέζ.

Οι πόλεμοι στην Αρμενία

Μέσα σε αυτό το σκηνικό δεν ήταν τυχαία η δήλωση του Τούρκου υπουργού Μεταφορών ότι ξαναλειτουργεί η σιδηροδρομική γραμμή Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) – Τιφλίδα (Γεωργία) – Καρς (Τουρκία), θεωρώντας την ως εξέλιξη ιδιαίτερης σημασίας για την προοπτική του τοπικού «Διαδρόμου Zangezur».

Ο Διάδρομος σχετίζεται άμεσα με τις εξελίξεις (και τις πολεμικές) των σχέσεων Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας, ενώ αποτελεί έναν εν δυνάμει σημαντικό τοπικό μεταφορικό δρόμο. Εκτιμάται ότι ο «Διάδρομος Zangezur», εκτός των άλλων (Ρωσίας, Γεωργίας) έχει ως στόχο να διασυνδέσει τις τουρκογενείς, όπως τις θεωρεί η Αγκυρα, περιοχές της Κεντρικής Ασίας με την Τουρκία μέσω του Αζερμπαϊτζάν.

Πηγή: Anadolu

Μετά τους δύο πολέμους, όπου ηττήθηκε η Αρμενία από το Αζερμπαϊτζάν, ο Τούρκος υπουργός Μεταφορών είχε πει πως εκτιμά ότι ο Διάδρομος θα επανειλητουργήσει το 2028. Στις τελευταίες δηλώσεις του, σημείωσε ότι «ο Διάδρομος θα συνδέει τα δυτικά τμήματα του Αζερμπαϊτζάν και του Ναχιτσεβάν με τις οδικές και σιδηροδρομικές γραμμές που θα διέρχονται από το Zangezur της Αρμενίας.

»Με την έναρξη λειτουργίας του, θα αυξηθεί η δυνατότητα σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών εμπορευμάτων μέσω της Μεσαίας Οδού. Κάτι που θα συμβάλει θετικά στην αύξηση του εμπορίου Ανατολής – Δύσης από το Πεκίνο στο Λονδίνο. Με τη Μεσαία Οδό και με έργα που μπορούν να αναπτυχθούν από κοινού με το Αζερμπαϊτζάν στην Κασπία Θάλασσα, καθώς και με τη συνεργασία που μπορεί να υπάρξει στον τομέα των μεταφορών και της ενέργειας με το Ναχιτσεβάν και τη Ρωσία, θα αυξηθεί περαιτέρω η στρατηγική θέση της χώρας μας στην περιοχή».

neostrategy.gr

Κ. Χολέβας: ΨΑΡΑ 1824-2024: ΓΙ’ ΑΥΤΑ ΠΟΛΕΜΗΣΑΜΕ

0

200 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την Καταστροφή των Ψαρών. Από τις 21 έως τις 26 Ιουνίου 1824 ο τουρκικός στόλος υπό τον ναύαρχο Χοσρέφ αποβίβασε 14000 στρατιώτες στο ηρωικό νησί του Αιγαίου, το οποίο συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση με ισχυρό στόλο.

Στο νησί αμύνθηκαν 7000 Ψαριανοί και 1000 Μακεδόνες. Στυλοβάτες την άμυνας και εδώ οι κληρικοί. Οι Τούρκοι ήσαν πολυάριθμοι και βρήκαν περάσματα για να καταλάβουν όλο το νησί. Τα τελευταία προπύργια της αντίστασης ανατινάχθηκαν μαζί με τους πολεμιστές. Ο Αντώνιος Βρατσάνος ανατίναξε το Παλαιόκαστρο  (Μαύρη Ράχη) και πολλοί Ψαριανοί και Μακεδόνες ανατινάχθηκαν στο Δασκαλιό. Στο νησί υπήρχαν και 20000 πρόσφυγες από τη Χίο και τα Μικρασιατικά παράλια. Σφαγιάσθηκαν  15000 πρόσφυγες και 3500 Ψαριανοί.  Το νησί καταστράφηκε και λεηλατήθηκε. Από τον περίφημο Ψαριανό στόλο σώθηκαν μόνο 16 βρίκια (είδος πλοίου της εποχής με δύο κατάρτια) και 7 πυρπολικά. Ας μην ξεχνούμε ότι τα Ψαρά διακρίθηκαν για τους πυρπολητές τους, τους μπουρλοτιέρηδες, όπως ο θρυλικός Κωνσταντής Κανάρης.

Ο Διονύσιος Σολωμός ύμνησε τη Δόξα των Ψαρών που περπατάει στην Ολόμαυρη Ράχη. Η καταστροφή του νησιού αφύπνισε την κυβέρνηση της αγωνιζόμενης Ελλάδας και την οδήγησε στην απόφαση να στείλει στόλο για να σώσει τη Σάμο. Τα Ψαρά γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην Ιστορία του Νέου Ελληνισμού. Μαζί με την Ύδρα και τις Σπέτσες ήσαν οι μεγάλες ναυτικές δυνάμεις του 1821. Δεν είναι τυχαίο ότι μία φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού  μας  ονομάζεται “Ψαρά”.

