Αρχική Blog Σελίδα 1011

Τι είναι οι βρετανικοί πύραυλοι Storm Shadow που εκτόξευσε η Ουκρανία στη Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

 

οι βρετανικοί πύραυλοι Storm Shadow που εκτόξευσε η Ουκρανία στη Ρωσία / Shutterstock
20/11/2024  18:36
Λίγη ώρα μετά από το ρεπορτάζ που αναφέρει πως η Ουκρανία εκτόξευσε βρετανικούς πυραύλους Storm Shadow προς τη Ρωσία, το Sky News εξηγεί τι είναι αυτά τα οπλικά συστήματα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε η πρώτη χώρα που προμήθευσε δημοσίως το Κίεβο με πυραύλους κρουζ μεγαλύτερου βεληνεκούς το περασμένο καλοκαίρι, αναφέρει το Sky News.

Αυτό επέτρεψε στις ουκρανικές δυνάμεις να πλήξουν τα ρωσικά στρατεύματα και τις αποθήκες ανεφοδιασμού πολύ πίσω από τις γραμμές του μετώπου, πριν ξεκινήσει μια περιορισμένη αντεπίθεση πέρυσι.

H Ουκρανία εκτόξευσε βρετανικούς πυραύλους Storm Shadow στη Ρωσία
Η απόφαση ώθησε έναν οργισμένο εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, τον Ντμίτρι Πεσκόφ, να θεωρήσει τη Βρετανία «στην πρώτη γραμμή» των συμμάχων που «διοχετεύουν όπλα στην Ουκρανία».

Πώς εκτοξεύονται οι πύραυλοι Storm Shadow, πόσο μακριά φτάνουν, πώς πλήττουν τους στόχους
Οι πεντάμετροι πύραυλοι αέρος-αέρος εφευρέθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία και έκτοτε έχουν αναπτυχθεί σε ζώνες συγκρούσεων στο Ιράκ και τη Λιβύη.

Αφού εκτοξευθούν από βομβαρδιστικό αεροπλάνο, κάθε πύραυλος μπορεί να διανύσει έως και 155 μίλια (περίπου 250 χιλιόμετρα) και ζυγίζει περισσότερο από ένα μικρό αυτοκίνητο.

Έχει σχεδιαστεί για να πλήττει στατικούς, οχυρωμένους στόχους υψηλής αξίας -με κόστος 2 εκατ. λίρες ανά πύραυλο.

Εκτοξεύεται από ένα αεροσκάφος και στη συνέχεια πετά με ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα του ήχου, σύμφωνα με το BBC, αγκαλιάζοντας το έδαφος, πριν πέσει και πυροδοτήσει την εκρηκτική κεφαλή του.

Το Storm Shadow θεωρείται ιδανικό όπλο για τη διείσδυση σε δύσβατα καταφύγια και αποθήκες πυρομαχικών, όπως αυτές που χρησιμοποιεί η Ρωσία στον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας.

Ο πύραυλος περιέχει δύο πολεμικές κεφαλές -η πρώτη διαπερνά τις οχυρώσεις και η δεύτερη ταξιδεύει μέσα από την τρύπα και εκρήγνυται.

Τέσσερα μέτρα μπετόν δεν μπορούν να σταματήσουν τον πύραυλο, και είναι ικανός να πετάξει σε πολύ χαμηλό επίπεδο, γράφει η ανάλυση του Sky News.

Τρέχουν για το ακατόρθωτο! Για το ρεκόρ Γκίνες με αναπηρικό αμαξίδιο στον δρόμο του Φειδιππίδη

Από
XAK
-
0

Στις 21-24 Νοεμβρίου στα πλαίσια του 4ημερου αγώνα υπεραπόστασης Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα 490χλμ Γιώργος Διαλεκτάκτης και Γιώργος Σαλονικιός θα προσπαθήσουν για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού και παγκοσμίως να διανύσουν με αμαξίδιο αναπηρικό αγώνα πάνω από 200χλμ και πάνω από 24ωρες συνεχόμενου τρεξίματος…

Σύνολο 42 ώρες έως στη Σπάρτη.. Το δίδυμο θα προσπαθήσει να καλύψει την απόσταση 236χλμ από την Αθήνα έως τη Σπάρτη

Θα ξεκινήσει από την Αθήνα 6:00 το πρωί της Πέμπτης 21 Νοεμβρίου έως τις 00:00 το βράδυ της Παρασκευής θα πρέπει να φτάσει στη Σπάρτη στο άγαλμα του Βασιλιά Λεωνίδα στη Σπάρτη..

Εάν συμβεί αυτό θα είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που θα έχει γίνει ένα τέτοιο επίτευγμα..

Θα είναι αυτόματα ρεκόρ Guinness World Records..

Και χωρίς υπερβολές θα είναι ‘Η Διαδρομή του Αιώνα ‘..

Ο Γιώργος Διαλεκτάκης είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα ατύχημα που είχε. Βρήκε την ψυχική δύναμη, ανέκτησε τις δυνάμεις του και μαζί με τον αδελφικό του φίλο Γιώργο Σαλονικιό αποφάσισαν να συμμετέχουν σε αγώνες δρόμου.

Η διαδρομή του Φειδιππίδη είναι και αυτός ένα μέρος των άθλων τους.

ΠΗΓΗ: Sportdog.gr

Το ΛΑΘΟΣ!

Από
anixneuseis
-
0

    

Του Θανάση Κ.

Τελικά, αντίθετα απ’ ό,τι ισχυρίζεται η συγχορδία των κατευθυνόμενων προπαγανδιστών της κυβέρνησης, ο Κυριάκος Μηστοτάκης έκανε ΛΑΘΟΣ!
Μοιραίο λάθος…
Σήμερα θα μιλήσω όχι για τα προφανή. Αλλά για τα “αφανή”.
Που ίσως είναι και τα πιο σημαντικά…

Την ώρα που έρχεται το “τσουνάμι” Τράμπ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού στην Ευρώπη συνολικά (κι όχι μόνον εδώ, βέβαια),
την ώρα που κυβερνήσεις και όλο το πολιτικό κατεστημένο σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες νοιώθουν να τρίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, γιατί είχαν πλήρως ταυτιστεί με την προηγούμενη Πολιτική των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ,
και την ώρα που πέφτουν κυβερνήσεις όπως στη Γερμανία,
ο Κυριάκος τι κάνει;

Αντί να μετακινηθεί από τις εμμονικές πολιτικές στις οποίες είχε προσκολληθεί πεισματικά, αποφάσισε, να… πλήξει την ίδια την παράταξή του:
διαγράφοντας τον πρώην Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά!

Δηλαδή ποιόν;
— Αυτόν που τον είχε προειδοποιήσει για τη woke ατζέντα,
— αυτόν που τον είχε προειδοποιήσει ότι η παράνομη μετανάστευση διαλύει τις δυτικές κοινωνίες,
— αυτόν που τον είχε προειδοποιήσει ότι η “βεβιασμένη πράσινη μετάβαση” οδηγεί σε ενδημική ακρίβεια και σε απώλεια ανταγωνιστικότητας των δυτικών οικονομιών,
— αυτόν που τον είχε προειδοποιήσει ότι η “Συμφωνία περί φιλίας” με την Τουρκία εξαχρειώνει την τουρκική προκλητικότητα.

Όλα αυτά δεν τα είπε τώρα ο Σαμαράς. Τα λέει εδώ και χρόνια.
Τα έλεγε σταθερά, τουλάχιστον από το 2021 – δείτε τις ομιλίες του στα ετήσια Συνέδρια της ΝΔ. – και τα έλεγε ανοικτά, ΠΡΙΝ ακόμα επανεμφανιστεί στο προσκήνιο ο Ντόναλντ Τράμπ.
Ειδικά στο τρίπτυχο που καθόρισε τη νίκη Τράμπ πριν λίγες εβδομάδες – παράνομη μετανάστευση, woke ατζέντα, και βεβιασμένη πράσινη μετάβαση που εκτινάσσει το κόστος ενέργειας – ο Σαμαράς όχι απλά τα έλεγε καθαρά από τότε…
Και είναι απόλυτα δικαιωμένος σήμερα.
Κι αυτό ΔΕΝ το άντεξε ο Κυριάκος!

Ο οποίος, Κυριάκος, όπως και μεγάλο μέρος του “ευρωκατεστημένου” και της “ευρωγραφειοκρατίας”, αυτά όλα τα θεωρούσε ως τώρα “ακραία”, και “ξεπερασμένα”.
Και κορδακίζονταν, όλοι μαζί, ότι βρίσκονταν “στη σωστή πλευρά της Ιστορίας”.
Οι καημένοι…

Και τώρα, που εξελέγη ο Τράμπ στις ΗΠΑ – δηλαδή στην καρδιά του διεθνούς δυτικού συστήματος – προασπίζοντας ακριβώς τα ΑΝΤΙΘΕΤΑ απ’ όσα οι ίδιοι υπηρετούσαν τόσα χρόνια,
τώρα που εξελέγη πανηγυρικά ο Τράμπ στις ΗΠΑ προεξοφλώντας ότι θα κάνει όλα όσα οι ίδιοι έβριζαν,
τώρα νοιώθουν μετέωροι, έχουν πέσει από τα σύννεφα, δεν ξέρουν τι να πουν, τα ‘χουν κυριολεκτικά χαμένα, βρίσκονται σε Πανικό.
Κι όταν είσαι σε Πανικό, κάνεις λάθη…
Χοντρά λάθη!

Πριν διαγράψουν τον Σαμαρά έκαναν κι άλλα σπασμωδικά που έδειχναν τον Πανικό τους…

* Αποδοκίμασαν ξαφνικά τις… “υπερβολές της woke ατζέντας”!
Αυτοί που έφεραν την woke ατζέντα στην Ελλάδα!
Woke ατζέντα είναι ο “δικαιωματισμός”. Που δεν έχει καμία σχέση με τα ανθρώπινα “δικαιώματα”, αλλά με την επιβολή της θεωρίας των… “69 φύλλων” στην πλειοψηφία της κοινωνίας.
Τα δικαιώματα των ομοφύλων να συζούν νόμιμα ΔΕΝ σημαίνει “εξίσωση” της συμβίωσής τους με το γάμο. Θεσπίζοντας το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, δεν έδωσαν “δικαίωμα” στα ομόφυλα ζευγάρια, άλλαξαν τον ορισμό της οικογένειας!
Το ίδιο το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης απεφάνθη ότι η εξίσωση της συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών με το γάμο, ΔΕΝ συνιστά “ανθρώπινο δικαίωμα”!
(Γι’ αυτό και οι χώρες που ΔΕΝ έχουν αποδεχθεί την “εξίσωση” ΔΕΝ διώκονται….)
Μεταξύ άλλων, όταν εξισώνεις τη συμβίωση ομοφύλων ζευγαριών με το γάμο, τότε είσαι υποχρεωμένος, στη συνέχεια, να δώσεις και το δικαίωμα της τεκνοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια. Πράγμα που αγγίζει πλέον τα δικαιώματα των ίδιων των παιδιών…
— Όταν ο Κυριάκος θέσπιζε το γάμο των ομοφύλων ζευγαριών, ΔΕΝ επέκτεινε ανθρώπινο δικαίωμα, έφερνε τον “δικαιωματισμό”!
Έκανε το πρώτο βήμα προσχώρησης στη woke ατζέντα.

