Libya’s central bank governor’s escape to Turkey points to Erdogan’s dubious financial dealings

Από

October 9, 2024

October 8, 2024

Levent Kenez/Stockholm

Libya’s former central bank governor, who had held the position since 2011, fled to Turkey in August due to security concerns.

In a development seen as a consequence of the power struggle among dominant factions in Libya, Sadiq al-Kabir, governor of the Central Bank of Libya (CBL), was fired on August 22 by the Libyan Presidential Council, following an initiative led by Abdul Hamid Dbeibah, prime minister of the Tripoli-based government. The two had been publicly criticizing each other for some time. Dbeibah’s decision came after accusations surfaced that al-Kabir was mismanaging oil revenue.

However, what is particularly noteworthy is al-Kabir’s flight to Turkey, a country with which Dbeibah has strong ties. Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s willingness to allow such a situation to exist is attributed to the communication and cooperation that al-Kabir has developed with him over the years as well as actions he has taken that favor Turkey and businessmen close to Erdogan.

In a development first reported in the Libyan media in 2020, al-Kabir met with Turkish President Erdogan in Istanbul following the UN-backed Government of National Accord (GNA)’s military victory over the rebel opposition led by Khalifa Haftar. The victory was facilitated by Turkey’s provision of weapons, ammunition and drones as well as its recruiting of Syrian mercenaries and jihadists to combat Haftar.

This meeting, held on June 29, 2020, focused on various financial matters, particularly changes in financial transfers and deposits associated with Turkish interventions in Libya. The discussions sparked controversy, with Ramzi Al-Agha, head of the Liquidity Crisis Committee at Libya’s central bank, criticizing the meeting for allegedly violating Libyan law. He emphasized that such high-level discussions should involve the prime minister and be coordinated through the Ministry of Foreign Affairs.

During these talks al-Kabir reportedly announced that approximately $8 billion would be deposited in the Turkish Central Bank, earning no interest and set to remain there for four years, in an attempt to support the stability of the Turkish lira and strengthen Turkey’s economy. According to reports in both the Turkish and Arab media, over 30 tons of gold from Libya’s central bank have also been transported to Turkey.

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan met with Libya’s then-central bank governor Sadiq al-Kabir at Turkey’s embassy in Tripoli on February 7, 2024.

After 2020, al-Kabir met several times with President Erdogan and several Turkish foreign ministers. It is uncommon for the governor of a central bank to engage directly with high-level political figures in this manner since such interactions typically follow established diplomatic protocols.

It is no secret that President Erdogan sought a share of Libya’s oil revenues and privileges for businessmen close to him in exchange for military support for the Libyan government. According to reports in the Turkish press in 2020, the surprising resignation of Libyan Prime Minister Fayez al-Sarraj was attributed to Erdogan’s persistent demands.

Sedat Peker, a convicted gang leader and former ally of Erdogan, revealed that al-Sarraj found himself caught between Erdogan’s expectations and the demands of Libyan businessmen who had supported him during the civil war. Peker said these conflicting pressures ultimately led to al-Sarraj’s resignation from the UN-recognized GNA.

Meanwhile, Turkey’s main opposition Republican People’s Party (CHP) Deputy Chairman Özgür Karabat raised concerns on October 6 about predatory lending practices and unregistered transactions involving POS devices, particularly in Libya and Iraq. He highlighted that the total amount of financial misconduct, including fraudulent transactions through POS devices over the past five years has exceeded $100 billion. “An ecosystem of financial crime has been created by falsely recording gold sales in Turkey using debit cards belonging to Libyan and Iraqi citizens,” Karabat said.

Karabat also ironically pointed out the recent flight of al-Kabir to Turkey in August due to security concerns, subtly implying that his escape to Turkey was noteworthy given the ongoing financial irregularities. “Since the former governor of the Libyan Central Bank is now in Turkey, his testimony should be taken regarding these matters,” he added.

Head of Turkish Intelligence İbrahim Kalın and Libyan Prime Mİnister Abdul Hamid Dbeibah (R) in Tripoli on September 5, 2024.

In November 2023 the American investigative and policy organization Sentry revealed that Libya has become a transit zone for smuggling gold bars to Gulf countries and Turkey as Libya does not produce significant amounts of gold but serves as a trading platform and transit point, including ports and airports in Zliten, Benghazi and Misrata.

In a 2018 UN report Turkey was implicated in arms violations as well as oil smuggling operations. According to Turkish media reports from February 2024, oil illegally imported from Libya was being sold in the domestic market. The UN Panel of Experts on Libya uncovered alarming details about the smuggling of oil occurring just off the territorial waters of Malta, with operations facilitated by ships departing from Maltese harbors.

On September 5 Erdogan’s close confidant and head of Turkish intelligence organization MİT, İbrahim Kalın, traveled to Libya to visit Dbeibah immediately after al-Kabir’s arrival in Turkey.

nordicmonitor.com

Δ. Μακροδημόπουλος: το δίκαιο του πολέμου και το Ισραήλ

Από

anixneuseis

October 9, 2024

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Από τον Μεσαίωνα και έπειτα ο πόλεμος είχε τους κανόνες του: Το δίκιο της κήρυξής του (jus ad bellum) και το δίκαιο της διεξαγωγής του (jus in bello). Ο πόλεμος δηλαδή έχει κάποιες νόρμες. Πρέπει οι εμπόλεμοι να σέβονται τα δικαιώματα των αιχμαλώτων και να μη στρέφονται εναντίον αμάχων, αποφεύγοντας να τους μετατρέπουν σε στρατιωτικούς στόχους, όπως όρισε η Σύμβαση της Γενεύης το 1864 και όπως επικύρωσαν οι συνθήκες της Χάγης από το 1907. Κυρίως οφείλουν να χρησιμοποιούν ισχύ ανάλογη προς την αδικία που έχουν υποστεί ειδάλλως ο δίκαιος πόλεμος θα εκφυλιζόταν από μια αθέμιτη πρόθεση εκδίκησης ή καταπίεσης. Όμως το Ισραήλ ξεπέρασε κάθε κανόνα. Εισήγαγε μια νέα μεθόδευση στη διεξαγωγή ενός πολέμου. Τη δολοφονία πολιτικών και στρατιωτικών αντιπάλων. Aυτή η συστηματική δολοφονία των ηγετών του αντιπάλου ξεπερνά κάθε όριο.

Ο Πάπας Φραγκίσκος ερωτηθείς σχετικά με τις ισραηλινές επιδρομές στο Λίβανο και αλλού που σκότωσαν τον Χασάν Νασράλα και τόσους άλλους εμφανίστηκε επικριτικός λέγοντας ότι “ξεπερνούν την ηθική”, τονίζοντας μάλιστα ότι ακόμη και στον πόλεμο υπάρχει μια ηθική που πρέπει να διαφυλάσσεται” ενώ κατήγγειλε επανειλημμένα τους θανάτους παιδιών στη Γάζα και καταδίκασε τις αεροπορικές επιδρομές στον Λίβανο. Σε αντίθεση με τον Πάπα το οικουμενικό Πατριαρχείο ακόμη σιωπά καίτοι πλήθος Ελληνορθόδοξων ζει στην Εγγύς Ανατολή, όπως σιωπά και η ελληνική Εκκλησία.

Πώς μπορούν όμως οι Ισραηλινοί να διακατέχονται από αυτή την ηθική;;; Να βομβαρδίζουν τη Γαζα, τη Βηρυτό, τη Σιδώνα, νοσοκομεία, να σκοτώνουν χιλιάδες αμάχους επικαλούμενοι παράπλευρες απώλειες; Στο τέλος ο εκμηδενισμός της ανθρώπινης ζωής οδηγεί στην απανθρωποποίηση των εκτελεστών, σε εθισμό, σε διαστροφή. Οι είσοδοι στις πόλεις και οι μάχες γίνονται “παράφορες συνουσίες” έγραφε ο φουτουριστής Φίλιππο Μαρινέτι στο μυθιστόρημά του “Η ατσάλινη αλκόβα”, δηλαδή τόση ηδονή προκαλούσε στους επιτιθέμενους η μάχη.. Και εμείς που παρακολουθούμε από τον καναπέ αυτό το δράμα; “Σήμερα η ανθρωπότητα είναι τόσο αλλοτριωμένη ώστε να βιώνει την καταστροφή της ως αισθητική απόλαυση” έγραφε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, πριν ογδόντα και πλέον χρόνια. Φαντασθείτε σήμερα με τον βομβαρδισμό των εικόνων από τις καταστροφές σε πρώτο χρόνο.

Οι ηθικές αξίες της Ευρώπης, της Δύσης γενικότερα, εξαντλούνται στις διακηρύξεις, δεν σέβονται ούτε τους ευρωπαϊκούς λαούς. Διαβάζει κανείς το βιβλίο του W.G. Sebald “Η φυσική Ιστορία της καταστροφής” και μένει άναυδος. Για τους Γερμανούς, για τα εγκλήματά τους, με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα, τη Σοά, γνωρίζουμε όλοι. Για τους “πολιτισμένους” συμμάχους μας;; Ο W.G. Sebald επικεντρώνεται στον βομβαρδισμό των γερμανικών πόλεων στη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πολέμου. “Μόνο στις 400 χιλιάδες πτήσεις, γράφει, που πραγματοποίησαν τα αεροσκάφη της Μ. Βρετανίας (στη Γερμανία), έριξαν ένα εκατομμύριο τόνους βόμβες πάνω από την εχθρική επικράτεια. Ορισμένες από τις 131 πόλεις που βομβαρδίστηκαν, είτε μία φορά είτε κατ’ επανάληψη, ισοπεδώθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά. ο αριθμός των θυμάτων από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς ανήλθε στους 600.000 περίπου αμάχους, καταστράφηκαν 3,5 εκατομμύρια κατοικίες, στο τέλος του πολέμου οι άστεγοι ανέρχονταν σε επτάμισι εκατομμύρια, σε κάθε κάτοικο της Κολωνίας και της Δρέσδης αναλογούσαν 31,4 και 42,6 κ.μ. μπάζα αντίστοιχα. Το στρατηγικό σχέδιο των area bombing, δηλαδή η ρίψη εμπρηστικών βομβών στις αστικές ζώνες, αποφασίστηκε τον Φεβρουάριο του 1942 με σκοπό την κάμψη του ηθικού του άμαχου εχθρικού πληθυσμού και ιδίως των εργατών της βιομηχανίας. Σε αυτές τις συνθήκες διαμόρφωσαν οι Εβραίοι ζώντας στην Ευρώπη τις αντιλήψεις τους για το έθνος κράτος, το Ισραήλ.

Πώς να περισσέψουν λοιπόν αισθήματα γαι τους Παλαιστίνιους και τους λαούς της περιοχής όταν η αλαζονεία της ισχύος της Δύσης και ο έκδηλος ρατσισμός που τη διακατέχει τους θεωρεί ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, υπανθρώπους; Ήταν επόμενο αυτή η κουλτούρα να συνοδεύσει τους Εβραίους που μετοίκησαν στην Παλαιστίνη και να τους φέρει σε αντίθεση με τους λαούς της περιοχής. Γιαυτό το Ισραήλ προώθησε το καθεστώς του απαρτχάιντ για τους Παλαιστινίους Υιοθέτησε σε Δυτική όχθη και Γάζα το καθεστώς των Μπαντουστάν της Νότιας Αφρικής που έδιναν μια ψεύτικη εικόνα ανεξαρτητοποίησης. Χαρακτηρίστηκαν ημιαυτόνομες περιοχές και την ηγεσία τους ανέλαβαν φυλετικοί άρχοντες δίνοντας μια ψεύτικη εικόνα ανεξαρτητοποίησης χωρίς να έχουν τη δυνατότητα για ανεξάρτητη πολιτική. Με αυτή τη νομοθεσία αφαιρέθηκε η νοτιοαφρικανική ιθαγένεια από τους κατοίκους των Μπαντουστάν με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται ως μετανάστες στα εδάφη της χώρας και να χρειάζονται διαβατήριο για την είσοδό τους. Ο Σαρόν επισκέφθηκε μυστικά τη Ν. Αφρική, προσκάλεσε μάλιστα έναν από τους προέδρους των Μπαντουστάν στο Ισραήλ όπου έγινε δεκτός πομπωδώς με κάθε επισημότητα, ο οποίος επισκέφθηκε έναν εβραϊκό εποικισμό και έκανε λόγο για “ιστορική ημέρα”

