Αρχική Blog Σελίδα 1075

Θρόμβωση: Πώς βλάπτει τις νέες αντικαρκινικές θεραπείες – Υψηλά ποσοστά θνητότητας σε ασθενείς με καρκίνο

Από
anixneuseis
-
0

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε

Ο καθηγητής αιματολογίας, Γρηγόρης, Γεροτζιάφας, εξηγεί στα “Π” με ποιους τρόπους μπορούν να προφυλαχθούν οι ογκολογικοί ασθενείς.

venizelos_v4
Βασιλης Βενιζελος

Ιδιαιτέρως σηµαντικές είναι οι νέες επιστηµονικές ιατρικές πληροφορίες που προέκυψαν από δύο κεντρικές συνεδρίες, η πρώτη µε θέµα τη θρόµβωση που προκαλείται από τον καρκίνο και η δεύτερη µε θέµα τις νέες σχετικές κατευθυντήριες οδηγίες (guidelines) εκ µέρους της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ESMO) για την πρόληψη και τη θεραπεία της εν λόγω νόσου.

Οι συνεδρίες πραγµατοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του ετήσιου πανευρωπαϊκού ογκολογικού συνεδρίου ESMO 2024. Το συνέδριο, ένα από τα δύο πλέον σηµαντικά διεθνώς στην Ογκολογία, έλαβε χώρα στις 13-17 Σεπτεµβρίου, στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, και συµµετείχαν σε αυτό περίπου 34.000 σύνεδροι.

Χαρακτηρίστηκε, όπως κάθε χρόνο, από την παγκόσµια επιρροή του σε κλινικούς γιατρούς, ερευνητές, υποστηρικτές ασθενών, δηµοσιογράφους και άλλους εκπροσώπους του κλάδου της Υγείας.

Μάλιστα, στην κατάρτιση των νέων guidelines της ESMO για την πρόληψη της θρόµβωσης που οφείλεται στον καρκίνο συµµετείχε ο διακεκριµένος Έλληνας καθηγητής Αιµατολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστηµίου της Σορβόννης, Γρηγόρης Γεροτζιάφας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το µέρος εκείνο των guidelines το οποίο αφορά την προφύλαξη από τη φλεβική θρόµβωση.

Τι είναι η φλεβική θρόμβωση

Τι είναι, όµως, η φλεβική θρόµβωση; Είναι η δηµιουργία θρόµβου, δηλαδή πηγµένου αίµατος, µέσα σε φλέβα, που προκαλεί µερική ή πλήρη απόφραξη του αυλού της φλέβας και, συγχρόνως, φλεγµονή (ερεθισµό) κατά µήκος της φλέβας που πάσχει. Ανατοµικές περιοχές οι οποίες πλήττονται συχνότερα είναι η λεκάνη, ο µηρός και η γάµπα, ενώ, πιο σπάνια, µπορεί να επηρεαστούν σηµεία όπως ο θώρακας και τα άνω άκρα. Αν δεν αντιµετωπιστεί ιατρικά, ένα τµήµα του θρόµβου υπάρχει κίνδυνος να αποσπαστεί και να φτάσει έως τους πνεύµονες, οπότε θα εµποδίζει τη ροή του αίµατος. Η περίπτωση αυτή ονοµάζεται πνευµονική εµβολή και ενδέχεται να αποβεί µοιραία, εάν δεν ανιχνευτεί και δεν αντιµετωπιστεί εγκαίρως, καθώς η θνητότητα λόγω πνευµονικής εµβολής χωρίς θεραπεία είναι πολύ υψηλή και κυµαίνεται στο 30%-50%, ανάλογα µε τη βαρύτητα της εµβολής, ενώ, αντιθέτως, µε θεραπεία η θνητότητα φτάνει µόλις το 1%-2%.

Πολύ πιο πλούσιος σε επιστηµονική εµπειρία, λοιπόν, από αυτό το σπουδαίο ετήσιο συνέδριο ESMO 2024, ο κ. Γεροτζιάφας εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ότι «η φλεβική θρόµβωση είναι ένα σηµαντικό πρόβληµα για τους ασθενείς µε καρκίνο. Η φλεβική θρόµβωση που σχετίζεται µε τον καρκίνο επηρεάζει τόσο την ποιότητα ζωής όσο και το προσδόκιµο ζωής των ογκολογικών ασθενών, δεδοµένου ότι είναι η υπ’ αριθµόν δύο αιτία θανάτου µετά τον ίδιο τον καρκίνο… Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο κίνδυνος για την εµφάνιση φλεβικής θρόµβωσης είναι από 3 έως 9 φορές υψηλότερος στους ασθενείς µε καρκίνο σε σχέση µε ό,τι συµβαίνει στον γενικό πληθυσµό. Μάλιστα, η συχνότητα της εµφάνισης συµπτωµατικής φλεβικής θρόµβωσης σε ασθενείς που λαµβάνουν αντικαρκινική θεραπεία ανέρχεται ακόµα και στο 10%, µε τουλάχιστον 600.000 θανάτους ογκολογικών ασθενών ετησίως που σχετίζονται µε πνευµονική εµβολή µόνο στην Ε.Ε.».

Tο ποσοστό της θνητότητας των ασθενών µε καρκίνο που εµφανίζουν φλεβική θρόµβωση είναι τρεις φορές υψηλότερο σε σύγκριση µε εκείνους που δεν εµφανίζουν

Το αξιοσηµείωτο, επισηµαίνει µε ιδιαίτερη έµφαση ο καθηγητής, «είναι το γεγονός ότι η φλεβική θρόµβωση που σχετίζεται µε τον καρκίνο αλλάζει δραµατικά την πορεία της ογκολογικής νόσου, αφού µειώνει τα οφέλη που επιτυγχάνονται µε τις νέες αντικαρκινικές θεραπείες…».

Ενδιαφέρονται στοιχεία

Σύµφωνα πάντα µε όσα αναφέρει ο κ. Γεροτζιάφας, «το ποσοστό της θνητότητας των ασθενών µε καρκίνο που εµφανίζουν φλεβική θρόµβωση είναι τρεις φορές υψηλότερο σε σύγκριση µε εκείνους που δεν εµφανίζουν φλεβική θρόµβωση. Η εµφάνιση φλεβικής θρόµβωσης οδηγεί σε τροποποιήσεις το πρόγραµµα της αντικαρκινικής θεραπείας, µε αποτέλεσµα την αρνητική εξέλιξη του καρκίνου, ενώ η φλεβική θρόµβωση συγκαταλέγεται µεταξύ των κύριων αιτιών για παρατεταµένη νοσηλεία και επανανοσηλεία, προκαλώντας σηµαντικά αυξηµένες δαπάνες για τα συστήµατα Υγείας. Το άµεσο κόστος της φλεβικής θρόµβωσης για τα συστήµατα Υγείας στις χώρες-µέλη της Ε.Ε. ανέρχεται σε 1,5- 2,2 δισεκατοµµύρια ευρώ κάθε χρόνο. Αυτό οφείλεται κυρίως στη νοσηλεία των ασθενών. Το µέσο κόστος ανά νοσηλεία για το πρώτο θροµβωτικό επεισόδιο σε έναν ογκολογικό ασθενή ανέρχεται περίπου στα 11.000 ευρώ».

Ο καθηγητής µάς παραθέτει και άλλα, πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για το θέµα: «∆εδοµένα από µια διετή εθνική έρευνα στη Γαλλία έδειξαν ότι για τους συχνούς στην κοινότητα καρκίνους, όπως του µαστού, του πνεύµονα, του παχέος εντέρου ή του προστάτη, το 6%-9% των ασθενών νοσηλεύθηκαν λόγω φλεβικής θρόµβωσης, ενώ νοσηλεία λόγω υποτροπής της φλεβικής θρόµβωσης πραγµατοποιήθηκε στο 16%-28% των ασθενών. Μάλιστα, το οικονοµικό κόστος της µετανοσοκοµειακής φροντίδας, µε συχνές ιατρικές επισκέψεις, επαναλαµβανόµενες βιολογικές και απεικονιστικές εξετάσεις, νοσοκοµειακή νοσηλεία κ.ά., αυξάνει τη συνολική δαπάνη για τη διαχείριση της φλεβικής θρόµβωσης σε επίπεδα υψηλότερα των 15.000 ευρώ ανά ασθενή, κατά µέσο όρο. Τα στοιχεία αυτά περιλαµβάνουν καρκίνους οι οποίοι θεωρούνται σήµερα ιάσιµοι, όπως είναι ο καρκίνος του µαστού ή του προστάτη, καθώς και ορισµένες αιµατολογικές κακοήθειες µε ικανοποιητική πρόγνωση, όπως είναι το πολλαπλό µυέλωµα και τα λεµφώµατα».

Η επίπτωση της φλεβικής θρόµβωσης που συνδέεται µε τον καρκίνο, υπογραµµίζει ο κ. Γεροτζιάφας, «αναµένεται να αυξηθεί σηµαντικά στα επόµενα χρόνια, καθώς οι ασθενείς ζουν περισσότερο, ενώ οι νέες αντικαρκινικές θεραπείες αυξάνουν τον κίνδυνο για ανάπτυξη θρόµβωσης».

Πώς μπορεί να προληθεί η φλεβική θρόμβωση

Πάντως, η φλεβική θρόµβωση που συνδέεται µε τον καρκίνο µπορεί να προληφθεί αποτελεσµατικά µε επείγουσα δράση, η οποία θα εστιάζει:

1) Στον εντοπισµό των ασθενών υψηλού κινδύνου, στην εκπαίδευση των γενικών ιατρών και των ογκολόγων σχετικά µε τον κίνδυνο από τη νόσο, καθώς και στη χορήγηση της συνιστώµενης θροµβοπροφύλαξης.

2) Στην έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της θρόµβωσης.

3) Στην πρόληψη της υποτροπής της θρόµβωσης.

«Η χορήγηση φαρµακευτικής θροµβοπροφύλαξης στους ασθενείς υψηλού κινδύνου οι οποίοι λαµβάνουν αντικαρκινική θεραπεία µπορεί να ελαττώσει έως και κατά 90% τον κίνδυνο για την εµφάνιση φλεβικής θρόµβωσης», µας εξηγεί, τέλος, χαρακτηριστικά ο κ. Γεροτζιάφας.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παραπολιτικά

Συνέντευξη του Αντιστράτηγου ε.α. της ΕΛ.ΑΣ. κ. Γεώργιου Παπαπροδρόμου στο Policenet.gr

Από
anixneuseis
-
0

22:03 | 04/10/2024

Κάθε χρόνο, καθ’ όλη τη διάρκεια του Οκτωβρίου, ο ευρωπαϊκός μήνας κυβερνοασφάλειας (ECSM) θέτει στο προσκήνιο την πορεία προς την ψηφιακή ασφάλεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στηρίζει τον μήνα Κυβερνοασφάλειας διοργανώνοντας εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη.

Το policenet.gr επικοινώνησε με έναν άνθρωπο ειδήμων στον τομέα του κυβερνοεγκλήματος, ο οποίος έχει υπηρετήσει και προσφέρει το δικό του μετερίζι ως Διευθυντής σε μία από τις πιο νευραλγικές υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας, τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Ο λόγος για τον Αντιστράτηγο ε.α. κ. Γεώργιο Παπαπροδρόμου.

Γεώργιος Παπαπροδρόμου

Ο κ. Παπαπροδρόμου κλήθηκε να εξηγήσει τι είναι το κυβερνοέγκλημα, και πώς μπορούμε να προστατευτούμε. Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο; Και πόσο καλά οχυρωμένη είναι η ΕΛ.ΑΣ. έναντι στις νέες μορφές επιθέσεων των εγκληματιών που βελτιώνουν καθημερινά τις τεχνικές που χρησιμοποιούν για τις παράνομες δράσεις τους;

Συνέντευξη στην Κέλλυ Σαουάχ-Μαραγκουδάκη

Κύριε Παπαπροδρόμου, είστε Αντιστράτηγος ε.α. αλλά και ειδικός σε θέματα αντιμετώπισης του κυβερνοεγκλήματος. Μιλήστε μας για την υπηρεσιακή σας διαδρομή στην Ελληνική Αστυνομία, αλλά και τους κυριότερους σταθμούς αυτής.

Το «ταξίδι» μου στην Ελληνική Αστυνομία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1984 χρονιά κατά την οποία ξεκίνησε και το ταυτόχρονο ακαδημαϊκό ταξίδι μου με την εισαγωγή μου με πανελλαδικές εξετάσεις στην Νομική Σχολή ΑΠΘ.