— Όταν εμφανίστηκαν στα δημόσια σχολεία τα πρώτα επίσημα έγγραφα όπου καταργήθηκε ο τίτλος “πατέρας” και “μητέρα” των ανηλίκων και αντικαταστάθηκε από το βλακώδες “γονέας ένα” και “γονέας δύο”, αυτό ήταν επίσης ένα βήμα προσχώρησης στην woke ατζέντα..
Κι αυτό έγινε επί διακυβέρνησης του Κυριάκου.

— Όταν άρχισαν να πηγαίνουν “τρανς” άτομα να διαβάζουν… Χριστουγεννιάτικα παραμύθια σε παιδάκια του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου, αυτό ήταν ένα ακόμα βήμα προσχώρησης στην woke ατζέντα. Κι αυτό έγινε επί Κυριάκου.
Σημειώστε ότι στην Αμερική απ’ όπου μας ήλθε η μόδα, εδώ και χρόνια, έχουν βγει “τρανς” άτομα κι έχουν δηλώσει, ότι οι δημόσιες παραστάσεις τους ΔΕΝ είναι θέαμα κατάλληλο για ανηλίκους.
Όλα αυτά έγιναν επί Κυριάκου. Κι όποιος τολμούσε να εκφράσει αντιρρήσεις ήταν, λέει, “ακραίος” ή καθυστερημένος”.
Τώρα μας λένε ότι όλα αυτά – που έγιναν επί των ημερών τους – “δεν υπάρχουν” λέει. Κι ότι είναι “υπερβολές”, λέει…
Το ότι δεν έχουν ακόμα τη διάδοση που έχουν στις ΗΠΑ, δεν σημαίνει ότι “δεν υπάρχουν” εδώ. ..
Οι ίδιοι τα έφεραν!
Και τώρα τα αποκηρύσσουν!.
Τόσο πανικόβλητοι…

* Μας λένε ότι ο Κυριάκος σταμάτησε τους εργαλειοποιημένους από το να εισβάλλουν στην Ελλάδα από τον Έβρο, τον Φεβρουάριο του 2020…
Εκείνο που ΔΕΝ μας λένε, είναι ότι ΠΡΙΝ στείλει τα ΜΑΤ στον Έβρο, να σταματήσουν τους εργαλειοποιημένους, είχε στείλει τα ΜΑΤ στη Λέσβο να… δείρουν τους κατοίκους της που σταματούσαν τους εργαλειοποιημένους.
Κι αφού οι κάτοικοι της Λέσβου έδειραν τα ΜΑΤ στο νησί τους, ο Κυριάκος έστειλε τα ΜΑΤ στον Έβρο, να κάνουν το ακριβώς αντίθετο; Να σταματήσουν τους εργαλειοποιημένους από εκεί…
Δεν μας λένε ακόμα, ότι ΜΕΤΑ τον Φεβρουάριο του 2020, οι εργαλειοποιημένοι δεν σταμάτησαν να έρχονται. Απλά μπαίνουν πιο ήσυχα, σε μικρότερες ομάδες – έγινε κάποια προσπάθεια να ελεγχθούν, αλλά τελικά έχουν δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα παντού. Τώρα μαθαίνουμε από τον ευρωπαϊκό Τύπο, ότι οι ροές από την Τουρκία στην Ελλάδα έχουν διπλασιαστεί, μόνο τον τελευταίο χρόνο. Κοιτάξτε μόνο τις τωρινές φωτογραφίες από τη Ρόδο. Τις οποίες τις αποκρύβει ο ελεγχόμενος τύπος των Αθηνών…

— Μας λένε ακόμα ότι επί Κυριάκου δημιουργήθηκε “φράχτης” στον Έβρο.
Εκείνο που ΔΕΝ μας λένε είναι ότι κλείνουν σε λίγο πέντε χρόνια από τον Φεβρουάριο του 2020 και ο φράχτης στον Έβρο ακόμα… επεκτείνεται. Και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Για να έχετε μια βάση σύγκρισης, η Τουρκία έφτιαξε αληθινό τείχος σε στη συνοριακή μεθόριό της με τη Συρία, μέσα σε τρεις μήνες.
Τα Σκόπια σήκωσαν φράχτη στα σύνορά τους με την Ελλάδα μέσα σε λίγα 24ωρα.
Και η Βουλγαρία έφτιαξε κι αυτή απροσπέλαστο φράχτη στα σύνορά της με την Ελλάδα μέσα σε δύο βδομάδες.
Εμείς εδώ… λέμε ότι φτιάξαμε φράχτη. Αλλά οι εργαλειοποιημένοι συνεχίζουν να περνάνε γιατί, απλούστατα, ο φράχτης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Ακριβώς όπως έγινε και στις ΗΠΑ. Όπου ο Τράμπ κατηγορούσε την κυβέρνηση Μπάϊντεν ότι άνοιξε ουσιαστικά τα σύνορα με το Μεξικό, και η κυβέρνηση Μπάϊντεν από τη μια του απαντούσε ότι είναι… “ρατσιστής” που θέλει φράχτη, κι από την άλλη τον κατήγγειλε πως όταν ήταν ο ίδιος Πρόεδρος δεν ολοκλήρωσε ποτέ τον φράχτη! Που όταν το προσπάθησε, οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο τον είχαν μπλοκάρει…
Τώρα όμως, ΔΕΝ μπορούν να τον σταματήσουν πια.

* Και για τα ενεργειακά, ο Κυριάκος προσχώρησε απολύτως – παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις Σαμαρά όλα αυτά τα χρόνια – στη “βεβιασμένη πράσινη μετάβαση”. Με υπερβάλλοντα ζήλο μάλιστα, αφού έκλεισε και σύγχρονα εργοστάσια – μειωμένων ρύπων – λιγνίτη. Τα οποία, αφού τα έκλεισε το 2020, δεν μπορούσε να τα ξανά-ανοίξει εύκολα μετά το 2022…
Να σημειωθεί ότι η Γερμανία που πρωτοστατούσε στην “πράσινη μετάβαση” προγραμμάτιζε να κλείσει τα δικά της λιγνιτικά μετά το 2037. Εμείς, εδώ, τα κλείσαμε πολύ νωρίτερα, πριν προλάβουν ακόμα να αποσβεστούν οι επενδύσεις…
Κι ύστερα μπλέξαμε με τον κυκεώνα του… “Χρηματιστήριου Ενέργειας”. Που ουσιαστικά, είναι η απόλυτη “στρέβλωση”…
Θέλετε τώρα τη σύγκριση στις τιμές ενέργειας;
Το 2012-14 η βάση της τιμής ενέργειας, δηλαδή η τιμή του πετρελαίου, στη διεθνή αγορά κυμαινόταν γύρω στα 100 δολάρια το βαρέλι. Τώρα η κυμαίνεται γύρω στα 80 δολάρια το βαρέλι.
Το 2012-14 η τιμή ενέργειας στον έλληνα καταναλωτή ήταν περίπου η μισή απ’ ό,τι είναι τώρα!
Η διεθνής τιμής του πετρελαίου ΜΕΙΩΘΗΚΕ και η εγχώρια τιμή στον καταναλωτή ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΗΚΕ!
Κι όλα αυτά εξ αιτίας μιας ενεργειακής πολιτικής που εφαρμόστηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο, καταδικάζοντας τις χώρες τους σε ενεργειακή φτώχεια και αποβιομηχάνιση. Στη Γερμανία ήδη κλείνουν εργοστάσια – μερικά για πρώτη φορά στην ιστορία τους…
Ο Τράμπ έρχεται και ανατρέπει την “βιαστική πράσινη μετάβαση” στις ΗΠΑ. Και αυτό θα υποχρεώσει και την Ευρώπη να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Άλλωστε και οι εταιρίες πετρελαίου που είχαν κι αυτές προσχωρήσει πριν πέντε χρόνια στις Ανανεώσιμες Πηγές, τώρα επιστρέφουν ξανά στους υδρογονάνθρακες.
Κι ενώ ο Τράμπ ήδη ετοιμάζεται να τα ανατρέψει όλα, ο Σαμαράς είναι από τους ελάχιστους ευρωπαίους πολιτικούς που είχαν προειδοποιήσει για την ολέθρια “βιαστική πράσινη μετάβαση”. Και ο Κυριάκος που είχε προσχωρήσει πλήρως σε όλες αυτές τις ανοησίες, τώρα δεν ξέρει πώς να ξε-προσχωρήσει!
Κι απλώς… διαγράφει τον Σαμαρά!

Δεν αντέχει αυτόν που τον προειδοποιούσε για τα λάθη του, τώρα που αποδεικνύονται τα λάθη του.

Ο Κυριάκος είχε ταυτιστεί με ένα διεθνές ρεύμα που μόλις ηττήθηκε (στις ΗΠΑ – και ψυχομαχάει στην Ευρώπη).
Νόμιζαν, όλοι αυτοί, ότι βρίσκονταν “στη σωστή πλευρά της Ιστορίας”…
Και τώρα γύρισε η Ιστορία και τους πατάει…
Νόμιζε ο ίδιος ο Κυριάκος, πώς αφού ευθυγραμμίζεται με τους ισχυρούς φίλους του στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, δεν τον κουνάει κανένας.
Τώρα που οι πολιτικές, τις οποίες όλοι μαζί είχαν επιβάλει, καταρρέουν με πάταγο και οι ισχυροί φίλοι του έξω δεν υπάρχουν πια,
τώρα που έρχονται όσοι οι ίδιος αποδοκίμαζε (μιλούσε μάλιστα, απαξιωτικά, για “Τραμπισμό”),
τώρα που συμβαίνουν όσα ο ίδιος αποκήρυσσε “μετά βδελυγμίας”, τώρα νοιώθει Πανικό.
Απολύτως δικαιολογημένα, είν’ αλήθεια…
Και κι αντί να κοιτάξει πως να διορθώσει τα λάθη του, κάνει νέα λάθη.
Ακόμα πιο τραγικά.
Και εντελώς ασυγχώρητα πλέον…

ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα καθόλου στα ελληνοτουρκικά. Ούτε στις εσωτερικές εξελίξεις και τη δυναμική τους. Γιατί οι διαχρονικές “προειδοποιήσεις Σαμαρά” ήταν πολύ ευρύτερες από τα εθνικά θέματα.
Και το λάθος του Κυριάκου είναι πολύ σοβαρότερο, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ΚΑΙ τα εθνικά θέματα.
Κι ακόμα σοβαρότερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι σήμερα ΔΕΝ βρίσκεται σε θέση ισχύος. Αντίθετα απ’ ό,τι κανοναρχούν οι παπαγάλοι του…
Βρίσκεται σε κατάσταση όπου ενώ αντιπολίτευση δεν έχει απέναντί του,
το ίδιο το κόμμα του ΦΘΙΝΕΙ συνεχώς.
Με αυτά θα ασχοληθώ αύριο.
Για την ώρα να θυμάστε: Αν ο Κυριάκος βρισκόταν σε θέση ισχύος εσωτερικά, θα είχε κάποια πιθανότητα να του βγει η “επίδειξη ισχύος”.
Όταν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τον δείχνουν από 22-24% (σε πρόθεση ψήφου) – ΠΡΙΝ ακόμα διαγράψει τον Σαμαρά – είναι σε θέση αδυναμίας.
Κι όποιος κάνει επιδείξεις ισχύος από θέση αδυναμίας ΠΑΝΤΑ χάνει.
Ιδιαίτερα όταν βάζει απέναντι του ένα “ανθεκτικό πολιτικό ζώο”, όπως ο Σαμαράς.
Και όχι μόνο…

lastpoint.gr

Κ. Κυριακόπουλος: αυτοκαταστροφική εξωτερική πολιτική με ανύπαρκτο Εθνικό στίγμα

Από
anixneuseis
-
1
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι χάρτες που υιοθετεί η Ε.Ε στο πλαίσιο των μελετών της για τον θαλάσσιο Ευρωπαϊκό χωροταξικό σχεδιασμό, συνιστούν ένα εξαιρετικής σημασίας όπλο στα χέρια της Ελληνικής κυβέρνησης, η οποία θα μπορούσε με το κατάλληλο μείγμα διπλωματικών και πολιτικών πρωτοβουλιών, να τοποθετήσει ολόκληρη την ΕΕ μπροστά στις ευθύνες της και σταθερά απέναντι στον επιθετικό και επικίνδυνο τουρκικό αναθεωρητισμό…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αν και γνώριζε ότι αυτή η διαδικασία ήταν σε πλήρη εξέλιξη, εν τούτοις δεν φρόντισε να διαχειριστεί το πλαίσιο του Ελληνοτουρκικού διαλόγου με έναν έξυπνο τρόπο ούτως ώστε να φέρει σταδιακά την Άγκυρα αντιμέτωπη με μια νέα κατάσταση και τοποθετημένη απέναντι στο σύνολο των Ευρωπαϊκών κρατών.

