Αρχική Blog Σελίδα 1074

Libya’s central bank governor’s escape to Turkey points to Erdogan’s dubious financial dealings

Από
pcuser
-
0

Levent Kenez/Stockholm

Libya’s former central bank governor, who had held the position since 2011, fled to Turkey in August due to security concerns.

In a development seen as a consequence of the power struggle among dominant factions in Libya, Sadiq al-Kabir, governor of the Central Bank of Libya (CBL), was fired on August 22 by the Libyan Presidential Council, following an initiative led by Abdul Hamid Dbeibah, prime minister of the Tripoli-based government. The two had been publicly criticizing each other for some time. Dbeibah’s decision came after accusations surfaced that al-Kabir was mismanaging oil revenue.

However, what is particularly noteworthy is al-Kabir’s flight to Turkey, a country with which Dbeibah has strong ties. Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s willingness to allow such a situation to exist is attributed to the communication and cooperation that al-Kabir has developed with him over the years as well as actions he has taken that favor Turkey and businessmen close to Erdogan.

In a development first reported in the Libyan media in 2020, al-Kabir met with Turkish President Erdogan in Istanbul following the UN-backed Government of National Accord (GNA)’s military victory over the rebel opposition led by Khalifa Haftar. The victory was facilitated by Turkey’s provision of weapons, ammunition and drones as well as its recruiting of Syrian mercenaries and jihadists to combat Haftar.

This meeting, held on June 29, 2020, focused on various financial matters, particularly changes in financial transfers and deposits associated with Turkish interventions in Libya. The discussions sparked controversy, with Ramzi Al-Agha, head of the Liquidity Crisis Committee at Libya’s central bank, criticizing the meeting for allegedly violating Libyan law. He emphasized that such high-level discussions should involve the prime minister and be coordinated through the Ministry of Foreign Affairs.

During these talks al-Kabir reportedly announced that approximately $8 billion would be deposited in the Turkish Central Bank, earning no interest and set to remain there for four years, in an attempt to support the stability of the Turkish lira and strengthen Turkey’s economy. According to reports in both the Turkish and Arab media, over 30 tons of gold from Libya’s central bank have also been transported to Turkey.

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan met with Libya’s then-central bank governor Sadiq al-Kabir at Turkey’s embassy in Tripoli on February 7, 2024.

After 2020, al-Kabir met several times with President Erdogan and several Turkish foreign ministers. It is uncommon for the governor of a central bank to engage directly with high-level political figures in this manner since such interactions typically follow established diplomatic protocols.

It is no secret that President Erdogan sought a share of Libya’s oil revenues and privileges for businessmen close to him in exchange for military support for the Libyan government. According to reports in the Turkish press in 2020, the surprising resignation of Libyan Prime Minister Fayez al-Sarraj was attributed to Erdogan’s persistent demands.

Sedat Peker, a convicted gang leader and former ally of Erdogan, revealed that al-Sarraj found himself caught between Erdogan’s expectations and the demands of Libyan businessmen who had supported him during the civil war. Peker said these conflicting pressures ultimately led to al-Sarraj’s resignation from the UN-recognized GNA.

Meanwhile, Turkey’s main opposition Republican People’s Party (CHP) Deputy Chairman Özgür Karabat raised concerns on October 6 about predatory lending practices and unregistered transactions involving POS devices, particularly in Libya and Iraq. He highlighted that the total amount of financial misconduct, including fraudulent transactions through POS devices over the past five years has exceeded $100 billion. “An ecosystem of financial crime has been created by falsely recording gold sales in Turkey using debit cards belonging to Libyan and Iraqi citizens,” Karabat said.

Karabat also ironically pointed out the recent flight of al-Kabir to Turkey in August due to security concerns, subtly implying that his escape to Turkey was noteworthy given the ongoing financial irregularities. “Since the former governor of the Libyan Central Bank is now in Turkey, his testimony should be taken regarding these matters,” he added.

Head of Turkish Intelligence İbrahim Kalın and Libyan Prime Mİnister Abdul Hamid Dbeibah (R) in Tripoli on September 5, 2024.

In November 2023 the American investigative and policy organization Sentry revealed that Libya has become a transit zone for smuggling gold bars to Gulf countries and Turkey as Libya does not produce significant amounts of gold but serves as a trading platform and transit point, including ports and airports in Zliten, Benghazi and Misrata.

In a 2018 UN report Turkey was implicated in arms violations as well as oil smuggling operations. According to Turkish media reports from February 2024, oil illegally imported from Libya was being sold in the domestic market. The UN Panel of Experts on Libya uncovered alarming details about the smuggling of oil occurring just off the territorial waters of Malta, with operations facilitated by ships departing from Maltese harbors.

On September 5 Erdogan’s close confidant and head of Turkish intelligence organization MİT, İbrahim Kalın, traveled to Libya to visit Dbeibah immediately after al-Kabir’s arrival in Turkey.

Libya’s central bank governor’s escape to Turkey points to Erdogan’s dubious financial dealings

Δημήτρης και Χρήστος Ιωάννου: ο κόσμος άνω-κάτω και στην Ελλάδα «κανονικότητα»

Από
anixneuseis
-
18
Administrator business man financial inspector and secretary making report, calculating or checking balance. Internal Revenue Service inspector checking document. Audit concept.

Δημήτρης Α. Ιωάννου, Χρήστος Α. Ιωάννου
02.10.202411:35

Στην Ελλάδα ονειρευόμαστε για πολλοστή φορά πως η ανάπτυξη θα έρθει από την Ευρώπη.

Μετά από 10 χρόνια κρίσης και δύο χρόνια πανδημίας (από τα οποία δεν μάθαμε το παραμικρό), στη χώρα μας επικρατεί, ξανά, η μακάρια κανονικότητα της στασιμότητας. Στον έξω κόσμο, όμως, υπάρχει ένας οργασμός δράσης και συμβαίνουν πράγματα τα  οποία πριν από 15 χρόνια δεν θα μπορούσαμε ούτε να φανταστούμε.

Η πιο προηγμένη και ισχυρή οικονομία του κόσμου, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ, εφαρμόζει μία οικονομική πολιτική που μοιάζει πολύ με τις «αναπτυξιακές πολιτικές» που ακολουθούσαν «αναπτυσσόμενες» χώρες, δεκαετίες πριν – όπως για παράδειγμα η Ελλάδα τις μεταπολεμικές δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα: σκληρή δασμολογική προστασία, περιορισμοί και απαγορεύσεις στις εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, προσκόμματα στην απόκτηση εγχώριων εταιρειών από ξένους ομίλους, ακόμα και προερχόμενους από συμμαχικές χώρες και – το κυριότερο – απευθείας επιδότηση από το κράτος συγκεκριμένων επενδύσεων.

Παρεμφερείς δε πολιτικές εφαρμόζουν, ή προσπαθούν να εφαρμόσουν, και όλες οι οικονομικά ισχυρές – ή οικονομικά φιλόδοξες – χώρες, από τη Γερμανία και την Ιαπωνία έως την Ινδία και τη Μαλαισία. Και φυσικά υπάρχει και η Κίνα, «υποδειγματική περίπτωση» των πολιτικών αυτού του τύπου.

Γνωρίζουμε πως στις προηγούμενες φάσεις ανάπτυξης των προηγμένων οικονομιών η ιδέα της «βιομηχανικής πολιτικής» ήταν εξοβελιστέα, στις περισσότερες από αυτές. Στη μητρόπολη της φιλοσοφίας της «ελεύθερης αγοράς», στις ΗΠΑ, ήταν εδραία η πεποίθηση πως το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέξει αυτούς που πραγματικά θα άξιζαν να γίνουν «εθνικοί πρωταθλητές» και κάθε παρόμοια προσπάθεια θα οδηγούσε μοιραία στη σπατάλη πόρων, στην επιβράδυνση της ανάπτυξης και, επίσης, στη γενικευμένη διαφθορά.

Και ίσως, πράγματι, στις προηγηθείσες φάσεις της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας αυτή η αγγλο-σαξονική οικονομική ορθοδοξία να είχε δίκιο – όσον αφορά τις ίδιες τις ΗΠΑ κυρίως. Πλην όμως άλλες χώρες όπως η Ιαπωνία στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, ή η Νότιος Κορέα και η Ταϊβάν λίγο αργότερα, εφάρμοσαν «βιομηχανική πολιτική» και επειδή μάλλον διάλεξαν σωστά τους «εθνικούς πρωταθλητές» τους, σήμερα δρέπουν τους καρπούς της ανάπτυξης. (Οπως, φυσικά, και η Κίνα.)

Εποφθαλμιώντας, λοιπόν, τα επιτεύγματά τους, αυτό που κάνουν, σήμερα, οι μεταστραφέντες νεόκοποι οπαδοί του κρατικού παρεμβατισμού, είναι μία «βιομηχανική πολιτική» νέου τύπου. Δεν προσπαθούν, δηλαδή, να επιλέξουν ή να δημιουργήσουν «εθνικούς πρωταθλητές». Κάνουν κάτι άλλο, πιο απλό: απευθύνονται στους αποδεδειγμένους «παγκόσμιους πρωταθλητές» κάθε κλάδου και τους πληρώνουν, στην κυριολεξία, για να δραστηριοποιηθούν και στη χώρα τους.

Καταβάλλουν το μεγαλύτερο ποσοστό της επένδυσης, συνοδευόμενο από ένα σωρό κίνητρα (φορολογικές απαλλαγές, παραχώρηση γηπέδων κ.λπ.), με μόνο αντάλλαγμα να δημιουργήσει ο «παγκόσμιος πρωταθλητής» ένα ή περισσότερα εργοστάσια στο έδαφός τους. Ελπίζοντας ότι η λειτουργία τους θα έχει θετικές αναπτυξιακές επιδράσεις («εξωτερικότητες») τόσο στον συγκεκριμένο κλάδο της επένδυσης όσο και στην ευρύτερη οικονομία τους.

Οι αναπτυγμένες δυτικές χώρες ακολουθούν πλέον αυτή την ενεργητική «βιομηχανική πολιτική» για δύο λόγους: πρώτον, διότι έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως ότι σήμερα οι ίδιες δεν έχουν τη δυνατότητα να ενεργοποιήσουν επενδυτική δυναμική στον χώρο της βιομηχανίας. Κερδοφόρες και αποδοτικές βιομηχανικές επενδύσεις μπορούν να γίνουν πλέον (εξαιρούμενης της Κίνας που είναι ο κορυφαίος παραγωγός του κόσμου αλλά έχει αποκλειστεί για το δυτικό κεφάλαιο), σε μία σειρά λίγων χωρών όπως είναι η Νότιος Κορέα, το Βιετνάμ, η Ταϊβάν, η Μαλαισία, η Ινδία, το Μεξικό, αλλά επίσης η Τουρκία, η Βραζιλία, η Ινδονησία.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι συνειδητοποίησαν πως κινδυνεύουν να χάσουν κάθε επαφή με τη δυνατότητα παραγωγής σε κλάδους τεχνολογικής αιχμής, όπως οι ημιαγωγοί, και αυτό θα μπορούσε να τους οδηγήσει σταδιακά στην πλήρη αποβιομηχάνιση.