Στο ταξίδι αυτό βρέθηκα και συνδέθηκα με τον χώρο των ΕΔ αφού παράλληλα είμαι απόφοιτος της Ανωτάτης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) του ΓΕΕΘΑ και της Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ) του ΓΕΕΘΑ.

Πέρασα από διάφορες υπηρεσίες όπως Αστυνομικοί Σταθμοί ως Διοικητής, Τμήματα Ασφαλείας και Αστυνομικά Τμήματα ως μάχιμος Αξιωματικός και Διοικητής, Αστυνομική Υποδιεύθυνση Γιαννιτσών ως Διευθυντής στην Διεύθυνση Αστυνομίας Πέλλας ως επιτελικός Αξιωματικός και Υποδιευθυντής, την Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, με την απόκτηση της ειδικότητας του Δικαστικού Γραφολόγου, μετά από διετή εκπαίδευση, τυγχάνοντας και Προϊστάμενος του Εργαστηρίου Δικαστικής Γραφολογίας Βορείου Ελλάδος, στην Διεύθυνση Αλλοδαπών Θεσσαλονίκης ως Διευθυντής, στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος ως Διευθυντής και στην Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ως Διευθυντής.

Ποιες είναι οι κυριότερες μορφές κακόβουλων δραστηριοτήτων από τις οποίες μπορεί να κινδυνέψει κάποιος σήμερα;

Σε ότι αφορά τον Κυβερνοχώρο, δηλαδή την συνδεδεμένη πραγματικότητα των δισεκατομμυρίων ψηφιακών συσκευών και εφαρμογών, οι περισσότερες απειλές συνδέονται:

  • με την διακίνηση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών,
  • με τις πολυποίκιλες μορφές κακόβουλων λογισμικών (λυτρισμικών και άλλων μορφών),
  • με την ιδιωτικότητα και την προστασία των προσωπικών δεδομένων,
  • με θύματα ευάλωτες ομάδες όπως τα παιδιά με κυριότερη την σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων (και όχι παιδική πορνογραφία όπως ατυχώς εκφέρεται στον δημόσιο και δημοσιογραφικό λόγο),
  • με τον διαδικτυακό τζόγο και την διανοητική ιδιοκτησία
  • με πληροφοριακά συστήματα κρίσιμων υποδομών και της εφοδιαστικής αλυσίδας,
  • με την τρομοκρατία και την ριζοσπαστικοποίηση,
  • με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πυρήνα της ίδιας της δημοκρατίας (ρητορική μίσους, απρεπή εκφορά του δημοσίου λόγου, χειραγώγηση και αλλοίωση της βούλησης ενός λαού σε διαδικασίες εκλογών, δημιουργία νέων τεχνο-οικονομικών ελίτ, κα).

Η ελληνική κοινωνία εκτιμάτε ότι έχει οχυρωθεί και εκπαιδευτεί επαρκώς, αναφορικά με την χρήση του διαδικτύου και τις «προκλήσεις» που σχετίζονται με αυτό;

Κυρία Μαραγκουδάκη, η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να είναι μονολεκτική αφού το θέμα είναι πολυσύνθετο και πολύπλοκο, σχετιζόμενο με την κατάσταση που επικρατεί στο «πρώτο σχολείο» του κάθε παιδιού και πολίτη αυτής εγχώριας πραγματικότητας που είναι η οικογένεια και συνεχίζεται στο «δεύτερο σπίτι» που είναι το σχολείο.

Θεωρώ ότι οι δυο αυτοί κρίσιμοι θεσμοί δοκιμάζονται στο νέο πλαίσιο που διαμορφώνουν και οι τεχνολογίες αιχμής (κι όχι μόνο το διαδίκτυο) και απαιτούν μια θωράκιση και ενδυνάμωση με νέο περιεχόμενο και με επίκεντρο την ανθρωποκεντρική προσέγγιση της τεχνολογικής πραγματικότητας.

Δεν είναι μόνο οι τεχνολογικές δεξιότητες που απουσιάζουν αλλά η απουσία της κριτικής σκέψης και η έλλειψη κουλτούρας ομαδικής συνεργασίας.

Γεώργιος Παπαπροδρόμου

Ποιες είναι οι πιο ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες, οι οποίες πλήττονται περισσότερο από το ηλεκτρονικό έγκλημα; Και πώς μπορούν να προστατευτούν;

Ας ξεκινήσουμε από την χρήση όρων και την εσφαλμένη προσέγγιση που έχει επικρατήσει στην χώρα μας σχετικά με το έγκλημα στον Κυβερνοχώρο κι όχι «Ηλεκτρονικό Έγκλημα».

Είμαστε η μοναδική χώρα στον πλανήτη (μαζί με την Κύπρο) που χρησιμοποιούμε εσφαλμένα τον όρο «Ηλεκτρονικό Έγκλημα»!

Η σωστή απόδοση είναι Κυβερνοέγκλημα και συνδέεται με την έννοια του Κυβερνοχώρου, της 5ης διάστασης του χώρου, της προαναφερθείσας συνδεδεμένης πραγματικότητας, των δισεκατομμυρίων των ψηφιακών συσκευών, πλατφορμών και των χρηστών αυτών.

Με άλλα λόγια, η οποιαδήποτε αντικοινωνική συμπεριφορά που αποκτά αξιόποινο χαρακτήρα και απαξία, σύμφωνα με την εκάστοτε νομοθεσία, χαρακτηρίζεται ως Κυβερνοέγκλημα.

Οι συγκεκριμένες μορφές εγκλήματος στον Κυβερνοχώρο (κυβερνοέγκλημα ) αποτελούν μέρος του σοβαρού οργανωμένου εγκλήματος, το οποίο απειλεί ευθέως την δημοκρατία, τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και την ελληνική κοινωνία, όμως η αντιμετώπιση του δεν αρκεί μόνο στην κατασταλτική διάσταση του αλλά κυρίως στην προληπτική, μέσω των θεσμών της παιδείας και της οικογένειας.

Ως ευάλωτες ομάδες και «ομάδες στόχευσης» για τους κυβερνοεγκληματίες θεωρούνται ιδιαίτερα τα παιδιά, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, τα άτομα με αναπηρία, γυναίκες, μετανάστες και πρόσφυγες (θύματα) και άτομα που ζουν σε άθλιες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Οι τρόποι προστασίας συνδέονται με την προτεραιοποίηση από πλευράς πολιτείας σε θεσμικό επίπεδο (σχολεία, τοπική αυτοδιοίκηση, κα) και με την αλλαγή μοντέλου αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων από πλευράς ατόμων.

Είναι κάτι το οποίο απαιτεί βάθος χρόνου αλλά κυρίως θέληση και βούληση.

Γεώργιος Παπαπροδρόμου

Ποιους μηχανισμούς και ποιες Υπηρεσίες διαθέτει η Ελληνική Αστυνομία, ώστε να καταπολεμήσει τις διάφορες μορφές ηλεκτρονικού εγκλήματος;

Η αντιμετώπιση του Κυβερνοεγκλήματος δεν είναι υπόθεση ενός ατόμου (One man show) ή μιας ομάδας (One team show) αλλά αποτέλεσμα διαχρονικής και συλλογικής προσπάθειας υπηρεσιών εντός κι εκτός της χώρας μας.

Δεν είναι μόνο η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (της οποίας ο ορθότερος επιστημονικά τίτλος θα έπρεπε να είναι Διεύθυνση Αντιμετώπισης Κυβερνοεγκλημάτων ή Εγκλημάτων στον Κυβερνοχώρο, αφού η Δίωξη συνδέεται με την διαχωρισμένη λειτουργίας της πολιτείας που λέγεται Δικαιοσύνη και Δικαστική Εξουσία), η οποία ασχολείται με την αντιμετώπιση του Εγκλήματος στον Κυβερνοχώρο.

Ενδεικτικά αναφέρω μια σειρά από υπηρεσίες που απαντούν άμεσα στην αντιμετώπιση του Εγκλήματος στον Κυβερνοχώρο όπως η Διεύθυνση Διεθνούς Δικαστικής Συνεργασίας (ειδικότερα το Τμήμα Europol και το Τμήμα Interpol), η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Εφαρμογών και ιδιαίτερα το Τμήμα Εξέτασης Ψηφιακών Πειστηρίων (που εξετάζει του «σιωπηλούς μάρτυρες» – ψηφιακά πειστήρια), η Διεύθυνση Διαχείρισης Πληροφοριών, η Διεύθυνση Δημόσιας Ασφάλειας, οι υποστηρικτικές Διευθύνσεις (πληροφορικής, οικονομικών και τεχνικών μέσων), η Διεύθυνση Εκπαίδευσης και η Αστυνομική Ακαδημία ( και παραγωγικές σχολές που χρειάζονται επικαιροποιημένα στο σήμερα αντικείμενα διδασκαλίας και περιεχόμενο) αλλά κυρίως όλες τις αστυνομικές περιφερειακές υπηρεσίες, οι οποίες καθημερινά υπηρετούν τον πολίτη αφού πλέον το έγκλημα διευκολύνεται από την τεχνολογία και η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης θα πρέπει να έχει αποκεντρωτικά χαρακτηριστικά.

Διατελέσατε Διευθυντής της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Τι αποκομίσατε από τη διαχείριση του συγκεκριμένου κρίσιμου χαρτοφυλακίου;

Θεωρώ ότι η χρονική συγκυρία που ανέλαβα την συγκεκριμένη Διεύθυνση ήταν στα πρώτα της κιόλας βήματα (με δεδομένο ότι ξεκίνησε να λειτουργεί από τον Μάρτιο του 2015 κι ανέλαβα ένα έτος μετά), δίνοντας έμφαση στα θεμέλια και όχι στο ανούσιο «φαίνεσθαι», εγκαινιάζοντας την πλατφόρμα καταγγελιών , κάτι πρωτοποριακό για τα αστυνομικά και όχι μόνο δεδομένα.

Επίσης έδωσα έμφαση, στον επακριβή καθορισμό των διαδικασιών που ακολουθούνται μέσα από την ουσιαστική συνεργασία με την Δικαιοσύνη και τις Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές, στην προτυποποίηση (ακολουθία προτύπων διαδικασιών) και στην δημιουργία στελεχών Απόκρισης σε όλη την χώρα (Cybercrime First Responders), στην ανάπτυξη κι ενίσχυση της Διεθνούς Συνεργασίας (Europol-Interpol-Eurojust), στο πρόγραμμα εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης των στελεχών της υπηρεσίας και στην συνεργασία με τις αστυνομικές περιφερειακές υπηρεσίες, στην συνέχιση και ενδυνάμωση των προληπτικών δράσεων σε σχολεία και φορείς κυρίως της ακριτικής και παραμελημένης και «μη προνομιούχας» πλευράς της χώρας μας.

Είναι δύσκολη η καθημερινότητα ενός αστυνομικού που υπηρετεί στην Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος; Είναι ικανοποιητική η εκπαίδευση προσωπικού; Ποιες είναι οι καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει;

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα αυτός που ασχολείται με το Κυβερνοέγκλημα είναι πολλές αφού θα πρέπει πρώτα από όλα να έχει υπόψη του το κανονιστικό πλαίσιο αλλά και το τεχνολογικό πλαίσιο, αμφότερα δυναμικά και εξελισσόμενα.

Επίσης, ο κάθε ειδικός του Κυβερνοεγκλήματος των αρχών επιβολής του Νόμου καλείται να αξιοποιεί τα διαθέσιμα μέσα και πόρους (χρόνοι απόκρισης, διατήρηση των ιχνών και δεδομένων, επικοινωνία με τις κατά τόπους εισαγγελικές αρχές – δυστυχώς δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας αρμόδιο για το Κυβερνοέγκλημα σε όλη την χώρα την ώρα που το Κυβερνοέγκλημα τρέχει ως φαινόμενο «τσουνάμι») και να συνεργάζεται με τις κρίσιμες οντότητες, (όπως η Διεύθυνση εγκληματολογικών Ερευνών, η ΔΔΑΣ, η ΔΙΔΑΠ, οι Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές, που σχετίζονται με την αξιοποίηση πληροφοριών και πειστηρίων), πάντοτε στο πλαίσιο του κράτους δικαίου -της νομιμότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η χώρα μας συμμετέχει σε διεθνείς συνεργασίες για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του ηλεκτρονικού εγκλήματος;

Αποτελεί ευτυχή συγκυρία η συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ, η οποία έχει προτεραιοποιήσει το θέμα της Κυβερνοασφάλειας και της Αντιμετώπισης του Κυβερνοεγκλήματος.

