Les autorités intensifient la suppression des espaces de liberté. La photojournaliste Yalda Moaiery a été condamnée à quinze ans d’emprisonnement, les exécutions se multiplient, les artistes sont convoqués par les services de sécurité ou les autorités judiciaires et les cafés sont fermés.
Depuis le début de la guerre contre les Etats-Unis et Israël, le 28 février, la répression contre la société civile ne cesse de s’intensifier en Iran. Dimanche 9 août, à Téhéran, la photojournaliste iranienne Yalda Moaiery a annoncé avoir été condamnée en première instance à quinze ans de prison. La justice a également ordonné la confiscation de ses appareils photo et de son téléphone portable, lui a interdit toute activité culturelle et artistique, ainsi que l’exercice de toute fonction publique, et l’a privée de publier sur les réseaux sociaux.
Selon le jugement, la photographe, âgée d’une quarantaine d’années, a été reconnue coupable d’avoir « collaboré avec des médias étrangers dans le but de renforcer le régime sioniste et les Etats-Unis » dans le contexte de la guerre. « Je n’ai pas été autorisée à consulter mon dossier pour connaître les pièces à charge contre moi, explique-t-elle au Monde. Mais lorsque les responsables du tribunal l’ont feuilleté devant moi, il contenait mes photographies et mes interviews avec des médias étrangers. »
L’audience consacrée aux accusations visant la photographe s’est tenue en juin, à Téhéran, en son absence. « Pour me convoquer, ils m’ont appelée sur mon portable, alors qu’ils avaient auparavant bloqué ma carte SIM [mesure de représailles de plus en plus utilisée contre les opposants]. Je n’ai donc pas été informée de l’audience », raconte-t-elle.
LeMonde avait publié des photographies prises par Yalda Moaiery lors des manifestations de masse de janvier, ainsi que celles des obsèques d’un homme tué lors de ces protestations. Ces images étaient d’abord parues anonymisées, puis sous son nom, à sa demande. En février, puis en mars, après la publication, des agents des services de renseignement iraniens ont perquisitionné son domicile à Téhéran et saisi plusieurs appareils électroniques, tels son ordinateur portable et son téléphone.
Yalda Moaiery avait été arrêtée lors des manifestations du mouvement Femme, vie, liberté en 2022, et elle avait passé plusieurs mois en détention. Elle entend faire appel de sa condamnation, sans nourrir beaucoup d’espoir. « Nous devons demander la tenue d’un nouveau procès, puisque le premier s’est déroulé en mon absence. Je doute toutefois que la condamnation soit annulée. Je pense qu’au final ils me feront probablement passer trois ou quatre ans en prison », explique-t-elle.
Les exécutions se multiplient
Sa condamnation intervient dans un contexte de répression croissante, alors que les exécutions se multiplient. Ces derniers mois, les rapporteurs spéciaux des Nations unies, les experts en droits humains et les organisations internationales ont à plusieurs reprises alerté quant à l’augmentation des condamnations à mort prononcées, confirmées et appliquées dans le pays, en particulier contre les manifestants et les prisonniers politiques. Depuis le début de l’année 2026, la République islamique a exécuté « arbitrairement » au moins 26 personnes en lien avec les manifestations de janvier, a rapporté Amnesty International, fin juillet. Au moins 26 autres ont été pendues pour des accusations à caractère politique.
L’organisation Iran Human Rights, basée en Norvège, a pour sa part annoncé dans un rapport publié le 6 août que l’Iran avait exécuté au moins 444 prisonniers entre le début de l’année et la fin juillet. Elle a aussi révélé avoir reçu des informations faisant état de plus de 400 autres exécutions qui, faute de pouvoir être vérifiées, n’ont pas été incluses dans ce bilan. Mahmood Amiry-Moghaddam, directeur de l’organisation, s’est dit « extrêmement préoccupé » par le risque que le conflit militaire contre les Etats-Unis et Israël « serve de prétexte à une intensification des exécutions pour des accusations liées à la sécurité ».
Le 28 juillet, Abolfazl Sepahi Badjani et Amirhossein Safari, deux hommes arrêtés lors des manifestations de janvier, ont été exécutés à l’aube à Ispahan, dans l’ouest de l’Iran, en public. Des vidéos diffusées sur les réseaux sociaux montrent des personnes présentes crier leur colère et leur rejet des pendaisons, et semblent également faire état de tirs attribués aux forces de sécurité. Il n’existe pas encore, à ce stade, d’informations permettant d’établir précisément le nombre éventuel de morts ou d’arrestations.
Négociations au point mort
La répression ne se limite pas aux condamnations à mort. Près d’une centaine de personnalités connues, dont des artistes et des professionnels du cinéma, ont été convoquées par les services de sécurité ou les autorités judiciaires après avoir protesté contre la nouvelle vague d’exécutions, selon des informations publiées, samedi 8 août, sur la chaîne Telegram de Mehdi Mahmoudian, militant de la société civile et ancien prisonnier politique.
Cette montée de la pression sur la société iranienne intervient alors que les négociations visant à mettre fin aux hostilités avec les Etats-Unis sont au point mort et que l’économie continue de se dégrader. « Le pouvoir a clairement peur d’une nouvelle vague de contestation », explique au Monde une ancienne journaliste à Téhéran, qui doit prochainement se présenter à une convocation des autorités sécuritaires, sans en connaître encore le motif.
Ces dernières semaines, des dizaines de cafés et de restaurants ont été fermés dans le centre de la capitale, notamment dans le quartier de Sanayi, très fréquenté par les jeunes. Les autorités invoquent le non-respect des règles relatives au port du voile, que de nombreuses femmes n’appliquent plus. La loi sur le hijab reste certes en vigueur, mais la police des mœurs a largement disparu des rues depuis environ un an, signe d’un relatif assouplissement du contrôle exercé par le pouvoir en la matière. Ces nouvelles fermetures montrent toutefois qu’il ne semble pas vouloir relâcher totalement son emprise sur la vie quotidienne des jeunes.
Certains établissements ont été autorisés à rouvrir après avoir signé des engagements concernant le respect du port du voile par leurs employées et l’interdiction, pour les clients, de se rassembler sur les trottoirs et dans les rues. Depuis la reprise de l’activité, les bordures de trottoir situées devant certains cafés, où de nombreux jeunes avaient pris l’habitude de s’asseoir, ont été détruites durant la nuit par des personnes non identifiées.
Ce durcissement ne se limite pas à Téhéran. Début août, à Yazd, dans le centre du pays, quatre clubs de sport réservés aux femmes ont été fermés sur ordre de la police, sans que les autorités en précisent les raisons. Cette décision et d’autres mesures visant des lieux publics alimentent les spéculations sur un possible lien avec cette campagne de répression.
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας ανακοίνωσε ότι επιτεύχθηκε μνημόνιο συνεννόησης με τη Ρωσία για τον καθορισμό της τύχης των δύο ρωσικών βάσεων στο Χμεϊμίμ και την Ταρτούς, μετά από περίπου ενάμιση χρόνο διαπραγματεύσεων και συνομιλιών μεταξύ των δύο πλευρών.
Το Τμήμα Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας του Υπουργείου δήλωσε στο SANA ότι το μνημόνιο περιγράφει τα χαρακτηριστικά της επόμενης φάσης των συρο-ρωσικών σχέσεων και ορίζει την αναδιοργάνωση της ρωσικής παρουσίας στις συριακές ακτές.
Εξήγησε ότι, σύμφωνα με το μνημόνιο, το συριακό κράτος θα αναλάβει τη διαχείριση των πολιτικών εγκαταστάσεων, κυρίως του αεροδρομίου Χμέιμιμ και της τέταρτης εμπορικής θέσης ελλιμενισμού στο λιμάνι της Ταρτούς, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη σταδιακή ενσωμάτωσή τους στο σύστημα πολιτικής διοίκησης.
Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επαναπροσδιορίσουν τη λειτουργία των στρατιωτικών βάσεων και εγκαταστάσεων, μετατρέποντάς τες από στρατιωτικές βάσεις σε κοινά κέντρα εκπαίδευσης και προσόντων, στο πλαίσιο ρυθμίσεων που, σύμφωνα με το υπουργείο, θα διαφυλάξουν τα αμοιβαία συμφέροντα.
Αεροπορική βάση Χμεϊμίμ μια εβδομάδα μετά την πτώση του καθεστώτος – Syria TV
Διάρκεια που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες
Το μνημόνιο συνεννόησης όριζε μια περίοδο που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες για την ολοκλήρωση της διαδικασίας μεταφοράς, με τις νέες ρυθμίσεις να τίθενται σε ισχύ μετά το τέλος αυτής της περιόδου.
Το υπουργείο θεώρησε τη συμφωνία ως το πιο σημαντικό βήμα από την έναρξη των διαπραγματεύσεων πριν από περίπου ενάμιση χρόνο και δήλωσε ότι ανοίγει την πόρτα σε μια νέα φάση στις σχέσεις μεταξύ Συρίας και Ρωσίας.
Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαβουλεύσεις μεταξύ Μόσχας και Δαμασκού σχετικά με το μέλλον των ρωσικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη Συρία και την πιθανότητα επαναχρησιμοποίησής τους με τρόπο που να ταιριάζει στην τρέχουσα κατάσταση, σημειώνοντας ότι η συριακή πλευρά είχε εκφράσει ενδιαφέρον για τη συνέχιση της ρωσικής παρουσίας στη χώρα.
Σε συνέντευξή του που μεταδόθηκε από το Al Arabiya, ο Λαβρόφ εξήγησε ότι αυτές οι εγκαταστάσεις δεν εκτελούν πλέον καθαρά στρατιωτικά καθήκοντα όπως έκαναν πριν από τον Δεκέμβριο του 2024, σημειώνοντας την πιθανότητα ανακατεύθυνσης τους για την εκτέλεση ανθρωπιστικών ρόλων, ενώ παράλληλα διερευνά νέους τύπους για την οργάνωση αυτής της παρουσίας.
Το παράρτημα του αλβανικού κόμματος των Σκοπίων, DUI (Δημοκρατική Ένωση για Ενσωμάτωση) αντέδρασε έντονα μετά τις ζημιές που προκλήθηκαν στις τοιχογραφίες που απεικονίζουν τον Αντέμ Γιασάρι, τον Διοικητή Τέλι, το έμβλημα του UÇK και άλλα σύμβολα του πολέμου κατά της Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο.