Και ενώ η Αμερική, η Ιαπωνία και η Γερμανία δίνουν γη και ύδωρ στην TSMC, η Ιταλία στη Silicon Box (και η Ουγγαρία και η Τουρκία στην BYD) για να δημιουργήσει ένα εργοστάσιο, έστω και «ενδιάμεσης» τεχνολογίας, στο έδαφός τους, εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε; Απολύτως τίποτα σχετικό! Ονειρευόμαστε για πολλοστή φορά πως η ανάπτυξη θα έρθει από την Ευρώπη – μέσα από την έκθεση Draghi τη φορά αυτή!

Παρά το γεγονός ότι είμαστε, σύμφωνα με όλες τις αξιολογήσεις, η χειρότερη χώρα του δυτικού κόσμου για να κάνει κανείς επένδυση. Μία χώρα με προνεωτερικές θεσμικές λειτουργίες, χωρίς υψηλού επιπέδου ανθρώπινο κεφάλαιο και χωρίς εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, όπου δεν βρίσκεις εργαζόμενους να απασχολήσεις ούτε στις βασικές ειδικότητες της ισχνής, ούτως ή άλλως, βιομηχανίας.

Αν θέλαμε να έχουμε κάποια ελπίδα θα έπρεπε να λειτουργήσουμε με τελείως διαφορετικό τρόπο. Θα έπρεπε να δημιουργήσουμε «ειδικές οικονομικές ζώνες», σαν αυτές που δημιούργησε η Κίνα το 1980 για να προσελκύσει τις πρώτες ξένες επενδύσεις και σήμερα έχουν 19 χώρες της ΕΕ, σαν την Τσεχία, την Πολωνία, τη Λετονία ή τη Λιθουανία (οι οποίες, σημειωτέον, μας «προσπέρασαν» σε κατά κεφαλήν παραγωγή, παραγωγικότητα και εισόδημα).

Στις οποίες θα έπρεπε να ισχύει ειδικό νομικό καθεστώς, υποπολλαπλάσιο του γραφειοκρατικού ελληνικού θεσμικού πλαισίου και το ελάχιστο που επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και στις οποίες θα προσκαλούσαμε ενεργητικά – όχι περιμένοντας να έρθουν μόνοι τους, γιατί δεν θα έρθουν ποτέ – να επενδύσουν οι «παγκόσμιοι πρωταθλητές» κάθε κλάδου. Με έναν εντεταλμένο Υπουργό αποκλειστικών καθηκόντων που θα επισκέπτεται τα επιτελεία τους, ανά τον κόσμο, έχοντας ανά χείρας συγκεκριμένα σχέδια για το τι θα παράσχει η ελληνική κυβέρνηση: τα γήπεδα, καταβολή έως και 50% για τη δαπάνη της επένδυσης, φορολογική απαλλαγή για 50 χρόνια, κ.λπ. Διότι έστω και μία ή δύο τέτοιες επενδύσεις εάν έλθουν (που δεν θα είναι απλά data centers, δηλαδή τα logistics της πληροφορικής), θα συνταράξουν την «κανονικότητά» μας, ενδεχομένως προς το καλύτερο.

Οι κύριοι Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγοι.

TO BHMA

Carnegie: Iran Is at a Strategic Crossroads

Από
anixneuseis
-
0

After its latest escalation, Tehran may be forced to reconsider its entire approach to national security, including leveraging its status as a threshold nuclear state to counter Israel.

by Nicole Grajewski
Published on October 3, 2024

On October 1, Iran launched its second direct attack on Israel within six months. Code-named Operation True Promise 2, this assault came in the wake of a series of high-profile assassinations by Israel of key figures in Iran’s network of nonstate allies and proxies, in addition to senior Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) commanders.

The attack, whose name echoes April’s Operation True Promise, represents another attempt by Iran to restore deterrence in its long-standing conflict with Israel that has moved from the shadows into open confrontation. By demonstrating its willingness and capacity for forceful retaliation, Iran aimed to make Israel reassess the potential costs of any aggression toward Iranian interests. However, the effectiveness of this latest operation in achieving these goals remains uncertain.

What ensues from Tehran’s latest escalation may compel a comprehensive reassessment of its national security strategy. Faced with limited options and a multitude of challenges, Tehran may consider leveraging its status as a threshold nuclear state, raising the specter of potential nuclear weaponization as a means to counter Israel’s perceived military superiority.

The New Equation

For years, Iran’s perceived threat to Israel rested on two primary pillars: its extensive drone and missile arsenal and the capabilities of its proxy forces, particularly Hezbollah in Lebanon. This strategy, known as Iran’s forward defense doctrine, sought to project power and deter adversaries beyond its borders without direct confrontation. Once a cornerstone of Iranian influence in the region, Iran’s forward defense has been under severe strain due to the attrition of its proxies and the apparently limited success of its April strikes in altering Israel’s strategic calculus.

The April attack followed an Israeli strike on an Iranian diplomatic compound in Damascus. Involving hundreds of missiles and drones, the April event marked a significant escalation for Iran—the largest single military operation since the Iran-Iraq War and its first direct strike against Israel from its territory. Afterward, IRGC chief commander Major General Hossein Salami declared, “We have decided to create a new equation . . . from now on, if the Zionist regime attacks our interests, assets, figures, and citizens anywhere, it will be met with a counterattack.” By attacking Israeli targets directly, Iran sought to deter future Israeli aggressions, establish red lines, and ultimately prevent further military casualties like the ones suffered in Damascus.

The first major indication that this strategy had failed came on July 31. First, Israel conducted an airstrike in Beirut’s southern suburbs, targeting senior Hezbollah official Fouad Shukr. Then, just hours after the inauguration of Iranian President Masoud Pezeshkian, Israel assassinated Hamas leader Ismail Haniyeh in a compound on the outskirts of Tehran, a move that took many by surprise and that, similar to the April attack, Iran viewed as an inviolable red line. These attacks occurred amid rising tensions in the region, exacerbated by a Hezbollah rocket attack on July 27 in a Druze village in the Israel-occupied Golan Heights, which killed twelve children and teenagers on a football pitch.

In the weeks that followed, Iranian officials vowed imminent retaliation against Israel. However, Iran, along with Hezbollah, refrained from a response, partly to allow the ongoing ceasefire talks over Gaza to proceed. By doing so, they aimed to achieve through diplomatic means, and at a lower cost, what they could not accomplish through military action: halting Israel’s offensive against the so-called axis of resistance. Moreover, many in Iran seemed to view Israel’s actions as deliberate provocations intended to incite a broader conflict between Tehran and Washington.

But in late August, Hezbollah diverged from Iran’s cautious stance and launched over 300 rockets at targets in Israel, asserting in an initial communiqué that it was a response to Israel’s assassination of Fouad nearly one month prior. Israel then intensified its campaign against Hezbollah.

Further evidence that Iran’s new equation had not materialized came with Israel’s continued decapitation of Hezbollah’s leadership. On September 27, Israeli aircraft killed Hassan Nasrallah, the secretary-general of Hezbollah and arguably the most crucial figure in Iran’s proxy network, as well as Brigadier General Abbas Nilforoushan, the deputy commander of operations for the IRGC. Nasrallah’s assassination was a watershed by itself, but Nilforoushan’s death crossed another red line for Iran. Israel not only dealt a severe blow to Hezbollah but also exposed Iran’s inability to protect its key allies and senior military leadership.

In the immediate aftermath, the rhetoric from Tehran reflected a reluctance to escalate into full-scale war. The Iranian Foreign Ministry’s statement on September 30 declared that Iran would not deploy forces to Lebanon or Gaza. Supreme Leader Ali Khamenei stressed that the axis of resistance would continue without Nasrallah.

Yet Iran found itself in a quandary. Launching a direct military strike against Israel risked igniting an all-out war with a technologically superior adversary and potentially drawing in the United States. Conversely, restraint threatened to erode Iran’s credibility among its allies and adversaries alike, potentially unraveling the carefully cultivated network of proxies central to its regional strategy. While Iran could potentially leverage other members of its axis—including Shia militias in Iraq, Syria, and Yemen—to retaliate against Israel and the United States, the loss of Hezbollah leadership significantly weakened Iran’s regional influence and ability to project power effectively.

Compounding this dilemma was a growing sentiment among Iran’s military leadership that after Lebanon, Syria would be next, followed by Iraq, and ultimately Iran itself. This widespread belief that war was inevitable led many to advocate for preemptive action, reasoning it was better to confront the threat proactively rather than risk being caught unprepared and vulnerable.

At home, Iranian commentators criticized Pezeshkian’s ostensible focus on reform and diplomatic engagement with the West over nuclear issues at the expense of Iran’s closest partners. The argument that a more forceful response to Haniyeh’s assassination might have prevented Nasrallah’s death highlighted the dilemma facing Iranian policymakers. Iran’s perceived threat to Israel, bolstered by its extensive missile arsenal and the capabilities of its proxy forces, had substantially weakened. Iran’s unprecedented missile attack in April proved to be largely ineffective in preventing further Israeli actions with impunity. Meanwhile, Hezbollah, once considered Iran’s most powerful ally, was in disarray and unable to mount a coordinated threat to Israel’s ground invasion of Lebanon.

October 1

On October 1, Iran’s retaliation arrived—but the nature of the strike differed significantly from the April operation.

The April attack involved a diverse arsenal that included ballistic missiles, which are capable of reaching Israeli targets in a few minutes, as well as drones and cruise missiles, which take a few hours. In contrast, the October attack used only ballistic missiles, presumably in part to minimize warning time and reduce the effectiveness of Israeli defenses. It also involved fewer missiles than in April but showcased the Islamic republic’s most advanced systems, including the Fattah-1. Preliminary analyses suggest that the October attacks caused more damage to infrastructure than the April attacks. Even so, the damage to Israel appeared minimal, partly due to Iran’s choices to target primarily military assets and to avoid civilian casualties, though one person was killed in Jericho and two were injured in Tel Aviv.

As it did in April, Iran gave advance diplomatic warning of the attack—but much less this time. Iran reportedly used diplomatic channels to alert the United States of the most recent strike just hours in advance. By contrast, Iran gave a three-day warning to the regional countries hosting U.S. military bases in April.

Iranian officials framed both the April and October operations as proportionate to Israel’s actions, targeting specific military installations used in the Damascus and Tehran attacks. Iran’s initial statements in the aftermath of both emphasized that Iran had no intention of escalating further, signaling an attempt to maintain some level of control over the situation. Both the April and October statements also invoked the legality of the operation under the UN Charter’s right to self-defense, something Iran’s UN mission echoed subsequently.

Response

Iran’s possible strategy to reestablish deterrence, or even to make Israel recalculate its options going forward, may have backfired. Merely launching missiles does not automatically create an effective deterrent. Instead, Israel’s anticipated retaliation is expected to be far more severe than its surgical response in April, when U.S. President Joe Biden urged Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu to “take the win.” Israel is now likely to launch a forceful counterattack that could inflict significant damage on Iranian targets. In a video statement immediately following Tuesday’s attack, Netanyahu vowed to exact reprisals, stating, “Iran made a big mistake tonight—and it will pay for it. The regime in Iran does not understand our determination to defend ourselves and to retaliate against our enemies.”