Για την μετάλλαξη των Εβραίων της διασποράς από θύματα σε θύτες με τη δημιουργία του Ισραήλ, η Χάνα Άρεντγια από το 1964 σε συνέντευξή της είχε δώσει μια πρόσθετη ερμηνεία: «Στερούμενοι έναν “κόσμο” οι Εβραίοι της Διασποράς (όπου ως “κόσμος” νοείται ο χώρος όπου αναδύεται η πολιτική και ο δημόσιος χώρος) ανέπτυξαν, όπως συμβαίνει με όλους τους λαούς παρίες, έναν ξεχωριστό δεσμό μεταξύ τους. Αυτό ακριβώς άλλαξε με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ». Σε ερώτηση, αν “υπάρχει εδώ μια απώλεια για την οποία θρηνεί”, απάντησε: «Ναι το τίμημα της ελευθερίας είναι ακριβό. Όταν έρχεται η ώρα της απελευθέρωσης, ο ανθρωπισμός των ταπεινών και καταφρονημένων δεν διαρκεί ποτέ πάνω από ένα λεπτό”

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν.6947-771412

7/10/2024

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ 1974

Από

anixneuseis

October 9, 2024

Οκτώβριος 2024

Βασίλης Κωνσταντίνου Φούσκας

Οι πολιτικές ελίτ και οι οργανικοί διανοούμενοι του πελατειακού, Αθηνο-Αττικού και εξαρτημένου συστήματος εξουσίας της λεγόμενης «μεταπολίτευσης», αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να μιλήσουν για τις πολιτικές και ηθικές ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ που φέρουν για τη Κυπριακή τραγωδία. Για όλα φταίει πρωτίστως η χούντα και, δευτερευόντως ο Μακάριος. Η πρώτη γιατί ανέτρεψε το δεύτερο και ο δεύτερος γιατί δεν άκουσε την Ελλαδική συμβουλή, χουντικών και μη, να υπαγάγει τη Κυπριακή Δημοκρατία στο ΝΑΤΟ, να δεχτεί δηλ. Τουρκική βάση στο νησί και διχοτόμηση. Στο σύντομο αυτό σημείωμα θα συνοψίσω τις πιο βασικές ευθύνες των δύο αυτών ηγετών της Ελλαδικής δεξιάς, όπως απορρέουν από μεγάλη αρχειακή έρευνα δική μου και των συνεργατών μου, μικρό μέρος της οποίας ήδη δημοσιεύτηκε στα Ελληνικά.

Η πρώτη τεράστια ευθύνη είναι η αποδοχή εκ μέρους των Καραμανλή- Αβέρωφ του ελάχιστου στρατηγικού στόχου της Τουρκίας στη Κύπρο, που ήταν αυτός της διχοτόμησης. Αυτό είχε προσυμφωνηθεί σε μυστικές συναντήσεις, υπό την αιγίδα των Αμερικανών και των Άγγλων, ήδη από το 1956.

Η καθοδηγητική πολιτική πυξίδα των Ελλαδικών ελίτ αντλούσε από την ανάλυση του Αβέρωφ, του μόνου που είχε ολοκληρωμένη άποψη για το Κυπριακό, η οποία

προσδιόριζε την Κύπρο ως ένα νησί το οποίο είναι «στρατιωτικά και γεωπολιτικά υποθηκευμένο στη Τουρκία». Έτσι, η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο ως μέλος του ΝΑΤΟ παρά να δεχτεί τη διχοτόμηση, δηλαδή τον ελάχιστο στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, χωρίς να χάνει βεβαίως το δικαίωμά της να παλεύει διπλωματικά στον ΟΗΕ και αλλού για ευνοϊκές διευθετήσεις που να εξασφαλίζουν τρόπον τινά, και πρωτίστως, το συμφέρον της Ελλάδας και μετά των Ελληνοκυπρίων.

Με άλλα λόγια: τη στιγμή που οι Αυξεντίου, Καραολής, Παλληκαρίδης και τόσοι άλλοι έδιναν τη ζωή τους για την ένωση, την ίδια στιγμή οι Καραμανλής-Αβέρωφ αποδέχονται μυστικά τη διχοτόμηση μέσω της ΝΑΤΟποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Μακάριος, αρνούμενος αυτή τη πολιτική, γίνεται ο «αποδιοπομπαίος τράγος» των Ελλαδικών ελίτ. Εξαιρέσεις και διαφοροποιήσεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι του παρόντος ν’ αναφερθούν. Η διχοτόμηση διαθλάται στους συνταγματικούς διακανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1959-60 και, εναργέστερα, στο θεσμό της πολιτικής ισότητας μεταξύ του Ελληνοκυπριακού Προεδρικού αξιώματος και αυτού του Τουρκοκύπριου αντιπροέδρου.

Το ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο υπονόμευσης της αδέσμευτης πολιτικής του Μακαρίου διαφαίνεται και από το μυστικό πρωτόκολλο των Καραμανλή-Μεντερές του 1959, για το οποίο ακόμη και σήμερα αποσιωπούν οι πολιτικές ελίτ και οι διανοούμενοι τους Αττικού συστήματος εξουσίας σε όλες τις εκδηλώσεις και εορτασμούς των 50άχρονων της «μεταπολίτευσης», και σε περίπτωση που το Κυπριακό τίθεται ως θέμα υπό συζήτηση – γιατί πολλές φορές δεν αναφέρεται καν.

Ακόμη και στην αυτοεξορία του στο Παρίσι, ο Καραμανλής πάντοτε θύμιζε δημόσια ότι το Κυπριακό είναι ΝΑΤΟϊκό θέμα κι όχι θέμα των αδεσμεύτων ή του ΟΗΕ. Με έκπληξη θα διαβάσει ακόμη και σήμερα κάποιος συνέντευξη του Καραμανλή στη Le Monde στις 29 Νοεμβρίου 1967 να λέει ότι οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία είναι απείρως πιο σημαντικές από τις σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ ετίθεντο πάνω από τα συμφέροντα του Ελληνισμού.

Μετά από προσωπική συμφωνία του Αβέρωφ με τη χουντική ηγεσία στις 23 Ιουλίου του 1974, ο Καραμανλής αναλαμβάνει την ηγεσία κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», χωρίς όμως λαϊκή εντολή και χωρίς συμπερίληψη του Ανδρέα Παπανδρέου και της αριστερής πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου.

Παρεμπιπτόντως, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ζητήσει επανειλημμένα να δει τον Καραμανλή στο Παρίσι μετά την αποφυλάκισή του προκειμένου να συγκροτήσουν αντι-δικτατορικό μέτωπο, αλλά ο Καραμανλής, επίμονα, αρνήθηκε κάθε τέτοια συνάντηση.

Είχε όμως ανοιχτή γραμμή με το «γεφυροποιό» Αβέρωφ, του κύριου συμμετέχοντος στο περίφημο «Σεμινάριο της Ρώμης», ο οποίος με τη σειρά του είχε ανοιχτή γραμμή με τη χούντα και άλλες πολιτικές ελίτ. Ο διακανονισμός των Καραμανλή-Αβέρωφ με τη χούντα προέβλεπε διατήρηση όλων των χουντικών στρατηγών και οργανωτών του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974) στη θέση τους, κάτι που αγκύλωσε σε τεράστιο βαθμό την όποια πρόθεση έδειξε ο Καραμανλής κατά την περίοδο της ψευτο-εκεχειρίας (22 Ιουλίου – 14 Αυγούστου), όπου μπορούσε ν’ αντιδράσει στρατιωτικά και ανεξάρτητα.

Η Ελλάδα είχε και τα σχέδια και τα μέσα να αμυνθεί της Κυπριακής Δημοκρατίας και να αποσοβήσει τον δεύτερο Αττίλα. Η χουντική ηγεσία προέβαλε κάθε δυνατό εμπόδιο ώστε η Ελλάδα να μην δώσει το παρόν της στη Κύπρο ως εγγυήτρια δύναμη. Ο Καραμανλής έδειξε ατολμία.

Όπως τον είχε συμβουλεύσει ο στρατηγός Πανουργιάς Πανουργιάς, αυτό που έπρεπε να κάνει ήταν, με την ανάληψη των καθηκόντων του, να απολύσει όλους τους χουντικούς που έφεραν τη χώρα και την Κυπριακή Δημοκρατία στη καταστροφή. Θα μπορούσε ακόμη αμέσως, στις 24 Ιουλίου, να αποσύρει τη στρατιά του Έβρου και τη μοίρα των Φάντομ από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, όπως είχε για παράδειγμα κάνει και η Τουρκία το 1964, όταν έβγαλε εκτός ΝΑΤΟ την 39η μεραρχία, η οποία και ήταν αυτή που έβαλε τα πρώτα συντάγματα της αποβίβασης στο Πέντε Μίλι την 20ή Ιουλίου 1974.

Κατά συνέπεια, θα μπορούσε αξιόπιστα να απειλήσει τον Κίσιντζερ ότι αν ο Τουρκικός στρατός προχωρήσει πέρα από την διακανονιστική γραμμή κατάπαυσης του πυρός που είχε οριστεί από κοινού και με τον ΟΗΕ στις 9 Αυγούστου, τότε η Ελλάδα θα ασκήσει τα δικαιώματά της ως εγγυήτρια δύναμη.

Οι ΗΠΑ είχαν, από τις 22 Ιουλίου, ετοιμάσει αερομεταφερόμενη μεραρχία από το Φορτ Μπραγκ της Καλιφόρνιας να μεταβεί στην Ανατολική Μεσόγειο για αποσόβηση Ελληνοτουρκικού πολέμου. Αν είχε τολμήσει ο Καραμανλής, ο δεύτερος Αττίλας δεν θα γινόταν ποτέ. Αυτό ήταν και το βαθύ νόημα της «αποστολής Σίσκο» – αποφυγή πολέμου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας μετατρέποντας τον Αμερικανικό ψυχροπολεμικό φόβο σε Ελληνικό φόβο. Ο Σίσκο τα κατάφερε και ο Κίσιντζερ τον συνεχάρει.

Μετέπειτα, και αφού άφησε να εδραιωθεί ο Αττίλας, ο Καραμανλής συναίνεσε στη γραμμή του Κίσιντζερ για τη μη-άμεση κάθοδο του Μακάριου στη Κύπρο με το πρόσχημα ότι θα ανοίξει ένας νέος κύκλος Ελληνικού εμφυλίου στο νησί, μεταξύ ΕΟΚΑ-Β και Μακαριακών. Αυτό δεν ίσχυε ως πρωτεύων κίνδυνος. Αυτό που ίσχυε ήταν ότι η κάθοδος του Μακάριου θα απονομιμοποιούσε παντελώς τη Τουρκική εισβολή με βάση τη Συνθήκη Εγγύησης, θα έφερνε τη Τουρκία, το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ προ των ευθυνών τους και θα ανάγκαζε την Ελλάδα να κρατήσει άλλη στάση στις εξελίξεις επηρεάζοντάς τες προς όφελος των προσφύγων και κατά της εδραίωσης του δεύτερου Αττίλα.

Ο δεύτερος Αττίλας είναι αποκλειστική ευθύνη των Καραμανλή-Αβέρωφ και το κλειδί για να κατανοηθεί η κρίση του 1974 είναι να αναλύσει κανείς την περίοδο της ψευτο-εκεχειρίας, τόσο επί του εδάφους (στρατιωτικές επιχειρήσεις) όσο και τι συνέβει σε διπλωματικό επίπεδο.

Ο Καραμανλής αποδέχεται επίσης τη γραμμή του Κίσιντζερ, δηλ. της Τουρκίας, σε ότι αφορά το πολιτειακό. Δέχεται διπεριφερειακή – έτσι αποκαλείτο τότε η διζωνική – λύση στην Κύπρο με πολιτική ισότητα σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης. Αυτό δεν το δεχόταν ο Μακάριος όσο μεγάλες πιέσεις και να δεχόταν από την Ελλαδική ηγεσία.

Ο Μακάριος πρόβαλε τη λύση πολλών καντονίων, έτσι ώστε να αμβλυνθεί το προσφυγικό πρόβλημα με την επιστροφή όσο περισσότερο γίνεται όλων των προσφύγων, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων και, ταυτόχρονα, επιζητούσε ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Το μόνο που προσπαθούσε να αποσπάσει ο Καραμανλής από τους Κίσιντζερ και την Τουρκία ήταν έδαφος. Έχοντας δεχτεί διζωνική και πολιτική ισότητα, προσπαθούσε να περιορίσει το Τουρκικό έδαφος επί της Κύπρου στο 25%.

Τέλος – τελευταίο στη σειρά όχι όμως και σε σπουδαιότητα – οι Καραμανλής- Αβέρωφ άσκησαν ακραιφνώς ενδοτική πολιτική σε σχέση με τη Τουρκία, δίνοντας όλο το βάρος της διπλωματικής προσπάθειας της χώρας στην ένταξή της στην ΕΟΚ. Η Κύπρος είχε εξοβελιστεί εφόσον είχε πλέον και στην πράξη «υποθηκευτεί στη Τουρκία».

Το τραγικό είναι ότι οι κυβερνήσεις Καραμανλή 1974-80 δέχονται όχι μόνο την αποδέσμευση του Κυπριακού από τα Ελληνοτουρκικά, αλλά και την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από τη στιγμή που θα υπάρχουν «διεθνείς εγγυήσεις» για την ασφάλειά τους.