Είναι χρήσιμο και επίκαιρο να θυμηθούμε γιατί αγωνισθήκαμε το 1821.  Ποια ιδανικά είχαν εκείνοι που ίδρυσαν αυτό το κράτος.

1) Η Ορθόδοξη Εκκλησία  διαφύλαξε την Πίστη, την εθνική συνείδηση και καλλιέργησε αγωνιστικό πνεύμα. Επί Τουρκοκρατίας όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Οι εξισλαμισμένοι τούρκευαν και μετατρέπονταν σε διώκτες του Έθνους μας. Η Εκκλησία με τους ιεροκήρυκες, τα μοναστήρια-σχολεία και κυρίως με τους Νεομάρτυρες διέσωσε τη σπίθα που άναψε τη φλόγα της Ελευθερίας.

2) Υπήρχε πίστη στη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Λόγιοι και κληρικοί, αγωνιστές και απλός λαός, όλοι είχαν την συνείδηση ότι πρέπει να ελευθερωθούν, διότι είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων και της Ελληνορθόδοξης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Κολοκοτρώνης δηλώνει στον Άγγλο Χάμιλτον ότι συνεχίζει τον αγώνα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης απαγορεύει στους στρατιώτες του να πουλήσουν αρχαία αγάλματα λέγοντας: «Γι’ αυτά πολεμήσαμε».

3) Η Μεγάλη Ιδέα ήταν το όραμα και η πηγή ελπίδας. Τίποτε σημαντικό δεν επιτυγχάνεται χωρίς όραμα.

4) Μας κράτησε όρθιους η αγάπη των Ελλήνων για τα γράμματα. Άλλοτε σε Κρυφά Σχολειά και άλλοτε –κυρίως μετά το 1650- σε φανερά εκπαιδευτήρια, οι υπόδουλοι μάθαιναν γράμματα με βασικά εγχειρίδια το Ψαλτήρι, την Οκτώηχο και το Ευαγγέλιο.

5) Μας βοήθησε πολύ η ικανότητα των Ελλήνων στο εμπόριο και στη ναυτιλία. Έμποροι από την υπόδουλη Ελλάδα έφευγαν για τη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, συγκέντρωναν χρήματα και επέστρεφαν για να ανοικοδομήσουν εκκλησίες και σχολεία. Το ναυτικό των νησιών και των παραλίων πόλεων ξεκίνησε ως εμπορικό, αλλά το 1821 μετετράπη σε πολεμικό.

6) Ουδέποτε ξεριζώθηκε το αντιστασιακό πνεύμα του Ελληνισμού. Δεκάδες εξεγέρσεις οργανώθηκαν πριν από το 1821.

Ψαρά 1824-2024: Μνήμη και Προσκύνημα.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 22.6.2024

Η “εν κρυπτώ” επίσκεψη ΥΠΕΞ στην Κύπρο

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
ΠΗΓΗ Hellas Journal

Το ολιγόωρο ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργου Γεραπετρίτη στην Κύπρο, δημιούργησε πολλές απορίες, ενώ δεν έπρεπε. Ξένισε και το γεγονός ότι η Λευκωσία και η Αθήνα απέφυγαν και τις δηλώσεις, όπως μας είχαν συνηθίσει σε τέτοιες επισκέψεις. Οι κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Χριστοδουλίδη, δύο νέων στην ηλικία πολιτικών -άρα είναι και πιο εύκολη η συνεννόηση- συνεργάζονται σε σταθερή βάση. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός και ο Κύπριος Πρόεδρος συνομιλούν συχνά, όπως και οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών, αλλά και οι επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών. Οι λόγοι της μετάβασης είναι πολλοί, αλλά οι πιο βασικοί είναι κάποια γεγονότα που αναμένονται μέσα στον Ιούλιο και αφορούν την Μεγαλόνησο.

Ο Ερντογάν αναμένεται να κάνει ακρότητες, περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά. Και θα ανακοινώσει νέες παράνομες κινήσεις που θα αφορούν το περαιτέρω «τσιμέντωμα» της τουρκικής κατοχής της Κύπρου. Η Τουρκία μπορεί να μην ενοχλεί την Ελλάδα στο Αιγαίο και τον Έβρο, αλλά στην Κύπρο δεν άλλαξε τίποτα. Η κατοχή είναι εκεί και οι απειλές εναντίον του ελληνικού πληθυσμού είναι καθημερινές. Το νησί είναι κάτω από μόνιμη απειλή. Η Τουρκία διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ. Η Κύπρος έχει μία Εθνική Φρουρά που απλά μπορεί να αμυνθεί για δύο-τρεις εβδομάδες, μπορεί και λιγότερο.