Israel’s more extreme option, at the moment, would be to strike Iranian nuclear facilities, such as the enrichment site at Natanz, one of the aboveground sites where Iran has produced near-weapons-grade uranium. Another extreme option might include strikes on major oil refineries in Isfahan and Abadan, offshore gas facilities in the Persian Gulf, or key transportation hubs such as the port of Bandar Abbas. These options could cripple Iran’s economy and operational capabilities. More likely, however, Israel might focus on striking military facilities linked to recent attacks or that serve as hubs for Iranian missile production and deployment. Such a response could undermine Iran’s military capability without prompting the broader international outcry that would accompany attacks on nuclear sites.

Assuming Israel does make Iran “pay for” its strike, Tehran’s continued inability to deter Israeli actions effectively or protect its key proxies such as Hezbollah will weaken Iran’s position within the region and raise questions about the long-term viability of its forward defense strategy. Operation True Promise 2, though more advanced than its first iteration, once again demonstrated that Iran’s reliance on missiles—despite their growing sophistication—may not be sufficient to counterbalance Israel’s military capabilities or to engage in a full-scale, long-term war.

Iran’s nuclear program undoubtedly formed a backdrop to the decision to initiate Operation True Promise 2. As a threshold nuclear state, Iran possesses all the key components—fissile material, technical expertise, delivery systems, and facilities—for a nuclear weapon, without having taken the final step toward weaponization. While Iran has consistently maintained that its nuclear program is for peaceful purposes, the potential to leverage this capability as a deterrent against Israeli aggression has undoubtedly been a point of consideration. Moreover, Iranian decisionmakers would not have been blind to the potential Israeli response to attacks against Iran’s nuclear facilities, especially given Tehran’s accumulation of near-weapons-grade uranium and work with advanced centrifuges.

Over the past year, the recent uptick in nuclear rhetoric among Iranian former and current officials reflects a growing interest in maximizing its threshold status as a source of leverage. On the very day of the October attacks, Iran’s Parliament held a debate on its nuclear doctrine, with some lawmakers advocating for the potential development of a nuclear weapon. Such discussions, even if largely rhetorical and driven by hardliners without direct control over nuclear policy, indicate that the nuclear option is becoming an increasingly salient part of the national discourse. By signaling a willingness to reconsider its nuclear posture, Iran may be attempting to send a clear message to its adversaries: If conventional means fail, a nuclear option remains available.

Iran may increasingly view its nuclear potential as a critical component of its broader security strategy. The limited effectiveness of missile strikes and proxy actions against a technologically superior adversary like Israel may push Iranian policymakers to emphasize their nuclear threshold status more openly. This does not necessarily mean an immediate move toward nuclear weaponization, but it does suggest a shift toward leveraging nuclear ambiguity to instill caution in adversaries. For example, Iran implicitly hinted at this potential after the airstrikes, with the IRGC-linked news agency Tasnim running a story claiming the development of “an undisclosed technology to punish Israel.” The very public debate and statements from Iranian officials suggest that Tehran is keenly aware of the need to adapt its strategy—possibly by hinting at nuclear weaponization as a last resort to counterbalance Israel’s military edge.

Iran has not yet made the critical decision to weaponize its nuclear capabilities. For one, full weaponization would be a challenging, yearslong process. Moreover, this extended timeline poses a significant risk for Iran, especially as detection may elicit preemptive strikes from Israel and the United States. Yet, given Iran’s intransigence with the International Atomic Energy Agency and expulsion of inspectors due to nuclear deal gridlock, the ability to detect some of these weaponization activities is even more challenging today. While actual weaponization would come with immense risks, the mere possibility serves as a way for Iran to signal strength at a time when its conventional and proxy-based deterrence is faltering.

The ongoing debate within Iran regarding its regional posture and potential nuclear option highlights the strategic crossroads at which Tehran finds itself. The weakening of its forward defense could push Iranian hardliners toward considering more drastic measures. Though not necessarily indicating an immediate decision to pursue nuclear weapons, it does suggest that Iran may be exploring alternative means of establishing credible deterrence.

The continued asymmetrical tit-for-tat between Iran and Israel risks devolving into a futile cycle of Iranian missile strikes and Israeli retaliations, each exposing Tehran’s military limitations while failing to alter the balance—and potentially driving Iran toward more desperate and unpredictable measures in its quest for credible deterrence.

Κυνική ὁμολογία Γεραπετρίτη: «Δέν μέ νοιάζει ἄν μέ ποῦν μειοδότη»

Από
pcuser
-
2

Ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ἑόρτασε τά γενέθλια τῆς ΝΔ ἐνταφιάζοντας τήν ἑλληνο-αἰγυπτιακή συμφωνία ἀπό «μερική» σέ «τελική» – Ἐλάχιστη ἡ ἐπήρεια Καστελλορίζου, Ρόδου καί Κρήτης στόν ὑπολογισμό τῆς ΑΟΖ – Τό ΑΠΕ λογόκρινε τήν συνέντευξη, ἐνῷ ὁ ἴδιος δέν τήν ἀνήρτησε στήν ἱστοσελίδα τοῦ ΥΠΕΞ

ΗΤΟ τόν περασμένο Ἀπρίλιο, πού ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν κ. Γιῶργος Γεραπετρίτης μιλῶντας γιά τό θέμα τῆς ὁριοθετήσεως θαλασσίων ζωνῶν, εἶχε «προβλέψει» πώς θά μποροῦσε νά κατηγορηθεῖ γιά «μειοδοσία». Στό forum τῶν Δελφῶν εἶχε μιλήσει γιά τίς «ἀρνητικές συνέπειες» τῶν διαπραγματεύσεων γιά τίς θαλάσσιες ζῶνες.

Ὁ διάλογος τότε ἦταν ὁ ἑξῆς: «ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ἐγώ θέλω νά ἀφήσω μία παρακαταθήκη ἥσυχης γειτονίας. Ὅσο δέν λύνεται τό ὑποκείμενο πρόβλημα τῆς ὁριοθέτησης, πάντοτε θά ὑπάρχουν ἐντάσεις, καί κάποια στιγμή πρέπει νά δοῦμε τά πράγματα καί μέ γενναιότητα. Ξέρω ὅτι δέν εἶναι μία εὐχάριστη συζήτηση, εἶναι μιά δύσκολη συζήτηση, ἡ ὁποία δύσκολη συζήτηση πιθανότατα νά ἔχει ἀρνητικές συνέπειες καί γιά ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος διευθύνει τίς συζητήσεις πού πιθανότατα θά εἶμαι ἐγώ.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τί εἴπατε;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πού πιθανότατα θά εἶμαι ἐγώ ἐκεῖνος πού θά διευθύνει τή συζήτηση σέ σχέση μέ τήν ὁριοθέτηση τῶν θαλασσίων ζωνῶν».

Καί τότε τά ἐπίμαχα ἐδάφια εἶχαν «λογοκριθεῖ» ἀπό τό ΑΠΕ. Ὅμως τώρα ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ἐπαναλαμβάνει τά ἴδια στήν ἐκπομπή τοῦ Παύλου Τσίμα, στό ραδιόφωνο τοῦ «Σκάι». Θεωρεῖ ὅτι ἡ «ἤρεμη γειτονιά» εἶναι «μεγάλη παρακαταθήκη» γιά τήν χώρα, ἀλλά οὐδόλως ἀναφέρεται στό τίμημα πού εἶναι πρόθυμος νά ἀποδεχθεῖ χάριν αὐτῆς τῆς ἠρεμίας. Ὅμως δημιουργεῖ ἔντονο προβληματισμό τό γεγονός, ὅτι ἀποδέχεται πώς θά μποροῦσε ἐξ αἰτίας αὐτοῦ νά χαρακτηρισθεῖ «μειοδότης». Εἶπε συγκεκριμένως: «Ἄν εἶναι νά ἀφήσω μιά μεγάλη παρακαταθήκη γιά τή χώρα μου γιά τίς ἑπόμενες γενιές, νά εἶναι μιά γειτονιά ἡ ὁποία θά εἶναι ἤρεμη, μιά Ἑλλάδα τῆς αὐτοπεποίθησης, τῆς σταθερότητας, τῆς ὑπερηφάνειας, ἄς χαρακτηριστῶ καί μειοδότης». Δέν μπορεῖ νά πιστεύει ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ὅτι ἡ ἐπίτευξις «ἠρεμίας» θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ «μειοδοσία». Ἐκτός ἐάν ἔχει στό μυαλό του ἀνταλλάγματα πού μπορεῖ νά δοθοῦν καί τά ὁποῖα ἀπορρίπτουν οἱ Ἕλληνες πολῖτες.

Ἀκόμη, προβληματίζει ὁ ἰσχυρισμός τοῦ κ. Γεραπετρίτη, ὅτι «ἐάν δέν λυθεῖ ἡ μεγάλη μας διαφορά τῆς ὁριοθέτησης, τότε μακροπρόθεσμη εἰρήνη καί εὐημερία δέν πρόκειται νά ὑπάρξει στήν περιοχή μας.» Δεδομένου ὅτι ἡ Τουρκία εἶναι πού δέν ἀποδέχεται ὁριοθέτηση ἐπί τῇ βάσει τοῦ διεθνοῦς δικαίου, πῶς ἄραγε περιμένει ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν νά λυθεῖ τό θέμα αὐτό; Μέ ἐπώδυνους συμβιβασμούς;

Εἶναι ὅμως ἐξ ἴσου σημαντικό καί ἀνησυχητικό τό γεγονός, ὅτι ὁ κ. Γεραπετρίτης θεωρεῖ «τελική» τήν συμφωνία ὁριοθετήσεως ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπῖδος μέ τήν Αἴγυπτο, πού συνομολογήθηκε τό 2020. Ἀνέφερε ἐπ’ αὐτοῦ: «Ἐμεῖς ἔχουμε κάνει τήν ὁριοθέτησή μας μέ τήν Αἴγυπτο στήν εὐρύτερη περιοχή. Ἀπομένει νά ὑπάρξει περαιτέρω ὁριοθέτηση μέ τίς ἄλλες γειτονικές χῶρες, μεταξύ τῶν ὁποίων κυρίως ἡ Τουρκία, μέ τήν ὁποία ἔχουμε γειτονία καί στήν ἀνατολική Μεσόγειο καί στό Αἰγαῖο. Εἶναι ἀναγκαῖο νά ὑπάρξει αὐτή ἡ ὁριοθέτηση».