Σύμφωνα με το DUI, η σημασία αυτής της πράξης γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική επειδή συνέβη στην επέτειο της σφαγής στην οποία έχασε τη ζωή του ο Διοικητής Τέλι.
«Δεν μπορούμε παρά να ανησυχούμε για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται στη χώρα. Μια πολιτικά υποταγμένη κυβέρνηση έχει δημιουργήσει έδαφος όπου τα ριζοσπαστικά εθνικιστικά στοιχεία αισθάνονται ολοένα και περισσότερο ενθαρρύνονται να προκαλούν τους Αλβανούς, να επιτίθενται στη γλώσσα τους, τα σύμβολά τους και τώρα ακόμη και στις μορφές των μαρτύρων τους», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το παράρτημα του DUI.
“θάνατος στον UÇK “
Το κόμμα τονίζει ότι αυτές οι εξελίξεις αποτελούν μέρος μιας σειράς ενεργειών, υπενθυμίζοντας ότι «χθες η αλβανική γλώσσα αφαιρέθηκε από τις κρατικές πινακίδες στο Ταμπάνοβετς, ενώ σήμερα βεβηλώνονται ο Αντέμ Γιασάρι, ο Διοικητής Τέλι και το έμβλημα του UÇK στο Τσάιρ».
Το DUI ζήτησε από το Υπουργείο Εσωτερικών των Σκοπίων να ενεργήσει επειγόντως για τον εντοπισμό των δραστών, την αποσαφήνιση των κινήτρων τους και την προσαγωγή τους στη δικαιοσύνη. «Αναμένουμε θεσμική αντίδραση, όχι σιωπή», αναφέρει η δήλωση.
Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι ο μοναδικός λόγος για την ειρήνη και τη σταθερότητα στο νησί της Κύπρου είναι η παρουσία Τούρκων στρατιωτών, λέγοντας: «Η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων εκεί δεν έχει αλλάξει καθόλου το status quo. Το status quo είναι το ίδιο εδώ και 50 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι η σταθερότητα και η ειρήνη στο νησί οφείλονται μόνο σε έναν λόγο: την παρουσία Τούρκων στρατιωτών στο νησί».
Ο Φιντάν, ο οποίος ήταν προσκεκλημένος στο Γραφείο Συντακτών του Πρακτορείου Anadolu (ΑΑ) στο AAtδlye, απάντησε σε ερωτήσεις και έκανε εκτιμήσεις για τρέχοντα ζητήματα.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το τι σημαίνει για την Τουρκία η λύση στην Κύπρο και ποιο Θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα της επίσκεψης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο και των συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν εκεί, ο Φιντάν δήλωσε:
«Για εμάς, η λύση είναι ουσιαστικά η αναγνώριση μιας λύσης δύο κρατών. Αυτή είναι η ιδανική λύση. Η ιδανική λύση είναι η εφαρμογή μιας λύσης δύο κρατών.
Δηλαδή, μια δομή όπου τόσο οι ‘Ελληνες όσο και οι Τούρκοι έχουν τα δικά τους κράτη και αυτά τα δύο κράτη ζουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά στο νησί, συμβάλλοντας τόσο στην ευημερία του νησιού όσο και στην περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε».
Ο Φιντάν δήλωσε ότι ο Γκουτέρες, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του ως Γενικός Γραμματέας, έδινε πάντα προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προσπαθούσε πάντα να στέκεται στο πλευρό της αλήθειας, τόσο στο παλαιστινιακό ζήτημα όσο και σε άλλα ζητήματα.
Σημειώνοντας ότι ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμπιστεύεται τον χαρακτήρα του Γκουτέρες, ο Φιντάν δήλωσε: «Πιστεύουμε ότι η δικαιοσύνη Θα πρέπει να διασφαλίζεται στις πρωτοβουλίες που παρουσιάζονται εδώ».
0 υπουργός Φιντάν δήλωσε ότι το κυπριακό κράτος που ιδρύθηκε με τη συμφωνία του 1960 δεν είναι το ίδιο κυπριακό κράτος που η Ευρωπάίκή ‘Ενωση δέχτηκε ως μέλος το 2004, προσθέτοντας: «Σε αυτό το σημείο, η ελληνοκυπριακή πλευρά αναγνωρίζεται ως κράτος που εκπροσωπεί ολόκληρη την Κύπρο. Αλλά οι Τούρκοι που ζουν στο βορρά παραμελούνται από αυτή την άποψη».
Επισημαίνοντας ότι η Τουρκία διασφαλίζει την ασφάλεια των τουρκοκυπρίων στον οικονομικό και τον τομέα της ασφάλειας, ο Φιντάν δήλωσε: «Εχουμε αναγνωρίσει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος. Εντάξει, είμαστε οι μόνοι που την αναγνωρίζουμε. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που Θα αλλάξει τη θέση μας».
«Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν Θα συμφωνήσει ποτέ σε ισότιμη κατανομή εξουσίας με τους Τουρκοκύπριους», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί στρατηγική αλλαγή, αλλά υπάρχουν ανεπίλυτα ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή, τους μηχανισμούς και την πραγματική πρόθεση, γράφει σε ανάλυσή της η Asia Times με έδρα το Χονγκ Κονγκ .
Η πρόσφατα υπογραφείσα Κοινή Αμυντική Συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν-Τουρκίας, η οποία συνήφθη στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου 2026 και αναφέρεται ως Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας, σηματοδοτεί μια σημαντική εξέλιξη στην εξελισσόμενη στρατηγική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής.
Η συμφωνία υπεγράφη από τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο και πρωθυπουργό Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Πακιστανό πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ και τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Καθιερώνει την αρχή ότι μια ένοπλη επίθεση σε οποιαδήποτε από τις τρεις χώρες θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση και στις τρεις, ενισχύοντας μια συλλογική αμυντική δέσμευση μεταξύ των εταίρων. Βασίζεται στη Συμφωνία Στρατηγικής Αμοιβαίας Άμυνας που υπογράφηκε μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν τον Σεπτέμβριο του 2025 και επιδιώκει να διευρύνει τη συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας μεταξύ των τριών χωρών.
Ενώ η συμφωνία παρέχει ένα πλαίσιο για βαθύτερη στρατιωτική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένων τομέων όπως οι κοινές ασκήσεις, η συνεργασία μεταξύ της αμυντικής βιομηχανίας, η μεταφορά τεχνολογίας και η ανταλλαγή πληροφοριών, οι λεπτομερείς επιχειρησιακοί μηχανισμοί, οι συγκεκριμένες στρατιωτικές δεσμεύσεις και οι διατάξεις εφαρμογής της δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.
Η αδυναμία της Σαουδικής Αραβίας, οι τουρκικές φιλοδοξίες και ο στρατιωτικός ρόλος του Πακιστάν
Ο χρόνος της συμφωνίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός.
Η Μέση Ανατολή παραμένει βαθιά ασταθής, καθώς η συνεχιζόμενη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν δεν δείχνει άμεσα σημάδια βιώσιμης επίλυσης.
Οι δυνάμεις των Χούθι που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν εντείνει τις στρατιωτικές τους δραστηριότητες και τις απειλές τους κατά της Σαουδικής Αραβίας και των συμφερόντων που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία.
Ταυτόχρονα, η πρόσφατα υπογραφείσα συμφωνία συνεργασίας ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας παραμένει συνδεδεμένη με το ευρύτερο ζήτημα της ομαλοποίησης των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Ισραήλ, με την Ουάσιγκτον να συνδέει την εφαρμογή της πυρηνικής συμφωνίας με την προσχώρηση του Ριάντ στις Συμφωνίες του Αβραάμ.
Η εξελισσόμενη κατάσταση στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων των συζητήσεων σχετικά με την εφαρμογή ενός πιθανού ειρηνευτικού πλαισίου, ασκεί επίσης πίεση στις μεγάλες μουσουλμανικές χώρες να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο στην περιφερειακή ασφάλεια και διπλωματία.
Για τη Σαουδική Αραβία, η συμφωνία αντανακλά μια αυξανόμενη ανησυχία σχετικά με την ευπάθειά της στις απειλές από το Ιράν και τις ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν, ιδίως τους Χούθι.
Το Ριάντ έχει επενδύσει σημαντικά στον οικονομικό μετασχηματισμό του στο πλαίσιο του Vision 2030, και η παρατεταμένη περιφερειακή ανασφάλεια απειλεί άμεσα αυτή τη φιλοδοξία.
Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ και οι ανανεωμένες απειλές των Χούθι για τη ναυτιλία της Ερυθράς Θάλασσας έχουν καταδείξει πόσο γρήγορα η περιφερειακή σύγκρουση μπορεί να διαταράξει το εμπόριο της Σαουδικής Αραβίας, τις εξαγωγές ενέργειας και την εμπιστοσύνη των επενδυτών.
Ως εκ τούτου, η Σαουδική Αραβία χρειάζεται στρατιωτικούς εταίρους ικανούς να παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό, πληροφορίες, τεχνολογία και στρατηγικό βάθος.
Το Πακιστάν προσφέρει ένα στοιχείο αυτής της εξίσωσης. Διαθέτει ένα μεγάλο στρατιωτικό ίδρυμα, εκτεταμένη επιχειρησιακή εμπειρία και μακροχρόνια αμυντική σχέση με τη Σαουδική Αραβία.
Η Τουρκία προσφέρει ένα άλλο. Υπό τον Πρόεδρο Ερντογάν, η Άγκυρα επιδιώκει όλο και περισσότερο να επεκτείνει τη στρατηγική της επιρροή πέρα από την άμεση γειτονιά της και να προβληθεί ως μια μεγάλη δύναμη σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Η Άγκυρα έχει γίνει ολοένα και πιο ενεργή στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Κεντρική Ασία και τη Νότια Ασία, επιδιώκοντας να ενισχύσει τις πολιτικές, στρατιωτικές και αμυντικές-βιομηχανικές της σχέσεις με χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία.
Η ίδια η προσπάθεια του Ερντογάν να επεκτείνει την περιφερειακή και διεθνή επιρροή της Τουρκίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα πίσω από αυτή τη στρατηγική.
Η εμπλοκή της στη Συρία, η αντιπαράθεσή της με κουρδικές ομάδες και η ευρύτερη περιφερειακή της εμβέλεια καταδεικνύουν ότι η Τουρκία έχει συμφέροντα που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορά της.
