Αρχική Blog Σελίδα 1222

Ορυκτές Πρώτες Ύλες: Στα Σκαριά Διαγωνισμοί Εξόρυξης σε Ξάνθη και Χίο

0

14-05-2024

Οι πρώτες ανταγωνιστικές διαδικασίες για την παραχώρηση των κοιτασμάτων αντιμονίτη στην Κέραμο Χίου αναμένεται να ξεκινήσουν στις αρχές του καλοκαιριού, ενώ μετά το φθινόπωρο σειρά θα πάρει διαγωνισμός για τον δημόσιο μεταλλευτικό χώρο των Κιμμερίων Ξάνθης, όπου έχει εντοπιστεί μαγνητίτης, σιδηροπυρίτης, χαλκοπυρίτης και μολυβδαινίτης.

Υψηλή ζήτηση

Η παγκόσμια στροφή προς την παραγωγή «πράσινης» ενέργειας έχει εκτοξεύσει τη ζήτηση για κρίσιμες και στρατηγικές ορυκτές πρώτες ύλες, οι οποίες αποτελούν τα «θεμέλια» για την ανάπτυξη της σύγχρονης τεχνολογίας, από τις μονάδες Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας έως την ηλεκτροκίνηση. Η Ελλάδα έχει μπει στον παγκόσμιο «χάρτη» του κοιτασμολογικού ενδιαφέροντος καθώς παλαιότερες και νεότερες έρευνες επιβεβαιώνουν την ύπαρξη σπάνιων γαιών στη χώρα μας.

Ηδη, η μισθώτρια εταιρεία στους Μολάους Λακωνίας έχει ανακοινώσει ότι εντόπισε γερμάνιο, ένα υψηλής γεωλογικής σπανιότητας μέταλλο το οποίο χρησιμοποιείται σε κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, ηλεκτρονικά κυκλώματα, ηλιακές κυψέλες και άλλα προϊόντα τεχνολογίας αιχμής. Ο αρχικός εντοπισμός του κοιτάσματος είχε πραγματοποιηθεί από το ΙΓΜΕ έπειτα από ερευνητικό πρόγραμμα που είχε ξεκινήσει το 1980. Τους επόμενους μήνες, αφού αξιολογηθούν τα δεδομένα και εξεταστεί η βιωσιμότητα του κοιτάσματος, θα ληφθεί η τελική απόφαση για την έναρξη της παραγωγής στο μεταλλείο.

Η διαβούλευση

Ο επόμενος διαγωνισμός για την προσέλκυση επενδυτών, ο οποίος θα προκηρυχθεί πιθανώς εντός του Ιουνίου, θα αφορά την εκμίσθωση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης για τα κοιτάσματα αντιμονίτη (για την παραγωγή του κρίσιμου μετάλλου αντιμονίου) στον δημόσιο μεταλλευτικό χώρο της Κεράμου Χίου.

Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στο «Βήμα» ο δήμαρχος του νησιού κ. Ιωάννης Μαλαφής, έχει ζητήσει από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) να προηγηθεί διαβούλευση με την κοινωνία και τους φορείς του νησιού.

«Η διαβούλευση σχεδιάζεται να ξεκινήσει μετά το Πάσχα, όπως είχε γίνει και στους Μολάους. Η συναίνεση της τοπικής κοινωνίας αποτελεί προϋπόθεση για το μέλλον της επένδυσης» επισημαίνει στέλεχος του ΥΠΕΝ. Οπως τονίζει η ίδια πηγή, έχει ήδη γίνει η πρώτη φάση της διαβούλευσης με όλους τους συναρμόδιους φορείς (στρατό, αρχαιολογία, δασολογία κ.λπ.), οι οποίοι έχουν γνωμοδοτήσει για το έργο και θα ακολουθήσει, αφού εξασφαλιστεί η κοινωνική αποδοχή της εξορυκτικής δραστηριότητας, ο διαγωνισμός στις αρχές του καλοκαιριού.

Η μελέτη

Σειρά παίρνει μετά το φθινόπωρο διαγωνισμός για τον δημόσιο μεταλλευτικό χώρο στα Κιμμέρια Ξάνθης. Στο ΥΠΕΝ έχει παραδοθεί από την Ελληνική Αρχή Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΕΑΓΜΕ) η πλήρης κοιτασματολογική μελέτη, στην οποία γίνεται αναφορά για μεταλλοφορία μαγνητίτη, σιδηροπυρίτη, χαλκοπυρίτη και μολυβδαινίτη, με μικρά ποσοστά συμμετοχής σελίτη.

Ενδιαφέρον για τον δημόσιο μεταλλευτικό χώρο Κιμμερίων έχει εκδηλώσει ιδιώτης, ο οποίος έχει υποβάλει αίτημα για εκμίσθωση τμήματός του, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Μεταλλευτικών, Ενεργειακών και Βιομηχανικών Ορυκτών του ΥΠΕΝ κ. Ιωάννης Ζαφειράτος, σε διαβιβαστικό του έγγραφο προς τη Βουλή.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει στέλεχος του ΥΠΕΝ, οι δύο μεταλλευτικοί χώροι των Κιμμερίων Ξάνθης και της Κεράμου Χίου έχουν προσελκύσει την προσοχή αρκετών μεγάλων αλλά και μικρομεσαίων ομίλων που δραστηριοποιούνται στον χώρο της ενέργειας και της μεταλλουργίας.

Μάλιστα, ελβετικός όμιλος διαχείρισης και εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων, σε σύμπραξη με ελληνική εταιρεία, έχει ενδιαφερθεί και για τους δύο χώρους. Σε κάθε περίπτωση το πραγματικό ενδιαφέρον θα φανεί από τη συμμετοχή των επενδυτών στους διαγωνισμούς που αναμένεται να προκηρυχθούν.

Ερευνες

Στο μεταξύ οι έρευνες από την ΕΑΓΜΕ συνεχίζονται για την επιβεβαίωση και άλλων κοιτασμάτων που είχαν εντοπιστεί σε παλαιότερες έρευνες προκειμένου να βγουν και άλλοι δημόσιοι μεταλλευτικοί χώροι σε διαγωνισμούς. Στόχος η αύξηση των αποθεμάτων της χώρας σε στρατηγικές και κρίσιμες ορυκτές πρώτες ύλες, αξιοποιώντας και τη χρηματοδότηση των ερευνών με τα περίπου 15 εκατ. ευρώ που έχουν δεσμευτεί για το 2024 από τα έσοδα των πλειστηριασμών δικαιωμάτων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου.

Τα 10 κρίσιμα ορυκτά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας υπάρχουν κοιτάσματα 10 κρίσιμων και στρατηγικών ορυκτών καθώς και αξιόλογες ενδείξεις για άλλα έξι ή επτά, τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα στο υπέδαφος. Επίσης, ενδείξεις «εμφανίσεων» υπάρχουν και για σπάνιες γαίες. Πανεπιστημιακές έρευνες αναφέρουν κοιτασματολογικούς τύπους που περιέχουν σημαντικές περιεκτικότητες σε βολφράμιο, τελλούριο, ρήνιο, μολυβδαίνιο, γάλλιο, γερμάνιο κ.ά., κυρίως στη Θράκη.

Παράλληλα, στα «κατάλοιπα» της μεταλλουργίας βωξίτη εμπεριέχονται τα στρατηγικά μέταλλα σκάνδιο (Sc) αλλά και γάλλιο (Ga), για το οποίο έχει «τρέξει» πιλοτικό έργο εξαγωγής του. Για παραγωγή αλάτων του θειικού νικελίου και κοβαλτίου, που αποτελούν πρώτη ύλη για παραγωγή μπαταριών, ο ανάδοχος της ΛΑΡΚΟ θα πρέπει να προχωρήσει σε αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.

Στη Δράμα και Κοζάνη

Το ίδιο και για την παραγωγή μεταλλικού μαγνησίου (Μg), που έχει κατηγοριοποιηθεί από την ΕΕ ως κρίσιμη πρώτη ύλη, καθώς σήμερα η Ελλάδα παράγει από μαγνησίτη μόνο τελικά προϊόντα δίπυρης και καυστικής μαγνησίας καθώς και πυρίμαχες μάζες. Οσο για τα ιστορικά κοιτάσματα μαγγανίου (Mn) στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Δράμας, που αποτέλεσαν στο παρελθόν κύριο μεταλλευτικό κέντρο της Ελλάδας, απαιτούν επικαιροποίηση της έρευνας, εστίαση για παραγωγή Μn battery grade ή ηλεκτρολυτικού Μn και επαναδρομολόγηση με νέα επενδυτικά σχέδια. Σχετικά με τα κοιτάσματα ορυκτού χαλαζία για παραγωγή μεταλλικού πυριτίου και σιδηροχρωμίου, το ΥΠΕΝ ενέκρινε την περασμένη Τρίτη τους περιβαλλοντικούς όρους για τη λειτουργία μονάδας σε περιοχή της Κοζάνης στη Δυτική Μακεδονία.

(από την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”)

Γαλλία, το νέο Λαϊκό Μέτωπο, οι ελπίδες και οι αντιφάσεις

2

Του Δημήτρη Σκαρπαλέζου

Φωτογραφία: Ζάν Λυκ Μελανσόν

Μετά απο τον κεραυνό της νίκης του ακροδεξιού “Εθνικού Συναγερμού” στις ευρωεκλογές της Γαλλίας, υπο την πίεση της μάζας των οπαδών τους, τα κομματα της ευρυτερης αριστεράς έκαναν εναν συνασπισμό για τις βουλευτικές εκλογές που ονομάσηκε “Νέο Λαϊκό Μέτωπο” σαν αναφορά στο Λαϊκό Μέτωπο κομμουνιστών και σοσιαλιστών που συνήφθη μετά απο ένα αποτυχημένο πραξικόπημα της άκρας δεξιάς και  κέρδισε τις εκλογέςτο 1936, κάνοντας μια σειρά από σημαντικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων.

Στο “Νέο Λαϊκό Μέτωπο” συμμετέχουν οικολόγοι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και η “αδέσμευτη Γαλλία’ του Μελανσον καθώς και μικρότερα κομματα της αριστεράς.

Το πρόγραμμα του που έγινε με την πίεση των οσφάτων ευρωεκλογών έχει μια μεγάλη αντιφαση.Σε ότι αφορά την οικονομική και κοινωνική πολιτική είναι προοδευτικό και περιέχει πολλά αιτήματα βασικά για τα λαικα στρώματα, όπως έλεγχο τιμών, αύξηση του κατώτατου μισθού, αύξηση της χρηματοδότησης της υγείας και της παιδείας , μεγαλύτερη φορολόγηση των πλουσίων κλπ, και   είναι εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το πρόγραμμα της “Ανυπότακτης Γαλλίας”, αλλά σε οτι αφορά την γεωπολιτική τοποθέτηση της χώρας η τοποθέτηση του είναι σαφώς στην κατεύθυνση της υποταγής στις στρατηγικές επιδιώξεις του αμερικανικού Ιμπεριαλισμού.

Η εικονική πραγματικότητα του  ολοκληρωτισμού

Αυτό συνέβη, γιατι σε μεγάλο βαθμό η “εικονική πραγματικότητα”  που έχει φιλοτεχνηθεί από τα μέσα μαζικής (παρα)πληροφόρησης, δεν συνάντησε την καχυποψία των προοδευτικών δυνάμεων οι οποίες  σε όλα τα ζητήματα , αρκούνταν στο  να την ακολουθούν από έναν “προοδευτικό” σχολιασμό δίχως ποτέ να την αμφισβητούν.

Έτσι δεν είχαμε καμία καχυποψία η αποστασιοποίηση από τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και καμία καταγγελία των αμερικανικών επεμβάσεων ανά τον κόσμο.

Αυτή η γραμμή υποταγής στις αμερικανικές εντολές ήταν δεσπόζουσα στους σοσιαλιστές και τους οπαδούς της κυβέρνησης Μακρόν , όπως και στην παραδοσιακή δεξιά που εγκατέλειψε εδώ και καιρό την ανεξάρτητη πατριωτική γραμμή του Ντεγκώλ.

Με τη Δύση κατά της Ανατολής και του Νότου

Τα βασικά αφηγήματα αυτής της εικονικής πραγματικότητας στον γεωπολιτικό τομέα,  είναι ότι η Ρωσία, η Κίνα και το Ιραν καθώς και μεγάλο κομμάτι της παλαιστινιακής αντίστασης αποτελούν τον “άξονα του κακού” ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τις αδικίες που συνέβη να έχουν κάνει εδώ και εκεί, αποτελούν το απαραίτητο κέντρο της αντίστασης στην βαρβαρότητα του “άξονα του κακού” . Το Ισραήλ είναι μια δημοκρατική χώρα που κάνει το λάθος να απαντά με υπερβολικά βίαιο τρόπο στην “τρομοκρατική αντισημιτική επίθεση” της 7ης Οκτωβρίου 2023. Όσο για την σύγκρουση στην Ουκρανια ,  και την “απρόκλητη” εισβολή της Ρωσσίας , το αφήγημα είναι ότι όλη την ενοχή και την ευθύνη την έχει ο Πουτιν, ο οποίος δήθεν φοβάται ότι το παράδειγμα μιας ” δημοκρατικής Ουκρανίας ” θα αποσταθεροποιήσει το αυταρχικο του καθεστώς και ο οποίος , σαν “νέος Χίτλερ”, δεν αποσκοπεί παρά να επεκτείνει όσο γίνεται περισσότερο την βάρβαρη κυριαρχία του.