Καί ὅμως, ὅταν ἡ συμφωνία μέ τήν Αἴγυπτο εἶχε ὑπογραφεῖ, ἐδηλώθη ξεκάθαρα ὅτι εἶναι «μερική» καί περιορίζεται στήν ἔκταση μέχρι τόν 27,59 παράλληλο. Στήν ὁριοθέτηση ἐκείνη δέν περιελήφθησαν οἱ ἀκτές ὁλόκληρου τοῦ συμπλέγματος τοῦ Καστελλορίζου καί ἕνα τμῆμα τῶν ἀκτῶν τῆς Ρόδου ἀλλά καί τμῆμα τῶν ἀκτῶν τῆς Κρήτης. Πού σημαίνει ὅτι τά νησιά αὐτά ἐλαχίστη ἕως μεδενική ἐπήρεια θά ἔχουν στήν διαμόρφωση τῶν θαλασσίων ζωνῶν. Σαφῶς ἐτονίσθη τότε ὅτι τά συγκεκριμένα νησιά καί τμήματα ἀκτογραμμῆς θά χρησιμοποιηθοῦν σέ ἑπόμενη ὁριοθέτηση καί μέ τήν Αἴγυπτο καί μέ τήν Κύπρο –καί ἄν τό θελήσει σέ κάποιο μακρινό ὁρίζοντα, καί μέ τήν Τουρκία. Ἀπεμπολεῖ αὐτήν τήν προοπτική πλέον τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν θεωρῶντας «τελική» τήν συμφωνία τοῦ 2020;

Θά θελήσει νά διαπραγματευθεῖ ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν στήν περιοχή μέ τήν Τουρκία, ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζει δικαιώματα AOZ καί ὑφαλοκρηπῖδος στό Καστελλόριζο, ἀλλά οὔτε κἄν στήν Ρόδο καί τήν Κρήτη; Θά ἀποδεχθεῖ δηλαδή τίς προβλέψεις τοῦ τουρκο-λιβυκοῦ μνημονίου πού περιορίζει τίς θαλάσσιες ζῶνες τῶν νησιῶν μας στά ἕξι μίλια τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων; Νά θυμίσουμε ὅτι τά ἕξι μίλια ἦσαν ἀνέκαθεν γιά τόν κ. Γεραπετρίτη οἱ «κόκκινες γραμμές». Ὑπουργός Ἐπικρατείας ἦτο τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2020, τότε πού ὁ Στόλος μας ἀπέτρεψε τίς τουρκικές προσπάθειες ἀμφισβητήσεως τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας στό Αἰγαῖο. Καί ἐνῷ τά καράβια μας ἐμβόλιζαν τά τουρκικά, ὁ κ. Γεραπετρίτης γιά ἕξι μίλια μιλοῦσε. Νά θυμίσουμε τήν δήλωσή του τῆς 25ης Ὀκτωβρίου 2020 στόν τηλεοπτικό σταθμό «Ἄλφα»: «Ἔχουμε ἀποδείξει τήν ἐπιχειρησιακή μας ἑτοιμότητα. Ἡ κόκκινη γραμμή εἶναι ἡ ἐθνική κυριαρχία, καί ὅταν λέμε ἐθνική κυριαρχία ἐννοοῦμε αὐτονοήτως τά ἐθνικά χωρικά ὕδατα τά ὁποῖα σήμερα εἶναι προσδιορισμένα στά ἕξι ναυτικά μίλια».

Σήμερα, ὁ κ. Γεραπετρίτης δηλώνει ὅτι θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ μειοδότης. Γιά ποιόν λόγο ὅμως, ἄραγε, ἡ συνέντευξίς του στόν «Σκάι» δέν ἀνηρτήθη στήν ἱστοσελίδα τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν; Καί γιατί δέν τήν εἴδαμε νά ἀναμεταδίδεται πλήρως ἀπό τό Ἀθηναϊκό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων, τό ὁποῖο καί πάλι παρέλειψε τά ἐπίμαχα ἐδάφια;

Κυνική ὁμολογία Γεραπετρίτη: «Δέν μέ νοιάζει ἄν μέ ποῦν μειοδότη»

Κρίση στη Μέση Ανατολή: Με το βλέμμα στο Ιράν και την επόμενη ημέρα

Από
pcuser
-
1
Κίνδυνοι και ευκαιρίες για τη Δύση και την Ελλάδα.

Αν προσεγγίσουμε τις στρατιωτικές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή στο πλαίσιο της μεγάλης εικόνας, αυτής της αναδιάταξης των πόλων παγκόσμιας ισχύος, το γεωπολιτικό συμφέρον του Ελληνισμού γέρνει σαφώς προς το Ισραήλ. Δεδομένου ότι ο εμπορικός Κινεζικός δρόμος του μεταξιού αναβαθμίζει γεωστρατηγικά το Ιράν και την Τουρκία με απολήξεις στη βιομηχανική αστική τάξη σε Γερμανία και Γαλλία, κάθε εναλλακτική χάραξη θα ήταν υπέρ του εθνικού μας συμφέροντος.

Το τρομοκρατικό χτύπημα της Χαμάς πριν ένα χρόνο δεν έγινε προφανώς για την προάσπιση των αιτημάτων των Παλαιστινίων αλλά για την ματαίωση των συμφωνιών του Αβραάμ μεταξύ Ισραήλ και Αραβικών χωρών και για την ματαίωση του νέου εμπορικού δρόμου σύνδεσης της Ινδίας με την Ευρώπη (IMEC).

Οι επιθετικές ενέργειες των φιλο-ιρανών Χούθι δεν γίνονται στο όνομα της αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό αλλά για να καταστήσουν σαφές πως η παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα θα βρίσκεται υπό των έλεγχο αντι-δυτικών δυνάμεων. Από τον πορθμό της Μάλακκας στην Νότια Κίνα μέχρι τα στενά του Ορμούζ , την Ερυθρά Θάλασσα και το Σουέζ, ο έλεγχος του διεθνούς εμπορίου από την Κίνα καθίσταται καθοριστικής σημασίας στον ανταγωνισμό της με την υποχωρούσα Δύση.

Οι απειλές της Κινεζικής εισβολής στην Ταιβάν, η στρατιωτική ενίσχυση της Ρωσίας, η ισχυροποίηση του Ιράν με πυρηνικό εξοπλισμό και οι εμπορικές συμφωνίες εξαγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου προς στην Κίνα, συνιστούν πτυχές της Ευρασιανικής ισχύος.

Μια εναλλακτική εμπορική οδός από την Ν. Ανατολική Ασία, την Ινδία, τις χώρες του Κόλπου, και το Ισραήλ μέχρι την Ελλάδα και την Ευρώπη θα συνιστούσε περιορισμό της Κινεζικής ισχύος και θα ευνοούσε την μαζική μετεγκατάσταση επιχειρήσεων από το έδαφος της. Προϋπόθεση μιας τέτοιας προοπτικής είναι η στρατηγική ήττα του Ιράν με την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος της.

Το Ιράν γνωρίζει πολύ καλά ότι με ένα συντριπτικό πλήγμα στην εικόνα του ως πυρηνικής και στρατιωτικής δύναμης και στα τρομοκρατικά ισλαμικά δίκτυα του άξονα της αντίστασης, το σάπιο θεοκρατικό καθεστώς θα καταρρεύσει εγκαινιάζοντας έναν νέο ιστορικό κύκλο, πιο δημοκρατικό για τους Ιρανούς πολίτες και ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Υπό αυτό το πρίσμα το Ισραήλ θα προχωρήσει σε στρατηγικό πλήγμα στις πετρελαϊκές ή στις πυρηνικές εγκαταστάσεις πιθανότητα με την συνδρομή των ΗΠΑ.

Οι Ισραηλινοί γνωρίζουν ότι τώρα είναι το momentum μιας τέτοιας επίθεσης, έχοντας την δικαιολογία μετά τις πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν ενώ Χαμάς και Χεσμπολάχ έχουν υποστεί καταλυτικά πλήγματα. Θα ήθελαν επίσης να προκαταβάλουν με τα όποια τετελεσμένα της στρατιωτικής επίθεσης το νέο πρόεδρο που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ.

Όσο δε θα περιορίζεται η ισχύς του ισλαμισμού στην Μέση Ανατολή ο Ερντογάν θα οδηγείται σε αναδίπλωση φοβούμενος και το ενδεχόμενο ενεργοποίησης του Κουρδικού παράγοντα.

Το Ισραήλ τέλος οφείλει να υπερβεί τις αντιλήψεις των ακραίων κύκλων του περί εξαφάνισης των Παλαιστινίων -αντίστοιχες εκείνων περί εξαφάνισης του Κράτους του Ισραήλ από το Ιραν- και να καθίσει σε διαπραγματεύσεις μ’ ένα νέο Παλαιστινιακό πολιτικό μόρφωμα για να διευθετήσει την ομαλή συνύπαρξη στην περιοχή και να αποδοθεί η αναγκαία ανθρωπιστική βοήθεια στους αμάχους.

Κάθε άλλη εκδοχή θα διαιωνίσει την πολεμική αντιπαράθεση και θα δημιουργήσει έναν νέο κύκλο τρομοκρατίας με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της Μέσης Ανατολής.

photo : Οχήματα περνούν μπροστά από διαφημιστική πινακίδα που δείχνει τον εκλιπόντα Ιρανό στρατηγό των Φρουρών της Επανάστασης Qassem Soleimani, ο οποίος σκοτώθηκε στο Ιράκ σε επίθεση αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους το 2020, να φιλάει το μέτωπο του δολοφονημένου ηγέτη της Χεζμπολάχ Hassan Nasrallah, στην Τεχεράνη του Ιράν, Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2024. (AP Photo/Vahid Salemi)

via Associated Press
 

Στέλεχος Μονάδας Οργάνωσης της Διαχείρισης Προγραμμάτων του ΕΚΤ_Υπ. Ανάπτυξης

https://www.huffingtonpost.gr/entry/krise-ste-mese-anatole-me-to-vlemma-sto-iran-kai-ten-epomene-emera_gr_

Οαση ειρήνης: Στην ηλιόλουστη γωνία της Ευρώπης όπου Ρώσοι και Ουκρανοί συνυπάρχουν αρμονικά

Από
pcuser
-
0

 

Η παρόμοια γλώσσα, η κοινή θρησκεία και κυρίως η δυτική κυβέρνηση που τους προστατεύει από τον Πούτιν έχει μετατρέψει τη χώρα της Αδριατικής σε καταφύγιο αντιφρονούντων.

Τα τελευταία 2,5 χρόνια ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται στην Ουκρανία, χωρίς καμία ένδειξη αποκλιμάκωσης, ωστόσο σε μια ηλιόλουστη γωνιά της Ευρώπης, Ουκρανοί και Ρώσοι, ζουν μαζί, στηρίζει ο ένας τον άλλο – μέχρι που παντρεύονται μεταξύ τους.

Στο Μαυροβούνιο των 5 εκατομμυρίων ανθρώπων, που έζησαν κι εκείνοι το σκληρό πρόσωπο του πολέμου οι δύο αντιμαχόμενοι λαοί ζουν ειρηνικά απ όταν ο πόλεμος τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τις χώρες τους.

Ουκρανοί πρόσφυγες και Ρώσοι αντιφρονούντες και εξόριστοι που εγκατέλειψαν τη Ρωσία για να αποφύγουν τη στρατολόγηση και τον πόλεμο του Πούτιν, εγκαταστάθηκαν πριν από περίπου 2 χρόνια στο παραθαλάσσιο θέρετρο Μπούντβα της Αδριατικής.

«Ο λαός μας σέβεται τον ρωσικό και τον ουκρανικό λαό», λέει ο Savvo Dobrovic, ένας από τους κατοίκους της πόλης που υποστηρίζει ότι όχι μόνο « δεν έχει παρατηρήσει κακές σχέσεις μεταξύ των δύο «εχθρών» αλλά αλληλοστηρίζονται σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία ».

Από τον Φεβρουάριο του 2022, πάνω από 4 εκατομμύρια Ουκρανοί πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο σε διάφορες χώρες της ΕΕ.

Η πόλη Μπούντβα είναι από τα πιο γνωστά τουριστικά θέρετρα της χώρας καθώς έχει τα 72 από τα 295 χιλιόμετρα ακτογραμμής του Μαυροβούνιου στην Αδριατική.