Αντιθέτως, έκανε ότι μπορούσε για να υπονομεύσει το κύρος της Ευρωπαϊκής αποτύπωσης, να αποδυναμώσει την ισχύ του Ευρωπαϊκού θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού ο οποίος…

οριοθετείται με όρους Διεθνούς Δικαίου και εν τέλει να στηρίξει την Τουρκική αναθεωρητική επιχειρηματολογία και τακτική, η οποία επιδιώκει:

Α. Να «κατασκευάσει» μια εντελώς αυθαίρετη θεσμική προσέγγιση κανόνων και αντιλήψεων που θέτουν σε γεωπολιτική ομηρεία το Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο, μακριά από τα ισχύοντα και τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου. Και…

Β. Να αποκόψει την Ελλάδα και την Κύπρο από το προστατευτικό θεσμικό κέλυφος των διεθνών τους συμμαχιών, παραδίδοντάς τες στην τουρκική αναθεωρητική βουλιμία, η οποία παραμένει αποφασισμένη να ροκανίσει κυριαρχία και αδιαπραγμάτευτα κυριαρχικά δικαιώματα ΚΑΙ των δυό.

Πρόκειται για μια ακόμη διάσταση της καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής την οποία ασκεί η επικίνδυνη παρέα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος πλέον ελέγχεται ανοικτά ΚΑΙ από θεσμικούς παράγοντες, αλλά ΚΑΙ από στελέχη του ιδίου του κόμματός του, για ενδοτική διαχείριση με βαρύτατο κόστος για την πατρίδα.

Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός ότι αυτή η επικίνδυνη πολιτική παρέα, όχι μονάχα δεν φρόντισε να πράξει τα δέοντα εναρμονιζόμενη με την υποχρεωτική εν πολλοίς Ευρωπαϊκή οδηγία, αλλά απέφυγε με καραμπινάτη προκλητικότητα να τοποθετηθεί ευθέως και κατηγορηματικά, απέναντι στις απαράδεκτες αιτιάσεις του τουρκικού ΥΠΕΞ, όταν οι Ευρωπαϊκοί χάρτες, παρά την καταστροφική ολιγωρία που έχει επιδείξει η Ελληνική κυβέρνηση, επιμένουν να στηρίζουν τα νόμιμα, το Διεθνές Δίκαιο και τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα της πατρίδας μας.

Εάν αυτή η απαράδεκτη τακτική, δεν συνιστά τον ορισμό της ενδοτικότητας και της μειοδοσίας, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε ειλικρινά για τον βαθμό της συνενοχής όλων όσοι επιμένουν να σιωπούν και να συγκαλύπτουν αυτό το Εθνικό έγκλημα.

Γιατί αντιδρά η Τουρκία στους χάρτες της ΕΕ για Αιγαίο και Κύπρο;

Από
anixneuseis
-
4

 

Φωτογραφία: Τουρκικά και ελληνικά πολεμικά πλοία αντιμέτωπα στις 30 Ιανουαρίου 1996, λόγω της διαμάχης για τις βραχονησίδες των Ιμίων.

Την αντίδραση της Άγκυρας προκάλεσαν οι χάρτες του Αιγαίου και της Κύπρου που δημοσιεύθηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στο πλαίσιο των μελετών Χωροταξικού Θαλάσσιου Σχεδιασμού.

Η βάση της δυσφορίας της Τουρκίας έγκειται στο επιχείρημα ότι η ΕΕ δεν έχει δικαιοδοσία στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες και ότι δεν είναι σωστό να εκφράζει γνώμη.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα σύνορα που καθορίζονται στους χάρτες παραβιάζουν τα δικά της συμφέροντα και δικαιώματα κυριαρχίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την οδηγία για τον Χωρικό Θαλάσσιο Σχεδιασμό το 2014 για να διασφαλίσει τη βιώσιμη ανάπτυξη των θαλάσσιων οικονομιών και τη βιώσιμη χρήση των θαλάσσιων περιοχών και πόρων.

Η οδηγία υποχρεώνει 22 κράτη μέλη που συνορεύουν με θάλασσες και ωκεανούς να αναπτύξουν ένα εθνικό σχέδιο.

Ο δικτυακός τόπος της Επιτροπής σχετικά με το θέμα περιλαμβάνει το πού βρίσκονται αυτές οι χώρες στη διαδικασία χωροταξικού θαλάσσιου σχεδιασμού και χάρτες που έχουν δημιουργηθεί με πληροφορίες που λαμβάνονται από διάφορες πηγές.

Στο πλαίσιο αυτό δημοσιεύτηκαν χάρτες που αφορούν την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, που προκάλεσαν την αντίδραση της Τουρκίας.

 

 

Σημειώνεται ότι οι χάρτες αυτοί έχουν ενημερωθεί πρόσφατα.

Άγκυρα: Η ΕΕ δεν έχει το δικαίωμα…

Το Υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε για το θέμα αυτό σε γραπτή δήλωση που έκανε στις 16 Νοεμβρίου λέγοντας: «Θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι η ΕΕ δεν έχει την αρμοδιότητα να εκφράσει γνώμη για διαφορές θαλάσσιας δικαιοδοσίας μεταξύ κυρίαρχων χωρών.

«Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι συμβαλλόμενο μέρος και όργανο τέτοιων πρωτοβουλιών καθιστά δύσκολη την επίλυση των προβλημάτων», σημείωσε.

 

 

Η Τουρκία και η Ελλάδα, που αντιμετωπίζουν προβλήματα που προκύπτουν από το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, βίωσαν για τελευταία φορά σοβαρή ένταση το 2019 και οι Βρυξέλλες τάχθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας σε αυτή τη διαδικασία.

Φωτό: Χάρτης ελληνικών χωρικών υδάτων που δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο των μελετών χωροταξικού θαλάσσιου σχεδιασμού της ΕΕ

Η ΕΕ, η οποία όρισε τις δραστηριότητες γεώτρησης που ήθελε να πραγματοποιήσει η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο ως παράνομες, αποφάσισε να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία.

Η Τουρκία τονίζει ότι η ΕΕ δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει ή να εκφράσει γνώμη σχετικά με το ζήτημα της ναυτικής άδειας μεταξύ δύο κυρίαρχων κρατών.

Αντιδράσεις προκάλεσε και ο χάρτης της Κύπρου

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχονται στο site, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη εγκρίνει χωροταξικό θαλάσσιο σχεδιασμό που θα ισχύει στα χωρικά της ύδατα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει δημιουργήσει και εγκρίνει τον δικό της χωροταξικό σχεδιασμό.

Στον χάρτη, ως κυρίαρχο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας ορίστηκαν και τα χωρικά ύδατα υπό τον έλεγχο της τουρκικής διοίκησης στα βόρεια του νησιού.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι και οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε αυτή την περιοχή.

 

 

Στην ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρεται ότι «Οι χάρτες που χρησιμοποιούνται για το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε αυτή τη μελέτη είναι άκυροι για την Τουρκία και δεν έχουν καμία de facto ή νομική συνέπεια».

Το υπουργείο τόνισε ότι «έγιναν οι απαραίτητες προειδοποιήσεις και ελήφθησαν όλα τα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων».

Μόνο η Άγκυρα αναγνωρίζει την τουρκική διοίκηση στα βόρεια της νήσου Κύπρου.

Φωτό: Χάρτης χωρικών υδάτων της Κύπρου που δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο των μελετών χωροταξικού θαλάσσιου σχεδιασμού της ΕΕ

Ένας άλλος παράγοντας στον οποίο εφιστά την προσοχή η Άγκυρα σχετικά με αυτήν την τελευταία εξέλιξη είναι το χρονοδιάγραμμα.

 

 

Στην ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών, «Δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτές μονομερείς ενέργειες για περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας. «Τέτοιες προσπάθειες θα βλάψουν τις προσπάθειες για την επίτευξη συνολικής, δίκαιης και βιώσιμης λύσης στα διασυνδεδεμένα προβλήματα του Αιγαίου».

Αναφερόμενο στη διαδικασία εξομάλυνσης μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας με αυτές τις δηλώσεις, το Υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε ότι το βήμα που έκανε η Επιτροπή της ΕΕ μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο.

Υπενθυμίζεται ο χάρτης της Σεβίλλης

Φωτό: Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, υπουργός Εξωτερικών της περιόδου, επέκρινε τον χάρτη της Σεβίλλης, ο οποίος αποτέλεσε τη βάση των θαλάσσιων δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Μια άλλη κρίση χάρτη μεταξύ Άγκυρας και Βρυξελλών σχετικά με αυτό το θέμα σημειώθηκε λόγω του εγγράφου που είναι γνωστό ως Χάρτης της Σεβίλλης.

 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ​​ΕΕ ανέθεσε στους ακαδημαϊκούς Juan Luis Suárez de Vivero και Juan Carlos Rodríguez Mateos από το Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης τη διεξαγωγή μελέτης για την επίλυση της διαφοράς για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο χάρτης που προκάλεσε την αντίδραση της Τουρκίας σχεδιάζει την υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας σύμφωνα με τα σύνορα των ελληνικών νησιών, όσο κοντά και αν βρίσκονται στην Τουρκία.

Αντίστοιχα, η ελληνική υφαλοκρηπίδα, η οποία ξεκινά από το νησί Μεγίστη, εκτείνεται προς τα νότια έως τη μέση της Μεσογείου και δεν παρέχει στην Τουρκία άλλη ευκαιρία εξόδου εκτός από τον Κόλπο της Αττάλειας.

Η Τουρκία αποδέχεται τα δικαιώματα των χωρικών υδάτων νησιών όπως η Μεγίστη, αλλά σημειώνει ότι δεν δημιουργεί θαλάσσια δικαιοδοσία στο πλαίσιο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ).

bbc Türkçe

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Reuters: O Πούτιν είναι έτοιμος να συζητήσει με Τραμπ για κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

 

Πούτιν και Τραμπ σε παλαιότερη συνάντηση / Φωτογραφία: ΑΡ
20/11/2024  09:02
O Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ανοιχτός στο να συζητήσει με τον Ντόναλντ Τραμπ για συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία, σύμφωνα με το Reuters.