Η Αθήνα δεν μπορεί να εγκαταλείψει την Κύπρο, όταν ακόμα και η Αμερική την έχει ανακηρύξει στο πλέον σημαντικό στρατηγικό σημείο της Ανατολικής Μεσογείου ίσως και της ευρύτερης γειτονιάς της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία έχει βάλει ισχυρό πόδι στην Κύπρο λόγω της άνανδρης εισβολής, της προδοσίας της Χούντας των Αθηνών και του βρώμικου ρόλου του Χένρι Κίσιγκερ, τότε υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ελλάδα, είχε ένα Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, που καταργήθηκε με αισχρό τρόπο από προηγούμενες κυβερνήσεις. Ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται την επαναφορά του. Πρόκειται για ύψιστη εθνική υπόθεση.

Φαντάζομαι ότι στη συνάντηση του κ. Γεραπετρίτη με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον υπουργό Εξωτερικών, Κωνσταντίνο Κόμπο, έχουν ληφθεί κάποιες σημαντικές αποφάσεις. Ο τελευταίος έδωσε αναφορά και για τις εξαιρετικές επαφές του στην Ουάσιγκτον, όπου πήγε πολύ καλά και εξασφάλισε κάποια καλά «δώρα» από τους συνομιλητές του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου. Βάσει λοιπόν των αποφάσεων αναμένουμε κινητοποίηση της ελληνικής και της κυπριακής διπλωματίας, αλλά και των στρατιωτικών.

Η Αθήνα πρέπει να μην ξεχάσει ποτέ τις ευθύνες της για τη σημερινή κατάσταση της Κύπρου. Έχει ευθύνες αλλά και καθήκον να σταθεί δίπλα στη Μεγαλόνησο, όχι μόνο τον «μαύρο» Ιούλιο, όταν θυμόμαστε τους νεκρούς μας, αλλά και κάθε μέρα. Διότι αν χάσουμε την Κύπρο, θα έρθει η σειρά του Αιγαίου. Η Ελίτ των Αθηνών είναι, όπως πάντα, εκτός τόπου και χρόνου…

NATO’s New Leader Was Planning This the Whole Time

0

 ,

Mark Rutte, a workaholic obsessed with routine, is about to take over the West’s military alliance.

Outgoing Dutch Prime Minister Mark Rutte, wearing wire-frame glasses, a suit jacket, and open-collared button-up shirt with no tie, furrows his brow as he looks to his right.

When Dutch Prime Minister Mark Rutte visited U.S. President Joe Biden in the White House in January 2023, he told Biden: “You have asked me twice to become secretary-general of NATO, and I turned you down twice. If you ask me a third time, I will say yes.”

From that moment on, Rutte—who had been prime minister since 2010—started behaving differently. Slowly, methodically, he began working towards his goal: succeeding Jens Stoltenberg, NATO’s current secretary-general, in October 2024. This week, after reportedly having secured Hungarian and Slovakian endorsements and the withdrawal of the candidacy of Romanian President Klaus Iohannis, he is essentially there.

It’s only fair to wonder what kind of “sec-gen” Rutte will be—and whether he can steer the trans-Atlantic alliance through turbulent times. Some indications can be found in Rutte’s long career—both his 14-year premiership, during which he led four different governing coalitions in the Netherlands, and his careful preparations to secure the Brussels-based NATO job.

Probably the most important thing to know about Rutte, who was born in 1967 as the youngest of seven in a middle-class family in The Hague (his father managed a car dealership), is that he is a very controlled person. He often gives people the impression that he is spontaneous, taking things lightly as they come. But under the surface of the easygoing, smiling Dutchman who cycles to the office, apple in hand, there is a lot more going on.


Mark Rutte gestures with both hands, his mouth open, as he sits behind the wheel of a car as reporters with microphones and video cameras swarm the vehicle, some of them sticking microphones through the open drivers' side window. Rutte wears a dark suit and tie with sunglasses.Mark Rutte gestures with both hands, his mouth open, as he sits behind the wheel of a car as reporters with microphones and video cameras swarm the vehicle, some of them sticking microphones through the open drivers’ side window. Rutte wears a dark suit and tie with sunglasses.

Rutte is swarmed by reporters as he arrives at Huis ten Bosch Palace to offer his resignation in The Hague, Netherlands, on July 8, 2023. PATRICK VAN KATWIJK/GETTY IMAGES

As many people who have worked with him can testify, Rutte is a man of habits. He hates surprises, because they can make him lose control. When friends organize a surprise dinner for him, he is tense, unable to enjoy it. When a minister in his government jumps out of line, he can be annoyed or become extremely angry.

All his professional life, Rutte has worked in management functions—first as a human resources official for Unilever; then as a liberal party leader starting in 2006; and during the 14 years since 2010, managing both left-wing and right-wing characters in the governments that he led. Many who observes him in these roles say his management style is shaped, above all, by his desire to prevent surprises.

He does this first by trying to work with people he can trust. He is highly personable with staff, often asking them about family, hobbies, and holidays. And he remembers everything—from spouses’ names to a joke that someone made during a trip more than a decade ago. But this intimacy is also a way of managing his relationships with staff and getting a read on them, thus anticipating their thoughts and actions.