Η πόλη Μπούντβα είναι από τα πιο γνωστά τουριστικά θέρετρα της χώρας καθώς έχει τα 72 από τα 295 χιλιόμετρα ακτογραμμής του Μαυροβούνιου στην Αδριατική.
Anadolu via Getty Images

Το Μαυροβούνιο έχει δεχτεί περισσότερους από 200.000 Ουκρανούς, καθιστώντας το τον υψηλότερο κατά κεφαλήν πληθυσμό Ουκρανών προσφύγων στον κόσμο.

Το Μαυροβούνιο, μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφιο για ένταξη στην ΕΕ έχει αποδειχθεί μια πολύ φιλική χώρα για τους δύο λαούς που υποφέρουν από τον πόλεμο.

Καθεστώς προσωρινής προστασίας

Έχει χορηγήσει στους Ουκρανούς καθεστώς προσωρινής προστασίας, το οποίο έχει πλέον παραταθεί μέχρι τον Μάρτιο του 2025 και σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΗΕ, από τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, περισσότεροι από 62.000 ουκρανοί έχουν κάνει αίτηση για για προστασία στο Μαυροβούνιο, που αποτελεί σχεδόν το 10% του πληθυσμού του.

Την ίδια περίοδο, χιλιάδες Ρώσοι και Λευκορώσοι βρήκαν επίσης καταφύγιο στο Μαυροβούνιο καθώς δεν απαιτεί την παροχή βίζας ενώ παράλληλα, έχουν παρόμοια γλώσσα, κοινή θρησκεία και κυρίως δυτική κυβέρνηση που τους προστατεύει.

Αν και υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας για τους μετανάστες στις παράκτιες περιοχές, είναι συχνά εποχιακές και κακοπληρωμένες. Καλύτερες εργασίες είναι δύσκολο να βρεθούν, όμως η ηρεμία και η γαλήνη έχει λειτουργήσει κατευναστικά στις ψυχές των ανθρώπων και των παιδιών.

Το Μαυροβούνιο αποτελούσε εδώ και χρόνια πόλο έλξης για Ρώσους μεγιστάνες, οι οποίοι μετέφεραν επιχειρήσεις και αγόραζαν σπίτια στη χώρα πολύ πριν ξεσπάσει ο πόλεμο.

Αρκετοί Ρώσοι αλλά και Ουκρανοί έχουν περιουσίες και συγγενείς στο Μαυροβούνιο, οι οποίοι τους βοήθησαν να φύγουν μακριά από την εμπόλεμη ζώνη και να χτίσουν μια νέα ζωή.

Τα παιδιά πηγαίνουν πλέον στο σχολείο και πολλοί Ρώσοι βοηθούν στα κέντρα προσφύγουν ως εθελοντές.

Ρώσοι εθελοντές βοηθούν Ουκρανούς πρόσφυγες

Το μη κερδοσκοπικό καταφύγιο Pristaniste (παράδεισος) βοηθά Ουκρανούς πρόσφυγες και Ρώσους εξόριστους να βρουν τα πατήματά τους στο Μαυροβούνιο

Με έδρα την Μπούντβα, προσφέρει προσωρινή διαμονή, τροφή και βοήθεια με τα έγγραφα, ώστε να βρουν δουλειές και διαμερίσματα.

Επίσης, οι Ουκρανοί που έχουν παραμείνει στην εμπόλεμη χώρα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν δύο εβδομάδες «διακοπές» από τον πόλεμο.

Η 60χρονη Valentina Ostroglyad, ήρθε με την κόρη της πριν από ένα χρόνο από τη Zaporizhzhia, που χτυπήθηκε ανελέητα από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς.

«Όταν έφτασα για πρώτη φορά στο Μαυροβούνιο δεν μπορούσα να αντέξω ούτε τα πυροτεχνήματα καθώς ηχούσαν στα αυτιά μου σαν σφαίρες και εκρήξεις», είπε.

Τώρα εργάζεται ως καθηγήτρια τέχνης και απολαμβάνει τα βουνά και τη θάλασσα με ηρεμία. «Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί και μας αγκάλιασαν » λέει.

Ο Σάσα Μπόρκοφ, ένας οδηγός από το Χάρκοβο, χωρίστηκε από τη σύζυγό του και τα έξι παιδιά του, ηλικίας τεσσάρων έως 16 ετών, όταν ξέσπασε ο πόλεμος.

Ο ίδιος συνελήφθη στα πολωνικά σύνορα ενώ προηγουμένως είχε φυλακιστεί στην Ουγγαρία για τη μεταφορά παράτυπων μεταναστών με αποτέλεσμα να του έχει απαγορευτεί η είσοδος στην ΕΕ.

Η οικογένεια του κατάφερε να πάει στη Γερμανία, ενώ εκείνος, κατάφερε με δυσκολίες να φτάσει στο Μαυροβούνιο.

Έχει ήδη βρει δουλειά και η οικογένειά του πρόκειται να μετακομίσει στο Μαυροβούνιο ενώ έχε υποβάλλει αίτηση για προσωρινή προστασία και για μια θέση σε ένα ουκρανικό κέντρο προσφύγων.

Κέντρο προσφύγων για παιδιά

Η Yuliya Matsuy, μια Ουκρανέζα που διέφυγε από τον πόλεμο, έχει δημιουργήσει ένα παιδικό κέντρο για παιδιά από την Ουκρανία για να κάνουν μαθήματα ιστορίας, αγγλικών, μαθηματικών και τέχνης, να χορεύουν, να τραγουδούν και να παρακολουθούν ταινίες.

Τώρα τα περισσότερα παιδιά έχουν συνηθίσει σε μια νέα καθημερινότητα. Φοιτούν σε τοπικά σχολεία, ενώ τα μεγαλύτερα συνέχισαν τη μάθησή τους εξ αποστάσεως σε σχολεία της Ουκρανίας.

Το παράδοξο είναι ότι και στις δύο φιλανθρωπικές οργανώσεις υπάρχουν πολλοί Ρώσοι εθελοντές, κάτι που βοήθησε στην ενίσχυση των καλών σχέσεων μεταξύ της ρωσικής και της ουκρανικής κοινότητας εδώ σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπως στη Γερμανία, που ουκρανοί και Ρώσοι συγκρούονταν συνεχώς.

«Υπάρχει ένα αίσθημα ανεκτικότητας εδώ και το Pristaniste και οι εθελοντές του έπαιξαν ρόλο στην προώθησή του», λέει ο Σάσα Μπόρκοφ που διαχωρίζει τους Ρώσων που έχει γνωρίσει στη Μπούντβα από εκείνους που πολεμούν στην Ουκρανία.

«Οι άνθρωποι εδώ προσπαθούν να βοηθήσουν, δεν κάνουν τίποτα εναντίον της χώρας μας, εναντίον μας, εναντίον των παιδιών μου, [σε αντίθεση με] εκείνους που πυροβολούν και καταστρέφουν τα σπίτια μας και λένε ότι μας απελευθερώνουν» τονίζει.

Μεικτοί γάμοι και θεατρικές παραστάσεις

Οι φιλίες έχουν αναπτυχθεί μεταξύ εθελοντών και κατοίκων, ενώ πρόσφατα ένα ζευγάρι Ρωσο-Ουκρανών που ζούσε στο Pristaniste παντρεύτηκε.

Η εν συναίσθηση είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Μια πρόσφατη ομιλία στην Μπούντβα από την Ουκρανή δημοσιογράφο Olha Musafirova, για το έργο της, είχε τους Ρώσους στο ακροατήριο να δακρύζουν, τρομοκρατημένοι από τις ενέργειες της χώρας τους.

Ουκρανοί και Ρώσοι ηθοποιοί, που είναι μεταξύ αυτών που ζουν στην πόλη ανεβάζουν παραστάσεις στα ουκρανικά ενώ έχουν επίσης συνεργαστεί με τον βετεράνο Ρώσο μουσικό της ροκ Mikhail Borzykin, ο οποίος ζει επίσης στη χώρα όπου όπως λέει «έχει δει μεγάλες αλλαγές στη ρωσική διασπορά τα τελευταία τρία χρόνια».

«Πριν από τον πόλεμο, λέει, τα «σκληρά επιχειρήματα» για τον Πούτιν στη ρωσική κοινότητα ήταν συνηθισμένα, αλλά η πρόσφατη εισροή αντιπολεμικών μεταναστών δημιούργησε μια διαφορετική ατμόσφαιρα.

«Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων που έχουν έρθει εδώ, καταλαβαίνουν φυσικά τη φρίκη αυτού που συμβαίνει, επομένως υπάρχει συμφωνία στα κύρια ερωτήματα», λέει.

Όσο για τα πρώην μέλη της διεφθαρμένης ελίτ της Ρωσίας υπέρ του Κρεμλίνου, τα οποία αποκαλεί vatnaya diaspora, κάθονται ήσυχα στα ακίνητα που αγόρασαν στο Μαυροβούνιο πριν από χρόνια.

Ο Borzykin είναι μέλος μιας ομάδας βόλεϊ Ρώσων, Λευκορώσων και Ουκρανών που ζουν αρμονικά στο Μαυροβούνιο και λέει ότι «είναι όλοι στο ίδιο μήκος κύματος».

Ωστόσο, οι αυστηροί νόμοι για την ιθαγένεια που έχει η χώρα κάνει πολλούς να αναρωτιούνται τι θα γίνει όταν τελειώσει ο πόλεμος καθώς δεν θα μπορούν να μείνουν εδώ επ′ αόριστον.

Αν και οι περισσότεροι Ουκρανοί φαίνονται πρόθυμοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους όταν τελειώσει ο πόλεμος, εάν φυσικά υπάρχουν ακόμα σπίτια, οι πιστεύουν ότι θα χρειαστούν πολύ περισσότερα χρόνια για να γυρίσουν στη Ρωσία.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/oase-eirenes-sten-elioloeste-yonia-tes-eeropes-opoe-rosoi-kai-oekranoi-seneparchoen-armonika_gr_

Τι επιδιώκει να αλλάξει το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή (Ανάλυση)

Από
anixneuseis
-
0

Οκτώβριος 6, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, 27 Σεπτεμβρίου

Η φράση «σχεδιάζουμε μια νέα Μέση Ανατολή» επαναλήφθηκε από Ισραηλινούς αξιωματούχους, κυρίως τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Η Χαμάς έδωσε την ευκαιρία

Η αναδιάταξη της ισορροπίας δυνάμεων και η χάραξη ενός διαφορετικού πολιτικού χάρτη για την περιοχή δεν είναι ένας νέος ισραηλινός στόχος, αλλά υπάρχουν εκείνοι στο Ισραήλ που πιστεύουν ότι είναι «πιο κοντά στην εφαρμογή από ποτέ» υπό το φως των ραγδαίων εξελίξεων και των συνεχιζόμενων αντιπαραθέσεων με αυτό που είναι γνωστό ως «άξονας αντίστασης» που ηγείται το Ιράν στην περιοχή, ιδιαίτερα μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Η σκηνή των Ισραηλινών αξιωματούχων να φέρουν χάρτες και να τους επιδεικνύουν έχει επαναληφθεί σε διεθνή φόρουμ και είναι αξιοσημείωτο ότι όλοι τους στερούνται οποιασδήποτε αναφοράς σε παλαιστινιακό κράτος ή εδάφη.

Οι χάρτες του Νετανιάχου

Κατά την τελευταία του ομιλία ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός εμφανίστηκε κουβαλώντας δύο χάρτες.