Ειδικότερα, όπως δήλωσαν στο Reuters πέντε πηγές με γνώση των πραγμάτων στο Κρεμλίνο, η Ρωσία αποκλείει σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις και επιμένει ότι το Κίεβο θα πρέπει να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει υποσχεθεί να τερματίσει γρήγορα τη σύγκρουση, επιστρέφει στον Λευκό Οίκο σε μια περίοδο ρωσικής ανόδου. Η Μόσχα ελέγχει ένα κομμάτι της Ουκρανίας περίπου στο μέγεθος της αμερικανικής πολιτείας της Βιρτζίνια και προελαύνει με τον ταχύτερο ρυθμό από τις πρώτες ημέρες της εισβολής του 2022.

Τι θα δεχόταν ο Πούτιν ως συμφωνία -Τι λένε αξιωματούχοι του Κρεμλίνου
Οπως αναφέρουν πέντε νυν και πρώην Ρώσοι αξιωματούχοι στο ίδιο μέσο, το Κρεμλίνο και κατ’ επέκταση ο Πούτιν θα μπορούσε σε γενικές γραμμές να συμφωνήσει να παγώσει η σύγκρουση κατά μήκος των γραμμών του μετώπου μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσία.

Παράλληλα αναφέρουν, ότι μπορεί να υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης σχετικά με την ακριβή διαίρεση των τεσσάρων ανατολικών περιοχών του Ντονέτσκ, του Λουχάνσκ, της Ζαπορίζια και της Χερσώνας.

Ενώ η Μόσχα ισχυρίζεται ότι οι τέσσερις περιοχές αποτελούν εξ ολοκλήρου μέρος της Ρωσίας, ενώ περίπου 26.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την κατοχή των ουκρανικών στρατευμάτων, σύμφωνα με στοιχεία ανοικτής πηγής από τη γραμμή του μετώπου.

Η Ρωσία μπορεί επίσης να είναι ανοιχτή στο να αποσυρθεί από τα σχετικά μικρά κομμάτια εδάφους που κατέχει στις περιοχές του Χάρκοβο και του Μικολαίφ, στα βόρεια και νότια της Ουκρανίας, είπαν δύο αξιωματούχοι του Κρεμλίνου.

Πούτιν: Εάν δεν υπάρχει ουδετερότητα, δύσκολη η ύπαρξη καλών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας
Ο Πούτιν δήλωσε ότι οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός θα πρέπει να αντανακλά την «πραγματικότητα» στο έδαφος, αλλά ότι φοβάται μια βραχύβια εκεχειρία που θα επιτρέψει στη Δύση να επανεξοπλίσει την Ουκρανία.

«Εάν δεν υπάρχει ουδετερότητα, είναι δύσκολο να φανταστούμε την ύπαρξη σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Γιατί; Επειδή αυτό θα σήμαινε ότι η Ουκρανία θα χρησιμοποιείται συνεχώς ως εργαλείο σε λάθος χέρια και εις βάρος των συμφερόντων της Ρωσικής Ομοσπονδίας», δήλωσε ο Πούτιν στην στο φόρουμ Βλαντάι στις 7 Νοεμβρίου.

Η κατάπαυση του πυρός θα «πατήσει» πάνω στο προσχέδιο συμφωνίας της Κωνσταντινούπολης
Σχετικά με το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια πιθανή συμφωνία για κατάπαυση του πυρός, δύο από τις ρωσικές πηγές αναφέρθηκαν σε ένα σχέδιο συμφωνίας που σχεδόν εγκρίθηκε τον Απρίλιο του 2022 μετά από συνομιλίες Κιέβου και Μόσχας στην Κωνσταντινούπολη και στο οποίο ο Πούτιν αναφέρθηκε δημοσίως ως πιθανή βάση για μια συμφωνία.

Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, αντίγραφο του οποίου έχει δει το Reuters, η Ουκρανία θα πρέπει να συμφωνήσει σε μόνιμη ουδετερότητα με αντάλλαγμα διεθνείς εγγυήσεις ασφαλείας από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ: Βρετανία, Κίνα, Γαλλία, Ρωσία και ΗΠΑ.

Ένας από τους Ρώσους αξιωματούχους δήλωσε ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία εάν η Ουκρανία δεν λάβει εγγυήσεις ασφαλείας, προσθέτοντας ότι «το ερώτημα είναι πώς θα αποφευχθεί μια συμφωνία που θα εγκλωβίσει τη Δύση σε μια πιθανή άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία μια μέρα».

Τα οδοφράγματα και τα πολλά «πλήγματα» κατά της κατοχής: Με τις λογικές ξεπλύματος του Αττίλα, λύση δεν θα υπάρξει, ούτε με συνταγές «συμφιλίωσης»…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ – Λευκωσία

Είναι κουραστικό να ακούγεται ότι η διάνοιξη οδοφραγμάτων συνιστά «πλήγμα κατά της κατοχής». Έπεα πτερόεντα. Επαναλαμβανόμενες ατάκες ενός αδιέξοδου πολιτικού λόγου, το οποίο σερβίρει ξαναζεσταμένο φαγητό.

Είναι σαφές πως επειδή δεν διαπιστώνεται προοπτική άρσης του αδιεξόδου, η εύκολη οδός είναι τα  ΜΟΕ και η διάνοιξη νέων οδοφραγμάτων, η αναβάθμιση υφιστάμενων.

Όλα αυτά λέγονται εδώ και χρόνια, αναπαράγονται, γνωρίζοντας όσοι διατυπώνουν τέτοιες απόψεις ότι δεν οδηγούν πουθενά. Και επειδή, ακριβώς, έχουν περάσει πενήντα χρόνια, τέτοιες προσεγγίσεις στο τέλος συντηρούν και εδραιώνουν τα κατοχικά δεδομένα.

  • Είναι σαφές πως όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Και κάθε κίνηση αξιολογείται και… βαθμολογείται. Τι πέτυχε η λειτουργία των οδοφραγμάτων; Την επικοινωνία μεταξύ των πολιτών, ένθεν κακείθεν του κατοχικού οδοφράγματος.

Αυτό κρίνεται θετικό και αναγκαίο από τη στιγμή κατά την οποία ο στόχος είναι η ανατροπή των κατοχικών δεδομένων, η απελευθέρωση και η λειτουργία του κράτους σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.

Την ίδια ώρα, οφείλουν να παραδεχθούν όλοι όσοι ρεαλιστικά αντιμετωπίζουν τα γεγονότα ότι δεν ήταν «ρήγματα» στο τείχος του διαχωρισμού αυτό που επιτεύχθηκε. Αλλά μπορεί να διατυπωθεί η εκτίμηση- με βάση τα αποτελέσματα- ότι  εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί τη λογική της ομαλοποίησης με την κατοχή.

Βαθμηδόν θα γίνεται αποδεκτή η κατοχική πραγματικότητα. Και στο τέλος θα εδραιωθεί και στη συνείδηση ο διαχωρισμός. Αυτός είναι ο στόχος της κατοχικής πλευράς και θα πρέπει να είναι ο μεγάλος εχθρός όσων επιδιώκουν πραγματική λύση.

Είναι σαφές- και τούτο λέγεται από τουρκικής πλευράς- ότι για το κατοχικό καθεστώς τα σημεία διέλευσης είναι «μεθοριακοί σταθμοί», που χωρίζουν «δυο κράτη». Και έτσι τα λειτουργούν. Οι εικόνες από αυτές τις διόδους αυτό επιβεβαιώνουν.

Σε σχέση με το ζήτημα τούτο, των οδοφραγμάτων, καλό είναι να φέρνουμε στη μνήμη μας όσα έχει πει ο  Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και ακτιβιστής Σενέρ Λεβέντ στη συνέντευξή του στο «Φιλελεύθερο» (στην Τώνια Σταυρινού, 24 Ιουνίου 2018), ο οποίος αναφέρθηκε σε βαθύτερους σχεδιασμούς της κατοχικής δύναμης:

«Εγώ δεν πιστεύω ότι αυτοί που είχαν την πρωτοβουλία να τα ανοίξουν είχαν υπόψη τους τα ανθρώπινα δικαιώματα. Άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003 αυτοί που οδήγησαν στο κλείσιμό τους το 1974. Γιατί περίμεναν 29 χρόνια; Επειδή το παιδί που γεννήθηκε το 1974 έγινε 29 χρονών χωρίς να δει την Κερύνεια ή χωρίς να δει τη Λεμεσό.

Ζούμε έναν τόπο που δεν έχουμε αναμνήσεις από την άλλη πλευρά. Μας έχουν χωρίσει για να ζούμε σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Οι πόλεις μας έγιναν ξένοι τόποι. Οι μεγαλύτεροι, που ζουν με τις μνήμες, σιγά – σιγά φεύγουν και οι νέοι δεν έχουν δεσμούς με το κομμάτι του τόπου που δεν έζησαν». 

Επαναλαμβάνοντας πως ένα είναι η επικοινωνία, οι επαφές, που αποτελούν μια συνεχής δοκιμή για τη λειτουργία στη μετά τη λύση εποχή της κοινωνίας, και διαφορετικό να χρησιμοποιείται το εργαλείο αυτό για εδραίωση του τουρκικού αφηγήματος για αναγνώριση των λεγόμενων πραγματικοτήτων.

  • Μπορεί κανείς να αντιληφθεί γιατί πρέπει, για παράδειγμα, να ανοίξει δίοδος στο Πυρόι και στα Κόκκινα. Γιατί διευκολύνονται οι πολίτες. Αυτή είναι μια διάσταση, που προφανώς πρέπει να ληφθεί υπόψη από τη στιγμή κατά την οποία έχει η Κυπριακή Δημοκρατία εισέλθει από το 2003 και εντεύθεν σε μια συζήτηση για την λειτουργία διόδων και διάνοιξη νέων.

Προφανώς και διευκολύνουν την καθημερινότητα, δεν διευκολύνουν, ωστόσο, την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο.

Το Κυπριακό δεν θα λυθεί αναγνωρίζοντας τα κατοχικά δεδομένα αλλά ανατρέποντας τα. Το Κυπριακό δεν θα λυθεί διά της βαθμηδόν εδραίωσης της κατοχής και με συνταγές «συμφιλίωσης» της κοινωνίας με τις… πραγματικότητες.  Με τις λογικές ξεπλύματος της κατοχής, λύση δεν θα υπάρξει.

Hellas Journal

ΕΙΝΑΙ ΤΟ WOKE ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΟ; Ο ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Από
anixneuseis
-
5

του Παντελή Σαββίδη

Είναι ο τραμπισμός επικίνδυνη ιδεολογία;

Το ότι τον Τράμπ τον έφερε στην εξουσία ένα ρευστό, αδιαμόρφωτο, ακόμη, ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα το αναλύσαμε την επομένη των αμερικανικών εκλογών. ΕΔΩ

Το ρεύμα προϋπήρχε του Τράμπ. Δεν το διαμόρφωσε ο Τράμπ. Ο Τράμπ δεν είναι δεξιός Μάρξ.