Ενδεικτικά αναφέρω το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αντιμετώπισης του Κυβερνοεγκλήματος (EC3 – European Cybercrime Center)[1] στα όργανα του οποίου είχα την χαρά και την ιδιαίτερη τιμή να συμμετέχω, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Κυβερνοασφάλεια, ο οποίος εδρεύει στην χώρα μας (κάτι το οποίο αγνοούν ενδεχομένως και πολίτες και αστυνομικοί). Mάλιστα σε επίπεδο διεθνούς δικαστικής συνεργασίας έχει προτεραιοποιήσει το θέμα με την θέσπιση ειδικού οργάνου.

Επιπλέον, διεθνείς οργανισμοί (ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, ΟΟΣΑ, , κα) κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση την οποία η χώρα μας οφείλει να ακολουθεί.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρώτο διεθνές κείμενο για το Κυβερνοέγκλημα αποτελεί η Σύμβαση της Βουδαπέστης (Cybercrime Convetion) στην διαδικασία αξιολόγησης και ενσωμάτωσης της οποίας στη χώρα μας, είχα την τιμή να συμμετέχω στην αντίστοιχη ομάδα στα όργανα της ΕΕ).

Η ενσωμάτωση έλαβε χώρα με τον Ν. 4411/2016, ο οποίος συμπλήρωσε και τροποποίησε άρθρα του Ποινικού Κώδικα.

Έχοντας συνεργαστεί και με υπηρεσίες του εξωτερικού, ποιες είναι οι δικές σας προτάσεις αναφορικά με τις πρακτικές που χρειάζεται να υιοθετήσουμε ώστε να αναβαθμιστούν οι ελληνικές υπηρεσίες που ασχολούνται με την αντιμετώπιση του κυβερνοεγκλήματος;

Εκείνο που προέχει είναι η ανάπτυξη και η στρατηγική επιλογή της πρόληψης του Κυβερνοεγκλήματος κι αυτό απαιτεί κομβικής σημασίας ανάπτυξης συνεργασιών και συνεργειών εντός κι εκτός της χώρας (ενδεικτικά αναφέρω την σημασία που έχουν τα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της χώρας μας αλλά όχι σε μια στατική και δύστοκη αντίληψη-απαιτεί κουλτούρα συνεργασίας για την ουσία και όχι βεγγαλικής προσέγγισης)

Σε ότι αφορά την καλύτερη διαχείριση και αντιμετώπιση κρίνω απαραίτητη την ενίσχυση και εξειδίκευση του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η αναντιστοιχία της πλατφόρμας καταγγελιών για κυβερνοεγκλήματα και η απουσία ειδικού εισαγγελέα κυβερνοεγκλήματος που δεν μπορεί να την αξιοποιήσει άμεσα αφού υπάρχουν δικονομικά εμπόδια και δυστοκίες-αποτελεί ουτοπία να μιλάμε για άυλη δικογραφία όπως μιλάμε για την άυλη συνταγογράφηση, πλήρης εφαρμογή των ΤΠΕ στους μηχανισμούς απονομής της δικαιοσύνης).

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να ενισχυθούν με ανθρώπινους και τεχνολογικούς πόρους εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως το Τμήμα Εξέτασης Ψηφιακών Πειστηρίων (με δεδομένο ότι στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης και κρίσης δεν ενισχύθηκαν με ειδικό επιστημονικό προσωπικό αλλά απεναντίας υπήρξε αφαίμαξη με διαρροή εξειδικευμένων στελεχών στον ιδιωτικό τομέα και σε ευρωπαϊκούς οργανισμούς).

Απαιτεί μια αλλαγή νοοτροπίας και μια ολιστική προσέγγιση το θέμα, σε όλα τα επίπεδα πολιτείας-θεσμών-πολιτών, ευρύτερη δυνατή πολιτική και κοινωνική συναίνεση, και εφαρμογή του τρίπτυχου Αξιοκρατία – Διαφάνεια -Δικαιοσύνη.

Ο βαθμός προτεραιοποίησης και το ανθρώπινο πρόσημο θα δείξουν που θα βαδίσουμε τελικά προς το αδιέξοδο ή προς την ευημερία.

­­­­————————————————————————————————————–

1

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Γιώργος Παπαπροδρόμου (πρώην Διευθυντής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας) γεννήθηκε στα Γιαννιτσά Πέλλας.

Υπηρέτησε σε διάφορες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας από το 1984 έως το 2019, κι αποστρατεύθηκε από την Ελληνική Αστυνομία, έχοντας σήμερα το βαθμό του Αντιστρατήγου εα.

Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, Διευθυντής στην νέο-ιδρυθείσα Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος (2015), και στη συνέχεια (2016-2018) Διευθυντής στην Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Είναι πτυχιούχος (με εισαγωγή από πανελλαδικές εξετάσεις) της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1991), απόφοιτος της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου του ΓΕΕΘΑ (ΑΔΙΣΠΟ) και απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας του ΓΕΕΘΑ (ΣΕΘΑ).

Έχει την ειδικότητα του Δικαστικού Γραφολόγου (Forensic Document Examiner-FDE), τυγχάνοντας ταυτόχρονα και πρώτος Προϊστάμενος του Εργαστηρίου Δικαστικής Γραφολογίας στη Βόρεια Ελλάδα.

Έχει επίσης εκπαιδευθεί σε θέματα Ειδικών Εγκληματολογικών Ερευνών, Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Κρυπτοχρήματος, Οργάνωσης και Διοίκησης, Ριζοσπαστικοποίησης, Πολιτικής Άμυνας, Πολιτικής Προστασίας, Εξαρτήσεων από ψυχότροπες ουσίες, CEPOL (Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ακαδημίας), κα. Έχει διατελέσει τακτικό μέλος στο European Cybercrime Task Force (EUCTF) του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αντιμετώπισης του Κυβερνοεγκλήματος (European Cybercrime Center -EC3) της Europol (2016-2018).

Επίτιμο μέλος της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Πληροφορικής της Υγείας (Π.Ε.Ε.ΠΛ.Υ.) και Μέλος της Ομάδας του Ινστιτούτου Αντιναρκωτικής Δράσης – PADA.

Έχει συμμετάσχει και ως εισηγητής σε σειρά συναντήσεων, επιστημονικών συνεδρίων και ημερίδων, εντός κι εκτός Ελλάδος.

Επιπρόσθετα, έχει διδάξει – εισηγηθεί

  • στην Εκπαίδευση,
  • σε ακαδημαϊκά – πανεπιστημιακά ιδρύματα,
  • σε επιχειρησιακές μονάδες και παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων,
  • σε Δημόσιους Οργανισμούς και Φορείς Συλλόγους Εκπαιδευτικών, Δικηγορικούς Συλλόγους, Κεντρικές Δημόσιες Βιβλιοθήκες, Μουσεία, Πολιτιστικούς Συλλόγους, Συνδέσμους Αποστράτων, Τοπικές Διοικήσεις Διεθνούς Ένωσης Αστυνομικών, Δομή Φύλαξης Ασυνόδευτων Ανηλίκων,
  • σε Οργανισμούς και δομές Τοπικής Αυτοδιοίκησης – ΟΤΑ,
  • στο χώρο της Υγείας και

σε Εμπορικούς Συλλόγους και σε Επιμελητήρια.

[1] https://www.europol.europa.eu/about-europol/european-cybercrime-centre-ec3

policenet.gr

Ανάπηρος αιχμάλωτος του 1974: Περίμενε 5 μήνες να του δώσουν καινούριο αμαξίδιο – Είχε ατύχημα με το παλιό και πέθανε

Από
pcuser
-
1

Δέσποινα Ψύλλου

Την τραγική ιστορία του αιχμάλωτου πολέμου, Μιχάλη Κυριάκου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ατύχημα με το αναπηρικό του αμαξίδιο, έφερε στο φως ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, Βάσος Χρίστου.

Όπως ανέφερε στο philenews, τον περασμένο Απρίλιο σε εκδήλωση των αιχμαλώτων, ο συγκεκριμένος ανάπηρος είχε ζητήσει από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη όπως τον βοηθήσει το κράτος και του αντικαταστήσει το ελλαττωματικό ηλεκτρικό αμαξίδιο το οποίο διέθετε. Η υπόσχεση αυτή δεν εκπληρώθηκε και όταν πέντε μήνες μετά το αμαξίδιο του τον άφησε στο δρόμο, τραυματίστηκε καθώς τον ρυμούλκησε όχημα, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του.

Ο κ. Χρίστου εξήγησε ότι, όπως κάθε αιχμάλωτος έτσι και ο Μιχάλης Κυριάκου αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, ως κατάλοιπο του βασανισμού του κορμιού και της ψυχής του από τις κακουχίες που είχε υποστεί στην εισβολή. Ήταν ακρωτηριασμένος και στα δύο πόδια και «ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι».

Στις 23 Απριλίου, σημειώνει ο κ. Χρίστου, σε μια εκδήλωση των αιχμαλώτων παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τον πλησίασε ο εν λόγω αιχμάλωτος. «Του ζήτησε ένα ηλεκτρικό αναπηρικό καροτσάκι, καθώς δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει ο ίδιος ένα καινούριο. Ο Πρόεδρος του υποσχέθηκε ότι θα του παρέδιναν ένα».

Την επομένη, ο κ. Χρίστου επικοινώνησε με το Προεδρικό και τον ενημέρωσαν ότι δόθηκε η εντολή και θα τύχει χειρισμού το αίτημα του κ. Κυριάκου. «Μάλιστα, μου πρότειναν να κάνουμε και εκδήλωση για να του παραδώσουν το επίμαχο αμαξίδιο. Άκουσον, άκουσον. Τους είπα να το ξεχάσουν και ότι ήταν κατάντημα».

Ο καιρός περνούσε, όμως το καροτσάκι δεν παραδίδονταν. Ο κ. Χρίστου συνέχισε τα τηλεφωνήματα. Δεν του απαντούσαν καν στο τηλέφωνο, μας αναφέρει. «Στις 26 Σεπτεμβρίου ο Μιχάλης Κυριάκου ήταν πάνω στο παλιό ηλεκτρικό του αμαξίδιο στους Αγίους Τριμιθιάς. Τον άφησε στη μέση του δρόμου, μιας και χάλασε. Ήταν παλιό και γι’ αυτό είχε ζητήσει βοήθεια για να του το αντικαταστήσουν. Τον είδε ένας συγχωριανός του και προθυμοποιήθηκε να τον βοηθήσει και να τον ρυμουλκήσει με το αυτοκίνητο με σκοινί. Έπεσε κάτω, χτύπησε στο κεφάλι και την επόμενη μέρα πέθανε. Αν η υπόσχεση του Προέδρου είχε υλοποιηθεί, αυτός ο άνθρωπος δεν θα είχε χάσει τη ζωή του. Όμως ποιος νοιάστηκε; Ρώτησε κανείς;», ανέφερε ο κ. Χρίστου φανερά πικραμένος.

Εξέφρασε, μάλιστα, ανησυχία και για άλλο αιχμάλωτο που είναι καρκινοπαθής και ανάπηρος, ο οποίος μη γνωρίζοντας την τύχη του Μιχάλη Κυριάκου ζήτησε αν μπορεί να λάβει και ο ίδιος βοήθεια για ηλεκτρικό αμαξίδιο. «Νιώθω σαν ζητιάνος για ανθρώπους που έδωσαν από το αίμα τους για την ελευθερία. Ζητάμε σεβασμό», υπογράμμισε και κατήγγειλε την αδιαφορία για τους αιχμαλώτους

https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1515608/anapiros-echmalotos-tou-1974-perimene-5-mines-na-tou-dosoun-kenourio-amaxidio-iche-atichima-me-to-palio-ke-pethane/

Είναι, λέει, «άτυπο δείπνο». Δηλαδή, θα πάνε τόσο δρόμο για να χαλαρώσουν;

Από
pcuser
-
0

Η γνωστή φράση «πού πας ξυπόλυτος στ΄ αγκάθια» δεν είναι κυπριακή. Αλλά, θα καταφέρουμε να την κυπροποιήσουμε. Είναι τόσο συχνό το φαινόμενο, που ταιριάζει στην κυπριακή ιδιοσυγκρασία.

Όχι μόνο επειδή τα μεγάλα έργα στον τόπο μας ναυαγούν το ένα μετά το άλλο (τελευταίο είναι το e-justice) αποδεικνύοντας ότι όσοι έχουν τις ευθύνες τα οργανώνουν με τέτοιο τρόπο (χωρίς να προνοούν, χωρίς να τηρούν όρους και συμφωνίες, χωρίς να είναι αυστηροί με χρονοδιαγράμματα, πρόστιμα, ελέγχους), που κυριολεκτικά ως να πηγαίνουν ξυπόλυτοι στ΄ αγκάθια.