Το Πακιστάν ως πύλη για τη στρατηγική επέκταση της Τουρκίας
Αυτό δημιουργεί μια διαφορετική στρατηγική εξίσωση από την προηγούμενη συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν.
Ένα από τα πιο σημαντικά ερωτήματα που αφορούν τη νέα συμφωνία είναι ποιος θα είναι ο ρόλος που θα διαδραματίσει στην πραγματικότητα το Πακιστάν.
Το Πακιστάν θα μπορούσε να παράσχει το ανθρώπινο δυναμικό και τις στρατιωτικές δυνατότητες που ενδέχεται να χρειαστούν η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία σε διαφορετικά θέατρα επιχειρήσεων.
Εάν οι δεσμεύσεις ασφαλείας βάσει της συμφωνίας μεταφραστούν σε αναπτύξεις πέραν της παραδοσιακής άμυνας του σαουδαραβικού εδάφους, το Πακιστάν θα μπορούσε να εμπλακεί ολοένα και περισσότερο σε συγκρούσεις και επιχειρήσεις ασφαλείας στην Υεμένη, τη Συρία ή άλλα θέατρα όπου αμφισβητούνται άμεσα τα σαουδαραβικά ή τουρκικά συμφέροντα.
Αυτό θα μπορούσε ουσιαστικά να μετατρέψει το Πακιστάν σε στρατιωτικό όργανο για τους στρατηγικούς στόχους άλλων δυνάμεων.
Για το Πακιστάν, ωστόσο, η συμφωνία προσφέρει σημαντικά κίνητρα.
Το Ισλαμαμπάντ χρειάζεται απεγνωσμένα οικονομική υποστήριξη. Η οικονομία του εξακολουθεί να εξαρτάται από εξωτερική βοήθεια, προγράμματα διάσωσης και χρηματοοικονομικές εισροές από φιλικά κράτη.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν δεν έχει επιλύσει τα διαρθρωτικά οικονομικά προβλήματα του Πακιστάν, ενώ το Πεκίνο έχει γίνει ολοένα και πιο επιφυλακτικό όσον αφορά την επέκταση της πρόσθετης χρηματοδότησης και έχει επιδιώξει την αποπληρωμή των εκκρεμών υποχρεώσεων.
Το Πακιστάν έχει επίσης δυσκολευτεί να εξασφαλίσει το επίπεδο εξωτερικής οικονομικής βοήθειας που χρειάζεται από άλλους εταίρους.
Σε αυτό το περιβάλλον, μια αμυντική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία προσφέρει στην Ισλαμαμπάντ έναν επιπλέον μηχανισμό μέσω του οποίου το στρατιωτικό της κατεστημένο μπορεί να εξασφαλίσει οικονομικά και στρατηγικά οφέλη.
Η οικονομική βοήθεια, ο ενεργειακός εφοδιασμός και οι επενδύσεις από τη Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν να αποκτήσουν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, ενώ η Τουρκία θα μπορούσε να παρέχει αμυντική τεχνολογία, εκπαίδευση, συνεργασία σε θέματα πληροφοριών και στρατιωτικοβιομηχανική υποστήριξη.
Ο στρατός μπορεί να παρουσιάσει τη συμφωνία στο εσωτερικό ως απόδειξη ότι το Πακιστάν έχει ανακτήσει στρατηγική σημασία και διεθνή σημασία.
Ο στρατάρχης Asim Munir θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει τη συμφωνία για να ενισχύσει την εγχώρια νομιμότητα του στρατού και να εδραιώσει περαιτέρω την πολιτική του επιρροή.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά αυτής της εξίσωσης.
Η ρύθμιση θα μπορούσε επίσης να περιορίσει την ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων του Πακιστάν, συνδέοντας την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας του στενότερα με τα συμφέροντα των εταίρων του.
Στην πραγματικότητα, η εμπλοκή της Τουρκίας αλλάζει την εξίσωση.
Η προηγούμενη αμυντική σχέση Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν ήταν κυρίως μια διμερής συμφωνία στην οποία η Σαουδική Αραβία παρείχε χρηματοοικονομική υποστήριξη, ενώ το Πακιστάν προσέφερε στρατιωτικές δυνατότητες και ανθρώπινο δυναμικό. Η είσοδος της Τουρκίας εισάγει μια πολύ ευρύτερη αμυντική-βιομηχανική και γεωπολιτική διάσταση.
Η Τουρκία έχει ήδη αναπτύξει μια ουσιαστική αμυντική σχέση με το Πακιστάν.
Οι δύο χώρες συνεργάζονται σε τομείς που κυμαίνονται από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ναυτικές πλατφόρμες έως ευρύτερα αμυντικά-βιομηχανικά έργα, και η συνεργασία τους έχει επίσης επεκταθεί στην εκπαίδευση, τις πληροφορίες και τη στρατιωτική τεχνολογία.
Η σχέση απέκτησε ιδιαίτερη σημασία κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης Ινδίας-Πακιστάν τον Μάιο του 2025.
Η Τουρκία παρείχε πολιτική υποστήριξη στο Πακιστάν, ενώ αμυντικά συστήματα και προσωπικό τουρκικής προέλευσης φέρεται να συμμετείχαν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Πακιστάν.
Η εμπειρία αυτή κατέδειξε την πρακτική αξία της αυξανόμενης εταιρικής σχέσης ασφαλείας μεταξύ Τουρκίας και Πακιστάν.
Ένα επίσημο τριμερές πλαίσιο θα μπορούσε τώρα να επιταχύνει αυτή τη συνεργασία. Το Πακιστάν θα μπορούσε να αποκτήσει μεγαλύτερη πρόσβαση στην τουρκική αμυντική τεχνολογία, την τεχνογνωσία και την εκπαίδευση, ενώ η κοινή ανάπτυξη πλατφορμών θα μπορούσε να επεκταθεί.
Η συνεργασία που περιλαμβάνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ναυτικά συστήματα και μελλοντικά προγράμματα μαχητικών αεροσκαφών θα μπορούσε να αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, και το πρόγραμμα KAAN της Τουρκίας και άλλα προηγμένα αμυντικά-βιομηχανικά έργα θα μπορούσαν να γίνουν μέρος μιας ευρύτερης τροχιάς της τεχνολογικής συνεργασίας Τουρκίας-Πακιστάν.
Αυτό έχει σημασία επειδή η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς εμπορικές αμυντικές συνεργασίες.
Η Άγκυρα προσπαθεί ταυτόχρονα να επεκτείνει τη γεωπολιτική της επιρροή σε όλη την Ασία μέσω της «Πρωτοβουλίας για μια Νέα Ασία». Η αυξανόμενη εμπλοκή της Τουρκίας με το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και άλλες χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία καταδεικνύει ότι η στρατηγική της εμβέλεια επεκτείνεται ολοένα και περισσότερο στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία.
Η αυξανόμενη ναυτική παρουσία και οι αμυντικές σχέσεις της στον Ινδικό Ωκεανό αξίζουν επίσης μεγαλύτερης προσοχής από το Νέο Δελχί.
Οι πρόσφατες επισκέψεις του αρχηγού του στρατού του Μπαγκλαντές και του στρατάρχη του Πακιστάν στην Τουρκία αποτελούν μέρος αυτού του ευρύτερου προτύπου επέκτασης της στρατιωτικής εμπλοκής.
Για την Ινδία, επομένως, η ανησυχία δεν είναι απλώς ότι το Πακιστάν λαμβάνει πρόσθετη στρατιωτική βοήθεια. Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι το Πακιστάν θα μπορούσε να γίνει ολοένα και περισσότερο ένας αγωγός μέσω του οποίου η Τουρκία επεκτείνει το στρατηγικό της αποτύπωμα στη Νότια Ασία.
Η Σαουδική Αραβία αναζητά ασφάλεια
Ταυτόχρονα, το Νέο Δελχί δεν θα πρέπει να ερμηνεύσει τη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας στη συμφωνία ως ένδειξη ότι το Ριάντ σκοπεύει να εγκαταλείψει τη σχέση του με την Ινδία.
Η Σαουδική Αραβία έχει ισχυρά οικονομικά, ενεργειακά και στρατηγικά συμφέροντα στην Ινδία. Ο πρωταρχικός στόχος της με την ένταξη σε μια αμυντική συμφωνία αυτού του είδους είναι πιθανό να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζει στη Μέση Ανατολή, ιδίως εκείνες που προέρχονται από το Ιράν και τις ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν.
Συνεπώς, η Ινδία πρέπει να κάνει διάκριση μεταξύ των στρατηγικών απαιτήσεων της Σαουδικής Αραβίας και των ευρύτερων γεωπολιτικών φιλοδοξιών της Τουρκίας.
Ο κίνδυνος για το Νέο Δελχί προκύπτει από την αλληλεπίδραση μεταξύ των τριών χωρών. Οι οικονομικοί πόροι της Σαουδικής Αραβίας μπορούν να ενισχύσουν τη στρατιωτική ικανότητα του Πακιστάν.
Το Πακιστάν μπορεί να παρέχει ανθρώπινο δυναμικό, στρατιωτικές υποδομές και γεωγραφική πρόσβαση.
Η Τουρκία μπορεί να παρέχει προηγμένη αμυντική τεχνολογία, εκπαίδευση και συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών. Μαζί, αυτές οι δυνατότητες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα σημαντικά πιο ικανό πακιστανικό στρατιωτικό οικοσύστημα. Αυτή είναι μια διαφορετική εξίσωση από την προηγούμενη σχέση Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν.
Στρατηγική παγίδευση
Κατά ειρωνικό τρόπο, η συμφωνία που προσφέρει στο Πακιστάν οικονομικά και στρατιωτικά οφέλη θα μπορούσε ταυτόχρονα να δημιουργήσει νέα προβλήματα ασφαλείας για το Ισλαμαμπάντ.
Το Πακιστάν αντιμετωπίζει ήδη ένα επιδεινούμενο περιβάλλον εσωτερικής ασφάλειας, ιδίως στο Μπαλουχιστάν και κατά μήκος των δυτικών συνόρων του.
Η μεγαλύτερη εμπλοκή στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να επεκτείνει περαιτέρω τους στρατιωτικούς του πόρους.