Το γιατί θέλησε να το εκφράσει αποτελεί ερώτημα. Η εκδοχή ότι έτσι πήρε την προεδρία ελάχιστα στέκει. Με έναν πιο παραδοσιακό ρεπουμπλικανικό λόγο, που θα γινόταν και ευκολότερα αποδεκτός από το αμερικανικό κατεστημένο, θα μπορούσε να πετύχει τoν στόχο του ευκολότερα.

Αν υπήρχε σύγχρονη αμερικανική διανόηση, θα λέγαμε ότι το MAGA περιέχει επεξεργασμένα ιδεολογικά στοιχεία για να διατηρήσει την Αμερική στην ηγεμονική της θέση.

Το πιθανότερο είναι ότι ο Τράμπ παράλληλα με το επιτυχημένος επιχειρηματίας είναι ένας ιδεοληπτικός λευκός Αμερικανός και η εσωτερική του δυναμική τον ωθεί να προβάλει τις ιδέες του. Έτσι, βρέθηκε στην πορεία και ταυτίστηκε με το ρεύμα.

Ένα ρεύμα μεικτό και σύνθετο απο κάθε είδους στοιχεία. Κοινωνικά, φυλετικά, πολιτικά, ιδεολογικά. Ένα ρεύμα με εσωτερικές αντιθέσεις που έχει κοινό τόπο την αίσθηση περιθωριοποίησης. Όσοι ανήκουν σ αυτό πιστεύουν πως είναι οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης

Κατά τις διεθνείς αναλύσεις, ο Τράμπ εμφανίσθηκε ως ισχυρός αντίπαλος του WOKE-ισμού. Είναι. Αλλά ο woke-ισμός δεν περιορίζεται στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Τα περιλαμβάνει αλλά δεν περιορίζεται σε αυτά.

Το stay woke έχει να κάνει με κινήματα ισότητας (φυλετικής, γυναικείας κλπ) που εμφανίσθηκαν στην Αμερική από τη δεκαετία του 60. Στις μέρες μας έλαβε την μορφή κινήματος μετά την δολοφονία από αστυνομικό του Τζόρτζ Φλόϊντ στις 15 Μαίου 2020.

Έχει σημασία και το πως δολοφονήθηκε και ο λόγος της δολοφονίας του.

«Ο Φλόϊντ, έχασε τη ζωή του όταν ο λευκός αστυνομικός Ντέρεκ Σόβιν διατήρησε το γόνατό του στη δεξιά πλευρά του λαιμού του Φλόιντ επί 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια σύλληψής του και ενώ εκείνος ήταν δεμένος με χειροπέδες και με το κεφάλι στο έδαφος. Δύο ακόμα αστυνομικοί συμμετείχαν στην ακινητοποίηση του Φλόιντ, ο οποίος συνελήφθη με την υποψία ότι χρησιμοποίησε ένα πλαστό χαρτονόμισμα, και ένας τέταρτος εμπόδιζε τους περαστικούς απ’ το να παρέμβουν καθώς ο Φλόιντ ικέτευε για τη ζωή του και επαναλάμβανε ότι αδυνατούσε να αναπνεύσει. Τα τρία τελευταία λεπτά ο Φλόιντ παρέμενε ακίνητος και δεν είχε παλμό, αλλά οι αστυνομικοί αγνόησαν τις εκκλήσεις των περαστικών να αφαιρέσει ο Σόβιν το γόνατό του από τον λαιμό του Φλόιντ, κάτι που δεν έκανε ακόμη και όταν οι αφιχθέντες διασώστες ξεκίνησαν να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες στον Φλόιντ».

Όπως διαβάστε ο Φλόϋντ κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε πλαστό χαρτονόμισμα. Ακόμη και αν αληθεύει, είναι κατηγορία που επισύρει τέτοια συμπεριφορά από αστυνομικό; Κατηγορήθηκε, επίσης, ότι έφερε αντίσταση στον αστυνομικό. Καμιά κάμερα της περιοχής δεν έδειξε κάτι τέτοιο. Αλλά και να έφερε αντίσταση έπρεπε να τον δολοφονήσουν;

Ο λευκός αυτός αστυνομικός είναι γνώριμη και σε εμάς φιγούρα της αμερικανικής ιστορίας από τα μέσα του 20ου αιώνα και εδώ.

Το woke κίνημα  έχει, λοιπόν, τις ρίζες του στα μέσα του 20ου αιώνα και στα κινήματα που ζητούσαν κοινωνική και φυλετική δικαιοσύνη αλλά στις μέρες μας woke up (ξύπνησε) μετά την δολοφονία του Φλόϊντ. Μέσα σ αυτό το ξύπνημα παρενέβησαν και οι ανησυχούντες και για την σεξουαλική τους ταυτότητα και έθεσαν και τα δικά τους αιτήματα. Το σύστημα εστίασε σε αυτό. Αλλά το woke κίνημα δεν είναι το κίνημα των ομοφυλοφίλων. Το περιλαμβάνει αλλά, δεν εξαντλείται, σ αυτό. Το τι σεξουαλική ταυτότητα έχει ο καθένας είναι ατομική του υπόθεση. Και δεν επιδεικνύεται δημοσίως. Το αν, όμως, ωθείται λόγω της φυλής, του χρώματος, των πιστεύω του, γενικά στο κοινωνικό περιθώριο είναι υπόθεση που αφορά όλους μας.

Χονδρικά, ο άλλος πόλος την αμερικανική κοινωνία είναι το Tea Party.

«Το Κίνημα του Τσαγιού (αγγλικά: Tea Party movement, αρχικά του “Taxed Enough Already”, ελληνικά: “Αρκετά Φορολογημένοι Ήδη”) είναι αμερικανικό λαϊκό, πολιτικό κίνημα, που γενικά χαρακτηρίζεται ως συντηρητικό (σε κοινωνικά θέματα) και φιλελεύθερο (σε οικονομικά ζητήματα). Υποστηρίζει τις μειωμένες κυβερνητικές δαπάνες, την αντίθεση στη φορολόγηση σε διάφορους βαθμούς, τη μείωση του εθνικού χρέους και του ομοσπονδιακoύ ελλείμματος του προϋπολογισμού».

Ο τίτλος που έλαβε δεν είναι τυχαίος.

“Στις 16 Δεκεμβρίου του 1773 στην Βοστώνη των ΗΠΑ, Βρετανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να γυρίσουν στην Βρετανία τρία φορτία με φορολογημένο τσάι, που μεταφέρονταν σε φορτηγά πλοία. Τότε μία ομάδα αποίκων ανέβηκε σε αυτά και πέταξε το τσάι μέσα στο Λιμάνι της πόλης, ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Ήθελαν να φορολογούνται δίκαια από τους δικούς τους εκλεγμένους αντιπροσώπους και όχι με τις βαριές φορολογίες των Βρετανών».

Προσέξτε το ακόλουθο: το γεγονός αυτό αποτέλεσε αφορμή για την Αμερικανική Επανάσταση ενάντια στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Σε ανάλυση του ιστολογίου AXIOS αναφέρεται ότι «οι μελετητές συνέκριναν  [το woke Κίνημα] με μια απλουστευμένη έκφραση της κριτικής θεωρίας της φυλής – η οποία υποστηρίζει ότι ο ρατσισμός ψήνεται στη διαμόρφωση του έθνους και είναι ριζωμένος στα νομικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά μας συστήματα».

Δείτε ΕΔΩ το κείμενο του AXIOS

Εν πάσει περιπτώσει, για να μην χαθούμε στον θεωρητικό κυκεώνα, στις ΗΠΑ αυτήν την στιγμή διαμορφώνονται και αντιμάχονται οι δύο πόλοι που προαναφέρθηκαν. Το woke και το Tea Party. Στο εσωτερικό τους υπάρχουν πολλές τάσεις.

Σε ιδεολογικό επίπεδο, εκείνος που αμφισβητείται και θα επιχειρήσει να του δώσει υπόσταση ο Τράμπ, είναι η φιγούρα του κλασικού, λευκού, Αμερικανού  cow boy που κυριαρχεί στο αμερικανικό σύστημα και θέλει να το κρατήσει «καθαρό».

Το είδος αυτό είναι μειοψηφία στις ΗΠΑ και δεν μπορεί να δώσει εκλογικές νίκες. Την νίκη την έδωσαν στον Τράμπ οι περιθωριοποιημένοι, οι οποίοι παλαιότερα εκφράζονταν από το Δημοκρατικό Κόμμα. Κάτι σοβαρό δεν πάει καλά με την πολιτική των Δημοκρατικών σε εθνικό επίπεδο.

Δεν πάει, όμως, καλά και σε διεθνές. Είναι οι Δημοκρατικοί που έχουν αναστατώσει τη διεθνή κοινότητα με τους συνεχείς πολέμους που υποθάλπουν.

Είναι οι Δημοκρατικοί που εκπροσωπούν το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα  που θέλει αίμα, αναζητά αγορές για τα όπλα του και προκαλεί, μέσω των αμερικανικών κυβερνήσεων, πολέμους.

Είναι οι Ρεπουμπλικανοί του Τράμπ που συσπείρωσαν το σύγχρονο, αμερικανικό, «προοδευτικό» κεφάλαιο των νέων τεχνολογιών.

Το θετικό του Τράμπ είναι ότι θέλει να σταματήσει τους πολέμους. Και, αυτό είναι θετικό. Θέλει, επίσης, στο εσωτερικό, να πατάξει την γραφειοκρατία στη χώρα του. Πολύ καλά θα κάνει. Ενδεχομένως να αποδομήσει το απεχθές σύστημα που διαμορφώθηκε στις ΗΠΑ από την εποχή του Κλίντον και εδώ. Μακάρι. Πνίγει με τις ιδεοληψίες του την ανθρωπότητα.

Η οικονομική εσωστρέφειά του, όμως, δεν κρίνεται ως θετική επιλογή. Ούτε το αντιμεταναστευτικό μένος. Η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο συχνό στην ιστορία της ανθρωπότητας και όταν εκδηλώνεται έντονα, έχει μια δυναμική που δεν ανακόπτεται.  Αν δοθεί στους ανθρώπους ένα περιβάλλον ειρήνης και επιβίωσης δεν θα φύγουν από τον τόπο τους.

ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ VERSUS WOKE-ισμός: ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ (;)

Από
anixneuseis
-
2

Πώς ξεκίνησε το Woke και ο Woke-ϊσμός

Ο εκλεγμένος πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε μέλη του υπουργικού συμβουλίου που υποσχέθηκαν να αφαιρέσουν τις «Woke» επιρροές από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Στόχος τους  θα είναι να καταπολεμήσουν τα πάντα, από τις εντολές της DEI (Διαφορετικότητα, Ισότητα και Ένταξη) και τα δικαιώματα των τρανς μέχρι τις επιλογές του σχολικού προγράμματος σπουδών.

Το «Woke» εξερράγη στην αμερικανική καθομιλουμένη μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την επίγνωση άλλων πολιτισμών και κοινωνικών ανισοτήτων. Αλλά έχει επίσης οπλιστεί από τους συντηρητικούς, οι οποίοι έχουν επαναπροσδιορίσει τον όρο ως απειλή για τις παραδοσιακές αξίες και τα πολιτιστικά/φυλετικά πρότυπα στις Η.Π.Α.

Πέρα από την Ουάσιγκτον, ο επαναπροσδιορισμός έχει επίσης τροφοδοτήσει τον εκτεταμένο αγώνα κατά των πολιτικών για τη φυλετική ποικιλομορφία στον ακαδημαϊκό χώρο και την εταιρική Αμερική.