Trust, for Rutte, is the product of routine—both at the office and in his private life. Every year, he rents the same simple holiday house with family members. For 30 years, he has spent a few days each year in New York with the same friend, staying in the same cheap hotel in Chinatown, eating in the same restaurants, always meeting Robert Caro, the biographer of former U.S. President Lyndon B. Johnson. (Rutte, a historian by training, is an avid reader of American political biographies.) In The Hague, he always takes coffee on Saturday morning in the same café, then gets his groceries at the same Albert Heijn supermarket. On Sunday morning at 10 o’clock, he meets other friends—again, always the same ones—at a sports club. During government meetings that run late, he tends to order the same food. The whole town knows about these habits, and many make fun of it.

In a new biography about Rutte, called Het Raadsel Rutte (The Rutte Riddle), Dutch political reporters Ron Fresen and Wilma Borgman quote his New York travel companion, who explains they never discuss where to eat “because we know it already. This saves us time and energy we can spend discussing more interesting things.”

So many rituals might drive other people crazy, but Rutte thrives on them. They help him make the world a little more predictable. He needs them to organize the world, eliminating background noises so he can focus on getting his job done.

“Rutte is never off duty,” a Dutch diplomat told me recently, speaking on condition of anonymity. “He is always on the phone, convincing somebody about something.” He hardly has a private life. A single man, he has lived in the same modest house with the same furniture for 30 years. As the aforementioned book describes, hardly anyone ever goes there; he never cooks, he does the cleaning himself, and doesn’t even own a coffee machine. He is a political animal whose life mostly consists of one thing: work.

Asked by schoolchildren on the Dutch television program Schooltv in 2016 what he wanted to become when he was little, Rutte answered: “Work for the fire brigade or become a pianist.” Perhaps—but it’s instructive that his mother already called him “de directeur” (the boss) when he was a boy. And when he became politically active for the conservative-liberal People’s Party for Freedom and Democracy (VVD) when he was still a teenager, he would play “prime minister,” letting himself be interviewed by a friend playing a journalist.

For a politician, Rutte has a remarkably small ego. Politicians are often solo players with a strong urge to shine. Rutte, however, functions differently. He is uneasy with luxury, routinely asking ambassadors to book him a simpler hotel the next time that he visits their countries. When a suit is not required, he wears jeans, a hoodie, and sneakers.

He is also a team player. A pragmatist, he wants to solve people’s problems. In the fragmented Dutch political landscape, with numerous prima donnas, compromises are essential to get anything done. So he tries to forge them, and he has no trouble giving others credit for an achievement. During the four Dutch governing coalitions he formed—both with left-wing and very right-wing parties—insiders were often struck by the ease with which Rutte made compromises, especially when negotiations were at breaking point. To him, compromises were often preferable to principles and agreements were preferable to content.

One could say that everything Rutte does is functional. Asked whether he has a vision, one of his former advisors told me: “No. I don’t remember him rejecting one piece of advice I gave him, in all those years, ever. For vision, he would say, you visit an eye doctor.”


Eight men and one woman in formal attire, all politicians, gather around Mark Rutte in a cluster. Two men point and lean in toward Rutte, who is laughing. They stand under a EU23 logo.Eight men and one woman in formal attire, all politicians, gather around Mark Rutte in a cluster. Two men point and lean in toward Rutte, who is laughing. They stand under a EU23 logo.

European leaders—including French President Emmanuel Macron (left, front) and German Chancellor Olaf Scholz (third from left)—gather around Rutte during a meeting of the European Council in Granada, Spain, on Oct. 6, 2023. LUDOVIC MARIN/AFP VIA GETTY IMAGES

Dutch journalist Petra de Koning writes in her book Mark Rutte that one of the key tactics that Rutte has used as prime minister is “meeveren,” meaning “bouncing and stretching along” with whomever he needed to govern. This explains the ease with which Rutte works with political groupings both on the left and the (extreme) right—so much so that in The Hague, they gave him the nickname “Teflon Mark.” Bouncing along, de Koning writes, is something he learned when he headed his party’s youth wing, the JOVD. At NATO, which now has 32 member states and a strong consensus culture, he will probably need to bounce and stretch along a lot.

Another tactic that Rutte uses often is to never set himself a deadline, instead letting time do its work whenever possible. He seems to have done exactly this with his NATO candidacy, moving cautiously to de-mine the road ahead and forcing Stoltenberg to accept an extension of his mandate from Oct. 1, 2023, to a new end date in October 2024. Some feared in recent weeks that it would have to be extended yet again, into 2025.

For Rutte, there was only one NATO-related deadline, a personal one: July 2023, when, to general surprise, he pulled the rug from underneath his fourth government following a clash over asylum policies. For many, it was a strange spectacle for a man known for bending over backwards to save his governments from collapsing, including on migration issues. This time, he suddenly confronted his coalition partners with an ultimatum for an agreement on family reunification for asylum-seekers, a relatively minor issue.