Η Ελλάδα αποδέχεται να συζητήσει ευθέως με την Τουρκία τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο προκειμένου να υπάρχει «ειρήνη». Αυτό προκύπτει σαφέστατα από μια αποκαλυπτική συζήτηση μεταξύ του Δημήτρη Μπίτσιου, ΥΠΕΞ του Καραμανλή μετά τις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης, και του Κίσιντζερ στις 5 Νοεμβρίου 1974, τρεις μόνο μήνες μετά την Τουρκική εισβολή. Εν ολίγοις, η Ελλάδα συζητά μοίρασμα του Αιγαίου και ΝΑΤΟποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, εφόσον είναι μόνο το ΝΑΤΟ το οποίο μπορεί να προσφέρει διεθνείς εγγυήσεις ασφάλειας.

Έτσι, μέσω του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δέχεται κατ’ ουσία, Τουρκικό στρατό στα νησιά του Αιγαίου.

Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους στην Ελλάδα – αλλά όχι τόσο στη Κυπριακή δημοκρατία – είναι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, καταφθάνοντας στις 23 Ιουλίου, ορκίζεται αμέσως ως πρωθυπουργός και μέσα σε συνθήκες χάους και πανικού, αποφεύγει ένα καταστροφικό πόλεμο με την Τουρκία και σταθεροποιεί τη μετάβαση στη δημοκρατία. Πρόκειται για μύθο που συνοψίστηκε στο σύνθημα «παρέλαβε χάος και έφτειαξε κράτος». Αυτό, απλά, δεν ισχύει. Επίσης, για τους ίδιους λόγους, δεν ισχύει ούτε το Τουρκικό αφήγημα ότι η «επέμβαση» της Τουρκίας στη Κύπρο έφερε τη δημοκρατία στην Ελλάδα και έσωσε τους Τουρκοκύπριους από αφανισμό. Οι Τουρκοκύπριοι, αν μη τι άλλο, αφανίστηκαν από την Τουρκική κατοχή, αποτελώντας σήμερα οικτρή μειοψηφία στον ίδιο τους το τόπο.

Αν θέλει κάποιος να ψάξει τις ρίζες της πραγματικής μεταπολίτευσης, η οποία και ανακόπηκε βίαια με την χούντα της 21ης Απριλίου προκειμένου να διαμελιστεί η Κυπριακή Δημοκρατία, να απομακρυνθεί ο Μακάριος από την εξουσία και να αποφευχθεί η πρωθυπουργοποίηση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα – «I would kill this mother fucker» (Gus Avrakotos) – αυτή δεν μπορεί παρά να εντοπιστεί στο τεράστιο δημοκρατικό κύμα του Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του 1960.

Η συγκυβέρνηση χούντας και Καραμανλή-Αβέρωφ το καλοκαίρι του 1974 δεν σηματοδοτεί κανενός είδους μεταπολίτευση, κανενός είδους μετάβαση στη δημοκρατία. Σηματοδοτεί μόνο την από κοινού καταστροφή της Κύπρου, τη δημιουργία χιλιάδων πεσόντων, το ξερίζωμα 200.000 και πλέον ανθρώπων από τις πατρογονικές τους ρίζες και την εμπέδωση του ενδοτισμού και του φοβικού συνδρόμου μέσα στο Αθηνο-Αττικό και εξαρτημένο σύμπλοκο της Ελλαδικής πολιτικής εξουσίας, ενδοτισμός και σύνδρομα τα οποία ζουν και βασιλεύουν μέχρι σήμερα.

*Ο Βασίλης Κωνσταντίνου Φούσκας, είναι καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας του: Το Μελάνωμα της Κύπρου. Οι Ευθύνες των Κων/νου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για τη Κυπριακή Τραγωδία, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

πηγή: E A S T E R N M E D I T E R R A N E A N P O L I C Y N O T E

Κ. Λάμπος: το αποκρουστικό πρόσωπο της Νέας Τάξης Πραγμάτων

Από

anixneuseis

October 9, 2024

(Ο δυστοπικός ‘wokπολιτισμός’ των ανθρωποεκκολαπτηρίων)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

«Αν δεν σε ενδιαφέρει αν είσαι άνδρας ή γυναίκα,

θα σε ενδιαφέρει αν είσαι Έλληνας, ή Τούρκος;»

Παντελής Σαββίδης

«Χωρίς πραγματικότητα και χωρίς αλήθεια,

δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία»

Silvia Guerini

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ραγδαία αύξηση του ενδιαφέροντος των Big Tech καθώς και των Big Finance οικονομικών γιγάντων, όπως η Amazon, η Microsoft, η Facebook, η Google, η Corteva, η Bayer, η Monsanto, η Cargill, το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, η Syngenta, η BlackRock, η Vanguard και η και Silicon Valley, σε συνεργασία πάντα με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα Pentagon, για την αγορά τεράστιων εκτάσεων γεωργικής γης, με το πρόσχημα να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του διατροφικού προβλήματος του πλανήτη με υποτίθεται «φιλικές προς το κλίμα λύσεις», «βοηθώντας τους αγρότες» και «ταΐζοντας τον κόσμο». Αλλά αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ο επανασχεδιασμός της ιμπεριαλιστικής διατροφικής στρατηγικής, και όχι μόνο, σε συνθήκες επανεκκίνησης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης a la Great Resett[1] που θυμίζουν την παλιά χρεοκοπημένη ‘πράσινη επανάσταση’. «Μια ολοκληρωτική κατάρριψη των προηγούμενων μορφών ύπαρξης βρίσκεται σε εξέλιξη: πώς έρχεται κανείς στον κόσμο, βιολογικό φύλο, εκπαίδευση, σχέσεις, οικογένεια, ακόμη και η διατροφή που πρόκειται να γίνει συνθετική»[2].

Μια στρατηγική που αποβλέπει σε μια «ενιαία παγκόσμια γεωργία» με όρους agrotech, που θα ανήκει ως ατομική ιδιοκτησία στα μέλη αυτού του μπλοκ εξουσίας και θα στηρίζεται σε γενετικά τροποποιημένους σπόρους, σε μια γεωργία χωρίς αγρότες, που θα προσφέρει, μέσω μιας κεντρικά αλγοριθμικά ελεγχόμενης αγροδιατροφικής αλυσίδας, προϊόντα στη μορφή πρώτης ύλης, αλλά και τρόφιμα, από το χωράφι, ή από το εργαστήριο μέχρι το λιανικό εμπόριο και το νοικοκυριό, που σημαίνει απόλυτη εξάρτηση του στομαχιού μας από κάποια κεντρική εξουσία, που γνωρίζει πως όποιος ελέγχει το στομάχι μας ελέγχει, το μυαλό μας και συνεπώς την συμπεριφορά μας.

Όμως η διατροφική εξάρτηση των ανθρώπων από ένα ενιαίο κέντρο, που ξεκίνησε με τον Codex Alimentarius[3], προϋποθέτει την απομάκρυνση από την παραγωγική διατροφική σφαίρα όλων των άλλων ανεξάρτητων παραγωγών, πράγμα που σημαίνει πως οι εμπνευστές αυτής της στρατηγικής, για μια γεωργία χωρίς αγρότες, αποσκοπούν μέσω του ελέγχου των τροφίμων, όχι απλά στον έλεγχο του ατομικού στομαχιού μας, αλλά στον έλεγχο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κι’ όπως γίνεται φανερό ένας τέτοιος καθολικός έλεγχος της ανθρωπότητας, με πρόσχημα τη βελτίωση των ατελών μορφών κοινωνικής συμβίωσης, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στην ‘βελτίωση του ίδιου του ανθρώπου’, πράγμα που σημαίνει ότι είναι έτοιμοι να επαναδιατυπώσουν την έννοια του ανθρώπου και να επανασχεδιάσουν τον εαυτό τους και την τάξη τους, ως τύπο Α και υπεράνθρωπο/μετάνθρωπο που θα ζει και θα άρχει αιώνια. Τους υποτακτικούς τους, τους σχεδιάζουν ως τύπο Β, τόσο ως προς τις συνήθειες και τις ανάγκες του, όσο και ως προς τις επιθυμίες και τις επιλογές του και κύρια ως προς το φύλλο του και τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, για να μπορεί:

· Να ανέχεται να υπάρχει χωρίς αγάπη και σεβασμό, χωρίς συναίσθημα, ενσυναίσθηση και συνείδηση, ως εκτελεστικό εργαλείο και όπλο απάνθρωπης εξουσίας, έτοιμο να σκοτώσει και να σκοτωθεί για τον προγραμματιστή και εντολέα του.

· Να ζει ψηφιακά διασυνδεδεμένος, πέραν του φυσικού βιολογικού του κύκλου, μαζικά σε τυποποιημένο, αποστειρωμένο, στρατοπεδικό, αστικό περιβάλλον, ξεκομμένος από την Φύση.

· Να αντέχει και να μπορεί να τρέφεται με συνθετικές, μεταλλαγμένες, τυποποιημένες τροφές με πρώτη ύλη από εντομοτροφεία, σκωληκοτροφεία, παρασιτοτροφεία κ. λπ., που δεν του θυμίζουν τίποτα και θα παράγονται στα εργαστήρια κύρια με πλαστικά, χημικά και διάφορες υποκατάστατες ουσίες, υποκατάστατα της γαστριμαργικής ευχαρίστησης και της ευτυχίας, σαν να είναι μηχανή που καταναλώνει καύσιμα.

· Να συμβιβάζεται με τυποποιημένες κοινωνικές σχέσεις και εκδηλώσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πολυμορφία των αντίστοιχων της προηγούμενης ζωής τους, που αντιστοιχούσαν στην πολύπτυχη και πολυσχιδή δημιουργική σχέση μεταξύ τους, με την γη, τον ήλιο, την θάλασσα και γενικά με την Φύση.

· Να μετακινείται αναγκαστικά από μια πρακτική φιλοσοφία και στάση ζωής που βασίζεται στη ελεύθερη επιλογή της συντροφικότητας, της συνεργασίας, του κοινοτισμού και της αμεσοδημοκρατικής συμβίωσης με όλες τις αισθητικές, πολιτιστικές και τελετουργικές εκφάνσεις της, που προφανώς θα διαφέρουν από τον μαζικοποιητικό τρόπο ζωής που θα ρυθμίζεται από την τεχνολογία της ‘τεχνητής νοημοσύνης'(Artificial Intelligence) που, ως αποανθρωποπoιητική ανοημοσύνη, (Apoanthropoficial Uninteligence), θα περιορίζει τον ‘πειραγμένο άνθρωπο’ στον ρόλο ‘οικόσιτου ζώου’ και υπάκοου υπηκόου στις διαθέσεις και εντολές των προγραμματιστών της αλγοριθμικής ζωής του, αφαιρώντας του κάθε πρωτοβουλία, αυτονομία, δημιουργικότητα και αξιοπρέπεια.

· Και να λειτουργεί ως ανθρωπομηχανή διασυνδεδεμένη μέσω αλγορίθμων με την κεντρική, ηγεμονεύουσα μονάδα εξουσίας, που σημαίνει περισσότερη και σκληρότερη βαρβαρότητα, όπως περίπου μας έχει προϊδεάσει το Χόλυγουντ με τα σχετικά και προφανώς κατά παραγγελία ‘έργα επιστημονικής φαντασίας’.

Έτσι, «το παρελθόν γίνεται κάτι που πρέπει να διαγραφεί για να σπάσει το νήμα που μας δένει με μια ιστορία, με μια παράδοση, με ένα ανήκειν, για τη μετάβαση σε μια νέα ξεριζωμένη ανθρωπότητα, χωρίς παρελθόν, χωρίς μνήμη, μια νέα απανθρωποποιημένη ανθρωπότητα, χαμένη, στην ουσία, ολοκληρωτικά στα χέρια των χειριστών της πραγματικότητας και της αλήθειας, που σημαίνει, ότι κάνεις έναν λαό άδειο και εύθραυστο»[4]. Όταν όμως το ψέμα αντικαθιστά την υπαρξιακή αλήθεια της φύσης, της κοινωνίας και της ιστορίας, τότε αδειάζει το περιεχόμενό τους και χάνεται η ουσία και το νόημα της ύπαρξής τους με κατάληξη την οριστική κατάρρευση της κοινωνίας και του πολιτισμού της.