Για να μην πω το άλλο με τα αγγούρια και τους ξεβράκωτους, που θεωρείται χυδαίο. Αυτό με τα αγκάθια, εξελίχθηκε κάπως σαν εθνικό σπορ. Αναδεικνύεται, όμως, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, στο πιο μεγάλο μας πρόβλημα το Κυπριακό. Τόσες φορές η επανάληψη κι εμείς το βιολί μας. Ξυπόλυτοι. Απροετοίμαστοι για όσα πραγματικά είναι μπροστά μας και προετοιμασμένοι μόνο γι΄ αυτά που θα θέλαμε να είναι

Να, τώρα, πάμε ξυπόλυτοι και σε δείπνα… Ούτε καν για την ατζέντα της λεγόμενης τριμερούς συνάντησης δεν έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για να προετοιμαστούμε. Ή, έστω, δεν έχουμε κοινή εικόνα με τους συνομιλητές μας. Ο Ερσίν Τατάρ στέλνει το μήνυμα ότι «το άτυπο δείπνο δεν θα έχει καμία ατζέντα και οι δύο ηγέτες θα ανταλλάξουν απόψεις σε κοινωνικό περιβάλλον». Δηλαδή, θα δειπνήσουν και θα μιλήσουν για τις σπουδές των παιδιών τους, για την ακρίβεια της ντομάτας και για τα προβλήματα των συνταξιούχων. Και ο συνδαιτημόνας του, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, δηλώνει ότι υπάρχει συγκεκριμένη ατζέντα. «Δεν υπάρχει οτιδήποτε που είναι ανοιχτής ατζέντας. Η συζήτηση γίνεται με έναν και μόνο σκοπό: να δούμε αν υπάρχουν οι προοπτικές για επανέναρξη των συνομιλιών».

Έχει ξανακούσει κανένας για «άτυπο δείπνο»; Θέλουν να πουν ανεπίσημο; Θα κάτσουν σε δείπνο με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και μπορεί να είναι ανεπίσημο; Δηλαδή, θα πάνε με τα κοντοπαντέλονα να χαλαρώσουν; Ή, είναι τίποτε παλιοί συμμαθητές που θα βγουν για σουβλάκια να θυμηθούν τα παλιά; Στην πραγματικότητα, όπως κι αν χαρακτηριστεί το δείπνο, είναι μια εξέλιξη που για εμάς, που έχουμε το πρόβλημα και θέλουμε να λυθεί, είναι πολύ σοβαρή. Και πρέπει η ηγεσία του τόπου να είναι προετοιμασμένη για όλα τα ενδεχόμενα. Δεν είναι πολλά.

Από τη μια είναι να σφραγίσει ο Τατάρ οριστικά ενώπιον του Γενικού Γραμματέα τον αποκλεισμό οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης χωρίς προηγουμένως την αναγνώριση «ισότιμου καθεστώτος». Δεν πρόκειται να τον καταδικάσει ο Γκουτέρες, όπως δεν το έκανε σε καμία από τις εκθέσεις του, ούτε όταν τα ίδια είπε ο Τατάρ στην απεσταλμένη του, που παγαινοερχόταν πάνω από έξι μήνες, ούτε όταν τα είπε στον ίδιο στην κατ΄ ιδίαν συνάντησή τους πρόσφατα και σε επιστολή του παλιότερα.

Από την άλλη, είναι η προσπάθεια του Γενικού Γραμματέα να ανοίξει ένα παράθυρο στη διαπραγμάτευση. Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος του. Δεν είναι διόλου απίθανο στην προσπάθεια αυτή να αναζητήσει έναν τρόπο για να ικανοποιηθεί έστω και μερικώς η τουρκική πλευρά ώστε να συγκατανεύσει στην επανέναρξη συνομιλιών. Και στα δύο ενδεχόμενα εκτεθειμένη θα είναι η πλευρά μας. Εκτεθειμένη στον κίνδυνο να μείνει άλλα εφτά χρόνια χωρίς διάλογο και με τα τετελεσμένα να τσιμεντώνονται. Εκτεθειμένη και στον κίνδυνο αναβάθμισης του κατοχικού καθεστώτος και υποβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ακόμα κι αν απορριφθεί από την πλευρά μας η αξίωση του Τατάρ, το ότι θα τεθεί σε επίπεδο Γενικού Γραμματέα ή και το ότι ο Γ.Γ. θα αναζητήσει επί τούτου «χρυσή τομή», αυτομάτως ο παραλογισμός γίνεται μια αναβαθμισμένη προϋπόθεση διαλόγου, που δεν θα αγνοεί επ΄ άπειρον η διεθνής κοινότητα.

Δεν είναι αρνητικό το ότι γίνεται αυτό το δείπνο μετά από χρόνια στασιμότητας. Το αρνητικό είναι ότι πάμε εκεί χωρίς να πάρουμε τα μέτρα μας για (ξυπόλητοι…) όσα πιθανό ακολουθήσουν. Όταν λέμε εμείς, ο Πρόεδρος, ο υπουργός Εξωτερικών, οι αρχηγοί των κομμάτων, ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε οτιδήποτε βρίσκεται εκτός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, δεν είναι προϋπόθεση. Θα έπρεπε να το λέει ο Γενικός Γραμματέας, όχι εμείς. Άμα έρθει αύριο με μια «χρυσή τομή» (που θα ικανοποιεί τον Τατάρ, όχι εμάς που δεν έχουμε αξιώσεις) για να μας γεφυρώσει, τι θα πούμε; Ότι απορρίπτουμε τις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα; Έχουμε αυτή την πολυτέλεια;

https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1514882/ine-lei-atipo-dipno-diladi-tha-pane-toso-dromo-gia-na-chalarosoun/

slpress: Γιατί γίνεται πόλεμος στη Μέση Ανατολή – Η βαθύτερη αιτία

Από
anixneuseis
-
5

07/10/2024

ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 

Ένα χρόνο μετά την φρικτή τρομοκρατική ενέργεια της Χαμάς κατά ισραηλινών πολιτών και την τυφλή, χωρίς καμιά αναλογικότητα, απάντηση του Ισραήλ, παραμένουν σημαντικά ερωτήματα: Γιατί έγινε; Ποιο γεωπολιτικό περιβάλλον θα γεννήσει ο πόλεμος;

Η ενέργεια της Χαμάς, από την οποία ξεκίνησε ο τωρινός πόλεμος, δεν εξηγείται λογικά, παρά μόνο, με την αναζήτηση εξωτερικών επιρροών. Οι διεθνείς αναλύσεις καταλήγουν ότι η ενέργεια υποδείχθηκε για να διακοπεί η προσέγγιση του Ισραήλ με τις μοναρχίες του Κόλπου (Συμφωνίες του Αβραάμ). Επίσης, για να υπονομευθεί η οδός Ινδία-Σαουδική Αραβία-Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα-Ευρώπη, γνωστή ως οδός IMEC. Η οδός αυτή θεωρείται ανταγωνιστική του κινεζικού “Δρόμου του Μεταξιού”.

Ο γνωστός κινεζικός δρόμος είναι στρατηγική επιλογή του Πεκίνου και παρέχει οφέλη στην Κίνα και στις χώρες από τις οποίες διέρχεται. Αυτή η συσπείρωση χωρών γύρω από την Kίνα ενοχλεί τις ΗΠΑ. Ο “Δρόμος του Μεταξιού” διέρχεται και από το Ιράν και από την Τουρκία. Ο IMEC παρακάμπτει και τις δύο χώρες. Είναι μια ένδειξη των αμερικανικών επιλογών στην περιοχή και η αντίδραση της Άγκυρας υπογραμμίζει για άλλη μια φορά την εμμονή της πως ό,τι συντελείται στον χώρο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει και την Τουρκία.

Η διαμάχη δείχνει αντιπαράθεση του Ισραήλ με τους γείτονές του, αλλά αυτή είναι μόνο η επιφάνεια. Η αντιπαράθεση είναι μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας. Η αναμενόμενη αυτή αντιπαράθεση δεν θα πάρει την μορφή μετωπικής σύγκρουσης. Θα γίνεται δια αντιπροσώπων, σταδιακά και δεν θα σταματήσει. Η τρέχουσα μεσανατολική κρίση αποτελεί μια μορφή της.

Ο πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας έχει αρχίσει

Εκτός από συγκρούσεις πληρεξουσίων, η αμερικανοκινεζική διαμάχη θα έχει και άλλες μορφές: Οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές, διπλωματικές. Ο πόλεμος, δηλαδή, ΗΠΑ-Κίνας έχει αρχίσει. Απλώς, έχει διαφορετική μορφή από τους κλασικούς πολέμους. Το στυλ των κλασικών πολέμων –με την προσθήκη νέων μέσων– το διατηρεί η Ρωσία στην Ουκρανία. Η Ουκρανία λειτουργεί ως πληρεξούσιος των ΗΠΑ. Η Ρωσία (η τρίτη από τις τρείς μεγάλες δυνάμεις) δεν βρήκε πληρεξούσιο για την αντιπαράθεση αυτή. Συμμετέχει η ίδια. Οι ΗΠΑ κοντόφθαλμα επέλεξαν να αντιπαρατεθούν και με την Κίνα και με τη Ρωσία ταυτόχρονα για την παγκόσμια κυριαρχία, παραβλέποντας την συμβουλή του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι να συμμαχήσουν με την μια για να αντιπαρατεθούν στην άλλη.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ακόμη και αν χαμηλώσει η έντασή του, δεν θα τελειώσει αν δεν διαμορφωθεί  το νέο, επιθυμητό, για τους Αμερικανούς και το Ισραήλ, περιβάλλον. Αυτό το περιβάλλον περιλαμβάνει:

  • Δημιουργία μιας πιο σαφούς κουρδικής κρατικής υπόστασης (εκτός Τουρκίας, αν και ο Ερντογάν ανησυχεί). Ο κουρδικός παράγων εκτός του ότι θα είναι φιλικός με το Ισραήλ (οι αντιπαραθέσεις του με το Ιράν, την Χαμάς και τη Χεζμπολάχ είναι γνωστές), βρίσκεται πάνω στα κινεζικά σχέδια του Δρόμου του Μεταξιού και μπορεί να τον ανακόψει.
  • Ανατροπή του σημερινού καθεστώτος του Ιράν, την οποία το Ισραήλ θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωσή του. Οι δηλώσεις του Νετανιάχου δεν έγιναν τυχαία.
  • Επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με όσες αραβικές χώρες είναι φιλικά διακείμενες προς την αμερικανική πολιτική στην περιοχή μέσα από τις γνωστές Συμφωνίες του Αβραάμ.
  • Αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους.

Αν κάτι από αυτά δεν ικανοποιηθεί, η διαφαινόμενη νίκη του Ισραήλ θα είναι πύρρεια. Το Ισραήλ έβγαλε από την ατζέντα του το παλαιστινιακό κράτος, αλλά χωρίς την δημιουργία του, δεν θα μπορέσει να ησυχάσει. Η Ελλάδα αποφεύγει τις δηλώσεις στη διαμάχη αυτή και καλά κάνει. Σε κρατικό επίπεδο οι δρώντες θεωρούν ότι η Αθήνα έχει πάρει την θέση των ΗΠΑ-Ισραήλ με την παροχή του εναέριου χώρου στο Ισραήλ και των βάσεων στις ΗΠΑ. Το σημαντικότερο είναι ότι άρχισε να θολώνει, σε μέρος του αραβικού κόσμου, η εικόνα του Έλληνα, όπως έχει προσληφθεί από την Ελληνιστική εποχή.

slpress.gr

 

Ανώτατος στρατηγός των ΗΠΑ συναντήθηκε με τον αρχηγό του ισραηλινού στρατού για Ιράν και Λίβανο

Από
pcuser
-
0

Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε εν μέσω προετοιμασιών του ισραηλινού στρατού για απάντηση στην επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν την περασμένη εβδομάδα

Ο επικεφαλής της CENTCOM των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάικλ Κουρίλα είχε συνάντηση με τον αρχηγό του επιτελείου του ισραηλινού στρατού, Χέρζι Χαλέβι χθες Κυριακή, όπως ανακοίνωσε ο ισραηλινός στρατός.

«Η επίσκεψη του στρατηγού αφορούσε ζητήματα ασφάλειας, με έμφαση στο Ιράν και στο βόρειο μέτωπο», όπως ανακοίνωσε ο ισραηλινός στρατός.

Η επίσκεψη του Αμερικανού στρατιωτικού στο Ισραήλ πραγματοποιήθηκε εν μέσω προετοιμασιών του στρατού της χώρας για απάντηση στην επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν την περασμένη εβδομάδα.