Weirder still was that when an agreement was within reach, Rutte got very annoyed, dug in, and then dissolved the government. Others were stunned: This was both unnecessary and very unlike him.

For once, apparently, Rutte actually wanted the government to fall. During the drawn-out period during which elections would be held and negotiations organized to form a new government, he would continue to run the country as a caretaker—and meanwhile, he would be campaigning and diplomatically de-mining the long and winding road to the NATO job. It was vintage Rutte. He had it all planned and mapped out in advance.

Insiders in The Hague told me Rutte initially wanted to become president of the European Commission. That story did the rounds in Brussels, too, for several years. But in 2019, other European Union heads of state and government asked him to become president of the European Council, which represents member states in Brussels. Rutte said no. The country still needed him, he argued. He also considered it a part-time job. The 26 member states (the UK was technically still a member but did not take part in the decision-making) then appointed liberal Belgian Prime Minister Charles Michel instead, a decision that many came to regret afterwards because he is not seen as very effective.

The presidency of the European Commission, which basically runs the EU, is extremely demanding. Former German Defense Minister Ursula von der Leyen got the job in December 2019, as her party—the main center-right political grouping in Europe—finished first in that year’s European elections. This year, the center right won again. Rutte’s political family, the liberals, lost many seats and would never have been in a position to claim this post. This is why von der Leyen is running again, for a second mandate, and Rutte never made a pitch.

Because of the war in Ukraine, which Russia frames as a war with the West, the top job at NATO seems increasingly challenging. It is probably more suitable for Rutte than an EU job. Rutte comes from a country that is totally focused on trans-Atlantic, not European relations. Dutch career politicians speak English, not French. They tend to call the EU “a market,” preferring to ignore its political origins and nature. As I saw first-hand in Brussels, Rutte felt uneasy at EU summits during his first years as a prime minister. That only changed in 2016, when then-German Chancellor Angela Merkel asked him—when the Netherlands had the six-month EU presidency—to convince other EU leaders to accept a migration deal that she was preparing with Turkey.

Rutte went to work, doing what he does best: talking to people, shaking hands, cementing relationships, and getting the job done. He did get it done. The agreement, committing Europe to take up to 200,000 Syrian refugees from Turkey in exchange for Ankara’s help blocking illegal crossings into Europe, was and still is much criticized. But people who work with Rutte agree this was the first time they ever saw him enjoy EU deal-making.


A grid of six pictures shows Mark Rutte at official meetings and public appearances, shaking hands or interacting with other world leaders.A grid of six pictures shows Mark Rutte at official meetings and public appearances, shaking hands or interacting with other world leaders.

Rutte on the world stage with (top row, then bottom row, left to right) Turkish President Recep Tayyip Erdogan and U.S. President Joe Biden in 2022; Ukrainian President Volodymyr Zelensky in 2023; U.S. President Donald Trump in 2019; Polish Prime Minister Beata Szydlo and Hungarian Prime Minister Viktor Orban in 2017; Italian Prime Minister Giorgia Meloni in 2023; and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu in 2016.GETTY IMAGES

Afterward, Rutte played an active role during the Brexit negotiations and steered his country more to the center of EU decision-making. For example, he became more vocal on maintaining so-called European values, combating corruption, and protecting the rule of law in Europe. At European summit meetings in Brussels, insiders say, he heavily criticized Hungarian Prime Minister Viktor Orban—not just in the press room but also behind closed doors. It should not have come as a surprise that Orban, who also relies heavily on personal contacts and never forgets anything, later opposed Rutte’s candidacy for NATO, along with the Turkish President Recep Tayyip Erdogan.

Rutte, however, has a thick skin: Since his professional persona is so dominant, he rarely takes criticism personally. Very carefully massaging Erdogan and Orban toward accepting him without making excuses became his new mission. Traveling all over the world to lobby peers and explore ways to overcome the hurdles towards the NATO job, Rutte visibly got back some of the enthusiasm and drive that he once had as a young prime minister but had lost by his fourth, most difficult government.

He had become tired of being prime minister, and the country had gotten tired of him. A housing crisis, rising environmental and economic problems, and a nasty social child benefits scandal that hit some of the poorest and most disadvantaged in the country—these and other issues were too profound and serious to be managed away with yet another round of Ruttian compromise-making. A fresh look at things was required in the Netherlands—and perhaps more structural solutions were required, too.

In Brussels, interestingly, one hears very little concern about Rutte’s capability to run NATO. Even Donald Trump, when he was the U.S. president, approvingly said of him: “I like this guy.” Rutte knows what is at stake for the alliance. Under his tenure as prime minister, Russian forces shot down the Malaysia Airlines Flight MH17 with 298 people on board, of whom 196 were Dutch, in the summer of 2014. Rutte, who was on one of his ritual short holidays when it happened, flew to The Hague immediately and started to manage one of the largest crises of his tenure.