Εικονική και “πραγματική” πραγματικότητα

Απο αυτήν την εικονική πραγματικότητα έχει   επαλειφθεί μια σειρά από αδιαμφισβήτητα πραγματικά γεγονότα όπως

1) ‘Οτι παρα τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών  στους Σοβιετικούς οτι το Νατο δεν θα επεκταθεί , όχι μόνο επεκτάθηκε σε όλες σχεδόν τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης , αλλά και ότι το 2008 πάρθηκε η απόφαση να μπεί στο ΝΑΤΟ η Ουκρανίας και η Γεωργίας, μια προκλητικη κίνηση εναντίον της Ρωσίας

2) οτι το 2014 έγινε πραξικόπημα εναντίον εκλεγμένου προέδρου με συνδυασμό μαζικών διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας και ένοπλης δράσης νεοναζιστικών πολιτοφυλακών που οπλίστηκαν από τη Δύση και ότι, όπως ομολόγησε η ίδια η Αμερικανίδα εκπρόσωπος Βικτώρια Νούλαντ, οι ΗΠΑ επένδυσαν πέντε δισεκατομμύρια δολάρια για την επιτυχία του πραξικοπήματος.

Αν Λάβουμε υπόψη ότι ο ανατραπείς προεδρος Γιανουκοβιτσ είχε σαφή πλειοψηφία στις ρωσόφωνες επαρχίες, η ανατροπή του ήταν μια πρόκληση ενάντια σε όλες αυτές τις επαρχίες.

3) ότι η “προσωρινή κυβέρνηση’ έγινε με την καθοδήγηση της Βικτώρια Νούλαντ, επανέφερε στην εξουσία τους Ουκρανούς εθνικιστές και  έβαλε και δυο Αμερικανούς πολίτες στα οικονομικά υπουργεία,  θεώρησε τον συνεργάτη των Ναζι στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο Στεπάν Μπαντέρα, τον σφαγέα εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων, Ρώσων και Πολωνών, ως μέγα ήρωα του έθνους και απονομιμοποίησε την ρωσική γλώσσα που ήταν μέχρι τότε μια απο τις δυο επίσημες γλώσσες της χώρας  και μητρική γλώσσα τουλάχιστον  του ενος τρίτου του πληθυσμού, ίσως και πολύ μεγαλύτερου τμήματος.

3) ότι οι  ένοπλες ομάδες ακροδεξιών εθνικιστών κατέβηκαν στις ρωσόφωνες επαρχίες που είχαν εξεγερθεί εναντια στο πραξικοπημα και τρομοκράτησαν τον ντόπιο πληθισμο με αγριότητες και με την “σφαγή της Οδησου” οπου έκαψαν ζωντανούς καμια σαρανταριά “κομμουνιστές” αντιφρονούντες.

Ολα αυτα πέρασαν και στην γαλλικη τηλεωραση το 2016  σε ένα ντοκυμαντέρ του Πολ Μορερά “Les masques de la révolution” (Οι μάσκες της Επανάστασης).

Αλλά με την αντίδραση της κοινότητας των (εθνικιστών) Ουκρανών, εξαφανίστηκαν και από τότε μόνο η φωνη των εθνικιστών Ουκρανων ακουγεται στην Γαλλική τηλεόραση.

4) οτι η τεράστια πλειοψηφία των πολιτών της Κριμαίας, μετα την απονομιμοποίηση της γλώσσας τους προτιμούσαν να ανήκουν στη Ρωσία παρά στην Ουκρανια και οτι το δημοψιφισμα για ένωση με την Ρωσία έβγαλε τα ιδια αποτελέσματα με το γκάλοπ μιας αμερικανικής εταιρείας.

5) Οτι οι αυτονομιστικές επαρχίες ρωσόφωνων βομβαρδιζόντουσαν ασταμάτητα απο το 2015 με πάνω απο δέκα χιλιάδες θύματα.

6) οτι οι επεμβάσεις της δύσης εμπόδισαν όλες της προσπαθειες ειρηνικής λύσης τοσο του εμφυλίου πολέμου όσο και του πολέμου μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας ο οποίος έτσι εγινε πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Δύσης , με Ουκρανικό και ρωσικό αίμα.

Για τον πόλεμο στην Γάζα η επιθεση της Χαμάς παρουσιάστηκε από τα Μέσα Παραπληροφόρησης ως μια βάρβαρη “απρόκλητη” και ρατσιστική επίθεση εναντίον αθώων  πολιτών, με σφαγές βρεφών και μαζικούς βιασμούς γυναικών, ενω ακόμα και ισραηλινές εφημερίδες έδειχναν ότι αυτα ήταν κατασκευασμένα ψέματα και ότι ένα σημαντικό ποσοστό των χιλίων διακοσίων ισραηλινών θυμάτων σκοτώθηκαν από τα πυρά των ισραηλινών ελικοπτέρων και του ισραηλινού στρατού στο χάος της αντεπίθεσης.

Επίσης καμιά υπενθύμιση δεν έγινε , ακομα και απο τους υποστηρικτές της Παλαιστινης, για το γεγονος ότι στους δυο προηγουμενους βομβαρδισμους της Γάζας απο τους Ισραηλινούς το 2014 και το 2015 σκοτωθηκαν πανω απο δυο φορές περισσοτεροι παλαιστινιοι απο όσους Ισραηλινούς σκοτωθηκαν στην επιθεση της Χαμάς.

Ο Μελανσόν, Αριστερά και ‘Ακρα Δεξιά

Στο σύνολό της η Γαλλικη αριστερά δεν αμφισβήτησε την παραπάνω εικονική πραγματικότητα με αποτέλεσμα να παίρνει σήμερα θέση υπέρ της αποστολής όπλων στην Ουκρανια “για την άμυνά της ” με αποτέλεσμα απλως να συνεχιζεται η σφαγή στα χαρακώματα και να πλησιάζουμε κάθε μέρα περισσότερο σε κίνδυνο γενικευμένου πολέμου που εύκολα μπορεί να γίνει πυρηνικός ,

Ο μόνος σημαντικός πολιτικός που υποστήριξε θέση υπερ της ειρήνης ήταν ο Μελανσόν που πρότεινε εκεχειρία και διαβουλεύσεις για ουδετερότητα και ασφάλεια τόσο της Ρωσίας όσο και της Ουκρανίας.

Όσο για τον θέμα των συνόρων, πρότεινε δημοψηφίσματα με διεθνείς παρατηρητές στις διαφιλονικούμενες επαρχίες για να αποφασίσει ο πληθυσμός τους αν θέλει η επαρχία τους να ανήκει στην Ουκρανία η στην Ρωσία.

Ούτε όμως το ίδιο του το κόμμα   ακολούθησε αυτή τη γραμμή .Σήμερα αυτές οι τοποθετήσεις του ‘Νέου Λαϊκού Μετώπου’”  ειναι και “αυτογκολ” γιατι ένα κομμάτι των οπαδών της ντεγκολικής παράδοσης ανεξαρτησίας της χώρας απο το ΝΑΤΟ κινδυνεύει να ψηφίσει τον “Εθνικό Συνασπισμό” που με την ασάφειά του στο θέμα, δημιουεγεί την εντύπωση ότι είναι πιο ανεξάρτητος από την αμερικανική επιρροή και πιο “ειρηνόφιλος” όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία, παρόλο που στην πραγματικότητα, οι θέσεις του είναι ταυτόσημες με τις επίσημες θέσεις του Λαϊκού Μετώπου.

Αυτο βέβαια είναι απλως τακτικισμός γιατι τα κανάλια που υποστηριζουν τον ακροδεξιό  “Εθνικο Συνασπισμο” ειναι όλα υπερ της συνέχισης του πο.λέμου στην Ουκρανία και δαιμονοποιούν συστηματικά τον Πούτιν.

Γάζα: οι θέσεις της ‘Ακρας Δεξιάς και της Αριστεράς Νετανιάχου

‘Οσο για τον πόλεμο στην Γάζα ο “Εθνικός Συνασπισμός” δαιμονοποιεί με φανατισμό την Χαμάς και υποστηρίζει το Ισραήλ, πράγμα που του επιτρέπει να αποκρυβει τον έντονο αντισημιτισμο μεγάλου μέρους των στελεχών του και των οπαδών του . Αλλωστε στο φασιστικο υποσυνείδητο μια “δυτική” δύναμη που πολεμάει τους “‘Αραβες” αποτελει παράδειγμα, έστω και αν είναι “εβραική”.

Για τον πολεμο στην Γάζα η “Ανυπότακτη Γαλλία” κράτησε πολυ πιο συνεπή θέση και κατόρθωσε να επιβάλει  στο “Νέο Λαϊκο Μέτωπο” το αίτημα για άμεση εκεχειρια και αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους,  αλλά πάλι διχως να αποδομεί συστηματικά την “εικονική πραγματικότητα” σε σχέση με την επίθεση της Χαμας. Επίσης στην κατηγορία ότι υποθάλπει τον αντισημιτισμό δεν έχει τολμήσει ακομα να προβάλει το προφανές επιχειρημα ότι αυτοι που υποθάλπουν σήμερα περισσοτερο τον αντιεβραϊκό αντισημιτισμό ειναι αυτοί που ταυτιζουν το Ισραήλ με όλους  τους Εβραίους και εμποδίζουν να ακουστεί η φωνη των τόσων Εβραίων διανοουμένων που τοποθετούνταιι εναντιον της γενοκτονικής σφαγής στην Γάζα (όπως ο Jeffrey Sachs, η Νaomi Κlein, ο Noam Chomski, ο Guideon Levi, o Ilan Pape, η Judith Βutler, ο Pierre Stambul https://www.defenddemocracy.press/la-resistible-ascension-des-fascistes-a-la-francaise/κλπ)

Οι προοδευτικοί άνθρωποι στην Γαλλία δεν έχουν βέβαια αλλη επιλογή από το να υποστηριξουν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο παρα τις επικινδυνες αντιφάσεις του, αλλά βέβαια θα πρέπει να εκστρατεύσουν δυναμικά υπέρ της ειρήνης στην Ουκρανία και στην Γάζα όποιος κι αν κερδίσει τις εκλογές, γιατί τα μαντάτα ενός γενικευμένου πολέμου και κινδύνου για την επιβίωση της ανθρωπότητας, γίνονται κάθε μέρα πιο ανησυχητικά!

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις  θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

konstantakopoulos.gr

Κ. Καραϊσκος: τρία πράγματα πού μοῦ δίδαξε ἡ “πανδημία”

0

του Κώστα Καραϊσκου*

Δέν πέρασαν οὔτε δύο χρόνια ἀπό τήν ἐφιαλτική περίοδο τῆς λεγόμενης πανδημίας, κατά τήν ὁποίαν ὅλος σχεδόν ὁ κόσμος βίωσε στό πετσί του τή σημασία τῆς λέξης «ὁλοκληρωτισμός», καί ζοῦμε σάν νά μήν συνέβη τίποτε! Πολλά παρανοϊκά μᾶς συμβαίνουν καθημερινά ἀλλά αὐτό τό συγκεκριμένο πραγματικά μέ ξεπερνάει, ὅταν βλέπω ἀνθρώπους μέ συγκρότηση καί ἐντιμότητα σιωπώντας νά συναινοῦν σέ μιά λήθη – ἀμνήστευση τῶν ἐγκλημάτων τῆς περιόδου 2020-2022. Μόνο στίς ΗΠΑ (καί δευτερευόντως στή Βρετανία) φαίνεται νά ἀγωνίζονται ἀκόμα κάποιοι γιά τήν ἀ-λήθεια.

Τό πρόβλημα φυσικά δέν εἶναι ἄν κάποιος προχώρησε στόν ἐμβολιασμό πού ἐπιβλήθηκε ἄνωθεν ἤ ὄχι. Προφανῶς ἡ ἀπόφαση ἑνός ἑκάστου πού πιέστηκε, φοβήθηκε ἤ πείστηκε εἶναι σεβαστή, ὡς ἀφορώσα τόν ἴδιον καί κανέναν ἄλλον. Ὅμως καθώς ἡ κορωνοχούντα δέν περιορίστηκε μονάχα στήν τρομοκρατία μας ἀλλά διέλυσε κάθε κοινωνική συνοχή, κάθε ἀνθρώπινο δικαίωμα, κάθε πολιτισμικό ἕρμα, δέν εἶναι δυνατόν νά παριστάνουμε σήμερα πώς δέν συνέβη τίποτε. Δέν εἶναι δυνατόν νά περιορίζουμε τό θέμα σέ μιά προσωπική στάση ἀπέναντι στό ἀφήγημα τοῦ καθεστῶτος γιά τό ἄν ἦταν ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ ἰοῦ κατασκευασμένη ἤ εἶχε φυσική προέλευση, γιά τό ἄν τά σκευάσματα προσέφεραν περισσότερη ἀσφάλεια στούς λῆπτες ἀπό ὅση τούς στέρησαν κτλ κτλ. Δέν γίνεται νά κινεῖται κάποιος στόν χῶρο τῆς εὐρύτερης πολιτικῆς καί νά μήν ἔχει διατυπωμένη ἄποψη γιά τό πελώριο πολιτικό ζήτημα πέραν τοῦ ἰατρικοῦ. Παραθέτω λοιπόν κατωτέρω τρία ἀπό τά πολύτιμα πράγματα πού μοῦ δίδαξε ἡ περίοδος τοῦ κορωνοϊοῦ, τόσο γιά τή φύση τοῦ συστήματος ἐξουσίας, ὅσο καί γιά τήν κοινωνία μας.