Ο Γ.Γεραπετρίτης ανακοίνωσε το τέλος των διερευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας μετά από 22 χρόνια

Από
pcuser
-
12

«Mετά από 64 γύρους διερευνητικών επαφών δεν μπορέσαμε να φθάσουμε σε ένα επίπεδο συζήτησης με την Τουρκία» ανέφερε

Με συνέντευξή του ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης ανακοίνωσε το τέλος των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Απαντώντας σε ερώτηση για το αν οι επικείμενες συναντήσεις με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, εντάσσονται στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών, απάντησε χαρακτηριστικά: «Σε σχέση με τις διερευνητικές επαφές, θα σας το πω απλά. Δεν σκοπεύουμε να πάμε στον 65ο γύρο. Επί 21 χρόνια και μετά από 64 γύρους διερευνητικών επαφών δεν μπορέσαμε να φθάσουμε σε ένα επίπεδο συζήτησης με την Τουρκία, όχι για την ουσία, αλλά ούτε καν για τη διαδικασία. Και αυτό που, δυστυχώς, έχει προκύψει είναι ότι συνήθως το τέλος κάθε γύρου μας έβρισκε ενίοτε σε χειρότερη θέση σε σχέση με την αρχή του».

Το τέλος των διευρευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας σημαίνει και το τέλος μίας ολόκληρης διαδικασίας που συμφωνήθηκε τον Μάρτιο του 2002, στο πλαίσιο της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης που εγκαινιάσθηκε το 1999.

Σύμφωνα με όσα είχαν συμφωνηθεί και τηρούνταν από τις δύο χώρες, οι διερευνητικές επαφές είχαν τον χαρακτήρα άτυπων συνομιλιών χωρίς να τηρούνται πρακτικά και καμία πλευρά να μην αναλαμβάνει υποχρεώσεις και δεσμεύσεις.

Ο αρχικός στόχος των διερευνητικών επαφών που κράτησαν για 64 γύρους, μέχρι το 2022, ήταν να διερευνηθεί εάν και κατά πόσον υπάρχει κοινός τόπος και αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έναρξη διαπραγματεύσεων που θα μπορούσαν ενδεχομένως να καταλήξουν σε συμφωνία αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.

Οι πόλεις που είχαν φιλοξενήσεις τις επαφές

Όλα αυτά τα χρόνια οι πόλεις που έχουν φιλοξενήσει διερευνητικές επαφές εκτός της Αθήνας και της Άγκυρας είναι η Θεσσαλονίκη, το Ναύπλιο, η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη και η Αλικαρνασσός.

Από την πρώτη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2002, μετά από συνάντηση μίας ώρας που είχαν τότε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Ισμαήλ Τζεμ, στο περιθώριο του Φόρουμ της Κωνσταντινούπολης, έχουν διεξαχθεί 64 γύροι επαφών. Υπήρξαν μάλιστα χρονιές κατά τις οποίες έγιναν περισσότεροι από 10 γύροι επαφών και άλλες που έγινε μόνον 1, ενώ την πενταετία από το 2016 έως τον Ιανουάριο του 2021 δεν υπήρξε κανένας.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/o-g-gerapetritis-anakoinose-to-telos-ton-diereynitikon-epafon-elladas-tourkias-meta-apo-22-xronia/

Αυτές είναι οι 9 χώρες στον κόσμο που διαθέτουν πυρηνικά όπλα

Από
pcuser
-
0

 

 

Mπορεί να υπάρχουν περισσότερες από 200 χώρες στον κόσμο, αλλά μόνο εννέα από αυτές έχουν στη διάθεσή τους πυρηνικά όπλα.

Σύμφωνα με το SIPRI, τo Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη, οι χώρες που διαθέτουν πυρηνικά όπλα αυτή την στιγμή στον κόσμο είναι εννέα. Κι αυτές είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Γαλλία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ. Όμως οι δύο πρώτες, οι ΗΠΑ και η Ρωσία κατέχουν τη συντριπτική πλειοψηφία των κεφαλών. Για την ακρίβεια, το 90% των υπαρχόντων πυρηνικών όπλων το διαθέτουν οι δύο αυτές χώρες.

Φυσικά, πρόκειται για μια «κληρονομιά» του Ψυχρού Πολέμου, που σύμφωνα με τους ιστορικούς ήταν το αποφασιστικό παγκόσμιο γεγονός για τις ατομικές ισορροπίες: τα δύο μπλοκ, το ανατολικό και το δυτικό, απειλούσαν το ένα το άλλο σε μια ανταγωνιστική φάση σε πολλαπλά μέτωπα. Ωστόσο, δεν ήρθαν ποτέ σε ευθεία αντιπαράθεση ακριβώς λόγω της ισορροπίας που επικρατούσε μεταξύ του αριθμού των κεφαλών στη μία πλευρά και στην άλλη.

...

Ο αμοιβαίος κίνδυνος είναι το θεμελιώδες σημείο της χρησιμότητας των πυρηνικών όπλων. Ο ίδιος ο εφευρέτης της ατομικής βόμβας Robert Oppenheimer είπε ότι «θα μπορούσαμε να συγκριθούμε με δύο σκορπιούς σε ένα μπουκάλι, ο καθένας ικανός να σκοτώσει άλλο, αλλά μόνο με κίνδυνο της ζωής του». Ο αριθμός των ατομικών κεφαλών που υπάρχουν σήμερα παγκοσμίως θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι περίπου 12 χιλιάδες. Ένα ποσοστό που παραμένει μάλλον σταθερό όσο περνούν τα χρόνια.

Υπάρχουν όμως πολλές διακρίσεις που πρέπει να γίνουν. Πρώτα απ ‘όλα, οι κεφαλές που έχουν αναπτυχθεί (οι οποίες είναι εξοπλισμένες σε πυραύλους ή αεροσκάφη και επομένως είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα) είναι 3 χιλιάδες, επομένως μόνο το ένα τέταρτο αυτών που υπάρχουν. Και όσοι βρίσκονται σε κατάσταση μέγιστης επιχειρησιακής εγρήγορσης θα ήταν λιγότερο από 2 χιλιάδες Και τότε υπάρχει η πιο σημαντική διάκριση όλων: η ισχύς. Τα πυρηνικά όπλα δεν είναι όλα ίδια, αλλά διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τις καταστροφικές τους ικανότητες.

Τα αποκαλούμενα «τακτικά» πυρηνικά όπλα έχουν σχεδιαστεί για να χρησιμοποιούνται στο πεδίο της μάχης και μετά υπάρχουν τα «στρατηγικά» που αντ’ αυτού, όντας πολύ πιο ισχυρά, θα πρέπει έχουν αποκλειστικά αποτρεπτική λειτουργία. Αυτή είναι μια πρόχειρη διάκριση μεταξύ τακτικών και στρατηγικών όπλων, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα από εγχειρίδια και ειδικούς ως ορόσημο μεταξύ των δύο πιθανών τρόπων κατανόησης και χρήσης αυτών των όπλων.

Εκτός από τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες , οι οποίες διατήρησαν σχεδόν αμετάβλητα τα πυρηνικά τους οπλοστάσια μετά την κούρσα εξοπλισμών κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η μόνη χώρα που αυξάνει γρήγορα τον αριθμό των κεφαλών είναι η Κίνα. Από τον Ιανουάριο του 2023 έως τον Ιανουάριο του 2024, το Πεκίνο έφτασε από περίπου 400 κεφαλές σε 500. Με αυτόν τον ρυθμό, η Κίνα θα μπορούσε να φτάσει τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε λίγα χρόνια.

https://www.gazzetta.gr/plus/2377702/aytes-einai-oi-9-hores-ston-kosmo-poy-diathetoyn-pyrinika-opla

Οἱ ἀβεβαιότητες τοῦ πολέμου στήν Μέση Ἀνατολή

Από
pcuser
-
0
Εὐθ. Π. Πέτρου

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ στήν Μέση Ἀνατολή ἔχει περάσει σέ νέα φάση. Φαίνεται ὅτι τό Ἰσραήλ θεωρεῖ πώς ἔχει κατορθώσει νά καταστείλει τήν μαχητική ἰσχύ τῆς Χαμάς καί ἔχει περάσει στήν ἐπίθεση στό βόρειο μέτωπο ἔναντι τῆς Χεζμπολλάχ.

Καί ὅλα δείχνουν ὅτι ἔχει ἀποφασίσει νά φθάσει μέχρι τό τέλος. Ἄς μήν ὑποθέτει βεβαίως κανείς ὅτι θά δοῦμε φάλαγγες ἁρμάτων νά προελαύνουν στόν Λίβανο. Ὁ Στρατός τοῦ Ἰσραήλ ἔχει μεγάλη πεῖρα στήν διεξαγωγή εἰδικῶν ἐπιχειρήσεων καί στίς μάχες σέ ἀστικό περιβάλλον (ὅ,τι πιό δύσκολο γιά τακτικό στρατό) καί ἤδη τίς ἀξιοποιεῖ μέ στοχευμένες χερσαῖες ἐνέργειες μικρῆς κλίμακος καί μεγάλης ἀποτελεσματικότητος. Αὐτό βεβαίως τό γνωρίζαμε, ὅπως γνωρίζαμε καί τήν ἀποφασιστικότητα τοῦ Κράτους αὐτοῦ νά ἐπιβιώσει

Αὐτό πού τώρα μάθαμε εἶναι  πώς ἡ πρόοδος τοῦ Ἰσραήλ στίς ὑβριδικές ἐπιχειρήσεις, στόν κυβερνοπόλεμο καί στήν ἀσύμμετρη προσέγγιση τῆς καταστάσεως εἶναι τεραστία καί ξεπερνᾶ ὁτιδήποτε μπορεῖ νά εἴχαμε στό μυαλό μας. Καί ἐνῷ συνήθως οἱ ἀσύμμετρες ἐπιχειρήσεις ἀποτελοῦν προνομιακό πεδίο δράσεως γιά τίς ἐπαναστατικές ὀργανώσεις (τρομοκρατικές καί ἄλλες), ἐδῶ βλέπουμε γιά πρώτη φορά ὅτι τό πλεονέκτημα στόν τομέα αὐτόν τό ἔχει ἕνα ὀργανωμένο Κράτος. Βεβαίως πρόκειται γιά Κράτος τό ὁποῖο πολεμᾶ ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς συστάσεώς του καί μάλιστα ἀπέναντι σέ ἐχθρούς οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν τήν παραμικρή διάθεση συμβιβασμῶν. Διακεκηρυγμένος σκοπός τους εἶναι ἡ κατάλυσις τοῦ «σιωνιστικοῦ κράτους» ὅπως τό ὀνομάζουν.

Βεβαίως ἀπό τό 1948 ἔχουν ὑπάρξει ἐξελίξεις καί σέ μεγάλο βαθμό ἔχουν ἀλλάξει νοοτροπίες. Οἱ πρῶτοι πού συνειδητοποίησαν ὅτι μιά διαρκής ἀντιπαράθεσις ἀποβαίνει εἰς βάρος τῶν ἐμπλεκομένων ἦσαν οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ ὁποῖοι μετά τόν πόλεμο τοῦ 1973 ἦλθαν σέ συμφωνία μέ τό Ἰσραήλ, τό ὁποῖο τούς ἐπέστρεψε τήν χερσόνησο τοῦ Σινᾶ καί ἐπί τῇ βάσει εἰλικρινοῦς συμφωνίας οἱ δύο χῶρες συμβιώνουν ἔκτοτε εἰρηνικά. Σύν τῷ χρόνῳ, οἱ –ὄχι καί τόσο πολεμοχαρεῖς– χῶρες τῆς ἀραβικῆς χερσονήσου ἔδειξαν μετριοπάθεια, ἡ ὁποία ὁδήγησε σέ προσέγγιση μέ τό Ἰσραήλ, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη ἐπί Προεδρίας Τράμπ, ἀλλά δυστυχῶς ἔμεινε χωρίς συνέχεια καθώς ἡ διακυβέρνησις Μπάιντεν ἐπέδειξε ἀδιαφορία. Ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων, οἱ Δημοκρατικοί τῶν ΗΠΑ ἦσαν ἐξ ἀρχῆς προσηλωμένοι στά σχέδιά τους γιά τήν Οὐκρανία καί ἤθελαν νά κλείνουν ὅπως-ὅπως τίς ἐκκρεμότητες στήν Μέση Ἀνατολή. Ἡ τακτική αὐτή τοῦ «κουκουλώματος» εἶναι ὅ,τι χειρότερο στήν ἄσκηση διεθνοῦς πολιτικῆς. Τά ὅτι προβλήματα συγκαλύπτονται δέν σημαίνει ὅτι ἔχουν ἐπιλυθεῖ. Ἀπ’ ἐναντίας ἡ ἐπί μακρόν συμπίεσίς τους ὁδηγεῖ σέ νέες ἐκρήξεις.