At first, because of the element of surprise and chaos and the total lack of cooperation by the Russian authorities, he became extremely angry. But when he calmed down, he got to work: He formed a team, assigned tasks, offered comfort, and tried to control the situation. Many political insiders who worked with him say he did this well. Rutte, a staunch Ukraine supporter, knows by now what Russian President Vladimir Putin is capable of and how serious the challenges to Europe’s defense and security have become and may yet become.

Rutte, wearing an open suit jacket, button-up shirt, and no tie, carries a bag in one hand as he walks through an arched stone entrance. The cobblestone courtyard that Rutte just crossed is visible through the doorway.Rutte, wearing an open suit jacket, button-up shirt, and no tie, carries a bag in one hand as he walks through an arched stone entrance. The cobblestone courtyard that Rutte just crossed is visible through the doorway.

Rutte arrives at the Binnenhof for a weekly cabinet meeting in The Hague on Nov. 20, 2020. NIELS WENSTEDT/BSR AGENCY/GETTY IMAGES

The hardest thing to imagine is not Rutte being surprised by the strategic challenges that he is about to face, nor the chairing of endless meetings with 32 hardheaded ambassadors, week after week. No, the hardest thing to imagine is Rutte living in the gated community in Brussels where NATO secretary-generals are generally housed.

De directeur, in an elegant, colonial townhouse, with a cleaning lady and a cook and a handful of bodyguards, locked up behind a thick, wrought-iron gate. That will likely always seem out of character.

de-Gruyter-Caroline-foreign-policy-columnist6
Caroline de Gruyter
Bya columnist at Foreign Policy and a Europe correspondent for the Dutch newspaper NRC Handelsblad.
https://foreignpolicy.com

Ο Παράξενος ελκυστής του Χριστιανισμού

0

O φασικός χώρος στα μαθηματικά, είναι ένας καρτεσιανός χώρος, με άξονες  κάθετους μεταξύ τους, που σε κάθε άξονα εξελίσσεται η κάθε μία από τις μεταβλητές που περιγράφουν το σύστημα. Αυτός ο χώρος μπορεί να είναι πολλών διαστάσεων ανάλογα το σύστημα που περιγράφει.

Σε αυτό τον χώρο η χρονική εξέλιξη του συστήματος περιγράφεται από τις τροχιές που εκκινούν από διαφορετικές αρχικές συνθήκες. Ο Χριστιανισμός, ένα πολύπλευρο σύστημα πίστης και κοσμικής συμπεριφοράς , παρουσιάζει ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με έννοιες από τη θεωρία του χάους και τα δυναμικά συστήματα. Εξετάζοντας την  δομή του μέσα από το πρίσμα των μαθηματικών εννοιών, μπορούμε να αποκαλύψουμε τα υποκείμενα μοτίβα που διέπουν την κοσμική αλλά και την  μεταφυσική του θεώρηση. Επιπλέον μπορούμε να αντιπαραβάλλουμε το εννοιολογικό και μεταφυσικό του υπόβαθρου  της ελεύθερης βούλησης, με  τα φιλοσοφικά ρεύματα του μηδενισμού και τις θρησκείες που το πεπρωμένο καθορίζει την ζωή του ατόμου.

Οι φασικές τροχιές της μηδενιστικής υλιστικής προσέγγισης θα καταλήξουν μέσω μιας σπειροειδούς πορείας  σε ένα σημείο, ένα σημειακό ελκυστή. Ένα σημείο χωρίς χώρο και χρόνο που αντιστοιχεί στην ανυπαρξία. Ανάλογα οι τροχιές της μοιρολατρικής θέσης του Ισλάμ, δηλαδή το πεπρωμένο ή κισμέτ, θα καταλήγουν σε ένα οριακό κύκλο, μία προκαθορισμένη περιοδικότητα, όπου όλα είναι προδιαγεγραμμένα χωρίς επιλογή χωρίς επανάσταση χωρίς ανατροπή.

Αλλά για τον Χριστιανισμό οι τροχιές καθορίζονται  από την  μαθηματική δυναμική του παράξενου ελκυστή αποκαλύπτοντας την πολύπλοκη αλληλεπίδραση των μεταβλητών που συμβάλλουν στην ανθεκτικότητα, την προσαρμοστικότητα  και τη γοητεία του. Η ελεύθερη βούληση που στην θεωρία του Χάους εκφράζεται από τη ευαισθησία στις αρχικές συνθήκες, οδηγεί τις τροχιές σε ένα παράξενο ελκυστή, σε ένα πεπερασμένο  τοπολογικό χώρο  που οι τροχιές δεν τέμνονται, δεν χάνονται και κάθε φορά διαμορφώνονται από τις επιλογές μας, από την ελεύθερη βούληση σε συμφωνία με την διδασκαλία του Χριστού.