Οι Συντηρητικοί πλέον χαστουκίζουν το «Woke» σε αμέτρητες απόψεις που βρίσκουν προσβλητικές.

Οι επιθέσεις στα δικαιώματα των τρανς βοήθησαν ορισμένους συντηρητικούς να κερδίσουν τις εκλογές και τώρα ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τραμπ κηρύσσει τον πόλεμο στο «Woke»- από τις προσλήψεις στο Πεντάγωνο μέχρι τις πολιτικές εισαγωγής στα κολέγια μέχρι τα θέματα υγείας.

 

 

Οι προοδευτικοί ανησυχούν ότι αυτή η αντί-Woke ορμή απειλεί τα κέρδη που έγιναν τις έξι δεκαετίες από το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα.

Πώς ξεκίνησε το Woke και ο Woke-ϊσμός

Η Μάρθα Σ. Τζόουνς, καθηγήτρια ιστορίας στο ‘Ινστιτούτο Αγορά’ του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, είπε ότι το Woke έχει τις ρίζες του στην αφροαμερικανική καθομιλουμένη αγγλική γλώσσα.

Η παλαιότερη γνωστή χρήση του χρονολογείται στα μέσα του 20ου αιώνα και αφορά την κοινωνική και φυλετική δικαιοσύνη που συνδέεται με κινήματα που οδηγούνται από ανισότητες. Οι αναφορές στο «stay Woke» μπορούν να αναχθούν στον ακτιβιστή Marcus Garvey.

 

 

Την περασμένη δεκαετία, το «Woke» απέκτησε εξέχουσα θέση κατά την εποχή των Black Lives Matter, με τις διαμαρτυρίες για τον ύμνο του Colin Kaepernick και τις παγκόσμιες διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Φλόιντ να εδραιώνουν τον δεσμό του με τη φυλετική δικαιοσύνη.

Συνήθως αναφέρεται σε ένα άτομο που συνειδητοποιεί περισσότερο τις κοινωνικές αδικίες, συμπεριλαμβανομένων των μεροληψιών, των διακρίσεων και των διπλών σταθμών.

«Ήταν ένας όρος «για εμάς, από εμάς», πολύ πριν ο κόσμος νοιαστεί για τη γλώσσα ή τις εξηγήσεις μας», λέει η Μάρθα Τζόουνς.

Ο όρος κέρδισε δυναμική μετά το καλοκαίρι των αναταραχών του 2020 και εμφανίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε μουσική, ταινίες και διαμαρτυρίες.

Το να είσαι «Woke AF» σήμαινε να έχεις πλήρη επίγνωση του συστημικού ρατσισμού που έχει σε μεγάλο βαθμό παραβλεφθεί ή αγνοηθεί στην κοινωνία των ΗΠΑ.

Οι μελετητές το συνέκριναν με μια απλουστευμένη έκφραση της κριτικής θεωρίας της φυλής – η οποία υποστηρίζει ότι ο ρατσισμός ψήνεται στη διαμόρφωση του έθνους και είναι ριζωμένος στα νομικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά μας συστήματα.

Οι αντιδράσεις στα άκρα

Οι διαδηλώσεις του 2020 είδαν πολυφυλετικούς, πολυεθνικούς συνασπισμούς να γκρεμίζουν αγάλματα μορφών που συνδέονται με τη δουλεία, την απομάκρυνση των ιθαγενών Αμερικανών ή τον διαχωρισμό.

Μερικοί διαδηλωτές φώναξαν «Καταργήστε την αστυνομία», ενώ άλλοι πίεζαν για τα δικαιώματα των τρανς.

 

Οι δάσκαλοι των δημόσιων σχολείων παρουσίασαν μαθήματα σχετικά με τον συστημικό ρατσισμό στους μαθητές ενώ βρίσκονταν στο σπίτι στα μαθήματα Zoom κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

 

Μετά το κίνημα των Black Lives Matter, αρκετές μάρκες επανεκτίμησαν και άλλαξαν ονόματα ή λογότυπα που σχετίζονται με φυλετικά στερεότυπα.

Η Corporate America ενώθηκε για λίγο για να αντιμετωπίσει τις φυλετικές ανισότητες στο χώρο εργασίας, δεσμευόμενη να αυξήσει τις προσλήψεις και την προώθηση μαύρων και υπαλλήλων υποεκπροσωπούμενων.

Η άλλη πλευρά:

Οι συντηρητικοί γονείς εξοργίστηκαν με τις διαμαρτυρίες και το αντιρατσιστικό κίνημα εντός του εκπαιδευτικού συστήματος και αντέδρασαν με συνωστισμό στις συνεδριάσεις των σχολικών συμβουλίων.

Απαίτησαν να σταματήσει η διδασκαλία της κριτικής θεωρίας της φυλής στα σχολεία – όπου σπάνια διδάσκεται εκτός μεταπτυχιακών και νομικών σχολών – και ζήτησαν την απαγόρευση ορισμένων βιβλίων για θέματα ρατσισμού και LGBTQ.

Το Moms for Liberty, που χαρακτηρίστηκε ως εξτρεμιστική ομάδα από το Southern Poverty Law Center, πήρε πολλές κόκκινες πολιτείες να εγκρίνουν νομοσχέδια που μειώνουν τις συζητήσεις για τη φυλή, το φύλο και τη σεξουαλικότητα στην τάξη ή το σχολικό υλικό.

Ο κυβερνήτης της Φλόριντα Ρον Ντε Σάντης μάλιστα ονόμασε τον νόμο της πολιτείας του «Νόμο Stop WOKE».

Δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα ανέφεραν ότι δέχονταν απειλές κατά της ζωής τους εν μέσω συζητήσεων σχετικά με το τι να διδάξουν και πώς.

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του περασμένου καλοκαιριού περιόρισε την καταφατική δράση, αναγκάζοντας πολλές εταιρείες και πανεπιστήμια να επανεξετάσουν τις στρατηγικές διαφορετικότητας, δικαιοσύνης και ένταξης (DEI).

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να περιορίσει τη θετική δράση έθεσε ερωτήματα σχετικά με άλλες πρωτοβουλίες εταιρικής ποικιλομορφίας με στόχο την ενίσχυση της εκπροσώπησης.

Οι Δημοκρατικοί διαφωνούν μεταξύ τους εάν η εστίαση στην ισότητα έχει επικεντρωθεί υπερβολικά στα δικαιώματα των τρανς, ενώ τρομάζει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους – ισχυρισμοί που οι επικριτές λένε ότι είναι τρανσφοβικοί.

 

Τι θα κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ;

Τώρα, ο Τραμπ ορκίζεται να διαλύσει το Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ σε μια εποχή που τα δημόσια σχολεία της χώρας είναι τόσο διαφορετικά όσο ποτέ, αλλά επιστρέφουν στα επίπεδα φυλετικού διαχωρισμού της δεκαετίας του 1960.

Η Τζόουνς λέει ότι ο οπλισμός του «Woke» και άλλων πολιτικών σφυριγμάτων, όπως «δικαιώματα των κρατών» και «νόμος και τάξη» επέτρεψαν στους ηγέτες να μιλήσουν για τη φυλή έμμεσα, συγκεντρώνοντας μια υποστηρικτική βάση.

 

 

«Η γλώσσα είναι δύναμη», λέει. «Όταν όροι όπως «Woke» πειρατεύονται και οπλίζονται, χρησιμοποιούνται για να απονομιμοποιήσουν τα ίδια τα κινήματα και τις κοινότητες που τους έδωσαν ζωή».

Axios

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

«Η παγκόσμια εναλλαγή εξουσίας»

Από
anixneuseis
-
0

Γράφονται τόσα πολλά για τη διεθνή πολιτική, κι όμως, κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει τα μελλοντικά γεγονότα. Κάποιος έγραψε ότι όλες οι προβλέψεις που έγιναν για τα γεγονότα στην παγκόσμια κοινωνία των κρατών για τα επόμενα δέκα χρόνια βγήκαν λάθος, γράφει ο Ντένκο Μαλέσκι πολιτικός, διπλωμάτης και επιστήμονας (πανεπιστημιακός καθηγητής των Σκοπίων).

Θυμάμαι καλά ότι οι προβλέψεις για το πώς θα έμοιαζε ο κόσμος στον εικοστό πρώτο αιώνα ήταν ότι θα παρέμενε όπως ήταν – ένας επικίνδυνος ανταγωνισμός μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων, της Αμερικής και της ΕΣΣΔ και των στρατιωτικών τους μπλοκ του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

 Όταν, αντίθετα με τις προβλέψεις, το 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, το σύμβολο του διχασμένου κόσμου, ξενυχτήσαμε.

«Το επίκεντρο είναι στη Μόσχα», έγραψα ένα κείμενο μετά από αίτημα των συντακτών της εφημερίδας «Nova Makedonija», αφήνοντας να εννοηθεί το ήδη αυτονόητο: ότι μαζί με το τείχος πέφτει και η Ρωσία. Αλλά και αυτό φαινόταν τόσο απίθανο που οι συντάκτες πρόσθεσαν ένα ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου, για κάθε ενδεχόμενο.

Η μονοπολική εξουσία

Μετά την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, ακολούθησε η λεγόμενη «μονοπολική στιγμή», κατά την οποία στον κόσμο κυριαρχούσε μια μεγάλη δύναμη – η Αμερική.

Η χώρα μας (η Βόρεια Μακεδονία) απέκτησε την ανεξαρτησία εκείνη την εποχή της ευφορίας για την οριστική νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας και το «τέλος της ιστορίας». Αλλά μην ξεχνάμε: ήταν μια καλή «στιγμή» για εμάς.

Οι χώρες που είχαν την τύχη να οδηγηθούν από πολιτικούς που ήθελαν δημοκρατικό μετασχηματισμό δεν είχαν παρά να το πουν και να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση για να κερδίσουν την εύνοια της μοναδικής παγκόσμιας δύναμης.

Έτσι, χώρες από την Ανατολική Ευρώπη που ήθελαν και μπόρεσαν να μεταμορφωθούν σε δημοκρατίες, όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία, έλαβαν υποστήριξη λόγω της προηγούμενης εμπειρίας τους με τη δημοκρατία, για παράδειγμα, και εκείνες όπως η Βόρεια Μακεδονία που ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν να μετατραπούν γρήγορα σε δημοκρατίες, λόγω του αυταρχικού παρελθόντος τους.

Κριτήριο -πρότυπο η αμερικανική δημοκρατία

 Από τη συνάντηση με τους πολιτικούς τους, βίωσα την Αμερική ως ένα καλοήθες τέρας για το οποίο το «τώρα» και το «αύριο» ήταν σημαντικά σύμφωνα με τους αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς κανόνες του παιχνιδιού στις διεθνείς σχέσεις (δημοκρατικός μετασχηματισμός, οικονομία της αγοράς, ανθρώπινα δικαιώματα, αμετάβλητα σύνορα, κράτος δικαίου κ.ο.κ…).

Δεν την ενδιέφερε το «χθες» ή το αν ήσασταν κομμουνιστές τότε ή όχι. Τρεις δεκαετίες πέρασαν τόσο γρήγορα. Και ακριβώς όταν πιστεύαμε ότι η αμερικανική εποχή θα κρατούσε για πάντα, άλλη μια έκπληξη.