Καταρχάς πείστηκα γιά τό γεγονός ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε τό ἀξιοσέβαστο πίσω ἀπό τή λέξη «Ἐπιστήμη». Χωρίς νά ὑποτιμῶ τούς ἐργάτες της καί τόν κόπο τους, χωρίς νά παραγνωρίζω τήν πρόοδο πού ἔχει χαρίσει στήν ἀνθρωπότητα, δέν μπορῶ νά κλείσω τά μάτια στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον σήμερα γίνεται ἐργαλεῖο τῶν ἀφεντικῶν. Δέν εἶναι μόνο πού χωρίς τό χρῆμα δέν κάνει βῆμα παραπέρα, δέν εἶναι μόνο πού οἱ ὑποθέσεις ἐργασίας ἔχουν πολύ συγκεκριμένα πλαίσια, δέν εἶναι μόνο πού οἱ ἀληθινές ἀνθρώπινες ἀνάγκες συστηματικά παραγνωρίζονται… Εἶναι ἡ σύνολη «ἀξιοποίησή» της ἀπό τό σύστημα ἐξουσίας, πού τήν ἔβαλε στή θέση τῆς θρησκείας, καθιστώντας την δόγμα πού δέν μπορεῖ κανείς νά τό ἀρνηθεῖ δίχως νά τιμωρηθεῖ. Πολύ μακρυά ἀπό τόν ἡρωικό 19ο αἰώνα, καταμεσίς τοῦ  μετανθρωπικοῦ 21ου…

Δεύτερον ἐπιβεβαιώθηκε στά μάτια μου, ὅπως καί ἑκατομμυρίων ἄλλων, πώς τό σύνολο τῶν θεσμῶν, τῶν ἀνεξάρτητων Ἀρχῶν, τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν, τῶν νομικῶν κειμένων εἶναι ἕνα τίποτε μπροστά στήν ἰσχύ τῶν παρασκηνίων. Καλά, γιά τόν πρόστυχο ρόλο τοῦ Τύπου δέν τό συζητᾶμε, εἶναι δεδομένος ἔτσι κι ἀλλιῶς. Καί τήν καθοδήγηση ἐθνικῶν καί διεθνῶν φορέων μέσῳ ἐγκάθετων προσώπων τήν περιμένει κανείς. Ἀλλά τό γεγονός ὅτι τόσο κομβικά κείμενα τοῦ νομικοῦ μας πολιτισμοῦ μποροῦν νά τσαλαπατηθοῦν μέ τέτοια ἀγριότητα καί σχεδόν δίχως μιά διαμαρτυρία ἦταν πραγματικά μιά ζοφερή ἀποκάλυψη.

Τρίτο, καί χειρότερο θά ἔλεγα, ἀναδύθηκε τό ἀψιμυθίωτο πρόσωπο τῆς κοινωνίας πού μᾶς περιβάλλει. Ἀπό τόν ἄσχετο γιατρό-ἁρπαχτολόγο πού σέ προσέβαλε γιατί δέν «ἐμβολιάστηκες» μέχρι τόν μπάτσο (ὄχι ἀστυνομικό!) πού σέ ἔγραφε γιατί δέν εἶχες τή μύτη μέσα στή μάσκα κι ἀπό τό ἀφεντικό πού θά σέ κλωτσοῦσε ἀπό τή δουλειά ἄν δέν προσκόμιζες πιστοποιητικό ἐμβολιασμοῦ μέχρι τόν μαλακοπίτουρα συνεπιβάτη τοῦ λεωφορείου, χορτάσαμε φασισμό! Τόσο δειλή, τόσο ἀνορθολογική, τόσο ὑποταγμένη, τόσο καθοδηγούμενη μᾶζα πού ἔψαχνες νά βρεῖς δυό ὁλόκληρα χρόνια κάποιους ἀνθρώπους νά συνεννοηθεῖς γιά τά στοιχειώδη, γιά τά πραγματολογικά στοιχεῖα τῆς ὑπόθεσης, διάολε!

Δέν θά παραθέσω ἐπιχειρήματα γιά τά ἀνωτέρω, ὅποιος κατάλαβε κατάλαβε. Ὁ καιρός ἐγγύς, ἡ ἐπιτυχία τοῦ τεράστιου αὐτοῦ δυστοπικοῦ πειράματος προοιωνίζεται τή συνέχειά του καί σέ ἄλλα πεδία (κλιματικῆς κρίσης, ρωσικῆς ἀπειλῆς, woke ἀτζέντας…) καί ὅσοι ζωντανοί ἄς κρατηθοῦμε ὄρθιοι ἀλληλοστηριζόμενοι. Τί ἔγραφε ὁ Μπλέηκ; «Λέω τήν ἀλήθεια ὄχι γιά νά πείσω ὅσους τήν ἀγνοοῦν ἀλλά γιά νά ἐνισχύσω ὅσους τήν γνωρίζουν».

*Ο Κώστας Καραϊσκος είναι Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Κομοτηνής με την παράταξη “Σπάρτακος”. Στις ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με τον συνδυασμό “Νίκη”. 

The New York Times: σε ποιον ανήκει ο Μέγας Αλέξανδρος; Είναι ένα διπλωματικό ναρκοπέδιο.

10

19 Ιουνίου 2024

Ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου υψώνεται πάνω από την κεντρική πλατεία στα Σκόπια, Βόρεια Μακεδονία. Byron Smith για τους New York Times

Ρεπορτάζ από Σκόπια, Βόρεια Μακεδονία

Θέλετε να ενημερώνεστε για το τι συμβαίνει στη Βουλγαρία και την Ελλάδα;
Το κέντρο των Σκοπίων, η πρωτεύουσα της Βόρειας Μακεδονίας, μια βαλκανική χώρα που γεννήθηκε μόλις πριν από 33 χρόνια ως ανεξάρτητο κράτος, είναι γεμάτο ιστορία.

Ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεσπόζει στην κεντρική πλατεία. Ένα άλλο, του πατέρα του, του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας, υψώνεται πάνω από σε μια κοντινή πλατεία στην κορυφή ενός μεγάλου βάθρου. Η πόλη είναι επίσης γεμάτη αφιερώματα σε μπρούτζο, πέτρα και γύψο σε γενιές άλλων ηρώων από αυτούς που η χώρα θεωρεί ως την ένδοξη και πολύ μεγάλη ιστορία της.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας που εμφανίζεται διεκδικείται από άλλες χώρες. Η σημερινή Βόρεια Μακεδονία, που γεννήθηκε από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990, δεν έχει καμία πραγματική σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος έζησε πριν από 2.000 χρόνια στη σημερινή Ελλάδα, και πολλές από τις άλλες ιστορικές προσωπικότητες που τιμήθηκαν με αγάλματα είναι Βούλγαροι.

Χάρτης της Βόρειας Μακεδονίας, δείχνει τα Σκόπια και το Trebenishte. Εμφανίζονται επίσης οι γύρω χώρες της Αλβανίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδας, του Κοσόβου και της Σερβίας.


Από τους New York Times

Η Slavica Babamova, διευθύντρια του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου, πέρασε την καριέρα της ανακαλύπτοντας και εκθέτοντας αρχαία αντικείμενα και δεν έχει κανένα πρόβλημα να επικεντρωθεί στο παρελθόν. Ωστόσο, είπε ότι αναστατώθηκε από την πληθώρα των αγαλμάτων, που έστησε η χώρα της σε μια προσπάθεια να οικοδομήσει ένα κράτος και μια εθνική ταυτότητα.

«Έχουμε μια τόσο πλούσια δική μας ιστορία — και τόσα πολλά πράγματα να πούμε. Αλλά δεν βλέπω καμία ανάγκη να προωθήσω όλο αυτό το υπερβολικό μάρκετινγκ», είπε, δείχνοντας προς το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης.

Πιο σημαντικά για τη Βόρεια Μακεδονία και αναμφισβήτητα μέρος της ιστορίας της, πρόσθεσε, είναι η χρυσή νεκρική μάσκα και άλλα εκπληκτικά αντικείμενα που προϋπήρχαν του Αλέξανδρου και βρέθηκαν σε μια αρχαία νεκρόπολη κοντά στο χωριό Trebenishte στη Βόρεια Μακεδονία.

Μαγνήτες με τη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν μεταξύ των αναμνηστικών προς πώληση σε ένα κατάστημα στα Σκόπια. Byron Smith για τους New York Times

Η οικοδόμηση ταυτότητας της Βόρειας Μακεδονίας έχει εξοργίσει εδώ και καιρό την Ελλάδα, η οποία ισχυρίζεται ότι η αρχαία Μακεδονία είναι μέρος της δικής της κληρονομιάς και έχει μια περιοχή που φέρει το όνομά της. Θυμωμένη είναι επίσης η Βουλγαρία, ένας άλλος γείτονας που είναι πολύ κτητικός με ορισμένα από τα ιστορικά πρόσωπα, ιδιαίτερα έναν Βούλγαρο ηγεμόνα του 10ου αιώνα, του οποίου το άγαλμα συνωστίζεται τώρα στο κέντρο των Σκοπίων.

Οι καβγάδες για το ποιος κατέχει το παρελθόν όχι μόνο έχουν αναστατώσει τους μελετητές, αλλά είχαν επίσης σοβαρές συνέπειες, εμποδίζοντας την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχουν επίσης θολώσει ένα φιλόδοξο έργο εθνογένεσης που βασίζεται στην ιστορία που άλλοι επιμένουν ότι τους ανήκει — ιδιαίτερα ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ένας κατακτητής ήρωας του οποίου η αυτοκρατορία εκτεινόταν από τα Βαλκάνια μέχρι την Ινδία τον τέταρτο αιώνα π.Χ., ο Αλέξανδρος γεννήθηκε σε μια πόλη, τώρα, στην Ελλάδα. Δεν έζησε στο έδαφος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, συμφωνούν γενικά οι ιστορικοί, ούτε μιλούσε τη σλαβική γλώσσα της. Οι Σλάβοι έφτασαν στην περιοχή εκατοντάδες χρόνια αργότερα.

Αλλά ένα μέρος της επικράτειας της Βόρειας Μακεδονίας ήταν στην πραγματικότητα μέρος του αρχαίου Βασιλείου της Μακεδονίας και είναι διάσπαρτο με αρχαιολογικούς χώρους που περιέχουν αντικείμενα από εκείνη την εποχή.

Το πρόβλημα, είπε η κ. Μπαμπάμοβα, διευθύντρια του μουσείου, δεν είναι ότι η Βόρεια Μακεδονία δεν έχει καμία σχέση με την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά ότι έχει υπερεκτιμήσει τους ισχυρισμούς της. Αυτό, πρόσθεσε, ξεκίνησε μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας καθώς οι εθνικιστές άρχισαν να αναζητούν τρόπους να ενισχύσουν το εύθραυστο νέο τους κράτος.

«Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, υπήρχε ένα είδος υστερίας», είπε.

Αγάλματα που κοσμούν μια γέφυρα στα Σκόπια κοντά στο αρχαιολογικό μουσείο, πςριοχή που διασχίζεται απο τον ποταμό Βαρδάρη. Η οικοδόμηση ταυτότητας της Βόρειας Μακεδονίας έχει από καιρό αναστατώσει ορισμένους από τους γείτονές της. Byron Smith για τους New York Times

Η Ελλάδα, έγινε έξαλλη όταν ο γείτονάς της κήρυξε την ανεξαρτησία του το 1991 χρησιμοποιώντας το όνομα Μακεδονία, ορκίστηκε να εμποδίσει την είσοδό της χώρας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ως μέρος μιας συμφωνίας με την Ελλάδα το 2018, συμφώνησε να αυτοαποκαλείται Βόρεια Μακεδονία, ένα όνομα που η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε ως αρκετά μακριά από το αρχαίο Βασίλειο της Μακεδονίας και τον Μέγα Αλέξανδρο.

Ακριβώς μόλις επήλθε ηρεμία με την Ελλάδα, η Βουλγαρία εξέφρασε τα δικά της ιστορικά παράπονα, με τους εθνικιστές εκεί να επιμένουν ότι η Μακεδονία ήταν ένα τεχνητό έθνος που συγκροτήθηκε από κομμουνιστές αντιναζί παρτιζάνους, οι οποίοι ανακήρυξαν κράτος το 1944 και μιλούσαν μια βουλγαρική διάλεκτο. Η Βουλγαρία, σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μπλοκάρισε τον δρόμο της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Έχουμε το ίδιο πρόβλημα με τη Βουλγαρία που έχει η Ουκρανία με τη Ρωσία. Λένε: «Δεν υπάρχεις», είπε ο Νίκολα Μίνοφ, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος στα Σκόπια.

Η Ουκρανία αγωνίστηκε να διεκδικήσει μια ξεχωριστή ταυτότητα ενάντια μόνο στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αλλά η χώρα που τώρα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία είχε να αντιμετωπίσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, της οποίας ήταν μέρος για πέντε αιώνες, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κυβερνούσε αυτά τα μέρη μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, και την διαλείπουσα κυριαρχία από άλλες εξωτερικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Σέρβων και Βουλγάρων.

Το Παλιό Παζάρι στα Σκόπια, που χρονολογείται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι καυγάδες για το ποιος κατέχει ποια μέρη του παρελθόντος δεν έχουν μόνο ταράξει τους μελετητές αλλά είχαν και σοβαρές συνέπειες. Byron Smith για τους New York Times

Αναζητώντας μια ιστορική άγκυρα για να εξασφαλίσει μια νέα χώρα της οποίας η μοναδική εμπειρία ως ανεξάρτητου κράτους διήρκεσε μόλις 10 ημέρες το 1903, η κεντρική κυβέρνηση πριν από μια δεκαετία διοχέτευσε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ένα τεράστιο έργο ανάπλασης των Σκοπίων.

Γέμισε το κέντρο της πόλης με αγάλματα και μετέτρεψε τα μονότονα κυβερνητικά και εμπορικά κτίρια σε παλάτια με κιονοστοιχίες που μοιάζουν με κιτς σκηνικό του Χόλιγουντ για μια ταινία για την αρχαιότητα.