Επειδή η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής[5] μεταβάλλει τους μη-ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής σε εξαρτημένους εργαζόμενους, δηλαδή σε μισθωτούς δούλους, για τη ζωή των οποίων ουσιαστικά αυτή αποφασίζει, κάποια στιγμή και σε κάποιο στάδιο της μέθης της γίνεται θύμα ψευδαισθήσεων, πως τάχα μπορεί να τους αφαιρεί την ελευθερία βούλησής τους και αυτοφετιχοποιούμενη, αυτοθεοποιούμενη να αποφασίζει, με την βοήθεια της βιοτεχνολογίας σε συνεργασία με τεχνητή νοημοσύνη, την γενετική μηχανική και την ευγονική, πέρα από την δημιουργία τροποποιημένων τροφίμων, να προχωρήσει, μέσω τεχνητών μητρών, δηλαδή, ανθρωποεκκολαπτηρίων και στην παραγωγή τροποποιημένων ανθρώπινων όντων, με προδιαγραφές υπερανθρώπου και μετανθρώπου, ψευδαίσθηση που από έναν κόσμο χωρίς αγρότες προχωράει σε έναν δυστοπικό κόσμο χωρίς γυναίκες και χωρίς μητέρες[6]. Το μυαλό σας, σωστά, πάει στην Agenda Woke Culture και τον καταχρηστικό δικαιωματισμό φυσικά, κοινωνικά και ιστορικά τεχνητών ‘κοινοτήτων’ που δια της αντικατάστασης της αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, με την αντίθεση μεταξύ γυναικών και ανδρών που απενοχοποιεί το κεφάλαιο από όλα τα εγκλήματά του, αποσκοπούν στην κατάργηση των αυθεντικών κοινωνιών μέσω της κατάργησης των αυθεντικών οικογενειών, ως θεσμού προσφοράς τροφής, ασφάλειας, αναπαραγωγής και ευτυχίας στα μέλη τους, αλλά και αντίστασης απέναντι σε κάθε εξουσιαστή και ηγεμόνα.

Κι’ όλα αυτά προκειμένου να παρακάμψουν τεχνικές όπως, παιδιά του σωλήνα, ή τις παρένθετες μητέρες, για τις οποίες αντιδρούν όχι μόνο οι γυναίκες, προκειμένου να ‘παράγουν κατά παραγγελία παιδιά με μηχανοχημικές μήτρες‘, γεγονός που θα οδηγούσε το κυρίαρχο εξουσιαστικό αδερφάτο στο επόμενο βήμα της κήρυξης του πολέμου κατά των ‘γυναικών μαγισσών’, που θα επέτρεπε την διαιώνιση της νοσηρής καπιταλιστικής πατριαρχικής εξουσίας σε μια γκροτέσκα κοινωνία χωρίς γυναίκες, όπου οι άνθρωποι θα παράγονται με ανθρωποεκκολαπτικές μηχανές, όπως τα κοτόπουλα. Είναι αυτός μάλιστα ο λόγος που οι οραματιστές και δημιουργοί αυτής της δυστοπίας που για να αποτρέψουν τις γυναίκες από την συνειδητοποίηση του κινδύνου που τις απειλεί, τις σπρώχνουν προς τάχα ‘αριστερούς’, αδιέξοδους, αντιανδρικούς, φεμινισμούς που αντικατέστησαν την καθολική αντικαπιταλιστική κοινωνική απελευθέρωση με την υποτιθέμενη ‘γυναικεία απελευθέρωση’, σε συνθήκες μανιακού καπιταλισμού, παραγνωρίζοντας, ή μήπως αποκρύπτοντας το γεγονός πως σημαντικό μέρος οικονομικών και πολιτικών διαχειριστών του κεφαλαίου προέρχονται πια από το ‘μισό του ουρανού’ από το γυναικείο φύλο, το οποίο όχι μόνο δεν άλλαξε τον καπιταλισμό, αλλά αντίθετα τον έκανε γοητευτικά χειρότερο.

Η παγίδα που έστησε το κεφάλαιο και την πατούν, κύρια, οργανώσεις ‘προστασίας γυναικών’ από τους άνδρες και όχι από τον καπιταλιστική βαρβαρότητα, εδράζεται σε όζουσα ιδεολογία που ταυτίζει την πατριαρχεία, ως οικονομικοκοινωνικό σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και όχι γυναίκας από άνδρα, με την απότοκο της πατριαρχίας τοξική ‘ανδροκρατία’, αλλά και από ημιμαθείς και συναισθηματικά ανώριμους άνδρες που ταυτίζουν την, απότοκη του ύστερου καπιταλισμού, επίσης τοξική ‘γυναικοκρατία’ με την αθώα και εξισωτική μητριαρχία, που εξασφάλισε την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και άνοιξε τον δρόμο για τον πολιτισμό και την πραγματική κοινωνική ισότητα με την μορφή των κοινωνιών της ισοκατανομής, πρόδρομες μορφές της άμεσης/αταξικής δημοκρατίας. Η οποία άμεση/αταξική δημοκρατία, για να έχει μέλλον, πρέπει άνδρες και γυναίκες να δουν πέρα από το τυράκι και την φάκα του παρακμασμένου, απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού και να πάψουν να αλληλοϋποβλέπονται, πράγμα που χαροποιεί τους εξουσιαστές τους, για να ξαναβρούν μαζί τον δρόμο του κοινού αγώνα για την καθολική κοινωνική απελευθέρωση, αντί να ξοδεύουν τις δυνάμεις τους σε υποβολιμαίους άσκοπους και άγονους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, κομματιάζοντας την κοινωνική απελευθέρωση σε επιμέρους ανταγωνιστικές ‘απελευθερώσεις’.

Είναι αυτή η δυστοπική εκδοχή νοσηρών ισχυρών συμφερόντων, τα οποία, σύμφωνα με την Guerini, «χρησιμοποιούν οργανώσεις, όπως το ουράνιο τόξο, την διαγονιδιακή αριστερά και την LGBTQ+, για να προωθήσουν μια νέα συνθετική ταυτότητα και να διεκδικήσουν νέα δικαιώματα»[7], στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, περιορίζοντας δικαιώματα αδυνάτων χωρών και ανθρώπων. Μάλιστα η Guerini αποφαίνεται «ότι πρόκειται για επίθεση στη ζωή, στη φύση, σε ό,τι γεννιέται, σε αντίθεση με το τεχνητό» για να καταλήξει πως, τελική επιδίωξη αυτής της Agenda Woke, είναι «όλοι οι δεσμοί με τον πραγματικό, φυσικό κόσμο επιδιώκεται να διακοπούν»[8], προκειμένου ο οργουελικός ‘καπιταλισμός της επιτήρησης’ να εντοπίζει ανά πάσα στιγμή και να ελέγχει τη θέση και την συμπεριφορά όλων των ανθρώπινων όντων, στην βάση της αρχής ότι όσο περισσότεροι οι ελεγχόμενοι και τρομοκρατημένοι, τόσο λιγότεροι θα είναι οι εξεγερμένοι.

Για να αποτραπεί αυτός ο τεχνητός, τερατώδης, ψεύτικος, εξουσιαστικός, εικονικός και γκρίζος κόσμος που σταδιακά παίρνει την μορφή του νεομεσαιωνικού νεοφεουδαλικού/μετανθρωπισμού σε ψηφιακή μορφή «πρέπει να βρούμε μια σταθερή ακτή: αυτή τη γραμμή αντίστασης για όσους από εμάς είναι αποφασισμένοι να παραμείνουμε αγκυροβολημένοι στην πραγματικότητα, για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας και για την υπεράσπιση όλων όσων ζουν».[9] «Ας σχηματίσουμε συμμαχίες για να αποκρούσουμε την μετανθρωπιστική πρωτοπορία»[10], που δημιουργεί νέους εφιάλτες για την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό πρώτο και άμεσο μέλημα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού πρέπει να γίνει η απελευθέρωση των επιστημών και της τεχνολογίας από το κεφάλαιο για να ακολουθήσει η επανενοποίηση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ζωτική και δημιουργική επανασυγκόλληση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας στη βάση του διαχρονικού οράματός τους για μια ήπια, ορθολογική και αριστοποιημένη πρόοδο προς την κοινωνική ισότητα και τον αταξικό οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό[11].

[1] Schwab Klaus και Malleret Thierry, Η μεγάλη επανεκκίνηση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2001.

[2] Guerini Silvia, Dal corpo neutro al cyborg postumano. Riflessioni critiche all’ideologia gender. Εκδόσεις Asterios, 2022. (Από το «ουδέτερο» σώμα στο μετα–ανθρώπινο Cyborg: Κριτική της ιδεολογίας του φύλου), αναφέρεται στο: Todhunter Colin, From Agrarianism to Transhumanism: The Long March to Dystopia, https://countercurrents.org/2024/08/from-agrarianism-to-transhumanism-the-long-march-to-dystopia/

[3] Ο Codex Alimentarius δεν είναι νομοθεσία, αλλά διεθνές όργανο το οποίο δημιουργήθηκε το 1961 από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για να αναπτύξει πρότυπα, κώδικες πρακτικής και κατευθυντήριες γραμμές για όλη τη διατροφική αλυσίδα, που όμως, κατά την άποψη ειδικών, δεν συνεισφέρει στην ενίσχυση της ασφάλειας των τροφίμων, αλλά στόχος του είναι η προώθηση των συμφερόντων των πολυεθνικών εταιρειών, που επιβάλλουν τη δική τους πιστοποίηση στα τρόφιμα, για να αποκλείσουν την άμεση επαφή παραγωγών με τους καταναλωτές και να καταστήσουν παράνομη την ιδιοπαραγωγή και ιδιοκατανάλωση τροφίμων, που εξασφαλίζουν κάποιο βαθμό διατροφικής ανεξαρτησίας και αυτάρκειας.

[4] Guerini Silvia, Dal corpo neutro al cyborg…, ό. π.

[5] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα, 2017.

[6] Ό. π.

[7] Ό. π.

[8] Ό. π.

[9] Guerini Silvia, From the ‘Neutral’ Body to the Postmodern Cyborg: A Critique of Gender Ideology, Spinifex Press, Australia 2023.

[10] Guerini Silvia, ‘Towards the Abolition of Surrogate Motherhood’.

https://www.youtube.com/watch?v=ijsdgIZjORk

[11] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν-Ισότητα και αταξικός ουμανισμός, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.

A Year After the October 7 Start of the Israel-Hamas Conflict: Q&A with RAND Experts

Από

anixneuseis

October 9, 2024

q&a

Oct 4, 2024

A boy lights memorial candles inside a bomb shelter in which people were killed during the October 7 attack by Hamas, near Kibbutz Mefalsim in southern Israel, October 7, 2024

Photo by Amir Cohen/Reuters

One year ago on October 7, Hamas fighters poured across the Gaza border in an attack that left 1,200 Israelis dead. Israel’s counterattack into Gaza killed more than 41,000 over subsequent months. The Middle East seems to be on the verge of a broader conflict following Israel’s offensive against Hezbollah in Lebanon and Iran’s missile attack on Israel.

The bloody conflict has highlighted a complex web of strategic, geopolitical, and humanitarian challenges. In this Q&A, RAND experts delve into the regional and global implications of the conflict, the factors that led up to it, and where it could be headed. They also explore the geopolitical fallout, including shifts in U.S. foreign policy and the evolving dynamics between Israel and its neighbors.

What factors were at play one year ago that made possible the Hamas offensive and the shocking loss of life?

Raphael S. Cohen The short answer is Israeli strategic hubris. Prior to the October 7 attack, Israel thought it had contained, deterred, and appeased Hamas—by a mixture of building a wall around Gaza, fighting small scale prior wars, and letting economic aid into Gaza and providing limited permits for Gazans to work in Israel. Consequently, the Israeli leadership thought they had the Hamas problem in hand. And as October 7 demonstrated, they did not.

Mark C. Schwartz There was certainly complacency on behalf of the Israeli intelligence services and Israeli Defense Forces Southern Command. Reporting after October 7 documents that there were clear indications and tactical reporting that Hamas was planning a major operation against Israel, yet the warnings were dismissed.

How has the situation in the region changed in the last year?

Brian Michael Jenkins The October 7 attacks dealt a massive blow to Israel’s reputation for superb intelligence, to the collective psyche of the Israeli people, and to the credibility of its deterrence strategy. Operations against Hezbollah in Lebanon may have restored the vaunted reputation of Israel’s intelligence services, but at further cost to its international support.

Michelle Grisé Hamas’s October 7 attacks on Israel and the ensuing Israel-Gaza war have contributed to the destabilization of the broader Middle East over the last year. The Hamas offensive and the war have put a damper on efforts to normalize relations between Israel and other countries in the region. The war has emboldened Iran and its proxies to conduct increasingly provocative attacks, including direct strikes on Israel carried out by Iran and the Houthis.

Cohen In a nutshell, the brewing regional battle between Iran and its proxies versus the rest of the region has come into sharper relief. Most visibly, Israel has fought not only Hamas, but Hezbollah, Iraqi militants, the Houthis, and Iran itself over the past year. Almost as interesting though is what has not changed in the region: The Arab states have not come down harder on Israel. And Saudi Arabia is still flirting with normalizing ties with Israel despite what has happened in Gaza. That shows the durability of those ties.