Αυτή η ανησυχία δεν είναι απλώς θεωρητική. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με το Ιράν το 2026, το Πακιστάν φέρεται να ανέπτυξε περίπου 8.000 στρατιώτες, μια μοίρα μαχητικών αεροσκαφών και ένα σύστημα αεράμυνας στη Σαουδική Αραβία στο πλαίσιο της υπάρχουσας συμφωνίας αμοιβαίας άμυνας με το Ριάντ.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η στενότερη ευθυγράμμιση του Πακιστάν με τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία θα μπορούσε να περιπλέξει τη σχέση του με το Ιράν.
Το Πακιστάν μοιράζεται σύνορα μήκους περίπου 900 χιλιομέτρων με το Ιράν, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε επιδείνωση των διμερών σχέσεων ιδιαίτερα ευαίσθητη για το Ισλαμαμπάντ.
Το Ιράν ιστορικά αντιμετώπιζε τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία μέσα από το πρίσμα του περιφερειακού ανταγωνισμού, ενώ οι ένοπλες ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν παραμένουν στο επίκεντρο πολλών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.
Η Τεχεράνη έχει ήδη αντιδράσει επικριτικά στη νέα αμυντική συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας-Πακιστάν, προειδοποιώντας ότι μια τέτοια συμφωνία δεν θα παρείχε απαραίτητα στη Σαουδική Αραβία μεγαλύτερη ασφάλεια.
Η αυτονομιστική εξέγερση στο Μπαλουχιστάν
Μπαλουχιστάν, οι αυτονομιστές κλείνουν τους δρόμους
Εάν το Πακιστάν θεωρηθεί από την Τεχεράνη ότι υποστηρίζει άμεσα σαουδαραβικούς ή τουρκικούς στρατιωτικούς στόχους εναντίον ιρανικών συμφερόντων, το Ισλαμαμπάντ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αυξημένη διπλωματική και ασφαλιστική πίεση κατά μήκος των δυτικών συνόρων του.
Αυτό θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για το ήδη εύθραυστο περιβάλλον ασφαλείας του Πακιστάν στο Μπαλουχιστάν, όπου το Ισλαμαμπάντ αντιμετωπίζει ταυτόχρονα τη βία των μαχητών και την αυτονομιστική εξέγερση.
Το Πακιστάν μπορεί επομένως να βρεθεί παγιδευμένο ανάμεσα σε ανταγωνιστικές στρατηγικές απαιτήσεις: εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας από τη Σαουδική Αραβία, εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία, διατήρηση της σχέσης του με την Κίνα, διαχείριση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και αποφυγή άμεσης αντιπαράθεσης με το Ιράν.
Ταυτόχρονα, το Πακιστάν προσπάθησε να τοποθετηθεί ως μεσολαβητής στην κρίση που σχετίζεται με το Ιράν, καθιστώντας την εξισορρόπηση ακόμη πιο περίπλοκη.
Το Πακιστάν μπορεί να πιστεύει ότι η συμφωνία του προσδίδει στρατηγική σημασία. Αλλά η στρατηγική σημασία μπορεί επίσης να γίνει στρατηγική παγίδευση.
Μόλις το Πακιστάν δεσμεύσει στρατιωτικές, μυστικές και υλικοτεχνικές δυνατότητες για τα συμφέροντα ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, η απόσυρση από αυτές τις δεσμεύσεις θα μπορούσε να γίνει ολοένα και πιο δύσκολη.
Η εμπειρία της κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης σύγκρουσης έχει ήδη δείξει πόσο γρήγορα οι δεσμεύσεις της για ασφάλεια στη Σαουδική Αραβία μπορούν να διασταυρωθούν με τις σχέσεις της με την Τεχεράνη.
Η χώρα θα μπορούσε σταδιακά να βρεθεί να πολεμά -ή να αναμένεται να υποστηρίξει επιχειρήσεις- σε θέατρα μαχών πολύ μακριά από τα άμεσα εθνικά της συμφέροντα.
Νέα στρατηγική πρόκληση για την Ινδία
Συνεπώς, η συμφωνία πρέπει να εξεταστεί πέρα από την επίσημη διατύπωσή της.
Πίσω από το αμυντικό σύμφωνο κρύβεται ένας πολύ μεγαλύτερος γεωπολιτικός ανταγωνισμός που περιλαμβάνει το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Πακιστάν και άλλες περιφερειακές δυνάμεις. Κάθε χώρα προσπαθεί να οικοδομήσει στρατηγικό βάθος και να εξασφαλίσει εταίρους πριν από την επόμενη φάση αστάθειας στη Μέση Ανατολή.
Η Τουρκία επιθυμεί μεγαλύτερη επιρροή σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Η Σαουδική Αραβία επιθυμεί προστασία από περιφερειακές απειλές, ενώ παράλληλα επιδιώκει τον οικονομικό της μετασχηματισμό. Το Πακιστάν θέλει οικονομικούς πόρους, στρατιωτική τεχνολογία και διεθνή σημασία. Τα συμφέροντά τους αλληλεπικαλύπτονται, αλλά δεν είναι πανομοιότυπα.
Αυτό δημιουργεί τόσο ευκαιρίες όσο και κινδύνους.
Για το Πακιστάν, τα άμεσα οφέλη μπορεί να είναι σημαντικά: οικονομική βοήθεια από τη Σαουδική Αραβία, ενεργειακή υποστήριξη, μεγαλύτερη στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία, πρόσβαση σε αμυντική τεχνολογία και βελτιωμένη διεθνής προβολή. Αλλά το μακροπρόθεσμο κόστος θα μπορούσε να είναι εξίσου σημαντικό εάν το Πακιστάν εμπλακεί ολοένα και περισσότερο σε συγκρούσεις που δεν εξυπηρετούν άμεσα τα εθνικά του συμφέροντα.
Για την Ινδία, εν τω μεταξύ, η εμφάνιση αυτής της τριμερούς σχέσης ασφαλείας δημιουργεί μια νέα στρατηγική πρόκληση.
Η Τουρκία έχει ήδη δείξει την προθυμία της να υποστηρίξει πολιτικά και στρατιωτικά το Πακιστάν.
Οι φιλοδοξίες της Άγκυρας στη Νότια Ασία, η δέσμευσή της με άλλες χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία και η αυξανόμενη θαλάσσια και αμυντική της παρουσία στον Ινδικό Ωκεανό δείχνουν ότι το Νέο Δελχί δεν μπορεί να βλέπει τη σχέση της Τουρκίας με το Πακιστάν απλώς ως διμερές ζήτημα.
Η σύγκλιση μεταξύ Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ στο πολιτικό Ισλάμ προσθέτει επίσης ένα ακόμη επίπεδο σε αυτή τη σχέση, δημιουργώντας ενδεχομένως μεγαλύτερο ιδεολογικό και στρατηγικό συντονισμό σε ολόκληρη την περιοχή.
Συνεπώς, η Ινδία πρέπει να παρακολουθεί στενά την εφαρμογή της συμφωνίας και να αξιολογήσει πώς αυτή μεταφράζεται σε πρακτική συνεργασία σε τομείς όπως η ανταλλαγή πληροφοριών, οι στρατιωτικές ασκήσεις, η αμυντική-βιομηχανική συνεργασία, η μεταφορά τεχνολογίας και οι στρατιωτικές αναπτύξεις.
Το Νέο Δελχί θα πρέπει επίσης να εμβαθύνει τη συνεργασία του με χώρες που συμμερίζονται ανησυχίες σχετικά με το επεκτεινόμενο στρατηγικό αποτύπωμα της Τουρκίας, να ενισχύσει τις δικές του αμυντικές, ναυτιλιακές και μυστικές δυνατότητες και να εντείνει τη συνεργασία του με άλλους εταίρους του Κόλπου -ιδίως στον τομέα της άμυνας, των μυστικών υπηρεσιών, της ναυτιλιακής και οικονομικής συνεργασίας- για να διασφαλίσει ότι τα στρατηγικά του συμφέροντα θα παραμείνουν προστατευμένα εν μέσω των εξελισσόμενων ευθυγραμμίσεων ασφαλείας της περιοχής.
Το Νέο Δελχί πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι η Μέση Ανατολή έχει αλλάξει σημαντικά.
Η περιοχή που αναδύεται από τον πόλεμο στο Ιράν δεν είναι το ίδιο στρατηγικό περιβάλλον που υπήρχε πριν από τη σύγκρουση.
Η μεταβαλλόμενη αντίληψη για τις απειλές και η αναζήτηση νέων συνεργασιών στον τομέα της ασφάλειας σημαίνουν ότι η Ινδία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται σε προηγούμενες υποθέσεις σχετικά με τις περιφερειακές ευθυγραμμίσεις.
Ταυτόχρονα, η Ινδία θα πρέπει να συνεχίσει να συνεργάζεται με τη Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ έχει δείξει ότι εκτιμά τη σχέση του με το Νέο Δελχί και η Ινδία θα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι η αυξανόμενη στρατηγική της συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία δεν χρειάζεται να υπονομευθεί από τις ρυθμίσεις ασφαλείας της τελευταίας με το Πακιστάν.
Ο στόχος για την Ινδία δεν θα πρέπει να είναι να αναγκάσει τη Σαουδική Αραβία να επιλέξει μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν.
Αντίθετα, το Νέο Δελχί θα πρέπει να διασφαλίσει ότι η Σαουδική Αραβία κατανοεί τις πιθανές συνέπειες του να επιτρέψει στους οικονομικούς και στρατηγικούς της πόρους να ενισχύσουν τις δυνατότητες που θα μπορούσαν τελικά να στραφούν εναντίον των ινδικών συμφερόντων.
Καθώς η γεωπολιτική σκακιέρα γίνεται όλο και πιο περίπλοκη και σύνθετη, το Πακιστάν μπορεί να πιστεύει ότι έχει αποκτήσει στρατηγική μόχλευση εισερχόμενο σε αυτή τη ρύθμιση, αλλά έχει εισέλθει σε ένα πολύ μεγαλύτερο παιχνίδι στο οποίο οι συνέπειες θα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες στο να ελεγχθούν.
Η Μαρία Καρυστιανού απαντά στις μαζικές αποχωρήσεις στελεχών από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και εξαπολύει βολές κατά του Θανάση Αυγερινού.