Η ανήσυχη αλβανική μειονότητα της χώρας βυθίστηκε επίσης στην ιστορία καθώς διεκδίκησε τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα, στήνοντας ένα μεγάλο άγαλμα προς τιμήν του Σκεντέρμπεη, ενός Αλβανού στρατιωτικού διοικητή που, τον 15ο αιώνα, ηγήθηκε μιας εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

«Μου λείπουν τα παλιά Σκόπια», είπε η κ. Μπαμπάμοβα, η διευθύντρια του μουσείου, με νοσταλγία για το πώς έμοιαζε η πόλη της πριν από την εισβολή των αγαλμάτων και των κιόνων ελληνικού τύπου. «Έχουν χάσει την ψυχή τους».

Οι κολώνες είναι ως επί το πλείστον κοίλες και μερικές από τις αρχαίες προσόψεις του ersatz έχουν ήδη αρχίσει να καταρρέουν. Ο πρωθυπουργός που διέταξε τη μεταμόρφωση, Νίκολα Γκρουέφσκι, διέφυγε στην Ουγγαρία το 2018 για να γλιτώσει από την καταδίκη για διαφθορά.

«Έχουμε μια τόσο πλούσια δική μας ιστορία — και τόσα πολλά πράγματα να πούμε», δήλωσε η Slavica Babamova, διευθύντρια του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου. “Αλλά δεν βλέπω καμία ανάγκη να προωθήσω όλο αυτό το υπερβολικό μάρκετινγκ.” Byron Smith για τους New York Times

Ωστόσο, το εθνικιστικό κόμμα του έχει επιστρέψει στην εξουσία μετά τη νίκη του στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές στις 8 Μαΐου.

Η σημερινή ηγεσία φαίνεται να μην ενδιαφέρεται για τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά δεν βλέπει κανένα λόγο να αφαιρέσει το δικό του ή τα άλλα αγάλματα. «Αυτή δεν είναι μια ψεύτικη ιστορία που μόλις φτιάξαμε», επέμεινε ο αναπληρωτής αρχηγός του κόμματος, Timco Mucunski. «Υπάρχουν ιστορικοί που λένε ότι έχουμε πραγματικές σχέσεις» με την αρχαία Μακεδονία.

Αποφασισμένη να διατηρήσει αυτή τη σύνδεση, η νέα κυβέρνηση εξόργισε την Ελλάδα δηλώνοντας ότι θέλει να εγκαταλείψει το “βόρεια” από το όνομα της χώρας. Σε μια τελετή ορκωμοσίας τον Μάιο, η νεοεκλεγείσα πρόεδρος την χαρακτήρισε απλώς Μακεδονία, προκαλώντας την αποχώρηση της ελληνίδας πρέσβεως.

Ο κ. Μουτσούνσκι, αναπληρωτής αρχηγός του νέου κυβερνώντος κόμματος, είπε ότι η συμφωνία του 2018 με την Ελλάδα για το όνομα της χώρας θα τιμηθεί ως «πολιτική και νομική πραγματικότητα», αλλά πρόσθεσε: «Μας αρέσει; Οχι!”

Ο Dalibor Jovanovski, ένας εξέχων ιστορικός των Σκοπίων, είπε ότι δεν του άρεσε ούτε το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αλλά το θεωρούσε ως το ατυχές τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί για την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Όλοι πάντα πιστεύουν ότι η ιστορία ανήκει μόνο σε αυτούς, ότι δεν υπάρχει κοινή ιστορία», είπε. «Αλλά σε αυτό το μέρος του κόσμου, όλα είναι ρευστά. Όλα είναι μπερδεμένα».


Ένα άγαλμα του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κοντά στην Πέτρινη Γέφυρα των Σκοπίων.  Byron Smith για τους New York Times

Μερικοί κάτοικοι των Σκοπίων λένε ότι δεν τους αρέσει η ακαταστασία τόσων πολλών αγαλμάτων, αλλά πολλοί είναι περήφανοι για αυτό που θεωρούν ως φόρο τιμής σε μια περήφανη, μακρά ιστορία. «Οι Έλληνες τον διεκδικούν», είπε ο Ljupcho Efremov, περνώντας από τον Μέγα Αλέξανδρο. «Αλλά ήταν ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας, όχι ο Αλέξανδρος της Ελλάδας».

Η Bisera Kostadinov-Stojchevska, πρώην υπουργός Πολιτισμού, είπε ότι είχε σχεδιάσει να καθαρίσει την πόλη από τουλάχιστον μερικά από τα αγάλματα μεταφέροντάς τα σε ένα πάρκο έξω από την πόλη. Όμως τα παράτησε αφού το προσωπικό της, στο οποίο δόθηκε εντολή να ψάξει για παραβιάσεις της χωροταξικής νομοθεσίας, διαπίστωσε ότι «δυστυχώς, όλα ήταν νόμιμα».

Είπε ότι ήταν ιδιαίτερα πρόθυμη να απαλλαγεί από μια μεγάλη απόδοση τιμής στον Τσάρο Σαμουήλ, έναν Βούλγαρο βασιλιά του 10ου αιώνα. Το άγαλμα, που βλέπει προς τον Αλέξανδρο, δεν είναι μόνο άσχημο και εμποδίζει τη θέα, είπε, αλλά και «ενοχλεί πραγματικά τους Βούλγαρους».

Δεν είναι και μεγάλη θαυμάστρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. «Δεν νιώθω καθόλου συνδεδεμένη μαζί του. Ούτε γλωσσικά, ούτε πολιτισμικά, ούτε συναισθηματικά».

*Ο Andrew Higgins είναι ο επικεφαλής του γραφείου για την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη των Times με έδρα τη Βαρσοβία. Καλύπτει μια περιοχή που εκτείνεται από τις βαλτικές δημοκρατίες της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας μέχρι το Κοσσυφοπέδιο, τη Σερβία και άλλα μέρη της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Te New York Times

Η αφύσικη συνεργασία με την Τουρκία στον ΟΑΣΕ

2
του Λεωνίδα Κουμάκη*

Όπως είναι γνωστό, ο ιδρυθείς από το 1975 Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για τη διαφύλαξη της ασφάλειας στον πλανήτη μας, με πεδίο ευθύνης τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του τύπου, την δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών καθώς και τον έλεγχο της διάδοσης όπλων.

Η Τουρκία και στους τέσερις παραπάνω τομείς αρμοδιότητας του ΟΑΣΕ είναι βουτηγμένη σε πολύ σοβαρές παραβάσεις μέχρι το λαιμό:

(α) Η προκλητική περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την σημερινή Τουρκία, μεταξύ των οποίων ο στραγγαλισμός των θρησκευτικών και εκπαιδευτικών ελευθεριών, αποδεικνύεται από την φυλάκιση χιλιάδων ανθρώπων (πολιτικών, επιχειρηματιών, δικηγόρων, απλών πολιτών και καλλιτεχνών) όχι για τις πράξεις που πραγματικά έκαναν αλλά για τις ιδέες τους, είτε με αυθαίρετες συλλήψεις, είτε με τις τυποποιημένες, ασαφείς κατηγορίες περί «τρομοκρατίας» καθώς και από την περιφρόνηση εφαρμογής εκατοντάδων αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αδικαιολόγητες φυλακίσεις ή «καταδίκες». Αποτελεί πάγια τουρκική πολιτική η χώρα να επικαλείται φορτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα όπου πιστεύει ότι την συμφέρουν, αλλά να τα περιφρονεί η ίδια προκλητικά μέσα στην Τουρκία!

(β) Η ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία κυριολεκτικά δεινοπαθεί, αφού η χώρα βρίσκεται μονίμως στις κορυφαίες θέσεις των ετήσιων εκθέσεων της οργάνωσης «Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (RSF)» με τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους στον κόσμο. Η συστηματική λογοκρισία επιβάλλεται με διάφορους νόμους και προεδρικά διατάγματα, ενώ ο έλεγχος των ΜΜΕ στην Τουρκία από το καθεστώς που ελέγχει την εξουσία, ανέρχεται σε ποσοστό 95%, με το υπόλοιπο 5% να διώκεται με πρωτοφανή μανία και σκληρότητα.

(γ) Η δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών στην Τουρκία, ιδίως μετά το αυτο-πραξικόπημα του 2016, είναι απλά ανύπαρκτη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο των τελευταίων βουλευτικών εκλογών Μαΐου 2023: Σε βαριά πληγείσες και ερημωμένες από τον φονικό σεισμό του Φεβρουαρίου 2023 περιοχές (Καχραμανμαράς, Μαλάτια κ.α.), τα κόμματα των κυβερνητικών εταίρων Ερντογάν και Μπαχτσελή συγκέντρωσαν περισσότερους ψήφους από όσους είχαν συγκεντρώσει στις εκλογές που έγιναν πριν από τον φονικό σεισμό, φθάνοντας σε ποσοστά κοντά ή πλέον του 70%! Όπως είναι γνωστό, τα εκλογικά αποτελέσματα στην Τουρκία μεταδίδονται πλέον από ειδική υπηρεσία του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ προς το (ελεγχόμενο) Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο το οποίο και τα ανακοινώνει!

(δ) Το παράνομο εμπόριο όπλων κυριολεκτικά οργιάζει, με την επίσημη μάλιστα ανάμειξη του τουρκικού κράτους και της «Φαμίλιας Ερντογάν». Η απόδειξη, το 2015, του παράνομου εμπορίου και με οπτικό υλικό από τον δημοσιογράφο της εφημερίδας Cumhuriyet Τζαν Ντουντάρ (παράδοση όπλων από την ΜΙΤ σε ισλαμιστικές οργανώσεις της Συρίας μεταξύ των οποίων Αλ Κάιντα και Ισλαμικό Κράτος), του στοίχισε εσπευσμένη διαφυγή στην Γερμανία προκειμένου να γλυτώσει φυλάκιση 27 ετών για «αποκάλυψη εμπιστευτικών πληροφοριών, υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης και κατασκοπεία»!

Η Τουρκία το έτος 2017 προκάλεσε ένα μεγάλο σκάνδαλο στον ΟΑΣΕ τον οποίο κατηγόρησε για… «προδοσία», επειδή έκανε το «έγκλημα» να εγγράψει στον κατάλογο των ομιλητών της συνέλευσης 11-22 Σεπτεμβρίου 2017 δύο ΜΚΟ (Journalists και Writer’s Foundation) οι οποίες δεν ήταν καθόλου αρεστές στην Τουρκία!

Ο τότε μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΑΣΕ Rauf Engin Soysal κατέθεσε μια δήλωση διαμαρτυρίας αλλά και αποχώρησης σύσσωμης της Τουρκικής αντιπροσωπείας από τον Οργανισμό. Φρόντισε βέβαια να παραμείνουν οι διάφορες οργανώσεις – σφραγίδες που δημιούργησε η ΜΙΤ με τον φερετζέ Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και βαρύγδουπα ονόματα στην Ελληνική Θράκη, τα Δωδεκάνησα, την Αγγλία, την Σουηδία, την Γερμανία, την Αυστρία κ.α. προκειμένου, σαν πραγματικός περιοδεύον θίασος με πλουσιοπάροχα αμειβόμενους ηθοποιούς, να χύνουν ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα σε κάθε ξεχωριστή συνεδρίαση του ΟΑΣΕ στην οποία έχουν δικαίωμα παρέμβασης.

Το μόνιμο θέμα του θιάσου -τι άλλο;- η δήθεν καταπίεση που ασκεί η Ελλάδα σε Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα στην Ελληνική Θράκη, τα Δωδεκάνησα και αλλού, τους οποίους η Τουρκική προπαγάνδα αποκαλεί «Τουρκική μειονότητα», με εξωφρενικές και ανύπαρκτες «κατηγορίες», οι οποίες μάλιστα επεκτάθηκαν πρόσφατα και προς την Κύπρο για δήθεν καταπίεση τουρκοκυπρίων από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία για λόγους προπαγανδιστικούς αποκαλείται συστηματικά σαν «Νότια Κύπρος» προσβάλλοντας όλες ανεξαιρέτως τις υπόλοιπες χώρες-μέλη του ΟΑΣΕ που αναγνωρίζουν ολόκληρη την Κύπρο σαν Κυπριακή Δημοκρατία!

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω δεδομένα, μαθαίνουμε έκπληκτοι πως Ελλάδα και Τουρκία το 2024 κατέρχονται με κοινό ψηφοδέλτιο για τις δυο από τις τέσσερις θεσμικές θέσεις του ΟΑΣΕ στις επικείμενες εκλογές, διεξάγοντας κοινή προεκλογική εκστρατεία και προσπαθώντας να εξασφαλίσουν στήριξη από τα άλλα κράτη και στους δύο υποψήφιους!

Όσον αφορά την Τουρκία η επιλογή της για κοινή υποψηφιότητα με την Ελλάδα είναι απόλυτα κατανοητή, διότι στην προσπάθεια της να «επανέλθει» και πάλι στον ΟΑΣΕ, όπου με τα καμώματα της κατέστρεψε την οποια αξιοπιστία της, χρησιμοποιεί ανέξοδα την Ευρωπαϊκή φήμη, την αξιοπρέπεια και την συμπάθεια που διαθέτει η Ελλάδα στα υπόλοιπα 55 κράτη-μέλη του ΟΑΣΕ προς «ίδιον όφελος».