What are the current prospects for negotiations to end the conflict and stop the loss of life in Gaza?

Schwartz With respect to ending the conflict and addressing the inexcusable loss of innocent lives in Gaza, the United States can and should do more to hold Israel accountable and demand a change in the targeting methodology. I do not understand why the administration is allowing Israel to continue to target Hamas in densely populated areas through air interdiction when the risk to civilians is extremely high.

Cohen What role can international mediators play in facilitating dialogue? The problem with an international mediation is that at this point, arguably, the United States, Qatar, and Egypt want a deal more than the two combatants do. Simply put, there are few deals that Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s right-wing coalition will accept that would also be acceptable to Hamas leader Yahya Sinwar and vice versa. Both sides view this as an existential struggle, and as such, international diplomacy has struggled.

Both sides view this as an existential struggle, and as such, international diplomacy has struggled.

Where do you think the conflict will be one year from now?

Shelly Culbertson A year from now, it is not unlikely that elements of the conflict in Gaza are ongoing with a continued humanitarian crisis. If military operations are ongoing, it is unlikely that there will be significant rebuilding of devastated civilian infrastructure, and civilian displacement will persist. Given the scale of the destruction, it will take many years, if not decades, for housing, utilities, and other critical infrastructure to be rebuilt.

Schwartz I assess that by the early winter of 2025 to mid-spring, a cessation of conventional combat operations in Gaza will occur. We can expect counterterrorism operations to continue indefinitely until such time that Israel formulates a plan to address long-term security, humanitarian assistance, and reconstruction in Gaza. I believe this planning and its implementation is the most important role the United States can play.

Heather Williams Where we find ourselves a year from now depends primarily on the actions by Iran, Russia, China, and the United States, and whether these countries take steps to play on events to their own national advantage. What is painfully clear, one year later, is that there is no immediate end in sight to the conflict, and Hamas’s brutal assault on October 7 will be one of the most pivotal shaping moments on the modern Middle East.

Cohen As long as the hostages remain unaccounted for and as long as key Hamas leaders most notably Yahya Sinwar remain at large, I expect the war to go on. The fighting though will transform from Israeli large-scale conventional military operations that defined much of the last year to more targeted raids as pockets of Hamas operatives attempt to reconstitute. By contrast, more of the conventional fighting will focus on other theaters like we are seeing with the current war against Hezbollah in Lebanon.

What are the potential regional implications of this attack for neighboring countries and the broader Middle East geopolitical landscape?

Williams In the wake of October 7, a primary question was whether this would be a conflict contained mainly to Israeli-Palestinian territory or develop into a larger regional conflagration. That question was answered in the last few weeks, as events between Israel and Lebanon reached a climax and dramatic actions by Israel make a larger regional conflict nearly inevitable. A desire to secure Israel’s north—where portions of the population have been evacuated since the beginning of the war because of rockets from Hezbollah—and windows for tactical advantage appear to be motivating Israel’s leadership.

How has the U.S. approach to the conflict changed over the last year?

Cohen The Biden administration has backed away from its full-throated embrace of the Israeli position right after the October 7 attacks and tried to embrace more of a mediator role in the conflict—pushing a cease-fire while still supporting Israel’s right to self-defense. Politically though, this is a delicate balance to strike.

Schwartz The U.S. administration has transitioned from unequivocal support for Israel, to genuine frustration and disappointment in how Israel is prosecuting the war in Gaza. On the surface it appears that the Israeli prime minister is very dismissive of the strategic risk Israel is creating for the United States and other allies and partners internationally and the region by its actions external to Gaza and Southern Lebanon.

Jenkins The administration has remained steadfast in its support of Israel but the death toll in Gaza and the appearance of fervent opposition to Israel on college campuses and certain areas of the country have complicated calculations. The United States has tried, in good faith, to persuade Israel and Hamas cease-fires, and has tried to continuously promote the idea that a deal was close. But intermediaries cannot dictate deals. Diplomacy is not alchemy. Neither the United States nor any other external power can impose a cessation of hostilities on belligerents unwilling to stop fighting.

How has the attack influenced U.S.-Israel relations, in terms of military aid, diplomatic support, and intelligence sharing?

Cohen The war has exacerbated a divide in American politics. Historically, Israel enjoyed wide bipartisan support. That’s no longer the case with more progressives and younger voters questioning this core tenet of U.S. foreign policy. The Gaza war has certainly exacerbated this shift and it’s going to continue to influence the politics of American support for years to come.

Grisé For over three-quarters of a century, the strength of the U.S.-Israel partnership has been a cornerstone of American foreign policy, as evidenced by the traditionally bipartisan nature of American support for Israel. Looking forward, the preservation of this relationship remains critical to the security of Israel and to American interests in the broader Middle East. But the Hamas attacks on Israel and the Gaza war have tested this partnership.

Jenkins The war in Gaza has cost Israel support in many segments of American society, support that will not easily be restored. While there have sometimes been intense policy debates, American support for Israel was historically bipartisan. Judging by the reaction to the Gaza war at many of the leading college campuses—the crucible of future leaders—Western attitudes will only further harden against Israel. Israel has an American problem that it will struggle to effectively address.

Schwartz The United States is certainly considering imposing and, in select cases already has imposed, conditionality on the delivery of military aid since October 7. This has been done to influence how Israel is prosecuting the ground and air campaign in Gaza. I do not assess that the conditionality has been successful if you consider the loss of innocent Palestinian lives in Gaza.

The war in Gaza has cost Israel support in many segments of American society, support that will not easily be restored.

What diplomatic challenges does the United States face in balancing its support for Israel with maintaining relations with other Middle Eastern countries and addressing Palestinian grievances?

Schwartz The biggest challenge is managing escalation. I think the Arab countries in the region are much more concerned about the war escalating than they are about the ongoing operations against Hamas. The needless loss of Palestinian civilians is a major concern obviously but even with so many Palestinians killed, we have not seen an uprising in the West Bank or anywhere within Arab countries in the region. Escalation of conflict and a direct war with Iran is the biggest concern.

Grisé Over the last year, the United States has sought to balance providing assistance to Israel—in the form of military aid and intelligence sharing, rhetorical backing, and support for negotiations—while also mitigating civilian harm and preventing the further escalation of hostilities in the region. This balance has become increasingly difficult to maintain as the Israel-Gaza war has continued, particularly as Israeli military operations have led to significant civilian casualties in Gaza and Iran and its proxies have conducted more brazen attacks on targets in Israel, as well as on commercial vessels and U.S. forces in the region.

Cohen It’s important to distinguish here between the public in other Middle Eastern countries and the elite (specifically those in the government). For the former, the Palestinian issue clearly resonates and the anger against Israel is real, so U.S.-Israel ties are a real problem. By contrast, for the latter, the story is more complicated. Many in these countries’ leadership view Hamas as a threat to their own regimes. At the same time, the U.S.-Israeli relationship is somewhat less problematic than it appears at first glance.

What has been the humanitarian impact of the attack on both Israeli and Palestinian civilian populations, and what measures are being taken to address these issues?

Culbertson There has been tremendous loss of life, displacement of civilians, destruction of infrastructure, and degradation of economies. In Gaza, there have been over 41,000 deaths, over 90 percent of the population has been displaced, all schools have been closed since the beginning of the conflict, over half of Gaza’s hospitals and primary health care centers are completely out of service, there’s widespread food insecurity and two-thirds of employment lost, utilities have been severely degraded, and there are an estimated 40 million tons of rubble and debris in Gaza. Israelis have also suffered humanitarian impacts. In addition to the 1,200 initial deaths, many of the 250 Israeli hostages have now died. Over 100,000 Israelis have been displaced, particularly communities near the Gaza Strip and along the southern border with Lebanon. In southern Lebanon, some 210,000 people have been displaced since the fighting began in October 2023.

More About This Q&A

Brian Michael Jenkins is a senior adviser to the president of RAND and author of numerous books, reports, and articles on terrorism-related topics, including Will Terrorists Go Nuclear?

Raphael S. Cohen is director of the Strategy and Doctrine Program of RAND Project AIR FORCE and a senior political scientist at RAND.

Michelle Grisé is a senior policy researcher at RAND and a professor of policy analysis at the Pardee RAND Graduate School.

Heather Williams is a senior policy researcher at RAND, acting director of its International Security and Defense Policy Program, and a professor of policy analysis at Pardee RAND Graduate School.

Shelly Culbertson is a senior policy researcher at RAND and a professor of policy analysis at Pardee RAND Graduate School.

Mark C. Schwartz is an adjunct international/defense researcher at RAND. He served for more than 33 years in the United States Army, achieving the rank of lieutenant general.

rand.org

Η ομιλία του Εμίρη του Κατάρ στον ΟΗΕ έδειξε την πίστη του στη Χαμάς.

Από

anixneuseis

October 9, 2024

GettyImages-2167792035-scaled.134607 — Iran's new foreign minister, Abbas Araghchi (R), welcomes Qatari Prime Mnister Sheikh Mohammed bin Abdulrahman al-Thani ahead of their meeting in Tehran on August 26, 2024. (Photo by ATTA KENARE / AFP) Compressed by jpeg-recompress

Natalie Ecanow Αναλύτρια Ερευνών

Ο εμίρης του Κατάρ Σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ-Θάνι κατηγόρησε για άλλη μια φορά το Ισραήλ ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.

Στην πρόσφατη ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο αλ-Θάνι αρνήθηκε να καταδικάσει τη Χαμάς — την υποστηριζόμενη από το Ιράν τρομοκρατική ομάδα που υποκίνησε τον πόλεμο στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αντίθετα, καταδίκασε το εβραϊκό κράτος για αυτό που περιέγραψε ως «τις πιο βάρβαρες και αποτρόπαιες και εκτεταμένες» παραβιάσεις «ανθρώπινων αξιών, διεθνών καταστατικών και κανόνων».

Η ομιλία του Αλ Θάνι καταδεικνύει ότι το Κατάρ παραμένει πιστό στην αφήγηση της Χαμάς για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε ως αμερόληπτο συνομιλητή μεταξύ του Ισραήλ και της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Κατά τη διάρκεια αυτής της ομιλίας, ο αλ-Θάνι δεν ανέφερε ποτέ ότι η Χαμάς σφαγείασε 1.200 Ισραηλινούς και απήγαγε περίπου 250 άλλους στις 7 Οκτωβρίου.

Δεν ανέφερε ποτέ ότι τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη δημοσίευσαν έκθεση τον Μάρτιο που περιγράφει «σαφείς και πειστικές» αποδείξεις ότι τρομοκράτες της Χαμάς διέπραξαν εκτεταμένα σεξουαλικά εγκλήματα στις 7 Οκτωβρίου.

Ποτέ δεν ανέφερε τα ασυνήθιστα βήματα που έχει λάβει το Ισραήλ για να περιορίσει τις απώλειες αμάχων σε μια ζώνη μάχης, ενώ η Χαμάς χρησιμοποιεί σχολεία, νοσοκομεία, ακόμη και παιδικές κρεβατοκάμαρες ως ανθρώπινες ασπίδες.

Παραμερίζοντας τη συνεχιζόμενη απειλή της υποστηριζόμενης από το Ιράν τρομοκρατίας, ο αλ-Θάνι συνέχισε να χειροκροτεί τους Παλαιστίνιους στη Γάζα για την «αξιοσημείωτη ανάπτυξη» του θύλακα τα τελευταία 17 χρόνια, παραμελώντας να αναφέρει ότι η Χαμάς επένδυσε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στην κατασκευή τρομοκρατικών υποδομών αντί επενδύσεις στην οικονομία. Κατήγγειλε επίσης τη δολοφονία του πολιτικού αρχηγού της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, τον οποίο ο εμίρης χαρακτήρισε νόμιμο πολιτικό αξιωματούχο. Και ο αλ-Θάνι αναφέρθηκε σε όλους τους Παλαιστίνιους που σκοτώθηκαν στη Γάζα ως «μάρτυρες», αγνοώντας το γεγονός ότι χιλιάδες θύματα ήταν τρομοκράτες της Χαμάς.

Στη συνέχεια, ο αλ-Θάνι επέκρινε το Ισραήλ ότι «διεξήγαγε πόλεμο στον Λίβανο», ενώ δεν ανέφερε ότι η Χεζμπολάχ ξεκίνησε τον πόλεμο εκτοξεύοντας ρουκέτες και drones καθημερινά στο βόρειο Ισραήλ από τις 8 Οκτωβρίου 2023, εκτοπίζοντας τουλάχιστον 60.000 αμάχους από τα σπίτια τους και σκοτώνοντας δεκάδες. Επιπλέον, το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές ότι η σύγκρουση του Ισραήλ είναι με τη Χεζμπολάχ, όχι με τον λαό του Λιβάνου. Αλλά αυτό προφανώς χάθηκε στον αλ-Θάνι. Δεν κατονόμασε ούτε μια φορά τη Χεζμπολάχ στην ομιλία του στον ΟΗΕ.