Η απρόβλεπτη κίνηση της Ρωσίας

Περίπου 35 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, όταν η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία το 2014 και εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, έληξε εκείνη η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ισχύος στην παγκόσμια πολιτική.

Πώς τόλμησε η Ρωσία να κάνει ένα τέτοιο βήμα; Με εκβιασμό με πυρηνικό πόλεμο αλλά και με οικονομική αντοχή στις πιο τρομερές οικονομικές κυρώσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Το δημοκρατικό πείραμα του Γέλτσιν κατέληξε σε χάος. Ο Πούτιν, ο διάδοχος που κατονόμασε, ανόρθωσε την οικονομία της πρώην μεγάλης δύναμης, όχι με δημοκρατικές αλλά με παραδοσιακά ρωσικές αυταρχικές μεθόδους.

Οι εικόνες από το βίντεο με τους Ρώσους ολιγάρχες να απαντούν ένας – ένας στην ονομαστική κλήση του μελλοντικού δικτάτορα Πούτιν και να υπογράφουν όρκο πίστης είναι ακόμα νωπές στο μυαλό μου.

Όσοι αρνούνται να το κάνουν καταλήγουν στη φυλακή και κάποιοι σκοτώνονται. Και όταν η Αμερική αγνόησε τις πολυάριθμες προειδοποιήσεις του Ρώσου δικτάτορα να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ με την Ουκρανία επειδή το θεωρούν «υπαρξιακή απειλή», διέταξε την εισβολή σε ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος.

Η εμφάνιση μια άλλης μεγάλης δύναμης, η Κίνα

Εν τω μεταξύ, μια άλλη μεγάλη δύναμη αναπτυσσόταν – η Κίνα. Μεγάλες επενδύσεις σε κεφάλαιο και τεχνολογία από δυτικούς καπιταλιστές από την Αμερική και την Ευρώπη έσπευσαν στη χώρα τη δεκαετία του ’80 λόγω φθηνού εργατικού δυναμικού, αλλά ταυτόχρονα έγιναν επιταχυντής της κινεζικής οικονομίας.

Η αύξηση του ΑΕΠ της Κίνας έχει γίνει δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτήν των ΗΠΑ.

Οι στατιστικές λένε: 2,5 έως 3% είναι η αμερικανική ανάπτυξη, 6 έως 9% κινεζική. Δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερη. Ο συνδυασμός ιδιωτικής και κρατικής ιδιοκτησίας και δικτατορίας στην πολιτική έκανε την Κίνα μια χώρα ικανή να αμφισβητήσει την αμερικανική δύναμη.

Η οικονομική δύναμη της Αμερικής με 25 τρισεκατομμύρια ΑΕΠ, σε σύγκριση με αυτή της Κίνας 17,18 και της Ρωσίας με 1,5 τρισεκατομμύρια δείχνει ξεκάθαρα ποιος είναι ποιος στην παγκόσμια οικονομία.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής για να καταλάβει ότι αυτή η οικονομική δύναμη μετατρέπεται εύκολα σε στρατιωτική δύναμη.

Αλλά το γεγονός ότι η ανάπτυξη της Κίνας είναι δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή της Αμερικής, οδηγεί πολλούς εξέχοντες μελετητές της διεθνούς πολιτικής στο συμπέρασμα ότι ο νέος ηγεμόνας είναι η Κίνα, η οποία σύντομα θα «ξεπεράσει» την Αμερική οικονομικά και στρατιωτικά ως επιβεβαίωση του κανόνα ότι στην παγκόσμια ιεραρχία της εξουσίας κανείς δεν είναι αιώνιος: κάποτε τον δέκατο έκτο αιώνα ήταν η Ισπανία, τον δέκατο όγδοο η  Αγγλία, το τέλος του δέκατου ένατου οι ΗΠΑ…

 

Πολιτική των πυρηνικών όπλων

Ποιες θα είναι οι σχέσεις τους στην παγκόσμια πολιτική σήμερα; Η πυρηνική τους ισχύς θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνεται σε αυτόν τον υπολογισμό. Η Αμερική και η Ρωσία έχουν περίπου 6.000 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους η καθεμία και η Κίνα μεταξύ 2.300 και 2.400. Αυτό το τρομακτικό όπλο παράγει την «ισορροπία του φόβου».

Ο φόβος της αυτοκτονίας φυσικά. Αλλά αν τα άτομα αυτοκτονήσουν γιατί θα ήταν αδύνατο για συλλογικότητες που ονομάζονται κράτη, των οποίων οι αποφάσεις λαμβάνονται από πολιτικούς;

Η επικρατούσα άποψη είναι ότι πυρηνικός Αρμαγεδδώνας δεν θα συμβεί, αλλά ο κίνδυνος τυχαίας κλιμάκωσης στις συνθήκες μιας θερμαινόμενης στρατιωτικής εστίας είναι πάντα πιθανός.

Και εδώ δεν θα πρέπει να βασιστούμε στην κυρίαρχη γνώμη, αλλά θα πρέπει να σβήσουμε τα στρατιωτικά hotspot για να μην τύχει και πάλι, και για τελευταία φορά, να αντιμετωπίσουμε γεγονότα που δεν θα πιστεύουν τα μάτια μας – ότι το σπίτι μας, ο πλανήτης έχει κάψει τη Γη και εμείς μαζί της…

Ντένκο Μαλέσκι- libertas

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η λήθη των ναζιστικών εγκλημάτων αναζητά πρόσβαση στα σχολικά μας βιβλία

Από
anixneuseis
-
0
16.11.2024 • 14:40
Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Σίγουρα δεν  πρωτοτυπώ διαπιστώνοντας ότι στην πατρίδα μας συμβαίνουν, κατά  συρροή, τα εντελώς, αδιανόητα. Όπως, ανάμεσα και σε πολλά άλλα,  οι «φίλοι μας Γερμανοί», ενθαρρυμένοι και από την πρόσφατη επικύρωση του διάτρητου νομοσχεδίου, από το 2019, περί Ελληνογερμανικού Ιδρύματος  Νεολαίας, άρχισαν τα πάνε-έλα μαθητών, από και προς τη Γερμανία,  τις ανταλλαγές από δωράκια και πάνω απ’όλα τις εκλεπτυσμένες μεθοδεύσεις καταδίκης των δήθεν προκαταλήψεων και των δήθεν ξενοφοβικών καταστάσεων, με στόχο να περάσουν στη λήθη οι βαρβαρότητες των Ναζί, στην κατοχή και να φκιασιδωθεί η μαύρη τους ιστορία  στα ελληνικά σχολικά βιβλία.

Παρόμοιες ανοχές θα ήταν αδιανόητες σε κράτος σεβόμενο την ιστορία του και τα μαρτυρικά θύματα των Γερμανών κατακτητών. Ωστόσο,  στην ελληνική περίπτωση, όπως είναι γνωστό, στα δεινά της κατοχής προστέθηκαν, μετά το 2010, και τα εγκληματικά Μνημόνια, στη σύνταξη των οποίων πρωτοστάτησε η Γερμανία. Όπως είχα το θλιβερό καθήκον να αναφερθώ πλειστάκις σε αυτά, αποτελούν την καταδίκη της χώρας μας  σε  μακρόχρονη ή και οριστική καταστροφή, αν δεν αναθεωρηθούν ορισμένοι  απάνθρωποι όροι τους (Βλ. Αρθρο μου της 21.10.2024, στη «Δημοκρατία»). Υπενθυμίζω,  και πάλι εδώ, την όντως απίστευτη τραγωδία του  εξαναγκασμού της Ελλάδας να αποδεχθεί  και να υπογράψει «μη συμψηφισμό χρεών», κατά την υπογραφή των Μνημονίων, παρότι τα δικά μας χρέη, για τη διασφάλιση των οποίων επιστρατεύτηκε (άκουσον-άκουσον) και το ΔΝΤ, ανήρχοντο σε 270Ε δις,  ενώ τα γερμανικά κατοχικά χρέη προς την Ελλάδα υπολογίζονταν με τους τόκους 80 ετών σε πάνω από 2 τρισεκατομμύρια.

Αν είχε ακολουθηθεί ο άλλωστε, απολύτως επιβεβλημένος, παρότι ασυγχώρητα καθυστερημένος  συμψηφισμός χρεών,  είναι ηλίου φαεινότερο  ότι δεν θα συρόταν  η Ελλάδα  σε Μνημόνια και στο ΔΝΤ, θα είχε αποφύγει τη μιζέρια που κινδυνεύει να την εξαφανίσει από το χάρτη των κυρίαρχων κρατών και θα είχε την άνεση να εξετάσει τις διάφορες διαστάσεις φιλίας με τους Γερμανούς, οι οποίοι  επιτέλους  θα είχαν τακτοποιήσει τις χρονίζουσες, υλικές τουλάχιστον, υποχρεώσεις τους.

Αλλά, πως να δικαιολογήσει κανείς σύναψη φιλικών δεσμών με τη Γερμανία, και ακόμη περισσότερο, δημιουργία Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας ενόσω,  και πριν ακόμη από ελάχιστες ημέρες από σήμερα, ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, ών στην Ελλάδα για να ζητήσει ανέξοδη συγνώμη από τα θύματα μιας από τις πολλές περιοχές που μαρτύρησαν από τους Ναζί στην κατοχή,  δήλωσε αφ’υψηλού ότι το θέμα του γερμανικού χρέους προς τη χώρα μας «έχει λήξει». Προφανώς, διότι έτσι αποφάσισαν οι Γερμανοί.

Αλλά, με τη διαιώνιση ανάλογων συνθηκών, τι είδους φιλία μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε θύτη και θύμα; Και, ακόμη,  ποιος έχει το δικαίωμα, από όποια θέση και αν κατέχει, να καλλιεργήσει αυτής της υφής τη   φιλία, η οποία καταδικάζει το σύνολο του ελληνικού λαού σε παράταση μαρτυρίων, αλλά και να καταπατεί τη μνήμη των θυμάτων των Ναζί, που επί 80 και πλέον χρόνια αναμένουν κάποιας μορφής δικαίωση;

Τα γερμανικά κατοχικά χρέη, και να το καταλάβουμε επιτέλους, αποτελούν το υπ’αριθμόν 1 πρόβλημά μας, με την έννοια ότι η επίλυσή του θα διευκολύνει την αντιμετώπιση και όλων των υπολοίπων. Συνεπώς, η συχνή επαναφορά του θέματος των γερμανικών χρεών επιβάλλεται, για όσο χρόνο αυτή  δεν βρίσκει  λύση, αλλά και για όσο διάστημα ξεπηδούν πάσης φύσεως προκλήσεις, όπως συζητήσεις περί σύναψης φιλίας και σαφείς κίνδυνοι αλλοίωσης της ιστορίας.

Όπως το έχω πολλές φορές αναγνωρίσει, το πρόβλημα δεν οφείλεται μόνο στην απροκάλυπτη πια απροθυμία των Γερμανών να τακτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ελλάδα, αλλά και στις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις των 80 τελευταίων ετών, που δεν θέτουν το μέγα αυτό θέμα με την αποφασιστικότητα, την επιμονή και τη μεθοδικότητα που  απαιτείται.