Η Ελλάδα όμως; Η χώρα που δέχεται πρόστυχη επίθεση με πλήθος ψεύτικων καταγγελιών από στρατιά πληρωμένων υπαλλήλων της ΜΙΤ εδώ και (τουλάχιστον) μια εικοσαετία, τι λόγους έχει να υποστηρίξει την υποψηφιότητα, για την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ, του αξιότιμου κυρίου Φεριντούν Σινιρλίογλου, διάσημου για την συστηματική προσπάθεια της Άγκυρας όχι μόνο να δημιουργήσει αρνητικές εντυπώσεις για την Ελλάδα, αλλά και να εξασφαλίσει  «νομιμοποίηση» στα Ηνωμένα Έθνη για τις απαράδεκτες, κατάφωρα παράνομες θέσεις και δραστηριότητες της Τουρκίας σε θαλάσσιες ζώνες;

Σ υ μ π ε ρ ά σ μ α τ α:   Δεν χωράει αμφιβολία πως η Τουρκία είναι εντελώς ακατάλληλη χώρα για να καταλάβει την κρίσιμη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ για πολλούς και απόλυτα τεκμηριωμένους λόγους.

Μια χώρα χωρίς καμιά αλλοίωση στις νεο-οθωμανικές της φαντασιώσεις από τότε που ιδρύθηκε το 1923 μέχρι και σήμερα, με μια μεσαιωνική νοοτροπία απέναντι στους πολίτες και απέναντι στις μειονοτητες της, όπως αυτή εκφράστηκε ήδη από τις 30 Σεπτεμβρίου 1930 με την δήλωση του τότε Τούρκου υπουργού Δικαιοσύνης και δημοσιεύτηκε στην τουρκική εφημερίδα Milliyet  («Οι Τούρκοι είναι οι μόνοι κυρίαρχοι σε αυτή τη χώρα. Όσοι δεν είναι γνήσιοι Τούρκοι δεν έχουν δικαιώματα, παρά μόνο το δικαίωμα να είναι υπηρέτες και το δικαίωμα να είναι σκλάβοι»),

Μια χώρα που έχει ήδη εισβάλλει η απειλεί να εισβάλλει σε ξένες χώρες,

Μια χώρα που κατέχει αυθαίρετα, παραβιάζοντας διεθνή δικαιώματα και διεθνείς νόμους, ξένα εδάφη στην Κύπρο, στην Συρία, στο Ιράκ, στην εμπόλεμη Λιβύη με εξαγορασμένους πολιτικούς, έχοντας βάλει πόδι και στην Αρμενία με «κάλυμμα» τον δικτάτορα του Αζερμπαϊτζάν Αλίεφ,

Μια χώρα που σφαγιάζει ή επιτίθεται βίαια στις μειονότητες της με πογκρόμ και απελάσεις, μια χώρα που επιβάλλει ελεύθερη κυκλοφορία βαρυποινιτών σε νησιά με 92% μειονοτικό πληθυσμό, επιβάλει έκτακτο φόρο περιουσίας σε μειονότητες για την αρπαγή του πλούτου τους, στέλνει αναγκαστικά νέους μειονοτικούς σε καταναγκαστικά έργα, αλλά ταυτόχρονα δεν διστάζει να αυτό-ανακηρύσσεται σε «προστάτη» άλλων μειονοτήτων σε ξένες χώρες προκειμένου να δημιουργεί «φύλλα συκής» για μελλοντικές, αυθαίρετες επεμβάσεις,

Μια χώρα που συστηματικά απολύει εκλεγμένους δημάρχους στην Νοτιοανατολική Τουρκία διορίζοντας ελεγχόμενους «διαχειριστές», με κορυφαίο το 2014 (απόλυση 95 εκλεγμένων Κούρδων δημάρχων με την νεφελώδη και αόριστη κατηγορία της «τρομοκρατίας») και τελευταίο την σύλληψη του Κούρδου συνδημάρχου Mehmet Sıddık Akış στο Χακκάρι και τον διορισμό «διαχειριστού» από το Τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, γεγονός που προκάλεσε σάλο και διαδηλώσεις που ακόμα συνεχίζονται (Ιουνιος 2024),

Μια χώρα που καταστρέφει Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μετατρέποντας συστηματικά χριστιανικές εκκλησίες σε τεμένη με κορυφαίο παράδειγμα την εκκλησία της Αγίας του Θεού Σοφίας η οποία λειτούργησε δέκα περίπου αιώνες πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Μογγόλους Τούρκους,

Μια χώρα που αρνείται να χορηγήσει διαπίστευση σε πολλούς «ανεπιθύμητους» παρατηρητές του ΟΑΣΕ στις εκλογές που διεξάγει,

Μια χώρα που δεν αναγνωρίζει κράτος-μέλος του ΟΑΣΕ (δηλαδή την Κυπριακή Δημοκρατία) με συνεχείς και αλλεπάλληλες δηλώσεις – μόνη μεταξύ όλων των άλλων χωρών του ΟΑΣΕ,

Μια χώρα που δεν δίνει καμιά σημασία στις αλλεπάλληλες εκκλήσεις  Ευρωπαίων και άλλων ηγετών να «σταματήσει παράνομες ενέργειες στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο», να «σεβαστεί το κυρίαρχο δικαίωμα της Κύπρου να εξερευνήσει και να εκμεταλλευτεί τις φυσικές πηγές σύμφωνα με το ευρωπαϊκό και το διεθνές Δίκαιο»,

Μια χώρα η οποία τελικά παραβιάζει συστηματικά και διαχρονικά όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές ευθύνης του ΟΑΣΕ σίγουρα δεν έχει τα προσόντα και τις προϋποθέσεις να καταλάβει την κρίσιμη θέση του Γενικού Γραμματέα επιχειρώντας να μεταμορφωθεί από λύκος σε άκακο αρνάκι.

Αν η Ελλάδα δεν θέλει η δεν μπορεί να αντικρίσει την πραγματικότητα αυτή, ας ελπίσουμε να την δουν και να την  αξιολογήσουν σωστά τα υπόλοιπα 55 κράτη-μέλη του ΟΑΣΕ που θα ψηφίσουν τελικά τα πρόσωπα τα οποία θα καταλάβουν τα αξιώματα αυτά…

—————————————————————————————————————————————

* Λεωνίδας Κουμάκης: Νομικός, Συγγραφέας, Αρθρογράφος-Αναλυτής, μέλος του International Hellenic Association. Το αυτοβιογραφικό, διαχρονικό βιβλίο του «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία», το οποίο αναφέρεται στην μεθοδική εξολόθρευση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό κράτος, υπάρχει εντελώς δωρεάν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ, τόσο στην Ελληνική όσο και στην Αγγλική γλώσσα. Στις 29/1/2024 στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ προστέθηκε και το βιβλίο «ΕΡΝΤΟΓΑΝΙΣΤΑΝ» το οποίο βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση της σημερινής Τουρκίας και το οποίο είναι επίσης διαθέσιμο εντελώς δωρεάν.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

https://professors-phds.com/2024/06/21/66650/

Αθανάσιος Μπούνταλης: Ευρωεκλογές: βιώνουμε «άνοδο της ακροδεξιάς»; Τι είναι ακροδεξιά;

1

 

του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού-Ερευνητή

Η κανονική κατανομή είναι ένα γοητευτικό δημιούργημα των μαθηματικών και της στατιστικής, με εφαρμογή από την φυσική μέχρι τις κοινωνικές επιστήμες. Πολύ χονδρικά, μας περιγράφει την συχνότητα γεγονότων που οφείλονται σε τυχαίες διαδικασίες. Μια σημαντικότατη παράμετρος είναι η «τυπική απόκλιση» (σ), που μας λέει πόσο φαρδιά είναι η κατανομή. Μάλιστα, είναι τόσο θεμελιώδης παράμετρος, που μετράμε την θέση ενός ενδεχομένου πάνω σε μια κανονική κατανομή σε μονάδες τυπικής απόκλισης.

Κανονική κατανομή με διαστήματα τυπικών αποκλίσεων (Ainali – Own work, CC BY-SA 3.0).

Μέσα στην πρώτη τυπική απόκλιση από το κέντρο, δηλαδή στο 1σ, έχουμε περίπου το ένα τρίτο των ενδεχομένων (34,1%). Άρα οι δύο κεντρικές τυπικές αποκλίσεις αντιστοιχούν περίπου στα 2/3 των ενδεχομένων. Κινούμενοι προς την θετική κατεύθυνση, μεταξύ πρώτης και δεύτερης τυπικής απόκλισης (γεγονότα «2σ») έχουμε πιο σπάνια φαινόμενα (13,6% των ενδεχομένων). Και όσο προχωράμε όλο και σπανιότερα.

Ενδεικτικά, αν κάνουμε όλοι άλμα εις μήκος, οι περισσότεροι θα είμαστε μεταξύ των δύο πρώτων τυπικών αποκλίσεων, δηλαδή στο κέντρο. Οι πιο γυμνασμένοι θα είναι στο 2σ, οι ερασιτέχνες αθλητές στο 3σ, οι επαγγελματίες στο 4σ και πρωταθλητές επιπέδου Τεντόγλου στο 5σ, δηλαδή στα άκρα.

Πολιτικό «κέντρο» και «άκρα»

Πριν κάποιο καιρό («Αριστερά» και «Δεξιά»: το φαστ-φουντ της πολιτικής ανάλυσης) είχα σχολιάσει ότι οι όροι «Αριστερά» και «Δεξιά» είναι κενοί εννοιολογικού περιεχομένου, καθώς έχουν περιγράψει, κατά καιρούς και κατά τόπους, όλες τις δυνατές θέσεις σε όλα τα δυνατά ζητήματα. Μπορεί σήμερα η «Αριστερά» να ταυτίζεται με την κοινωνική πολιτική, την οικολογία και την στήριξη της μετανάστευσης, και η «Δεξιά» με τον πατριωτισμό, τα σύνορα και την θρησκεία, αλλά οι Γάλλοι «Αριστεροί» του 1789 αυτοαποκαλούνταν πατριώτες και θεωρούσαν την αθεΐα αριστοκρατική, ο συντηρητικός Βίσμαρκ θεμελίωσε την κοινωνική ασφάλιση, ο Ρεπουμπλικανός Τέντυ Ρούζβελτ ήταν στην πρωτοπορία του οικολογικού κινήματος (Conservation Movement) και το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα υπό τον Georges Marchais ζητούσε να σταματήσει η μετανάστευση, νόμιμη ή παράνομη.

Και αν η ταξινόμηση στο δίπολο Αριστερά-Δεξιά είναι άλυτο πρόβλημα με όλες αυτές τις αντιφάσεις, την κατάσταση περιπλέκει η ταξινόμηση στο δίπολο «κέντρο»-«άκρα».

Πώς χαρακτηρίζεται μια ιδέα «κεντρώα» ή «ακραία»; Οι κοινωνίες διαφέρουν στον χώρο και στον χρόνο, και είναι ευλογοφανές να διαφέρουν και οι αξίες τους. Ο κανόνας του παρελθόντος μπορεί να είναι σήμερα ακραίος (π.χ. η δουλεία) και αυτό που εμείς θεωρούμε ακραίο να είναι ο κανόνας αλλού (π.χ. η θέση της γυναίκας στην Σ. Αραβία).

Άρα μόνος ασφαλής ορισμός του «κέντρου» γίνεται σφυγμομετρώντας τις κρατούσες απόψεις ενός πληθυσμού. Όμως ποιου πληθυσμού; Αν τα άλματα του Τεντόγλου είναι «ακραία» για τον γενικό πληθυσμό, τα 8,65 μ. που έκανε στον τελικό του ευρωπαϊκού της Ρώμης ήταν μόλις πάνω από το 2σ, των επιδόσεων αυτού του τελικού.  Διαφορετικοί πληθυσμοί δίνουν διαφορετικές κατανομές.

Στην πολιτική έχουμε τρεις μεθόδους να μετράμε την απήχηση απόψεων. Η μία είναι οι εκλογές, στις οποίες η δειγματοληψία γίνεται στον γενικό πληθυσμό. Η δεύτερη είναι οι δημοσκοπήσεις, όπου η δειγματοληψία επιχειρεί να είναι αντιπροσωπευτική του γενικού πληθυσμού. Η τρίτη, είναι οι πολιτικές αναλύσεις, στις οποίες η δειγματοληψία γίνεται μεταξύ όσων έχουν το βήμα να τις δημοσιεύουν: πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, αναλυτές, ερευνητές, καλλιτέχνες, τηλεπροσωπικότητες κλπ. Με λίγα λόγια έχουμε δύο πληθυσμούς δειγματοληψίας πολιτικών απόψεων: τον λαό και τους διανοουμένους/ανθρώπους του θεάματος. Μια ιδέα μπορεί κάλλιστα να ανήκει στο πολιτικό «κέντρο» του ενός πληθυσμού αλλά να είναι «ακραία» για τον άλλον.

Η χρήση (και κατάχρηση) του όρου «ακροδεξιά»

Με τις ευρωεκλογές, ο όρος «ακροδεξιά» ήρθε στα χείλη των περισσοτέρων αναλυτών, κάτι που αντανακλάται και στην έκρηξη των σχετικών αναζητήσεων (Google trends):

Όχι όμως ως ουδέτερος περιγραφικός χαρακτηρισμός, αλλά ως προσβολή. Πλην εξαιρέσεων, όπως οι «Σπαρτιάτες», ο χαρακτηρισμός δεν απευθυνόταν σε νεοναζί, νοσταλγούς του Χίτλερ και τάγματα εφόδου, όπως π.χ. τα είδαμε στην Χρυσή Αυγή. Εξ’ όσων διέκρινα αφορούσε σε ανερχόμενα κόμματα που πρωτίστως αναδεικνύουν την λαθρομετανάστευση, την κανονικοποίηση ξενόφερτων ισλαμικών ηθών, και τις αξίες woke στα θέματα ταυτότητας φύλου.