Παραβλέποντας βολικά τα γεγονότα, ο εμίρης επέμεινε ότι η έκρηξη από το Ισραήλ χιλιάδων συσκευών επικοινωνίας που μετέφεραν μέλη της Χεζμπολάχ στον Λίβανο ήταν ένα «μείζον έγκλημα» που διενεργήθηκε με «πλήρη αδιαφορία» για την «ταυτότητα ή τοποθεσία» των θυμάτων. Στην πραγματικότητα, οι επιθέσεις θεωρούνται η πιο αυστηρά περιορισμένη εκτεταμένη επίθεση σε τρομοκρατική οργάνωση στην ιστορία.

Με την περιοχή να βρίσκεται στον γκρεμό ενός ευρύτερου πολέμου, ο αλ-Θάνι προειδοποίησε ότι η βία πρέπει να σταματήσει.

«Αυτή είναι η επιλογή ενώπιον του Ισραήλ», είπε, προσθέτοντας ότι «το κράτος του Κατάρ δεν θα φεισθεί προσπαθειών σε συνεργασία με τους διεθνείς εταίρους του και τα Ηνωμένα Έθνη για να εδραιώσει σταθερά τους πυλώνες της ειρήνης, της ασφάλειας, της βιώσιμης ανάπτυξης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το κράτος δικαίου».

Το να φέρει το βάρος στο Ισραήλ να τερματίσει τον πόλεμο αγνοεί την πραγματικότητα, στην οποία ο Άξονας Επίθεσης του Ιράν ξεκίνησε σκόπιμα – απρόκλητα – μια σύγκρουση που στόχευσε όχι μόνο τους Ισραηλινούς, αλλά και τους Αμερικανούς και άλλους ελεύθερους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Ο ισχυρισμός του Al-Thani ότι το Κατάρ είναι αφοσιωμένο στην ειρήνη, την ασφάλεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι εξίσου απατηλός. Το Κατάρ φιλοξενεί ηγέτες και χρηματοδότες της Χαμάς, παρέχει οικονομική υποστήριξη στην κυβέρνηση της Χαμάς της Γάζας και ενισχύει την προπαγάνδα της Χαμάς στο Αλ Τζαζίρα.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση του Κατάρ συνεχίζει να καταχράται τα δικαιώματα του ίδιου του πληθυσμού της.

Σε μια έκθεση του 2023, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ σημείωσε «σημαντικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στο Κατάρ, συμπεριλαμβανομένων «αξιόπιστων αναφορών» για παραβιάσεις όπως «αναγκαστική εξαφάνιση», «αυθαίρετη σύλληψη» και «εκτεταμένη βία με βάση το φύλο».

Ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022, η Ντόχα βρέθηκε στο επίκεντρο επειδή εκμεταλλευόταν μετανάστες εργάτες που απασχολούνταν για την κατασκευή γηπέδων ποδοσφαίρου, αναγκάζοντάς τους να εργάζονται υπερωρίες κάτω από τον καυτό ήλιο, συχνά χωρίς αποζημίωση.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Μπάιντεν συνεχίζει να εκφράζει ευγνωμοσύνη στο Κατάρ και εμπιστοσύνη στις διπλωματικές υπηρεσίες της Ντόχα.

Στις 25 Σεπτεμβρίου – μια μέρα μετά την ομιλία του αλ-Θάνι στον ΟΗΕ – ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν είπε ότι η Ουάσιγκτον παραμένει «ευγνώμων» στους «φίλους μας από το Κατάρ» για τις «άοκνες προσπάθειές τους να επιτύχουν κατάπαυση του πυρός». Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση δέχθηκε το Κατάρ στο Πρόγραμμα Απαλλαγής Βίζας των ΗΠΑ, το οποίο θα επιτρέψει στους πολίτες του Κατάρ να ταξιδεύουν στις ΗΠΑ για έως και 90 ημέρες χωρίς βίζα. Ο Μπλίνκεν είπε ότι η συμμετοχή του Κατάρ στο πρόγραμμα «θα εμβαθύνει τη στρατηγική μας συνεργασία και θα ενισχύσει τη ροή ανθρώπων και το εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών μας».

Η κυβέρνηση Μπάιντεν πρέπει να είναι νηφάλια για τους εταίρους της στη Ντόχα. Η ομιλία του Αλ-Θάνι στα Ηνωμένα Έθνη καταδεικνύει ότι το Κατάρ παραμένει προσκολλημένο στην ιδεολογία της Χαμάς και δεν πρέπει να του εμπιστεύονται ως έντιμο μεσίτη ή αξιόπιστο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.

*Η Natalie Ecanow είναι αναλύτρια ερευνών στο Ίδρυμα για την Άμυνα των Δημοκρατιών (FDD), ένα μη κομματικό ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα την Ουάσιγκτον, DC που εστιάζει στην εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική. Ακολουθήστε τη Natalie στο X @NatalieEcanow.

algemeiner.com

Γ΄ Επιστημονικό Συνέδριο Μνήμης Μικρασιατικού Ελληνισμού (18 και 19 Οκτωβρίου 2024)

Από

anixneuseis

October 9, 2024

Την Παρασκευή 18 και το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2024, θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Συνοδικού Μεγάρου, Ιασίου 1, στην Αθήνα, το Γ΄ Επιστημονικό Συνέδριο Μνήμης Μικρασιατικού Ελληνισμού της Ιεράς Συνόδου υπό τον γενικό τίτλο:

“Η κληρονομιά των προσφύγων και η νεοελληνική κοινωνία του 20ού αιώνος. Θρησκευτικές παραδόσεις, συγγραφείς, τέχνη, διαφύλαξη της μνήμης”.

Την οργάνωση του Συνεδρίου έχει αναλάβει η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος, με Πρόεδρο τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο.

Η έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου θα γίνει την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου και ώρα 17.00 με τον χαιρετισμό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Στη συνέχεια θα παρουσιασθούν οι ανακοινώσεις των ομιλητών των δύο πρώτων συνεδριών.

Το Συνέδριο θα συνεχισθεί το Σάββατο 19 Οκτωβρίου και ώρα 10.00 με τρεις συνεδρίες και στις 16.30 το απόγευμα του Σαββάτου με τις τελευταίες δύο συνεδρίες.

Καθηγητές Πανεπιστημίων και επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων θα παρουσιάσουν θέματα σχετικά με τον βίαιο ξεριζωμό των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη και τη δημιουργία προσφυγικών οικισμών στις πόλεις της Ελλάδος. Θα αναδειχθεί η συμβολή των προσφύγων στη νεοελληνική κοινωνία, στην οικονομία, στις Τέχνες και στα Γράμματα και θα τονισθεί ο ιδιαίτερος σεβασμός των προσφύγων προς την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση.

Το Συνέδριο θα μεταδίδεται και διαδικτυακώς από τις ακόλουθες ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

www.ekklisia1821.gr

OpenTV υβριδική

ecclesiaTv.gr

inTV.gr

YouTube: ecclesiaTV.gr

Θα μεταδίδεται επίσης από τις αντίστοιχες διευθύνσεις στο Facebook και στην Ομογένεια από τον Τηλεοπτικό Σταθμό GRECA TV.

Τα Πρακτικά του Συνεδρίου θα εκδοθούν σε Τόμο από τον Εκδοτικό Οίκο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ. Ήδη έχει κυκλοφορηθεί ο Τόμος του Β΄ Επιστημονικού Συνεδρίου, το οποίο πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2023, με θέμα: “Η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη από τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες μέχρι και τα δραματικά γεγονότα του 20ού αιώνος”.

Το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου:

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2024/10/programma-sinedrioy.pdf”]

Τζώρτζ Φρίντμαν: μια απλή άποψη του αραβο-ισραηλινού πολέμου

Από

anixneuseis

October 9, 2024

Του George Friedman –

7 Οκτωβρίου 2024
Την περασμένη εβδομάδα, έγραψα ένα άρθρο για τους δύο πολέμους που μαίνονται στην Ευρασία. Ήταν «ιδιότυπο» στο ότι, σε αντίθεση με άλλες στήλες που κυκλοφόρησαν στη σφαίρα των μέσων, εστίαζε στο πώς οι χερσαίες μάχες στη Μέση Ανατολή εξελίσσονται σε συμβατικό πόλεμο και πώς ένας συμβατικός πόλεμος απαιτεί την κίνηση δυνάμεων που θα μπορούσαν να εμπλέξουν άλλα έθνη, ιδιαίτερα τη Ρωσία.

Η ουσία του επιχειρήματός μου ήταν ότι οι αεροπορικές επιδρομές, όσο έντονες κι αν είναι, σπάνια καταλήγουν σε συνθηκολόγηση.

Ακόμη και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι έντονες, συντονισμένες αεροπορικές επιδρομές κατά της Γερμανίας δεν μείωσαν, συνολικά, την αντίσταση των Ναζί. Καθάρισαν το πεδίο για χερσαίες επιθέσεις από τους δυτικούς συμμάχους και τους Σοβιετικούς, οι οποίοι τελικά κατέλαβαν τη Γερμανία.

Η αεροπορική ισχύς είχε σημασία, αλλά όταν ήρθε ο τερματισμός του πολέμου, οι χερσαίες επιχειρήσεις είχαν μεγαλύτερη σημασία.

Την περασμένη εβδομάδα, καθώς η σύγκρουση έφτασε στον ένα χρόνο, το Ισραήλ χρησιμοποίησε συντριπτικά εναέριες επιχειρήσεις, σφυροκοπώντας τον Λίβανο και δοκιμάζοντας τις προθέσεις του Ιράν. (Το Ιράν απάντησε με έναν εναέριο βομβαρδισμό.) Και πάλι εδώ: όλα αυτά έχουν αξία, αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι ικανό να εξαλείψει έναν εχθρό ή να προσπεράσει πόλεις στις οποίες είναι εγκατεστημένα κέντρα διοίκησης, πληροφορίες και όπλα. Η καταστροφή ό,τι έχει απομείνει από τη Χαμάς ή τη Χεζμπολάχ αεροπορικώς δεν θα ακρωτηριάσει την ικανότητά τους να διεξάγουν πόλεμο. Εάν δεν λειτούργησε εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας, σίγουρα δεν θα λειτουργήσει ενάντια σε μια αποκεντρωμένη ανταρτική δύναμη.

Αυτή η απλοϊκή άποψη ισχύει και για τους εχθρούς του Ισραήλ. Για να κερδίσουν, η Χαμάς και η Χεζμπολάχ πρέπει να επικεντρωθούν στην ικανότητα του Ισραήλ να πολεμήσει και αυτό που έχει κάνει μέχρι τώρα η Χαμάς ήταν αντιπαραγωγικό από αυτή την άποψη. Εδειξε την απειλή που μπορεί να δημιουργήσει χωρίς να ακρωτηριάσει την ικανότητα του Ισραήλ να πολεμήσει.

Το προφανές πολεμικό σχέδιο του Ισραήλ, λοιπόν, εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα. Το Ισραήλ αγωνίζεται για να προστατεύσει τον εαυτό του ή για να νικήσει τους εχθρούς του;

Και οι δύο είναι λογικές επιλογές, αλλά το πώς θα απαντήσουν οι Ισραηλινοί σε αυτή την ερώτηση θα καθορίσει τη στρατιωτική τους στρατηγική.

Το κλειδί του πολέμου είναι η γνώση του πώς μοιάζει η νίκη και το κλειδί της νίκης είναι να καταστήσεις τον εχθρό αβοήθητο. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι να περικυκλώσεις και να συντρίψεις τον εχθρό. Από μόνοι τους, οι πύραυλοι δεν μπορούν να το κάνουν. αυτό. Στρατιωτικά, αυτό είναι κάτι που το Ισραήλ πρέπει να έχει υπόψη του καθώς τα χερσαία στρατεύματα προχωρούν στον Λίβανο.

Πολιτικά, το ρολόι χτυπάει. Η Ρωσία – άμεσα ή έμμεσα ο αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο της Ουκρανίας – ενδιαφέρεται για το πώς θα εξελιχθεί ο αραβο-ισραηλινός πόλεμος. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη συζητήσει την επίσκεψη στο Κατάρ, το οποίο έχει τη φήμη ότι ενδιαφέρεται να ευθυγραμμιστεί με τη Ρωσία. (Το Κατάρ έχει επιβεβαιώσει το ενδιαφέρον του, αλλά δεν έχει δώσει ημερομηνίες για επίσκεψη του Πούτιν.) Η Ρωσία έχει πολλά να κερδίσει από την παρατεταμένη εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια σύγκρουση που έχει ήδη εξαπλωθεί σε άλλη χώρα.