Στον Χριστιανισμό συναντούμε και την άλλη ιδιότητα του Παράξενου ελκυστή την φρακταλική δομή. Στην καρδιά του Χριστιανισμού βρίσκεται μια δομή δόγματος που μοιάζει με φράκταλ, όπου πολύπλοκες θεολογικές έννοιες εμφανίζουν αυτο-όμοια πρότυπα σε διαφορετικές κλίμακες. Από τις θεμελιώδεις αρχές της Αγίας Τριάδας και της Ενσάρκωσης μέχρι τις λεπτότερες αποχρώσεις της σωτηριολογίας και της εσχατολογίας, το χριστιανικό δόγμα εμφανίζει μια  πολυπλοκότητα που αντικατοπτρίζει τη μορφοκλασματική γεωμετρία των φυσικών φαινομένων. Αυτό το αναδρομικό πρότυπο χρησιμεύει για να ενισχύσει τη συνοχή και την ενότητα της πίστης, ακόμη και μέσα σε μία δογματική ποικιλομορφία.

Στο πλαίσιο  του χριστιανικού τρόπου ζωής βρίσκεται ο παράξενος ελκυστής της κοινοτικής λατρείας, όπου οι πιστοί συγκλίνουν σε συλλογικές τελετουργίες προσευχής, δοξολογίας και μυστηρίου. Αυτή η κοινοτική διάσταση λειτουργεί ως λεκάνη έλξης, προσελκύοντας τα άτομα σε μια κοινή εμπειρία υπέρβασης. Οι πιστοί μέσω της θείας λειτουργίας  ενσωματώνονται σε μια ευρύτερη κοινότητα πίστης, όπου η συλλογική ενέργεια της λατρείας δημιουργεί πρότυπα συνοχής και συντονισμού. Συνεχίζοντας να εξερευνούμε τον Παράξενο ελκυστή του Χριστιανισμού ,με την βοήθεια της μη γραμμικής δυναμικής, καλούμαστε να αναλογιστούμε τα βαθιά μυστήρια που είναι ενσωματωμένα μέσα στο πολύπλοκο μοτίβο της πίστης.

Ο κ. Μιχαήλ Χανιάς, είναι αν. Καθηγητής, στο Τµήµα Φυσικής – του Δημοκριτείου
Πανεπιστημίου Θράκης και Πρόεδρος του Εποπτικού Επιστηµονικού Συµβουλίου των
Πειραµατικών και Προτύπων Σχολείων Στερεάς Ελλάδος

O ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα είναι έργο του, ρώσου, Κάζιμιρ Μάλεβιτς, φιλοτεχνημένο το 1916.

Ο Παράξενος ελκυστής του Χριστιανισμού

«Έφεραν πόρνες στην Ελευσίνα»* – και στην Αθήνα προαγωγούς

0

 Θεόδωρος Παντούλας

Για αιώνες η τοκογλυφία, η πρωτοθυγατέρα της απληστίας, ήταν μια αξιοκατάκριτη δραστηριότητα. Πολύ πριν ο Έζρα Πάουντ λογιάσει στα δεινά της τη βεβήλωση της ιερότητας και την αποτιμήσει ως το χειρότερο κακό του σύγχρονου κόσμου, οι Έλληνες κάτεχαν ότι αυτή εξανδραποδίζει κι οι Πατέρες της Εκκλησίας την αξιολογούσαν ως μισάνθρωπο επιτήδευμα. Αλλά από τότε παρήλθαν χρόνια και μαζί τους πήγαν περίπατο οι αναστολές που συγκρατούσαν την πλεονεξία στο περιθώριο και στην ανυποληψία.

Στις μέρες μας εκατομμύρια συμπολίτες χάνουν κοψοχρονιά εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα (υπερδιπλάσια από αυτά του υπέκλεψαν οι μαυραγορίτες στην Κατοχή!) από τους «διαχειριστές δανειακών χαρτοφυλακίων» ‒ περιφραστικός ευφημισμός για ανθρώπους που στην καθομιλουμένη αποκαλούνται κάπως αλλιώς. Η υφαρπαγή των περιουσιών τους θα έπρεπε να είναι ζήτημα πρώτης τάξεως στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι. Κληρονομιές αλλάζουν χέρια σε συνθήκες βροντώδους σιωπής (η έντιμος πενία δεν έχει και πολύ πέραση στη μετανεωτερικότητα), την ώρα που η Κυβέρνηση από τη μία διαφημίζει ότι «κρατάμε την ελπίδα, κρατάμε το σπίτι μας» και από την άλλη κρατάει από τον λαιμό τους απελπισμένους οφειλέτες, διευκολύνοντας νομοθετικά, στο κατόπι της πολύφερνης αγοράς ακινήτων, τους πλειστηριασμούς των ακινήτων τους!