Τα κόμματα αυτά χαρακτηρίσθηκαν «ακραία» παρότι τα στελέχη τους, στην χειρότερη περίπτωση, παραπέμπουν σε πρώην στελέχη του ΛΑΟΣ που κατέληξαν στην «κεντροδεξιά» κυβέρνηση της ΝΔ, και παρότι κανένα δεν ευαγγελίζεται αλλαγή πολιτεύματος όπως το ΚΚΕ.

Είναι δε αξιοσημείωτο ότι τα ελληνικά κόμματα αυτού του χώρου δεν παίρνουν θέση στην ισραηλοπαλαιστινιακή σύγκρουση. Εκεί, εμπλέκονται μόνον αριστερά (ή μήπως «ακροαριστερά»;) κόμματα, εντόνως επικριτικά του Ισραήλ αλλά χωρίς τον κίνδυνο της ακροδεξιάς ρετσινιάς και αδιαφορώντας για την κατηγορία του αντισημιτισμού – η οποία, σημειωτέον, ελάχιστα τους εκτοξεύθηκε εντός Ελλάδος. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενδεικτικό των προαναφερθεισών αντιφάσεων είναι ότι κόμματα που τα ΜΜΕ κατατάσσουν στην ακροδεξιά, στηρίζουν το Ισραήλ απέναντι σε αυτό που εκλαμβάνουν ως αντισημιτισμό ισλαμικής κοπής. Ίσως όχι τυχαία, σε πρόσφατα άρθρα τους, οι Times of Israel αναδεικνύουν την άποψη ότι «το AfD σε κάποια πράγματα έχει δίκιο», ότι ο Γκεερτ Βίλντερς είναι «ένθερμος υποστηρικτής του Ισραήλ» και ότι το κόμμα της Μαρίν Λεπέν βρίσκει στήριξη στην εβραϊκή κοινότητα. Η δε Haaretz έβλεπε στο πρόσωπο της Μελόνι μια «σημαντική Δεξιά σύμμαχο».

Φαίνεται λοιπόν ότι οι θέσεις σε θέματα λαθρομετανάστευσης, Ισλάμ και ταυτότητας φύλου, καθώς και τα καλά ποσοστά, είναι που αρκούν για την κατάταξη στην «ακροδεξιά». Το ΚΚΕ σχεδόν χαρακτηρίσθηκε ακροδεξιό καταψηφίζοντας τον γάμο ομοφυλοφίλων, αλλά την γλίτωσε αυτοπεριοριζόμενο σε μόνον ένα από τα θέματα του τριπτύχου – αν και υπάρχει μαρξιστική αντιμεταναστευτική θέση. Από την άλλη, κόμματα αντισυστημικά σε ζητήματα οικονομικά ή πράσινης ατζέντας, συνήθως κερδίζουν τις ταμπέλες του «λαϊκιστή», ή του «αρνητή», ενώ κόμματα με χαμηλά ποσοστά δεν συγκεντρώνουν τα πυρά κανενός.

Συνοπτικά λοιπόν, η σύγχρονη «ακροδεξιά», τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν αφορά σε νεοναζί που αφρίζουν από το στόμα, αλλά σε κόμματα που μιλούν για την προστασία των συνόρων, του εθνικού πολιτισμού και της παραδοσιακής οικογένειας. Ενδεχομένως να έχουν κρυφή ατζέντα που αφελώς ο γράφων αγνοεί, αλλά η δίκη προθέσεων είναι εξαιρετικά δύσκολο πράγμα.

Λαϊκή παράκρουση ή αποστασία των διανοουμένων;

Από σειρά δημοσκοπήσεων που έγιναν κατά την διάρκεια της επίθεσης στον Έβρο (εδώ) και ενόψει της ψήφισης του γάμου ομοφυλοφίλων (εδώ), το ευρύ κοινό φαίνεται εν γένει ευθυγραμμισμένο με τις συγκεκριμένες θέσεις σε ζητήματα λαθρομετανάστευσης και ταυτότητας φύλου, κάτι που συμφωνεί και με το 20% των ψήφων που έλαβαν τα παραπάνω κόμματα στις ευρωεκλογές (επίδοση 1σ-2σ).

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κάποια «στροφή», καθώς τέτοιες απόψεις ήταν βαρετά κοινότοπες μέχρι προσφάτως, ακόμα και στον δημόσιο λόγο. Είναι μάλλον ο δημόσιος λόγος που έχει αποστασιοποιηθεί από αυτές. Π.χ., σε ανταπόκριση ελληνικού καναλιού για την δολοφονία Γερμανού αστυνομικού από Μουσουλμάνο μετανάστη κατά την διάρκεια πολιτικής εκδήλωσης στο Μάνχαιμ (31/5), μέσα σε δυόμισι λεπτά η παρουσιάστρια και ο ανταποκριτής χρησιμοποίησαν 10 φορές την λέξη «ακροδεξιός/ά» για να περιγράψουν το παρ’ ολίγον θύμα – ωσάν να «πήγαινε γυρεύοντας» – χωρίς ιδιαίτερο αποτροπιασμό ή αγανάκτηση για την καθαυτή επίθεση. Ανέδιδαν μάλλον ανησυχία και ενόχληση για τον επικοινωνιακό αντίκτυπο ενόψει ευρωεκλογών.

Τακτικές και σκοποί

Τεχνικά, η τακτική της εκτόξευσης χαρακτηρισμών συνδυάζει το 32ο ρητορικό τρικ του Σοπενχάουερ (η «μισητή κατηγορία») με το επιχείρημα του αχυρανθρώπου. Αναλυτικώς είναι ελλιπής, αφού δεν δοκιμάζει τις αντίθετες ιδέες, απλώς τις υβρίζει – θα μπορούσε π.χ. κάποιος να εξηγήσει γιατί θα ήταν καλύτερο να ανοίξουμε τα σύνορα του Έβρου το 2020. Τακτικώς είναι αντιπαραγωγική, αφού κανείς δεν μετεπείσθη καθυβριζόμενος, όπως διαπίστωσε και η Χίλαρι Κλίντον με τους «αξιοθρήνητους» (deplorables).

Άρα ποιος ο σκοπός; Η μόνη ερμηνεία είναι η επιβολή ιδεολογικής υγειονομικής ζώνης, κατά την προσφιλή τακτική από εποχής εκσυγχρονισμού. Τότε, «ακροδεξιοί» δεν ήταν σκίνχεντ ή στελέχη της ΕΠΕΝ, αλλά π.χ. όσοι ζητούσαν την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση (αυτό με τους «συνωστισμούς», βλ. π.χ. εδώ). Όπως είχε σχολιάσει κάποιος, το «ακροδεξιός» χρησιμοποιείτο ως «υποκοριστικό με το οποίο στολίζουν οι προφεσόρες των βορείων προαστείων κάθε λαϊκή κινητοποίηση». Αριστερά κομματικά έντυπα, έχοντας μια επιπλέον εκλογική υστεροβουλία, εφαρμόζουν την τακτική με τον ενθουσιασμό του «όλα τα σφάζω» (βλ. εδώ). Έτσι, με τα χρόνια ο μπαμπούλας ξεχείλωσε τόσο που ο Μίκης Θεοδωράκης ξεκίνησε την ομιλία του για την Μακεδονία το 2018 με την φράση «αδέρφια μου, φασίστες, ρατσιστές».

Οι κίνδυνοι

«Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» έλεγε ο Αντισθένης. Οι ορισμοί και οι λέξεις έχουν την σημασία τους.

Τα νέα κόμματα «δεξιά της ΝΔ», μπορεί να έχουν πλείστα ελαττώματα: απειρία, κομπορρημοσύνη, άγνοια, υπερβολή. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για την αποδόμηση της αξιοπιστίας τους. Και μπορεί να έχουν μια κρυφή ατζέντα που εν τη αφελεία μου αγνοώ. Ιδού έτερο πεδίον δόξης λαμπρόν για την ερευνητική δημοσιογραφία. Το να βαπτίζονται όμως συλλήβδην «ακροδεξιά» κόμματα που εξέφρασαν ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού κοινού, προδίδει αδυναμία επιχειρημάτων και ενέχει κινδύνους:

Πρώτον, αν μας ξανάρθει μια νέα Χρυσή Αυγή, τι λέξη θα βρούμε να την περιγράψουμε; Γιατί αν όλοι είναι ακροδεξιοί, τελικά δεν είναι κανείς.

Δεύτερον, αν κανονικοποιήσουμε τις ύβρεις στον «καθωσπρέπει» πολιτικό και δημοσιογραφικό διάλογο, που θα φτάσουμε στο πεζοδρόμιο; Στα μαχαίρια και στις μολότοφ;

Αυτό θέλουμε;

Υστερόγραφο 1: Σε σύγκριση με το συνδυαστικό 36,8% που έκαναν τα κόμματα της Μαρίν Λεπέν και του Ερίκ Ζεμούρ, (Rassemblement National 31,37%, La France Fière 5,47%), το ελληνικό αποτέλεσμα χαιρετίσθηκε από τον κ. Μητσοτάκη και από Έλληνες αναλυτές ως ένδειξη πολιτικής ψυχραιμίας των Ελλήνων ψηφοφόρων.

Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι οι συντηρητικοί Γάλλοι ψηφοφόροι δεν είδαν στον «κεντρώο» Μακρόν ή στους «κεντροδεξιούς» Les Républicains σοβαρή διάθεση αντιμετώπισης του μεταναστευτικού, και κατευθύνθηκαν μαζικά στο RN. Αντιθέτως, οι συντηρητικοί Έλληνες ψηφοφόροι είδαν στην ΝΔ το μοναδικό συστημικό κόμμα με διάθεση να διαφυλάξει τα εθνικά σύνορα (π.χ. φράχτης Έβρου, εξοπλισμοί). Έτσι αρκετοί «κατάπιαν» τον γάμο ομοφυλοφίλων ενόψει ενός μεγαλύτερου διακυβεύματος, ενθαρρυμένοι και από την επιλογή Μπελέρη.

Η ειρωνεία δηλαδή είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης διασώθηκε στον βαθμό στον οποίο ταυτίσθηκε με τις θέσεις που στιγμάτιζε ως ακροδεξιές.

Υστερόγραφο 2: Στην Ελλάδα, η ΝΔ και τα οκτώ «ακροδεξιά» κόμματα έλαβαν ένα συνδυαστικό 47,95%. Στην Γαλλία η «ακροδεξιά» μαζί με το «κεντροδεξιό» LR και κάποια άλλα μικρότερα κόμματα που ανεδείκνυαν την λαθρομετανάστευση (Asselineau, Alliance Rurale) έλαβαν συνδυαστικά 47,46%. Η σύμπτωση είναι αξιοσημείωτη για δύο χώρες με τόσο διαφορετικά προβλήματα και άξια δημοσκοπικής ανάλυσης.

 

Η τουρκική μαφία παίρνει σταδιακά τον «έλεγχο» στην Θράκη!

0

Μετά την χαλάρωση των προϋποθέσεων εισόδου από την Τουρκία στην Ελλάδα – Συνεργάτες τους η βουλγαρική μαφία των τουρκικής καταγωγής κατοίκων

Σε άλλες διαστάσεις κινούνται πλέον οι Τούρκοι μαφιόζοι (ή αιτούντες ασύλου ή τουρίστες) κατά την ελληνική κυβέρνηση καθώς μετά την χαλάρωση στα σύνορα σχεδόν ελεύθερα κινούνται μέσω του Έβρου για να «κανονίσουν« τις δουλειές» τους στην Ελλάδα!

Και αυτές οι κινήσεις έχουν αυξηθεί τόσο λόγω της ευκολίας που περνούν τα σύνορα ως αιτούντες ασύλου από τον ποταμό είτε απλά γιατί έχουν γίνει πολύ εύκολες οι θεωρήσεις εισόδου και εισέρχονται κανονικά από τα σύνορα.

Το ζήτημα είναι ότι τουρκική μαφία και ΜΙΤ συνεργάζονται στενά καθώς αποτελούν «την προπορευμένη δύναμη» της Τουρκίας όταν θέλει να πετύχει κάτι, όπως χρησιμοποιούν τις μαφίες πάντα οι μυστικές υπηρεσίες κρατών.

Να θυμίσουμε ιστορικά την κατάληψη «αναίμακτα» της Σικελίας από Βρετανούς-Αμερικανούς το 1943 γιατί απλά η αμερικανική κυβέρνηση είχε συνεργαστεί με τον αρχιμαφιόζο Λάκι Λουτσιάνο όταν πραγματοποίησαν την «Επιχείρηση Υπόκοσμος», κατά την οποία οι Ηνωµένες Πολιτείες χρησιµοποίησαν τις διασυνδέσεις των Αμερικανών µαφιόζων στη γενέτειρά τους, τη Σικελία, ώστε να προετοιμάσουν καλύτερα την απόβαση του 1943 στην ιταλική χερσόνησο.

Τούρκοι σήμερα μαφιόζοι εκμεταλλευόμενοι παράνομους μετανάστες, μουσουλμάνους της Θράκης αλλά και τουρκική βουλγαρική μαφία από το σχεδόν 1.000.000 Τούρκων (αναγνωρισμένοι) της Βουλγαρίας, που είναι πολίτες της ΕΕ, έτσι πλέον περνούν άνετα από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, καθορίζουν πολλά.

Αγορές ακινήτων, διακινήσεις παράνομων μεταναστών και κάθε είδους λαθραίο υλικό έχουν από πίσω τους την τουρκική μαφία, η οποία βρίσκει βοήθεια και σε Έλληνες που μετά την οικονομική κρίση είναι ευκολότερα δεκτικοί να πουλήσουν κάτι ή να δεχθούν να δουλέψουν γι αυτούς.