Οι πόλεμοι που διαρκούν πολύ τείνουν να τελειώνουν με πολλά θύματα και απροσδόκητα έξοδα – αν, κάποτε, τελειώσουν. Ο πόλεμος είναι περίπλοκοι και οι μαχητές πρέπει να απλοποιήσουν τον αγώνα σε μια αδίστακτη εστίαση στην ήττα του εχθρού.

geopoliticalfutures.com

Το Αθηνοκεντρικό ατόπημα του υπουργείου Πολιτισμού με την εξαφάνιση του εστιατορίου «Β»

Από

anixneuseis

October 9, 2024

6.10.2024 • 19:30

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Το «Β» ήταν ένα εστιατόριο-κόσμημα, στο χώρο του Βυζαντινού Μουσείου, με φινετσάτη φαντασία στην κουζίνα του, φιλική υπηρεσία και ευχάριστο περιβάλλον. Συγκέντρωνε τους Θεσσαλονικείς, και όχι μόνο, στο ζεστό εσωτερικό του χώρο το χειμώνα, και στις δροσερές του βραδιές τα καλοκαίρια στον κήπο.

Δεν θα αποφάσιζα να μιλήσω για το πραξικοπηματικό κλείσιμο του «Β», από το Υπουργείο Πολιτισμού, με μόνη δικαιολογία του (άκουσον-άκουσον) τη διαφορά ενοικίου των 2000 Ε, αν η αποστολή του ήταν αποκλειστικά η εξασφάλιση ενός ποιοτικού εστιατορίου στους Θεσσαλονικείς. Παρότι, θα ήταν ασφαλώς αρκετό και αυτό, για τη δημιουργία έντονης δυσαρέσκειας. Είναι, όμως, κάτι πολύ περισσότερο, που ξυπνά κακές μνήμες περασμένων δεκαετιών. Που παραπέμπει τον αντίκτυπο αυτού του κλεισίματος του «Β», στην επίμονη επιπολαιότητα του κέντρου, να αρνείται στη Θεσσαλονίκη τα απαραίτητα, που θα της εξασφάλιζαν ταχύρρυθμη ανάπτυξη, και που αυτή θα συμπαρέσυρε μαζί της ολόκληρη την Ελλάδα. Ο αξέχαστος Οικονομικός Ταχυδρόμος, επί Γιάννη Μαρίνου, έχει φιλοξενήσει στα φύλλα του πολυάριθμα άρθρα, εκτός των δικών μου, και άλλων συμπολιτών, που, μάταια, προσπαθούσαμε να υποδείξουμε τις αρχές και τα επιτεύγματα της περιφερειακής ανάπτυξης, που όμως θεληματικά αγνοούσε το κέντρο. Και πριν, αλλά και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, που άνοιγε το δρόμο στη Θεσσαλονίκη και σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα, για να καταστεί ηγέτιδα των Βαλκανίων, η πλήρης αδράνεια του κέντρου ακύρωνε τη μία μετά την άλλη τις εξαιρετικές ευκαιρίες.

Δυστυχώς, ο επαρχιώτικος αθηνοκεντρισμός ευθύνεται για μύρια όσα, στο χώρο της ανάπτυξης της χώρας, που είναι οφθαλμοφανή για όσους επιθυμούν να τα διαπιστώνουν, και φευ, όχι μόνο γι’αυτά. Διότι, και η αναζωπύρωση των κωμικοτραγικών, αλλά όχι και λιγότερο επικίνδυνων συμβάντων, στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, δημιουργούν ερωτηματικά για το πόσο, οι αγώνες μιας χούφτας καθηγητών από το ΑΠΘ και το ΠΑΜΑΚ, μεταξύ τους και η υπογράφουσα, για τη δημιουργία εκεί του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου, ήταν τελικά αποτελεσματικοί, χωρίς τη συνέχιση τους από την Πολιτεία.

Και συνεχίζω με τη θλιβερή έμπνευση του κλεισίματος του εστιατορίου «Β», από το Υπουργείο Πολιτισμού, για να υπογραμμίσω το σπουδαιότερο. Ότι, δηλαδή, αυτή δεν στρέφεται απλώς και μόνο εναντίον των Θεσσαλονικέων, που έτσι στερούνται από ένα χώρο πολιτισμού, αλλά δυστυχώς αμαυρώνει και την εικόνα που θα έπαιρναν μαζί τους οι επισκέπτες του Βυζαντινού Μουσείου, από όλο τον κόσμο, μετά την επίσκεψη και ενόσω απολάμβαναν το εκλεπτυσμένο φαγητό του εστιατορίου «Β». Δε λέω, εύγεστη είναι και η τυρόπιττα, και έντονα επιθυμητή, όταν κανείς θέλει τρέχοντας να κόψει την πείνα του. Δεν είναι, ωστόσο, ό,τι κομψότερο γίνεται, το να έχει επιλεγεί αυτή ως τελευταία ανάμνηση της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης.

Δυστυχώς, πρόκειται για μια ακόμη απρέπεια της Αθήνας, που αρνείται να σβήσει από τη μνήμη της, ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε κοσμοπολίτισσα, όταν η ίδια ήταν ακόμη χωριό. Και επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, θέλω να πιστεύω ότι μια νέα εφημερίδα, που θα λέγεται Θεσσαλονίκη και που θα καλύψει ένα ανεπίτρεπτο κενό της πόλης μας, θα επιλέξει να επικεντρωθεί στην προβολή των δίκαιων της πόλης. Στις ανεκμετάλλευτες και απεριόριστες δυνατότητές της. Στην ανάγκη να της παρασχεθούν όλα τα μέσα για να τις αναδείξει. Στις ευκαιρίες που της παρέχει η γειτνίασή της με τα λοιπά Βαλκάνια. Αναμένω μια νέα και ιδεατού περιεχομένου εφημερίδα που θα αναδεικνύει σε καθημερινή βάση τα θανατηφόρα λάθη, μικρά και μεγαλύτερα, που διαπράττονται εναντίον της, στην ευρύτερη περιοχή της και που θα αναζητεί λύσεις. Και, ακόμη, για να μην υπάρξουν ξανά κακόγουστα και εθνικώς επικίνδυνα χτυπήματα του κέντρου προς την περιφέρεια, όπως αυτό του εξανδραποδισμού του «Β», ονειρεύομαι πως αυτή η εφημερίδα, που εξυπακούεται ότι θα ονομάζεται Θεσσαλονίκη, θα καταφέρει να ενισχύσει τις αντιστάσεις των Θεσσαλονικέων, έτσι που να μη ξανα δεχτούν με τόση αδράνεια, ανάλογες συμπεριφορές των Αθηνών, εναντίον τους.

newsbreak.gr

Αυτοί είναι οι όροι της Ρωσίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία

Από

pcuser

October 8, 2024

Παναγιώτης Κωνσταντίνου

Ο υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ παρουσίασε το περίγραμμα του σχεδίου της Ρωσίας και έστειλε μήνυμα στις ΗΠΑ.

Το περίγραμμα των όρων που θέτει η Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, παρουσίασε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο αμερικανικό ειδησεογραφικό μέσο NewsWeek. Παράλληλα προειδοποίησε εκ νέου τις ΗΠΑ για «επικίνδυνες συνέπειες» εάν δοθεί στο Κίεβο η άδεια να χτυπήσει τη ρωσική επικράτεια με δυτικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Ο κορυφαίος διπλωμάτης του Ρώσου προέδρου, ο οποίος συμπληρώνει μια 20ετία ως υπουργός Εξωτερικών, ανέφερε πως το Κρεμλίνο προσφέρει ένα «βιώσιμο σχέδιο» για τον τερματισμό του πολέμου και την ανανέωση της αρχιτεκτονικής της ασφάλειας στην Ευρώπη. Κατηγόρησε επίσης το ΝΑΤΟ πως υπό την ηγεσία των ΗΠΑ έσπειραν τους «σπόρους του πολέμου» στην Ουκρανία πριν από μια δεκαετία και εξακολουθούν να «πυροδοτούν» με τις κινήσεις τη «φωτιά» στην ανατολική Ευρώπη.

«Η Ρωσία είναι ανοιχτή σε μια πολιτική – διπλωματική διευθέτηση, η οποία ωστόσο θα πρέπει να εξαλείψει τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης», τόνισε ο Σεργκέι Λαβρόφ και πρόσθεσε: «Ο στόχος θα πρέπει να είναι ο τερματισμός της σύγκρουσης και όχι η εκεχειρία».

Οι όροι της Μόσχας

Περιγράφοντας το σχέδιο της Ρωσίας ανέφερε συνοπτικά πως η Ουκρανία θα πρέπει να αναγνωρίσει ως ρωσικές επαρχίες το Ντονέτσκ, τη Χερσώνα, το Λουγκάνσκ, τη Ζαπορίζια και την Κριμαία, οι οποίες είτε έχουν καταληφθεί από τον Ρωσικό στρατό από την έναρξη του πολέμου, είτε έχουν προσαρτηθεί από τη Ρωσία μέσω δημοψηφισμάτων το 2022 και το 2014, τα οποία ωστόσο έχουν καταγγελθεί ως παράνομα από την Ουκρανία και τη Δύση. Το Κίεβο, συμπλήρωσε ο Λαβρόφ, θα πρέπει επίσης να συμφωνήσει να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Πρόκειται για όρους που απορρίπτονται κατηγορηματικά από την ουκρανική ηγεσία, η οποία ζητάει μια άνευ όρων απόσυρση των Ρωσικών δυνάμεων από όλα τα εδάφη της. «Προς το παρόν, από όσο γνωρίζουμε, η αποκατάσταση της ειρήνης δεν αποτελεί μέρος του σχεδίου του αντιπάλου μας. Ο Ζελένσκι δεν έχει ανακαλέσει το διάταγμά του για την απαγόρευση των διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα», δήλωσε ο Λαβρόφ και πρόσθεσε: «Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ παρέχουν πολιτική, στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη στο Κίεβο για να συνεχιστεί ο πόλεμος. Συζητούν ακόμη και να εξουσιοδοτήσουν την Ουκρανία να χρησιμοποιήσει δυτικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για να χτυπήσουν βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Το παιχνίδι με τη φωτιά με αυτόν τον τρόπο μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες συνέπειες».

Σημειώνεται πάντως πως το «σχέδιο νίκης» του Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν είχε θετική ανταπόκριση από τη Δύση, με αξιωματούχους να κάνουν λόγο για μια λίστα «ευσεβών πόθων» και για προτάσεις που δεν μπορούν στην πραγματικότητα να ανατρέψουν ριζικά τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών. Το σχέδιο του Ουκρανού Προέδρου, σε γενικές γραμμές, βασίζεται στην προμήθεια όπλων μεγάλου βεληνεκούς και στην άδεια από τους δυτικούς συμμάχους για χτυπήματα στο βάθος της Ρωσίας, υποστηρίζοντας πως με αυτόν τον τρόπο ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα εξαναγκαστεί σε μια διπλωματική λύση. Χαρακτηρίζει δε «μπλόφα» τις απειλές της Μόσχας περί σφοδρής απάντησης εάν δοθεί τέτοια έγκριση.

Ωστόσο η Δύση – και πρωτίστως οι ΗΠΑ – φαίνεται επί του παρόντος να λαμβάνει σοβαρά τις ρωσικές προειδοποιήσεις, απορρίπτοντας τα αιτήματα του Ζελένσκι. Παράλληλα, καθώς η δυτική συμμαχία συνεχίζει να δαπανά τεράστια οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά κεφάλαια, εντός αυτής ενισχύονται οι φωνές που υποστηρίζουν πως έχει έρθει η ώρα οι δύο πλευρές να καθίσουν ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για μια διευθέτηση που θα μπορούσε να περιλαμβάνει ακόμη και την παραχώρηση ουκρανικών εδαφών στη Ρωσία.

«Η Δύση πρέπει να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα»

«Τα μέτρα που ζητάει η Μόσχα», συνέχισε ο Λαβρόφ, «ευθυγραμμίζονται με την τροχιά ενός ταχέως μεταβαλλόμενου κόσμου στον οποίο η Ρωσία έχει σφυρηλατήσει μια βαθιά εταιρική σχέση με την Κίνα και έχει ενισχύσει τους δεσμούς με τις αναπτυσσόμενες χώρες που αναζητούν μεγαλύτερο λόγο στην παγκόσμια σκηνή». Ο Λαβρόφ παραδέχτηκε πως η Μόσχα έχει κόστος από την σύγκρουση, ωστόσο, όπως τόνισε, «το Κίεβο και οι υποστηρικτές του πρόκειται να χάσουν τα περισσότερα σε έναν μακρύ πόλεμο».