Ο πρώτος περιελάμβανε περιοχές πρασίνου για χώρες που έχουν ειρηνευτικές συμφωνίες με το Ισραήλ ή συμμετέχουν σε διαπραγματεύσεις για την εξομάλυνση των σχέσεών τους με το Ισραήλ, και περιλάμβανε την Αίγυπτο και το Σουδάν, τα Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν και την Ιορδανία.

Ο δεύτερος χάρτης περιελάμβανε περιοχές βαμμένες μαύρες, τις οποίες ο Νετανιάχου αποκάλεσε «καταραμένους» και περιλάμβανε το Ιράν και τους συμμάχους του στην περιοχή, Συρία, Ιράκ, Υεμένη, καθώς και Λίβανο.

Ο πολυμέτωπος πόλεμος του Ισραήλ

Το Ισραήλ πολεμά σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα για σχεδόν ένα χρόνο, συμπεριλαμβανομένης της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, στη Γάζα το κίνημα της Χαμάς και στην Υεμένη την ομάδα Χούθι, και όλους αυτού που πολεμά υποστηρίζονται από το Ιράν, εκτός από τη στόχευση των Ιρανών στρατιωτικών ηγετών.

Οι εξτρεμιστικές φωνές στην πιο δεξιά κυβέρνηση στην ιστορία του Ισραήλ εγείρουν φόβους για «επεκτατικές φιλοδοξίες προς αυτό που είναι γνωστό ως «Μεγάλο Ισραήλ».

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε σε μια ομιλία του για τις «ισραηλινές επεκτατικές φιλοδοξίες» και είπε: «Θα ποθήσουν τα εδάφη της πατρίδας μας μεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη και θα δηλώσουν ανοιχτά, μέσω χαρτών μπροστά στους οποίους βγάζουν φωτογραφίες, ότι δεν θα είναι ικανοποιημένοι με τη Γάζα».

Ο Γιαζίντ αλ Σαγιένγκ, κύριος ερευνητής στο Carnegie Middle East Center, αποκλείει ότι αυτές οι διασυνοριακές επεκτατικές φιλοδοξίες βρίσκονται στην άμεση ατζέντα του Νετανιάχου δίνοντας τη δυνατότητα στο Ισραήλ να εποικίσει ό,τι έχει απομείνει από τα παλαιστινιακά εδάφη».

Το Ισραήλ δεν κρύβει τις προθέσεις του να επεκτείνει το εποικιστικό του έργο, ειδικά στη Δυτική Όχθη, και έχει ανακοινώσει ρητά την πρόθεσή του να διπλασιάσει τον αριθμό των εποίκων στο ένα εκατομμύριο, παρά την αραβική και διεθνή κριτική που δέχεται.

«Υπάρχουν αρκετοί υπουργοί στη δεξιά ισραηλινή κυβέρνηση που δεν πιστεύουν στη λύση των δύο κρατών και τώρα φαινόμαστε πιο μακριά από την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους μετά τις Συμφωνίες του Όσλο, αλλά δεν νομίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα συμφωνήσουν σε αυτούς τους ισραηλινούς χάρτες – οι οποίοι στερούνται παλαιστινιακών εδαφών – λέει ο Ντέιβιντ Σένκερ, Διευθυντής του Προγράμματος Αραβικής Πολιτικής στο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον, ο οποίος εργάστηκε στο παρελθόν ως Βοηθός Υπουργός Άμυνας για Υποθέσεις Μέσης Ανατολής.

Ο Σένκερ πιστεύει ότι «η ισραηλινή προοπτική στη νέα Μέση Ανατολή είναι μια περιοχή απαλλαγμένη από ιρανικές απειλές».

 Οι Ιρανοί καίνε την ισραηλινή σημαία ενώ πανηγυρίζουν τα ιρανικά χτυπήματα στο Ισραήλ την 1η Οκτωβρίου 2024

«Μια Μέση Ανατολή χωρίς την ιρανική απειλή»

Ο Μίρι Άισιν, ειδικός σε θέματα ασφάλειας και συνταξιούχος αξιωματικός των ισραηλινών πληροφοριών, συμφωνεί μαζί του, διατυπώντας τη θέση: «Το Ισραήλ δεν επιδιώκει να χαράξει μια νέα Μέση Ανατολή, αλλά επιθυμεί το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν να μην καθορίσει τη μορφή του περιοχή».

Ο Γιαζίντ αλ Σαγιέγκ λέει: «Τα λόγια του Νετανιάχου έχουν στόχο να τερματίσουν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και να αποκαταστήσουν την ιστορική του θέση μετά την παγκόσμια αμηχανία που του προκάλεσαν οι επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου».

Κατά τη διάρκεια ενός έτους, κλιμακώθηκαν στρατιωτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, πριν το Τελ Αβίβ επικεντρώσει τη μάχη του βόρεια, πρόσφατα, ανακοινώνοντας χερσαία εισβολή στο νότιο Λίβανο, μετά από μια εβδομάδα έντονων ισραηλινών βομβαρδισμών στόχων της Χεζμπολάχ που υποστηρίζονται από το Ιράν, αφήνοντας εκατοντάδες νεκρούς.

Η δολοφονία του Χασάν Νασράλα, Γενικού Γραμματέα της Χεζμπολάχ, μετά από ένα μαζικό ισραηλινό χτύπημα με στόχο την καρδιά των νότιων προαστίων της Βηρυτού, θεωρείται ως μια γεωπολιτική καμπή στον πόλεμο, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για την αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή και ίσως και το μέλλον της, όχι μόνο ο Λίβανος.

Το Ισραήλ λέει ότι μάχεται σε επτά μέτωπα στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, και πολιτοφυλακές στον Λίβανο, την Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ που υποστηρίζονται από το Ιράν εντός αυτού που είναι γνωστός ως «Άξονας της Αντίστασης».

Αυτό που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο ως πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, περιφερειακοί παίκτες μπήκαν γρήγορα στη γραμμή αντιπαράθεσης, όπως η Χεζμπολάχ και η ομάδα Χούθι – «Ανσάρ Αλλάχ» στην Υεμένη.

Το Ιράν εκτόξευσε πρόσφατα ένα μπαράζ βαλλιστικών πυραύλων στο Ισραήλ, χρησιμοποιώντας μια ομάδα όπλων που έχει ανησυχήσει εδώ και καιρό τη Δύση, ως απάντηση στη δολοφονία του επικεφαλής του πολιτικού γραφείου, Ισμαήλ Χανίγια, στο έδαφός του, ενώ το Ισραήλ υποσχέθηκε να απαντήσει στην Ιρανική επίθεση τη στιγμή που όρισε.

Το Ιράν θεωρεί το Ισραήλ ιστορικό εχθρό και από την άλλη, το Ισραήλ κατηγορεί την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ότι αποσταθεροποιεί την περιοχή με τη διάδοση της βίας και την εξαγωγή όπλων στους «μπουλούρες» του και την ιδεολογία του εχθρική προς την ισραηλινή παρουσία.

Δεν αρκεί η στρατιωτική λύση

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν μεγάλη υποστήριξη στο Ισραήλ για να διασφαλίσει τη στρατηγική του ανωτερότητα και έχουν εντείνει τη στρατιωτική παρουσία τους στην περιοχή υπό το πρίσμα της αυξανόμενης έντασης, αλλά αυτή η υποστήριξη εξαρτάται από το ότι το Ισραήλ δεν θα υπερβεί τις κόκκινες γραμμές που επαναλαμβάνει η Ουάσιγκτον στις επίσημες ομιλίες της που στοχεύουν το ιρανικό πυρηνικό έργο και το έργο των δύο κρατών.

Το Ισραήλ ως εταίρος των Αράβων

Τα τελευταία χρόνια, η Ουάσιγκτον ηγήθηκε του σχεδίου εξομάλυνσης στην περιοχή, προσφέροντας οικονομικούς και στρατιωτικούς πειρασμούς και επίσης προωθώντας την ιδέα ότι το Ισραήλ δεν αποτελεί περιφερειακή απειλή για τους Άραβες, αλλά αντίθετα , είναι στρατηγικός εταίρος στην αντιμετώπιση του Ιράν.

Ο ρυθμός εξομάλυνσης των σχέσεων στην περιοχή με το Ισραήλ έχει επιταχυνθεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια, καθώς το Μαρόκο, τα Εμιράτα και το Μπαχρέιν υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Αβραάμ με το Ισραήλ, τερματίζοντας το επί δεκαετίες μποϊκοτάζ, ενώ το Ισραήλ επιδιώκει εξομάλυνση με τη Σαουδική Αραβία.

Η Σαουδική Αραβία αντιτίθεται στην αυξημένη εμπλοκή και επιρροή του Ιράν με σιιτική πλειοψηφία στην περιοχή και φοβάται ότι θα επιβάλει την ηγεμονία του στη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε επίσημα μέσω του υπουργού Εξωτερικών της σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στη βρετανική εφημερίδα Financial Times ότι η χώρα του δεν θα συνάψει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ πριν από την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους.

Οι γεωπολιτικοί και οικονομικοί μετασχηματισμοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αλλαγή των θέσεων ορισμένων αραβικών χωρών που είχαν προηγουμένως αρνηθεί να αναγνωρίσουν το Ισραήλ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση διχοτόμησης της Παλαιστίνης μετά τη διακήρυξη της ίδρυσης του Ισραήλ το 1948.

Χώρες όπως η Αίγυπτος, η Συρία , ο Λίβανος και η Ιορδανία ενεπλάκησαν σε μια σειρά πολέμων με το Ισραήλ.

«Οικονομική συνεργασία»

Μια σειρά από συνθήκες και συμφωνίες ανακοινώθηκαν στον απόηχο της ομαλοποίησης και περιλάμβαναν επενδύσεις στους τομείς της άμυνας, της κυβερνοασφάλειας, της χρηματοοικονομικής τεχνολογίας και της ενέργειας.

Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι ο πόλεμος μπορεί να επιβράδυνε τον όγκο της εμπορικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ και των νέων εταίρων του από τις αραβικές χώρες, αλλά τα επίσημα ισραηλινά στοιχεία αποκάλυψαν αύξηση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Ισραήλ και πέντε αραβικών χωρών κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, με επικεφαλής τα ΗΑΕ, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο.

Η ισραηλινή εφημερίδα Maariv αποκάλυψε την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ των ΗΑΕ και του Ισραήλ για τη δημιουργία χερσαίας γέφυρας μεταξύ των δύο χωρών, η οποία θα διέρχεται από τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία και θα εκτείνεται και στην Αίγυπτο.

Το ισραηλινό αέριο αντιπροσωπεύει επίσης έναν ουσιαστικό παραπόταμο για την τροφοδοσία ορισμένων ενεργειακών δικτύων στην Αίγυπτο, και η Αίγυπτος βασίστηκε επίσης σε αυτό για να πραγματοποιήσει το όνειρό της να γίνει κέντρο υγροποίησης και εξαγωγής φυσικού αερίου στην περιοχή.

Ο Σένκερ λέει ότι το Ισραήλ πρέπει να συνδυάσει τη διπλωματία και την οικονομική εταιρική σχέση, μαζί με στρατιωτικές ενέργειες, ώστε να μπορέσει να χαράξει μια νέα περιφερειακή πραγματικότητα.