Με ευθείες βολές και ξεκάθαρα μηνύματα απάντησε η επικεφαλής του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Μαρία Καρυστιανού, στον απόηχο της ρήξης που προκάλεσε η αποχώρηση 22 μελών. Νωρίς το πρωί της Δευτέρας (10.08.2026), η πρόεδρος του φορέα τοποθετήθηκε δημόσια για την εσωκομματική αναταραχή, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην περίπτωση του Θανάση Αυγερινού. Όπως υπογράμμισε, η πρωτοβουλία για την ένταξή του ανήκε στον ίδιο, σχολιάζοντας παράλληλα τον έντονο θόρυβο που προκλήθηκε κατά την αποχώρησή του.
Ξεκαθαρίζοντας τη στάση της απέναντι στις πρόσφατες εξελίξεις, η κυρία Καρυστιανού υπογράμμισε: «Δεν μπορώ να δεχθώ εκβιασμούς από ανθρώπους που ήταν δίπλα στο κίνημα», αφήνοντας σαφείς αιχμές για τα κίνητρα ορισμένων προσώπων που προσέγγισαν τον πολιτικό της σχηματισμό.
Η απάντηση για το «διευθυντήριο» και τις παραιτήσεις
Κληθείσα να σχολιάσει τις αιτιάσεις περί αυταρχικών πρακτικών και ελέγχου από το ηγετικό δίδυμο της ίδιας με τη Μαρία Γρατσία, η πρόεδρος του κόμματος διέψευσε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς. Εξήγησε πως η λήψη των αποφάσεων είναι συλλογική διαδικασία που ανήκει ξεκάθαρα στα μέλη του πολιτικού συμβουλίου.
Εκφράζοντας την απογοήτευσή της για τη συμπεριφορά των αποχωρησάντων, τόνισε χαρακτηριστικά: «Έχω δεχθεί πιέσεις από το σύστημα. Τρεις – τέσσερις από αυτούς ήταν γραμμένοι στο κόμμα, κανένας δεν είναι στέλεχος, είμαστε στρατιώτες, μέλη πολιτικού συμβουλίου. Όλοι μαζί παίρνουμε τις αποφάσεις. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν απλά φίλοι του κόμματος, πολλούς δεν τους ξέρω καν. Ο τρόπος που έφυγαν μου δείχνει δολιότητα. Έρχονται σε εμάς να βγουν φωτογραφίες, μετά τους πλησιάζει το σύστημα και λίγες μέρες μετά δηλώνουν πως αποχωρούν. Τον κύριο που αποχώρησε χθες δεν τον έχω δει ποτέ. Δεν έχει συνεισφέρει σε τίποτα».
Συμπληρώνοντας την τοποθέτησή της γύρω από τις δυναμικές που αναπτύχθηκαν, σημείωσε: «Μπορεί να μας προσέγγισαν κάποιοι άνθρωποι πιστεύοντας ότι ως γυναίκες μπορούν εύκολα να μας διαχειριστούν αλλά δεν τους βγήκε. Μην μετράμε αυτούς που έφυγαν από δίπλα μας με τόσο θορυβώδη τρόπο».
Το μήνυμα στον Θανάση Αυγερινό
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον δημοσιογράφο Θανάση Αυγερινό. Η Μαρία Καρυστιανού αποκάλυψε πως είχε διαπιστώσει εγκαίρως προσπάθειες δημιουργίας ξεχωριστής τάσης εντός της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», καλώντας τον πλέον να καταθέσει δημόσια τις αποδείξεις για όσα της καταλογίζει.
«Περιμένω από τον Αυγερινό τα αποδεικτικά στοιχεία. Μέχρι την προηγούμενη ημέρα είχαμε καλή σχέση, ας αποδείξει δημόσια ότι ευσταθούν αυτά που είπε. Μας αιφνιδίασε. Με το που αποχώρησε, βγήκε ένα ολόκληρο σύστημα που μέσα σε ώρες συντονίστηκε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος υπέρ του Αυγερινού. Πόσο αυταρχικό μπορεί να είναι ένα κίνημα όταν στους κόλπους του δημιουργήθηκε ένα τέτοιο παρακίνημα; Την γέννησή του αντιληφθήκαμε πριν την γέννηση του δικού μας κόμματος αλλά περίμενα να δούμε πως θα εξελιχθεί. Περίμενα μία καθαρή εξήγηση, εξεπλάγην διπλά. Περίμενα ότι θα υπήρχε καθαρότητα», επισήμανε εμφατικά.
Απαντώντας στις βολές του δημοσιογράφου, η ίδια αναφέρθηκε στον τομέα της επικοινωνίας, διευκρινίζοντας πως η ίδρυση Γραφείου Τύπου αποτελούσε ειλημμένη απόφαση του πολιτικού συμβουλίου.
«Ο Αυγερινός ήρθε σε εμάς, μας έβλεπε. Αυτά που λέω εγώ είναι τα ίδια, δεν θα αλλάξω. Ήρθε σε εμάς γνωρίζοντας το πλαίσιο λειτουργίας. Ανέλαβε τον τομέα της επικοινωνίας χωρίς να του το αναθέσει κάποιος, επειδή ήταν δημοσιογράφος. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εγώ δεν μπορούσε να κρίνω πως δεν πηγαίνει καλά το κομμάτι αυτό. Επέμενε σε μία συγκεκριμένη τακτική. Αποφασίσαμε ότι χρειαζόμασταν ένα Γραφείο Τύπου», κατέληξε η επικεφαλής του κόμματος.
Παράλληλα, η κυρία Καρυστιανού έκανε γνωστό πως ο προγραμματικός σχεδιασμός του κόμματος θα δοθεί στη δημοσιότητα στα τέλη Αυγούστου, ενώ το τελικό πρόγραμμα θα παρουσιαστεί επίσημα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ).
Ο ανιχνευτής ATLAS στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN, όπου οι φυσικοί αναζητούν ενδείξεις σωματιδίων και αλληλεπιδράσεων πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο. | Φωτογραφία: CERN
Οι νέες αναλύσεις από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων δεν αποκάλυψαν άγνωστα σωματίδια, έθεσαν όμως αυστηρότερα όρια σε ορισμένα από τα σημαντικότερα σενάρια πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο.
Οι τελευταίες αναζητήσεις του πειράματος ATLAS στο CERN δεν έφεραν τη μεγάλη ανακάλυψη που αναμένει η σωματιδιακή φυσική μετά τον εντοπισμό του μποζονίου Higgs. Τα νέα αποτελέσματα, τα οποία παρουσιάστηκαν στο διεθνές συνέδριο ICHEP 2026, δεν δείχνουν κάποια στατιστικά πειστική απόκλιση από το Καθιερωμένο Πρότυπο — την εξαιρετικά επιτυχημένη, αλλά ελλιπή, θεωρία που περιγράφει τα γνωστά στοιχειώδη σωματίδια και τις αλληλεπιδράσεις τους.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το ATLAS απέδειξε πως δεν υπάρχει άγνωστη φυσική. Οι επιστήμονες εξέτασαν συγκεκριμένα υποθετικά σωματίδια και μηχανισμούς: μακρόβια σωματίδια που θα διασπώνταν μακριά από το σημείο της σύγκρουσης, βαριά νετρίνα Majorana, νέα βαριά μποζόνια και πρόσθετα σωματίδια που θα μπορούσαν να συνδέονται με τον τομέα Higgs. Καμία από αυτές τις αναζητήσεις δεν παρήγαγε σήμα αρκετά ισχυρό ώστε να θεωρηθεί ανακάλυψη.
Η ουσιαστική πρόοδος βρίσκεται αλλού: το ATLAS απέκλεισε μεγαλύτερες περιοχές πιθανών μαζών και συζεύξεων, βελτίωσε θεαματικά την ευαισθησία του σε ασυνήθιστες υπογραφές και πλησίασε περισσότερο στη μέτρηση της εξαιρετικά σπάνιας παραγωγής δύο μποζονίων Higgs. Εκεί καταγράφηκε μια ενδιαφέρουσα ανοδική διακύμανση, η οποία όμως παραμένει συμβατή με το Καθιερωμένο Πρότυπο και δεν αποτελεί ένδειξη νέας φυσικής.
Με άλλα λόγια, ο χάρτης του αγνώστου έγινε μικρότερος — αλλά το άγνωστο δεν εξαφανίστηκε. Κάθε νέα περιοχή που αποκλείεται περιορίζει τις διαθέσιμες θεωρητικές εκδοχές και υποδεικνύει πού πρέπει να στραφούν οι επόμενες αναζητήσεις του LHC.
Η πιο ακριβής διατύπωση είναι ότι οι συγκεκριμένες αναλύσεις του ATLAS δεν βρήκαν στατιστικά πειστική ένδειξη νέας φυσικής. Δεν αποδεικνύουν ότι «δεν υπάρχει φυσική πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο»· αποκλείουν συγκεκριμένα μοντέλα και περιοχές παραμέτρων.
Τι παρουσίασε το ATLAS στο ICHEP 2026
Το συνέδριο ICHEP 2026 πραγματοποιήθηκε στη Νατάλ της Βραζιλίας, από τις 30 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου. Το ATLAS παρουσίασε αποτελέσματα από:
ολόκληρο το Run 2 του LHC, στα 13 TeV,
μεγάλο μέρος του Run 3, στα 13,6 TeV,
σε ορισμένες αναλύσεις, συνδυασμό των δύο συνόλων δεδομένων.
Το TeV εκφράζει την ενέργεια σύγκρουσης των πρωτονίων και όχι την ενέργεια ενός μεμονωμένου παραγόμενου σωματιδίου. Η μικρή αύξηση από τα 13 στα 13,6 TeV είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για την παραγωγή πολύ βαριών, σπάνιων σωματιδίων.
Πολλά υποθετικά σωματίδια δεν θα διασπώνταν αμέσως στο σημείο της σύγκρουσης. Θα ταξίδευαν από ένα χιλιοστό έως δεκάδες εκατοστά και κατόπιν θα διασπώνταν μέσα στον ανιχνευτή. Αυτό θα δημιουργούσε:
ίχνη που δεν ξεκινούν από το σημείο σύγκρουσης,
μια δευτερεύουσα ή «εκτοπισμένη» κορυφή,
ενδεχομένως ένα μιόνιο που επίσης δεν δείχνει προς την αρχική σύγκρουση.