«Αυτό που έχουμε κατά νου είναι ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων πρέπει να προσαρμοστεί στην τρέχουσα πραγματικότητα», είπε και πρόσθεσε: «Σήμερα ο κόσμος είναι πολυπολικός. Η στροφή προς την πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων είναι ένα φυσικό μέρος της εξισορρόπησης των δυνάμεων, που αντανακλά αντικειμενικές αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία και τη γεωπολιτική. Η Δύση περίμενε περισσότερο από τους άλλους. Ωστόσο, έχει αρχίσει επίσης να συνειδητοποιεί ότι αυτή η διαδικασία είναι μη αναστρέψιμη».

Με το βλέμμα στην 5η Νοεμβρίου

Η συνέντευξη Λαβρόφ στην οποία παρουσίασε της όρους της Μόσχας έρχεται καθώς ο ρωσικός στρατός σημειώνει επιτυχίες στα πεδία των μαχών και κερδίζει έδαφος στο ανατολικό μέτωπο του πολέμου, σπάζοντας τις γραμμές άμυνας της Ουκρανίας. Ορόσημο για τις εξελίξεις αναμένεται να είναι το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, στις 5 Νοεμβρίου. Σε περίπτωση νίκης του Ντόναλντ Τραμπ εκτιμάται πως η αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία θα περιοριστεί αισθητά, καθώς ο υποψήφιος Πρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων έχει δηλώσει επανειλημμένα πως εάν εκλεγεί θα πιέσει για μια άμεση συμφωνία, δείχνοντας προς τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Επίσημα το Κρεμλίνο υποστηρίζει πως δεν ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ, καθώς η στρατηγική της Ουάσιγκτον θα είναι η ίδια όποιος κι αν εκλεγεί. «Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών δεν έχει καμία διαφορά για εμάς, καθώς τα δύο κόμματα έχουν καταλήξει σε συναίνεση ως προς την αντιμετώπιση της χώρας μας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Λαβρόφ στο Newsweek και πρόσθεσε:

«Σε περίπτωση που υπάρξουν πολιτικές αλλαγές στις Ηνωμένες Πολιτείες και νέες προτάσεις προς εμάς, θα είμαστε έτοιμοι να τις εξετάσουμε και να αποφασίσουμε εάν ανταποκρίνονται στα συμφέροντά μας. Σε κάθε περίπτωση, θα προωθήσουμε αποφασιστικά τα συμφέροντα της Ρωσίας, ιδίως όσον αφορά την εθνική της ασφάλεια. Σε γενικές γραμμές, θα ήταν φυσικό για τον κάτοικο του Λευκού Οίκου, ανεξάρτητα από το ποιος είναι, να ασχολείται με τα εγχώρια θέματα, αντί να ψάχνει για περιπέτειες δεκάδες χιλιάδες μίλια μακριά από τις αμερικανικές ακτές. Είμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι σκέφτονται το ίδιο».

ieidiseis.gr

Ο Γενς Στόλτενμπεργκ νέος επικεφαλής της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια

Από

pcuser

October 8, 2024

«Έχω αφιερώσει ολόκληρη την πολιτική μου ζωή στη διατήρηση της ειρήνης»

Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ θα είναι ο νέος πρόεδρος της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια (MSC).

«Έχω αφιερώσει ολόκληρη την πολιτική μου ζωή στη διατήρηση της ειρήνης. Είναι για μένα εξαιρετική τιμή να υπηρετήσω ως πρόεδρος της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια και να συμβάλω στην αποστολή της, “ειρήνη μέσω διαλόγου”.

Λίγες διεθνείς πλατφόρμες είναι τόσο σημαντικές για την προώθηση της διαμεσολάβησης σε διενέξεις, για τον διάλογο και την διεθνή συνεργασία όσο η MSC», δήλωσε ο κ. Στόλτενμπεργκ αμέσως μετά την ανακοίνωση της τοποθέτησής του.

Από την πλευρά του Συμβουλίου της MSC, ο πρόεδρος Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ εξέφρασε την ικανοποίησή του για την ανάληψη της θέσης από τον κ. Στόλτενμπεργκ, σημειώνοντας ότι «δεν υπάρχει κανείς καταλληλότερος» και ευχαρίστησε τον απερχόμενο Κρίστοφ Χόισγκεν, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του Συμβουλίου για την «μεγάλη συνεισφορά» του κατά την διάρκεια των τελευταίων τριών ετών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/o-gens-stoltenmpergk-neos-epikefalis-tis-diaskepsis-tou-monaxou-gia-tin-asfaleia/

Turkish gov’t leveraged bribes to New York mayor to undermine Erdogan’s opponents

Από

pcuser

October 8, 2024

Levent Kenez/Stockholm

According to an indictment unsealed on September 26, New York City Mayor Eric Adams is accused of secretly soliciting and accepting gifts and illegal campaign donations from Turkish businesspeople close to Turkish President Recep Tayyip Erdogan and officials from the Turkish government, dating back to 2014, when he served as borough president of Brooklyn. The indictment alleges that in exchange for these bribes, Adams not only benefited personally but also adjusted his political stance on issues concerning Turkish government opponents and Armenians, as instructed by those who influenced him.

The indictment against Mayor Adams was reported differently in the Turkish and American media. In Turkey, the charges have been framed as relatively common forms of corruption, including free upgrades on Turkish Airlines flights, stays in luxury hotels in İstanbul and the approval of Turkish House — a consular building opposite the United Nations — without a fire inspection. These types of bribes are minor or ordinary offenses by Turkish standards. However, the pro-opposition Turkish media has put greater emphasis on the involvement of Turkish diplomats and government officials in these crimes.

New York City Mayor Eric Adams shakes hands with first lady Emine Erdogan during an event at Turkish House in New York City in September 2023.

American media has taken a much more serious tone, highlighting the potential legal consequences Adams faces. The charges include wire fraud, which carries a maximum sentence of 20 years in prison, and bribery, which is punishable by up to 10 years. Additionally, Adams is accused of soliciting illegal campaign contributions from foreign nationals in two separate counts based on allegations from 2021 and 2023, each punishable by up to five years in prison. Finally, the indictment includes a conspiracy charge, which could result in up to five years’ imprisonment.

In the coverage from both countries’ media, there is insufficient emphasis on the political demands by the Turkish government in exchange for the bribes accepted by Adams.

According to the indictment, the Erdogan government believed that Adams might one day be president of the United States and hoped to gain influence with him, part of a plan that included potential interference in future US elections.

In return for travel benefits provided or arranged by a Turkish official in 2015 and 2016, Adams granted a political request from this official, according to the indictment.

The first demand from the Erdogan government as appeared in the indictment was that Adams cease his association with the Gülen movement, a group critical of Erdogan.

According to the indictment, the Turkish government urged Adams sever ties with Erdogan opponents.

Prior to a 2015 trip to Turkey — funded by various entities, including the Turkish Consulate General, Turkish Airlines and three municipalities in Turkey — Adams had maintained a relationship with a Turkish community center in Brooklyn. The community center, which the indictment does not name, is widely recognized, as reported in the Turkish media, as being affiliated with the Gülen movement, inspired by cleric Fethullah Gülen, who is now residing in Pennsylvania.

In 2016 the Turkish official informed Adams that the community center was affiliated with a political movement hostile to the Turkish government. The official warned that if Adams wanted to continue receiving support from the government, he could no longer associate with the community center. Adams acquiesced to this demand, the indictment states.

This request is hardly surprising given the fact that in 2018, businessman Kamil Ekim Alptekin, a Turkish government operative, was indicted by US federal prosecutors for attempting to surveil opponents of Erdogan in Washington, D.C. His covert activities were exposed during the trial of his associate, Bijan Rafiekian, who was convicted of acting as an undisclosed agent of the Turkish government in the US.

The indictment contains detailed information about the shady relationship between Adams (L) and Turkish Consul General Reyhan Özgür.

The scheme involved using the Flynn Intel Group, founded by Rafiekian and then-US president Donald Trump’s former national security advisor, Michael Flynn, for the conduct of research and lobbying against the Gülen movement, aiming to influence US politicians and public opinion. During Rafiekian’s trial, on July 17, 2019, Brian McCauley, a former deputy assistant director of the FBI, testified that Alptekin requested that he plant incriminating evidence against the Gülen movement and monitor Erdogan critics in the D.C. area.

In 2019 former Turkish foreign minister Mevlüt Çavuşoğlu was allegedly involved in a scandal in which Flynn and his son were to be paid as much as $15 million to hand over Fethullah Gülen to the Turkish government. This proposal was discussed among those with knowledge of the conversations Flynn had with Turkish representatives, including Çavuşoğlu and Erdogan’s son-in-law, Berat Albayrak, during a reported meeting in September 2017 in New York City. Former CIA director James Woolsey, who was also present at the meeting, described the proposal as “a covert step in the dead of night to whisk this guy away.”

Moreover it’s no secret that Erdogan frequently created crises to negotiate with the US due to a corruption scandal involving his family members, attempting to have a case involving Halkbank remain in limbo or to be resolved in a way that would least affect him. So far, he cannot be said to have succeeded in this regard.

According to the indictment, between 2012 and 2016, prosecutors alleged that Turkish state-owned Halkbank and its officers, agents and co-conspirators directly and indirectly used money service businesses and front companies in Iran, Turkey, the United Arab Emirates and elsewhere to violate and evade prohibitions against Iran’s access to the US financial system, restrictions on the use of proceeds from Iranian oil and gas sales and restrictions on the supply of gold to the Iranian government and Iranian entities and persons.

The indictment states that Halkbank knowingly facilitated the scheme, participated in the design of fraudulent transactions intended to deceive US regulators and foreign banks and lied to US regulators about its involvement.

Political observers are not surprised that the Erdogan government would choose to invest in Adams and offer bribes to further its interests. This strategic maneuvering reflects a calculated effort by Erdogan to gain influence and secure favorable positions within US political circles

Another allegation in the indictment is that Adams was urged not to issue a statement regarding the Armenian Genocide.

Finally, another political allegation against Adams involves changing his position regarding Armenians. According to the indictment, on April 21, 2022 the Turkish official messaged an Adams staffer, noting that Armenian Genocide Remembrance Day was approaching and repeatedly requested assurances that Adams would not make any statement regarding it. The Adams staffer confirmed that Adams would not issue a statement, and Adams ultimately did not make such a statement.

Text of the indictment against Adams:

Turkish gov’t leveraged bribes to New York mayor to undermine Erdogan’s opponents

1...1,0721,0731,074...3,039 Σελίδα 1,073 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Libya’s central bank governor’s escape to Turkey points to Erdogan’s dubious financial dealings

Δ. Μακροδημόπουλος: το δίκαιο του πολέμου και το Ισραήλ

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ 1974

Έτσι, μέσω του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δέχεται κατ’ ουσία, Τουρκικό στρατό στα νησιά του Αιγαίου.

Κ. Λάμπος: το αποκρουστικό πρόσωπο της Νέας Τάξης Πραγμάτων

A Year After the October 7 Start of the Israel-Hamas Conflict: Q&A with RAND Experts

What factors were at play one year ago that made possible the Hamas offensive and the shocking loss of life?

How has the situation in the region changed in the last year?

What are the current prospects for negotiations to end the conflict and stop the loss of life in Gaza?

Where do you think the conflict will be one year from now?

What are the potential regional implications of this attack for neighboring countries and the broader Middle East geopolitical landscape?

How has the U.S. approach to the conflict changed over the last year?

How has the attack influenced U.S.-Israel relations, in terms of military aid, diplomatic support, and intelligence sharing?

What diplomatic challenges does the United States face in balancing its support for Israel with maintaining relations with other Middle Eastern countries and addressing Palestinian grievances?

What has been the humanitarian impact of the attack on both Israeli and Palestinian civilian populations, and what measures are being taken to address these issues?

More About This Q&A

Η ομιλία του Εμίρη του Κατάρ στον ΟΗΕ έδειξε την πίστη του στη Χαμάς.

Natalie Ecanow Αναλύτρια Ερευνών

Γ΄ Επιστημονικό Συνέδριο Μνήμης Μικρασιατικού Ελληνισμού (18 και 19 Οκτωβρίου 2024)

Τζώρτζ Φρίντμαν: μια απλή άποψη του αραβο-ισραηλινού πολέμου

Το Αθηνοκεντρικό ατόπημα του υπουργείου Πολιτισμού με την εξαφάνιση του εστιατορίου «Β»

Αυτοί είναι οι όροι της Ρωσίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία

Παναγιώτης Κωνσταντίνου

Οι όροι της Μόσχας

«Η Δύση πρέπει να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα»

Με το βλέμμα στην 5η Νοεμβρίου

ieidiseis.gr

Ο Γενς Στόλτενμπεργκ νέος επικεφαλής της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια

«Έχω αφιερώσει ολόκληρη την πολιτική μου ζωή στη διατήρηση της ειρήνης»

Turkish gov’t leveraged bribes to New York mayor to undermine Erdogan’s opponents