Και εφόσον το πρόβλημα των γερμανικών χρεών παραμένει άλυτο είναι, θα έλεγα, φυσικό, να ανακινούνται ελπίδες επίλυσής του, κάθε φορά που εισβάλουν ανατροπές στην ελληνική, την ευρωπαϊκή ή την παγκόσμια σκηνή. Ακριβώς, όπως τώρα. Με τη  θριαμβευτική επικράτηση του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές προβλέπονται εγκάρσιες μεταβολές σε πολλά επίπεδα. Αυτές, καταρχήν δεν αποκλείουν, αλλά και ενδεχομένως διευκολύνουν τη δυνατότητα αντιμετώπισης των γερμανικών χρεών προς την Ελλάδα, κάτω από καλύτερους οιωνούς των όσων επικρατούσαν μέχρι σήμερα.  Υπάρχει, βέβαια, στον ορίζοντα ένα αποθαρρυντικό στοιχείο για την πιθανή επίλυση του ελληνικού προβλήματος τώρα. Πρόκειται για τη  δεδηλωμένη αδιαφορία του νέου  πλανητάρχη, σε ότι αναφέρεται στην Ευρώπη, που δικαιολογείται από την αρχή του «ο καθένας στη χώρα του και για τη χώρα του», ή άλλως «τέρμα σε μια καταστρεπτική παγκοσμιοποίηση», που και εγώ τη  χαρακτηρίζω «συνωμοτική» στο σχετικό μου σύγγραμμα που μεταφράστηκε σε 4 γλώσσες.  Ωστόσο, μπορεί να υπάρχει, παράλληλα, και αχτίδα ελπίδας, επειδή ο νέος Αμερικανός πρόεδρος έχει δώσει πολυάριθμα δείγματα της απαίτησής του, η κάθε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ να καλύπτει τις υποχρεώσεις της και να μην απαιτεί να  τις επωμίζονται άλλοι αντ’ αυτής. Δηλαδή, ο νέος πλανητάρχης είναι οπαδός των καλών λογαριασμών. Υπάρχουν και άλλα ενθαρρυντικά στοιχεία, τα οποία ενισχύουν την ελπίδα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πιθανόν να ενδιαφερθεί για την ελληνική περίπτωση και να θελήσει να συμβάλλει στη δικαιωση της, έτσι που να λήξει η πολύχρονη καταστροφή μας.

Σκέπτομαι, εν προκειμένω, ότι ενδεχομένως είμαστε ενώπιον μιας ευκαιρίας, που ενδέχεται να αποδειχτεί σωτήρια. Γι’ αυτό, και  επιβάλλεται η  διεθνοποίηση του προβλήματος  των κατοχικών γερμανικών χρεών, η προσπάθεια πρόσβασης στη διατύπωση του σχετικού αιτήματος  βοήθειας από τον νέο πλανητάρχη, και φυσικά η όσο γίνεται μεγαλύτερη κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Μακάρι να ευαισθητοποιηθούν και οι αρμόδιοι.

newsbreak.gr

Χαμένοι στην ανάλυση

Από
anixneuseis
-
0

Του Νικηφόρου Βαρονέτου

19/11/2024

Η σαρωτική εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσε σύγχυση, αμηχανία ακόμη και κυβιστήσεις (κωλοτούμπες) στους κάθε κατηγορίας αναλυτές που «παρελαύνουν» καθημερινά στα διάφορα μέσα ενημέρωσης, ακόμα και στα μικρότερα του διαδικτύου.

Πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι και άλλοι θεωρούμενοι  ως γνωμηγήτορες αδυνατούν, με λίγες εξαιρέσεις, να ερμηνεύσουν τα γεγονότα με τα «ιδεολογικά γυαλιά» που φορούν επί χρόνια. Οι αναλυτές αυτοί μπορούν να χωριστούν σε τρεις βασικά κατηγορίες:

α)  Στους προερχόμενους από τη Δεξιά συστημικούς απολογητές της παγκοσμιοποίησης και της Woke ατζέντας που όλο το προηγούμενο διάστημα επιχειρηματολογούσαν γιατί θα έπρεπε να νικήσει η Κάμαλα Χάρις.

β)  Στους διάφορους αριστερούς γκλομπαλιστές που όλο το προηγούμενο διάστημα επιχειρηματολογούσαν γιατί έπρεπε να ηττηθεί ο φασίστας – ακροδεξιός Τραμπ.

γ) Στους φοβισμένους και αφελείς που αναζητούν ερμηνείες των γεγονότων εντός της «πολιτικής ορθότητας», την οποίαν έχουν κάνει «Ευαγγέλιο».

Είναι τέτοια η αδυναμία ερμηνείας, που κάποιοι επιλέγουν την οδό του αναχωρητισμού. Αριστερή εβδομαδιαία εφημερίδα βγήκε με τίτλο: «Δεν είναι δική μας υπόθεση – Αναγκαία η ανεξαρτησία απέναντι στις δύο αντιμαχόμενες πτέρυγες της Δύσης». Η εν λόγω εφημερίδα μάς καλεί, δηλαδή, να αδιαφορήσουμε για το τι γίνεται στις ΗΠΑ. Κάτι σαν τις παλαιότερες ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις που δεν πρέπει να απασχολούν το προλεταριάτο, αφού δεν είναι δική του υπόθεση.

Ο Κ. Μητσοτάκης απεφάνθη ότι η ήττα της Κάμαλα Χάρις οφείλεται στην Woke ατζέντα και την τυραννία της μειοψηφίας που αυτή επιβάλει. Πρόσθεσε όμως ότι αυτά δεν υπάρχουν στην Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη. Μια μεγαλοπρεπής κωλοτούμπα, αφού ο ίδιος είναι εκφραστής αυτής της ατζέντας και το έχει αποδείξει με πράξεις (νόμος για το γάμο των ομοφυλόφιλων κλπ).

Οι περισσότεροι των αναλυτών δίνουν τις γνωστές, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, τετριμμένες εξηγήσεις. Ήταν η οικονομία, ο πληθωρισμός, η υποβάθμιση της μεσαίας τάξης, το μεταναστευτικό κ.α. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ, ως λαϊκιστής, υποσχέθηκε πράγματα που δεν μπορεί να κάνει, γιατί θα τον εμποδίσει το «βαθύ κράτος» και έτσι εξαπάτησε τους Αμερικανούς για να τον ψηφίσουν. Η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία!

Οι περισσότεροι των αναλυτών χαρακτηρίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ αυθάδη, προκλητικό, αλαζόνα, με πολλά ελαττώματα, κατηγορούμενο για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και το πρόγραμμά του ως «παρανοϊκό ριζοσπαστισμό». Οι χαρακτηρισμοί που κυριαρχούσαν πριν τις εκλογές, αλλά τώρα έχουν υποχωρήσει, ήταν ακροδεξιός, ρατσιστής, ομοφοβικός, φασίστας ή και νέος Χίτλερ. Μερικοί ιδιαίτερα προσεκτικοί, μετά τις εκλογές, αναφέρονται σ’ αυτόν ως ο κύριος Τραμπ ή ως ο νέος Πρόεδρος. Αυτοί οι τελευταίοι κατάλαβαν ότι η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα δεν έχει πια κανένα αποτέλεσμα.

Όλοι αυτοί οι αναλυτές δεν υποψιάζονται ή δε θέλουν να παραδεχθούν ότι στις ΗΠΑ έχει διαμορφωθεί ένα κίνημα αντι-παγκοσμιοποίησης του οποίου ο Τραμπ είναι απλώς ο σημερινός εκφραστής του. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει μεταλλαχτεί, με πληθώρα στελεχών να έχουν προσχωρήσει ιδεολογικά και πολιτικά σ’ αυτό που αποκαλείται «Τραμπισμός». Στην Ευρώπη τα ανάλογα κινήματα αποκαλούνται εθνικιστικά, πατριωτικά, ταυτοτικά ή ως Νέα Δεξιά.

Ο Τραμπ και το επιτελείο του έχουν διακηρύξει ότι θα λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να επιστρέψουν τα εργοστάσια στις ΗΠΑ, ότι θα επιβληθούν δασμοί για να προστατευθεί η εγχώρια παραγωγή και να ισοσκελιστεί το ελλειμματικό σήμερα εμπορικό ισοζύγιο, ότι θα μειώσουν τους φόρους, ότι θα εγκαταλείψουν τη θεωρία της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής και θα επικεντρωθούν στην εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων, ότι θα προστατεύσουν τα σύνορα για την αποτροπή της λαθρομετανάστευσης κ.α. Πόσα απ’ αυτά θα υλοποιηθούν και σε ποιο βαθμό θα το δούμε στην πορεία. Το βέβαιο είναι ότι όλα αυτά έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις βασικές πολιτικές της παγκοσμιοποίησης και αν δεν την ανατρέψουν, σίγουρα θα την αποδυναμώσουν. Οι υπόλοιποι, ιδιαίτερα η ΕΕ και Κίνα, ας κοιτάξουν, να προσαρμοστούν, αν μπορούν. Οι ΗΠΑ είναι μεγάλος παίκτης που δεν μπορεί να αγνοηθεί από κανέναν.

Αναπόφευκτα, οι αναλύσεις για τον εκλογικό θρίαμβο του Τραμπ επεκτείνονται και σε γεωστρατηγικές εκτιμήσεις. Τι θα κάνει η νέα αμερικανική κυβέρνηση με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ποια στάση θα τηρήσει στη σύγκρουση του Ισραήλ με τους Παλαιστινίους και το Ιράν, πόσο θα επιδιώξει να υποβαθμίσει πολιτικοοικονομικά την ΕΕ, ποια θα είναι η αντίδρασή της απέναντι στο μεγάλο ανταγωνιστή, την Κίνα, πώς θα χειριστεί την αυτονομημένη Τουρκία και το σημαντικότερο πόσο ευνοϊκή ή όχι θα είναι η στάση της απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο;

Στα ερωτήματα αυτά και πολλά άλλα, δίνεται πληθώρα απαντήσεων οι οποίες όμως, στο συντριπτικό ποσοστό τους, εκφράζουν τις ιδεολογικοπολιτικές θέσεις των ποικιλώνυμων  αναλυτών. Αυτό που απουσιάζει, σε μεγάλο βαθμό, είναι η αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας και ο ορθολογισμός. Μία μόνο εκτίμηση είναι κοινή: Η Διοίκηση Τραμπ θα στηρίξει αποφασιστικά το Ισραήλ και τον πρωθυπουργό του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα χάος απόψεων. Όλοι χαμένοι στην ανάλυση.

Υ.Γ. 1 Η άδεια που δόθηκε από την απερχόμενη κυβέρνηση Μπάϊντεν στο Κίεβο να χρησιμοποιήσει τους αμερικανικούς πυραύλους μακρού βεληνεκούς (ATACMS) για να πλήξει στόχους βαθειά μέσα στη Ρωσία  αποσκοπεί κυρίως στη δέσμευση, μέσω περαιτέρω κλιμάκωσης, της νέας διοίκησης Τραμπ, που θα αναλάβει στις 20 Ιανουαρίου, να μην μπορέσει να αλλάξει εύκολα την πολιτική των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Υ.Γ. 2 Η συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά και η επακολουθήσασα διαγραφή του από τη ΝΔ έχει μια θετική διάσταση. Θα δυσκολέψει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στις υποχωρήσεις – παραχωρήσεις που, όπως δείχνουν οι ενέργειές της, είναι διατεθειμένη να κάνει προς την τουρκική πλευρά στις συνομιλίες που διεξάγονται. Θα τις δυσκολέψει, αλλά, από μόνη της δε θα τις αποτρέψει.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

1...1,0101,0111,012...3,039Σελίδα 1,011 από 3,039