Είναι που η αγορά απεχθάνεται το κενό. Κι αν οι συστημικές (και κάργα ανακεφαλαιοποιημένες) τράπεζες αδυνατούν να το καλύψουν, αυτό καλύπτεται από καινοφανείς ιδιωτικές, μη τραπεζικές, επιχειρήσεις χορήγησης στεγαστικών δανείων! Είναι αυτό που λένε οι ατσίδες «η κρίση ως ευκαιρία». Η ευκαιρία του αετονύχη για να ακριβολογούμε! Και των εταιριών διαχείρισης οφειλών που, άμα θέλουν κι όπως θέλουν, συνομιλούν στους οφειλέτες. Και που ακόμη σπανιότερα συναινούν σε «ρυθμίσεις». Σάμπως θα τους τραβήξει κανείς το αυτί; Κράτος εν κράτει είναι. Και τα όποια πρόστιμα τους καταλογίζονται είναι για το θεαθήναι. Οι νομοθετούντες άλλωστε χαίρουν ασυλίας ή, τέλος πάντων, έχουν την ευχέρεια να αλλάζουν ΑΦΜ και να την βγάζουν μπέικα, σε αντίθεση με τους μέχρι εχθές αξιόπιστους δανειολήπτες που σήμερα λοιδωρούνται σαν μπαταχτσήδες από εκείνους ακριβώς που τους προέτρεπαν στον δανεισμό! Η ανακολουθία, η αναλγησία και οι συγκαλυμμένοι εκβιασμοί παραμένουν οι σταθερές των «εισπρακτικών», σταθερές που προσιδιάζουν σε φερσίματα μαφίας και όχι σε συμπεριφορές καλής πίστης και χρηστών συναλλακτικών ηθών.

Παραλλήλως η εθνική οικονομία, μας διαβεβαιώνουν, πάει τρένο. Η ενοίκηση στη χώρα έχει βγει στο σφυρί κι οι πελάτες-επενδυτές, που αιτούνται ασμένως διαμονή με τις golden visa ανά χείρας, κάνουνε ουρές!

Μόνο που οι πανηγυρικοί για την προκοπή της οικονομίας ακούγονται κάπως βερεσέ, αφού γίνονται με ξένα κόλλυβα ‒κυριολεκτικά‒, παρουσιάζοντας το πλιατσικολόγημα για πετυχησιά. Η λαφυραγώγηση μάλιστα περιουσιών πολλαπλάσιας αξίας των οφειλομένων συντελείται χωρίς πολλά-πολλά. Οι δανειολήπτες, συνήθως, δεν έχουν την ψυχική ή την οικονομική δυνατότητα νομικής συνδρομής. Πάνε, δηλαδή, παντελώς άκλαυτοι.

Κι όσοι προσφεύγουν σε δικαστική διευθέτηση θα πρέπει, θέλοντας και μη, να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι οι διαδικασίες εδώ είναι μπαμ και κάτω. Οι δικαστές έχουν «πολλή δουλειά» να διεκπεραιώσουν και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν ενδελεχώς με τις υποθέσεις. Οι αποφάσεις μάλιστα μπορεί να κοινοποιηθούν στους ενδιαφερόμενους ανήμερα των πλειστηριασμών! Άλλωστε αυτό που προέχει δεν είναι το «δίκαιο» αλλά «σε ποιον θα πέσεις»! Δηλονότι, ό,τι και να τραβήξεις σε αυτή τη λοταρία κληρώνεται κυνισμός!

Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά ότι τα γραφόμενά μου δεν συνιστούν δικονομική αλλά συναισθηματική προσέγγιση. Θέλω όμως να πιστεύω ‒κι ας μην έχω κανέναν, μα κανένα λόγο‒ ότι οι δικαστές δεν είναι πρόσωπα τελείως αναίσθητα.

Όσα αναφέρω μου τα βεβαίωσαν δικηγόροι κι οφειλέτες που, επιπλέον, ομολόγησαν ότι στην πάλη τους είναι αναπολόγητοι και μόνοι. Ζουν υπό ομηρία αναμένοντας την οικονομική καταστροφή και την ηθική απαξίωσή τους, εξαιτίας των λειτουργών που ολιγωρούν και των επιτήδειων που καραδοκούν.

Κατά τα άλλα είναι βάσιμη νομίζω η πεποίθησή ότι η συνοχή μιας κοινωνίας προασπίζεται από πολίτες-οπλίτες κι όχι από δανειολήπτες. Κι οι πολίτες-οπλίτες, από αρχαιοτάτων χρόνων, δεν υπερασπίζονται ΑΦΜ. Υπερασπίζονται βωμούς και εστίες. Εδώ, οι βωμοί είναι ρημαγμένοι κι οι εστίες περιέρχονται σταδιακά σε ξένα funds.

Με άλλα λόγια μείζον εθνικό ζήτημα δεν είναι οι αναθεωρητισμοί και τα νταηλίκια των γειτόνων. Μείζον εθνικό θέμα είναι που υπεξαιρείται το βιος και ισοπεδώνεται ο βίος των ανθρώπων, που πλέον δεν έχουν το φρόνημα να υπερασπιστούν όχι τη συλλογική, αλλά ούτε την ατομική τους ακεραιότητα.

Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, στις επόμενες εκλογές θα ξαναπέσουμε από τα σύννεφα και για τη συμμετοχή και για τα αποτελέσματα σε αυτές.

* Στίχος του Έζρα Πάουντ από το Canto XLV, «Με την τοκογλυφία».

«Έφεραν πόρνες στην Ελευσίνα»* – και στην Αθήνα προαγωγούς