Η νέα ανάλυση χρησιμοποίησε 164 fb⁻¹ δεδομένων του Run 3, τα οποία συλλέχθηκαν στα 13,6 TeV μεταξύ 2022 και 2024. Ένας νέος μηχανισμός σκανδαλισμού μπορούσε να καταγράφει εκτοπισμένα μιόνια με εγκάρσια ορμή μόλις 20 GeV — γεγονός που άνοιξε την αναζήτηση και σε σωματίδια ηλεκτρασθενούς κλίμακας.
Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική περίσσεια γεγονότων. Το ATLAS έθεσε:
όρια στην «ορατή» ενεργό διατομή έως 0,018 fb,
κορυφαίους διεθνώς περιορισμούς σε ορισμένα μοντέλα υπερσυμμετρίας με παραβίαση της συμμετρίας R,
βελτίωση των προηγούμενων ορίων στην ενεργό διατομή έως και κατά δύο τάξεις μεγέθους σε ορισμένα σενάρια.
Με απλά λόγια: αν αυτά τα μακρόβια σωματίδια παράγονται με τους ρυθμούς και έχουν τις μάζες και τους χρόνους ζωής που προβλέπουν τα εξεταζόμενα μοντέλα, ένα σημαντικό μέρος αυτών των σεναρίων θα έπρεπε ήδη να έχει φανεί. Ανάλυση του ATLAS για τα μακρόβια σωματίδια.
2. Βαριά νετρίνα Majorana: γιατί έχουν σημασία
Ένα νετρίνο Majorana θα ήταν το ίδιο με το αντισωματίδιό του. Μια τέτοια ανακάλυψη θα βοηθούσε να εξηγηθεί:
γιατί τα γνωστά νετρίνα έχουν τόσο μικρές μάζες,
γιατί η ύλη επικράτησε της αντιύλης στο Σύμπαν,
αν παραβιάζεται η διατήρηση του λεπτονικού αριθμού.
Το ATLAS αναζήτησε βαριά νετρίνα Majorana μέσω σκέδασης διανυσματικών μποζονίων. Το χαρακτηριστικό σήμα ήταν δύο λεπτόνια ίδιου ηλεκτρικού φορτίου, με τουλάχιστον ένα ταυ:
(\tau^\pm\tau^\pm),
(e^\pm\tau^\pm),
(\mu^\pm\tau^\pm).
Χρησιμοποιήθηκαν 140 fb⁻¹ δεδομένων του Run 2 στα 13 TeV. Δεν βρέθηκε σημαντική απόκλιση από το αναμενόμενο υπόβαθρο του Καθιερωμένου Προτύπου.
Η ανάλυση περιόρισε την ανάμειξη των υποθετικών βαριών νετρίνων με τα νετρίνα ταυ για μάζες από 92 GeV έως 6,5 TeV. Πάνω από το 1 TeV τα όρια βελτιώθηκαν, ενώ η αναζήτηση κάλυψε για πρώτη φορά μάζες πάνω από περίπου 1,5 TeV σε αυτόν τον συγκεκριμένο μηχανισμό και τελικό κανάλι. Μελέτη για τα βαριά νετρίνα Majorana.
Αυτό δεν αποκλείει γενικά τα νετρίνα Majorana. Αποκλείει μόνο συνδυασμούς μάζας και έντασης ανάμειξης στους οποίους η συγκεκριμένη διαδικασία θα ήταν αρκετά συχνή ώστε να ανιχνευθεί.
3. Βαρύς συντονισμός (Z’): κανένα νέο «εξόγκωμα»
Μια κλασική μέθοδος αναζήτησης νέου σωματιδίου είναι η εξέταση της αναλλοίωτης μάζας ζευγών ηλεκτρονίων ή μιονίων. Ένα νέο βαρύ μποζόνιο (Z’) που διασπάται σε δύο λεπτόνια θα εμφανιζόταν ως εξόγκωμα στο συνεχές φάσμα:
Δεν βρέθηκε σημαντική κορυφή. Σε επίπεδο εμπιστοσύνης 95%, τέθηκαν τα αυστηρότερα μέχρι σήμερα όρια για τα συγκεκριμένα πρότυπα αναφοράς:
Υποθετικό μποζόνιο
Κατώτερο όριο μάζας
(Z’_{\mathrm{SSM}})
5,5 TeV
(Z’_{\chi})
5,1 TeV
(Z’_{\psi})
4,8 TeV
Τα όρια εξαρτώνται από το μοντέλο: ένα σωματίδιο με ασθενέστερη σύζευξη προς ηλεκτρόνια και μιόνια θα μπορούσε να έχει μικρότερη μάζα και να μην έχει ακόμη εντοπιστεί. Ανάλυση των βαρέων διλεπτονικών συντονισμών.
4. Πρόσθετα βαθμωτά σωματίδια (X) και (S)
Πολλές επεκτάσεις του τομέα Higgs προβλέπουν πρόσθετα βαθμωτά σωματίδια. Το ATLAS εξέτασε τη διαδοχή:
[
X\rightarrow SH,\qquad S\rightarrow b\bar b,\qquad H\rightarrow b\bar b.
]
Το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν τέσσερα κουάρκ bottom. Η έρευνα κάλυψε:
μάζες (X) από 300 GeV έως 6 TeV,
μάζες (S) από 70 GeV έως 5 TeV.
Εξετάστηκαν τόσο γεγονότα στα οποία τα προϊόντα διάσπασης σχηματίζουν χωριστούς πίδακες όσο και περιπτώσεις πολύ βαρέων σωματιδίων, όπου οι πίδακες συγχωνεύονται λόγω της μεγάλης ώθησης.
Δεν βρέθηκε σημαντική περίσσεια. Τα ανώτατα όρια στην ενεργό διατομή επί την πιθανότητα διάσπασης κυμαίνονται, ανάλογα με τις μάζες, από 0,7 fb έως 2,6 pb. Αναζήτηση των βαθμωτών (X) και (S).
5. Διπλή παραγωγή Higgs: το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα
Η παραγωγή δύο μποζονίων Higgs είναι εξαιρετικά σπάνια. Έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή μπορεί να μετρήσει την αυτοσύζευξη του Higgs — δηλαδή πόσο ισχυρά αλληλεπιδρά το πεδίο Higgs με τον εαυτό του.
Το ATLAS αναζήτησε:
[
HH\rightarrow b\bar b\tau^+\tau^-.
]
Η ανάλυση χρησιμοποίησε συνολικά 196 fb⁻¹:
140 fb⁻¹ στα 13 TeV,
56 fb⁻¹ στα 13,6 TeV.
Με νέο ταξινομητή μηχανικής μάθησης, καλύτερη αναγνώριση πιδάκων bottom και νέους μηχανισμούς καταγραφής, η αναμενόμενη ευαισθησία βελτιώθηκε κατά περίπου 60% έναντι της προηγούμενης ανάλυσης.
Ο μετρούμενος ρυθμός ήταν:
[
\mu_{HH}=2{,}6^{+1{,}4}_{-1{,}0},
]
δηλαδή η κεντρική τιμή ήταν 2,6 φορές η πρόβλεψη του Καθιερωμένου Προτύπου. Η περίσσεια σε σχέση με την υπόθεση ότι δεν παράγονται καθόλου ζεύγη Higgs είχε σημασία 2,6σ.
Αυτό ακούγεται ενδιαφέρον, αλλά δεν αποτελεί ανακάλυψη:
το όριο για «ένδειξη» είναι συνήθως 3σ,
το όριο για ανακάλυψη είναι 5σ,
το αποτέλεσμα απέχει μόλις 1,65σ από την πρόβλεψη του Καθιερωμένου Προτύπου.
Άρα τα δεδομένα είναι συμβατά τόσο με μια στατιστική διακύμανση όσο και με την αναμενόμενη παραγωγή δύο Higgs. Δεν υπάρχει ακόμη αξιόπιστη ένδειξη ανωμαλίας.
Για τον πολλαπλασιαστή της αυτοσύζευξης του Higgs, (\kappa_\lambda), το ATLAS απέκλεισε στο 95% επίπεδο εμπιστοσύνης όλες τις τιμές εκτός των διαστημάτων:
Τα αποτελέσματα δεν είναι «άλλη μία αποτυχία του LHC». Έχουν τρία ουσιαστικά αποτελέσματα:
Στενεύουν τον χώρο στον οποίο μπορεί να κρύβεται η νέα φυσική. Απλά μοντέλα με μεγάλα ποσοστά παραγωγής και ισχυρές συζεύξεις γίνονται όλο και δυσκολότερο να υποστηριχθούν.
Ανοίγουν νέους πειραματικούς χώρους. Η αναζήτηση εκτοπισμένων κορυφών και μιονίων εξετάζει γεγονότα που παλαιότερα μπορούσαν να διαφύγουν από τα συστήματα καταγραφής.
Το ATLAS αρχίζει να αποκτά πραγματική ευαισθησία στη διπλή παραγωγή Higgs. Η μέτρηση δεν είναι ακόμη ακριβής, αλλά έχει περάσει από την καθαρή αναζήτηση σε μια πρώτη, έστω πολύ αβέβαιη, εκτίμηση του ρυθμού.
Το συμπέρασμα είναι: καμία νέα ανακάλυψη στο ICHEP 2026, αλλά σημαντικά αυστηρότεροι περιορισμοί και μια ενδιαφέρουσα —όχι ακόμη σημαντική— ανοδική διακύμανση στη διπλή παραγωγή Higgs. Ο συνολικός κατάλογος βρίσκεται στη σύνοψη αποτελεσμάτων ICHEP 2026 του ATLAS.
Η κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους με τον Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Οδυσσέα, αναδείχθηκε η πιο εμπορική ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, ξεπερνώντας τα 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια αφήνοντας πίσω το «The Dark Knight Rises» του 2012 με 1,08 δισ. δολάρια.
Παράλληλα έγινε η πιο κερδοφόρα κυκλοφορία στην ιστορία του IMAX με 289 εκατομμύρια δολάρια, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του «Avatar» του 2009 με 271 εκατ. δολάρια.
Αυτή τη στιγμή, αποτελεί τη δεύτερη πιο εμπορική ταινία της χρονιάς, πίσω από το «Spider-Man: Brand New Day» των 1,67 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά και τη δεύτερη πιο επιτυχημένη παραγωγή με R-rated χαρακτηρισμό στην ιστορία του κινηματογράφου, μετά το «Deadpool & Wolverine» του 2024 με 1,3 δισ. δολάρια.