Ο αλ Σαγιέγκ πιστεύει ότι «οι αλλαγές που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή δεν μπορούν να εξεταστούν μεμονωμένα από τη διεθνή κατάσταση, άλλες διεθνείς συγκρούσεις μεταξύ Αμερικής, Ρωσίας και Κίνας και αλλαγές στις τοπικές πολιτικές στην Ευρώπη» σχετικά με την επιτάχυνση των περιφερειακών και παγκόσμιων αλλαγών, που τροφοδοτούν όλες την ιδέα της Σύγκρουσης.

BBC/Arabic /ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Spiegel: Η Γερμανία έδωσε το πράσινο φως σε πυραύλους και τορπίλες στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
4

Οκτώβριος 6, 2024

Το γερμανικό περιοδικό Spiegel δημοσίευσε ότι η γερμανική κυβέρνηση επέτρεψε την εξαγωγή κατευθυνόμενων πυραύλων και τορπιλών στην Τουρκία. Η έγκριση αφορά πυραύλους αξίας περίπου 100 εκατομμυρίων ευρώ και 156 εκατ. ευρώ για τορπίλες, όπως σημειώνουν τα τουρκικά media.

Όπως χαρακτηριστικά δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του γερμανικού Spiegel, η κυβέρνηση συνασπισμού στη Γερμανία, που αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD), τους Πράσινους και το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα, επέτρεψε την εξαγωγή κατευθυνόμενων πυραύλων και τορπιλών για το τουρκικό ναυτικό.

«Τo Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Ασφαλείας έδωσε το πράσινο φως για την προμήθεια γερμανικών όπλων αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στην εταίρο του ΝΑΤΟ, Τουρκία», γράφει το γερμανικό δημοσίευμα.

Σύμφωνα με την DW Turkce, εκτός από τους εγκεκριμένους για εξαγωγή 100 πυραύλους αεράμυνας, υπάρχουν τορπίλες για το τουρκικό ναυτικό και μεγάλα πακέτα υλικών για τον εκσυγχρονισμό τουρκικών υποβρυχίων και φρεγατών.

Σύμφωνα με βάση του καταλόγου του υπουργείου Οικονομίας, το κόστος των 100 κατευθυνόμενων πυραύλων που θα σταλούν στην Τουρκία για την αεράμυνα των πλοίων αναμένεται να είναι περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ και η παράδοση 28 τορπιλών τύπου SeaHake στην εγκρίθηκε για 156 εκατ. ευρώ.

Μάλιστα, επετράπη σε διάφορες κοινοπραξίες, μεταξύ των οποίων και γερμανικές εταιρείες όπλων, να παρέχουν πακέτα υλικών για τον εκσυγχρονισμό τουρκικών υποβρυχίων τύπου U209 και ο προϋπολογισμός τους ήταν 79 εκατομμύρια ευρώ.

Σημειώθηκε ότι η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε επίσης την παράδοση εξαρτημάτων κινητήρα αξίας 1,9 εκατ. ευρώ για τουρκικές κορβέτες και φρεγάτες.

Αλλάζει η στάση της γερμανικής κυβέρνηση προς την Άγκυρα;

Η έγκριση από τη Γερμανία αυτής της μεγάλης κλίμακας εξαγωγής όπλων στην Τουρκία δείχνει μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης στην πολιτική που ακολουθεί η γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού που βρίσκεται στην εξουσία από το 2021.

Σύμφωνα με το Spiegel, το Βερολίνο περιόρισε σημαντικά τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία με το σκεπτικό ότι η Τουρκία είχε μετατραπεί «από σύμμαχο σε πρόβλημα» και ότι ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ένας «αυτοκρατικός» ηγέτης, ακολούθησε μια «σκληρή στάση ιδιαίτερα εναντίον των Κούρδων».

Η Γερμανία είχε εγκρίνει μόνο 17 αιτήσεις αξίας 1,22 εκατομμυρίων ευρώ για εξαγωγές όπλων στην Τουρκία το 2023.

Η έκθεση του Spiegel σημείωσε ότι αυτή η τάση συνεχίζεται στις αρχές του 2024.

Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομίας, η κυβέρνηση ενέκρινε εξαγωγές όπλων στην Άγκυρα μόνο 23 εκατομμυρίων ευρώ το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους. Παρότι η γερμανική κυβέρνηση είχε τονίσει ότι μόνο σε κοινά έργα με εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του ΝΑΤΟ θα δοθεί το πράσινο φως για εξαγωγές στην Τουρκία, τώρα βλέπουμε ότι αλλάζει η στάση της κυβέρνησης Όλαφ Σολτς,  όπως σημειώνεται.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Αμερικανός αξιωματούχος: Γιατί είναι δύσκολο να χτυπηθούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

Οκτώβριος 8, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.

Φωτό: Η πυρηνική εγκατάσταση του Ιράν στο Ισφαχάν

Αμερικανός αξιωματούχος της Άμυνας δήλωσε σε αραβικό μέσο τη Δευτέρα ότι η στόχευση του Ισραήλ στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις απαιτεί αεροπορικές δυνατότητες που διαθέτουν μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο αξιωματούχος διευκρίνισε ότι το Ισραήλ, με τη σειρά του, διαθέτει ορισμένες από αυτές τις δυνατότητες, αλλά θα χρειαστεί την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών για να ολοκληρώσει μια τέτοια αποστολή.

Ο αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, αποκάλυψε ότι το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ενημέρωσε τους Ισραηλινούς στρατιωτικούς διοικητές για την αξιολόγησή του σχετικά με τη στόχευση πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Ο αξιωματούχος πρόσθεσε ότι οι συνομιλίες του Διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ – Centcom, στρατηγού Έρικ Κουρέλα, με τους Ισραηλινούς ηγέτες τις τελευταίες δύο ημέρες στο Τελ Αβίβ ήταν εποικοδομητικές και επικεντρώθηκαν στα «σημαντικότερα σχέδια απάντησης στα πρόσφατα ιρανικά χτυπήματα».

Ο αξιωματούχος πρόσθεσε ότι η αμερικανική εκτίμηση για το χτύπημα των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το Ισραήλ θα απέχει από την εκτέλεση αυτής της αποστολής.

Γεωγραφικές πολυπλοκότητες

Δορυφορική εικόνα από το Planet Labs PBC δείχνει την κατασκευή μιας υπόγειας εγκατάστασης στην πυρηνική τοποθεσία Natanz του Ιράν

Ο αξιωματούχος εξήγησε ότι οι τοποθεσίες των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων έχουν πολλές γεωγραφικές επιπλοκές, εκτός από το ότι απαιτούν αρκετούς γύρους αεροπορικών επιδρομών για αρκετές ημέρες.

Ο αξιωματούχος θεώρησε ότι μία από τις πιο δύσκολες αεροπορικές επιχειρήσεις είναι το χτύπημα στόχων σε μακρινές γεωγραφικές περιοχές, ειδικά εάν βρίσκονται σε υπόγεια μέρη.

Οι δηλώσεις του αξιωματούχου έρχονται ώρες αφότου ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν τηλεφώνησε στον Ισραηλινό ομόλογό του Γιόαβ Γκάλαντ, όπου ενημερώθηκε, σύμφωνα με δήλωση του Πενταγώνου, ότι η Ουάσιγκτον διατηρεί κρίσιμες δυνατότητες στην περιοχή για να υπερασπιστεί τις δυνάμεις της και να υποστηρίξει το Ισραήλ.

Ο Γκάλαντ είπε στο CNN ότι το Ισραήλ συντονίζεται στενά με τις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς προετοιμάζεται να απαντήσει στο Ιράν, αλλά «θα λάβει τις δικές του ανεξάρτητες αποφάσεις» για το πώς θα απαντήσει.

Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν την αντίθεσή τους σε επίθεση σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ο Γκάλαντ είπε ότι το Ισραήλ «δεν έχει αποκλείσει καμία από τις επιλογές του».

Υπό το πρίσμα της ασυμφωνίας στα οράματα της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ ως προς την απάντηση στο Ιράν, οι πληροφορίες του Πενταγώνου επιβεβαιώνουν ότι η ισραηλινή απάντηση στο Ιράν έρχεται και θα είναι μεγαλύτερη από όλες τις προσδοκίες.

Σύμφωνα με την al Jazeera, ελλείψει αμερικανικής στρατιωτικής υποστήριξης, το Ισραήλ θα ήταν μόνο του στην προσπάθειά του να περάσει μέσα από στρώματα ιρανικής αεράμυνας για να φτάσει σε εγκαταστάσεις που είναι υπόγειες ή θαμμένες βαθιά στα βουνά.

Στο Natanz όπου βρίσκονται οι κύριες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι σημειώνεται πρόοδος στην κατασκευή μιας νέας υπόγειας τοποθεσίας που θα μπορούσε να φιλοξενήσει αίθουσες εμπλουτισμού ουρανίου και άλλες εγκαταστάσεις.

Υπολογίζεται ότι στα 100 μέτρα (328 πόδια) κάτω από το έδαφος, είναι τόσο βαθιά που ακόμη και οι αμερικανικές βόμβες καταστροφής που χρησιμοποιεί το Ισραήλ στη Γάζα με καταστροφικά αποτελέσματα πιθανότατα δεν θα το καταστρέψουν.

Ένα άλλο αρνητικό σημείο για ενδεχόμενη επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν είναι η εναντίωση της ηγεσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας και η εντατικοποίηση της προσοχής της στην κατασκευή πυρηνικής βόμβας.

Μάλιστα, ο Ταξίαρχος Αχμάντ Ηαγκταλάμπ, επικεφαλής της Πυρηνικής Διοίκησης του IRGC, έχει δηλώσει στα ιρανικά media ότι η Τεχεράνη εντόπισε ισραηλινές πυρηνικές εγκαταστάσεις και «έχει τo δάχτυλo στη σκανδάλη» για να εξαπολύσει άλλη μια μεγάλη επίθεση.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σκόπια: Ο τσάρος Σαμουήλ δημιούργησε το «Μεσαιωνικό Μακεδονικό Κράτος»!

Από
anixneuseis
-
0

Οκτώβριος 8, 2024

Φωτό από το δημοσίευμα: Άγαλμα του τσάρου Σαμουήλ στα Σκόπια

Ένα «ενδιαφέρον» ιστορικό άρθρο δημοσίευσε η μεγαλύτερη εφημερίδα των Σκοπίων «Nova Makedonija» για τον «Μακεδόνα» (και όχι Βούλγαρο, όπως λέει) τσάρο Σαμουήλ, ο οποίος πέθανε από καρδιακή προσβολή όταν είδε τον «μακεδονικό» στρατό του να έρχεται ρακένδυτος και τυφλός από τον πόλεμο με τον Βασίλειο (και εννοεί τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο – όχι τον «Μακεδονοκτόνο»!) .

Γράφει η εφημερίδα των Σκοπίων:

«Η Μακεδονία (εννοεί το βαρδαρικό σλαβικό κράτος) γιορτάζει 1.010 χρόνια από το θάνατο του «μεσαιωνικού Μακεδόνα ηγεμόνα Σαμουήλ», ο οποίος στις αρχές του 10ου προς τον 11ο αιώνα δημιούργησε ένα τεράστιο βασίλειο στην επικράτεια της Βαλκανικής Χερσονήσου, ένα έδαφος που περιλάμβανε τα σημερινά κράτη της «Μακεδονίας», τη Σερβία , Βουλγαρία, Ελλάδα, Βοσνία, Μαυροβούνιο και Κροατία.