Αὐτό συμβαίνει σήμερα στήν Μέση Ἀνατολή, ὅπου τό Ἰράν ἔχει μείνει νά εἶναι ἡ τελευταία χώρα πού ἔχει δεδηλωμένο σκοπό τήν κατάλυση τοῦ Ἰσραήλ. Πρός τοῦτο ἀξιοποιεῖ τήν σιιτική ὀργάνωση τῆς Χεζμπολλάχ καί τούς φανατικούς τῆς Χαμάς, τούς ὁποίους ἐλέγχει διά τοῦ ἐπιλέκτου τμήματος τῶν Φρουρῶν τῆς Ἐπαναστάσεως, τῶν «Κόντς», ἀποστολή τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ἀνά τόν κόσμο ἐπιβολή τοῦ σιιτισμοῦ.

Θά πρέπει ἐδῶ νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι καί οἱ ἴδιοι οἱ Παλαιστίνιοι ἔδειξαν κατά τό παρελθόν διάθεση ὁμαλοποιήσεως, μέ ἀποτέλεσμα νά συνομολογηθεῖ ἡ συμφωνία τοῦ Ὄσλο τοῦ 1993 μεταξύ τοῦ Γιτζάκ Ράμπιν καί τοῦ Γιασσέρ Ἀραφάτ. Δυστυχῶς ἡ συμβιβαστική ἐκείνη πρωτοβουλία δέν εἶχε συνέχεια. Οἱ Ἰσραηλινοί παρεχώρησαν αὐτονομία στήν Δυτική Ὄχθη καί τήν Λωρίδα τῆς Γάζας, ἀλλά ἡ Χαμάς ἐκμεταλλεύθηκε τήν κατάσταση δημιουργῶντας ὁρμητήρια στίς αὐτόνομες περιοχές γιά νά συνεχίσει τόν πόλεμο. Ταυτοχρόνως ἐφοδιαζόταν συνεχῶς μέ βαλλιστικά ὅπλα τά ὁποῖα χρησιμοποίησε (καί μᾶλλον ἐξήντλησε) ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2023.

Μέ τά δεδομένα αὐτά τό μόνο βέβαιον εἶναι ὅτι ἡ κρίσις θά διαρκέσει. Τό Ἰσραήλ δέν θά ὑποχωρήσει ἄν δέν καταστείλει πλήρως καί τήν μαχητική ἱκανότητα τῆς Χεζμπολλάχ καί τίς δυνατότητες τοῦ Ἰράν νά καταφέρνει πλήγματα μεγάλων ἀποστάσεων. Μία τέτοια ἐξέλιξις οὐδόλως ἐνοχλεῖ τίς ἀραβικές χῶρες οἱ ὁποῖες θεωροῦν τό Ἰράν δυνητική ἀπειλή καί γιά τίς ἴδιες. Ὁμάδες «Κόντς» ὑπάρχουν στά Ἐμιρᾶτα καί στίς μικρές χῶρες τοῦ Κόλπου γιά νά συντονίζουν ἐπαναστατική δράση τῶν σιιτικῶν μειονοτήτων. Ἄν καί φαίνεται ὅτι δέν ἔχουν διεισδύσει στήν Σαουδική Ἀραβία καί στό Ὀμάν, καί οἱ χῶρες αὐτές ὑφίστανται τίς συνέπειες τῆς δράσεως τῶν Χούθι τῆς Ὑεμένης. Ὡς ἐκ τούτου, ὅλες αὐτές οἱ χῶρες διάκεινται ἐχθρικῶς πρός τήν Τεχεράνη καί θά συνεχίσουν (ὅπως πράττουν μέχρι σήμερα) νά ἐπιδεικνύουν ἀνοχή στήν στρατιωτική δράση τοῦ Ἰσραήλ.

Καί τό ἐρώτημα εἶναι ποιά θά εἶναι ἡ ἑπομένη πρᾶξις τοῦ πολεμικοῦ δράματος. Νά σημειώσουμε ὅτι οἱ ΗΠΑ καί ἡ Βρεταννία ἔχουν ἤδη συμμετοχή στόν πόλεμο βοηθῶντας τό Ἰσραήλ νά ἀναχαιτίζει τούς ἰρανικούς πυραύλους. Εἶναι ὅμως βέβαιον ὅτι ἡ στρατιωτική τους δρᾶσις θά περιορισθεῖ σέ ἀμυντικές ἐνέργειες. Ἔχει ὅμως τήν σημασία του τό γεγονός ὅτι οἱ ΗΠΑ ἔχουν σταματήσει νά καλοῦν τά ἀντιμαχόμενα μέρη σέ αὐτοσυγκράτηση, ὅπως ἔπρατταν τούς προηγούμενος μῆνες. Τοῦτο ἑρμηνεύεται ὡς ἀνοχή σέ περαιτέρω ἐπιθέσεις πού μπορεῖ νά ἐξαπολύσει τό Ἰσραήλ. Εἶναι πολύ πιθανόν μιά περαιτέρω κλιμάκωσις νά εἶναι μέ τήν προσβολή πετρελαϊκῶν ἐγκαταστάσεων καί λιμανιῶν τοῦ Ἰράν ἀπό τήν Ἰσραηλινή Ἀεροπορία. Μία τέτοια ἐνέργεια θά εἶχε εὐρύτερες ἐπιπτώσεις καθώς θά ὁδηγοῦσε σέ ἀπότομες ἀνατιμήσεις τοῦ πετρελαίου μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες στήν παγκόσμια οἰκονομία. Ἡ ἀπάντησις τοῦ Ἰράν (οἱ στρατιωτικές δυνατότητες τοῦ ὁποίου εἶναι περιορισμένες) θά μποροῦσε νά εἶναι ὁ ἀποκλεισμός τῶν στενῶν τοῦ Ὀρμούζ, ὁπότε ἡ διεθνής οἰκονομική κατάστασις θά ὁδηγεῖτο σέ περαιτέρω ἐπιδείνωση. Αὐτό κατ’ ἀκολουθίαν θά δημιουργοῦσε ηὐξημένη ζήτηση γιά ρωσσικό πετρέλαιο καί φυσικό ἀέριο (τίς τιμές τοῦ ὁποίου ἤδη ἡ Gazprom ἔχει ρίξει στά χαμηλώτερα ἐπίπεδα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.)

Ὅσο δηλαδή προβλέψιμες εἶναι οἱ ἐξελίξεις στό πεδίο τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων τόσο ἀβέβαιες εἶναι στόν τομέα τῆς οἰκονομίας.

estianews.gr

Γενέθλια ΝΔ ἄνευ τῆς ἱστορικῆς ἡγεσίας

Από
pcuser
-
1

«Κυρία» 50 ἐτῶν ἡ φιλελεύθερη παράταξις, ἑόρτασε χθές τήν ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς της – Ἀπόντες οἱ πρώην Πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλῆς καί Ἀντώνης Σαμαρᾶς – Ξενάγησις ὑπουργῶν ἀπό τό ΠΑΣΟΚ στήν φορτωμένη μέ χιλιάδες ἀναμνήσεις ἱστορική Ρηγίλλης

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ γεννήθηκε στό κτήριο τῆς πλατείας Συντάγματος, ὅπου σήμερα στεγάζεται τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομίας. Στόν 5ο καί τόν 6ο ὄροφο τοῦ μεγάρου, τό ὁποῖο τότε δέν ἐχρησιμοποιεῖτο ἀπό κρατική ὑπηρεσία. Ὁ Γεώργιος Ράλλης εἶχε ἐξουσιοδοτηθεῖ ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ νά συγκροτήσει τό κόμμα, ἀφοῦ ἤδη εἶχε ληφθεῖ σέ ἕναν κύκλο στενῶν συνεργατῶν τό ὄνομά του νά εἶναι Νέα Δημοκρατία. Κατ’ ἄλλους ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς πῆρε τήν ἰδέα ἀπό περιοδικό μέ ὁμώνυμο τίτλο πού ἐξέδιδε ὁ πρώην δήμαρχος Ἀθηναίων καί μετέπειτα ὑπουργός Ἐσωτερικῶν Δ. Πλυτᾶς, κατά τήν δικτατορία, καί κατ’ ἄλλους τό ἐμπνεύσθηκε ἀπό τό …κόκκινο βιβλίο τοῦ Μάο!

Ὅπως καί νά ἔχει, ὁ Καραμανλῆς εἶχε ἀποφασίσει νά προχωρήσει σέ ρήξη μέ τό παρελθόν, καί γιά αὐτό ἀπέρριψε κάθε σκέψη ἀναβιώσεως τοῦ παλιοῦ κόμματος τῆς ΕΡΕ. Ἤθελε ἡ μεταπολίτευσις νά σημάνει κάτι ὁλοκληρωτικῶς νέο γιά τήν χώρα, καί γιά αὐτό ἔπρεπε νά τήν ὑπηρετήσει ἕνα νέο κόμμα. Καί τοῦτο τό κατέστησε σαφές ἤδη ἀπό τό πρῶτο διάγγελμά του τῆς 4ης Ὀκτωβρίου 1974, ὅπου μεταξύ ἄλλων ἐτόνισε: «Ἡ Νέα Δημοκρατία εἶναι ἀπροκατάληπτη ἐθνική παράταξις. Τοποθετεῖται ἔξω καί πάνω ἀπό τίς παραπλανητικές ἐτικέττες τῆς Δεξιᾶς, τοῦ Κέντρου ἤ τῆς Ἀριστερᾶς.

Καί ἀντιμετωπίζει τά προβλήματα τοῦ τόπου μέ μοναδικό κριτήριο τό συμφέρον τοῦ ἔθνους καί τοῦ λαοῦ…»

Κάθε κόμμα πρέπει νά ὑπάρχει μέ μοναδικό κριτήριο τό συμφέρον τοῦ λαοῦ καί τοῦ ἔθνους. Αὐτή εἶναι μία παρακαταθήκη τήν ὁποία πρέπει νά θυμοῦνται καί σήμερα. Τόσο ἡ Νέα Δημοκρατία ὅσο καί τά ὑπόλοιπα κόμματα.

Τότε, τό 1974, αὐτά ἐθεωροῦντο αὐτονόητα. Τοὐλάχιστον γιά ἐκείνους πού πλαισίωσαν τόν πρῶτο πυρῆνα στελεχῶν. Ὁ Γεώργιος Ράλλης ἐπέλεξε τόν Τιμολέοντα Λούη ὡς πρῶτο γενικό διευθυντή τοῦ κόμματος. Αὐτός ἐγκατεστάθη στό κτήριο τοῦ Συντάγματος μαζί μέ τόν Ἀλέκο Χωρέμη καί τήν Μαρία Τιάμκαρη. Ἐκεῖ ἔμειναν τά κεντρικά γραφεῖα τοῦ κόμματος μέχρι τήν ἄνοιξη τοῦ 1975, ὁπότε ὁ ἴδιος ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἐπέλεξε τό ἐμβληματικό κτήριο τῆς ὁδοῦ Ρηγίλλης 18, ὅπου ἔμειναν τά γραφεῖα τῆς Νέας Δημοκρατίας μέχρι τό 2011.

Ἐκεῖ, πρό τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ κτηρίου, ἑορτάσθηκαν χθές τά 50ά γενέθλια τῆς Νέας Δημοκρατίας. Μπορεῖ ἀπό τότε τά κεντρικά γραφεῖα νά μετεφέρθησαν δύο φορές. Ὅμως ἡ ὁδός Ρηγίλλης θά εἶναι πάντα συνυφασμένη μέ τήν Νέα Δημοκρατία, τήν ὁποία δημιούργησε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς. Καί τό ἐρώτημα εἶναι, πόσο κοντά στήν Νέα Δημοκρατία ἐκείνων τῶν πρώτων ἡμερῶν εὑρίσκεται τό σημερινό κόμμα τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη; Ὀξύμωρη ἡ εἰκόνα τοῦ χθεσινοῦ ἑορτασμοῦ.