Τα ορόσημα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς το φιλμ απέχει πολύ από το να ολοκληρώσει την πορεία του στις αίθουσες. Μέχρι σήμερα, έχει αποφέρει 461 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και 643 εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο, μετρώντας συνολικά 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μάλιστα, μόνο κατά το τέταρτο σαββατοκύριακο προβολής του, κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των 110 εκατομμυρίων δολαρίων διεθνώς (79 εκατ. εκτός Αμερικής και 31,5 εκατ. στο αμερικανικό box office). Κι όλα αυτά, ενώ δεν έχει κάνει ακόμα πρεμιέρα στην Κίνα, τη δεύτερη μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά, όπου αναμένεται στις 14 Αυγούστου, σύμφωνα με το Variety.
Ο Νόλαν θεωρείται ο πιο εμπορικός σκηνοθέτης της γενιάς του, με τις συνολικές εισπράξεις των ταινιών του να ξεπερνούν τα 7 δισ. δολάρια ενώ τρεις από αυτές, «Η Οδύσσεια», «The Dark Knight» και «The Dark Knight Rises» έχουν σπάσει το περιζήτητο φράγμα του ενός δισεκατομμυρίου.
Παράλληλα, το «Οπενχάιμερ» του 2023, η πρώτη ταινία του δημιουργού που απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, έφτασε πολύ κοντά με 975 εκατομμύρια δολάρια, ένα εντυπωσιακό νούμερο για μια τρίωρη ιστορική βιογραφία.
Η «Οδύσσεια» η οποία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 16 Ιουλίου και είναι η πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με τεχνολογία IMAX ακολουθεί το περιπετειώδες ταξίδι του Οδυσσέα προς την Ιθάκη μετά το τέλος του Τρωικού Πολέμου.
Στο καστ συμμετέχουν επίσης οι Αν Χάθαγουεϊ, Τομ Χόλαντ, Ζεντάγια, Ρόμπερτ Πάτινσον, Σαμάνθα Μόρτον, Σαρλίζ Θερόν, Λουπίτα Νιόνγκο, Έλιοτ Πέιτζ, Τζον Μπέρνθαλ και Τζον Λεγκουιζάμο.
Για όλους και για όλα μίλησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος – Φωτογραφία από βίντεο via EURO INSIDERS στο YouTube
Χρονικό ορίζοντα στην παρουσία του στην ενεργό διοίκηση του Παναθηναϊκού έβαλε για πρώτη φορά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, αποκαλύπτοντας ότι σε πέντε χρόνια φαντάζεται τον εαυτό του να παρακολουθεί την ομάδα ως απλός φίλαθλος.
Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο EURO INSIDERS podcast, ο ιδιοκτήτης της «πράσινης» ΚΑΕ μίλησε για το μέλλον του συλλόγου, αλλά και των παιδιών του, την εκτόξευση της αξίας του Παναθηναϊκού, τον Εργκίν Αταμάν, τις μεταγραφές, το NBA Europe και τις σχέσεις του με τον Ολυμπιακό και τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ξεκαθάρισε ότι ουδέποτε θεώρησε δεδομένο πως θα παραμείνει για πάντα στο τιμόνι του Παναθηναϊκού, εξηγώντας ότι σήμερα τον κρατούν στην ομάδα τόσο η ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται όσο και η σχέση του με τα εκατομμύρια των φίλων του συλλόγου.
«Αγαπώ τον Παναθηναϊκό, ας αρχίσουμε από αυτό. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η λέξη Παναθηναϊκός ακουγόταν κάθε δέκα λεπτά» είπε. Θυμήθηκε, ωστόσο, ότι το 2012 δεν επιθυμούσε να αναλάβει την ΚΑΕ και είχε αναζητήσει ακόμη και αγοραστή στο εξωτερικό.
«Έψαξα μέχρι και στη Νιγηρία να βρω αγοραστή. Ο πατέρας μου, όμως, μου ζήτησε: “Μην το κάνεις αυτό σε μένα, αυτή είναι η κληρονομιά μου”. Την συνεχίζω και κάνω πιστεύω το καλύτερο που μπορώ και νομίζω ότι πέρασα το επίπεδο που θα περίμενε» ανέφερε.
Μιλώντας για το τι τον κρατά σήμερα στον Παναθηναϊκό, ο Γιαννακόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στην ευθύνη που αισθάνεται απέναντι στον κόσμο της ομάδας.
«Ποτέ δεν είπα ότι θα είμαι εδώ για πάντα. Νιώθω όμως την υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους που δουλεύω μαζί τους. Έχω την ευθύνη απέναντι σε 3-4 εκατ. φίλους του Παναθηναϊκού, που ένα πρωί θα ξυπνήσουν με χαμόγελο και άλλο χωρίς. Τους σκέφτομαι πολύ» σημείωσε.
Στη συνέχεια έδωσε για πρώτη φορά μια σαφή εικόνα για το πώς φαντάζεται τον εαυτό του σε βάθος πενταετίας. Δείχνοντας ένα σημείο στην αυλή του σπιτιού του, είπε ότι εκεί σκοπεύει να τοποθετήσει μία τηλεόραση και «σε πέντε χρόνια σίγουρα» να παρακολουθεί τα παιχνίδια ως οπαδός.
«Θα έχω εδώ την καρέκλα, εδώ την τηλεόραση και θα φωνάζω “πρέπει να πάρεις ακόμη έναν σέντερ, ακόμη έναν πόιντ γκαρντ, ακόμη έναν σμολ φόργουορντ”» είπε. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η οικογένειά του βρίσκεται στον Παναθηναϊκό εδώ και περίπου 40 χρόνια και πως μια απόφαση αποχώρησης δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως κάτι προσωρινό.
«Δεν είναι από τις αποφάσεις που βγαίνεις και ξαναμπαίνεις. Αν πάρεις μία τέτοια απόφαση, δεν βλέπω κάτι να αλλάζει» ξεκαθάρισε.
«Η αποτίμηση ίσως είναι μισό δισεκατομμύριο»
Ο Γιαννακόπουλος στάθηκε και στην οικονομική εξέλιξη του ευρωπαϊκού μπάσκετ, εκτιμώντας ότι η αξία του Παναθηναϊκού έχει πολλαπλασιαστεί μέσα σε μία δεκαετία.
«Η αποτίμηση του Παναθηναϊκού πριν μία δεκαετία ήταν δεκάδες εκατομμύρια και τώρα είναι ίσως μισό δισεκατομμύριο» υποστήριξε.
Παραδέχθηκε ότι και αυτή η προοπτική αποτελεί έναν από τους παράγοντες που τον κάνουν να σκέφτεται τη μελλοντική εμπλοκή του, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν πρόκειται να μεταφέρει στα παιδιά του την υποχρέωση που αισθάνθηκε ο ίδιος το 2012.
«Εύχομαι στον Θεό να είναι υγιείς και, αν έχουν την οικονομική δυνατότητα, ας εμπλακούν. Οπότε είμαι με το ένα πόδι μέσα, με το ένα πόδι έξω. Θα δούμε» είπε.
Αναφερόμενος στην αγωνιστική πορεία του Παναθηναϊκού, ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ δεν χαρακτήρισε αποτυχημένη τη σεζόν, αν και παραδέχθηκε ότι οι προσδοκίες του ήταν υψηλότερες.
Υπενθύμισε ότι μετά την κατάκτηση της EuroLeague και του ελληνικού πρωταθλήματος η ομάδα επέστρεψε στο Final Four, ενώ στη συνέχεια αντιμετώπισε σειρά προβλημάτων.
Στάθηκε ιδιαίτερα στους τραυματισμούς, μεταξύ άλλων του Κέντρικ Ναν και του Κώστα Σλούκα, τον οποίο χαρακτήρισε «καρδιά και μυαλό στις κρίσιμες στιγμές».
«Ποτέ δεν είχαμε τη δυνατότητα να δούμε την ομάδα να παίζει όλη μαζί, οπότε δεν ξέρουμε πραγματικά τις δυνατότητές της» είπε. Τόνισε, πάντως, ότι θεωρεί τεράστια επιτυχία την εξέλιξη του ΟΑΚΑ και την απόκτηση ουσιαστικά ενός μόνιμου «σπιτιού» για την ομάδα.
«Έχουμε το καλύτερο γήπεδο στην Ευρώπη. Ποτέ πριν ο Παναθηναϊκός δεν είχε δικό του γήπεδο. Επενδύσαμε δεκάδες εκατομμύρια» ανέφερε, επισημαίνοντας παράλληλα τη μεγάλη ζήτηση για εισιτήρια και διαρκείας.
Για Αταμάν: «Τον αγαπούσα, τον αγαπώ και θα τον αγαπώ για πάντα»
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Εργκίν Αταμάν και στη δύσκολη απόφαση να ολοκληρωθεί η συνεργασία τους.
«Τον Εργκίν τον αγαπούσα, τον αγαπώ και θα τον αγαπώ για πάντα. Νομίζω ότι είναι ο τάλε κουάλε χαρακτήρας μου στο μπάσκετ. Έχουμε τα ίδια πιστεύω, την ίδια ψυχοσύνθεση» είπε.
Ο Γιαννακόπουλος αποκάλυψε ότι κατά τη διάρκεια της σεζόν υπήρχαν φωνές που ζητούσαν νωρίτερα αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, κάτι που ο ίδιος δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει. «Κόσμος έλεγε ότι θα έπρεπε να τον έχω αλλάξει νωρίτερα. Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό» ανέφερε.
Χαρακτήρισε μάλιστα την ημέρα που συναντήθηκε με τον Αταμάν για το τέλος της συνεργασίας τους ως «μία από τις πιο δύσκολες» της μπασκετικής του διαδρομής.
«Στο τέλος της ημέρας πήρα την απόφαση που θεωρούσα ότι επιχειρηματικά ήταν η καλύτερη. Αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο» συμπλήρωσε, εκτιμώντας ότι ο Τούρκος τεχνικός είχε μικρότερο μερίδιο ευθύνης για τα αποτελέσματα, από αυτό που του αποδόθηκε.
Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ επανέλαβε ότι δεν παρεμβαίνει στις μεταγραφικές επιλογές της ομάδας.
«Από το 2012 που ανέλαβα, ο μοναδικός παίκτης που έχω επιβάλει στην ομάδα ήταν ο Τζέισον Καπόνο το 2013. Ποτέ δεν εμπλέκομαι με τις μεταγραφές» είπε. Όπως εξήγησε, η διοίκηση καθορίζει κάθε χρόνο το διαθέσιμο μπάτζετ και στη συνέχεια ο προπονητής αποφασίζει πώς θα το αξιοποιήσει.