Μάλιστα η ευκολότερες μεταβιβάσεις ακινήτων ακόμα και σε μουσουλμάνους, πλέον, και σε συνδυασμό με τα τεράστια ποσά που διακινούν οι Τούρκοι μαφιόζοι έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλέγμα στην Θράκη.

Θυμίζουμε ότι μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974 οι κυβερνήσεις άτυπα είχαν περιορισμούς επί των αγοραπωλησιών ακινήτων όπως το να μην δίνεται η άδεια (με κάθε τρόπο) της αγοράς σπιτιού σε σταυροδρόμι για να μην ελέγχουν τις οδεύσεις  τόσο περιφερειακά (σε 4 κατευθύνσεις).

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις χαλαρώσεις ελέγχων για την είσοδο Τούρκων πολιτών και φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ διαμαρτύρονται όταν αυτές καθυστερούν αλλά η παράνομη μετανάστευση παραμένει η μεγαλύτερη πληγή.

Όμως αυτό σημαίνει ότι πλέον βλέπουμε Τούρκους μαφιόζους που έρχονται στην Ελλάδα παράνομα μέσω του ποταμού Έβρου, αιτούνται άσυλο μέσω του ΚΥΤ Φυλακίου και μένουν ελεύθεροι και στη συνέχεια έχουμε… ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ τους μεταδίδει το evros-news.gr.

Αυτό είναι δεδομένο για τον Τούρκο κουρδικής καταγωγής, που δολοφόνησε μέσα σε σούπερ μάρκετ στον Πειραιά πριν από 10 περίπου ημέρες έναν ομοεθνή του.

Ο δράστης της επίθεσης, είχε περάσει τα σύνορα τον περασμένο Φεβρουάριο από τον Έβρο, ακολουθώντας τα ίχνη του 23χρονου θύματος, που βρισκόταν στην Ελλάδα από τον Σεπτέμβριο.

Έτσι τον σκότωσε και τραυμάτισε έναν ακόμα, υποστηρίζοντας ότι το θύμα είχε σκοτώσει στην Τουρκία τον θείο του και είχαν διαφορές για εμπόριο ναρκωτικών.

Είναι λοιπόν δεδομένο ότι οι συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος από την Τουρκία έχουν μεταφέρει την «βεντέτα» τους και στην Ελλάδα και ποιος ξέρει τι άλλο.

Το κάνουν μάλιστα ερχόμενοι μέσω του Έβρου. Αυτό συνέβη και με δύο συλληφθέντες τον περασμένο Φεβρουάριο στα Χανιά, οι οποίοι αποδείχθηκε ότι  ήρθαν στη χώρα το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, διασχίζοντας τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας στον Έβρο.

Υπέβαλαν την ίδια ημέρα αίτημα ασύλου στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) Φυλακίου, δηλώνοντας ότι κινδυνεύουν από το καθεστώς στην Τουρκία!

Έτσι έμειναν ελεύθεροι, αλλά τουλάχιστον στην περίπτωση αυτοί τέθηκαν υπό επιτήρηση από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και τον περασμένο Φεβρουάριο αποφασίστηκε η σύλληψή τους από αστυνομικούς της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Χανίων το πρωί της Δευτέρας 19 Φλεβάρη και υπό άκρα μυστικότητα.

Οι δυο νεαροί Τούρκοι ηλικίας 22 και 27 ετών, έμεναν στο Ακρωτήρι Χανίων και συγκεκριμένα σε υπερπολυτελή μισθωμένη βίλα όπου είχαν καταλύσει, στην παραλία Τερσανάς, σε κοντινή απόσταση από το αεροδρόμιο (έχουν πολλά χρήματα).

Για τις μετακινήσεις τους οι δύο Τούρκοι υπήκοοι χρησιμοποιούσαν ένα αυτοκίνητο Porsche Cayenne, το οποίο –σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές– κατασχέθηκε από υπαλλήλους του Τελωνείου Χανίων για παραβάσεις του τελωνειακού κώδικα.

Αξιωματούχοι που μετείχαν στην έρευνα είχαν χαρακτηρίσει την υπόθεση σοβαρή, αποφεύγοντας να αποκαλύψουν λεπτομέρειες για τη δράση των δύο νεαρών στην Κρήτη και εν γένει στην Ελλάδα.

Ένα από τα σενάρια που εξεταζόταν, για την εγκληματική δράση των δύο νεαρών, είναι να έχουν ανάμειξη σε υποθέσεις διακίνησης παράτυπων μεταναστών, καθώς, τόσο η Κρήτη όσο και η Γαύδος δέχονταν τους τελευταίους μήνες μεγάλη μεταναστευτική πίεση, με σκάφη να καταφθάνουν από τις ακτές της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Μετά τη σύλληψη των δύο νεαρών Τούρκων, αποκαλύφθηκε πως ο ένας εκ των δύο, ήταν μέλος του κυκλώματος οργανωμένου εγκλήματος «Bayğaras» που δρούσε στα Άδανα της Τουρκίας και της οποίας αρχηγός είναι ο καταζητούμενος Ramazan Baygara.

Ο αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης, ο οποίος καταζητείται διεθνώς για το αδίκημα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, συνελήφθη από μονάδες της INTERPOL στην Αθήνα στις 15 Μαίου και αποδείχθηκε ότι ο ένας από τους δυο νεαρούς που είχαν συλληφθεί στα Χανιά και είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο μέσω του ΚΥΤ Φυλακίου, ανήκε στην εγκληματική του οργάνωση.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/i-tourkiki-mafia-pairnei-stadiaka-ton-elegxo-stin-thraki/

Euro 2024: Η UEFA έριξε «καμπάνα» 47.500 ευρώ στην Αλβανία

0

Στην ανακοίνωσή της η ομοσπονδία ζητά από τους φιλάθλους της εθνικής ομάδας να συμπεριφέρονται στο εξής με κόσμιο τρόπο

Πρόστιμο για τα όσα συνέβησαν στο παιχνίδι με την Κροατία (2-2) για τη δεύτερη αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Euro 2024 επέβαλε η UEFA και στην Αλβανία.

Η πειθαρχική επιτροπή της UEFA, αφού αρχικά επέβαλλε πρόστιμο 28.000 ευρώ στην κροατική ποδοσφαιρική ομοσπονδία για τη συμπεριφορά των οπαδών της, στη συνέχεια έκανε το ίδιο και με αυτή της Αλβανίας. Το μόνο που άλλαξε ήταν το ποσό, το οποίο για τους Αλβανούς θα είναι περίπου 20.000 ευρώ μεγαλύτερο (47.500 ευρώ).

Την ανακοίνωση του προστίμου έκανε η ίδια η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Αλβανίας, που και αυτή, όπως της Κροατίας, τιμωρήθηκε για δεύτερη φορά μετά από ισάριθμα ματς των δύμφωνα με την ανακοίνωση, οι Αλβανοί τιμωρήθηκαν με 25.000 ευρώ για μετάδοση ακατάλληλων μηνυμάτων για αθλητικό αγώνα (πολιτικού, εθνικιστικού περιεχόμενου και για τα οποία έκανε καταγγελία και η Σερβία), με 20.000 για εισβολή οπαδού στον αγωνιστικό χώρο και 2.500 χιλιάδες για άναμμα πυρσών.

Στην ανακοίνωσή της η ομοσπονδία ζητά από τους φιλάθλους της εθνικής ομάδας να συμπεριφέρονται στο εξής με κόσμιο τρόπο, να αποφεύγουν τις ακρότητες και να είναι υπεύθυνοι στα ματς που ακολουθούν.

https://www.pronews.gr/athlitismos/diethnes-podosfairo/euro-2024-i-uefa-erikse-kampana-47-500-eyro-stin-alvania/

Εντολή για αναχώρηση από την Ερυθρά Θάλασσα έλαβε το αεροπλανοφόρο ‘Αιζενχάουερ: Επόμενος σταθμός η Ανατολική Μεσόγειος, αναφέρουν διπλωματικές πηγές

0

Ρεπορτάζ HELLAS JOURNAL – Ουάσιγκτον

 Photo By: Navy Petty Officer 2nd Class Keith Nowak


Το αεροπλανοφόρο ‘Αιζενχάουερ (Dwight D. Eisenhower Carrier Strike Group – IKE CSG) αναχώρησε σήμερα από την περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών και θα παραμείνει για λίγο στην περιοχή ευθύνης της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ.

Στη συνέχεια, θα επιστρέψει στην Πατρίδα μετά από περισσότερους από επτά μήνες ανάπτυξης για την υποστήριξη της περιφερειακής αποτροπής και της ισχύoς των προσπαθειών των ΗΠΑ για την προστασία της ναυσιπλοϊας.

Τα παραπάνω δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου Υποστράτηγος Πατ Ράιντερ (Pat Ryder).

Την εντολή αναχώρησης έδωσε ο υπουργός Άμυνας, Λόιντ Όστιν. Σύμφωνα με πληροφορίες θα παραμείνει για ένα διάστημα στην Ανατολική Μεσόγειο πριν επιστρέψει στην Αμερική, καθώς εκφράζονται φόβοι για δημιουργία δεύτερου πολεμικού μετώπου στο Ισραήλ με ευθύνη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χεζμπολάχ.

Σύμφωνα με αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης, η εκτίμηση του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, η οποία παρασχέθηκε σε μέλη της κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν, μια ισραηλινή εισβολή στον Νότιο Λίβανο θα ξεκινήσει μέχρι τα μέσα Ιουλίου, με τις αεροπορικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας να ξεκινούν πιθανότατα νωρίτερα. Άλλες πηγές αναμένουν στρατιωτική κινητικότητα στο νότιο Λίβανο, όπου δρα η Χεζμπολάχ.

Η ιστοσελίδα μας έγραψε χθες ότι πρόκειται για μία μεγάλη εξέλιξη, καθώς το αεροπλανοφόρο θα βρεθεί στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του Ισραήλ και της Κύπρου.

Ο Υποστράτηγος Πατ Ράιντερ πρόσθεσε τα εξής:

Μετά την ολοκλήρωση μιας προγραμματισμένης άσκησης στον Ινδο-Ειρηνικό, το αεροπλανοφόρο Ρούσβελτ (USS Theodore Roosevelt Carrier Strike Group – TR CSG) θα φτάσει στην περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ για να συνεχίσει την προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας, την αποτροπή της επιθετικότητας και την προστασία της ελεύθερης ροής του εμπορίου στην περιοχή.

Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, το Άιζενχάουερ (IKE CSG) προστάτευσε πλοία που διέρχονταν από την Ερυθρά Θάλασσα, το Μπαμπ-ελ-Μαντέμπ και τον Κόλπο του Άντεν, διέσωσε αθώους ναυτικούς από τις παράνομες επιθέσεις των Χούτι που υποστηρίζονται από το Ιράν και βοήθησε στην αποτροπή περαιτέρω επιθετικότητας.

Την επόμενη εβδομάδα, το Ρούσβελετ (TR CSG) θα αναχωρήσει από τον Ινδο-Ειρηνικό για την περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να διατηρούν μια ισχυρή παρουσία στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού για να ενισχύσουν την ειρήνη, τη σταθερότητα και την αποτροπή μαζί με συμμάχους και εταίρους.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ: Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο ισχυρισμός των Χούθι ότι επιτέθηκαν στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower στην Ερυθρά Θάλασσα είναι ψευδής, δήλωσαν δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι στο Reuters. «Αυτό είναι ψευδές», τόνισε ένας από τους αξιωματούχους, μιλώντας υπό τον όρο να μην κατονομαστεί.

Χθες, οι σιίτες αντάρτες της Υεμένης ανακοίνωσαν ότι δυνάμεις της οργάνωσης εξαπέλυσαν επίθεση στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower στην Ερυθρά Θάλασσα καθώς και στο πλοίο Transworld Navigator στην Αραβική Θάλασσα. Δεν διευκρίνισαν πότε έγιναν οι ισχυριζόμενες επιθέσεις.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των σιιτών ανταρτών το Transworld Navigator δέχτηκε άμεσο πλήγμα από πύραυλο.

Η επιχείρηση κατά του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Eisenhower πέτυχε τους στόχους της, πρόσθεσαν χωρίς να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Από τα μέσα Νοεμβρίου, το υποστηριζόμενο από το Ιράν υεμενίτικο σιιτικό ένοπλο κίνημα έχει εξαπολύσει δεκάδες επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον εμπορικών και κατόπιν πολεμικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν.

Ισχυρίστηκε ότι δρα σε ένδειξη «αλληλεγγύης» προς τους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας, με φόντο τον καταστροφικό πόλεμο του Ισραήλ και του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος Χαμάς που ξέσπασε την 7η Οκτωβρίου.

Οι ΗΠΑ, ο κυριότερος σύμμαχος του Ισραήλ σε διεθνές επίπεδο, συγκρότησαν τον Δεκέμβριο διεθνή δύναμη για την προστασία της ναυσιπλοΐας σε αυτή τη θαλάσσια περιοχή στρατηγικής σημασίας. Ναυτική δύναμη αναπτύχθηκε επίσης νωρίτερα φέτος από την ΕΕ.

Από τον Ιανουάριο, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, δρώντας σε πολλές περιπτώσεις σε συνεργασία με αυτές της Βρετανίας, πλήττουν θέσεις και εγκαταστάσεις των Χούθι στην Υεμένη.

Η δράση των Χούθι έχει αναγκάσει πολλές ναυτιλιακές εταιρείες να αναδρομολογήσουν τα πλοία τους, να τα στέλνουν πλέον να κάνουν τον γύρο της Αφρικής, καθιστώντας πολύ πιο δαπανηρές και χρονοβόρες τις θαλάσσιες μεταφορές.