Οἱ σημαῖες, τά συνθήματα, τά τραγούδια τῆς γαλάζιας γενιᾶς ἦταν ἡ συνέχεια, ὅμως τό ἀκροατήριο ἦταν ἄλλο. Σημιτικοί καί ἐκσυγχρονιστές πού στελεχώνουν σήμερα τήν Κυβέρνηση καί τόν κρατικό μηχανισμό, δέν ἐκπροσωποῦν αὐτό ἀκριβῶς πού εἶχε στό μυαλό του ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὅταν ἔλεγε ὅτι τό κόμμα «τοποθετεῖται ἔξω καί πάνω ἀπό τίς παραπλανητικές ἐτικέττες τῆς Δεξιᾶς, τοῦ Κέντρου ἤ τῆς Ἀριστερᾶς.» Διότι αὐτό τό σημερινό κόμμα φαίνεται βυθισμένο σέ ἰδεοληψίες καί παραπλανημένο ἀπό «ταμπέλλες» πού ἀποτελοῦν προσκόμματα στήν ἐκτέλεση τῆς πραγματικῆς ἀποστολῆς του, πού εἶναι νά ὑπηρετεῖ «τό συμφέρον τοῦ ἔθνους καί τοῦ λαοῦ.» Δέν εἶναι λίγοι οἱ πολῖτες πού πιστεύουν ὅτι ἡ σημερινή Νέα Δημοκρατία ἔχει «ἐμβολιασθεῖ» μέ τούς νεολογισμούς πού ἔφερε τό ΠΑΣΟΚ στήν πολιτική ζωή τῆς χώρας, ἀνάγοντας τά κομματικά μικροσυμφέροντα καί τόν ὠφελιμισμό σέ πρωταρχικό λόγο ὑπάρξεως τῶν κομμάτων.

Ἔχει τήν σημασία του τό γεγονός ὅτι δύο πρώην Πρωθυπουργοί, ὁ Κώστας Καραμανλῆς καί ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ἐπέλεξαν χθές νά ἀπέχουν. Ἐπέλεξαν νά μήν ἀνταποκριθοῦν στήν προσωπική πρόσκληση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη. Οἱ ἀπουσίες αὐτές πρέπει νά δώσουν μήνυμα στήν σημερινή ἡγεσία τῆς ΝΔ. Διότι εἶναι ἠχηρές ἀπουσίες. Καί ἄς ἀναρωτηθεῖ ὁ Κυριάκος Μητστάκης τί θά ἔκαναν ἄν ἦσαν ἐν ζωῇ ὁ Γεώργιος Ράλλης, ὁ Εὐάγγελος Ἀβέρωφ καί ὁ Μιλτιάδης Ἔβερτ.

Ἡ χθεσινή εἰκόνα παρέπεμπε μᾶλλον σέ ἄκομψο μοντερνισμό. Τό «street party» ἐλάχιστα ταίριαζε μέ τό περιβάλλον καί τήν καλαίσθητη πρόσοψη τοῦ κτηρίου τῆς ὁδοῦ Ρηγίλλης 18 (ἔργο τοῦ ἀρχιτέκτονος Ἀναστασίου Μεταξᾶ). Μπορεῖ τά κτήρια νά εἶναι ἄψυχα. Ὅμως γιά τήν Νέα Δημοκρατία τά γραφεῖα ἐκεῖνα ἐκπροσωποῦν τίς ρίζες της. Χθές ξεναγήθηκαν ἐκεῖ ὑπουργοί καί στελέχη προερχόμενοι ἀπό τό ΠΑΣΟΚ. Μπορεῖ κάτι νά κατάλαβαν. Μπορεῖ νά εἶδαν ἐκεῖ αὐτά πού δέν εἶδαν ποτέ στό ΠΑΣΟΚ καί πού τούς ὁδήγησαν νά φύγουν ἀπό αὐτό. Οἱ ρίζες ἔχουν τήν δική τους δύναμη. Καί αὐτό εἶναι τό μήνυμα αἰσιοδοξίας πού μπορεῖ νά δεῖ κανείς στήν χθεσινή ἡμέρα.

estianews.gr

Δημ. Τσαϊλάς: ο Κλάουζεβιτς στη Στρατηγική θεώρηση του Ερντογάν για το casus belli

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Το casus belli (αιτία πολέμου) της Τουρκίας σχετικά με την πιθανή επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος είναι βαθιά συνδεδεμένο τόσο με την περιφερειακή γεωπολιτική όσο και με το διεθνές δίκαιο, ιδιαίτερα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Αυτή η κατάσταση θυμίζει πράγματι το περίφημο ρητό του Carl von Clausewitz, «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», καθώς υπογραμμίζει τη διασύνδεση μεταξύ των πολιτικών ελιγμών και της προοπτικής στρατιωτικής σύγκρουσης.

Η προσέγγιση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε αυτή τη συνεχιζόμενη σύγκρουση απεικονίζει την εφαρμογή της αρχής του Κλάουζεβιτς στη σύγχρονη διπλωματία. Ο Ερντογάν έχει ισορροπήσει ένα μείγμα επιθετικής ρητορικής, διπλωματίας και στρατηγικών συμμαχιών στη διαμόρφωση της πολιτικής της Τουρκίας. Αντί να εμπλακεί αμέσως σε στρατιωτική σύγκρουση, χρησιμοποιεί πολιτικά εργαλεία για να αποφύγει τον ξεκάθαρο πόλεμο, διατηρώντας παράλληλα την απειλή στρατιωτικής δράσης στο τραπέζι.

Η Τουρκία ενισχύει τις σχέσεις της με βασικούς παγκόσμιους παράγοντες, όπως η Ρωσία, συνάμα υπέγραψε ένα αμφιλεγόμενο μνημόνιο για την ΑΟΖ με τη Λιβύη παρακάμπτοντας τα ελληνικά νησιά, ενώ διατηρεί μια περίπλοκη σχέση με το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η διπλωματία πολλαπλών κατευθύνσεων επιτρέπει στην Τουρκία να διαδραματίσει πιο σημαντικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι ναυτικές επεκτάσεις και οι στρατιωτικές ασκήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο σηματοδοτούν την ετοιμότητά της να επιβάλει τις αξιώσεις της, ασκώντας πίεση στην Ελλάδα και τους συμμάχους της, αποφεύγοντας ωστόσο την πραγματική σύγκρουση.

Η Τουρκία έχει επίσης επεκτείνει το εύρος της σύγκρουσης για να συμπεριλάβει δικαιώματα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας πρόσθετη μόχλευση και μετατοπίζοντας την αφήγηση από μια καθαρά εδαφική διαμάχη σε μια που περιλαμβάνει πολύτιμους υποθαλάσσιους πόρους. Παρά την περιστασιακή έξαρση των εντάσεων, η Τουρκία και η Ελλάδα πραγματοποιούν περιοδικά διπλωματικές συνομιλίες για να αποφύγουν την άμεση στρατιωτική σύγκρουση. Αυτό αντανακλά την πρόθεση του Ερντογάν να διαχειριστεί τη σύγκρουση πολιτικά αντί να την κλιμακώσει σε πόλεμο πλήρους κλίμακας. Η στρατηγική του Ερντογάν εξετάζει επίσης το σενάριο της «επόμενης ημέρας». Διατηρώντας ζωντανή την απειλή της στρατιωτικής ισχύος, η Τουρκία διατηρεί μόχλευση στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις ενώ προετοιμάζεται για μακροπρόθεσμα πολιτικά αποτελέσματα. Ωστόσο, ο Ερντογάν πρέπει επίσης να σταθμίσει το οικονομικό και γεωπολιτικό κόστος της κλιμάκωσης της σύγκρουσης, καθώς ο πόλεμος θα επιτείνει τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, θα κινδυνεύει με οικονομικές κυρώσεις και θα αποσταθεροποιήσει περαιτέρω την περιοχή. Υπό αυτή την έννοια, η πολιτική του Ερντογάν ακολουθεί τη λογική του Κλάουζεβιτς ότι ο πόλεμος είναι απλώς μια επέκταση πολιτικών στόχων – χρησιμοποιώντας την πιθανότητα πολέμου για να ενισχύσει τη θέση της Τουρκίας χωρίς απαραίτητα να πυροδοτήσει σύγκρουση πλήρους κλίμακας.

Ο Ελληνισμός δεσμεύεται από μια αντίληψη του πολέμου, που διαμορφώνεται από το διεθνές δίκαιο, τους ηθικούς κανόνες και τη δημόσια ευθύνη. Η ανάπτυξη δημοκρατικών αξιών, ανθρωπιστικών αρχών και παγκόσμιων θεσμών, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, έχει δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο όπου ο πόλεμος δεν θεωρείται πλέον ως ουδέτερο ή νόμιμο εργαλείο επέκτασης. Αντίθετα, ο πόλεμος θεωρείται τραγική αναγκαιότητα – κάτι που πρέπει να αποφευχθεί εκτός αν είναι απολύτως απαραίτητο. Για τις δημοκρατικές κοινωνίες, ο πόλεμος δεν είναι μια αποδεκτή πρώτη επιλογή. Δικαιολογείται μόνο αφού εξαντληθούν όλοι οι άλλοι δρόμοι -διπλωματία, διαπραγματεύσεις, κυρώσεις και ειρηνευτικές συνομιλίες. Αυτό αντανακλά την εξέλιξη των διεθνών κανόνων που δίνουν προτεραιότητα στην ειρηνική επίλυση συγκρούσεων.

Έτσι ο Ελληνισμός δίνει έμφαση κυρίως στην αποτροπή και την άμυνα παρά στην επιθετικότητα. Οι δικαιολογίες για τον πόλεμο συνήθως επικεντρώνονται στην απάντηση σε μια άμεση απειλή, στην προστασία της εθνικής κυριαρχίας ή στη διαφύλαξη κρίσιμων κρατικών συμφερόντων. Αυτό είναι σύμφωνο με τη Θεωρία του Δικαίου του Πολέμου, η οποία υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δικαιολογείται μόνο για αυτοάμυνα ή για προστασία αθώων ζωών από επιθετικότητα. Στις δημοκρατίες, οι αποφάσεις για πόλεμο συχνά υπόκεινται σε νομικούς και θεσμικούς ελέγχους, όπως κοινοβουλευτική έγκριση, συνταγματικά όρια και τήρηση του διεθνούς δικαίου. Αυτό διαφέρει από τα αυταρχικά ή αυτοκρατορικά συστήματα, όπου οι κυβερνώντες μονομερώς διεξάγουν πόλεμο για επεκτατικούς σκοπούς.

Οι επιθετικές θέσεις της Τουρκίας σε θέματα όπως το Αιγαίο, η Κύπρος και η ενεργειακή εξερεύνηση στην Ανατολική Μεσόγειο αντικατοπτρίζουν τη νεο-οθωμανική φιλοδοξία. Αυτές οι ενέργειες δεν είναι καθαρά αμυντικές, αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής διεκδίκησης της ηγεσίας της Τουρκίας και επέκτασης του ρόλου της στην περιφερειακή γεωπολιτική. Η σύγκρουση με την Ελλάδα δεν πλαισιώνεται επομένως ως μια απλή εδαφική διαμάχη αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αύξηση του γεωπολιτικού αποτυπώματος της Τουρκίας. Η πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης για τα χωρικά ύδατα αποτελεί μέρος αυτής της ευρύτερης πολιτικής προσέγγισης. Απειλώντας με πόλεμο για την επέκταση των χωρικών της υδάτων από την Ελλάδα, η Τουρκία δεν υπερασπίζεται απλώς τη δική της κυριαρχία, αλλά χρησιμοποιεί την απειλή της σύγκρουσης ως εργαλείο για να προωθήσει τους πολιτικούς και στρατηγικούς της στόχους. Αυτό θέτει την πολιτική της Τουρκίας σε πλήρη αντίθεση με την αμυντική στάση της Ελλάδας, η οποία έχει τις ρίζες της στη δημοκρατική αρχή της αποτροπής και της διατήρησης της ειρήνης με νομικά και διπλωματικά μέσα.

Οι συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αντικατοπτρίζουν δύο θεμελιωδώς διαφορετικές προσεγγίσεις στον πόλεμο. Για την Ελλάδα, ο πόλεμος θεωρείται ως η έσχατη λύση, που πρέπει να χρησιμοποιηθεί μόνο για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Για την Τουρκία, ωστόσο, η απειλή πολέμου εντάσσεται σε ένα ευρύτερο “Κλαουζεβιτσιανό” πλαίσιο χρήσης της στρατιωτικής ισχύος ως προέκταση πολιτικών στόχων, συμπεριλαμβανομένης της επιδίωξης των νεο-οθωμανικών φιλοδοξιών. Αυτός ο διαχωρισμός υπογραμμίζει τις φιλοσοφικές και πρακτικές διαφορές μεταξύ δημοκρατικών και αυταρχικών προσεγγίσεων στη σύγκρουση. Στις δημοκρατίες, ο πόλεμος είναι αμυντικός και στοχεύει στην αποτροπή της επιθετικότητας, ενώ τα αυταρχικά καθεστώτα εμφορούμενα από αναθεωρητικές τάσεις μπορεί να βλέπουν τον πόλεμο ως νόμιμο εργαλείο για την επίτευξη πολιτικών και εδαφικών στόχων, απηχώντας την παλαιότερη παράδοση του πολέμου με βάση τις κατακτήσεις.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.