Μάλιστα, επικαλέστηκε σχόλιο που, όπως του μεταφέρθηκε, είχε κάνει ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: «Η καλύτερη ομάδα για να δουλέψεις είναι ο Παναθηναϊκός, γιατί ο Γιαννακόπουλος είναι ο μοναδικός πρόεδρος που δεν εμπλέκεται».
«Δεν ξέρω μπάσκετ. Το μόνο που ξέρω είναι τα τρίποντα. Μόνο αυτά μου αρέσουν. Για μένα ο Αλβέρτης είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου για πάντα» σχολίασε χαρακτηριστικά.
Ο Γιαννακόπουλος τοποθετήθηκε και για τις μεγάλες αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, εκφράζοντας την αντίθεσή του στο ενδεχόμενο διάσπασης των μεγάλων συλλόγων σε διαφορετικές διοργανώσεις.
«Δεν θα ήθελα να δω τα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης να χωρίζονται σε διάφορες λίγκες» είπε, αλλά αναγνώρισε την επιχειρηματική δυναμική του NBA Europe.
«Από επιχειρηματική σκοπιά, το NBA Europe θα πάει το μπάσκετ στο επόμενο επίπεδο» είπε, ασκώντας παράλληλα έντονη κριτική στην προηγούμενη διοίκηση της EuroLeague υπό τον Τζόρντι Μπερτομέου, την οποία κατηγόρησε ότι δεν αξιοποίησε τις δυνατότητες ανάπτυξης του αθλήματος.
Η σχέση με τον Βαγγέλη Μαρινάκη
Ερωτηθείς για τον Βαγγέλη Μαρινάκη, αποκάλυψε ότι οι δυο τους γνωρίζονται από τα χρόνια των σπουδών τους. «Έτυχε να σπουδάζουμε μαζί μία περίοδο και να ζούμε κοντά. Έχουμε μία σχέση αλληλοσεβασμού, αλλά δυστυχώς είναι στη λάθος ομάδα. Υποστηρίζει τη λάθος ομάδα» είπε.
Για τη σχέση Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο μπάσκετ, ο Γιαννακόπουλος επέλεξε σαφώς πιο αιχμηρό τόνο, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι οι φίλοι των «ερυθρόλευκων»… «έμαθαν τα τελευταία δέκα χρόνια ότι η μπάλα του μπάσκετ είναι πορτοκαλί και όχι ασπρόμαυρη».
Παράλληλα, υποστήριξε ότι στο παρελθόν είχε επιχειρήσει να κάνει κινήσεις αποκλιμάκωσης της έντασης, αναφέροντας ως παράδειγμα την κατασκευή κασκόλ μισού Παναθηναϊκού και μισού Ολυμπιακού με μήνυμα κατά της βίας, αλλά και πρότασή του να καθίσουν μαζί με τους Αγγελόπουλους στο γήπεδο.
Σε πιο προσωπικό επίπεδο, μίλησε εκτενώς για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί τις επιχειρήσεις του και για τη σχέση του με τους συνεργάτες του. Όπως είπε, βασική αρχή του είναι η εμπιστοσύνη και η απόλυτη ειλικρίνεια, ακόμη και όταν κάποιος συνεργάτης έχει κάνει ένα σοβαρό λάθος.
«Αν μου πεις το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, είμαι οκ, ας κάτσουμε κάτω κι ας βρούμε τη λύση. Αν μου πεις όμως ακόμα κι ένα αθώο ψέμα, έφυγες. Η αλήθεια κερδίζει χρόνο» ανέφερε.
Θύμισε επίσης ότι κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2010 οι επιχειρήσεις της οικογένειας δεν προχώρησαν σε απολύσεις ή μειώσεις μισθών, εξηγώντας ότι για τον ίδιο η προστασία των εργαζομένων είχε μεγαλύτερη σημασία από άλλες προτεραιότητες.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αναφέρθηκε και σε μια βαθιά προσωπική εμπειρία, λέγοντας ότι το 2020 πέρασε σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του. «Είχα πολλαπλά εμφράγματα. Πήγα και γύρισα τέσσερις φορές. Είδα το λευκό φως» είπε χαρακτηριστικά.
Όπως είπε, η εμπειρία αυτή και τα επόμενα χρόνια άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή.
Μίλησε επίσης για την πίστη του στην ιδιαίτερη «ενέργεια» συγκεκριμένων περιοχών της Ελλάδας, αναφέροντας τους Δελφούς, τη Δήλο και το Σούνιο, όπου, όπως υποστήριξε, αισθάνεται ότι αλλάζει η ψυχολογία του.
Κλείνοντας τις πιο προσωπικές αναφορές του, στάθηκε στην αξία που δίνει στην οικογένεια και στην αγάπη: «Το Νο1 πράγμα στη ζωή είναι η αγάπη. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου, είναι να τα αγαπάς».
Σοβαρές ενστάσεις για το νομοσχέδιο που φιλοδοξεί να καθορίσει το μέλλον των μαχητών του μετά τον αφοπλισμό τους διατυπώνει το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK), το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία διάλυσης.
Λίγες ώρες πριν το κείμενο κατατεθεί στο τουρκικό Κοινοβούλιο, η ηγεσία της οργάνωσης καταγγέλλει «λάθη και ελαττώματα», αξιώνει πολιτικές εγγυήσεις για τους μαχητές που θα καταθέσουν τα όπλα και επαναφέρει στο επίκεντρο το αίτημα για απελευθέρωση του Αμπντουλάχ Οτζαλάν.
Το PKK υποστηρίζει ότι το νομοσχέδιο δεν αντιμετωπίζει συνολικά το κουρδικό ζήτημα και αγνοεί σημαντικές προτάσεις που είχαν διατυπωθεί κατά την προετοιμασία του νομικού πλαισίου για την ειρηνευτική διαδικασία.
«Αυτός ο νόμος περιέχει σοβαρά λάθη και ελαττώματα» αναφέρει η ηγεσία του PKK σε ανακοίνωση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ANF, το οποίο θεωρείται προσκείμενο στο κουρδικό ένοπλο αυτονομιστικό κίνημα.
Όπως υποστηρίζει, δεν ελήφθησαν υπόψη οι προτάσεις της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής, που αφορούσαν «τον εκδημοκρατισμό και τη διευθέτηση του κουρδικού ζητήματος». Η οργάνωση επικρίνει ιδιαίτερα το γεγονός ότι το νομοσχέδιο επικεντρώνεται στον αφοπλισμό, χωρίς να αναφέρεται ρητά στο κουρδικό ζήτημα.
«Το γεγονός ότι αναφέρεται μόνο στον αφοπλισμό, χωρίς να χρησιμοποιεί τον όρο “κουρδικό”, δείχνει ότι το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται στην ολότητά του» σημειώνει.
Η ηγεσία του PKK ζητά παράλληλα εγγυήσεις ότι, όσοι μαχητές παραδώσουν τα όπλα, θα έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν στη δημοκρατική πολιτική ζωή. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, θα πρέπει να μπορούν να συμμετέχουν σε αυτή, στη βάση της ελευθερίας της σκέψης και του συνεταιρίζεσθαι, χωρίς να κινδυνεύουν να οδηγηθούν στη φυλακή «εξαιτίας των όσων λένε».
Το νομοσχέδιο προβλέπει την επανένταξη στην πολιτική ζωή μόνο μέρους των μαχητών του PKK που θα καταθέσουν τα όπλα και δεν ανοίγει τον δρόμο για γενική αμνηστία. Το κείμενο υποστηρίζεται κυρίως από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το φιλοκουρδικό κόμμα DEM.
Μία από τις βασικές προβλέψεις του νομοσχεδίου αφορά στην αναστολή ποινικών διώξεων και της εκτέλεσης ποινών για ορισμένες παραβάσεις για χρονικό διάστημα από πέντε έως δέκα χρόνια.
Εφόσον μέσα σε αυτό το διάστημα δεν υπάρξει υποτροπή, οι σχετικές έρευνες θα τίθενται στο αρχείο και οι ποινές θα θεωρούνται ότι έχουν εκτιθεί, σύμφωνα με διάταξη του νομοσχεδίου, που έχει περιέλθει σε γνώση του Γαλλικού Πρακτορείου.
Από τον συγκεκριμένο μηχανισμό εξαιρούνται, ωστόσο, όσοι έχουν διαπράξει τα σοβαρότερα εγκλήματα -και ιδιαίτερα δολοφονίες. Μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στην τουρκική κυβέρνηση επισημαίνουν ότι η εξαίρεση αυτή αφορά και τον ιστορικό ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο οποίος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης.
Η τύχη του 77χρονου Οτζαλάν αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα «αγκάθια» της ειρηνευτικής διαδικασίας.
Ο ιδρυτής του PKK κρατείται σε απομόνωση από το 1999 και μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη διευκρίνιση από την Άγκυρα για το εάν και πώς θα μπορούσε να μεταβληθεί το καθεστώς κράτησής του.
Η ηγεσία του PKK προειδοποιεί ότι «πολλές από τις διατάξεις του νόμου θα παραμείνουν νεκρό γράμμα», εάν ο Οτζαλάν δεν αφεθεί ελεύθερος.
Ο ίδιος είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη νέα ειρηνευτική διαδικασία, καθώς το 2025 κάλεσε το PKK να καταθέσει τα όπλα, ανταποκρινόμενος στην πρωτοβουλία που είχαν δρομολογήσει οι τουρκικές αρχές προς τα τέλη του 2024.
Σε διαφορετικό τόνο από την ηγεσία του PKK, ο φυλακισμένος Κούρδος πολιτικός Σελαχατίν Ντεμιρτάς τάχθηκε υπέρ του νομοσχεδίου. Ο Ντεμιρτάς, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή από το 2016, εξέφρασε την ελπίδα ότι η ψήφισή του θα αποτελέσει ένα «νέο κρίσιμο στάδιο» στην «ιστορική ειρηνευτική προσπάθεια».
Ο πρώην συμπρόεδρος του κόμματος που εκπροσωπεί την κουρδική μειονότητα εκτίμησε μάλιστα ότι το νέο πλαίσιο «θα μεταμορφώσει ριζικά τη μοίρα της χώρας μας και της περιοχής μας».
Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