Οι ιστορικοί (!), για να κάνουν σαφή διάκριση μεταξύ του νέου κράτους που δημιούργησε ο Σαμουήλ και της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, το ονομάζουν Μακεδονικό Σλαβικό Βασίλειο ή Μακεδονικό Βασίλειο (σαφή επινόηση Σκοπιανών, αφού δεν υπάρχει πουθενά ιστορικά).

Όπως σημειώνεται παρακάτω:

(Ο Σαμουήλ) συμμετείχε σε όλες τις σημαντικότερες μάχες και εκστρατείες κατά του Βυζαντίου και επέκτεινε πολύ τα σύνορα του κράτους. Ένωσε σχεδόν όλα τα μακεδονικά εδάφη υπό την κυριαρχία του (εκτός της Θεσσαλονίκης), κατέκτησε μεγάλο μέρος της Βαλκανικής Χερσονήσου (Θεσσαλία, Ήπειρο, Αλβανία, Δαλματία, Βοσνία, Σερβία και το μεγαλύτερο μέρος της Βουλγαρίας). Αποδέχτηκε τις συνταγματικές παραδόσεις της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας με ένα στέμμα που του έστειλε ο Ρωμαίος Πάπας.
Πέθανε στην Πρέσπα από ανακοπή καρδιάς, συγκλονισμένος από το τρομακτικό θέαμα όταν είδε τους τυφλωμένους στρατιώτες του που του έστειλε ο Βασίλειος (!, ποιος Βασίλειος; σαφώς ο Βουλγαροκτόνος- παραλείπεται γιατί αναφέρεται στους Βουλγάρους και όχι σε μακεδόνες »!).

«Οι Βυζαντινοί το ‘μακεδονικό κράτος’ το ονόμασαν Βουλγαρικό»

Οι Σκοπιανοί στην προσπάθειά τους να εφεύρουν ένα «μεσαιωνικό μακεδονικό κράτος» ώστε να προέρχονται από εκεί και όχι από κάποιο βουλγαρικό γράφουν σχετικά:

«Ιδεολογικά, το Βασίλειο του Σαμουήλ (στη γερμανική έκδοση, ο Γκεόργκι Οστρογκόρσκι (σημ. Σέρβος ιστορικός του 20ου αιώνα) χρησιμοποιεί τον όρο ‘Μακεδονικό Βασίλειο’) είχε σχέση με το παλιό Βουλγαρικό Βασίλειο, επομένως οι ίδιοι οι δημιουργοί του (ο Σαμουήλ και οι διάδοχοί του) και το Βυζάντιο το ονόμασαν …Βουλγαρικό.

Διότι οι παραδόσεις της βασιλείας και της πατριαρχίας, εκτός από το Βυζάντιο, υπήρχαν ακόμη μόνο στη Βουλγαρία. Ο Σαμουήλ αποδέχτηκε αυτές τις παραδόσεις και ανέλαβε την κληρονομιά των βασιλείων του Συμεών και του Πέτρου (το Πρώτο Βουλγαρικό Βασίλειο), το οποίο έπεσε κάτω από τα χτυπήματα των Βυζαντινών. Στην πραγματικότητα, το βασίλειό του Σαμουήλ διέφερε σημαντικά από το βασίλειο του Συμεών και του Πέτρου. Τόσο σε σύνθεση όσο και σε χαρακτήρα ήταν ένα νέο βασίλειο. Το κέντρο της μετακινήθηκε νοτιοδυτικά και η Μακεδονία αποτελούσε τον πυρήνα της. Εάν ο κύριος στόχος του Σαμουήλ ήταν η ίδρυση της παλιάς Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, σίγουρα θα στρεφόταν προς τα βουλγαρικά εδάφη και θα αγωνιζόταν να τα απελευθερώσει αρχικά. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του Σαμουήλ για τα παλιά βουλγαρικά εδάφη ήταν εντυπωσιακά μικρό. Σε όλους τους αγώνες του στις περιοχές ανατολικά της Σέρδικας έπαιξαν έναν εκπληκτικά σεμνό ρόλο, ώστε οι πηγές σχεδόν καθόλου να τους αναφέρου», όπως σημειώνεται.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σκόπια: Το αλβανικό κόμμα της κυβέρνησης συνασπισμού μποϊκόταρε την επίσκεψη του Σέρβου πρωθυπουργού

Από
anixneuseis
-
0

 

Οκτώβριος 8, 2024. Ελλάδα

Σκόπια.

Το αλβανικό κόμμα, Vlen, εταίρος του συνασπισμού της κυβέρνησης υπό τον Χριστιάν Μίτσκοσκι, μποϊκόταρε την επίσημη επίσκεψη τη Δευτέρα του πρωθυπουργού της Σερβίας,  Μίλος Βούτσεβιτς.

Ούτε ένας εκπρόσωπος του αλβανικού κόμματος δεν ήταν παρών στην επίσημη υποδοχή του επικεφαλής της σερβικής κυβέρνησης στην πρωτεύουσα της Βόρειας Μακεδονίας.

Ο Βούτσεβιτς έγινε δεκτός με τις υψηλότερες κρατικές και στρατιωτικές τιμές στην κυβέρνηση και εκτός από τον Πρωθυπουργό Χριστιάν Μίτσκοσκι, ήταν παρόντες οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης Αλεξαντάρ Νικολόσκι και Ιβάν Στοϊλκόβιτς, ο υπουργός Εξωτερικών Τίμτσο Μουτσούνσκι και η υπουργός Ενέργειας Σάνια Μποζινόφσκα.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το αλβανικό κόμμα VLEN, Ιζέτ Μεντζίτι  δεν παρουσιάστηκε.

Υπεγράφη η διασύνδεση φυσικού αερίου Βόρειας Μακεδονίας- Σερβίας

Κατά την επίσκεψη του Σέρβου πρωθυπουργού στα Σκόπια υπεγράφη μνημόνιο συνεργασίας για τη διασύνδεση φυσικού αερίου Σκοπίων – Βελιγραδίου που χαρακτηρίζεται ως κορυφαίο έργο για ενεργειακά δίκτυα στο πλαίσιο της EUSAIR (Στρατηγική της ΕΕ για την Περιφέρεια Αδριατικής και Ιονίου), η οποία θα διασφαλίσει την ασφάλεια του εφοδιασμού για την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της ΕΕ μέσω της υλοποίησης έργων από τον διάδρομο φυσικού αερίου της Νότιας ΕΕ και τον Διαβαλκανικός δακτύλιος φυσικού αερίου, μέσω της διαφοροποίησης των οδών και των πηγών παροχής φυσικού αερίου, όπως σημειώνεται στα τοπικά media.

Το μνημόνιο προβλέπει την εξέταση της δυνατότητας ανάπτυξης νέας άμεσης σύνδεσης μεταξύ των δύο συστημάτων αερίου. Εντός 9 μηνών θα εκπονηθεί μελέτη σκοπιμότητας και μελέτη εκτίμησης περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων για τη νέα διασύνδεση φυσικού αερίου μεταξύ των κρατών.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Ανάλυση CT: Ενδείξεις για συγκεκριμένη φόρμουλα διαδικασίας από Γκουτέρες

Από
anixneuseis
-
1

Εκτιμήσεις ελληνοκυπριακής πλευράς ότι κάτι συγκεκριμένο θα παρουσιάσει ο Γενικός Γραμματέας στο δείπνο – Επανέρχεται το σενάριο για φόρμουλα δύο σταδίων – Αγωνία για τη στάση του Τατάρ

Εξελίξεις και βήματα από πλευράς Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ αναμένει η ελληνοκυπριακή πλευρά ενόψει του τριμερούς δείπνου για το Κυπριακό που θα γίνει σε μια εβδομάδα από σήμερα στην Νέα Υόρκη. Η ανάλυση που κάνει η Κυβέρνηση είναι πως ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν θα προσκαλούσε τους δύο ηγέτες σε συνάντηση, εάν δεν είχε κάτι συγκεκριμένο να πει και να κάνει. Εκτίμηση που ενισχύει τις προσδοκίες για κινητικότητα, παρά τις εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις των δύο μερών.

Δεδομένη θεωρείται η μη υποχώρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς από το πλαίσιο συνομιλιών που καθορίζουν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Για αυτό και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κατά νου να εξηγήσει κατά τη συνάντηση ότι υπάρχει κοινό έδαφος για συνομιλίες (τα ψηφίσματα) και πως από αυτό απομακρύνθηκε με τις αξιώσεις της η πλευρά των κατεχομένων.

Εδώ είναι που χρειάζεται ο Αντόνιο Γκουτέρες να επιδείξει αποφασιστικότητα και να τονίσει πως οι εκτός πλαισίου αξιώσεις δεν μπορούν να μπουν στο τραπέζι μονομερώς. Ο Γενικός Γραμματέας δεν μπορεί να κινηθεί έξω από το κουτί της ουσίας του Κυπριακού, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Καταρχάς σε μια τέτοια περίπτωση θα παραβίαζε τους όρους εντολής του.

Η αντίληψη που υπάρχει είναι πως θα μιλήσει για συγκεκριμένη φόρμουλα επί της διαδικασίας. Να προτείνει έναν οδικό χάρτη για επανέναρξη συνομιλιών, αλλά όχι από το μηδέν όπως διακαώς θέλει ο Τατάρ. Η βάση του συμφωνημένου πλαισίου λύσης δεν μπορεί να διαγραφεί. Ωστόσο μέσα σ’ αυτήν μπορούν να αντιμετωπιστούν οι ανησυχίες που εκφράζονται από τις δύο πλευρές.

Μετά την ενημέρωση που έκανε η Μαρία Άνχελα Ολγκίν για τα συμπεράσματα της από την εξάμηνη ενασχόληση της με το Κυπριακό, είχαν διαρρεύσει πληροφορίες ότι ο Αντόνιο Γκουτέρες επεξεργάστηκε μια συγκεκριμένη ρότα.

Το σενάριο περιλαμβάνει ένα πρώτο στάδιο με συνομιλίες για τις εγγυήσεις, τα στρατεύματα και το διαμοιρασμό εξουσιών. Η τρίτη πτυχή δίνει το δικαίωμα στον Τατάρ να αναφερθεί σε ζήτημα κυριαρχικής ισότητας, όσο ο Χριστοδουλίδης θα μιλά για πολιτική ισότητα. 

Για ασφάλεια και εγγυήσεις προβλέπεται εμπλοκή και των εγγυητριών δυνάμεων. Εάν υπάρξει κατάληξη τότε η διαδικασία μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, με συζήτηση των υπόλοιπων πτυχών όπως το περιουσιακό και το εδαφικό.

Σ’ αυτό το σενάριο το θέμα είναι να πειστεί η πλευρά των κατεχομένων να προσέλθει στο διάλογο. Έπειτα να μπει στη συζήτηση με διάθεση για αναζήτηση λύσεων και όχι για δημιουργία περισσότερων προβλημάτων. Γρίφος που πιθανότατα θα απαντηθεί το βράδυ της επόμενης Τρίτης.

cyprustimes.com

1...1,0731,0741,075...3,039Σελίδα 1,074 από 3,039