Hellas Journal

Ubuntu και Φαναριωτισμός

15

Του Παντελή Σαββίδη

Egypt’s Energy Challenges and Their Political Implications for the War in Gaza

0

EXECUTIVE SUMMARY: Developments in the Eastern Mediterranean over the past decade have placed Egypt at the center of a regional cooperation system regarding energy and political strategy. Gas discoveries in Egypt’s economic waters, significant investments by the Egyptian government in the energy sector, the 2019 establishment in Cairo of a regional gas forum, and the presence of two existing liquefaction facilities in Egypt (in Idku and Damietta) all augur well for Egypt’s ambition to be the regional hub for gas exports. The export of gas from Israel to Egypt also contributes to Egypt’s energy security, both in terms of the regular supply of electricity to the local economy and the export of a significant amount of gas to Europe in exchange for foreign currency urgently needed in Egyptian coffers. The war in Gaza has added complexity to Egypt’s policy towards Israel since the imports of gas from Israel are essential to its energy stability. Moreover, the Houthi attacks have decreased traffic in the Suez Canal and caused serious damage to Egypt’s economy.

Egypt’s energy problems worsened in the summer of 2023 when the authorities were forced to initiate power outages in response to heat-wave-induced high demand for electricity. Moreover, the country’s gas discoveries proved disappointing. The Zohr gas field, which the Italian energy company ENI discovered in 2016 and was named the largest in the Eastern Mediterranean, turned out to be much smaller. Estimates today are at about 11 TCF, which is roughly a third the amount announced upon the field’s discovery. It is similar in size to Israel’s Tamar field and smaller than Leviathan. Another discovery that turned out to be a letdown was the Orion field.

The war in Gaza caused further damage to Egypt’s energy sector and affected the treasury in Cairo. When Egypt became an energy exporter in 2019, its dependence on gas imports from Israel increased. The quantities of gas exported from Israel have increased since 2020. In 2022, Israel exported about 5.8 BCM to Egypt, and by the end of 2023 those quantities had apparently increased slightly. The Israeli Ministry of Energy recently approved the increase of exports from Tamar and the expected implementation will be from the middle of next year.

Israel’s decision to shut down the Tamar field at the outbreak of the war caused the Egyptians serious problems. In addition to having less gas supply available for the Egyptian economy, Cairo could not export liquefied gas to Europe, which made the country’s economic situation even worse. The resumption of Tamar’s activities in mid-November evoked a sigh of relief in Cairo (and in Israel, of course).

In addition to all the other troubles the war in Gaza has brought about, the mobilization of the Houthis in Yemen to help Hamas led to a drastic decrease in the traffic of ships through the Suez Canal, which caused another serious dent in one of Egypt’s major sources of income.

An interim summary of the relationship between Israel and Egypt in the field of energy shows that exports from Israel are an essential component, both for Egypt’s internal energy economy and for its exports to external markets, such as Europe and Turkey (the latter is estimated at about $1 billion per year!). This allows the Egyptian government to receive a very important return in foreign currency. It should be noted that Egypt recently reached an agreement with the International Monetary Fund that slightly eases the repayment of its huge debts. The same goes for the European Union. The latter, which understands the great importance of maintaining stability in Egypt, rolled up its sleeves. Commission President Ursula von der Leyen announced an aid package in the amount of €7.4 billion to “help deal with the immigration problem and to increase the volume of gas exports from Egypt to Europe.”

The expansion of trade relations, specifically in energy, between Egypt and Israel is extremely positive and important for strengthening the strategic relationship between the two countries. Israel has a clear interest in maintaining stability in Egypt and in deepening relations in as many areas as possible – especially the strategic one in view of the gas discoveries in Mediterranean waters. This is added to the countries’ broader meeting of strategic interests in recent years and to the close and successful cooperation between their political and security systems, including at the highest levels. Still, Israel has criticized Egypt for not shutting down dozens of tunnels discovered by the IDF between Gaza and Sinai that were used by Hamas to smuggle weapons and other components.

The ongoing war in Gaza, and especially the Egyptian fear of an Israeli intention to “push the Gaza Strip to the door of Cairo,” clouded the trust that had developed between the two countries and added tension among the security and political elite. The ongoing operation in Rafah is followed with great concern in Cairo, not necessarily because they oppose it but because they would have preferred that it be conducted with Egypt’s (discreet) coordination and are concerned about Israel’s apparent lack of an end game. Moreover, Cairo is gravely concerned that a significant worsening of the humanitarian crisis that is already prevailing in the Gaza Strip could lead to attempts by Palestinians to cross the border into Sinai.

It is important to stress that Cairo wants to bring about an end to the war, but not in a way that creates achievements for Hamas. This represents an extremely important strategic meeting of interests between Israel and Egypt. However, as stated above, the lack of clarity on Israel’s “day after” policy makes it extremely difficult for Cairo to formulate its own solid and constructive policy. Worse, extreme and irresponsible Israeli statements, including from ministerial ranks, regarding Israel’s intentions in the Gaza Strip greatly intensify Cairo’s fears. It is therefore understandable that the Egyptians are working feverishly to bring about a deal for the release of hostages that will be accompanied by a temporary ceasefire. Their hope is that the truce would be prolonged and deepened and might even lead to an end to the war.

Will the extensive and close relationship in the field of energy, as described above, moderate tensions between Israel and Egypt after the war? I believe the answer is yes. Our mutual interest in continuing and deepening our relationship is clear. At the same time, it must be assumed that Cairo fears that its dependence on Israeli gas, and the dire economic situation in Egypt, may encourage Israeli officials to try to take advantage of the situation to, say, bring about the migration (albeit temporary) of Palestinians from the Gaza Strip to Egyptian territory. In Cairo, they were particularly outraged by reports over the past few months, which are apparently well-founded, that Israel has acted to ease and perhaps even cancel Egypt’s external debts in exchange for accepting Palestinians into its territory. Recall the words of President Sisi as he stood at the side of the German Chancellor during a visit to Cairo a few months ago: “The 105 million Egyptian citizens will not allow such a move.”

Be that as it may, the discoveries of gas in the eastern Mediterranean, along with other developments (the Arab Spring, for example), greatly helped the impressive regional architecture that has been woven into the region in recent years. Israel has a clear interest in preserving it, including Egypt’s central place within it.

The importance of the regional gas forum, the first regional framework of its kind to be born of a common meeting of interests of its member states, is very great. The forum conducts itself with great care and tries to consolidate cooperation between the companies operating in the region. Meetings at a political level, mainly of energy ministers, are held regularly. The Palestinian Authority is a member, and its participation was accepted without Israeli opposition. Lebanon was also invited to join, though it was understood that it would not be able to respond positively despite its clear interest in doing so. Since then, ideas have emerged as to how Lebanon could be involved, which again highlights the importance of the processes that have developed that contribute to regional stability. This is especially valuable after the naval agreement between Israel and Lebanon (October 2022), and continues to be so despite the fighting that has been going on between Israel and Hezbollah since October 8.

Israel, and the energy companies concerned, have a clear interest – both political and economic – in preserving and deepening the successful cooperation between Israel and Egypt in the field of energy. Israel would be wise to strengthen this cooperation, which plays a moderating role. It serves vital interests on the bilateral Israeli-Egyptian level as well as the regional one. Also, considering the current deep frost in the relationship between Israel and Turkey, the regional arrangement, with its emphasis on Egypt and the Hellenic countries, takes on a new importance.

The current thaw in Ankara-Cairo relations is part of a broader Turkish effort to improve relations with some of the players it has confronted in recent years. In the longer term, after the war in Gaza is over, Israel and Turkey will have to try to return to a reasonable form of relations. Either way, the 45-year relationship between Israel and Egypt based on the 1979 peace agreement is a strategic cornerstone on both the bilateral and regional levels. The energy component contributes a great deal to this and the economic and political dividends must be preserved, all the more so under the current circumstances.

Ambassador (ret.) Michael Harari joined the Israeli Foreign Ministry and served more than 30 years in a range of diplomatic roles in Israel and abroad, including (among others) in Cairo, London and Nicosia. His final position abroad was as Israeli Ambassador to Cyprus (2010-2015). Today he serves as a consultant in the fields of strategy, policy and energy and lectures in the Political Science Department at the Jezreel Valley College.

https://besacenter.org/egypts-energy-challenges-and-their-political-implications-for-the-war-in-gaza/

Ιδρύματα και ινστιτούτα όταν η πολιτική πεθαίνει

4
Δεύτερη ημέρα εργασιών της 1ης Διεθνούς Διάσκεψης για την Ειρήνη και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, που υλοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ζόραν Ζάεφ, στο Ωδείο Αθηνών. Με αφορμή τη συμπλήρωση έξι χρόνων από τη Συμφωνία των Πρεσπών, περισσότεροι από 50 ομιλητές και συντονιστές, διακεκριμένες προσωπικότητες από την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Αμερική, την Ελλάδα και στην Ανατολική Μεσόγειο, συζητούν μέσα από τις οκτώ θεματικές ενότητες της Διεθνούς Διάσκεψης, για τη σημασία της προώθησης ενεργητικών πολιτικών για την ειρήνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά και το μέλλον της Ευρώπης. Τρίτη 18 Ιουνίου 2024 (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ / EUROKINISSI)

Του Απόστολου Αποστόλου*

«Ό,τι γεννιέται στους δρόμους της πολιτικής πεθαίνει στα πολιτικά ινστιτούτα και ιδρύματα». Τάρας Μιθραντίρ

Η είδηση «πρεμιέρα του ινστιτούτου του Τσίπρα: Το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας, από κοινού με το Ίδρυμα Ζάεφ, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται τόσο στο περιεχόμενο των συζητήσεων για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή όσο και στο πολιτικό στίγμα που θα δοθεί από τους προσκεκλημένους αναφορικά με την επόμενη ημέρα των προοδευτικών δυνάμεων» φαίνεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι ακόμη μία πραγματικότητα. Η πραγματικότητα ξεπερνά όλα τα όρια της φαντασίας τελικά.

Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα πολιτικά ινστιτούτα και πολιτικά ιδρύματα. Κάθε πολιτικός αρχηγός μετά την ήττα του ή το τέλος της θητείας του από την πολιτική οργανώνει και ένα πολιτικό ινστιτούτο ή ένα ίδρυμα. Βλέπετε, στη χώρα της οικογενειοκρατίας και των εθνικών πρωταγωνιστών της πολιτικής, όπως είναι η Ελλάδα, η υστεροφημία των πολιτικών συντηρείται από τα ινστιτούτα ή τα ιδρύματα, τα οποία αποτελούν σύμβολα της ιστορικής διαδρομής των πολιτικών προσωπικοτήτων. Όλες οι προσπάθειες των μελών των ινστιτούτων και ιδρυμάτων συγκλίνουν και κορυφώνονται στην πραγμάτωση της λιβανιστικής. Δηλαδή της τέχνης η οποία αγιοποιεί τα πολιτικά πρόσωπα και τα προστατεύει από τα αναθέματα του πλήθους και τις καυστικές κριτικές.

Ξεχνούν οι οργανωτές των ινστιτούτων και των ιδρυμάτων ότι το πεπρωμένο των πολιτικών είναι τα καταλύματα της ενοχής. Έτσι, λοιπόν, τα μέλη των ινστιτούτων και των ιδρυμάτων επιδίδονται σε σπουδή απόδειξης της καθαρότητας του πολιτικού προσώπου που φέρει το όνομα του ιδρύματος ή του ινστιτούτου. Η ιστορική ανάγκη να σταθεί η πολιτική προσωπικότητα αντίκρυ στην Ιστορία και να δαφνοστεφανωθεί ως ξεχωριστή προσωπικότητα με εθνική αποστολή δημιουργεί πλησμονές συγγραμμάτων, παρουσιάσεων και λοιπών άλλων εκδηλώσεων. Έτσι οι ειδικοί της πολιτικής μυθολογίας, οι οποίοι θα κινήσουν και τον μύλο της τιμώμενης προσωπικότητας του ιδρύματος ή του ινστιτούτου, πιάνουν αμέσως δουλειά προκειμένου να ανταποκριθούν στο έργο τους.

Για να ετοιμαστούν όμως οι ρητορικοί απόηχοι των δοξαστικών, οι μεγαλοστομίες που θα μπαλώσουν τα κενά της δράσης της πολιτικής προσωπικότητας, θα απαιτηθούν χρήματα. Δεν είναι αθώα ιδρύματα ή ινστιτούτα που ασχολούνται αποκλειστικά με πολιτικές φιλολογίες, ούτε εκφράζουν όψεις κάποιας ιστορικής ανάλυσης για την πολιτική προσωπικότητα των ονομάτων που φέρουν, δηλαδή δεν πρόκειται για «δοξολογικές» μηχανές, αλλά για κέντρα (φορείς) που εργάζονται με περιεκτικά σχήματα διαμόρφωσης των πολιτικών συνειδήσεων και πεποιθήσεων των πολιτών.

Για να το πούμε και αλλιώς, πρόκειται για οργανικές, αυτόματες και μακροχρόνιες (Think tank) δεξαμενές σκέψης που εξασφαλίζουν κατάφαση σε ό,τι εισερχόμενο σχέδιο πολιτικής έρθει, ώστε ο πολίτης να εμβολιαστεί με τις νέες παγκοσμιοποιημένες αντιλήψεις. Υπερ-νομιμοποιούνται από προσκαλεσμένες προσωπικότητες πολιτικών ηγετών και από την υποστήριξη των ΜΜΕ. Έτσι λειτουργούν ως σφραγίδα εγγύησης.

Τι επιτυγχάνεται με όλα τα παραπάνω; Να εγκαταστήσουν μια εικόνα ιερατείου.

* Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

https://www.antinews.gr/55508/antitheseis/idrymata-kai-institoyta-otan-i-politiki-pethainei/