 

 

 

 

 

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: τέτοια μέρα πριν ένα χρόνο: ΓΙΑΤΊ ΓΊΝΕΤΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Από
anixneuseis
-
2

Ϊ

του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου*

«Ξεκίνα, και θα ξυπνήσεις την τύχη σου», λέει μια περσική παροιμία. Ποια τραγική μοίρα να έχει φέρει την Μέση Ανατολή, σε ένα ιστορικό ναδίρ, καθώς το Ισραήλ και το Ιράν βρίσκονται ήδη εν έτει 2024, νομοτεχνικά σε πόλεμο, ύστερα από τις συνεχείς ανταλλαγές πυρός αναμεταξύ τους;

Πως ξέσπασε το κακό στην σύγχρονη Μέση Ανατολή; Όλα άρχισαν αναπάντεχα στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν η ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς, η περιώνυμη μακρά χείρα του Ιράν με έδρα την Γάζα, εισέβαλε αιφνιδιαστικά στο Ισραήλ, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα εναντίον του χιλιάδες πυραύλους, πότε δολοφονώντας πότε απαγάγοντας, εκατοντάδες αθώους Ισραηλινούς πολίτες.
Εν συνεχεία, στις 28 Οκτωβρίου 2024, το Ισραήλ εισέβαλε πάνοπλο, με ισχυρές χερσαίες δυνάμεις στην Γάζα, με αναπόδραστη τραγική συνέπεια να σκοτωθούν, κατά τους μήνες που ακολούθησαν, δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι άμαχοι.
Την 1η Απριλίου 2024, το Ισραήλ βομβάρδισε ξαφνικά το προξενείο του Ιράν στην Δαμασκό, εξοντώνοντας μεγαλόσχημους Ιρανούς αξιωματούχους. Τότε, το Ιράν κατέλαβε απροσδόκητα στις 13 Απριλίου 2024, το εμπορικό πλοίο «MSC Aries» ισραηλινών συμφερόντων, καθώς τούτο έπλεε στα Στενά του Ορμούζ, και στις 14 Απριλίου 2024, εξαπέλυσε μία αναμενόμενη, μεγάλη πλην ανεπιτυχή, επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους, κατά του Ισραήλ.
 
Ακολούθως, στις 31 Ιουλίου 2024, το Ισραήλ σκότωσε στυγνά τον Ισμαήλ Χανίγια, ηγέτη της οργάνωσης Χαμάς, εν όσω αυτός φιλοξενούνταν στην Τεχεράνη, και στις 27 Σεπτεμβρίου 2024, εξόντωσε τον Χασάν Νασράλα, αρχηγό της οργάνωσης Χεζμπολάχ βομβαρδίζοντας ανελέητα την Βηρυτό.
Επιπροσθέτως, στις 30 Σεπτεμβρίου 2024, το Ισραήλ εισέβαλε εν όπλοις στον Λίβανο. Με την Χαμάς συντετριμμένη, την Γάζα ήδη ισοπεδωμένη, και βλέποντας το Ισραήλ να προελαύνει νικηφόρα κατά της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο, το Ιράν εκτόξευσε περίπου διακόσιους βαλλιστικούς πυραύλους κατά του Ισραήλ την 1η Οκτωβρίου 2024 προκαλώντας ζημιές σε ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Εν τω μεταξύ, σκληρές εχθροπραξίες διεξάγονται μεταξύ του Ισραήλ και των Χούθι της Υεμένης, πιστών συμμάχων του Ιράν που τρομοκρατούν και βυθίζουν επί μήνες εμπορικά πλοία που πλέουν στην Ερυθρά Θάλασσα.
Κατ’ αρχάς, το Ιράν είτε το ίδιο είτε μέσω των πληρεξουσίων του, συμμαχικών ισλαμιστικών οργανώσεων, δεν είχε το δικαίωμα να επιτεθεί κατά του Ισραήλ κατά το 2023 και το 2024, αφού άλλωστε το Ισραήλ δεν είχε έως τότε ασκήσει ένοπλη βία κατά του Ιράν και των συμμάχων του, ήτοι της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι.
Οι στρατιωτικές ενέργειες του Ιράν είτε ευθέως είτε μέσω των πληρεξουσίων του συμμαχικών ισλαμιστικών οργανώσεων, κατά του Ισραήλ απαγορεύονται εξάλλου με βάση το διεθνές δίκαιο, και συνιστούν απρόκλητη επίθεση, έναντι της οποίας το Ισραήλ, όπως κάθε κράτος, έχει κατά το διεθνές δίκαιο, το δικαίωμα στην νόμιμη άμυνα.
Επίσης, το Ιράν δεν έχει κανένα δικαίωμα να έχει εξοπλίσει εδώ και χρόνια, με χιλιάδες πυραύλους μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, όχι το κράτος του Λιβάνου αλλά μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση, την Χεζμπολάχ, που εγκαταστάθηκε στην επικράτεια του επί σκοπώ όπως παραλύσει το κράτος αυτό, και τα παρόμοια ισχύουν και για την περίπτωση της Γάζας, η οποία μέσω ιρανικών ενεργειών αποσπάστηκε τελικά, δια της Χαμάς, από τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Εξάλλου, εάν ένας μόνον από τους ως έγγιστα διακόσιους βαλλιστικούς πυραύλους που το Ιράν εκτόξευσε κατά την 1η Οκτωβρίου 2024, εναντίον του Ισραήλ, έφερε πυρηνική κεφαλή, το μικρό Ισραήλ ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος του, θα είχε ήδη καταστραφεί.
Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ φαίνεται πως υπερέβη τα όρια της νόμιμης άμυνας στην Γάζα, σκοτώνοντας χιλιάδες αθώους αμάχους. Τούτο είχε ως συνέπεια το Διεθνές Δικαστήριο να διατάξει την λήψη προσωρινών μέτρων, στις 24 Μαΐου 2024, καλώντας το Ισραήλ να παύσει αμέσως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην νότια Γάζα – μετά από αίτημα της Νότιας Αφρικής, που κατηγορούσε το Ισραήλ για παραβίαση των υποχρεώσεών του βάσει της Σύμβασης του 1948 για την Πρόληψη και Καταστολή Εγκλημάτων Γενοκτονίας.
Επίσης, το Ισραήλ, εισβάλλοντας στις 30 Σεπτεμβρίου 2024 στον Λίβανο, παραβίασε τους όρους της Απόφασης 1701/2006 του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., ισχυριζόμενο όμως πως στην πραγματικότητα αμύνεται νομίμως, λόγω των πυραυλικών σφυροκοπημάτων που είχε εξαπολύσει προηγουμένως η Χεζμπολάχ, σκοτώνοντας αρκετούς αθώους Ισραηλινούς πολίτες στο βόρειο Ισραήλ.
Εκτός όμως από την επιδίωξη της κατανίκησης των αντιπάλων, υπάρχει μία καθαυτή γεωοικονομική διάσταση στον εν εξελίξει, σύγχρονο πόλεμο μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή. Συγκεκριμένα, δύο ανταγωνιστικά γεωοικονομικά δίκτυα, τουτέστιν θαλάσσιες και χερσαίες εμπορευματικές οδοί, αγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας, πετρελαίου και φυσικού αερίου, μοιάζουν να είναι το διακύβευμα των σύγχρονων πολέμων στην Μέση Ανατολή.
Μία νέα οδός χαράσσεται να ξεκινάει από την Ινδία, να διασχίζει την Αραβική χερσόννησο και το Ισραήλ, και να καταλήγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας.
Η άλλη οδός, ο αρχαίος δρόμος του μεταξιού, ξεκινά από την Κίνα, διασχίζει την Περσία και την Τουρκία και φτάνει στην Ευρώπη. Η μελλοντική οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Ινδίας, πολιτικού συμμάχου της Δύσης, σε βάρος της ανταγωνιστικής Κίνας, και συνεπώς η παγκόσμια κυριαρχία κατά τον 21ο αιώνα εξαρτάται από τις οδούς αυτές. Το ίδιο όμως, και η ευημερία και η ασφάλεια των μικρότερων κρατών από τα οποία διέρχονται οι οδοί.
Ως γνωστόν, στο διάβα της νέας οδού, και μάλιστα στο κρίσιμο γεωγραφικό σημείο, όπου βρίσκονται τα λιμάνια της Λεβαντίνης, οι δύο πανίσχυρες μακρές χείρες του Ιράν, οι οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολάχ εμποδίζουν την διάνοιξή της και την ασφάλεια της διέλευσης. Μήπως αυτή η γεωοικονομική παράμετρος είναι μια αιτία των σημερινών πολέμων;
Συν τοις άλλοις, στις 15 Σεπτεμβρίου 2020 το Ισραήλ είχε υπογράψει μεγάλες συμφωνίες, οικονομικού ενδιαφέροντος με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, τις περίφημες «Συμφωνίες του Αβραάμ», στις οποίες φιλοδοξούσε να προσχωρήσει και η Σαουδική Αραβία.
Οι ιστορικές «Συμφωνίες του Αβραάμ» είχαν συμβάλλει καθοριστικά στην μεγάλη αύξηση του εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών, και θεωρήθηκαν ως εφαλτήριο ιστορικών αλλαγών στις ισορροπίες στην Εγγύς Ανατολή, υπέρ όμως του Ισραήλ και σε βάρος του Ιράν.
Τοιουτοτρόπως, το Ιράν και οι πληρεξούσιοι του, κήρυξαν τον πόλεμο στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2023, επιδιώκοντας να παρεμποδίσουν αφ’ ενός την επέκταση των περίφημων «Συμφωνιών του Αβραάμ», με την προσχώρηση σε αυτές και άλλων αραβικών χωρών, αφ’ ετέρου την διάνοιξη της νέας εμπορικής οδού που θα συνδέει την Ινδία μέσω του Ισραήλ και των Αράβων φίλων του με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Δύση, ανταγωνιστική προς τον παλιό δρόμο του μεταξιού που διασχίζει το Ιράν και ενώνει την Κίνα με την Ευρώπη.
Προφανώς, τα διεθνή πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται από την κατίσχυση του ενός επί του άλλου, του Ισραήλ ή του Ιράν, πλέον δύσκολα στις ημέρες μας ως διεστώτα συμβιβάζονται. Λόγω του αδιεξόδου, η διεθνής κοινότητα αδυνατεί πλέον να προτείνει λύσεις, τις οποίες όμως επί δεκαετίες έχει επιχειρήσει αόκνως να βρει. Προσέτι, η διεθνής κοινότητα προσπαθεί τουλάχιστον τρεις δεκαετίες τώρα, να επιτύχει μέσω διεθνών συμφωνιών, ώστε το Ιράν να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα, καθώς είναι βέβαιο πως με αυτά θα απειλήσει το Ισραήλ, το οποίο θεωρείται πως ήδη έχει, και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ξεσπάσει περιφερειακός πυρηνικός πόλεμος στην Μέση Ανατολή.
Δυστυχώς, η διεθνής κοινότητα αφέθηκε να φθάσει ως εδώ, εθελοτυφλώντας, κυρίως μέσω αμερικανικών κυβερνήσεων του παρελθόντος, που πρότειναν τις συμφωνίες για τον περιορισμό του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν, όπως το Πλαίσιο Συμφωνίας για τα Πυρηνικά του Ιράν, που συμφωνήθηκε το 2015, μεταξύ των Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ιράν, αντί της καταστροφής των ιρανικών εγκαταστάσων όταν αυτό ήταν εφικτό.
Εν τέλει, πριν ακριβώς από αυτό το οριακό σημείο του περιφερειακού πυρηνικού πολέμου, φαίνεται πως πλέον βρισκόμαστε, και το μόνο που μπορεί να τον αποτρέψει, τουλάχιστον κατά το Ισραήλ, μοιάζει να είναι η καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.
Δεν αποκλείεται όμως ήδη το Ιράν να διαθέτει πυρηνικά όπλα, και για αυτό πλέον απειλεί ρητώς το Ισραήλ με μια «ισχυρότερη απάντηση». Εν κατακλείδι, η Ανθρωπότητα βρίσκεται πάλι στο οικείο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας στην Μέση Ανατολή, οφείλοντας να αποφύγει, εκούσα άκουσα, την κλιμάκωση της πολεμικής σύγκρουσης. Μπορεί όμως;
Αληθινό ναδίρ!
1...1,0741,0751,076...3,039Σελίδα 1,075 από 3,039